Litera W

W KRĘGU MIELECKICH HUMANISTÓW, kwartalnik dla nauczycieli wydawany od przez SNAP w Mielcu od 2000 r. W piśmie o profilu merytoryczno-metodycznym omawiane są tematy z życia szkół i problemy zawodowe nauczycieli. Autorzy artykułów opisują swoje doświadczenia, podają przykładowe konspekty lekcji i montaże słowno-muzyczne na różne uroczystości szkolone. Adres redakcji: Gimnazjum nr 1, ul. E. Biernackiego 6.

Redaktor naczelny: Ewa Aleksiej.

 

WABEX S.C. (WABEX SP. Z O.O.), firma powstała w latach 90. z przekształcenia zakładu mechanicznego prowadzonego przez Wacława Burkiewicza od 1969 r. Jej siedziba znajduje się przy ul. J. Korczaka. Produkuje m.in.: formy wtryskowe i inne przyrządy, części zamienne do maszyn i urządzeń działających w przemyśle spożywczym oraz elektrozawory pneumatyczne do autobusów. Od lat 90. znaczna część produkcji jest eksportowana do krajów europejskich (Bułgaria, Holandia, Litwa, Niemcy) i na inne kontynenty. Dostarczano też części do maszyn produkujących ziarno kakaowe firmom z obu Ameryk. Produkowane są także części na rynek krajowy, a odbiorcami są m.in. „Autosan” i „Peksan” w Sanoku, „Polmozbyt” w Jelczu, „Gamrat” w Jaśle, „Zelmer” w Rzeszowie i „Wawel” w Krakowie.

 

WACŁAWIK PAWEŁ GRZEGORZ, urodzony 27 IV 1976 r. w Rabce Zdroju, syn Andrzeja i Haliny z domu Łach. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Eugeniusza Romera w Rabce. Maturę zdał w 1995 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1999 r. w Radio Plus Małopolska jako DJ i prezenter. W 2000 r. ukończył Policealne Studium Zawodowe – Krakowską Szkołę Hotelarską. Od 2001 r. do 2003 pracował w Radio Puls FM Mielec jako DJ, dziennikarz i reporter. W 2004 r. został zatrudniony w Coca-Cola HBC Polska Oddział Rzeszów na stanowisku specjalisty ds. rozwoju rynku, od 2006 r. był specjalistą ds. rozwoju kluczowych klientów, a w latach 2010-2011 pełnił funkcję kierownika Zespołu Sprzedaży. Równocześnie studiował marketing i komunikację wizualną na Wydziale Ekonomii i Zarządzania Uniwersytetu Zielonogórskiego i w 2009 r. uzyskał tytuł magistra. W okresie od VII 2012 r. do VIII 2014 r. był kierownikiem obszaru sprzedaży w JTI Polska Sp. z o.o. Oddział Tarnów, Rzeszów i Przemyśl. W grudniu 2014 r. podjął pracę w Stowarzyszeniu Piłki Ręcznej Stal Mielec na stanowisku specjalisty ds. marketingu i promocji, a w grudniu 2015 r. został dyrektorem klubu SPR Stal Mielec. Po przekształceniu SPR Stal Mielec w spółkę akcyjną w lipcu 2016 r. objął funkcję dyrektora klubu. Równocześnie intensywnie kształcił się na kursach i szkoleniach, uzyskując certyfikaty. M.in. ukończył kurs spikera imprez sportowych w piłce nożnej (licencja PZPN, 2008 r.) Bierze udział w zespołowym przygotowywaniu i prowadzeniu oprawy muzycznej prestiżowych imprez sportowych. 

 

  • Małgorzata Wacławska

    Małgorzata Wacławska

WACŁAWSKA MAŁGORZATA JOLANTA (z domu KLAUS), urodzona 9 VI 1964 r. w Mielcu, córka Kazimierza i Janiny z domu Płaneta. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1983 r. Studia na Wydziale Fizyki i Matematyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie ukończyła w 1988 r. i uzyskała tytuł magistra fizyki. Od 1 IX 1988 r. pracowała w Szkole Podstawowej nr 1 im. Władysława Szafera w Mielcu, a od 1996 r. pełniła funkcję wicedyrektora tej szkoły. W 1999 r. została mianowana dyrektorem Gimnazjum nr 2 w Mielcu przy ul. Grunwaldzkiej. Wniosła duży wkład w organizację tej placówki i osiągnięcia przezeń wyróżniających się wyników już w pierwszych latach działalności. Ukończyła studia podyplomowe w zakresie informatyki na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej w Warszawie. Uzyskała także stopień nauczyciela dyplomowanego. Od 2003 r. jest egzaminatorem okręgowej komisji egzaminacyjnej z zakresu przedmiotów matematyczno-przyrodniczych w gimnazjum. Wyróżniona Nagrodami Ministra Edukacji Narodowej i Sportu II stopnia w 2003 r. i 2005 r.

 

  • Stefania Wacławska

    Stefania Wacławska

WACŁAWSKA STEFANIA (z domu KOPACZ), urodzona 30 VIII 1935 r. w Radomyślu Wielkim, pow. mielecki, córka Kazimierza i Marii z domu Babiec. Ukończyła Liceum Pedagogicznego w Sanoku z maturą w 1954 r., a następnie w 1956 r. Studium Nauczycielskie – kierunek: historia z wychowaniem muzycznym. 15 VIII 1956 r. została zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Drzewnicy koło Opoczna, a od następnego roku szkolnego do 1962 r. uczyła w Szkołach Podstawowych w Partyni i Radomyślu Wielkim. 1 IX 1962 r. podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu jako nauczycielka historii. W latach 1970-1971 zorganizowała szkolną Izbę Pamięci Narodowej i była jej opiekunem do 1975 r., systematycznie wzbogacając jej zbiory. W 1975 r. została wybrana sekretarzem Oddziału ZNP w Mielcu. W pracy związkowej wiele czasu poświęcała działalności kulturalno-oświatowej nauczycieli. Opiekowała się zespołem muzycznym i chórem, była jednym z inicjatorów i organizatorów Klubu Nauczycielskiego „Belfer”. Studiowała historię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1978 r. uzyskała tytuł magistra. Po 13 XII 1981 r. powróciła do pracy w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. Poza pracą zawodową sporo czasu poświęcała na działalność harcerską jako instruktor ZHP w latach 1957-1975. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotą Odznaką ZNP. Zmarła 15 VI 1983 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Józef Wadowski

    Józef Wadowski

WADOWSKI JÓZEF, urodzony 12 III 1903 r. w Chorzelowie koło Mielca, syn Józefa i Magdaleny z Brzezińskich. Absolwent Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Tarnowie, maturę zdał w 1922 r. Ukończył Państwowy Instytut Robót Ręcznych w Warszawie (1929). Pracę nauczycielską rozpoczął w 1922 r. w Szkole Powszechnej w Przecławiu. W latach 1925-1945 pracował w Szkole Powszechnej Męskiej w Mielcu. W sierpniu 1939 r., tuż przed wybuchem wojny, zabezpieczył (wspólnie z Władysławem Mickiem i Władysławem Jagiełką) wszystkie katalogi ocen z Szkoły Powszechnej Męskiej z lat 1891–1939. W okresie okupacji hitlerowskiej brał czynny udział w tajnym nauczaniu jako członek Komisji Egzaminacyjnej Powiatowej Komisji Oświaty i Kultury w Mielcu z zakresu szkoły powszechnej. W latach 1945-1946 pełnił funkcję dyrektora Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej w Mielcu. Od 1946 r. do 1951 r. był nauczycielem matematyki, chemii i rysunków w Państwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. S. Konarskiego w Mielcu, a w latach 1951–1964 pracował w Technikum Mechanicznym MPC w Mielcu, ucząc przedmiotów zawodowych i rysunku technicznego. Wniósł duży wkład w bardzo dobre przygotowanie młodzieży do studiów zawodowych, zwłaszcza z zakresu rysunku technicznego. Angażował się społecznie w działalność ZNP. W pierwszych latach po II wojnie światowej był jednym z organizatorów nauczycielskiego ruchu związkowego w powiecie mieleckim, a następnie udzielał się jako członek Zarządu Powiatowego ZNP w Mielcu. Zmarł 15 V 1964 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stanisław Wadowski

    Stanisław Wadowski

WADOWSKI STANISŁAW, urodzony 10 IX 1936 r. w Mielcu, syn Józefa i Marii z Wanatowiczów. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1955 r. Studiował na Wydziale Biologiczno-Chemicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i w 1959 r. uzyskał tytuł magistra. W latach 1959–1961 był nauczycielem Technikum Mechanicznego w Mielcu. W 1961 r. podjął pracę nauczycielską w Liceum dla Pracujących w Tarnowie. Od 1963 r. do 1967 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora w III Liceum Ogólnokształcącym w Tarnowie. Przed rokiem szkolnym 1967/1968 powierzono mu funkcję dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie i sprawował ją do śmierci (12 I 1986 r.). W tym czasie doprowadził do przywrócenia szkole imienia Hetmana Tarnowskiego i otrzymania sztandaru, koedukacji żeńskiego liceum, wybudowania kompleksu boisk sportowych i zorganizowania pracowni wszystkich obowiązkowych przedmiotów. Pełnił szereg funkcji społecznych, m.in.: przewodniczącego zespołu samokształceniowego dyrektorów i zastępców dyrektorów szkół średnich ogólnokształcących z terenu województwa krakowskiego (1968–1972), przewodniczącego Obwodowej Komisji Wyborczej w wyborach do Sejmu PRL i rad narodowych (wielokrotnie) oraz członka Wojewódzkiej Federacji Sportu w Tarnowie. Wyróżniony m.in.: Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego oraz Nagrodami Ministra Oświaty (kilkakrotnie). Zmarł 12 I 1986 r. Spoczywa na cmentarzu na Krzyżu w Tarnowie.

 

WAGNER ADAM, komisarz rządowy, sprawował obowiązki naczelnika gminy w Mielcu w latach 1901-1903.

 

  • Zdzisław Wagner

    Zdzisław Wagner

WAGNER ZDZISŁAW LUDWIK, urodzony 29 VIII 1891 r. w Jarosławiu, syn Leopolda i Honoraty z domu Jawor. Absolwent Gimnazjum w Podgórzu koło Krakowa, maturę zdał w 1910 r. Studiował historię sztuki i archeologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako ochotnik zgłosił się do Legionów i uczestniczył w I wojnie światowej (w stopniu kaprala), a następnie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej (1918-1920) jako podporucznik. Ukończył 3-letnią Szkołę Artystyczno-Przemysłową w Krakowie. Od 1 IX 1923 r. pracował w Państwowym Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu jako tymczasowy nauczyciel rysunku i zajęć praktycznych. W 1925 r. ukończył kurs dokształcający dla rysowników w Krakowie. W 1927 r. – po zdaniu egzaminów z zakresu rysunków i pedagogiki – otrzymał posadę nauczyciela stałego w mieleckim gimnazjum. Był też współzałożycielem Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego (1924) i jego nauczycielem. Zaangażował się w działalność Związku Strzeleckiego i w okresie od II 1930 r. do II 1931 r. pełnił funkcję sekretarza Zarządu Powiatowego w Mielcu. Udzielał się także w Kole Przyjaciół Harcerstwa. W latach 1933-1935 pełnił obowiązki hufcowego Hufca Harcerzy w Mielcu, a na podstawie jego projektu wykonano sztandar hufca. Działał także w Zarządzie Koła TNSW i był sekretarzem Koła Towarzystwa Szkół Ludowych. Nie wiadomo, w jakich okolicznościach znalazł się po 17 IX 1939 r. na wschodnich ziemiach Polski, zajętych przez wojska radzieckie, kiedy został aresztowany i uwięziony w obozie w Kozielsku. Prawdopodobnie 21 IV 1940 r. został przewieziony w transporcie XIV do Katynia i tam zamordowany przez NKWD.

 

WALCZAK GRZEGORZ JAN, urodzony 27 IV 1957 r. w Olsztynie, syn Zygmunta i Heleny z Matusewiczów. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Olsztynie, maturę zdał w 1976 r. Studiował na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (specjalizacja: agrolotnictwo) i w 1981 r. otrzymał tytuł magistra inżyniera technologii agrolotniczych. Uzyskał także kwalifikacje pilota szybowcowego I klasy i pilota samolotowego zawodowego II klasy. Od 1981 r. pracuje w PZL i EADS-PZL jako pilot wykonujący loty agrolotnicze i przeciwpożarowe. Od lipca 1986 r. do lutego 1987 r. pracował w Sudanie (zwalczanie szarańczy i ptaków oraz akcja bawełna), a od stycznia do sierpnia 1988 r. uczestniczył w akcji cargo „Life drops” organizowanej przez ONZ w Etiopii. W latach 1990-1992 był szefem operacyjnym w Oddziale ZUA w Olsztynie, a w latach 1993-2000 pełnił funkcję kierownika tego Oddziału. Po likwidacji oddziału pracował jako pilot. W latach 90. wielokrotnie uczestniczył w akcjach zagranicznych. Pracował w Egipcie jako kierownik bazy Kaferheyk (akcja bawełna, V – X 1992 r.), był leaderem grupy podczas przelotu Polska – Iran i kierownikiem bazy Gorgan i Kermanshah (I – VII 1993 r.) oraz kierował bazą Gorgan i Esfahan w Iranie (I – VII 1994 r.). Po półtorarocznej pracy w kraju znów został skierowany do Iranu i odtąd kilkakrotnie pracował w tym kraju jako kierownik kontraktu agrolotniczego (XII 1995 – VIII 1996, II – VIII 1997, 1999-2003).W grudniu 2004 r. pełnił funkcję leadera przebazowania samolotów z Iranu do Algierii. W styczniu 2005 r. został zastępcą dyrektora ZUA w Mielcu, a od września 2005 r. pracuje na stanowisku dyrektora mieleckiego ZUA. Latał również na szybowcach i uzyskał kilka wartościowych wyników, m.in. zdobył Złotą Odznakę Szybowcową z trzema diamentami. Według stanu na 12 XII 2008 r. posiada nalot ogólny na samolotach ok. 3600 godzin i ok. 800 godzin na szybowcach. Od 2011 r. jest także członkiem Zarządu EADS PZL Warszawa Okęcie SA.

 

  • Henryk Walczak

    Henryk Walczak

WALCZAK HENRYK, urodzony 1 V 1934 r. w Pustkowie, pow. dębicki, syn Stanisława i Cecylii z domu Mazur. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1962 r. W latach 1952-1963 pracował w WSK Mielec na stanowisku robotniczym, a następnie m.in. jako starszy kontroler. W 1957 r. uzyskał dyplom mistrzowski w zawodzie tokarstwo w metalu. W 1963 r. przeszedł do warsztatów Państwowej Komunikacji Samochodowej w Mielcu na stanowisko głównego mechanika. Od 1965 r. prowadził własny zakład mechaniki pojazdowej, a w 1991 r. zorganizował Pracownię Ultrasonograficzną „WAMEX”. W 1967 r. otrzymał dyplom mistrzowski w zawodzie kierowca-mechanik samochodowy. Ukończył kurs pedagogiczny (1975). Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej Czeladniczo-Mistrzowskiej przy Izbie Rzemieślniczej w Rzeszowie. Poza pracą zawodową angażował się do działalności społecznej. Wchodził w skład władz Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu jako członek Sądu Koleżeńskiego (1971-1977) i starszy Cechu (cechmistrz) w latach 1978-1980. Od 1991 r. pełni funkcję zastępcy prezesa Zarządu Spółdzielni Rzemieślniczej „Wielobranżowej” w Mielcu. Odbył służbę wojskową i uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych. Posiada stopień porucznika. Wyróżniony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem im. Jana Kilińskiego, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju”, Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu i Usług” oraz Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”.

 

WALENTY, syn Stanisława, jeden z pierwszych mieleckich studentów Akademii Krakowskiej, zapisany na studia w 1494 r.

 

  • Franciszek Waliczek

    Franciszek Waliczek

WALICZEK FRANCISZEK, urodzony 26 VIII 1908 r. w Jaworze, pow. Bielsko-Biała, syn Jerzego i Ewy. Ukończył Szkołę Wydziałową w Bielsku oraz Państwową Wyższą Szkołę Przemysłową w Bielsku-Białej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika w zakresie budowy maszyn. W latach 1934-1939 pracował w Hucie „Pokój” w Nowym Bytomiu jako kontroler. W czasie okupacji hitlerowskiej początkowo pozostawał bez pracy, a od 1941 r. do 1944 r. był ślusarzem i spawaczem w Firmie „Wolfer i Goebel” w Tarnowie. Po wojnie pracował w Urzędzie Gminy w Jaworze (1945), a następnie ponownie w Hucie „Pokój” w Nowym Bytomiu, pełniąc funkcje m.in. kierownika magazynu i narzędziowni, szefa planowania i zastępcy kierownika Wydziału Mechanicznego. Z dniem 15 XI 1950 r. skierowany został do pracy w WSK Mielec i objął stanowisko kierownika Wydziału Głównych Przyrządów. 1 VI 1952 r. został mianowany szefem produkcji przedsiębiorstwa i pełnił tę funkcję do 30 IX 1960 r. Od 1 X 1960 r. do 30 IV 1962 r. był zastępcą dyrektora d.s. produkcji WSK.  Angażował się społecznie, m.in. był współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym Klubu Techniki i Racjonalizacji w WSK. Był oficerem rezerwy w stopniu podporucznika. Z dniem 1 V 1962 r. został służbowo przeniesiony do Zjednoczenia Przemysłu Maszyn Budowlanych w Warszawie, a następnie pracował m.in. w Zakładach Sprzętu Lotnictwa Sportowego w Bielsku-Białej. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i zespołową Nagrodą Państwową II st.

 

WAŁ PRZECIWPOWODZIOWY PRZY WISŁOCE, zbudowany w latach 2010-2013 w ramach projektu „Poprawa ochrony przeciwpowodziowej miasta i gminy Mielec poprzez budowę i przebudowę wałów Wisłoki”. Ma długość 3 826 m i 5 śluz. Na koronie wału zbudowano ciągi komunikacyjne o łącznej długości 7 652 m, w tym ciąg pieszy z kostki brukowej, oświetlony z 82 słupów.  Ponadto zbudowano 3 mury oporowe w rejonie ulicy Rzecznej i kładki. Obiekt stał się jedną z atrakcji turystycznych Mielca.

 

  • Edmund Wałek

    Edmund Wałek

WAŁEK EDMUND STANISŁAW, urodzony 7 I 1904 r. w Rzochowie koło Mielca, syn Jakuba i Heleny z Siewierskich. Absolwent Gimnazjum (typu humanistycznego) w Mielcu, maturę zdał w 1924 r. Naukę kontynuował w Studium Pedagogicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1930/1931), a następnie zdał państwowy egzamin na nauczyciela szkoły średniej. Studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego ukończył w 1934 r., uzyskując tytuł magistra filozofii. W latach 1935-1937 pracował jako nauczyciel matematyki i fizyki w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim i Gimnazjum im. Bł. Kingi ss. Klarysek w Starym Sączu, a w latach 1937-1939 był nauczycielem kontraktowym w Państwowym Liceum Pedagogicznym i I Państwowym Gimnazjum Męskim w Starym Sączu. W czasie okupacji hitlerowskiej oficjalnie uczył w jednoklasowej szkole powszechnej w Kębłowie (od 1 II 1940 r. do 31 VII 1944 r.) oraz uczestniczył w tajnym nauczaniu (1941-1944). Od 1 IX 1944 r. zorganizował Szkołę Podstawową w Kębłowie i uczył w niej przez rok szkolny 1944/1945. Od 1 IX 1945 r. do 31 XII 1945 r. pracował w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Dębicy. Z dniem 1 I 1946 r. przeszedł do pracy w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a ponadto był wychowawcą w szkolnym internacie. Od III do VIII 1950 r. pełnił obowiązki dyrektora tej szkoły. W okresie 1 IX 1953- 31 VIII 1961 r. pracował w Liceum Pedagogicznym w Mielcu, a następnie przez rok 1961/1962 w Szkole Podstawowej nr 3 i od 1 IX 1962 r. do 31 VIII 1972 r. w Liceum Ogólnokształcącym nr 27 (później II LO) w Mielcu. Grał na skrzypcach w ZPiT „Rzeszowiacy” i zespole kameralnym przy Klubie Seniora ODK MSM w Mielcu. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi, resortowymi i związkowymi. Zmarł 11 IX 1992 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Franciszek Wałek

    Franciszek Wałek

WAŁEK FRANCISZEK DANIEL, urodzony 1 X 1939 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Daniela i Marii z domu Pyzikiewicz. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, a następnie do Liceum Pedagogicznego w Mielcu, gdzie w 1959 r. zdał maturę. Jako nauczyciel pracował w Szkole Podstawowej w Dulczy Wielkiej (1959–1961) i wówczas odbył zasadniczą służbę wojskową oraz w Szkole Podstawowej w Ujściu (1961–1962). Studia dzienne z zakresu pedagogiki na Uniwersytecie Wrocławskim ukończył w 1967 r. i uzyskał tytuł magistra pedagogiki. W 1967 r. mianowano go kierownikiem Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Mielcu i funkcję tę sprawował do 1972 r., przyczyniając się do rozwoju różnych form jej działalności, głównie z dziećmi specjalnej troski. W 1972 r. został przeniesiony do Wydziału Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisko wizytatora. Po likwidacji powiatów w 1975 r. powrócił do pracy w Poradni Wychowawczo-Zawodowej na stanowisko pracownika pedagogicznego. W 1977 r. został mianowany dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 7 w Mielcu i pełnił tę funkcję do 1981 r., przyczyniając się do wszechstronnego rozwoju szkoły. 1 X 1981 r. przeniesiono go do Wydziału Oświaty i Wychowania Urzędu Miejskiego w Mielcu na stanowisko wizytatora. W 1983 r. został starszym wizytatorem, a w 1985 r. – zastępcą inspektora oświaty i wychowania. Priorytetem w jego pracy pozostawały problemy związane z kształceniem specjalnym dzieci upośledzonych. Przyczynił się też do rozwinięcia w wielu szkołach różnych form wychowania pozalekcyjnego oraz zbudowania systemu współpracy placówek oświatowych, zakładów pracy i stowarzyszeń w organizacji letniego wypoczynku dzieci i młodzieży. Dokształcał się, kończąc m.in. studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarządzania oświatą w CDN w Kaliszu oraz kurs logopedyczny w OOM w Warszawie. Otrzymał tytuł nauczyciela dyplomowanego. 31 X 1990 r. przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał działalności społecznej. W latach 70. był m.in. prezesem Powiatowego Zarządu TPD, sekretarzem Zarządu Powiatowego LOP i członkiem Prezydium ZNP w Mielcu, a w latach 80. – przewodniczącym Miejskiego Zespołu d/s Profilaktyki i Resocjalizacji, radnym MRN i przewodniczącym Społecznego Komitetu Gazyfikacji Osiedla Rzochów. Był jednym z inicjatorów rozbudowy obiektu szkoły w Rzochowie. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką „Zasłużony Działacz TPD”, Odznaką „Zasłużony Popularyzator Wiedzy TWP” i Odznaką „Przyjaciel Dziecka” oraz nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania II stopnia. Zmarł 7 VI 2005 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.

 

WAŁEK HENRYK, urodzony w 1870 r. w Rzochowie, syn Laurentego i Julii z Galińskich. Był c.k. wachmistrzem żandarmerii. Zmarł 22 I 1906 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.

 

WAŁEK JÓZEF FRANCISZEK (ksiądz), urodzony 5 X 1900 r. w Rzochowie. Absolwent Gimnazjum Państwowego w Mielcu, maturę zdał w 1921 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1925 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Wietrzychowicach (do 1928 r.), Łączkach Kucharskich (do 1930 r.), Złotej (do 1931 r.) i Gręboszowie (do 1934 r.). W 1934 r. powierzono mu administrowanie parafią w Tropiu, a w 1935 r. został proboszczem tej parafii. W 1946 r. aresztowano go i skazano na więzienie. Po wyjściu z więzienia w 1951 r. przez  blisko rok zastępował wikariusza w Krygu , a w 1952 r. został mianowany proboszczem w Gawłuszowicach (powiat mielecki). W 1958 r. zrezygnował z probostwa. Po uzyskaniu urlopowania w diecezji tarnowskiej wyjechał do diecezji gorzowskiej i pracował jako wikariusz w Łęknie. Od 1963 r. rezydował w Kostkowie koło Wejherowa, a od 1965 r. w Mątwach koło Malborka. Zmarł 23 II 1966 r.

 

  • Małgorzata Wałek

    Małgorzata Wałek

WAŁEK MAŁGORZATA DANUTA (z domu KAPUSTA), urodzona 3 XI 1965 r. w Mielcu, córka Józefa i Anny z domu Wośko. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1984 r. Ukończyła Studium Nauczycielskie na Politechnice Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza w 1988 r. i równocześnie studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie – Filia w Rzeszowie z tytułem magistra w 1989 r. Pracę zawodową rozpoczęła 1 IX 1990 r. jako nauczyciel w Zespole Szkół Specjalnych im. J. Korczaka w Mielcu. W 1993 r. ukończyła kurs kwalifikacyjny z zakresu pedagogiki specjalnej – oligofrenopedagogiki w Wojewódzkim Ośrodku Metodycznym w Rzeszowie, a w 1997 r. – studia podyplomowe z zakresu matematyki z podstawami informatyki w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. Od września 2002 r. do sierpnia 2003 r. pełniła funkcję wicedyrektora ZSS im. J. Korczaka w Mielcu, a przez następny rok szkolny była dyrektorem tej placówki. W tym okresie ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania instytucją oświatową w zreformowanym systemie edukacji na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego (2003), a cztery lata później studia podyplomowe w zakresie resocjalizacji i terapii pedagogicznej na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego (2007). W latach 2004-2007 pracowała jako nauczyciel, a od 2007 r. do likwidacji szkoły 31 VIII 2011 r. ponownie pełniła funkcję wicedyrektora ZSS im. J. Korczaka w Mielcu. Po włączeniu ZSS w strukturę Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Św. Jadwigi Królowej w Mielcu z dniem 1 IX 2011 r. Zarząd Powiatu Mieleckiego powierzył jej stanowisko dyrektora tego Ośrodka. Poza pracą zawodową udziela się w działalności Stowarzyszenia dla Was, działającego na rzecz dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Wyróżniana m.in. nagrodami starosty mieleckiego.

 

WAŁEK PAWEŁ, urodzony 10 XII 1897 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Franciszka i Ewy z domu Wydro. Na wieść o wybuchu I wojny światowej zgłosił się ochotniczo do tworzącego się oddziału strzeleckiego w Mielcu i został skierowany na plac zborny „Sokoła” w Tarnowie. Brał udział w wojnie w jednostkach piechoty, ale nieznane są jego losy w czasie tej służby. Po wojnie ukończył seminarium nauczycielskie. Był nauczycielem w Krużlowej, a następnie nauczycielem i kierownikiem Szkoły Powszechnej w Bobowej (1929-1955). Równocześnie zorganizował Zasadniczą Szkołę Zawodową w Bobowej i był jej dyrektorem w latach 1946-1952. Był też współorganizatorem Liceum Ogólnokształcącego w Bobowej i Spółdzielni Mleczarskiej w tej miejscowości. Na skutek donosów o bliskich kontaktach z miejscowymi duchownymi został służbowo przeniesiony do Charsznicy na stanowisko kierownika tamtejszej szkoły, a w 1958 r. do Wadowa (później część Nowej Huty), gdzie także pełnił funkcję kierownika szkoły. Zmarł w 1966 r.

 

  • Wiesław Wałek

    Wiesław Wałek

WAŁEK WIESŁAW ZDZISŁAW, urodzony 14 X 1962 r. w Podolu, pow. mielecki, syn Romana i Zdzisławy. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1982 r. Uzyskał uprawnienia prezentera muzycznego, nadane przez Departament Muzyki, Teatru i Estrady Ministerstwa Kultury i Sztuki w Warszawie. W latach 1983-2000 pracował w Spółdzielczym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Odniósł liczące się sukcesy w rywalizacjach prezenterów, m.in. zajął II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Prezenterów Muzycznych w Radomiu (1984) i III miejsce w Konkursie Prezenterów Muzycznych w Warszawie (1985). Był współzałożycielem Firmy Studio 8 i prowadzi ją do dziś. Pracował też w mieleckim Radio HiT FM, a w ostatnich latach w Radio PULS FM pełni funkcję dyrektora ds. organizacji wydarzeń muzyczno-kulturalnych. Jest animatorem i organizatorem imprez muzycznych i rekreacyjnych, specjalizując się w organizacji koncertów gwiazd polskiej sceny muzycznej Współpracuje ze stowarzyszeniami, szkołami i firmami w zakresie organizacji imprez rozrywkowych. Wiele z tych imprez prowadzi społecznie. W 1998 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 1998-2002. Wyróżniony m.in. Srebrną Odznaką TPD Zasłużony Przyjaciel Dziecka. W związku z rezygnacją Joanny Szadkowskiej z pracy w Radzie Miejskiej w Mielcu, 26 X 2012 r. został zaprzysiężony na radnego tejże Rady w kadencji 2010-2014.

 

WAMEX (PRACOWNIA ULTRASONOGRAFICZNA), została zorganizowana i wyposażona przez Henryka Walczaka – właściciela zakładu mechaniki pojazdowej. Ulokowano ją w Domu Rzemiosła przy ul. Krótkiej. Rozpoczęła działalność w 1991 r. w oparciu o nowoczesny ultrasonograf z przystawką dopplerowską, umożliwiający przeprowadzenie badań USG. W latach 90. było to jedno z nielicznych urządzeń tego typu w kraju. Otrzymała akredytację Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego. Funkcjonuje do dziś. Po reformie służby zdrowia została przekształcona na Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej USG Wamex.

 

  • Antoni Wanatowicz

    Antoni Wanatowicz

WANATOWICZ ANTONI, urodzony 30 III 1889 r. w Mielcu, syn Józefa i Marii z Jaworskich. Kontynuując tradycje rodzinne, zajmował się kupiectwem. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej, zwłaszcza sportowej i kulturalnej. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jako żołnierz armii austriackiej uczestniczył w I wojnie światowej (1914-1918). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był współzałożycielem i jednym ze sponsorów Klubu Sportowego „Kruki” w Mielcu. Jako aktor amator grał w licznych sztukach wystawianych przez zespół teatralny TG „Sokół”. Zmarł w 1952 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Bolesław Wanatowicz

    Bolesław Wanatowicz

WANATOWICZ BOLESŁAW PIOTR, urodzony 22 II 1913 r. w Mielcu, syn Stanisława i Wiktorii z Kowalskich. Uczył się w Państwowym Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu i w Korpusie Kadetów nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie. W 1933 r. zdał maturę. Edukację wojskową kontynuował w Szkole Podchorążych Piechoty (1933-1934, kapral podchorąży) i Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu (1934-1936, podporucznik). W 1936 r. został mianowany dowódcą 1 plutonu 1 szwadronu 25 pułku ułanów w Prużanie. Z tą jednostką brał udział w zajęciu Zaolzia (1938). W marcu 1939 r. pułk przemieścił się w okolice Sierpca, gdzie skoncentrowano Nowogródzką Brygadę Kawalerii pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r., walcząc na trasie: Działdowo – Płock – Wyszogród – Czerwińsk – Modlin – Rembertów – Mińsk Mazowiecki – Garwolin – Ryki – Knurów – Rejowiec – Wojsławice – Tomaszów Lubelski – Krasnobród – Płazy – Sambor. W okolicach Władypola 27 IX pułk został rozwiązany. Do sowieckiej niewoli dostał się prawdopodobnie we Lwowie. Uwięziono go w obozie w Kozielsku. Prawdopodobnie 4 IV 1940 r. został przewieziony II transportem do Katynia i tam zamordowany przez NKWD. Na wiosnę jego ciało ekshumowano i zidentyfikowano (nr 01897). Spoczywa na cmentarzu w Katyniu, a symboliczną tablicę upamiętniającą jego męczeńską śmierć umieszczono na rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Emilia Wanatowicz

    Emilia Wanatowicz

WANATOWICZ EMILIA MAŁGORZATA, urodzona 3 VII 1986 r. w Krakowie, córka Stanisława i Marii z domu Stypuła. Absolwentka Gimnazjum nr 3 i II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 2005r. Jest autorką kilku prac z dziejów Mielca, m.in.: Był taki czas. Stan wojenny we wspomnieniach mieszkańców rejonu mieleckiego (główna nagroda w konkursie Zachować w pamięci stan wojenny, zorganizowanym przez Zarząd Województwa Podkarpackiego, Oddział IPN i Kuratorium Oświaty w Rzeszowie), Judaica mieleckie (I nagroda w konkursie Na wspólnej ziemi, zorganizowanym w 2002 r. przez Fundację Shalom i Ministerstwo Edukacji Narodowej) i Żydzi mieleccy w fotografii (wyróżnienie w konkursie Historia i kultura Żydów polskich, zorganizowanym w 2003 r. przez Fundację Shalom i MEN). Tłumaczone przez nią teksty o mieleckich Żydach z języka angielskiego na język polski zostały opublikowane w Roczniku Mieleckim. Studiuje w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 2011 r. ukończyła studia magisterskie w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie na kierunkach: ekonomia oraz finanse i rachunkowość. W latach 2010-2011 pracowała w firmie MetLife Amplico w Warszawie jako asystent do spraw finansowych, a od 2011 r. pracuje w Novartis Polska Sp. z o.o. jako specjalista do spraw analiz i planowania strategicznego.

 

WANATOWICZ FRANCISZEK JAN, urodzony 23 XI 1905 r. w Mielcu, syn Leona i Antoniny z Gwoździowskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1926 r. Studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie ukończył w 1932 r. W latach 1932-1939 r. pracował w Starostwie Powiatowym w Myślenicach jako powiatowy lekarz weterynarii. Posiadał stopień podporucznika rezerwy ze starszeństwem od 1 I 1935 r. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Polski został zmobilizowany do 6 Pułku Artylerii (PAL) w Krakowie, który wycofywał się przed agresorami aż do Brodów. 19 IX 1939 r. po przejściu granicy węgierskiej został internowany i przebywał m.in. w Eger i Kovar. W maju 1940 r. udało mu się przedostać do Jugosławii, a stamtąd statkiem do Francji i 12 V zgłosił się do Stacji Zbornej w Carpiegne. Wkrótce potem został ewakuowany do Anglii. Tam służył w: 8 Kadrowej Brygadzie Strzelców (1940), 7 Kadrowej Brygadzie Strzelców w Szkocji (1941), Brygadzie Szkolnej w Dundee (1941-1942), Kompanii Warsztatowej jako oficer żywieniowy i 1 Dywizji Pancernej (1942), Centrum Wyszkolenia Piechoty (od VII 1943), gdzie wysłano go na 3-miesięczną praktykę weterynaryjną do Weybridge (hr. Surrey). 28 VII 1943 r. utonął w rzece Wey. Spoczywa na cmentarzu Brookwood pod Londynem.

 

  • Hipolit Wanatowicz

    Hipolit Wanatowicz

WANATOWICZ HIPOLIT KAZIMIERZ, urodzony 22 II 1865 r. w Mielcu, syn Mateusza i Marianny z domu Sarama. Po roku 1890 zamieszkał z rodziną (ożenił się w 1889 r.) na stałe w Chodorowie. Prowadził tam hurtowy handel nierogacizną. Po śmierci żony sam wychowywał czworo dzieci. (Jednego z synów – Leona, który ukończył trzy klasy gimnazjum realnego, wysłał w 1910 r. na dalszą naukę do Mielca i przekazał go pod opiekę Feliksa Brożonowicza.) Angażował się w działalność społeczną i kulturalną Chodorowa. Należał do miejscowego Gniazda TG „Sokół”. W 1923 r. ufundował dzwon do kościoła. W latach 1924-1929 był członkiem rady przybocznej burmistrza Chodorowa. W 1929 r. został wybrany burmistrzem Chodorowa i pełnił tę funkcję do 1932 r. W latach 30. sponsorował działalność mieleckiego klubu piłkarskiego „Kruki”, w którym jego syn – Leon był czołowym zawodnikiem. Na początku II wojny światowej, po wkroczeniu wojsk sowieckich do Chodorowa (22 IX 1939 r.), musiał się ukrywać, a następnie uciekać (z częścią rodziny) do Generalnej Guberni. Ostatecznie udało mu się przedostać do rodzinnego Mielca i zamieszkał u córki Stefanii (po mężu Szwakop) przy ul. J. Kilińskiego. Zmarł 22 VII 1947 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza, w grobowcu rodzinnym Szwakopów.

 

WANATOWICZ JACEK (ksiądz), urodzony w 1893 r. w Mielcu. Był zakonnikiem w klasztorze Zakonu Franciszkanów w Krakowie. W 1920 r. wraz z o. Maksymilianem Kolbe założył Milicję Niepokalanej Księży Franciszkanów w Polsce. Zmarł 15 III 1929 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Wanatowicz

    Józef Wanatowicz

WANATOWICZ JÓZEF BOLESŁAW, urodzony 28 VIII 1922 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Marii z domu Klarman. Naukę w Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu przerwała wojna. W czasie nauki szkolnej należał do Sodalicji Mariańskiej. Uczestniczył w kursie Przysposobienia Wojskowego i po wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. w oddziale PW ewakuował się do Równego. Po rozwiązaniu oddziału powrócił do Mielca. W 1940 r. został aresztowany (z kolegami i profesorami gimnazjalnymi) i uwięziony w Tarnowie. Stamtąd po pewnym czasie przewieziono go do obozu w Oświęcimiu, a później do obozu w Oranienburgu, gdzie pracował w cegielni. W 1942 r. został przeniesiony do obozu w Dachau, gdzie poddawano go doświadczeniom medycznym. Okazały się one zabójcze i zmarł 31 XII 1942 r.

 

  • Leon Wanatowicz

    Leon Wanatowicz

WANATOWICZ LEON, urodzony 31 X 1896 r. w Chodorowie, pow. Bóbrka, syn Hipolita i Marii z Brożnowiczów. Po ukończeniu szkoły ludowej uczęszczał do miejscowego gimnazjum realnego, a po trzeciej klasie do c.k. Gimnazjum w Mielcu. Należał do skautingu i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W szóstej klasie zrezygnował z nauki, a we wrześniu 1914 r. zgłosił się do 2 pułku piechoty Legionów Piłsudskiego. Brał udział w walkach z Rosjanami na terenie Rusi Zakarpackiej, Galicji Wschodniej, na Huculszczyźnie i w kampanii bukowińskiej (do połowy marca 1915 r.). Po wypoczynku w Kołomyi, gdzie 2 pp włączono do II Brygady Legionów, brał udział w walkach nad Prutem, pod Rarańczą i na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. został wcielony do wojska austriackiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w 17 pułku piechoty w Rzeszowie. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, m.in. na froncie polsko-ukraińskim w Małopolsce Wschodniej i na Wileńszczyźnie. Po wojnie ukończył kurs maturalny dla legionistów i zdał maturę, a w 1922 r. został przeniesiony w stopniu sierżanta do rezerwy. Został odznaczony Medalem Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Powrócił do Mielca i zajął się działalnością sportową. Był współzałożycielem klubu „Lechia”, a później Klubu Sportowego „Kruki” i pełnił funkcję kapitana drużyny piłki nożnej. Korzystając z zamożności ojca, pokrywał sporą część wydatków na utrzymywanie i wyposażenie drużyny. Angażował się także w działalność Związku Strzeleckiego. Przez pewien czas pracował w banku, a później zajął się handlem bydłem. W związku z narastającą agresją Niemiec wobec Polski został przeszkolony w zakresie pracy kontrwywiadowczej i wytypowany do organizowania dywersji przyfrontowej na wypadek wojny. Uczestniczył w działaniach zabezpieczenia kontrwywiadowczego COP. Nie brał udziału w kampanii wrześniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał w Mielcu i pracował oficjalnie jako poborca kontyngentu zwierząt rzeźnych. Równocześnie od grudnia 1939 r. działał w konspiracji, najpierw w SZP, od 1940 r. w komórce wywiadu i kontrwywiadu komendy Obwodu ZWZ Mielec, a później w komórce wywiadu i kontrwywiadu w sztabie Inspektoratu Rejonowego AK Tarnobrzeg. Posługiwał się pseudonimami „Boruta” i „Dzik”. Przebywając często wśród Niemców, zdobywał cenne wiadomości dla ruchu oporu, wielokrotnie ostrzegał przed aresztowaniami oraz przyczynił się do uwolnienia wielu Polaków z obozu w Pustkowie. Jednocześnie jednak podejrzewany był o współpracę z Niemcami. Jako okresowy pracownik Banku Spółdzielczego w 1942 r. przyczynił się do powodzenia akcji konfiskaty pieniędzy przez grupę specjalną „Jędrusiów”. Brał udział w różnych akcjach przeciwko okupantom. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej został aresztowany przez NKWD i uwięziony pod zarzutem współpracy z Niemcami, ale dochodzenie nie potwierdziło winy. W 1945 r. otworzył lokal gastronomiczny przy ul. Sandomierskiej 20, a od jesieni 1945 r. pracował w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Nie godził się jednak z nową rzeczywistością polityczno-społeczną i pozostawał wierny rządowi w Londynie. Od maja 1945 r. rozpoczął działalność konspiracyjną w strukturach Brygad Wywiadowczych Delegatury Sił Zbrojnych, a następnie w ramach BW WiN, gdzie pełnił funkcję kierownika wywiadu BW na powiat mielecki. Na początku października 1946 r. został aresztowany (wraz z innymi działaczami WiN) przez mielecki PUBP i bestialsko przesłuchiwany najpierw w Mielcu, a następnie w WUBP w Rzeszowie i w więzieniu Montelupich w Krakowie. Po rozprawie sądowej w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Rzeszowie wyrokiem WSR z 11 IV 1947 r. został skazany na karę śmierci, pozbawienie praw publicznych i obywatelskich oraz przepadek mienia. (Skazani zostali także m.in. inni mielczanie: Wiktor Jaderny, Karol Marcin Weryński i A. Kopecki). Po amnestii (z 22 II 1947 r.) karę śmierci zamieniono na dożywocie, a po apelacji i staraniach żony karę zmniejszono do 15 lat. Więziono go w Rzeszowie, a od sierpnia 1947 r. w CWK we Wronkach. Tam jako więzień antypaństwowy „A” odbywał karę w najgorszych warunkach i zachorował na gruźlicę kręgosłupa. Mogła być ona wyleczona tylko w specjalistycznym szpitalu. Mimo starań rodziny o zwolnienie i leczenie szpitalne nie został zwolniony z powodu sprzeciwu kierownictwa więzienia. W uzasadnieniu napisano m.in.: „...więzień (...) nie przejawia żalu za popełnione winy (...) do obecnej rzeczywistości jest ustosunkowany wrogo”. Odmówiono też przyjęcia lekarstw, które dostarczyła żona – Irena z Rudnickich. Zmarł w więziennym szpitalu 2 XI 1951 r. i został pochowany na cmentarzu więziennym we Wronkach. Na fali przemian ustrojowych w Polsce po 1989 r. jego (i innych działaczy WiN) sprawa powróciła na wokandę sądową. W wyniku rewizji nadzwyczajnej z 12 II 1990 r. Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Prokuratora Generalnego RP na korzyść wszystkich wówczas skazanych – Sąd Najwyższy w Warszawie 25 X 1990 r. wydał postanowienie o unieważnieniu wyroku byłego WSR w Rzeszowie, uniewinnił i zrehabilitował Leona Wanatowicza i innych skazanych działaczy WiN. Dla upamiętnienia działalności patriotycznej Leona Wanatowicza jedną z ulic na osiedlu Borek nazwano jego imieniem w czasie sesji Rady Miejskiej w Mielcu 11 II 2010 r.

 

  • Stanisław Wanatowicz

    Stanisław Wanatowicz

WANATOWICZ STANISŁAW, urodzony w 1884 r. w Mielcu, syn Józefa i Marii z Jaworskich. Wspólnie z bratem Antonim kontynuował tradycje rodzinne, zajmując się kupiectwem. Dużo czasu poświęcał działalności społecznej, zwłaszcza sportowej i kulturalnej. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jako żołnierz armii austriackiej uczestniczył w I wojnie światowej (1914-1918). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był współzałożycielem i jednym ze sponsorów Klubu Sportowego „Kruki” w Mielcu. Jako aktor amator grał w licznych sztukach wystawianych przez zespół teatralny TG „Sokół”. Zmarł 10 XII 1943 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stanisław Wanatowicz

    Stanisław Wanatowicz

WANATOWICZ STANISŁAW ANTONI, urodzony 2 VII 1960 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Janiny z domu Cyz. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1979 r. Studiował na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach, uzyskując tytuł magistra inżyniera. W latach 1985-1993 pracował w WSK „PZL-Mielec”, pełniąc od 1991 r. funkcję kierownika Działu Projektowo-Programowego. Od 1993 r. do 2000 r. pracował na stanowisku dyrektora handlowego Galicyjskiego Towarzystwa Informatycznego w Mielcu. W 2000 r. został wiceprezesem zarządu firmy Comp Soft Sp. z o.o. w Mielcu, a od 2006 r. pełni funkcję jej prezesa. Poza pracą zawodową angażował się w działalność polityczną i społeczną. Był członkiem Komisji Kultury Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w latach 1989-1990 i pełnomocnikiem listy kandydatów KO „Solidarność” w wyborach samorządowych w 1990 r. oraz jednym z inicjatorów zmian nazw ulic w Mielcu (1990) i budowy „Ściany Katyńskiej” przy kościele św. Mateusza w Mielcu. Od wielu lat amatorsko zajmuje się historią Mielca i regionu. W tomie 3. Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu opublikowano dwa jego artykuły: Ludność żydowska w regionie mieleckim” oraz Eksterminacja ludności żydowskiej. Publikował też w regionalnej prasie, m.in. „Głosie Załogi”, „Głosie Mieleckim”, „Głosie Solidarności”, „Nowinach Rzeszowskich” i „Korso” oraz „Roczniku Mieleckim”. Współzałożyciel i współwłaściciel Tygodnika Regionalnego „Korso”, później zbył udziały. Pomagał w zbieraniu materiałów do Encyklopedii miasta Mielca. Autor wystaw fotograficznych: Melitser Jidn. Żydzi mieleccy w fotografii (2011 r.) i Melitser Jidn. Jom Kippur (2012), eksponowanych w Galerii Domu Kultury SCK w Mielcu. W 2015 r. otrzymał wyróżnienie Menedżer Sukcesu.

 

WANATOWICZA LEONA (ULICA), ulica na terenie Michaliny – przysiółka osiedla Borek. Ma około 500 m długości. Biegnie od ul. K. Padykuły w kierunku północnym, wzdłuż rowu melioracyjnego i Pracowniczych Ogrodów Działkowych „Jubilat”. Ma częściowo utwardzoną nawierzchnię. Patrona otrzymała na sesji Rady Miejskiej 11 II 2010 r. 

Jej patronem jest LEON WANATOWICZ (1896-1951) – uczeń gimnazjum w Mielcu, legionista i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, działacz społeczny w okresie II RP, członek ZWZ-AK, Po II wojnie światowej członek WiN, za co został skazany na długoletnie więzienie. Zmarł w więzieniu.

 

WANDY (ULICA), ulica miejska w środkowej części osiedla Rzochów. Biegnie od ul. Rzochowskiej w pobliżu kościoła parafialnego św. Marka do ul. Dębickiej. Ma 364 m długości i asfaltową nawierzchnię. Poza domami jednorodzinnymi głównym obiektem zbudowanym przy niej jest Szkoła Podstawowa im. H. Sienkiewicza. Historia ulicy liczy zapewne kilka setek lat, bowiem biegnie ona po terenie najstarszej zabudowy dawnego miasta Rzochowa, na zapleczu domów przy rynku. Legendarną patronkę otrzymała 27 III 1985 r. na wniosek miejscowego Komitetu Osiedlowego. W 2008 r. przeprowadzono jej remont, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową. Księżniczka WANDA, według legendy, była córką księcia Kraka, założyciela Krakowa. Nie zgodziła się na poślubienie księcia niemieckiego Rytgiera i w akcie rozpaczy rzuciła się do Wisły. To zapobiegło najazdowi niemieckiemu na Kraków i okolice.

 

  • Zygmunt Warcholak

    Zygmunt Warcholak

WARCHOLAK ZYGMUNT, urodzony 18 I 1927 r. w Sanoku, syn Władysława i Wiktorii z domu Radzik. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie. Od 1947 r. rozpoczął zasadniczą służbę wojskową. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej kontynuował naukę w Oficerskiej Szkole Łączności, uzyskując w 1951 r. stopień podporucznika. Służył w wojskach łączności, kolejno na stanowiskach: radiotechnika, dowódcy plutonu łączności i szefa sztabu batalionu łączności. W 1958 r. został skierowany na stanowisko st. inspektora Komendy Wojewódzkiej TOPL w Rzeszowie, a w 1965 r. przeniesiono go do służby w administracji wojskowej. Posiadał wówczas stopień kapitana. Pracował w WKR i PSzW w Sanoku, PSzW w Krośnie i od 5 VIII 1975 r. w WKU Mielec na różnych stanowiskach, m.in. starszego oficera. W tym okresie został awansowany na stopień majora (1969) i podpułkownika (1976). Po przejściu do rezerwy (2 II 1979 r.) prowadził szkolenia z zakresu samoobrony i Obrony Cywilnej w mieleckich zakładach pracy. 18 III 1981 r. był współzałożycielem Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu – pierwszego w województwie rzeszowskim. Pełnił m.in. funkcje wiceprezesa Zarządu Koła i przewodniczącego Komisji Rewizyjnej. Upowszechniał grę w szachy i odnosił w tej dyscyplinie sukcesy. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Złotym Medalem Jubileuszowym ZBŻZ. Zmarł 14 II 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WARCHOŁ MARIA HELENA (z domu SZAFER), urodzona 15 VIII 1910 r. w Lubieniu Wielkim, powiat Gródek Jagielloński w województwie lwowskim, córka Żelisława i Julii z domu Jurczak. Ukończyła I kurs Seminarium Państwowego w Sandomierzu, a po przeniesieniu się rodziny do Mielca – Prywatne Seminarium Nauczycielskie Żeńskie im. Emilii Platerówny. Maturę zdała w 1930 r. Jako nauczycielka pracowała w publicznych szkołach powszechnych w Wilnie (1931) oraz Nakolu (1937/1938) i Grębowie-Zabrniu (1938-1940) w powiecie tarnobrzeskim. W czasie okupacji hitlerowskiej nie mogła pracować, podobnie jak inne kobiety, w zawodzie nauczycielskim, ale prowadziła tajne nauczanie w zakresie szkoły podstawowej. W latach 1944-1952 uczyła w Zabrniu, Dobrym Polu (powiat legnicki) i Szkole Ćwiczeń przy Liceum Pedagogicznym w Legnicy. Ze względów osobistych zrezygnowała z pracy i wznowiła ją w 1956 r. Pracowała w Szkole Podstawowej w Janowicach w powiecie legnickim, a po przenosinach do Mielca w 1958 r. – w Szkole Podstawowej w Złotnikach koło Mielca i od roku szkolnego 1959/1960 w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. Przez wiele lat działała bardzo aktywnie w harcerstwie. Do ZHP wstąpiła w 1926 r. Należała do I Drużyny Harcerek im. E. Plater w Mielcu i była jedną z zastępowych. W 1933 r. ukończyła ogólnopolski specjalistyczny kurs harcerski dla nauczycieli. Pełniła wiele funkcji, była współorganizatorem wielu kolonii i obozów harcerskich. Zmarła 8 X 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WARSZAWSKA (ULICA), ulica miejska w środkowej części osiedla J. Kilińskiego. Ma 418 m długości, nawierzchnię asfaltową i chodniki po obu stronach. Biegnie od ul. J. Kilińskiego do ul. M. Reja, krzyżując się z ul. F. Żwirki i S. Wigury oraz ul. Ogrodową. Powstała na błoniach miejskich około 1910 r., kiedy to rozpoczęto budowę obiektów gimnazjalnych: gmachu głównego i bursy, pomiędzy którymi została wytyczona. Wtedy też rozpoczęto budowę kilku prywatnych domów. Nazwę otrzymała około 1924 r. W 1932 r. wybudowano przy niej stadion sportowy TG „Sokół”. Początkowo dochodziła tylko do ul. Ogrodowej, ale w związku z budową trzech bloków mieszkalnych na tym terenie w latach 70. została przedłużona do ul. M. Reja. To sprawiło, że w naszych czasach ul. Warszawska stała się bardzo ruchliwa. Ponadto w bursie i dobudowanym do niej nowym skrzydle funkcjonuje Zespół Szkół Ekonomicznych. Stadion Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji służy nie tylko klubom sportowym „Gryf” i „Sokół”, ale także kilku okolicznym szkołom oraz indywidualnym miłośnikom sportu i rekreacji (korty tenisowe, bieżnia). W niedzielę zaś w dawnej kaplicy gimnazjalnej św. Stanisława Kostki odprawiane są Msze św. W ostatnim kwartale 2006 r. otrzymała nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki brukowej. Tradycja głosi, że prawdopodobny pomysłodawca nazwy ulicy WARSZAWSKA – ówczesny nadradca Dyrekcji Robót Publicznych w Mielcu inż. Jan Haładej – zrobił to trochę z przekory wobec niektórych mieszkańców. Z drugiej zaś strony argumentowano, że na terenie Mielca jest już sporo nazw ulic pochodzących od nazw miast (Krakowska, Lwowska, Tarnowska, Tarnobrzeska, Sandomierska, Kolbuszowska, Radomyska), a nie ma dotąd od miasta stołecznego. Nazwa przyjęła się i dziś jej mieszkańcy podają swój adres z nutką dumy.

 

WARSZTAT TERAPII ZAJĘCIOWEJ, rozpoczął działalność 17 X 1994 r. w budynku przy ul. A. Kocjana 15. Inicjatorem powstania tej placówki był dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Mielcu Jan Bury. Pierwszym kierownikiem został Zdzisław Czajka, a od 2000 r. funkcję tę pełni Robert Kośla. Uczestnikami pierwszych zajęć były 32 młode osoby niepełnosprawne. W następnych latach rosło zainteresowanie tą formą aktywnej terapii, toteż liczba uczestników rosła i aktualnie wynosi około 50. Od początku działalności podstawową formą zajęć rehabilitacyjnych z zakresu terapii zajęciowej są pracownie. Aktualnie jest ich 8: stolarsko-tapicerska, introligatorsko-papiernicza, informatyczna, gospodarstwa domowego, wikliniarska, krawiecko-dziewiarska, plastyczno-tkacka i literacko-artystyczna. Wydawana jest także gazetka „Inny Świat”. Nie mniej istotną rolę odgrywa rehabilitacja społeczna, głównie poprzez zorganizowane kontakty z młodzieżą mieleckich gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych. Organizowane są wycieczki krajoznawcze. W ramach kontaktów międzynarodowych w 2003 r. nawiązano kontakt z Ośrodkiem Szkolno-Wychowawczym w Homok na Węgrzech i do dziś obie placówki aktywnie współpracują.

 

WARUNEK-BIELEWICZ JANINA (z domu WARUNEK), urodzona 6 VI 1971 r. w Kolbuszowej, córka Piotra i Heleny z domu Kabała. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1990 r. Od 1987 r. trenowała lekkoatletykę w FKS Stal Mielec i specjalizowała się w sprintach. W 1989 r. awansowała do czołówki krajowej juniorek. W związku z podjęciem studiów na kierunku trenerskim w krakowskiej AWF w 1990 r. przeszła do AZS-AWF Kraków i startując w tym klubie, należała do szerokiej czołówki polskich sprinterek. Po ukończeniu studiów w 1994 r. z tytułem magistra wychowania fizycznego wróciła do Mielca i od 1 IX 1994 r. do 31 VIII 1996 r. pracowała w Szkole Podstawowej nr 6 jako nauczycielka wychowania fizycznego. Ze względu na kłopoty finansowe Stali Mielec kontynuowała starty w barwach AZS Kraków i osiągnęła największe swoje sukcesy: złoty medal w biegu na 60 m w Halowych Mistrzostwach Polski (1995 r., Spała) i w sztafecie AZS Kraków 4x100 m w letnich Mistrzostwach Polski (1996 r.). Reprezentowała Polskę w sztafecie 4x100 m w Pucharze Europy (1996 r., Bergen, Norwegia). Zdobyła też ponad 20 medali w Akademickich Mistrzostwach Polski. Rekordy życiowe: 100 m – 11,82, 200 m – 24,27. Jesienią 1996 r. wyjechała z Mielca.

 

  • Bogusław Warzecha

    Bogusław Warzecha

WARZECHA BOGUSŁAW ROMAN, urodzony 10 VIII 1959 r. w Mielcu, syn Franciszka i Adeli z domu Szczur. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1978 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi i w 1985 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny. W latach 1985-1991 pracował jako lekarz w kilku jednostkach wojskowych, a w latach 1991-1996 był lekarzem 7 Szpitala Marynarki Wojennej w Gdańsku w stopniu komandora podporucznika. Od 1996 r. pełni funkcję ordynatora Oddziału Płucnego Szpitala Powiatowego (Rejonowego) w Mielcu. Uzyskał specjalizacje: I stopnia (1991) i II stopnia z zakresu chorób płuc (1993) oraz I stopnia z zakresu chorób wewnętrznych (1998). Pod jego kierunkiem trzech lekarzy uzyskało specjalizacje – jeden I stopnia i dwóch – II stopnia. W 2002 r. ukończył studia podyplomowe „Planowanie i zarządzanie w ochronie zdrowia”. Kierował przeniesieniem oddziału z budynku przy ul. E. Biernackiego do nowego skrzydła Szpitala Powiatowego przy ul. S. Żeromskiego i organizował jego funkcjonowanie w nowej siedzibie. Należy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumonologicznego i Polskiego Towarzystwa Alergologicznego. Współautor artykułu z zakresu torakoskopii. Uczestniczy w krajowych konferencjach i seminariach specjalistycznych. Jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego – Koło „Ponowa” w Chorzelowie oraz członkiem Związku Hodowców Koni. Hoduje konie w Brzyściu k/Mielca. Wyróżniony wojskowymi odznaczeniami resortowymi i Brązowym Medalem Zasługi Łowieckiej.

 

  • Daria Warzecha

    Daria Warzecha

WARZECHA DARIA EWA (z domu WESOŁOWSKA), urodzona 2 VIII 1961 r. W Chorzelowie koło Mielca, córka Stanisława i Marii z domu Kiełb. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1980 r. W latach 1980-1989 pracowała jako nauczyciel Państwowego Przedszkola nr 4 w Mielcu i Przedszkola ZZD w Chorzelowie. W tym czasie studiowała na Wydziale Społeczno-Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek: nauczanie początkowe) i w 1985 r. uzyskała tytuł magistra. W 1989 r. ze względów rodzinnych przeniosła się do Gdyni, gdzie pracowała w jednym z przedszkoli (1989-1990) i Szkole Podstawowej nr 17 (1990-1996). Ponadto działała społecznie, m.in. poprzez szkolne Koło TPD i Koło Rodzin Wojskowych na terenie 4. Brygady w LOPK. W 1996 r. powróciła z rodziną (mąż – Bogusław, lekarz) do Mielca i została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 2 im. T. Kościuszki. Ukończyła szereg form doskonalenia zawodowego, m.in.: kurs terapii pedagogicznej (Centrum Doskonalenia Pedagogicznego w Rzeszowie, 1997), kurs „ Kluczowe umiejętności konsultanta i doradcy metodycznego” (CDP Rzeszów, 1999), studia podyplomowe w zakresie zarządzania oświatą i przedsiębiorczości (WSGiZ Mielec, 2001), kurs nt. zastosowania technologii informacyjnej (CKPiDN Mielec, 2003), kurs z zakresu andragogiki (PCEN Rzeszów, 2004) i kurs kwalifikacyjny przygotowujący do pracy edukatorskiej. Od 1997 r. pełniła funkcję doradcy metodycznego w CDP w Rzeszowie. W latach 1997-2000 uzyskała I i II stopień specjalizacji zawodowej. W 2000 r. została wpisana na listę ekspertów w komisjach kwalifikacyjnych i egzaminacyjnych dla nauczycieli ubiegających się o awans zawodowy i pracowała w tych komisjach, a w 2003 r. uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Organizowała i prowadziła różne formy doskonalenia zawodowego dla nauczycieli oraz międzyszkolne konkursy dla uczniów klas I-III. Współpracowała z nauczycielami z terenu całego powiatu i wydawała zeszyty przedmiotowe prezentujące dorobek nauczycieli klas I-III i świetlic, a także zredagowała i opublikowała jeden z numerów kwartalnika „W kręgu mieleckich humanistów, z przeznaczeniem dla nauczycieli nauczania zintegrowanego. 1 IX 2007 r. powierzono jej stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr 2 w Mielcu. Doprowadziła do unowocześnienia wnętrza budynku szkoły i zinformatyzowania biblioteki.

 

  • Jerzy Warzecha

    Jerzy Warzecha

WARZECHA JERZY ADAM, urodzony 14 XII 1952 r. w Mielcu, syn Franciszka i Adeli z domu Szczur. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. W 1972 r. zdał maturę i uzyskał tytuł technika elektryka. W latach szkolnych trenował biegi średnie w LKS „Tęcza” Mielec. Studia w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie ukończył w 1977 r. w stopniu podporucznika i z tytułem magistra inżyniera elektryka automatyka. Jako zawodnik UWKS WAT wielokrotnie startował w zawodach sportowych, m.in. w Spartakiadach Wojska Polskiego (1973, 1975) oraz biegach przełajowych i biegach na orientację. Jego zawodowa służba wojskowa przebiegała następująco: 1977-1986 – dowódca baterii przeciwlotniczej pułku rakiet plot JW w Jeleniej Górze, 1986-1989 – szef służb technicznych, zastępca dowódcy dywizjonu artylerii rakietowej JW w Brzegu, 1989-1992 - szef służb technicznych, zastępca dowódcy pułku rakiet plot JW w Jeleniej Górze, 1992-1998 – szef Wydziału Eksploatacji Sprzętu Uzbrojenia w Dowództwie Krakowskiego Okręgu Wojskowego w Krakowie, 1998-2001 – szef Wydziału Technicznego Korpusu Powietrzno-Zmechanizowanego w Krakowie. Z dniem 30 XI 2001 r., po 30 latach zawodowej służby wojskowej, przeszedł na emeryturę w stopniu podpułkownika. Aktualnie pracuje jako pracownik cywilny wojska – starszy referent w 2 Korpusie Zmechanizowanym w Krakowie. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Jest członkiem Koła Łowieckiego „Las” w Kłaju.

 

  • Andrzej Warzocha

    Andrzej Warzocha

WARZOCHA ANDRZEJ KAZIMIERZ, urodzony 5 III 1940 r. w Polmianowicach, pow. Drohobycz, syn Edmunda i Anny z domu Brzegowicz. Absolwent Technikum Mechanicznego przy WSK Rzeszów, maturę zdał w 1957 r. W latach 1957-1958 pracował w WSK Rzeszów jako ślusarz. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej (specjalność: silniki lotnicze) ukończył w 1965 r. z tytułem magistra inżyniera mechanika. Od 1965 r. do 1972 r. pracował w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, uzyskując w 1970 r. stopień naukowy adiunkta. W 1972 r. przybył do Mielca i w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym SK „PZL Mielec” pełnił funkcje kierownika Działu Zespołów Napędowych, a następnie głównego specjalisty ds. zespołów napędowych samolotów. W 1976 r. uzyskał specjalizację zawodową I stopnia. W 1988 r. został mianowany dyrektorem technicznym Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Kalisz” i pełnił tę funkcję do 1990 r. W tym roku powrócił do Mielca i w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” był konstruktorem prowadzącym, a później głównym konstruktorem samolotu PZL M28 „Skytruck”. Po utworzeniu Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. w 1999 r. powierzono mu także funkcję głównego konstruktora samolotu „Skytruck”, a następnie został zastępcą dyrektora technicznego ds. rozwoju. Był współautorem koncepcji modyfikacji produkowanego samolotu An-28. Pełnił nadzór merytoryczny nad wykonaniem prototypu i certyfikacją oraz produkcją partii 27 samolotów. Nadzorował także wdrożenie samolotu do eksploatacji i certyfikację w nadzorze krajowym i amerykańskim. W 2003 r. przeszedł do innej mieleckiej firmy – Melex spółka z o.o. (później spółka jawna) i do 2005 r. pełnił funkcję kierownika Działu Konstrukcyjno-Technologicznego, a od 2005 r. pracuje na stanowisku konstruktora pojazdów z napędem elektrycznym. Zmarł 15 IX 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Stanisław Warzocha

    Stanisław Warzocha

WARZOCHA STANISŁAW, urodzony 29 XII 1926 r. w Chłopach koło Lwowa (aktualnie Ukraina), syn Stefana i Karoliny z domu Bober. Szkołę powszechną w Chłopach ukończył w 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał we Lwowie, gdzie na tajnych kompletach ukończył dwie klasy gimnazjum. W 1946 r. jako repatriant przyjechał do Bytomia i tam po ukończeniu nauki w gimnazjum i liceum zdał maturę w 1948 r. Po maturze podjął pracę w Wojewódzkiej Hurtowni Centrali Tekstylnej w Bytomiu i równocześnie studiował w Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach. W 1949 r. przerwał studia w Katowicach, bowiem został przyjęty na Wydział Lekarski Śląskiej Akademii Medycznej w Rokitnicy Bytomskiej i w 1954 r. uzyskał dyplom lekarza medycyny. W czasie studiów odbył 2-letnie studium wojskowe i po ćwiczeniach na poligonie otrzymał stopień podporucznika. W lutym 1955 r. nakazem pracy został skierowany do Mielca, gdzie od 15 III 1955 r. podjął pracę w Szpitalu Miejskim oraz w Przychodni Rejonowej nr 1 na terenie Starego Mielca. Od 1 VI 1955 r. do 3 X 1957 r. pełnił funkcje dyrektora i inspektora sanitarnego w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu, równocześnie pracując w mieleckim szpitalu. Ponadto w latach 1957-1966 był kierownikiem Wiejskiego Ośrodka Zdrowia w Wadowicach Górnych. W 1961 r. uzyskał I stopień specjalizacji z zakresu chorób wewnętrznych oraz uczestniczył w szkoleniu wojskowym lekarzy. W styczniu 1962 r. został powołany przez Wydział Zdrowia PPRN w Mielcu na stanowisko kierownika nowo powołanej Powiatowej Przychodni Obwodowej w Mielcu i był jej organizatorem od podstaw. Inicjował czyny społeczne na rzecz budowy ośrodków zdrowia w Padwi Narodowej, Tuszowie Narodowym, Wadowicach Górnych i Czerminie. W 1962 r. otrzymał awans na stopień porucznika. Od 1 VI 1969 r. do przejścia na emeryturę w 1992 r. kierował Przychodnią Rejonową nr 1 w Mielcu oraz prowadził Poradnię Internistyczną w ramach tej Przychodni. Pracował również w Przychodni Przyzakładowej Spółdzielni Inwalidów w Rzeszowie Oddział w Mielcu. Ponadto społecznie sprawował opiekę medyczną nad pracownikami Powiatowego Sztabu Wojskowego w Mielcu i ich rodzinami, a także nad żołnierzami służby czynnej przebywającymi na urlopach w Mielcu. Ukończył szereg kursów specjalistycznych, m.in. z zakresu endokrynologii i kardiologii klinicznej. Uczestniczył także w szkoleniach w Sanatorium Przeciwgruźliczym w Górnie i Szpitalu Zakaźnym w Krakowie – Nowej Hucie. Od wielu lat jest członkiem (pełnił też funkcję przewodniczącego) Powiatowej Komisji Poborowej w Mielcu. Posiada stopień porucznika. Wiele czasu poświęcał działalności politycznej i społecznej. Od 1955 r. należy do Stronnictwa Demokratycznego w Mielcu i w czasie ponad 50-letniej przynależności pełnił różne funkcje, m.in. wiceprzewodniczącego Powiatowego Komitetu SD, członka Plenum Wojewódzkiego Komitetu SD i wiceprzewodniczącego Komisji ds. Służby Zdrowia WK SD w Rzeszowie. W 1969 r. brał udział, jako delegat woj. rzeszowskiego, w Kongresie SD w Warszawie. W latach 1965-1969 był członkiem Komisji Zdrowia WRN w Rzeszowie. Jest członkiem: ZZ Pracowników Służby Zdrowia, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Komisji Lekarzy Emerytów i Rencistów przy Okręgowej Izbie Lekarzy w Rzeszowie (od 1994 r.), Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Wschodnich oraz Towarzystwa im. Św. Brata Alberta w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Medalem „Zasłużony Działacz FJN’, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Odznaką „Wzorowy Pracownik Służby Zdrowia”, Odznaką „Zasłużony Działacz SD”, Złotą Honorową Odznaką ZG ZSMW za prowadzenie szkół zdrowia i szerzenie oświaty sanitarnej na terenach wiejskich oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca.

 

  • Barbara Wasielewska

    Barbara Wasielewska

WASIELEWSKA BARBARA AGNIESZKA, urodzona 24 VIII 1939 r. w Szubinie, woj. poznańskie, córka Jana i Pelagii z domu Konstańczak. Ukończyła Liceum Ekonomiczne w Mielcu. W latach 1958-1978 pracowała w administracji Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako pracownik umysłowy. W 1980 r. ukończyła studia na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzymała tytuł magistra pedagogiki. Od 1980 r. do 1995 r. pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej im. gen. Władysława Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Z dniem 1 IX 1995 r. przeszła na emeryturę. Od młodości wiele czasu poświęcała społecznej działalności kulturalnej i artystycznej. W latach 1963-1985 należała do zespołu teatralnego „Maska” Zakładowego Domu Kultury WSK Mielec, m.in. grała w sztukach: Egzamin, Powrót taty, Wybór, Śniadanie, obiad, kolacja, Igraszki z diabłem i Królowa Przedmieścia. Jej życiową pasją była jednak wycinanka, z którą zapoznała się w bogatym w kulturę ludową regionie pałuckim. Początkowo traktowała wycinankę jako hobby, ale później uczyniła zeń główną dziedzinę swej twórczości, do czego przyczyniło się m.in. odkrycie 16 wycinanek z 1912 r. z Przecławia i okolic. Sporządzone kopie tych wycinanek przekazała do Muzeum Regionalnego w Mielcu i na statek m/s „Mielec”. Podjęła również próby stworzenia wycinanki własnego autorstwa, nawiązując do motywów i kolorystyki haftu rzeszowskiego, haftu richelieu i wycinanek z różnych regionów w Polsce. Pierwszy raz jej prace wystawiono w 1970 r. w Śródborowie koło Warszawy, a później m.in. w Przemyślu, Jaśle, Cieszynie, Kędzierzynie-Koźlu, Wodzisławiu Śląskim, Poznaniu, Gdyni i Kolbuszowej oraz wielokrotnie w Mielcu i okolicy. Była członkiem Koła Twórców Amatorów Ziemi Mieleckiej przy Powiatowej Poradni Kulturalno-Oświatowej (1971-1975), a w 1981 r. została członkiem Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych obu grup twórczych. Jej wycinanki znajdują się m.in. w Muzeum Regionalnym w Mielcu i zbiorach wielu osób prywatnych w kraju i poza jego granicami. Uczestniczyła także w skutecznym apelu do władz miasta o uratowanie przeznaczonych do wyburzenia domów nr 19 i 21 przy ul. Jadernych. (Dziś jest to „Jadernówka” – filia Muzeum Regionalnego.) W latach 90. poza wycinanką zajęła się haftem artystycznym, malarstwem olejnym i malarstwem na szkle. Posiadała bogaty zbiór wycinanek ze wszystkich regionów Polski. Wyróżniona Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i wieloma dyplomami uznania. Zmarła 24 VI 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Artur Wasik

    Artur Wasik

WASIK ARTUR WIESŁAW, urodzony 11 IX 1965 r. w Mielcu, syn Włodzimierza i Izabeli z Cisowskich. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1984 r. W latach 1980-1988 trenował biegi średnie w FKS „Stal” Mielec. Był m.in. mistrzem okręgu i finalistą Mistrzostw Polski juniorów na dystansach 800 m i 1500 m. Z biegiem lat coraz więcej czasu przeznaczał na brydż sportowy i z czasem ta dyscyplina stała się jego życiową pasją. W latach 1986-1987 pracował w WSK Mielec, a następnie odbył zasadniczą służbę wojskową. W maju 1990 r. wyjechał z rodziną do Hiszpanii, na zaproszenie przebywającego tam uznanego brydżysty rzeszowskiego Andrzeja Knapa. Stworzyli parę brydżową, która w krótkim czasie stała się znana w hiszpańskim światku brydżowym. W 1993 r. zwyciężyła wszystkie pary hiszpańskie w eliminacjach do Mistrzostw Europy i została powołana przez Hiszpańską Federację Brydża Sportowego do reprezentacji Hiszpanii. We wspomnianych ME, rozegranych we Francji, para A. Wasik – A. Knap znacząco przyczyniła się do zdobycia 11. miejsca (najwyższego w historii brydża hiszpańskiego), pokonując m.in. znakomite pary reprezentujące Polskę. Odtąd w hiszpańskich barwach regularnie startuje w turniejach międzynarodowych i zawodach rangi mistrzowskiej. Wygrał dotąd ponad 100 razy w dużych turniejach brydżowych. Jest nauczycielem brydża sportowego i prowadzi naukę tej gry. Odwiedza Mielec i uczestniczy w zawodach brydżowych, organizowanych w Hotelu Polskim. Największe sukcesy: *1993 – Mistrzostwa Europy w Menton (Francja) – XI m., *1996 – Olimpiada Brydżowa na Rodos (Grecja) – XIII m., *1997 – ME w Montecatini (Włochy) – IX m., * 1999 – ME na Malcie – VII m., 2001 – ME na Teneryfie – XI m., *2004 – Olimpiada Brydżowa w Stambule – XVII m. Ponadto wielokrotnie zdobył tytuł mistrza Hiszpanii w konkurencjach par i mikstów oraz w klasyfikacjach drużynowych.

 

  • Maria Wasil

    Maria Wasil

WASIL MARIA (z domu SZUBARGA), urodzona 3 V 1933 r. w Grudziądzu, córka Seweryna i Bronisławy z Sikorskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Bydgoszczy, maturę zdała w 1951 r. W latach 1954–1988 pracowała w Technikum Mechanicznym MPC, a następnie w Zespole Szkół Technicznych WSK w Mielcu jako nauczycielka języka rosyjskiego i języka niemieckiego. W 1969 r. ukończyła studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: filologia rosyjska), uzyskując tytuł magistra filologii rosyjskiej. Ukończyła ponadto dwa kursy języka rosyjskiego na Uniwersytecie im. M. Łomonosowa w Moskwie (1973, 1983), Studium Przedmiotowo-Metodyczne w IKNIBO Kielce (kierunek: filologia germańska) w 1975 r. oraz kurs języka niemieckiego w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Dreźnie (1977). W 1973 r. uzyskała tytuł nauczyciela dyplomowanego, w 1977 r. – profesora szkoły średniej, a w 1986 r. otrzymała II stopień specjalizacji zawodowej w zakresie j. rosyjskiego. Była prekursorem nowych form nauki języków obcych. Zorganizowała i prowadziła szkolne klasopracownie j. rosyjskiego i j. niemieckiego oraz kółka przedmiotowe. Była opiekunką szkolnego koła TPPR i organizowała imprezy upowszechniające wiedzę o narodach ówczesnego ZSRR. Jej pozazawodowym hobby był brydż sportowy, m.in. brała udział w Mistrzostwach Polski Nauczycieli. W 1988 r. przeszła na emeryturę, ale jeszcze do 1999 r. uczyła (w niepełnym wymiarze godzin) w ZST i Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. Wyróżniona Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Honorową Odznaką TPPR oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania II stopnia za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej.

 

  • Stanisław Wasil

    Stanisław Wasil

WASIL STANISŁAW, urodzony 7 V 1926 r. w Zalesicach koło Radomia, syn Władysława i Władysławy z domu Maj. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako sklepikarz w Zalesicach, a następnie w niemieckiej firmie w Radomiu, gdzie pracował przy naprawach samochodów i motocykli oraz nauczył się jeździć na różnego typu pojazdach. W latach 1941-1942 był łącznikiem, a później żołnierzem oddziału BCh Jana Sońty „Ośki” w rejonie Radomia. Brał udział w akcjach bojowych na terenie Kielecczyzny i Lubelszczyzny. W latach 1945-1946 pracował w MO w Warszawie jako kierowca. Udzielał się też w ZG ZMW „Wici” w Warszawie i należał do zespołu tanecznego. Absolwent Technikum Mechanicznego w Warszawie, maturę zdał w 1948 r. Studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (specjalność: budowa płatowców) ukończył w 1953 r., uzyskując tytuł inżyniera lotnictwa. Ukończył także kurs szybowcowy w Malborku. Po studiach został skierowany nakazem pracy do WSK Mielec, gdzie pełnił m.in. funkcję kierownika prób w locie. Równocześnie zdobywał kolejne licencje i uprawnienia lotnicze: pilota szybowcowego, instruktora szybowcowego, pilota samolotowego zawodowego II klasy, instruktora samolotowego II i I klasy, pilota doświadczalnego samolotowego II klasy i I klasy. Uzyskał też uprawnienia do wykonywania lotów według przyrządów (IFR) w warunkach minimum: widoczność – 1500 m, podstawa chmur – 100 m, uprawnienia do pełnienia czynności operatora radiotelefonisty pokładowego w języku polskim na terytorium Polski i języku rosyjskim na terytorium państw socjalistycznych, a także uprawnienia do wykonywania lotów agrolotniczych na samolotach An-2. Uczestniczył w III Samolotowych Mistrzostwach Polski w Akrobacji, a następnie reprezentował Polskę w Międzynarodowych Mistrzostwach Samolotowych w Akrobacji w NRD (1959) i ZSRR (1963). W 1964 r. został mianowany inżynierem pilotem prowadzącym próby, a wkrótce potem kierownikiem sekcji pilotów doświadczalnych i funkcję te pełnił do listopada 1972 r. W latach 1972-1982 pracował jako specjalista pilot doświadczalny. W 1984 r. uczestniczył w gaszeniu pożarów lasów w rejonie Gozdnicy, a w 1987 r. został sezonowo zatrudniony w ZUA Mielec przy gaszeniu pożarów różnego rodzaju. Latał na samolotach: CSS-13, Jak-12, Zlin-26, Junak-2, Junak-3, TS-8 Bies, Zlin-226, Kania-3, Jak-18, An-2, Zlin-326, Jak-18p, M-4 Tarpan, TS-11 Iskra, PZL-101 Gawron, L-200 Morawa, Zlin-526F, LLM-15, PZL-104 Wilga, M-15, M-18 Dromader, Thrush 6m, M-17 Duduś Kudłacz, Piper PA37 Seneca II – jedyny lot, Zlin-42, M-20 Mewa, Zlin-142, PZL-106 BR. Posiadał stopień kapitana. Należał do Koła Łowieckiego „Sęp”. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Batalionów Chłopskich, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim 1939-1945, Odznaką Grunwaldzką, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Kombatanckim Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Medalem 50-lecia Polskiego Lotnictwa Sportowego, Odznaką „Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego”, Brązowym Odznaczeniem „Za Zasługi dla Aeroklubu PRL”, Statuetką Ikara Dowódcy Wojsk Lotniczych i „Błękitnymi Skrzydłami” Redakcji „Skrzydlata Polska” oraz Srebrnym Medalem Zasługi Łowieckiej. Zmarł 20 VI 2009 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Urszula Wasiluk

    Urszula Wasiluk

WASILUK URSZULA (z domu ZAJCEW), urodzona 22 V 1954 r. w Sandomierzu, córka Eugeniusza (inżyniera ogrodnictwa) i Janiny z domu Wójcik. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego (Collegium Gostomianum) w Sandomierzu, maturę zdała w 1973 r. W latach szkolnych była członkiem ZHP, ukończyła Ognisko Muzyczne w Sandomierzu (w klasie skrzypiec) oraz brała udział w olimpiadach języka polskiego i konkursach recytatorskich. Studiowała na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1979 r. uzyskała tytuł lekarza medycyny. W czasie studiów pracowała społecznie jako instruktor ZHP oraz występowała w kabarecie „Studenckie Bractwo Satyryczne Loża 44”. Po odbyciu stażu w Zespole Opieki Zdrowotnej w Raciborzu (1979-1980) została zatrudniona w tej instytucji na Oddziale Dermatologicznym i w Poradni Dermatologicznej. W 1984 r. uzyskała I stopień specjalizacji w zakresie dermatologii i wenerologii, a w 1991 r. – II stopień w tej dziedzinie, w I Klinice Dermatologii w Katowicach. W kwietniu 1993 r. przeniosła się do Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu, a w 1994 r. po wygraniu konkursu została mianowana ordynatorem Oddziału Dermatologicznego Szpitala Rejonowego w Mielcu. Funkcję tę powierzono jej także po kolejnych konkursach w 2000 r. i 2006 r. Jako długoletni ordynator przyczyniła się do rozwoju diagnostyki i leczenia w zakresie dermatologii i wenerologii w Mielcu i regionie. Po przeniesieniu Oddziału z trudnych warunków lokalowych w budynku przy ul. Spółdzielczej do nowego obiektu Szpitala Powiatowego przy ul. S. Żeromskiego – miała duży udział w zorganizowaniu go na nowo i wyposażeniu w nowoczesny sprzęt. Uczestniczyła w procesie wdrażania Systemu Zarządzania Jakością wg normy ISO 9001:2000 oraz Systemu Zarządzania Środowiskowego wg normy ISO 14001:2004, opracowując wymagane procedury i standardy dla podległego Oddziału. Wprowadziła nowoczesną diagnostykę alergicznych chorób skóry oraz leczenie przewlekłych owrzodzeń i różnorodnych powikłań niewydolności żylnej kończyn dolnych, co wyróżnia mielecki Oddział Dermatologiczny spośród innych w woj. podkarpackim. Przez szereg lat kierowała Poradnią Skórno-Wenerologiczną w Mielcu, aż do końca jej funkcjonowania w strukturach ZOZ SPZ Mielec (31 XII 2004 r.). Była też kierownikiem specjalizacji I stopnia w zakresie dermatologii i wenerologii dla dwóch asystentek. Ponadto od 1994 r. prowadzi prywatny Gabinet Dermatologii i Kosmetyki Lekarskiej. Szczególną jej specjalnością jest leczenie i zabiegi korekcyjne dla skóry problemowej, m.in. trądzikowej, naczynkowej, wrażliwej czy starzejącej się. Jest członkiem: Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, Polskiego Towarzystwa Alergologicznego, Polskiego Towarzystwa Flebologicznego oraz Sekcji Dermatologii Estetycznej PTD. Uczestniczy w zjazdach, konferencjach i sympozjach organizowanych przez te stowarzyszenia. W 2005 r. ukończyła studia podyplomowe „Zarządzanie w Służbie Zdrowia” w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie.

 

  • Edward Wasylczyk

    Edward Wasylczyk

WASYLCZYK EDWARD, urodzony 21 I 1926 r. w Błażowej koło Rzeszowa, syn Piotra i Stanisławy z Hajnowskich. W 1939 r. ukończył Szkołę Powszechną w Tyczynie. W czasie okupacji hitlerowskiej od 1942 r. należał do AK w Tyczynie (placówka „Topola”). Posługiwał się pseudonimem „Sławek”. Uczestniczył w akcjach podkradania broni Niemcom, prowadził obserwację ruchów wojsk niemieckich i innych funkcjonariuszy okupacyjnych. W 1944 r. brał udział w akcji „Burza”. Jego oddział AK wyparł Niemców z Tyczyna, zdobywając samochody, dużą ilość broni i mundurów. W 1944 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy UB i uwięziony w rzeszowskim Zamku. W listopadzie 1944 r. wraz z innymi więźniami został deportowany do obozu w Jogle (ZSRR), gdzie pracował przy wycinaniu lasu. Do Polski powrócił 28 II 1946 r. W latach 1947–1948 odbył służbę wojskową i ukończył Oficerską Szkołę Administracji w Rembertowie w stopniu kaprala podchorążego. W latach 1949–1951 pracował w WKKF w Rzeszowie, a w latach 1951–1954 w Zjednoczeniu Robót Inżynieryjnych w Krakowie – Budowa Wodociągów w Mielcu, m.in. jako kierownik działu. W 1954 r. podjął pracę w Oddziale Zaopatrzenia Robotniczego WSK Mielec jako odpowiedzialny za inwestycje i remonty. W 1964 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (specjalność: ekonomika przemysłu) i zdał maturę. Od 1964 r. do 1982 r. pełnił funkcję kierownika obiektów sportowych FKS „Stal” Mielec. W tym czasie znacząco przyczynił się do budowy i urządzenia hali sportowo-widowiskowej oraz gruntownej modernizacji stadionu głównego. W 1982 r. powierzono mu kierowanie pracami remontowo-restauracyjnymi zamku w Przecławiu. Po zakończeniu prac w 1990 r. przeszedł na emeryturę. W tym roku założył Koło Związku Sybiraków w Mielcu i pełnił funkcję przewodniczącym do 2000 r., a ponadto był członkiem Zarządu Wojewódzkiego tej organizacji. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia zrezygnował z tych funkcji i wówczas obdarzono go godnością Honorowego Prezesa. Posiada stopień porucznika rezerwy. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Zesłańców Sybiru, Odznaką Pamiątkową Akcji Burza, Honorowym Krzyżem Za Sybir, Odznaką Honorową Sybiraka, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa. Zmarł 2 II 2009 r.

 

WASZE MIASTO, gazeta bezpłatna wydawana w Mielcu przez PHU BROSS w ilości około 15 000 egz. Redaktorem naczelnym jest Gabriela Mazurek.

 

WAŚNIOWSKI (WOŚNIOWSKI?) WOJCIECH KAROL (ksiądz), archidiakon i oficjał lubelski, prepozyt parafii św. Mateusza w Mielcu w latach 1652-1681, proboszcz w Gawłuszowicach i Chorzelowie. W czasie pracy duszpasterskiej w Mielcu był inspiratorem budowy murowanego kościoła św. Mateusza w stylu barokowym, ufundowanego przez współwłaściciela Mielca Jerzego Zbigniewa Ossolińskiego. (Świątynia, wielokrotnie modernizowana, przetrwała do naszych czasów.)

 

  • Stefan Wawrzyniak

    Stefan Wawrzyniak

WAWRZYNIAK STEFAN STANISŁAW, urodzony 25 VIII 1929 r. w Grodzisku Wielkopolskim, syn Antoniego i Wiktorii z domu Hoffman. Absolwent Liceum Mechanicznego nr 2 w Poznaniu, maturę zdał w 1950 r.  Po epizodycznym zatrudnieniu w Instytucie Lotnictwa w Warszawie w 1950 r., jeszcze w tym samym roku otrzymał nakaz pracy w WSK Mielec.  Tu pracował na stanowiskach: montera płatowcowego, technologa, starszego technologa, technologa prowadzącego, zastępcy kierownika Wydziału 23 (metalurgicznego) i sekretarza Rady Zakładowej (1 kadencję). W ramach tej funkcji sprawował opiekę nad Domem Kultury, FKS Stal i sprawami socjalnymi załogi). Równocześnie dokształcał się poprzez liczne kursy specjalistyczne. W 1970 r. został mianowany kierownikiem Wydziału 23 (metalurgicznego) i pełnił tę funkcję do 1990 r., a następnie przeszedł na emeryturę. Angażował się społecznie, m.in. jako członek Rady Zakładowej, kierownik zakładu opiekuńczego Przedszkola nr 6 przy ul. P. Skargi oraz wiceprezes Zarządu Zakładowego PTTK. Był współorganizatorem i uczestnikiem wielu imprez turystycznych, m.in. rajdów i niedzielnych wycieczek. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZZM i Odznaką „Zasłużony dla Przemysłu Maszynowego” oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1988). Zmarł 24 X 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Tadeusz Ważewski

    Tadeusz Ważewski

WAŻEWSKI TADEUSZ WŁADYSŁAW, urodzony 24 IX 1896 r. w Czortkowie Wygnance koło Tarnopola, nazwisko rodowe Wąż. Uczęszczał do c.k. Gimnazjum w Mielcu, a następnie do Gimnazjum w Tarnowie i tam zdał maturę w 1914 r. Studia fizyczne i matematyczne odbył na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie dwukrotnie wyjeżdżał na studia do Paryża i w 1924 r. otrzymał stopień doktora na Uniwersytecie Paryskim. Habilitację na podstawie rozprawy o kontinuach prostowalnych uzyskał w 1927 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1933 r. nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego. W tym okresie pracował nad równaniami różniczkowymi, a rezultaty prac przyniosły mu światowe uznanie. Na początku okupacji hitlerowskiej został aresztowany (w grupie z innymi profesorami UJ) i wywieziony do obozu w Oranienburgu, skąd został wypuszczony w 1940 r. Powrócił do Krakowa i pracował nad nierównościami różniczkowymi zwyczajnymi. Uczestniczył także w tajnym nauczaniu. W 1945 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego UJ. Opracował tzw. metodę retraktową badania jakościowego równań różniczkowych, co uznano za jedno z największych osiągnięć matematyki polskiej. Kierował Katedrą Analizy Matematycznej na Uniwersytecie Jagiellońskim i od 1949 r. Działem Równań Różniczkowych w Państwowym Instytucie Matematycznym (później Instytut Matematyczny PAN). Wychował kilkunastu profesorów i docentów oraz kilkudziesięciu innych pracowników naukowych. Stworzył tzw. krakowską szkołę równań różniczkowych, umacniającą pozycję matematyki polskiej w świecie. Uczestniczył w krajowych i międzynarodowych kongresach naukowych. Wykładał na wielu uczelniach, m.in. we Francji i Włoszech. Dużo czasu poświęcał działalności społecznej, m.in. jako prezes Polskiego Towarzystwa Matematycznego (od 1959 r.) i później członek honorowy tegoż Towarzystwa (od 1967 r.). Od 1945 r. był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1951 r. Polskiej Akademii Nauk i w 1957 r. został jej członkiem rzeczywistym. Pełnił też funkcję redaktora czasopisma „Annales Polonici Mathematici”. Wyróżniony wysokimi odznaczeniami państwowymi i Nagrodą Państwową (dwukrotnie). Zmarł 5 IX 1972 r. Spoczywa na jednym z cmentarzy w Krakowie. W 1998 r. w hallu na parterze budynku I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu odsłonięto tablicę upamiętniającą jego naukę w tej szkole (pod nazwiskiem Wąż) i późniejsze dokonania naukowe.

 

WĄSKA (ULICA), rzeczywiście wąska, ale nie najkrótsza (206 m) ulica miejska w centralnej części Starego Mielca, na osiedlu J. Kilińskiego. Prowadzi od ul. Sandomierskiej do ul. H. Sienkiewicza, równolegle do ul. A. Mickiewicza, krzyżując się z ul. Nowy Rynek. Powstała być może już w pierwszych latach istnienia miasta, a jeśli nie, to z pewnością w XVI w., kiedy rozwijało się mieleckie rzemiosło i rozbudowywano miasto. Nie wiadomo, kiedy nadano jej nazwę, ale w protokołach z 1900 r. wymieniana jest jako „Wązka”. Kilkakrotnie jej zabudowa paliła się. Ocalałym świadkiem ostatniego wielkiego pożaru miasta (1900) jest jedyny dom drewniany, w ostatnich latach estetycznie wyremontowany. Także inni mieszkańcy postarali się o podniesienie standardu swych domów. Jej gruntowny remont przeprowadzono w latach 2000-2001, m.in. położono nawierzchnię z kostki brukowej.

 

WĄSOWICZ ZE SMĘGORZEWA KAROL (ksiądz), kanonik fundi Śliwski III w latach 1729-1759. Od 1729 r. był proboszczem w Borowej i dziekanem foralnym mieleckim. Ponadto w latach 1729-1751 pełnił funkcję notariusza kapitulnego. Zmarł w 1759 r.

 

  • Jan Wąsowski

    Jan Wąsowski

WĄSOWSKI JAN LUCJAN, urodzony 26 X 1930 r. w Słupnie, pow. Radzymin, syn Wiktora i Marii z Czerniewskich. Absolwent Gimnazjum Ogólnokształcącego w Bytomiu (1948) i Liceum Elektrycznego w Katowicach z maturą w 1951 r. Ukończył także Wyższy Kurs Techniczno-Pedagogiczny w Katowicach (1952). Pracę zawodową rozpoczął w 1952 r. jako nauczyciel w Zasadniczej Szkole Zawodowej i Technikum Mechaniczno-Elektrycznym, a w 1954 r. przeszedł do Huty „Bobrek” na stanowisko dyspozytora mocy. W 1955 r. przeniósł się do WSK Mielec i w latach 1955-1991 pełnił następujące funkcje: kierownik Laboratorium Elektryczno-Energetycznego (1956-1963), kierownik zmianowy Elektrociepłowni (1963-1972), kierownik Oddziału Gospodarki Wodno-Ściekowej (1972-1974), zastępca głównego energetyka i główny energetyk (1974-1983) oraz kierownik Elektrociepłowni (1983-1991). Ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej z dyplomem inżyniera mechanika (1967) i studia podyplomowe z zakresu energetyki przemysłowej na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej (1980). W latach 1974-1991 pełnił funkcję przewodniczącego Zakładowego Koła Stowarzyszenia Elektryków Polskich przy WSK Mielec. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. Od młodości wiele czasu poświęcał na działalność społeczną. W latach 50. był członkiem sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec. Specjalizował się w rzucie młotem, zdobywając w latach 1956-1959 tytuły mistrza woj. rzeszowskiego i reprezentując województwo w zawodach ogólnopolskich. Posiadał klasę I. Od 1982 r. jest członkiem chóru męskiego „Melodia”, a od 2001 r. jego prezesem. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką Honorową Złotą z Laurem PZChiO.

 

  • Adam Wdowiarz

    Adam Wdowiarz

WDOWIARZ ADAM, urodzony 3 VI 1950 r. w Mielcu, syn Michała i Stefanii z domu Kopeć. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. W latach 1969-1985 pracował w WSK Mielec z oddelegowaniem do zajęć sportowych w FKS Stal Mielec. Od lat szkolnych trenował piłkę ręczną w Stali i w 1969 r. przyczynił się do pierwszego awansu zespołu Stali do ekstraklasy. Był współautorem największych sukcesów Stali, a przede wszystkim zdobycia Pucharu Polski w sezonie 1970/1971 i wicemistrzostwa Polski w sezonie 1974/1975. Po sezonie 1979/1980 zakończył występy w drużynie Stali z bilansem ponad 300 spotkań w I lidze. Był reprezentantem Polski w kategorii młodzieżowej (około 20 spotkań międzypaństwowych), powoływano go także do kadry narodowej seniorów. W Akademickich Mistrzostwach Świata w Tarnowie (1977 r.) występował w reprezentacji Polski, która zdobyła brązowy medal. Studiował na Wydziale Wychowania Fizycznego (kierunek trenerski) Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego. Był trenerem juniorów piłki ręcznej Stali Mielec. Od 1 IX 1985 r. podjął pracę nauczycielską w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Mielcu. 1 I 2005 r. przeszedł na rentę. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką FKS Stal oraz innymi odznakami resortowymi. Zmarł 7 VII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

 

  • Barbara Wdowiarz

    Barbara Wdowiarz

WDOWIARZ BARBARA (z domu ZUBA), urodzona 28 IX 1954 r. w Mielcu, córka Józefa i Apolonii z domu Żak. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1973 r. Studiowała na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie i w 1977 r. uzyskała tytuł magistra. Ukończyła też studia podyplomowe z zakresu organizacji pomocy społecznej na Uniwersytecie Łódzkim. W latach 1977-1983 pracowała w Urzędzie Gminy w Borowej jako referent prawny, a w latach 1983-1999 była konsultantem prawnym w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Mielcu. W 1999 r. została mianowana dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i organizowała tę instytucję od podstaw. Rozwinęła jej działalność zwłaszcza w kierunku niesienia pomocy osobom niepełnosprawnym i dzieciom pozbawionym opieki ze strony rodziców naturalnych. Udziela się jako wolontariusz w Poradni Specjalistycznej „Arka” przy parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy i wiceprezes Stowarzyszenia „Arka” od 1999 r. W 2010 r. została wybrana na radną Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014, a w 2014 r. ponownie uzyskała mandat radnej Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2014-2018.

 

  • Michał Wdowiarz

    Michał Wdowiarz

WDOWIARZ MICHAŁ, urodzony 26 IX 1923 r. w Smoczce koło Mielca, syn Michała i Marii z domu Rado. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckiej firmie budowlanej J. Henniga (1940-1943), a następnie przymusowo jako junak w Flugzeugwerk Mielec. Po wojnie pracował w PZL Mielec (później WSK) jako ślusarz, a następnie mistrz na Wydziale 31. W 1949 r. ukończył Publiczną Średnią Szkołę Zawodową w Mielcu. Na emeryturę przeszedł w 1981 r. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej na terenie Smoczki, od 1985 r. osiedla w Mielcu. Brał udział w budowie Domu Ludowego, szkoły, Domu Strażaka, wodociągu i kościoła Trójcy Przenajświętszej. Od 1947 r. był członkiem OSP Smoczka, a następnie jej długoletnim prezesem. Przez wiele lat był także przewodniczącym Komitetu Osiedla Smoczka oraz radnym Gminnej Rady Narodowej w Mielcu, a w kadencji 1984-1988 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa i Srebrną Odznaką Związkową. Zmarł 25 IV 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Mieczysław Wdowiarz

    Mieczysław Wdowiarz

WDOWIARZ MIECZYSŁAW JÓZEF, urodzony 24 I 1954 r. w Mielcu – Smoczce, syn Michała i Stefanii z domu Kopeć. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1973 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie ukończył w 1977 r. i uzyskał tytuł magistra administracji. Po studiach został zatrudniony w Urzędzie Gminy w Tuszowie Narodowym na stanowisku referenta. W 1978 r. odbył służbę wojskową w Szkole Oficerów Rezerwy w Elblągu i otrzymał awans na stopień podporucznika. W latach 1979-1987 pracował w Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisku inspektora, a następnie przewodniczącego Miejskiej Komisji Planowania. W 1987 r. powierzono mu funkcję zastępcy prezydenta miasta Mielca i sprawował ją do 1990 r. W latach 1990-1991 pracował w Urzędzie Rejonowym w Mielcu, a w latach 1991-1998 pełnił funkcję zastępcy kierownika Urzędu Rejonowego w Kolbuszowej (W 1991 r. był współorganizatorem tego Urzędu.) Równocześnie angażował się w działalność społeczną w Mielcu i został wybrany radnym Rady Miejskiej na kadencje 1994-1998 i 1998-2002. W 1998 r. powierzono mu funkcję zastępcy prezydenta miasta Mielca na kadencję 1998-2002. W 2002 r. po raz trzeci uzyskał mandat radnego, ale zrezygnował z niego po powołaniu na stanowisko zastępcy prezydenta miasta Mielca w kadencji 2002-2006. W wyborach w 2006 r. czwarty raz powierzono mu mandat radnego. Od 2006 r. pełni funkcję głównego specjalisty w MPGK Sp. z o.o. w Mielcu. Pracując przez kilkanaście lat w samorządowych władzach Mielca, znacząco przyczynił się do planowego i sprawnego realizowania wielu inwestycji związanych z gospodarką komunalną, transportem, mieszkalnictwem i ochroną środowiska. Ponadto od 2001 r. pełni społeczną funkcję wiceprezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Smoczce. W 2010 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014, ale w związku z powierzeniem mu funkcji zastępcy prezydenta miasta Mielca na okres 2010-2014, zrezygnował z mandatu radnego. Nadzorując m.in. gospodarkę komunalną, znacząco przyczynił się do rozwoju społeczno-gospodarczego miasta Mielca. W 2014 r. uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2014-2018.

 

  • Władysław Wdowiarz

    Władysław Wdowiarz

WDOWIARZ WŁADYSŁAW, urodzony 30 XI 1911 r. w Smoczce koło Mielca, syn Michała i Bronisławy z domu Mucha. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu. Od 1928 r.  pracował w jednej z kaflarni w Mielcu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Został wzięty do niewoli, ale udało mu się z niej zbiec i powrócić do domu. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał w prowadzeniu gospodarstwa. Od 1945 r. do 1977 r. pracował w PZL-Mielec i później WSK PZL-Mielec, na stanowiskach kierownika magazynów i kierownika rozdzielni. Jako mieszkaniec Smoczki udzielał się społecznie na rzecz swojej wsi (od 1985 r. osiedla w Mielcu). W 1947 r. był jednym z założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej w Smoczce i jej długoletnim naczelnikiem (ponad 30 lat). Zainicjował budowę w czynie społecznym Domu Strażaka, a później Domu Ludowego z remizą strażacką i aktywnie uczestniczył w tych inwestycjach. Brał też udział w gazyfikacji Smoczki i budowie tamtejszej szkoły podstawowej. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem „Za Wojnę Obronną 1939”, Złotym i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1988 r. Zmarł 4 III 1994 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

 

WEIRICH EMIL KAROL OSWALD, pochodził z Lublina, był fotografem mieszkającym na stałe w Mielcu w latach 70. XIX w. 2 IX 1871 r. ożenił się z Teofilą Małgorzatą Betlej, co zapisano w księdze małżeństw parafii rzymskokatolickiej w Mielcu.

 

WEIS MIECZYSŁAW, urodzony 28 VIII 1957 r. w Nowym Tomyślu, syn Augustyna Czajkowskiego i Józefy z Kalinowskich. Ukończył (jako jeden z nielicznych mieleckich Romów) Szkołę Podstawową nr 3 w Mielcu. W latach szkolnych trenował piłkę nożną w „Stali” Mielec pod kierunkiem Jana Króla. Pracę zawodową rozpoczął w 1979 r. jako szlifierz szkła ozdobnego. W 1981 r., po ukończeniu kursu w Okręgowym Przedsiębiorstwie Rozpowszechniania Filmów w Rzeszowie, został kinooperatorem w kinie „Tęcza” przy ul. Przemysłowej w Mielcu. Pracował do zakończenia działalności tej placówki (1986), a następnie zajmował się handlem. Prowadził też zespół romski w Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu. W 2004 r. został  zatrudniony w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu na stanowisku asystenta edukacji dzieci romskich (pierwsza tego rodzaju funkcja w historii mieleckiego szkolnictwa). Uczestniczył w szkoleniach asystentów w Białobrzegach i Radomiu. Jest współorganizatorem „Dni Kultury i Tradycji Romskich” w Szkole Podstawowej nr 3 oraz wycieczek dzieci romskich, m.in. do Muzeum Romów w Tarnowie.

 

WEKTOR CONSULTING, firma założona w Mielcu przez Wiktora Cichonia i Mariusza Lipińskiego we wrześniu 2004 r. Jej celem było stworzenie ośrodka usługowego pośrednictwa pracy, w którym pracodawca mógłby w zależności od potrzeb znaleźć odpowiedniego kandydata do pracy lub decydować o kierunkach jego dokształcania. Płatne usługi pośrednictwa pracy nie znalazły jednak odpowiedniego zrozumienia w mieleckim środowisku i firma sięgnęła po pomoc w postaci środków UE. Znaczne fundusze z Europejskiego Funduszu Społecznego uzyskano na utworzenie profesjonalnej agencji pośrednictwa pracy i doradztwa zawodowego oraz realizacji projektu mającego wesprzeć bezrobotne kobiety na rynku pracy. Projekt „Twoja Szansa” dla bezrobotnych mielczanek, dzięki któremu wiele kobiet uzyskało zatrudnienie lub założyło własne firmy, uznano za najlepszy w kraju w swojej klasie i określono jako projekt wzorcowy na nowy okres finansowania w latach 2007-2013. Firma wyspecjalizowała się też w opracowywaniu projektów i wniosków o dofinansowanie, realizowanych w różnych miastach w Polsce. Siedzibą firmy jest budynek przy ul. H. Sienkiewicza 1.

 

WELFE MIECZYSŁAW WŁADYSŁAW FRANCISZEK, urodzony 20 III 1899 r. w Kolbuszowej, syn Henryka i Władysławy z Kramarzyńskich. Ukończył c.k. Gimnazjum w Mielcu z maturą w 1917 r., a następnie Szkołę Podchorążych Rezerwy Sanitarnej w Warszawie (1919) i otrzymał stopień podporucznika rezerwy. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1925 r. otrzymał tytuł doktora wszech nauk lekarskich. Podjął pracę jako asystent na UJ, a następnie był starszym asystentem w Klinice Chirurgicznej. Równocześnie pełnił funkcję kierownika pracowni rentgenologicznej w Szpitalu Okręgowym w Krakowie oraz studiował w Instytucie Radowym Marii i Piotra Curie w Paryżu. Po ukończeniu kursu specjalistycznego dla oficerów rezerwy  i ćwiczeń w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie otrzymał stopień porucznika rezerwy. W latach 1928-1934? pracował w Instytucie Rentgenologicznym Powiatowej Kasy Chorych w Sosnowcu, a od 1934 r. – w Szpitalu Ubezpieczalni Społecznej im. I. Mościckiego w Łodzi. Ponadto w 1938 r. otworzył własny gabinet rentgenologiczny. Angażował się społecznie, m.in. w PCK i Sekcji do Walki z Gruźlicą przy Zarządzie Miejskim. Wyróżniono go Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r., ewakuując na wschód łódzki 4. Szpital Okręgowy. Nie wiadomo, kiedy i gdzie został wzięty do niewoli przez Rosjan, ale znalazł się w obozie w miejscowości Gorodok-Monastyr koło Putiwla, a następnie przeniesiono go do obozu w Kozielsku, skąd pisał listy do rodziny. Prawdopodobnie 10 lub 11 maja 1940 r. został wywieziony do Katynia i tam zamordowany.

 

WEREŃSKI WOJCIECH, cechmistrz cechu szewskiego w Mielcu w 1772 r.

 

WERNER WOJCIECH ADAM (ksiądz), urodzony 27 I 1967 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Marii z domu Mazur. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1985 r. Po ukończeniu studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1992 r. przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał też tytuł magistra po obronie pracy Zarys przedrozbiorowych dziejów Parafii p.w. św. Mateusza w Mielcu. Praca ta została opublikowana w III tomie monografii Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu (Mielec 1994). Jako wikariusz pracował w parafiach: Trzetrzewina (1992-1995), Pilzno (1995-1999), Tarnów – Katedra (1999-2006) i Nowy Sącz – św. Kazimierza (2006-2010). W 2010 r. mianowano go proboszczem parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Brzesku, a w 2011 r. powierzono mu funkcję proboszcza parafii Miłosierdzia Bożego w Brzesku. Ponadto od 2010 r. pełni posługę diecezjalnego egzorcysty. Jest związany z charyzmatycznym ruchem Odnowy w Duchu Świętym. Od wielu lat posługuje modlitwą o uwolnienie i uzdrowienie.

 

  • Janina Weryńska

    Janina Weryńska

WERYŃSKA JANINA ANNA (po mężu PRZYBYLSKA), urodziła się 25 VII 1937 r. w Mielcu, córka Józefa i Stanisławy z domu Wydro. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1954 r. Studiowała na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie i otrzymała tytuł lekarza medycyny. Staże obowiązkowe odbyła w Klinice Chorób Wewnętrznych w Warszawie oraz Centralnym Szpitalu Kolejowym w Międzylesiu koło Warszawy. Po ich ukończeniu kierowała Spółdzielnią Zdrowia w Wiewiórce koło Dębicy, a następnie przez 3 lata pracowała w Klinice Gastroenterologii w Warszawie, gdzie uzyskała stopień specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych. W 1967 r. przeniosła się do Instytutu Reumatologicznego w Warszawie i zdała egzamin specjalistyczny z reumatologii. Po uzyskaniu tytułu doktora nauk medycznych została mianowana adiunktem i na tym stanowisku pracowała do 1992 r. Wtedy to powierzono jej funkcje kierownika i ordynatora Oddziału Reumatologiczno-Rehabilitacyjnego Instytutu Reumatologicznego w Konstancinie. Równocześnie pracowała w Wojewódzkiej Poradni Reumatologicznej jako konsultant, a także jako specjalista w Spółdzielni Ordynatorsko-Profesorskiej w Warszawie, gdzie nadal pracuje. Uczestniczyła w wielu zjazdach naukowych w Polsce i krajach europejskich oraz w Izraelu i Brazylii. Jej pacjentką była m.in. Irena Sendler, która uratowała około 2500 dzieci żydowskich z warszawskiego getta w czasie okupacji hitlerowskiej, a do bliskich osób zaliczała się Angielka Sue Ryder, twórczyni Fundacji Sue Ryder zajmującej się m.in. budową „żywych pomników” – hospicjów dla przewlekle chorych, niepełnosprawnych i opuszczonych. (Jej Fundacja wybudowała Oddział Reumatologiczny dla młodzieży w Konstancinie.) J. A. Weryńska utrzymuje żywy kontakt z Mielcem, gdzie mieszka jej rodzina. Aktualnie pracuje w Centrum Medycznym Alfa-Lek w Warszawie oraz prowadzi indywidualną praktykę lekarską przy ul. Orłowicza.

 

  • Krystyna Weryńska

    Krystyna Weryńska

WERYŃSKA KRYSTYNA ANNA, urodzona 17 VII 1923 r. w Warszawie, córka Jana i Zofii z Jastrzębskich. Dzieciństwo i wczesną młodość spędziła w Warszawie, Poznaniu i w majątku rodziców – Szykmany na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej. Szkołę powszechną ukończyła w Kutach, a gimnazjum w Poznaniu. Wybuch II wojny światowej i wkroczenie wojsk radzieckich (17 IX 1939 r.) zastały ją na Kresach. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności uratowała się z rodziną (i nieliczną grupą innych Polaków) od wywózki na Sybir. W 1944 r., w obawie przed represjami ukraińskich nacjonalistów, wraz z rodziną przedostała się do Zamościa, gdzie pracowała w służbie sanitarnej. W 1945 r. przybyła do Mielca. W tym samym roku wyszła za mąż za Kazimierza Weryńskiego, z którym prowadziła restaurację i cukiernię. W latach 50. występowała w amatorskim Teatrze Zakładowego Domu Kultury WSK Mielec. Grała główne role w sztukach: Wesele, Dwa Teatry, Śluby panieńskie, Zemsta i Farfurka Królowej Bony. Zmarła 12 V 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WERYŃSKA MARIA (z domu PODOBIŃSKA), urodzona 26 VIII 1923 r. w Tarnowie, córka Konstantego i Stanisławy z domu Wałek. W czasie nauki w Publicznej Szkole Powszechnej im. M. Konopnickiej w Tarnowie wstąpiła do ZHP. Naukę w Prywatnym Gimnazjum im. Bł. Kingi w Tarnowie przerwała wojna 1939 r. Pełniła funkcję zastępczyni drużynowej w gimnazjalnej 6 DH im. I. Paderewskiego. W czasie działań wojennych 1939 r. wraz z innymi harcerkami pracowała jako sanitariuszka-wolontariuszka i łączniczka pomiędzy rannymi i ich rodzinami. Była też kolporterką pisma konspiracyjnego „Odwet”. Zagrożona aresztowaniem w 1941 r. zamieszkała w Mielcu i tu podjęła pracę w Spółdzielni Spożywców „Konsum”. Przez całą okupację hitlerowską współpracowała z ruchem oporu. W maju 1945 r. powróciła do Tarnowa i pracowała w Starostwie Powiatowym (1946-1947) oraz kontynuowała naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Kazimierza Brodzińskiego. Po maturze w 1947 r. rozpoczęła studia w Akademii Medycznej w Gdańsku oraz prowadziła sekretariat prorektora prof. S. Wszelakiego. W 1949 r. musiała przerwać studia z powodów finansowych. W związku z pracą męża – leśniczego zamieszkała w Ludwikowicach koło Jeleniej Góry, a następnie w Muszynie. W 1961 r. powróciła do Mielca i w latach 1962-1982 pracowała w sekretariacie Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Wiele czasu poświęcała pracy społecznej, m.in. jako ławnik w Sądzie Powiatowym (20 lat) i kurator społeczny. Należała do Ligi Kobiet. W 1982 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in. Medalem „Zasłużonej Matce”.

 

WERYŃSKA – ZARZECKA MAGDALENA (z domu WERYŃSKA), 5 II 1979 r. w Tarnobrzegu, órka Antoniego i Teresy z domu Polak. I Liceum Ogólnokształcącego . S. Konarskiego w , maturę zdała w 1998 r. Ukończyła że Państwową Szkołę Muzyczną stopnia w Mielcu im. M. Karłowicza w klasie fortepianu i fletu . W tym czasie należała do óru PSM oraz chóru szkolnego I LO, óry zdobywał liczne laury. Studiowała Wyższej Szkole Zarządzania i ści w Krakowie i ukończyła fakultety: zarządzanie i marketing europejska integracja gospodarcza, ąc tytuł licencjata. Studia Wyższej Szkole Handlowej im. B. Markowskiego w Kielcach (specjalność: ekonomika i organizacja przedsiębiorstw) ukończyła z tytułem magistra. Od 2002 r. jest współwłaścicielem rodzinnej firmy Cukierni i Piekarni Weryński (funkcjonującej w od 1930 r.) oraz sklepów alkoholowych Dantona. Od 1 I 2009 r. firmę przekształcono w spółkę cywilną „WERYŃSCY” S.C. Od czasów szkolnych jej pasjami były sport i muzyka. W latach 1991-1996 grała w siatkówkę w KPKS Stal Mielec. Równocześnie jako wokalistka i instrumentalistka występowała z różnymi zespołami muzycznymi i brała udział w wielu imprezach artystycznych, wykonując m.in. piosenki z własnymi tekstami i muzyką. Ważniejsze dokonania i występy: *1994 – nagranie kasety z piosenkami religijnymi (z mieleckim zespołem La ) w Bochni; *1995 – III miejsce w V Międzyszkolnym Festiwalu Piosenki w Strzyżowie; *1996 – nagroda specjalna w V Międzyszkolnym Festiwalu Piosenki w Strzyżowie, nagroda redakcji miesięcznika „Waga i Miecz”, założenie kabaretu szkolnego „Pikawa” i występ w MOK Mielec; *1999 – udział w organizacji krakowskich Juwenaliów, koncert na Rynku krakowskim; *2000 – występ w 36. Festiwalu Piosenki Studenckiej w „Klubie pod Jaszczurami” w Krakowie z formacją „So What” i własnymi tekstami; *2002 – nagranie płyty z formacją „So What” z utworami, do których napisała słowa i była współautorem muzyki. W miesięczniku „Multis Multum”, wydawanym przez WSZiB w Krakowie, publikowała teksty swoich piosenek. W latach szkolnych była także wolontariuszem i wykonawcą koncertu w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Mielcu. Jako współwłaścicielka wspiera m.in. Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta.

 

  • Maria Weryńska

    Maria Weryńska

WERYŃSKA MARIA ANIELA (z domu RYMANOWSKA), urodzona 4 VIII 1891 r. w Mielcu, córka Tomasza i Karoliny z domu Wydro. Wraz z mężem Mateuszem prowadziła cukiernię, a później także restaurację (od 1929 r.) i hotel (od 1930 r.) przy ul. Pańskiej 12 (później ul. J. Piłsudskiego, obecnie A. Mickiewicza). Firmy te cieszyły się dużym uznaniem zarówno mielczan jak i przyjeżdżających do miasta. W czasie okupacji hitlerowskiej miejsce to było jednym z punktów kontaktowych mieleckich działaczy ruchu oporu. Po aresztowaniu męża przez gestapo i uwięzieniu w Mielcu udało się jej go wykupić i ciężko chorego umieścić w Szpitalu OO. Bonifratrów w Krakowie, gdzie zmarł 26 XII 1941 r. Odtąd samodzielnie prowadziła obie firmy – restaurację z cukiernią i hotel. W czasie „bitwy o handel” (1950) odebrano jej restaurację. Zmarła 18 X 1971 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Antoni Weryński

    Antoni Weryński

WERYŃSKI ANTONI MARIAN, urodzony 19 V 1949 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Krystyny z domu Milcewicz. Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu i studiował na AWF w Warszawie. W 1963 r. zaczął trenować piłkę ręczną w Stali Mielec, a do składu I drużyny wszedł w 1967 r. Wtedy też został zatrudniony w WSK Mielec i oddelegowany do Stali. W I drużynie Stali grał do 1984 r., przyczyniając się do jej największych sukcesów: pierwszego awansu do ekstraklasy (1969) oraz zdobycia Pucharu Polski (1971) i wicemistrzostwa Polski (1975). W sezonie 1981/1982 przebywał na kontrakcie sportowym w austriackim klubie Vöest Alpine Linz (I liga). Na początku lat 70. powoływano go do młodzieżowej reprezentacji Polski i rozegrał w niej 8 meczów. W 1978 r. uzyskał uprawnienia instruktora piłki ręcznej. Od 1975 r. kształcił się w tradycyjnym rodzinnym zawodzie cukiernika. W 1980 r. uzyskał dyplom czeladnika, a 18 I 1983 r. – dyplom mistrzowski w zawodzie cukiernik-ciastkarz. Od 1983 r., po przejściu ojca (Kazimierza) na emeryturę, prowadzi rodzinną ciastkarnię oraz kilka sklepów. W 1986 r. ukończył kurs pedagogiczny. W latach 90. zaangażował się w działalność samorządową jako członek stowarzyszenia „Nasz Mielec”. W 1994 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu i członkiem Zarządu Miasta na kadencję 1994-1998. Był członkiem Mieleckiej Izby Gospodarczej. W 1998 r. był współzałożycielem Mieleckiego Towarzystwa Kupieckiego i jego pierwszym prezesem. Od 1999 r. pełni funkcję prezesa Stowarzyszenia Piłki Ręcznej Stal Mielec. Znacząco przyczynił się do trzykrotnego awansu SPR Stal Mielec do ekstraklasy piłki ręcznej (2006, 2008 i 2010) oraz zdobycia brązowego medalu mistrzostw Polski w sezonie 2011/2012. W Plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” trzykrotnie wybierano go „Działaczem Sportowym Roku” (2006, 2008, 2010). W 2011 r. został wybrany na „Mielczanina Roku 2010” za konsekwentną i skuteczną budowę silnego zespołu piłki ręcznej mężczyzn w Mielcu. Został także wyróżniony Diamentową Odznaką Związku Piłki Ręcznej w Polsce. Zmarł 13 XI 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Czesław Weryński

    Czesław Weryński

WERYŃSKI CZESŁAW, urodzony 24 III 1912 r. w Mielcu, syn Feliksa i Władysławy z Kolasińskich. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu, a następnie wyuczył się zawodu piekarza. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się zbiec. Wrócił do Mielca, ale tu został aresztowany przez Niemców. Po uwolnieniu w 1943 r. nawiązał kontakt z oddziałem „Jędrusie” i uczestniczył w wielu jego akcjach. Po wojnie pracował w piekarnictwie, m.in. w PSS „Społem” w Mielcu. Zmarł 7 VI 1980 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Feliks Weryński

    Feliks Weryński

WERYŃSKI FELIKS, urodzony w 1879 r. w Mielcu, syn Wojciecha (powstańca styczniowego) i Eleonory z domu Żyr. Zdobył zawód szewca. i uruchomił warsztat szewski. Uczestniczył w I wojnie światowej w wojsku austriackim. Po powrocie z wojny nadal zajmował się szewstwem, a ponadto założył pasiekę. Udzielał się w pracach na rzecz parafii św. Mateusza. Zmarł w 1953 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Grzegorz Weryński

    Grzegorz Weryński

WERYŃSKI GRZEGORZ, urodzony w 1925 r. w Mielcu, syn Karola i Heleny z Brożonowiczów. Od 1937 r. uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, ale naukę przerwała wojna. Należał do harcerstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Spółdzielni „Konsum” w Mielcu. Od 1941 r. był członkiem plutonu dywersyjnego AK pod dowództwem Wiesława Lachnita „Kulskiego”. Brał udział w akcjach dywersyjnych i sabotażowych na terenie Mielca i okolic. Od 1942 r. pracował też w konspiracyjnej wytwórni materiałów dywersyjnych i sabotażowych Komendy Obwodu AK w Mielcu, produkującej m.in. granaty, „termity” i „jeżowce”. Uczestniczył w udanym odbiorze zrzutu lotniczego z alianckiego Halifaxu (broń, amunicja, materiały wybuchowe, sprzęt wojskowy) w nocy z 27 na 28 IV 1944 r. w okolicach Schabowca, pow. mielecki. Poległ w czasie próby uwolnienia z rąk gestapo Stanisława Sołtysa (por. AK, ps. „Wójt”) na terenie Mielca 23 V 1944 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WERYŃSKI HENRYK (ksiądz), urodzony 15 VII 1892 r. w Mielcu, syn Piotra i Józefy z domu Jeż. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie, a następnie Małe Seminarium Duchowne w Tarnowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1915 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Kolbuszowej, Krościenku i Chełmie, a następnie był katechetą w Szczawnicy, Pilźnie i Nowym Sączu. W 1920 r. został przyjęty do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Od 1931 r. do wybuchu wojny w 1939 r. pełnił funkcję przedstawiciela Katolickiej Agencji Prasowej w Krakowie. Okupację przeżył jako pracownik Straży Obywatelskiej w Krakowie. Po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji hitlerowskiej był urzędnikiem w Wydziale Społecznej Rady Miejskiej w Krakowie. Od 22 XI 1946 r. pracował w wojsku jako kapelan wojskowy i zastępca dziekana Wojska Polskiego. Doprowadził do renowacji krakowskiego kościoła garnizonowego św. Agnieszki i był jego rektorem. Awansował w hierarchii wojskowej do stopnia pułkownika. Poza pracą duszpasterską pisał książki (Sylwetki matek kapłanów, Poznań – Warszawa 1981) i broszury oraz przez ponad 50 lat współpracował z pismami katolickimi i świeckimi oraz pismami polonijnymi w USA. Swoje artykuły publikował m.in. w „Gazecie Kościelnej”, „Przeglądzie Katolickim”, „Homo Dei”, „Sodalis Marianus” i „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”. Często posługiwał się pseudonimami, m.in.: „Henryk Mielecki”, „Henryk Płomieńczyk” i „ks. Wojsław Rzędzianowicki”. Sporo czasu poświęcał na działalność społeczną i polityczną. Zainicjował m.in. powstanie Związku Katolickich Radiosłuchaczy, Związku Przyjaciół Dzieła Brata Alberta i obchodów 200. rocznicy urodzin Tadeusza Kościuszki. Współpracował z „Caritas” (do 1956 r.), Stronnictwem Pracy i Stronnictwem Demokratycznym (do 1959 r.). Wyróżniony m.in.: EC, RM, Krzyżem Oficerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 1 XI 1984 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

 

  • Jan Weryński

    Jan Weryński

WERYŃSKI JAN PIOTR, urodził się 6 II 1897 r. w Mielcu, syn Piotra i Józefy z domu Jeż. Do wybuchu I wojny światowej uczęszczał do c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu. W 1912 r. był współzałożycielem Związku Strzeleckiego w Mielcu i został sekretarzem jego zarządu. Posługiwał się pseudonimem „Oset”. W sierpniu 1914 r. zgłosił się na zbiórkę Legionów i został przydzielony do 2 plutonu („mieleckiego”), dowodzonego przez Franciszka Dubiela), w kompanii por. Bolesławicza VI batalionu 1 pułku piechoty, a po reorganizacji – w 3 plutonie I batalionu 2 pułku piechoty. Przeszedł cały szlak bojowy I Brygady: Laski – Brzechów – Krzywopłoty – walki nad Nidą – Konary – Tarłów – walki nad Wyżnicą – Urzędów – Wymysłówek – Babin – Jastków – Ożarów – Kamionka – Wysokie Litewskie – Smolary – Kołki – Stowygoroż – Koszyszcze – walki nad Stochodem i Styrem. W czasie okresowego urlopu w 1916 r. zdał maturę w mieleckim gimnazjum. W tym roku został przeniesiony do macierzystego VI batalionu. W kryzysie przysięgowym (VII 1917) nie uczestniczył, gdyż w tym czasie przebywał na leczeniu w szpitalu. Zapewne zły stan zdrowia wpłynął na uzyskanie czasowego zwolnienia ze służby w jesieni 1917 r. Posiadał wówczas stopień podchorążego. Powrócił do Mielca i został zatrudniony w starostwie powiatowym. Zaangażował się też w działalność mieleckiej organizacji POW (pod pseudonimem „Stanisław Fałęcki”) i od lipca 1918 r. pełnił funkcję jej komendanta. Jesienią tego roku wspólnie z innymi mieleckimi legionistami (m.in. Janem Ciołkoszem i Kazimierzem Hodbodem) zorganizował kompanię asystencyjną Wojska Polskiego. Został także członkiem Zarządu Komitetu Obywatelskiego, stanowiącego przejściowo cywilną władzę w powiecie mieleckim. 1 XI 1918 r. zgłosił się do służby w Wojsku Polskim, ale w następnym roku został zwolniony z powodu choroby. Podjął pracę w adiutanturze sekcji opieki nad inwalidami MSW przy Szpitalu Chirurgiczno-Ortopedycznym we Lwowie. Równolegle studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim i w 1923 r. uzyskał doktorat. W 1924 r. został zatrudniony w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie i pracował na różnych stanowiskach, m.in. kierownika oddziału. W 1929 r. mianowano go wiceprezydentem Lwowa i funkcję tę pełnił do września 1939 r. Wyróżniony odznaczeniami wojennymi i państwowymi. W październiku 1939 r. został zamordowany przez NKWD w nieznanych bliżej okolicznościach. Miejsce pochówku nieznane. Symboliczna tablica nagrobna umieszczona jest na rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Weryński

    Józef Weryński

WERYŃSKI JÓZEF, urodzony 9 III 1896 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Eleonory z domu  Żyr. Brał udział w I wojnie światowej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Postrzelony w nogę dostał się do niewoli bolszewickiej w Niżnym Nowgorodzie. W 1921 r. powrócił do Polski w ramach wymiany jeńców wojennych. Za udział w wojnie 1918-1921 otrzymał medal „Polska Swemu Obrońcy”. Zdobył zawód masarza. Założył zakład masarski i sklep przy ul. Pańskiej 11 (aktualnie ul. A. Mickiewicza). W czasie okupacji hitlerowskiej został zmuszony do zamknięcia zakładu i sklepu. Pracował dorywczo i pomagał rodzinie brata – Karola Weryńskiego, który został uwięziony w obozie hitlerowskim w Oranienburgu, a zwłaszcza jego synowi Grzegorzowi działającemu w ZWZ-AK. Po wojnie ponownie uruchomił zakład i sklep masarski. Po donosie w 1947 r. został aresztowany i uwięziony w Rzeszowie, ale po wpłaceniu wysokiej kaucji przez żonę Stanisławę uzyskał zwolnienie. Na początku lat 50. – w ramach tzw. „bitwy o handel” – odebrano mu sklep, który następnie uspołeczniono. Coraz bardziej dokuczała mu też wojenna kontuzja, a zwłaszcza kula pozostawiona w kości udowej. Zmarł w 1958 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Karol Weryński

    Karol Weryński

WERYŃSKI KAROL, urodzony 17 X 1892 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Eleonory z domu Żyr. Brał udział w I wojnie światowej i był ranny. Wyróżniony medalem za odwagę. W okresie międzywojennym pracował w kancelarii adwokackiej, a następnie jako urzędnik w Starostwie Powiatowym i zajmował się m.in. wydawaniem pozwoleń na broń. Z reguły odmawiał pozwolenia kolonistom niemieckim. Na podstawie ich skarg w czasie okupacji hitlerowskiej został aresztowany przez Gestapo (17 V 1940 r.) i wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen-Oranienburg, gdzie przebywał do 19 V 1945 r. W czasie pobytu ciężko chorował, prawdopodobnie na skutek eksperymentów lekarskich. Po wojnie powrócił do Mielca i został zatrudniony w Rejonowym Przedsiębiorstwie Melioracyjnym. Zaangażował się też we współpracę z opozycyjną organizacją WiN (Wolność i Niepodległość). Za tę działalność został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa i skazany na 5 lat więzienia (14 X 1946 – 14 X 1951). Był więziony w Rzeszowie, Wronkach i Potulicach. Po wyjściu z więzienia podjął pracę na stacji PKP w Mielcu. Zmarł 5 VI 1980 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W latach 90. został pośmiertnie uniewinniony i zrehabilitowany.

 

  • Kazimierz Weryński

    Kazimierz Weryński

WERYŃSKI KAZIMIERZ, urodzony 24 X 1913 r. w Mielcu, syn Feliksa i Władysławy z Kolasińskich. Po ukończeniu Szkoły Powszechnej w Mielcu podjął naukę w zawodzie cukiernika, praktykując najpierw u swojego wuja Mateusza Weryńskiego, renomowanego cukiernika mieleckiego, a następnie kształcąc się w Krakowie i Bydgoszczy. W latach 1935-1936 odbył zasadniczą służbę wojskową w 49. pułku piechoty w Kołomyi, woj, stanisławowskie. Najazd Niemiec hitlerowskich na Polskę zastał go w Bydgoszczy i tam został zmobilizowany do 62. pułku piechoty. W walkach pod Bydgoszczą został ciężko ranny. Leczono go w szpitalach w Inowrocławiu, Bydgoszczy i już w niewoli w Reichenbach-Penzig-Ratenburg. Był jeńcem Stalagu VIII A. Z powodu trudno gojących się ran 31 V 1940 r. został zwolniony ze stalagu z nakazem zameldowania się w Urzędzie Policyjnym w Mielcu. Uczynił to, ale po pewnym czasie został włączony w działania konspiracyjne i w 1942 r. zaprzysiężony w oddziale „Jędrusie”, przyjął pseudonim „Kruk”. Do końca wojny angażował się w szkolenie młodzieży zaprzysiężonej w AK. W 1945 r. wraz z żoną i teściem otworzył restaurację i cukiernię przy ul. J. Piłsudskiego w Mielcu. W 1948 r., po prześladowaniach ze strony UB, firmę zamknięto, a właściciel został aresztowany i uwięziony na Zamku w Rzeszowie. Po wyjściu z więzienia i długich staraniach został zatrudniony w Oddziale Zaopatrzenia Robotniczego (OZR) przy WSK Mielec. Około 1955 r. otworzył cukiernię w piwnicy bloku 25 na Osiedlu WSK, ale wkrótce władze odebrały mu ją, przekazały do PSS i później MHD, a K. Weryńskiego mianowano kierownikiem tego zakładu. W 1970 r. kolejny raz otworzył własną cukiernię przy ul. 22 Lipca (obecnie al. Niepodległości), a pod koniec lat 70. przeniósł ją do lokalu przy ul. Rzemieślniczej. Prowadził ją do 1983 r., po czym przeszedł na emeryturę. (Cukiernię przejął jego syn – Antoni Weryński i prowadzi ją nadal.) Wyróżniony m.in.: Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”, Medalem Zwycięstwa i Wolności oraz Odznaką Żołnierzy AK(?) Zmarł 6 X 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WERYŃSKI LUDWIK, urodzony 29 VII 1880 r. w Mielcu. Był jednym z najaktywniejszych członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu. Przed I wojną światową został naczelnikiem Polowych Drużyn Sokolich i prowadził z nimi ćwiczenia w podmieleckich lasach. Pełnił też funkcję naczelnika TG „Sokół”. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. został mianowany komendantem Straży Obywatelskiej w Mielcu, a po jej rozwiązaniu przejął od Jana Karkowskiego funkcję inspektora policji miejskiej w Mielcu. Był także długoletnim pracownikiem Zarządu Miejskiego w Mielcu. Przez wiele lat należał do OSP oraz był członkiem jej Wydziału i oddziału sztabowego w okresie międzywojennym. Na początku okupacji hitlerowskiej został wpisany na listę zakładników w przypadku aktów sabotażu ze strony ludności polskiej. Zmarł 8 II 1945 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Marian Weryński

    Marian Weryński

WERYŃSKI MARIAN MICHAŁ, urodzony 8 IX 1892 r. w Mielcu, syn Aleksandra i Marii (Marianny) z Lubasków. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1913 r. W czasach szkolnych był członkiem tajnych organizacji niepodległościowych oraz w 1909 r. współzałożycielem i zawodnikiem drużyny piłki nożnej Pogoń Mielec. Od 1913 r. studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (lub na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie), ale w następnym roku został powołany do służby w armii austriackiej i prawdopodobnie brał udział w I wojnie światowej. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W listopadzie 1918 r. jako porucznik uczestniczył w obronie Lwowa (na Odcinku III podległym bezpośrednio Naczelnej Komendzie), a w 1920 r. – w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 r. otrzymał przydział do żandarmerii w Warszawie. Jako kapitan żandarmerii brał udział w przewrocie majowym 1926 r. po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1929 r. został awansowany na zastępcę dowódcy 1 dywizjonu żandarmerii, a w 1931 r. otrzymał awans na stopień majora. Po zdaniu egzaminu sędziowskiego w 1933 r. został przeniesiony do Wojskowego Sądu Okręgowego nr 1 w Warszawie, a prawdopodobnie w 1935 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego nr 2 w Lublinie. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. pełnił funkcję szefa sądu polowego 27 Dywizji Piechoty. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagu IV A (Hohnstein, Dolna Saksonia). W lutym? 1946 r. powrócił do kraju i zamieszkał w Sopocie, a następnie w Gdańsku-Wrzeszczu. Od kwietnia 1946 r. pracował w Centrali Zbytu Produktów Przemysłu Węglowego w Gdańsku jako zastępca kierownika biura personalnego. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Zmarł 14 V 1949 r. Pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie.

 

  • Mateusz Weryński

    Mateusz Weryński

WERYŃSKI MATEUSZ, urodzony 21 IX 1885 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Eleonory z domu Żyr. Zdobył zawód cukiernika. Uczestniczył w I wojnie światowej w armii austriackiej. Tytuł mistrza cukierniczego, potwierdzony dyplomem nr 887 z dnia 8 X 1931 r., nadała mu Izba Rzemieślnicza w Krakowie. W latach 20. prowadził cukiernię, a następnie z żoną Marią Anielą rozwinęli działalność o restaurację (od 1929 r.) i hotel (od 1930 r.) we własnej kamienicy w Mielcu przy ul. Pańskiej 12. Firmy te zdobyły sobie renomę w środowisku i u gości odwiedzających Mielec. Szczególnym uznaniem cieszyły się niektóre oryginalne wyroby cukiernicze autorstwa mistrza Mateusza. Był radnym Rady Miejskiej w Mielcu. Niemal od początku okupacji hitlerowskiej udzielał własnych lokali na spotkania działaczy ruchu oporu, wśród których były także jego dwie córki i syn. Został aresztowany przez gestapo i po przesłuchaniach przetrzymywano go w mieleckim więzieniu. Rozchorował się i wówczas żonie udało się go wykupić. W ciężkim stanie został wywieziony do Szpitala OO. Bonifratrów w Krakowie, ale nie udało się go uratować. Zmarł 26 XII 1941 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WERYŃSKI MICHAŁ, urodzony 26 VIII 1865 r. w Mielcu, syn Marcina i Tekli z Gwoździowskich. Po ukończeniu szkoły ludowej w Mielcu uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie, a następnie, także w Tarnowie, studiował teologię. W 1891 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Uściu Solnym, Starym Sączu (był też katechetą i dyrektorem szkoły sióstr klarysek), Bochni, Tuchowie i Zassowie. W latach 1900–1902 odbył suspensę i po restytuowaniu rezydował u bonifratrów w Krakowie. W 1903 r. wyjechał do USA i prowadził tam działalność duszpasterską. Zmarł 22 XII 1904 r.

 

WERYŃSKI PIOTR urodzony 5 VIII 1966 w Mielcu, syn Jakuba i Barbary z domu Leś. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność elektromechanika ogólna), maturę zdał w 1986 r. Ukończył studia magisterskie na Wydziale Filozoficznym w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 2003 na Wydziale Filozoficznym UJ uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Trzeci sektor. Kształtowanie się społeczeństwa obywatelskiego w wymiarze regionalnym. Przypadek Śląska Opolskiego. Obecnie jest kierownikiem Pracowni Badań Empirycznych w Katedrze Stosowanych Nauk Społecznych Wydziału Organizacji i Zarządzania Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Pracuje również w Szkole Wyższej im. Bogdana Jańskiego w Warszawie. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych krajowych i zagranicznych, wydawanych między innymi przez Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Politechnikę Śląską, Wydawnictwo Naukowe Scholar czy Instytut Filozofii i Socjologii PAN w Warszawie. Kieruje wieloletnim projektem badań diagnostycznych nad wizerunkiem społecznym firmy FIAT AUTO POLAND, realizowanym w oparciu o triangulację metod ilościowych i jakościowych. W Szkole Wyższej im. Bogdana Jańskiego kierował wieloetapowym projektem badań Zasoby lokalne jako dobro wspólne, w ramach którego przeprowadzono pierwsze w pełni reprezentatywne dla populacji Śląska Opolskiego badania postaw obywatelskich oraz wzorów uczestnictwa obywatelskiego opolskich liderów lokalnych. Brał również udział w badaniach dotyczących zakresów współpracy Urzędu Miasta Rybnika ze środowiskiem miejscowych organizacji pozarządowych oraz w badaniach sondażowych wśród uczniów szkół średnich i przedsiębiorców Rybnika dla Zespołu Uczelni w Rybniku (Uniwersytet Śląski, Politechnika Śląska, Akademia Ekonomiczna), dotyczących problemu optymalizacji profili kształcenia w uczelniach tego miasta. Do obszaru jego zainteresowań badawczych należą: problematyka socjologii życia publicznego, procesy samoorganizacji społecznej, funkcjonowanie lokalnych i regionalnych społeczeństw obywatelskich oraz metodologia nauk społecznych. W 2010 r. ukazała się jego rozprawa habilitacyjna pod tytułem Wzory uczestnictwa obywatelskiego Polaków (wyd. IFiS PAN Warszawa).

 

WERYŃSKI SEBASTIAN, wójt mielecki w latach 1680-1708.

 

  • Stanisław Weryński

    Stanisław Weryński

WERYŃSKI STANISŁAW, urodzony 27 XI 1899 r. w Mielcu, syn Piotra i Józefy z domu Jeż. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do mieleckiej szkoły przemysłowej uzupełniającej. Równocześnie od 1912 r. praktykował w zakładach stolarskich. W 1920 r. uruchomił własny warsztat stolarski w Mielcu. W 1923 r. zamknął zakład i podjął naukę w szkole handlowej w Krakowie-Podgórzu, równocześnie pracując w krakowskich firmach. Po powrocie do Mielca w 1925 r. otworzył przy ul. T. Kościuszki własną wytwórnię mebli stylowych i sklep meblowy. Meble te uzyskały wysokie oceny fachowców i były wielokrotnie eksponowane na ogólnopolskich wystawach rzemiosła. W latach 1938-1939 realizował zamówienia dla PZL w Mielcu-Cyrance, m.in. meble do biur. W czasie okupacji hitlerowskiej wykonywał prace na rzecz wojska. Od 1945 r. pełnił obowiązki komisarycznego cechmistrza w Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu. W 1950 r. dla uniknięcia konfliktu z władzami przekazał zakład do Spółdzielni Pracy w czasowe bezpłatne użytkowanie i został jego kierownikiem technicznym. W 1951 r. był inspiratorem powstania Wielobranżowej Spółdzielni Pracy „Pokój” i jej prezesem w latach 1951-1962. Z jego inicjatywy zbudowano świetlicę SP „Pokój” przy zbiegu ulic T. Kościuszki i Jędrusiów, czynną jeszcze w latach 80. Był zaangażowanym działaczem politycznym jako członek Stronnictwa Demokratycznego. Wiele czasu poświęcał mieleckiemu rzemiosłu, m.in. jako starszy Cechu Rzemiosł Różnych (cechmistrz) w latach 1951-1956. Był także długoletnim radnym Miejskiej Rady Narodowej i Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Należał też do LPŻ, LOK i TMZM. Wyróżniony m.in.: Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Odznaką Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego. Zmarł 24 VI 1972 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stanisław Weryński s. Feliksa

    Stanisław Weryński s. Feliksa

WERYŃSKI STANISŁAW, urodzony 16 II 1921 r. w Mielcu, syn Feliksa i Władysławy z Kolasińskich. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1939 r. zamierzał uczyć się w Szkole Leśnej w Bolechowie koło Lwowa, ale ostatecznie pojechał na praktykę leśną do brata Bolesława, który był leśniczym w Hryniawie koło Kołomyi. W czasie okupacji hitlerowskiej, z powodu zagrożenia ze strony ukraińskich nacjonalistów powrócił do Mielca. W 1943 r. dołączył do oddziału partyzanckiego „Jędrusie” i uczestniczył w wielu akcjach. Po wojnie pracował w Państwowych Zakładach Lotniczych w Mielcu, a następnie wyjechał na Ziemie Zachodnie i otrzymał pracę w Leśnictwie Ludwików koło Jeleniej Góry. W latach 50. ukończył szkołę dla leśniczych w Sobieszowie, a w 1970 r. – Technikum Leśne w Krasiczynie. W tym czasie pracował w Muszynie, a następnie w Goleszowie koło Mielca. W kadencji 1988-1990 (skróconej) był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniono go m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Armii Krajowej i Krzyżem Partyzanckim. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 3 II 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Tadeusz Weryński s. Feliksa

    Tadeusz Weryński s. Feliksa

WERYŃSKI TADEUSZ, urodzony 12 III 1917 r. w Mielcu, syn Feliksa i Władysławy z Kolasińskich. W 1936 r. przerwał naukę w mieleckim gimnazjum i zgłosił się na ochotnika do 16. pułku piechoty w Tarnowie. Po przeszkoleniu skierowano go do Szkoły Korpusu Ochrony Pogranicza na Wołyniu. W 1939 r. wszedł w skład oddziału, który dowództwo Szkoły skierowało na placówkę na półwyspie Hel. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę uczestniczył w obronie Helu aż do ostatniego dnia (2 X 1939 r.). Po kapitulacji, jako jeden z ocalałych 17 żołnierzy (spośród 280), został wzięty do niewoli przez Niemców i przewieziony do obozu jenieckiego w Waldenbergu. W 1942 r. udało mu się uciec i powrócić do Mielca. Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Hryniawy, gdzie pracował jego brat Bolesław. Na skutek donosu miejscowych nacjonalistów ukraińskich został aresztowany przez Niemców i torturowany, a następnie umieszczony w transporcie jeńców do III Rzeszy. W okolicach Ropczyc udało mu się uciec z transportu i przedostać do Mielca. Ukrywał się, a wiosną 1943 r. zgłosił się do oddziału partyzanckiego „Jędrusie”. Brał udział w wielu akcjach, m.in. na terenie Buska, Stopnicy, Tarnobrzega, Połańca, Sandomierza i Gór Świętokrzyskich. Po wojnie podjął pracę w gastronomii, m.in. w WSK i MPB. W latach 60. ukończył Technikum Ekonomiczne i zdał maturę. Został odznaczony Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych i Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”. Zmarł 16 I 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Tadeusz Weryński s. Wojciecha

    Tadeusz Weryński s. Wojciecha

WERYŃSKI TADEUSZ, urodzony 6 IX 1933 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Salomei z Dobrowolskich. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1951 r. W 1953 r. powołano go do odbycia zasadniczej służby wojskowej, a następnie skierowano do Kopalni Węgla Kamiennego „Kleofas” w Katowicach, gdzie pracował jako żołnierz-górnik. Po zakończeniu służby wojskowej i pracy w kopalni, w 1956 r. podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Z powodu choroby, spowodowanej przez pracę w kopalni, nie zdołał ich ukończyć. Powrócił do Mielca i pracował w miejscowej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego, m.in. w pionie inwestycji jako planista. Był współzałożycielem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu (1981 r.), Klubu Myśli Politycznej „Dziekania” w Warszawie (1988 r.) i Stronnictwa Pracy w Mielcu. Był także działaczem NSZZ „Solidarność” WSK Mielec i Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Brał udział w organizacji uroczystości i spotkań okolicznościowych z okazji świąt i rocznic państwowych i religijnych. Uczestniczył w organizacji lokalnych struktur Porozumienia Centrum w Mielcu. Był delegatem na I i II Kongres PC w Warszawie. Pełnił funkcje członka Naczelnej Rady PC w Warszawie i wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego PC w Rzeszowie.  W 1993 r. kandydował do Sejmu RP z listy Porozumienia Centrum. Należał także do Związku Żołnierzy-Górników Represjonowanych w latach 1949-1959 i był członkiem Zarządu Wojewódzkiego tego Związku. Brał udział w reaktywacji Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu i wchodził w skład Rady Seniorów „Sokoła”. W 1998 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 1998-2002. Zmarł 8 XI 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Władysław Weryński

    Władysław Weryński

WERYŃSKI WŁADYSŁAW, urodzony 12 V 1925 r. w Mielcu, syn Feliksa i Władysławy z Kolasińskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Mielcu wyjechał do Hryniawy woj. podolskie, gdzie pracował jego starszy brat Bolesław. W 1943 r. z powodu coraz częstszych ataków UPA na Polaków powrócił do Mielca. Niedługo potem skontaktował się z „Jędrusiami” i został przyjęty do tego partyzanckiego oddziału. Przyjął pseudonim „Wera”. Odtąd uczestniczył we wszystkich niemal jego akcjach bojowych. Po zakończeniu II wojny światowej wyjechał na Pomorze i starał się o przyjęcie do służby leśnej. Po przeszkoleniu otrzymał pracę w Leśnictwie Grzmiąca w Nadleśnictwie Szczecinek. Po pewnym czasie powrócił do Mielca i w latach 60. ukończył Technikum Ekonomiczne. Podjął pracę w służbie transportowej Przedsiębiorstwa Kopalnictwa Naftowego w Mielcu. Wyróżniony m.in. „Krzyżem Partyzanckim”. Zmarł 6 V 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WERYŃSKI WOJCIECH, cechmistrz cechu szewskiego w Mielcu w 1772 r.

 

WERYŃSKI WOJCIECH, mielczanin, uczestnik powstania styczniowego 1863 r. Walczył w oddziale Dionizego Czachowskiego pod Rybnicą i Jurkowicami, a po rozbiciu oddziału w oddziale Karola Kality-Rębajły. Kierował cechem szewskim w Mielcu. Zmarł w 1900 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Wojciech Weryński

    Wojciech Weryński

WERYŃSKI WOJCIECH, urodzony 14 I 1898 r. w Partyni, pow. mielecki, syn Piotra i Anny z domu Fijołek. Absolwent c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, maturę zdał w 1918 r. Ukończył studia prawnicze, uzyskując tytuł doktora praw. Pracował jako sędzia Sądu Grodzkiego w Wadowicach. Angażował się politycznie w PSL „Lewicy”, współpracował m.in. z ministrem dr. Józefem Putkiem – radykalnym ludowcem. Po konflikcie z władzami został zwolniony z pracy i przeniósł się do Kielc, gdzie został zatrudniony jako radca prawny w „Społem”. W latach 30. prowadził kancelarię adwokacką w Mielcu oraz pełnił społecznie funkcję sekretarza Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej działał w ROCh-u. Po II wojnie światowej podjął działalność polityczną w PSL i w 1946 r. został wybrany skarbnikiem Zarządu Powiatowego, za co był aresztowany i nieludzko traktowany przez UB. Protestując przeciwko likwidacji PSL, wycofał się z działalności politycznej. Zmarł 21 V 1964 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zbigniew Weryński

    Zbigniew Weryński

WERYŃSKI ZBIGNIEW, urodzony 17 II 1950 r. w Wiechlicach, woj. zielonogórskie, syn Edwarda i Janiny z domu Brykała. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1968 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako mechanik silnikowy, a następnie pracował na stanowiskach mł. konstruktora, konstruktora i st. konstruktora. Zajmował się projektowaniem stanowisk badawczych i oprzyrządowania do prób i badań silników wysokoprężnych i aparatury wtryskowej. W 1979 r. ukończył studia na Politechnice Krakowskiej i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Od 1979 r. do 1990 r. pełnił funkcje: kierownika Działu Szkolenia, kierownika Działu Postępu Techniczno-Ekonomicznego, głównego specjalisty ds. organizacji i planowania techniki oraz zastępcy dyrektora technicznego ds. postępu technicznego. Angażował się w działalność młodzieżową i partyjną. W latach 1971-1975 pełnił funkcje: przewodniczącego zarządu ZMS w OBR WSK, przewodniczącego Zarządu Zakładowego ZMS WSK Mielec, przewodniczącego Zarządu Powiatowego ZMS w Mielcu i przewodniczącego Rady Powiatowej Federacji SZMP w Mielcu. Był jednym z współtwórców budownictwa patronackiego młodzieżowego. W tym czasie mielecka organizacja należała do najlepszych w kraju, czego potwierdzeniem były czołowe miejsca w kilku kolejnych edycjach Turnieju Młodych Mistrzów Techniki i Turnieju Młodych Mistrzów Gospodarności. W latach 70. był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i wiceprzewodniczącym Komisji Przestrzegania Prawa i Porządku Publicznego. Od 1980 pracował społecznie w Komitecie Osiedlowym w osiedlu S. Żeromskiego, a w latach 1983-1987 był członkiem Rady Nadzorczej Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej i przewodniczącym Rady (1985-1987).

 

  • Maria Wesołowska

    Maria Wesołowska

WESOŁOWSKA MARIA KAROLINA (z domu KIEŁB), urodzona 30 I 1936 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, córka Edwarda i Marii z Mączyńskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu (później im. S. Konarskiego), maturę zdała w 1954 r. W tym samym roku rozpoczęła pracę w Rejonowym Przedsiębiorstwie Młynów Gospodarczych w Mielcu jako księgowa, a następnie pracowała w Przedsiębiorstwie Gospodarki Zwierząt Rzeźnych Oddział Skupu Zwierząt w Mielcu. W związku z likwidacją tego przedsiębiorstwa przeniosła się do Miejskiego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego w Mielcu, gdzie otrzymała stanowisko starszej księgowej, a następnie powierzono jej funkcję głównej księgowej w Rejonowym Przedsiębiorstwie Gazów Technicznych „Polgaz” w Mielcu. Podczas pracy zawodowej uzyskała uprawnienia do badania bilansów w przedsiębiorstwach. W latach 70. przez dwie kadencje była radną Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i pełniła funkcję zastępcy przewodniczącego Rady z grupy radnych bezpartyjnych. W 1982 r., ze względu na stan zdrowia, przeszła na wcześniejszą emeryturę. Wyróżniona została m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi i Srebrną Odznaką Związku Zawodowego Chemików. Zmarła 27 III 2012 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.

 

WESOŁOWSKI JULIAN, urodzony 3 I 1897 w Mogielnicy, powiat grójecki, syn Karola i Walentyny z Majewskich. Ukończył Centralną Szkołę Ministerstwa Sprawiedliwości dla Służby Więziennej. Podjął pracę w więziennictwie, początkowo w więzieniu w Tarnowie, a następnie w Mielcu, gdzie pełnił funkcję naczelnika więzienia. Po napaści Niemiec na Polskę (1 IX 1939 r.) udał się z grupą mieleckich policjantów i służbą więzienną w kierunku polskich kresów wschodnich. Po 17 IX 1939 r., kiedy wojska radzieckie zajęły te ziemie, został aresztowany i uwięziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. został zamordowany w więzieniu w Twerze. (Lista wywozowa NKWD 33/3 z 16 IV 1940 r., poz. 49). Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje.

 

  • Janina Węgier

    Janina Węgier

WĘGIER JANINA (z domu MURDZA), urodzona 27 II 1927 r. w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki, córka Stanisława i Marii. Po wielkiej powodzi w 1934 r., która zniszczyła rodzinne gospodarstwo, wyjechała z rodziną do Krzemieńca i podjęła naukę w słynnym Liceum Krzemienieckim. W Krzemieńcu mieszkała do 1944 r., a następnie powróciła na rodzinną ziemię mielecką. Podjęła naukę w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i w 1946 r. zdała tzw. małą maturę. Po przeniesieniu się do Oleszny Podgórskiej koło Lubomierza podjęła naukę w Liceum Pedagogicznym w Jeleniej Górze, a następnie uczyła się w Lubomierzu i tam zdała maturę w 1948 r. Za namową rodziny przeniosła się do Szczecina, gdzie podjęła pracę w Urzędzie Morskim, a następnie od 1950 r. pracowała w kilku szkołach jako nauczycielka języka polskiego. Wtedy też ukończyła Zaoczne Studium Nauczycielskie w Szczecinie. Studia magisterskie z zakresu filologii polskiej w Wyższej Szkole Pedagogicznej odbyła w Opolu (1959–1961). Powróciła do Szczecina, gdzie została zatrudniona w Studium Nauczycielskim, przekształconym następnie w Wyższą Szkołę Pedagogiczną. W 1968 r. uzyskała doktorat za rozprawę Język Franciszka Bohomolca, a w 1974 r. – habilitację za rozprawę Język komediopisarzy Oświecenia na Uniwersytecie Wrocławskim. W szczecińskiej WSP pełniła ważne funkcje, m.in.: kierownika zakładu, dyrektora instytutu i prorektora do spraw nauczania i wychowania (1974-1981). W latach 70. podjęła badania nad językiem ludności integrującej się na Ziemiach Zachodnich. W 1980 r. otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 80. powróciła w rodzinne strony i wzmocniła kadrę naukową WSP w Rzeszowie. Pełniła funkcje: dyrektora Instytutu Filologii Polskiej (1984–1991), kierownika Zakładu Języka Polskiego oraz Zakładu Polszczyzny Historycznej i Dialektologii. Wychowała grono pracowników naukowych i wspierała ich swoim doświadczeniem. W 1992 r. mianowano ją profesorem zwyczajnym. Była członkiem Komitetu Językoznawstwa PAN. Opublikowała blisko 100 prac: książek, artykułów i felietonów. Jej ważniejsze publikacje poza wymienionymi już rozprawami to: Rola języka ojczystego w czasie działalności Komisji Edukacji Narodowej (Zeszyty Naukowe WSP Szczecin 1973), Integracja i dezintegracja języka na Pomorzu Zachodnim (WSP Szczecin 1978), Integracja językowa społeczeństwa na Ziemiach Zachodnich i Północnych (w: Słowo piękne i prawdziwe, red. S. Urbańczyk, Warszawa 1987), Język mówiony mieszkańców wsi Polski południowo-wschodniej (współautor – Ewa Oronowicz, Rzeszów 1992). W miarę możliwości włączała się w działalność Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej, którego była członkiem, m.in. napisała artykuł Język ludności Ziemi Mieleckiej do III tomu Mielec Studia i materiały z dziejów miasta i regionu. Wyróżniona została m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, tytułem „Zasłużony Nauczyciel PRL” oraz Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej za Badania Naukowe (dwukrotnie). Jej dokonania przedstawiono w zbiorowej pracy naukowców rzeszowskich pod redakcją Teresy Ampel Z polszczyzny historycznej i współczesnej (Rzeszów 1997). Zmarła 7 I 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Czerminie.

 

WĘGROCKI JÓZEF, urodzony w 1914 r. w Goleszowie, pow. mielecki. W latach szkolnych wstąpił do ZMW „Wici”. Od 1934 r. służył w 24 pułku artylerii lekkiej w Jarosławiu. W latach 1939-1941 pracował w Flugzeugwerk Mielec, a od 1942 r. jako traktorzysta w majątku Reyów w Przecławiu. Włączył się w działalność ruchu oporu, najpierw w ZWZ (oddział Aleksandra Rusina), a później – BCh. Posługiwał się pseudonimem „Józwęga”. Uczestniczył w udanej akcji A. Rusina na magazyn wojskowy w Smoczce (24 XII 1941 r.). Na przełomie 1942 i 1943 r. został dowódcą Oddziału Specjalnego Komendy Obwodu BCh Mielec. Przeprowadził szereg akcji bojowych i dywersyjno-sabotażowych na terenie ziemi mieleckiej. Po wojnie wyjechał na Pomorze. Dalsze losy nieznane.

 

  • Krzysztof Węgrzyn

    Krzysztof Węgrzyn

WĘGRZYN KRZYSZTOF WOJCIECH, urodzony 8 IV 1965 r. w Mielcu, syn Tytusa i Stanisławy z Lipińskich. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Mielcu. Jako frezer pracował w WSK PZL-Mielec (1980-1999) i Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu (1999-2007), a od 2007 r. jest frezerem w firmie „Gardner Aerospace” Sp. z o.o. w Mielcu. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1984 r.. Należy do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza w Mielcu. Do czerwca 2011 r. oddał 32 350 ml krwi. Za tę humanitarną działalność został wyróżniony m.in. Odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

WĘGRZYN SZCZĘSNY, inspektor szkolny w Mielcu w latach 70. XIX w.

 

  • Szymon Węgrzyn

    Szymon Węgrzyn

WĘGRZYN SZYMON, urodzony 24 V 1893 r. w Woli Mieleckiej koło Mielca, syn Józefa i Marianny z Szalachowskich. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1913 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Od 22 II 1918 r. do 31 XII 1918 r. pracował w szpitalu wojskowym w Krakowie. 1 I 1919 r. został przeniesiony do 10 pułku piechoty i jako lekarz wojskowy przebywał na ćwiczeniach w terenie. Od 1 II 1920 r., także jako lekarz wojskowy (w randze porucznika) I batalionu 12 pułku piechoty, brał udział w działaniach wojennych na froncie ukraińskim i bolszewickim. Poległ w czasie bitwy pod Beresteczkiem w dniu 30 VII 1920 r. Odznaczony Krzyżem Walecznych i awansowany na stopień kapitana. Spoczywa na cmentarzu przy kościele w Beresteczku.

 

  • Zbigniew Węgrzyn

    Zbigniew Węgrzyn

WĘGRZYN ZBIGNIEW WŁADYSŁAW, urodzony 4 kwietnia 1968 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Marii Anny z domu Bąk. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność: elektryczna i elektroniczna automatyka przemysłowa), maturę zdał w 1988 r. W latach 1988-1989 pracował w WSK „PZL Mielec”. W 1989 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej w Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego, gdzie służył 18 miesięcy. W czasie służby zdał egzaminy na studia dzienne na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Studia ukończył w 1996 r. i uzyskał tytuł magistra. W latach 1997- 2001 odbył studia doktoranckie na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH i w 2002 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Tworzywa kompozytowe w układzie AlN-SiC. W latach 2002-2004 był asystentem i następnie adiunktem w Katedrze Technologii Materiałów Budowlanych na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH. Od 2004 r. prowadzi własne przedsiębiorstwo, zajmujące się importem i budową konstrukcji szklarniowych w Polsce i za granicą.

 

  • Zofia Węgrzyn

    Zofia Węgrzyn

WĘGRZYN ZOFIA (z domu ŁACH), urodzona 22 IV 1922 r. w Ostrówku, pow. mielecki, córka Stanisława i Bronisławy z domu Perła. Uczęszczała do Liceum dla Wychowawczyń Przedszkoli w Jarosławiu. Po maturze, którą zdała w 1950 r., podjęła pracę w Dukli koło Krosna, gdzie zorganizowała 1-oddziałowe przedszkole i kierowała nim do 1955 r. W latach 1955-1956 była kierownikiem sanatoryjnego 4-oddziałowego przedszkola w Rymanowie Zdroju. W 1956 r. została mianowana dyrektorem Państwowego Przedszkola nr 1 w Mielcu i funkcje tę pełniła do przejścia na emeryturę w 1977 r. Ukończyła Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie początkowe), uzyskując dyplom w 1971 r. Wniosła duży wkład we wszechstronny rozwój podległej placówki, a zwłaszcza jej estetyki i funkcjonalności. Z tych względów PP nr 1 uznawano za tzw. „bazowe” i w nim najczęściej odbywały się konferencje metodyczne, zjazdy nauczycielskie i zajęcia pokazowe z dziećmi. Pomagała wielu początkującym dyrektorkom przedszkoli z Mielca i powiatu poprzez konsultacje w sprawach programów i planów pracy. Preferowała zajęcia z dziećmi na wolnym powietrzu, łącznie ze spożywaniem posiłków w ogrodzie. Doświadczenia w tym zakresie opisała w artykule „Cały dzień na powietrzu”, który został opublikowany w czasopiśmie „Wychowanie w Przedszkolu” (1970). Współpracowała z PCK, TPD, Szkołą Podstawową nr 2 i Domem Dziecka w Smoczce. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką „Przyjaciel Dziecka” i Nagrodą II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania. Zmarła 17 VIII 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Aleksander Węgrzynek

    Aleksander Węgrzynek

WĘGRZYNEK ALEKSANDER STEFAN, urodzony 9 V 1947 r. w Mielcu, syn Stefana i Aleksandry z Konaszewskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. W latach szkolnych grał w siatkówkę w „Stali” Mielec. Studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji (kierunek: ekonomika przemysłu) Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1972 r. i uzyskał tytuł magistra ekonomii. W latach 1972–1975 pracował w WSK jako ekonomista, starszy ekonomista, specjalista ds. planowania i kierownik sekcji. W 1975 r. przeszedł do ZZGT „Polgaz” Zakład Rejonowy w Mielcu na stanowisko dyrektora ds. ekonomiczno-handlowych i zajmował je do 1993 r. Po restrukturyzacji i zmianie właściciela firmy, która przyjęła nazwę „Linde Gaz Polska” Kraków, został jej przedstawicielem techniczno-handlowym (1993-1996). Od 1996 r. pełni funkcję dyrektora handlowego firmy „Joongpol” Sp. z o.o. w Mielcu. W 2008 r. przeszedł na emeryturę i jeszcze w tym roku został zatrudniony w firmie Leopard Automobile Mielec Sp. z o.o. na stanowisku kierownika ds. marketingu (w niepełnym wymiarze godzin).

 

  • Stefan Węgrzynek

    Stefan Węgrzynek

WĘGRZYNEK STEFAN, urodzony 28 I 1922 r. w Tarnowie, syn Leopolda i Stefanii z domu Ćwiok. Po ukończeniu Szkoły Mechanicznej w Tarnowie w 1940 r. został skierowany przez władze okupacyjne do Flugzeugwerk Mielec, gdzie pracował jako ślusarz montażowy. W lipcu 1944 r. znalazł się w grupie pracowników FWM wywiezionych do Kopalni Soli w Wieliczce, gdzie kontynuowano produkcję części do samolotów. Po 2 tygodniach udało mu się uciec do rodziny w Tarnowie i po wyzwoleniu Tarnowa spod okupacji hitlerowskiej powrócić do Mielca 31 I 1945 r. Początkowo pracował jako ślusarz, a później jako brygadzista, starszy technolog, mistrz i starszy mistrz. Od 1953 r. obejmował stanowiska kierownicze w kilku wydziałach produkcyjnych. W 1956 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu i zdał maturę. W latach 1962–1970 pełnił funkcję szefa produkcji, a od 1970 r. do 1981 r. był zastępcą dyrektora naczelnego ds. pracowniczych. W 1975 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i uzyskał tytuł magistra administracji. Kierował wdrożeniem i realizacją produkcji wielu nowych wyrobów. Pełnił funkcję przewodniczącego Zakładowej Komisji Współzawodnictwa Pracy. Był jednym z inicjatorów rozbudowy Ośrodków Wypoczynkowych w Rzemieniu i Woli Zdakowskiej oraz obiektów FKS „Stal”. Był radnym MRN i PRN, prezesem FKS „Stal”, wiceprezesem Zarządu Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego. Wyróżniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II Klasy, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami X-lecia i 30-lecia Polski Ludowej oraz Złotą i Srebrną Odznaką ZZM, a także wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. Zmarł 18 III 1983 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

 

WĘZŁOWICZ SEBASTIAN, nauczyciel mieleckiej szkoły w latach 1682-1685.

 

WIADUKT, budowę rozpoczęto w sierpniu 1977 r. Początkowo w planie centralnym znajdował się sam wiadukt, bez dróg dojazdowych. Te udało się wprowadzić do planu dopiero w 1979 r. Wiadukt zbudowało Kieleckie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych, a drogi dojazdowe – Komunalne Przedsiębiorstwo Robót Drogowych Rzeszów. Rejon Dróg Publicznych w Mielcu wykonał nawierzchnię mostu i warstwę ścieralną dróg dojazdowych oraz niósł pomoc pozostałym wykonawcom w rozwiązywaniu różnych problemów. Inwestorem była Wojewódzka Dyrekcja Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w Rzeszowie. Początkowo planowano oddanie wiaduktu do użytku w kwietniu 1982 r., jednak ostatecznie stało się to w październiku 1982 r. Uruchomienie przejazdu nad linią kolejową w znacznym stopniu usprawniło komunikację w mieście. Pierwszy remont wiaduktu przeprowadzono w 1991 r. Wykonawcą generalnym było Krakowskie Przedsiębiorstwo Robót Drogowych na zlecenie Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg w Rzeszowie. W latach 2010-2011 przeprowadzono jego generalny remont i modernizację (bez dojazdów). Prace wykonywano etapami, przy ograniczonym ruchu pojazdów. Uroczyste oddanie do użytku nastąpiło 23 IX 2011 r. z udziałem marszałka Sejmu RP Grzegorza Schetyny, parlamentarzystów oraz przedstawicieli samorządowych władz województwa i miasta. Dojazdy do wiaduktu wyremontowano w 2012 r.

 

WIĄCEK CZESŁAW MIKOŁAJ, urodzony 5 XII 1935 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Józefa i Pauliny z domu Borowiec. Uczęszczał do Państwowego Technikum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu, a następnie do Oficerskiej Szkoły Służby Tyłów Wojska Polskiego w Poznaniu i ukończył ją w 1955 r. W stopniu porucznika pracował w służbie finansowej jednostek wojskowych w Koszalinie, a następnie został przeniesiony do Bydgoszczy i tam awansowany na stopień kapitana. Od 1963 r. pracował w Ministerstwie Obrony Narodowej w Warszawie, głównie w służbach finansowych i awansował do stopnia podpułkownika. W 1990 r. został przeniesiony do rezerwy. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 23 VII 1993 r. Spoczywa na cmentarzu rzymskokatolickim w Warszawie przy ul. Fosy.

 

  • Józef Wiącek

    Józef Wiącek

WIĄCEK JÓZEF, uczeń Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej, od wiosny 1940 r. współpracował z Władysławem Jasińskim, a następnie pomagał mu w tworzeniu oddziału partyzanckiego „Jędrusie”. Posługiwał się pseudonimem „Sowa”. Był zastępcą dowódcy oddziału, a po śmierci Władysława Jasińskiego (9 I 1943 r.) został dowódcą „Jędrusiów”. Pod jego dowództwem oddział przeprowadził wiele udanych akcji bojowych, dywersyjnych i sabotażowych. Jedną z najodważniejszych akcji było uwolnienie w dniu 29 III 1943 r. więźniów z więzienia w Mielcu. Rozkazem Komendy Okręgu AK Kraków z dnia 1 III 1944 r. został awansowany na stopień podoficerski. Po wojnie prześladowały go NKWD i UB. Później uznano jego zasługi i awansowano do stopnia porucznika. Zmarł 20 XI 1990 r.

 

  • Piotr Wiącek

    Piotr Wiącek

WIĄCEK PIOTR KAZIMIERZ, urodzony 10 V 1976 r. Mielcu, syn Kazimierza i Anny z domu Tokarz. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność: elektronika ogólna), maturę zdał w 1996 r. Studia wyższe na Wydziale Fizyki i Techniki Jądrowej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył w 2001 r. z tytułem magistra inżyniera, a stopień doktora nauk fizycznych uzyskał w 2006 r. na podstawie rozprawy na temat analizy i optymalizacji przestrzennej zdolności rozdzielczej pozycjoczułych półprzewodnikowych detektorów promieniowania X. Praca ta została wyróżniona. W czasie studiów doktoranckich został zatrudniony na stanowisku asystenta w Zespole Elektroniki Jądrowej przy Wydziale Fizyki i Informatyki Stosowanej AGH Kraków, a od roku akademickiego 2006/2007 pracuje jako adiunkt. Przedmiotem jego badań naukowych jest projektowanie dedykowanych układów scalonych do wielokanałowych systemów odczytowych eksperymentów fizycznych. Prowadzi zajęcia z podstaw elektroniki analogowej i cyfrowej na Wydziale Fizyki i Informatyki Stosowanej oraz specjalistyczne ćwiczenia rachunkowe wraz z laboratorium z dedykowanej elektroniki jądrowej. W 2008 r. powierzono mu kierowanie Specjalistyczną Pracownią Elektroniczną WFiIS AGH. Jest promotorem wielu prac magisterskich z elektroniki i fizyki. Uczestniczy w różnych formach międzynarodowej współpracy naukowej. Uczestniczył w tworzeniu i testowaniu scalonego systemu odczytowego do dyfraktometrów (z niemiecką firmą BRUKER AXS GmbH), Wspólnie z berlińskim Instytutem Hahn-Meitner Institut zrealizował specyficzny układ scalony do odczytu detektorów neutronowych w ramach 6. Projektu Ramowego UE – Neutron Scattering and Muon Spetroscopy NMI3. We współpracy z Uniwersytetem Kalifornijskim Santa Cruz (USA) i przy wsparciu polskiego Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego zrealizował program badawczy Projekt i realizacja wielokanałowego systemu do stymulacji i rejestracji sygnałów z żywych sieci neutronowych. Rozwój i wdrożenia nowych rozwiązań układowych oraz rezultaty pracy badawczej zaprezentował na międzynarodowych konferencjach w Lund (Szwecja, 2007) i Dreźnie (Niemcy, 2008). Był członkiem komitetu organizacyjnego międzynarodowego szkolenia MC-PAD Training Event on Readout Electronics, które odbyło się w AGH Kraków (2009). W firmie F&K Delvotec Austria został przeszkolony do obsługi precyzyjnych urządzeń mikroprzewodowych połączeń ultrakompresyjnych stosowanych w elektronice scalonej. Dwukrotnie otrzymał nagrodę zespołową II stopnia Rektora AGH Kraków za wyróżniającą się pracę naukową (2008) i działalność dydaktyczną (2009).

 

  • Radosław Wiącek

    Radosław Wiącek

WIĄCEK RADOSŁAW LECH, urodzony 9 V 1966 r. w Mielcu, syn Franciszka i Janiny z domu Skrok. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1985 r. Studia z technologii chemicznej organicznej odbył na Politechnice Rzeszowskiej i uzyskał tytuł inżyniera. W 1987 r. został zatrudniony w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Mielec, a po restrukturyzacji WSK – w Zakładzie Lotniczym PZL-Mielec. Po ogłoszeniu upadłości przez Zakład Lotniczy został przyjęty do pracy w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako programista obrabiarek sterowanych numerycznie. Jego pozazawodową pasją jest twórczość satyryczna. W ogólnopolskim Turnieju Małych Form Satyrycznych (wcześniej Turniej Łgarzy) w Bogatyni dwukrotnie został laureatem (Książę Łgarzy 2004, Nagroda Złotego Kosy 2008) oraz cztery razy był finalistą. Inne ważniejsze osiągnięcia: *2008 r.: finalista konkursu „Historie domowe” (organizator: Program III Polskiego Radia – Trójka); *2009 r.: finalista II „Warszawskiej Palmy”, III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Satyrycznym „O Statuetkę Stolema” w Gniewinie; *2010 r.: II miejsce w VII Potyczkach Satyrycznych „O Złoty Bucior” w Głogowie, II miejsce w VIII Ogólnopolskim Konkursie Satyrycznym „O Grudę Bursztynu” w Gdyni; *2011 r.: wyróżnienie w XIV Ogólnopolskim Turnieju Satyry „O Złotą Szpilę” w Przemyślu; *2012 r.: II miejsce w II Ogólnopolskim Turnieju Twórczości Satyrycznej im. Aleksandra hr. Fredry w Katowicach; *2013 r.: Nagroda Złotego Kosy w 30. Turnieju Małych Form Kabaretowych w Bogatyni. Udziela się społecznie jako Honorowy Dawca Krwi. Dotychczas oddał ok. 20 l krwi.

 

  • Waldemar Wiącek

    Waldemar Wiącek

WIĄCEK WALDEMAR, urodzony 28 XI 1961 r. w Mielcu, syn Antoniego i Krystyny z domu Kolin. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1980 r. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1987 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera architekta. Od 1987 r. pracuje w Urzędzie Miejskim w Mielcu. W latach 1987-1990 był referentem, a następnie inspektorem Wydziału Budownictwa, a w latach 1990-1998 pełnił funkcję naczelnika Wydziału Architektury i Urbanistyki. Od 1998 r. jest naczelnikiem Wydziału Urbanistyki, Gospodarki Gruntami i Geodezji. Jest członkiem Izby Urbanistów Oddział Katowice i członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich.

 

  • Zdzisław Wiącek

    Zdzisław Wiącek

WIĄCEK ZDZISŁAW, urodzony 1 I 1930 r. w Suchorzowie, pow. tarnobrzeski, syn Walentego i Julii z domu Machlarz. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Suchorzowie i Baranowie Sandomierskim. W czasie okupacji hitlerowskiej, w latach 1942-1944, ukończył dwie klasy gimnazjalne na tajnych kompletach, prowadzonych przez prof. Sebastiana Durkacza powiązanego z SN-NOW. Od IX 1944 r. kontynuował naukę w Gimnazjum i Liceum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu. Należał wówczas do harcerskiej drużyny im. Zdzisława de Ville i mikołajczykowskiego ZMW „Wici”. Po maturze w 1948 r. podjął studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym UMCS w Lublinie i ukończył je w 1952 r. Z nakazu pracy od 2 I 1953 r. pracował w WSK Mielec jako kierownik sekcji, m.in. przy produkcji myśliwca Mig-15, a następnie był odpowiedzialny za opiekę technologiczną na Wydziale Obróbki Chemicznej, Galwanicznej i Cieplnej i za zabezpieczenie zakładu w ramach TOPL na wypadek ataku lotniczego i chemicznego. Ponadto pracował jako nauczyciel technologii galwanicznej i fizyki w Przyzakładowej Szkole Zawodowej w Mielcu. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał różnym sprawom społecznym. Jesienią 1954 r. był jednym z założycieli Koła PTTK przy WSK, a po przekształceniu Koła w Oddział był jego prezesem w latach 1959-1961. (Oddział Zakładowy pełnił wówczas także funkcję Oddziału Powiatowego PTTK w Mielcu.) Po 1956 r., w warunkach „odwilży” i rosnącej aktywności środowisk inteligenckich, założył z kolegami koło fotoamatorów przy ZDK WSK. Członkowie koła urządzili własnym sumptem dwie ciemnie fotograficzne. Uczestniczył w budowie przystani wodnej w Woli Zdakowskiej, zbudowaniu czterech jachtów typu „Strzelec” i organizacji kursów żeglarskich. W lecie 1958 r. wszedł w skład 24-osobowej grupy inicjatywnej, która założyła Mielecką Spółdzielnię Mieszkaniową i pełnił społecznie funkcję jej wiceprezesa. W 1963 r. przeszedł na podstawie porozumienia stron do WSK Świdnik, gdzie został zatrudniony na stanowisku starszego metalurga. Ukończył m.in. podyplomowe studium z zakresu metali i inżynierii materiałowej. Od XI 1973 r. rozpoczął pracę naukową na Politechnice Lubelskiej. Uzyskał doktorat na podstawie rozprawy z zakresu łączenia metali i tworzyw sztucznych z zastosowaniem klejów. Rozwiązanie to wykorzystano przy produkcji łopat śmigłowca Mi-2. Opublikował szereg artykułów w czasopismach fachowych z zakresu materiałoznawstwa i klejenia.  Równocześnie od 1980 r. był członkiem NSZZ „Solidarność” i aktywnym działaczem lubelskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Ta różnokierunkowa działalność społeczna sprawiała, że przez szereg lat pozostawał pod systematycznym nadzorem SB, wielokrotnie był przesłuchiwany i „profilaktycznie pouczany”. W 1995 r. przeszedł na emeryturę.

 

  • Stefania Wiącek-Zakręcka

    Stefania Wiącek-Zakręcka

WIĄCEK - ZAKRĘCKA STEFANIA, urodzona 31 XII 1932 r. w Hallerowie na Wołyniu, córka Stanisława i Julii z domu Jadaś. Po wybuchu II wojny światowej i napaści wojsk radzieckich na wschodnie tereny Polski (17 IX 1939) rodzina Wiącków (rodzice, syn Kazimierz i dwie córki – Irena i Stefania) została pozbawiona majątku, a 10 II 1940 r. wywieziona wraz z wieloma innymi polskimi rodzinami w głąb ZSRR. Ostatecznie wysiedleńców umieszczono w barakach w lasach w rejonie Archangielska i zmuszano do ciężkich prac fizycznych. Po ataku wojsk hitlerowskich na ZSRR Polacy przewiezieni zostali do Uzbekistanu i pracowali w jednym z kołchozów. Tu zmarła Julia – matka Stefanii. Później przewieziono Polaków do Kazachstanu, gdzie pracowali także w kołchozie. W tym czasie zmarł ojciec. Siostrom – po wielu staraniach – udało się przenieść do Dżambułu, gdzie Irena pracowała, a Stefania uczęszczała do polskiego oddziału przy miejscowej szkole. Po wojnie, dzięki Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi, Stefanii udało się powrócić do Polski. Po krótkim pobycie w Poznaniu przyjechała do rodziny w Pławie koło Mielca. Tu ukończyła szkołę podstawową, a następnie uczyła się w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Po zdaniu matury w 1952 r. otrzymała pracę w Szkole Podstawowej w Łączniku (woj. opolskie), a w 1953 r. przeniesiono ją do Chrzelic i tam pełniła obowiązki kierownika szkoły. W 1954 r. powróciła w rodzinne strony i zatrudniono ją w Szkole Podstawowej w Pławie. W roku szkolnym 1955/1956 została mianowana kierownikiem tej szkoły i funkcję tę (od 1971 r. - dyrektor szkoły) pełniła do przejścia na emeryturę w 1985 r. Inspirowała lub wspierała różne inicjatywy społeczne na rzecz środowiska. Dzięki jej zaangażowaniu w 1967 r. oddano do użytku nowy obiekt szkolny w Pławie, a następnie wyposażono go. Angażowała się też w pracy związkowej. Wyróżniono ją m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarła 12 V 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.

 

  • Zbigniew Wicherski

    Zbigniew Wicherski

WICHERSKI ZBIGNIEW, urodzony 26 III 1962 r. w Mielcu, syn Franciszka i Władysławy z domu Harchut. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność: elektryczna i elektroniczna automatyka przemysłowa). Po maturze w 1982 r. został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” jako elektronik maszyn i urządzeń, a następnie był mistrzem w Zakładzie Utrzymania Ruchu ZR-24. Studia na Politechnice Krakowskiej w Krakowie ukończył w 1989 r., uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Od 1994 r. pracuje w Elektrociepłowni Mielec jako elektromonter aparatury kontrolno-pomiarowej, a ponadto od 1999 r. pełni funkcję zakładowego społecznego inspektora pracy. Wiele czasu przeznacza na działalność społeczną. Od 2002 r. należy do Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu, a od 2006 r. do 2015 r. był członkiem zarządu TMZM. W 2015 r. został wybrany na wiceprezesa zarządu TMZM w kadencji 2015-2018. Prowadzi strony internetowe TMZM, Klubu Środowisk Twórczych TMZM, Grupy Literackiej „Słowo”, miejscowości Wola Mielecka koło Mielca, Amatorskiej Ligi Piłki Siatkowej i 16. grupy pielgrzymkowej „Szymonki” z parafii św. Mateusza w Mielcu. Jego pasjami twórczymi są także fotografia cyfrowa i grafika komputerowa. Swoje prace eksponował na wystawach zbiorowych organizowanych przez Samorządowe Centrum Kultury w Mielcu, Wojewódzki Dom Kultury w Rzeszowie, Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Chorzelowie koło Mielca i Nadleśnictwo Tuszyma koło Mielca. Artykuły i zdjęcia promujące region mielecki publikował w prasie regionalnej: Nowinach, Korso, Wizjerze Regionalnym, Wolomielczaninie, Wydarzeniach i Mieleckich Zapiskach. Jest członkiem Rady Sołeckiej w Woli Mieleckiej. Wyróżniony Złotą Odznaką Jubileuszową z okazji 40-lecia TMZM. Wyróżniony honorowym odznaczeniem „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

 

WICHNIARZ KAZIMIERZ, urodzony 18 I 1915 r. w Poznaniu. Absolwent studium aktorskiego przy Teatrze Polskim w Poznaniu w 1934 r. W latach 30. występował w Teatrze Polskim w Poznaniu, Objazdowym Teatrze Wołyńskim w Łucku, Teatrze Popularnym i teatrach w Łodzi. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. i dostał się do niewoli niemieckiej. Udało mu się zbiec i przez całą okupację hitlerowską przebywał w Mielcu. (Tu przebywało wielu wysiedleńców z Poznańskiego.) Po wyzwoleniu Mielca (6 VIII 1944 r.) przeniósł się do Lublina i tam do 1946 r. grał w Teatrze Wojska Polskiego. W kolejnych latach występował w Teatrze Miejskim w Katowicach, Teatrze Miejskim w Bydgoszczy, Teatrze Polskim w Poznaniu i Teatrze Powszechnym w Łodzi. W 1957 r. podjął pracę w Teatrze Narodowym w Warszawie i tam kontynuował karierę aktorską do przejścia na emeryturę w 1988 r. Grywał także w filmach, a dużą popularność zyskał dzięki roli Zagłoby w „Potopie” w reż. Jerzego Hoffmana. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Komandorskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 10-lecia i 40-lecia Polski Ludowej oraz nagrodami za wybitne kreacje aktorskie. Zmarł 26 VI 1995 r. Spoczywa na Powązkach Wojskowych w Warszawie.

 

WIDAWSKI JERZY, pilot Państwowych Zakładów Lotniczych, posiadał wyższe wykształcenie i tytuł inżyniera. W latach 30. pracował w Aeroklubie Akademickim w Warszawie jako kierownik i instruktor oraz w PZL Wytwórnia nr 1 w Warszawie. Był oblatywaczem samolotów produkowanych przez Państwowe Zakłady Lotnicze, m.in.: PZL P-23 Karaś, PZL P-27, PZL P-37 Łoś i PZL P-46 Sum. W załodze z Cezarym Wieczorkiem obleciał pierwszy egzemplarz płatowca „Łoś” PZL-P37, wyprodukowany w Wytwórni Płatowców Nr 2 PZL w Mielcu – Cyrance, w dniach 4 i 5 VII 1939 r. W pierwszych dniach II wojny światowej (wrzesień 1939 r.) przebazowywał jeden z prototypów nowego polskiego samolotu PZL P-50 Jastrząb, ale w czasie lotu do Lwowa uległ katastrofie podczas przymusowego lądowania. Przeżył i dotarł do Lwowa, gdzie prawdopodobnie mieszkał przez pewien czas. Dalsze losy nieznane.

 

  • Tadeusz Widełka

    Tadeusz Widełka

WIDEŁKA TADEUSZ, urodzony10 IX 1944 r. w Bochni, syn Jana i Emilii. Studiował na Politechnice Warszawskiej (kierunek: samoloty i śmigłowce) i w 1971 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. Po studiach z nakazu pracy przybył do mieleckiej WSK i został zatrudniony w Zakładzie Doświadczalnym (później OBR SK). Był m.in. konstruktorem prowadzącym samolotu PZL M24 Dromader. Zmarł 3 VI 1985 r. Spoczywa na cmentarzu w Bochni.

 

  • Małgorzata Wiech

    Małgorzata Wiech

WIECH MAŁGORZATA (z domu SERAFIN), urodzona 1 I 1975 r. w Mielcu, córka Zdzisława i Elżbiety z domu Skiba. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1994 r. Studiowała na Wydziale Edukacji Artystycznej (w zakresie sztuk plastycznych) WSP w Rzeszowie i w 2001 r. uzyskała tytuł magistra. Od 1999 r. pracuje jako nauczyciel plastyki w różnych szkołach na terenie powiatu mieleckiego. Równocześnie ukończyła studia podyplomowe w zakresie nauczania zintegrowanego na Uniwersytecie Rzeszowskim (2003) i w zakresie architektury wnętrz w Szkole Progress (2009). Poza pracą w szkołach (plastyka, nauczanie zintegrowane), od 2010 r. jest instruktorem warsztatów plastycznych i rękodzieła w Spółdzielczym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu. Wiele czasu poświęca na własną twórczość, głównie malarstwo sztalugowe i rysunek. Należy do Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera oraz do Stowarzyszenia Twórców Kultury Plastycznej im. J. Stanisławskiego przy Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych obu stowarzyszeń w kraju i poza jego granicami (Francja). Wystawiała swoje prace także indywidualnie, m.in. w SCK w Mielcu i GOK w Grochowem, powiat mielecki. Jest animatorem Akademii Kreatywności – projektu, który ma na celu propagowanie rękodzieła artystycznego.

 

WIECZERZAK ANDRZEJ, burmistrz miasta Rzochowa w 1725 r.

 

  • Bronisław Wieczerzak

    Bronisław Wieczerzak

WIECZERZAK BRONISŁAW, urodzony 1 VIII 1902 r. w Chorzelowie koło Mielca, syn Bronisława i Karoliny z domu Kiełb. W dniu 15 V 1919 r., w wieku niespełna 18 lat, za pisemną zgodą matki zgłosił się do Wojska Polskiego i prawdopodobnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie międzywojennym służył jako podoficer w 17 Pułku Piechoty 24 PAL w Jarosławiu. Ukończył szereg kursów specjalistycznych, m.in.: radiotelegraficzny (Przemyśl, 1925), telefoniczny (Przemyśl, 1926) i doskonalenia podoficerów zawodowych plutonów łączności (Zegrze, 1928). Przebywał na wielu poligonach, m.in. w Gródku Jagiellońskim i Krzeczewicach koło Kowla. Wybuch II wojny światowej zastał go w Obozie Ćwiczeń w Dębie koło Tarnobrzega. Losy wojenne rzuciły go na Węgry, gdzie od 29 IX 1939 r. do 6 VIII 1940 r. przebywał w wojskowym obozie dla internowanych w Tornanadaska, a następnie powrócił do kraju. W czasie okupacji hitlerowskiej brał udział w działaniach konspiracyjnych, prawdopodobnie w ZWZ-AK, ale działalność tę utrzymywał w tajemnicy, także przed najbliższą rodziną, aby nie narażać jej na niebezpieczeństwo. W 1944 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i brał udział w walkach nad Odrą i Nysą. Po wojnie pozostał w wojsku i brał udział w odbudowie poligonu w Dębie koło Tarnobrzega. Pełnił funkcje: zarządzającego poligonem (1,5 roku), pirotechnika (4 lata), komendanta obsługi poligonu (1,5 roku) i oficera kierunkowego ds. broni pancernej. Mimo kompetentnej i sumiennej służby, w pierwszych powojennych latach był wielokrotnie przesłuchiwany, gdyż podejrzewano go o działalność w Armii Krajowej. W Obozie Ćwiczeń (poligonie) w Dębie służył do przejścia do rezerwy w dniu 13 XI 1961 r. Posiadał stopień kapitana rezerwy. Przez wiele lat należał do Polskiego Związku Łowieckiego. Od 1962 r. mieszkał w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” (1938), Odznaką Grunwaldzką, Medalem Za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Srebrnym i Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Zmarł 4 VI 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WIECZOREK CEZARY, porucznik Wojska Polskiego. Uczestniczył wspólnie z pilotem inż. Jerzym Widawskim, jako przedstawiciel wojska odbierającego samolot, w pierwszych oblotach pierwszego samolotu PZL P-37 Łoś, zmontowanego w Wytwórni Płatowców Nr 2 PZL w Mielcu – Cyrance, w dniach 4-5 VII 1939 r. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako dowódca załogi samolotu P-23B Karaś, wchodzącego w skład 64 eskadry bombowej VI dywizjonu bombowego lekkiego 6 pułku lotniczego we Lwowie. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wkroczeniu wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX 1939 r.) prawdopodobnie przedostał się do Rumunii. Dalsze losy nieznane.

 

  • Robert Wieczorek

    Robert Wieczorek

WIECZOREK ROBERT, urodzony 5 V 1966 r. w Mielcu, syn Władysława i Stanisławy z domu Mysłek. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1985 r. W latach szkolnych trenował pływanie i piłkę nożną w FKS Stal Mielec. Studiował na Wydziale Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i w 1990 r. uzyskał tytuły magistra wychowania fizycznego i trenera pływania II klasy. Ukończył też studia podyplomowe z zakresu zarządzania oświatą w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (2004 r.). Od 1990 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i S. Wigury w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego, a od 2000 r. jest także trenerem pływania w Międzyszkolnym Klubie Sportowym „IKAR” Mielec. Kilku jego podopiecznych plasowało się w czołówce krajowej w kategorii 11 lat, a Maksymilian Cerlich w rankingu ogólnopolskim w 2012 r. był drugi wśród zawodników w kat. 12 lat na 100 metrów stylem zmiennym. Angażuje się społecznie w stowarzyszeniach. W latach 2007-2009 był prezesem Stowarzyszenia Przyjaciół Francji działającego przy Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu. Od 2008 r. jest członkiem zarządu Podkarpackiego Okręgowego Związku Pływackiego w Rzeszowie i wiceprezesem do spraw sportowych. Ponadto od 2008 r. przewodniczy Radzie Trenerów Podkarpackiego Okręgowego Związku Pływackiego. W 2011 r. został wybrany na prezesa Międzyszkolnego Klubu Sportowego „IKAR” Mielec. W 2016 r. został  wybrany na prezesa Podkarpackiego Okręgowego Związku Pływackiego (kadencja 2016-2020). Wyróżniony m.in. Honorową Odznaką Polskiego Związku Pływackiego.

 

WIEJSKA (ULICA), jedna z dłuższych (1100 m) ulic miejskich na osiedlu J. Kilińskiego, od 2005 r. składająca się z dwóch części, oddzielonych nowymi Alejami Jana Pawła II. Jako ulica powstała i otrzymała nazwę 27 V 1960 r., po zatwierdzeniu planów zagospodarowania tych terenów. Od ul. Legionów (wówczas ul. 1 Maja) poczynając, wytyczono jej bieg przez dawne podzamcze (do XVII w. stał tu obronny zamek Mieleckich), a następnie przez tereny nadwisłockich pagórków i dolin. Tu skrzyżowano ją z ulicami: Konfederacką, M. Dąbrowskiej, Słoneczną, J. Chełmońskiego, J. Matejki i L. Teligi. Malowniczość okolicy, oddalenie od centrum miasta i spokój tego zakątka Mielca zainspirowały władze miasta do nadania ulicy nazwy WIEJSKIEJ. W latach 70. i 80. pokrywano asfaltem kolejne jej części oraz budowano chodniki. Współczesny obraz tej ulicy to okazałe domy prywatne od ul. Legionów do ul. J. Matejki oraz niedokończona jeszcze zabudowa w dalszej części. Niewątpliwie duży wpływ na to mają zdarzające się wylewy Wisłoki. W 2006 r. została wyremontowana i otrzymała ponadto asfalt na ostatniej, najbardziej odległej części.

 

  • Jan Wielgus

    Jan Wielgus

WIELGUS JAN, urodzony 28 I 1913 r. w Drzenkowicach koło Opatowa, syn Franciszka i Zofii z domu Majchrzyk. Absolwent Gimnazjum w Opatowie. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie ukończył w 1939 r. i uzyskał tytuł lekarza medycyny. W czasie II wojny światowej i w latach 1945-1951 pracował jako lekarz w Ostrowcu Świętokrzyskim. W 1951 r. przybył do Mielca i został zatrudniony na stanowisku ordynatora Oddziału Wewnętrznego Szpitala Powiatowego. W 1952 r. został mianowany kierownikiem nowo utworzonej Przychodni Przyzakładowej WSK Mielec, którą zorganizował od podstaw. Uzyskał specjalizacje z zakresu medycyny przemysłowej i chorób wewnętrznych. Ponadto prowadził prywatny gabinet lekarski. Należał do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. W 1978 r., po 26 latach kierowania Przemysłową Służbą Zdrowia WSK Mielec, przeszedł na emeryturę. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 18 VII 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WIERZBICKI JÓZEF, urodzony 16 II 1896 r. w Żelechowie, powiat garwoliński. Absolwent Gimnazjum w Siedlcach, maturę zdał w 1915 r. Studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 1924 r. W 1928 r. zdał egzamin kwalifikacyjny przed Komisją Egzaminacyjną w Krakowie. Do pracy w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu przybył w 1932 r. i początkowo był nauczycielem biologii i fizyki, a od 1934 r. do wybuchu wojny w 1939 r. pełnił funkcję dyrektora szkoły. Od 1934 r. przewodniczył Stowarzyszeniu Popierania Szkół Zawodowych w Mielcu i włożył wiele wysiłku w powołanie od 1 IX 1936 r. Prywatnej Żeńskiej Szkoły Zawodowej Krawiecko-Bieliźniarskiej. W czasie II wojny światowej walczył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Dalsze losy nieznane.

 

WIERZBOWA (ULICA), niedługa (196 m) ulica na osiedlu domów jednorodzinnych Dziubków, jedna z bocznych ulicy Osiedlowej. Powstała i otrzymała nazwę 22 I 1975 r. Od 2005 r. posiada nawierzchnię asfaltową i z kostki brukowej. Po obu jej stronach zagospodarowano już wszystkie posesje.

 

WIESIOŁOWSCY, rodzina szlachecka, od 1753 r. właściciele dóbr wojsławskich. Wojsław i okolice zakupił w 1753 r. Andrzej Wiesiołowski – stolnik i podsędek pilzneński. Drugim właścicielem majątku wojsławskiego był najmłodszy syn Andrzeja – Ksawery, który ożenił się z Krystyną ze Świdzińskich. Prawdopodobnie wówczas – w 2. poł. XVIII w. wybudowano okazały dwór w pobliżu drogi do Mielca. Małżeństwo to miało dwóch synów – Franciszka i Michała. Po śmierci rodziców Wojsław i tereny po prawej stronie Wisłoki wziął Franciszek, a Michał stał się właścicielem Podleszan i okolic. Bracia aktywnie uczestniczyli w przygotowaniach do powstania narodowego i chcąc pozyskać chłopów, ogłosili ich uwłaszczenie. Klęska zorganizowanego przez nich oddziału w Lisiej Górze 18 II 1946 r. była tragiczna w skutkach. Franciszek został aresztowany i skazany na więzienie. Dobra podleszańskie w czasie rabacji chłopskiej (luty 1846 r.) zostały splądrowane. Za długi Franciszka, zaciągnięte na koszty powstania, majątek wojsławski poszedł na licytację i został zakupiony w 1855 r. przez Aleksandra Sękowskiego.

 

WIESIOŁOWSKI FRANCISZEK AMOR, urodzony w 1814 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Ksawerego i Krystyny ze Świdzińskich. W 1838 r. był współzałożycielem Młodej Sarmacji. W latach 40. uczestniczył w przygotowaniu powstania narodowego. Spotykał się z wieloma właścicielami dóbr na terenie Galicji i przekonywał ich do powstania. Udostępniał pomieszczenia starego dworu (gorzelni) w Wojsławiu na spotkania spiskowców m.in. z Edwardem Dembowskim. W lutym 1846 r. uwłaszczył chłopów w swoich posiadłościach, chcąc ich pozyskać dla sprawy narodowej. Zorganizował oddział powstańczy i zgodnie z ustaleniami powstania 17 II 1846 r. wyruszył na miejsce zbiórki pod Tarnowem. W Lisiej Górze oddział został otoczony przez tłum chłopów nieświadomych celów powstania i na rozkaz Wiesiołowskiego nie podjął walki. Próby przekonania chłopów do przyłączenia się nie dały rezultatów, a nawet ich rozsierdziły. Po rozbrojeniu siłą doprowadzili powstańców do austriackich władz w Tarnowie. Wiesiołowski został aresztowany i skazany na więzienie, skąd został zwolniony dopiero w 1848 r. po staraniach rodziny na dworze wiedeńskim. W związku z długami zaciągniętymi na potrzeby powstania wojsławski majątek został zlicytowany. W 1849 r. F. Wiesiołowski został dzierżawcą folwarku w Żółtkowie. W 1863 r. pomagał powstańcom. Zmarł 26 VI 1867 r. w Cząstkowicach koło Jarosławia.

 

WIESIOŁOWSKIEGO FRANCISZKA (ULICA), jedna z najdłuższych (2403 m) ulic miejskich na osiedlu Wojsław. Biegnie od ul. Wojsławskiej w kierunku wschodnim, krzyżując się z ulicami: F. Krempy, S. Mikołajczyka, Rataja i Majową, a kończy się w lesie na Smoczce. Nazwę otrzymała 27 III 1985 r. W 2006 r. wykonano na całej jej długości asfaltową nawierzchnię.

 

WIEŚCI REGIONALNE, czasopismo społeczno-kulturalne założone w 1990 r. przez Włodzimierza Gąsiewskiego – nauczyciela, literata i działacza kulturalno-oświatowego, który pozostaje nadal redaktorem naczelnym i wydawcą. Początkowo czasopismo ukazywało się pod tytułem „Wieści z Gminy”, a w 1994 r. otrzymało nazwę „Wieści Regionalne” i ta przetrwała do dziś. Czasopismo rozprowadzane jest na terenie Mielca i jego regionu, a także poprzez saloniki prasowe w większych miasta województwa podkarpackiego. Część kolportażu jest bezpłatna.

 

  • Aniela Wiewióra

    Aniela Wiewióra

WIEWIÓRA ANIELA (z domu GORAJ), urodzona 14 II 1937 r. w Sąspowie, córka Stanisława i Wiktorii z domu Kaczmarczyk. Absolwentka Liceum Pedagogicznego nr 2 w Krakowie, maturę zdała w 1955 r. Na podstawie nakazu rozpoczęła pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej w Koźmicach Wielkich, a od 1956 r. przeniosła się do Mielca i z powodu braku wolnych etatów przeszła w stan pozasłużbowy. Do zawodu powróciła w 1960 r., podejmując pracę w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu jako nauczyciel nauczania początkowego, a później matematyki. W latach 1973-1985 pełniła funkcję zastępcy dyrektora tej placówki. Równocześnie studiowała na Wydziale Matematyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1977 r. uzyskała tytuł magistra matematyki. W 1986 r. została mianowana dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 5 i pełniła tę funkcję do 1992 r. W 1993 r. przeszła na emeryturę. Wiele czasu poświęcała na działalność społeczną. Była m.in. przewodniczącą międzyszkolnego zespołu samokształceniowego nauczycieli matematyki z mieleckich szkół, kierownikiem i wykładowcą kursu przygotowującego nauczycieli matematyki do wdrażania nowego programu, kierownikiem szkoleń w ramach pedagogizacji rodziców, opiekunem dzieci romskich, kuratorem społecznym dzieci z rodzin zastępczych i dzieci z rodzin patologicznych oraz członkiem komisji wyborczych w różnego rodzaju wyborach. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem „Zasłużonej Matce”. Zmarła 16 IX 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WIĘCEK STANISŁAW, urodzony 27 X 1907 r. w Ostrowie, syn Józefa i Anny z domu Borowiec. Działalność polityczną rozpoczął po wstąpieniu do KPP w 1932 r. Uczestniczył w wiecach, manifestacjach i strajkach przeciwko rządom sanacji. Za tę działalność był prześladowany i kilkakrotnie więziony. W czasie okupacji hitlerowskiej wstąpił w szeregi PPR i organizował grupy partyzanckie Gwardii Ludowej. W latach 1944-1952 był funkcjonariuszem MO w Kolbuszowej. Od 1952 r. do przejścia na emeryturę w 1960 r. pracował w WSK na stanowiskach kierowniczych. Nadal mocno angażował się w działalność polityczną i społeczną. Pełnił m.in. funkcje wiceprezesa Zarządu Miejskiego ZBoWiD w Mielcu i prezesa Stowarzyszenia Ateistów. Wybierano go do egzekutywy KP PZPR w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Oficerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Grunwaldzką, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem XX-lecia Polski Ludowej oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1980 r. Zmarł 11 XI 1993 r.

 

  • Tadeusz Więcek

    Tadeusz Więcek

WIĘCEK TADEUSZ, urodzony 10 IX 1947 r. w Kolbuszowej, syn Stanisława i Stefanii z domu Proczek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (obecnie II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, maturę zdał w 1965 r. Studiował filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1971 r. uzyskał tytuł magistra. W latach 1971-1974 pracował jako nauczyciel języka polskiego w Szkole Podstawowej w Padwi Narodowej, pow. mielecki, a w latach 1974-1979 uczył języka polskiego w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. W 1979 r. powierzono mu funkcję sekretarza KZ PZPR w WSK „PZL-Mielec”, a w 1980 r. powrócił do pracy nauczycielskiej w ZST w Mielcu. Od 1982 r. do 1990 r. pełnił funkcję redaktora naczelnego „Głosu Załogi”. W 1991 r. został zatrudniony w Zespole Szkół Budowlanych i jako nauczyciel języka polskiego pracował do emerytury w 2003 r. Wyróżniony m.in. nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania.

 

WIKLINIARSTWO, wykonywanie przedmiotów z wikliny (kosze, meble, przedmioty ozdobne). Zajmowali się nim chałupnicy, najczęściej mieszkający w pobliżu Wisłoki, gdzie rosło najwięcej wikliny. Wyroby te sprzedawano na targach i jarmarkach. Często też wykonywano specjalne przedmioty na zamówienie. Przemysł wikliniarski próbował uaktywnić pod koniec XIX w. marszałek powiatu Stefan Sękowski i doprowadził do zorganizowania w 1900 r. w Wojsławiu Krajowej Szkoły Koszykarskiej, w której uczono młodzież wytwarzania przedmiotów z wikliny. Zabiegi te nie spotkały się jednak z większym zainteresowaniem środowiska i szkoła zakończyła działalność w 1907 r. Sztuka wyrabiania przedmiotów z wikliny przetrwała jednak do dziś, choć na niewielką skalę.

 

  • Stanisław Wiktor

    Stanisław Wiktor

WIKTOR STANISŁAW, urodzony 7 IX 1941 r. w Gliniku koło Ropczyc, syn Józefa i Agaty z domu Książek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdał w 1959 r. Należał do harcerstwa. Studiował na Wydziale Lekarskim (Oddział Stomatologiczny) Akademii Medycznej w Zabrzu Rokitnicy i w 1965 r. uzyskał dyplom lekarza stomatologa. W latach 1965-1976 pracował w Wiejskim Ośrodku Zdrowia w Niedźwiadzie koło Dębicy. W 1976 r. przeniósł się do Mielca, gdzie podjął pracę w Przemysłowym Zespole Opieki Zdrowotnej WSK „PZL-Mielec”. Po ogłoszeniu upadłości WSK (1999) i likwidacji PZOZ podpisał dwuletni kontrakt z Podkarpacką Kasą Chorych na pracę w Przychodni Przemysłowej. Od 2000 r. pracuje w Ośrodku Zdrowia w Gawłuszowicach (powiat mielecki). Równocześnie od 1977 r. prowadzi we własnym domu gabinet stomatologiczny i od wielu lat w nagłych przypadkach bólu zębów pełni funkcję pogotowia stomatologicznego. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego.

 

WIKTORA JANA (ULICA), ulica miejska w skupisku domów jednorodzinnych za Hotelem Polskim, w ramach osiedla Cyranka. Status ulicy i patrona nadano jej 28 III 1973 r. Ma 242 m, asfaltową nawierzchnię i chodniki z płytek. Łączy ul. L. Lachnita z ul. S. Skarżyńskiego, krzyżując się z ul. Wróblewskiego. Jej adres mają kompletnie już urządzone posesje domów jednorodzinnych. W 2012 r. wykonano remont, w ramach którego położono nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki betonowej. Patron ulicy: JAN WIKTOR (1890–1967) - powieściopisarz, publicysta i działacz ruchu ludowego. W okresie międzywojennym napisał m.in. powieści o trudach emigracji zarobkowej chłopów (Wierzby nad Sekwaną, 1933) i ich ciężkim położeniu we wsiach podgórskich (Orka na ugorze, 1935). W 1945 r. był członkiem KRN, a od 1952 r. posłem na Sejm PRL. Twórczość powojenna to m.in.: powieści Papież i buntownik i Miłość wśród płonących wzgórz, opowiadania, reportaże, szkice literackie i wspomnienia.

 

WILCZEK STANISŁAW, cechmistrz cechu krawieckiego w Mielcu w 2. połowie XVI w.

 

  • Barbara Wilczyńska

    Barbara Wilczyńska

WILCZYŃSKA BARBARA (z domu LUBACZ), urodzona 26 VI 1952 r. w Mielcu, córka Mieczysława i Genowefy z domu Maziarz. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1971 r. Ukończyła także Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia w Rzeszowie oraz studia na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: wychowanie muzyczne) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach, uzyskując w 1977 r. tytuł magistra. Pracę zawodową rozpoczęła 1 IX 1977 r. w Zbiorczej Szkole Gminnej w Wadowicach Górnych jako nauczyciel muzyki. Od 16 VIII 1978 r. do 31 VIII 1980 r. pełniła funkcję kierownika Działu Artystycznego Młodzieżowego Domu Kultury w Dębicy. Od 1 IX 1980 r. powróciła do pracy w Mielcu i była kolejno: nauczycielem muzyki w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika (1980-1982), nauczycielem klasy akordeonu w Państwowej Szkole Muzycznej I st. (1980-1981), nauczycielem muzyki w Szkole Podstawowej nr 8 i później w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 (od 1981), dyrektorem i nauczycielem Towarzystwa Ognisk Artystycznych Rzeszów Oddział Mielec (1988-1989) i nauczycielem klasy wiolonczeli w PSM I i II stopnia (1991-1996). Ponadto w 2000 r. założyła umuzykalniającą prywatną Szkółkę Muzyczną „Pozytywka” (jest jej dyrektorem i nauczycielem). Szkółka prowadzi działalność w kilku punktach (Mielec, Kraków). Od 2003 r. prowadziła rytmikę i zespoły artystyczne w szkołach podstawowych w Rudzie, Łączkach Brzeskich i Dąbrówce Wisłockiej, a od 2004 r. była nauczycielem muzyki w Szkole Mistrzostwa Sportowego im. G. Laty w Mielcu. W 2006 r. przeszła na emeryturę, ale jeszcze kolejny rok szkolny pracowała w niepełnym wymiarze godzin w Szkole Podstawowej nr 11 z Oddziałami Integracyjnymi im. Jana Pawła II w Mielcu. Poza pracą zawodową od wielu lat angażuje się w działalność kulturalną mieleckiego środowiska. Gra na wiolonczeli w orkiestrze Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” (od 1980 r.). Prowadziła zespoły muzyczne i taneczne z różnymi grupami wiekowymi (m.in. Zespół Piosenki i Ruchu „Ploteczka” SP nr 8). W latach 80. prowadziła chór kościelny przy parafii Ducha Świętego w Mielcu. W latach 1990-1998 grała na wiolonczeli w mieleckim kwartecie „Divertimento”. Reżyserowała okazjonalne spektakle, m.in. w mieleckim SCK. Współpracuje ze stowarzyszeniami i organizacjami społecznymi, m.in. Towarzystwem Śpiewaczym „Melodia”, ZHP i PCK w zakresie przygotowania i organizacji imprez artystycznych. Wyróżniona m.in. nagrodami lokalnych władz samorządowych i szkolnych. 

 

  • Andrzej Wilczyński

    Andrzej Wilczyński

WILCZYŃSKI ANDRZEJ, urodzony 23 I 1913 r. w Rudzie koło Radomyśla Wielkiego, pow. mielecki, syn Józefa Wilka i Marii z domu Misztura. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1935 r. Równocześnie uczył się grać na skrzypcach i grał w orkiestrze gimnazjalnej. Śpiewał także w chórze „Melodia”. Po maturze pracował dorywczo i przygrywał na różnych imprezach. Od 20 IX 1935 r. do 19 IX 1936 r. odbył zasadniczą służbę wojskową w 83 pułku piechoty. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w gospodarstwie w Rudzie. Od 1945 r. był zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu. W 1948 r. ukończył wstępny kurs pedagogiczny, a następnie podjął pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej w Brniu Osuchowskim. Jeszcze tego samego roku został kierownikiem Szkoły Podstawowej w Czajkowej i pracował tam 4 lata. Po ukończeniu centralnego kursu dla kierowników szkół (Inowrocław, 1953) objął funkcję kierownika Szkoły Podstawowej w Borowej i pełnił ją do 1957 r. W roku szkolnym 1957/1958 był nauczycielem w Szkole Podstawowej w Wojkowie. W wymienionych szkołach zakładał i prowadził zespoły artystyczne, które zdobywały wyróżnienia w konkursach i występowały na imprezach środowiskowych. W tym czasie ukończył studium muzyczne w Krośnie. W latach 1958-1964 pracował w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu jako nauczyciel śpiewu i prowadził z dużym powodzeniem zespół wokalno-instrumentalny. Równocześnie od 1958 r. grał w orkiestrze ZPiT „Rzeszowiacy” i w miejscowej kapeli ludowej, a także pracował na niepełnym etacie w Społecznym Ognisku Muzycznym w klasie skrzypiec. W 1965 r. został mianowany dyrektorem Państwowego Ogniska Muzycznego w Mielcu, a w 1966 r. także dyrektorem Społecznego Ogniska Muzycznego. W 1971 r., po przekształceniu POM w Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia, pozostał przy funkcji dyrektora SOM i pełnił ją do 1982 r. Przy POM i SOM zorganizował zespoły artystyczne. Równocześnie, jako wielki miłośnik folkloru ziemi mieleckiej, prowadził ludowe zespoły artystyczne w Wadowicach Górnych, Radomyślu Wielkim, Wojsławiu i Rzędzianowicach, a ponadto w mieleckiej Spółdzielni „Pokój”. Z wymienionymi zespołami występował wielokrotnie na uroczystościach i imprezach lokalnych, a także uczestniczył w wojewódzkich i ogólnopolskich przeglądach, zdobywając nagrody i wyróżnienia. Należał do Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i pod jego auspicjami założył kapelę ludową, wykonującą utwory z regionu mieleckiego. W latach 80. opracował muzycznie pieśni, przyśpiewki i melodie ludowe, które przez kilkadziesiąt lat spisywał w różnych miejscowościach powiatu mieleckiego. Zbiorek tych utworów pod tytułem Hej danaś moja dana został wydany przez TMZM w 1993 r. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”. Zmarł 27 VI 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Kazimierz Wilczyński

    Kazimierz Wilczyński

WILCZYŃSKI KAZIMIERZ PIOTR, urodzony 13 VII 1948 r. w Ziempniowie, pow. mielecki, syn Andrzeja i Rozalii z domu Słaby. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, maturę zdał w 1974 r. Od 1966 r. pracował w WSK „PZL–Mielec” jako laborant – chemik (do 1968 r.), metalurg (do 1970 r.), technolog (do 1972 r.), inspektor bhp (do 1978 r.), kierownik wydawalni przyrządów (do 1979 r.) i kierownik planowania (do 1985 r.). W 1983 r. ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS (kierunek: organizacja i zarządzanie przemysłem – zarządzanie przedsiębiorstwem przemysłowym). Od 1985 r. do 1999 r. pełnił funkcję społecznego inspektora pracy przedsiębiorstwa i kierował komisją zakładowych społecznych inspektorów pracy oraz ponad 100-osobową grupą społecznych inspektorów pracy. Był także przewodniczącym zakładowej komisji ds. warunków pracy. Od 1999 r. jest specjalistą ds. bhp w kilku mieleckich firmach (PF COBI S.A., Piekarnia i Cukiernia Ewa i Stanisław Konieczny i Metyanex Jan Przygoda) oraz wykonuje zlecenia dla firm z zakresu zarządzania bhp i zarządzania jakością w przemyśle spożywczym HACCP. W 2006 r. ukończył studia podyplomowe w WZIS Rzeszów w zakresie zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy. Od lat szkolnych wiele czasu poświęcał na działalność społeczną. W latach 1960–1964 był członkiem ZHP, przybocznym i drużynowym, a w latach 1964-1972 działał w ZZ ZMS przy WSK Mielec jako członek zarządu zakładowego i przewodniczący koła w Pionie Głównego Metalurga. W latach 60. był członkiem Teatru ZDK (m.in. grał w sztuce „Ballada polska” B. Drozdowskiego) i chóru ZPiT „Rzeszowiacy”. Od 1972 r. do 2007 r. udzielał się jako członek Komitetu Osiedlowego i później Rady Osiedla J. Kilińskiego, a od 1978 r. do 2002 r. był członkiem zarządu miejskiego Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej. W latach 1997-2007 działał w Wojewódzkiej Komisji Ochrony Pracy przy Okręgowym Inspektoracie Pracy PIP w Rzeszowie, a od 1999 r. do 2007 r. był ławnikiem Sądu Rejonowego (Powiatowego) w Mielcu i przewodniczącym Rady Ławniczej. Wyróżniony został m.in.: Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Przemysłu Obronnego”, Złotą Odznaką Honorową LOP i Srebrną Odznaką PZW.

 

  • Marek Wilczyński

    Marek Wilczyński

WILCZYŃSKI MAREK, urodzony 22 V 1960 r. w Stalowej Woli, syn Mieczysława i Anieli z domu Martyna. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. S. Czarnieckiego w Nisku, maturę zdał w 1979 r. W tym czasie należał do ZHP i był członkiem drużyny wodnej ze stopniem sternika. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie ukończył w 1986 r. z tytułem lekarza medycyny. Po studiach odbył praktyki i staże w Szpitalach Rejonowych w Nisku i Stalowej Woli. Od 1987 r. pracował w Oddziale Chirurgii Ogólnej w Szpitalu Rejonowym w Stalowej Woli. W 1991 r. uzyskał I stopień specjalizacji, a w 1996 r. II stopień specjalizacji z zakresu chirurgii ogólnej. W latach 1999-2007 pełnił funkcję kierownika Przychodni Specjalistycznej nr 2 w Stalowej Woli. Od 2007 r. do 2011 r. pracował w Klinice Chirurgii Naczyniowej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. W 2010 r. uzyskał specjalizację z chirurgii naczyniowej. W styczniu 2012 r. został zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu jako ordynator i organizator nowo utworzonego Oddziału Chirurgii Naczyniowej. Należy do organizacji lekarskich: Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej, Polskiego Towarzystwa Angliologicznego i Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego oraz Izb Lekarskich. Uczestniczy w sympozjach oraz zjazdach krajowych i zagranicznych z zakresu chirurgii naczyniowej. W swym dorobku naukowym ma szereg publikacji z zakresu chirurgii naczyniowej.

 

  • Aleksander Wilk

    Aleksander Wilk

WILK ALEKSANDER, urodzony 1 XII 1926 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Jana i Anny z domu Feląg. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczył w tajnych kompletach gimnazjalnych i w 1943 r.  zdał egzamin z kl. I w Mielcu. W październiku 1943 r. został aresztowany i skierowany na prace przymusowe do Niemiec. Udało mu się uciec z transportu i powrócił w rodzinne strony. W szkole w Zaborczu zdał egzamin z programu II klasy. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, od września 1944 r. podjął naukę w Gimnazjum w Mielcu i zdał tzw. małą maturę. W roku szkolnym 1946/1947 uczył w jednoklasowej szkole w Szydłowcu koło Mielca i wielokrotnie udzielał pomocy Wojciechowi Lisowi i innym „żołnierzom wyklętym”. Od roku szkolnego 1947/1948 uczył w Zabrniu, pow. mielecki. W 1954 r. ukończył Państwowe Liceum Pedagogiczne w Przemyślu i zdał maturę, a w 1962 r. ukończył zaocznie  Studium Nauczycielskie (kierunek – geografia) w Rzeszowie. W latach 1957-1961 był nauczycielem w Szkole Podstawowej w Janowcu. Przed rokiem szkolnym 1961/1962 został mianowany kierownikiem Szkoły Podstawowej w Rudzie. Doprowadził do wybudowania nowego budynku szkolnego (1966 r.) i unowocześnienia jego wyposażenia. Dzięki jego staraniom rozpoczęto elektryfikację Rudy oraz wybudowano Dom Nauczyciela. W 1974 r. był słuchaczem Nauczycielskiego Uniwersytetu Radiowo-Telewizyjnego, zorganizowanego przez Instytut Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Rzeszowie, a w 1977 r. ukończył studia wyższe w zakresie geografii w Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Krakowie. W 1983 r. został mianowany dyrektorem Szkoły Podstawowej w Rudzie. Działał aktywnie w Oddziale ZNP w Mielcu, a po likwidacji powiatu mieleckiego - w Radomyślu Wielkim. Trzykrotnie wybierano go do Rady Narodowej Miasta i Gminy Radomyśl Wielki (1978-1982, 1984-1988, 1988-1990) i przez pewien czas pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady. Na emeryturę przeszedł w 1986 r. Był jednym z organizatorów uroczystości nadania Szkole Podstawowej w Rudzie imienia Józefa Gorlacha i współautorem okolicznościowego wydawnictwa Józef Gorlach – Patron Szkoły Podstawowej w Rudzie. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Złotą Odznaką ZNP oraz Nagrodą Stopnia Drugiego Ministra Oświaty i Wychowania. Zmarł 14 X 2003 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Rudzie.

 

  • Andrzej Wilk

    Andrzej Wilk

WILK ANDRZEJ TOMASZ, urodzony 14 XI 1964 r. w Krakowie, syn Józefa i Anny z domu Bednarz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Skawinie, maturę zdał w 1983 r. Studiował geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i w 1988 r. otrzymał tytuł magistra geografii. W latach 1988-2000 był nauczycielem geografii w Szkole Podstawowej nr 9 im. Władysława Jasińskiego „Jędrusia” w Mielcu, a ponadto w latach 1998-2000 uczył informatyki w tejże szkole. W 1999 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie informatyki na Politechnice Warszawskiej w Warszawie. Od IV do IX 2000 r. pełnił funkcję kierownika Gminnego Zespołu Ekonomiczno-Administracyjnego Szkół w Borowej. Przed rokiem szkolnym 2000/2001 mianowano go dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 9 im. W. Jasińskiego „Jędrusia” w Mielcu i nadal pełni tę funkcję. Ponadto jest nauczycielem informatyki. W 2003 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie zarządzania oświatą na Uniwersytecie Rzeszowskim. Ponadto w latach 2000-2005 ukończył szereg kursów specjalistycznych, m.in.: kurs kwalifikacyjny dla oświatowej kadry kierowniczej z zakresu organizacji i zarządzania oświatą w ODN w Rzeszowie Oddział w Tarnobrzegu (2000), „Mierzenie jakości pracy szkoły” (2001), „Internet i multimedia w procesie nauczania i uczenia się” (2001), „Diagnoza sytuacji dziecka trudnego” (2002) i „Jak opracować i wdrożyć system zapewnienia jakości pracy szkoły” (2005). Od 1990 r. należy do NSZZ „Solidarność”.

 

  • Dorota Wilk

    Dorota Wilk

WILK DOROTA, urodzona 28 IV 1988 r. w Mielcu, córka Adama i Olgi z domu Soja. Absolwentka V Liceum Ogólnokształcącego Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Mielcu, maturę zdała w 2007 r. Treningi siatkarskie rozpoczęła w KPSK Stal Mielec i od sezonu 2005/2006 do końca sezonu 2007/2008 występowała w ekstraklasowej drużynie Stali na pozycji rozgrywającej. W sezonie 2008/2009 zasiliła zespół Szóstki Biłgoraj, a następnie powróciła do Mielca i w Stali grała do końca sezonu 2010/2011. Była jedną z wyróżniających się zawodniczek, m.in. wybierano ją na MVP meczu (najbardziej wartościowa zawodniczka) oraz do 10. Najpopularniejszych Sportowców Mielca w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso”. Była powoływana do narodowej kadry B. W 2011 r. wzięła udział w XXVI Letniej Universjadzie w Shenzhen (Chiny), gdzie reprezentacja Polski wywalczyła 5. miejsce. Od sezonu 2011/2012 grała w ekstraklasowym zespole Atom Trefl Sopot i dwukrotnie przyczyniła się do zdobycia mistrzostwa Polski (2012, 2013) oraz wejścia do finału Pucharu Polski (2013). W 2013 r. została powołana do kadry narodowej i przed sezonem 2013/2014 przeszła do Aluprofu Bielsko-Biała i w tym zespole grała do końca sezonu 2014/2015.

 

  • Jan Wilk

    Jan Wilk

WILK JAN EDWARD, urodzony10 VI 1956 r. w Zagórzu, pow. przeworski, syn Tadeusza i Marii z domu Hałys. Absolwent Technikum Drogowo-Geodezyjnego w Jarosławiu, maturę zdał w 1976 r. Pracował w Rzeszowskim Biurze Geodezji i Terenów Rolnych w Rzeszowie (1976-1980), Rejonowym Oddziale tego Biura w Mielcu (1981-1990) oraz Wojewódzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Rzeszowie (1991-1998). W 1999 r. powierzono mu funkcję kierownika Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w Mielcu. Równocześnie studiował na Wydziale Geodezji i Gospodarki Przestrzennej (kierunek – geodezja i szacowanie nieruchomości) Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie i uzyskał tytuł inżyniera. W 2011 r. został mianowany dyrektorem Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w Mielcu. Należy do Stowarzyszenia Geodetów Polskich.

 

WILLE, nieduże domy mieszkalne, najczęściej z ogródkiem lub ogrodem, a nawet niewielkim parkiem, pojawiły się w Mielcu na przełomie XIX i XX w. Ich efektowna bryła nawiązująca do stylu barokowego lub klasycystycznego znajdowała uznanie w społeczeństwie, toteż moda na budowanie willi trwała aż do II wojny światowej. Niektóre z nich nazywano na wzór willi w uzdrowiskach. Spośród kilkudziesięciu – kilka wpisało się do historii miasta i do dziś są ciekawymi obiektami architektonicznymi. 

*Willa „Bagatelka” przy ul. Długiej (dziś ul. Obrońców Pokoju). Zbudowana około 1910 r., dwukondygnacyjna, murowana z cegły i otynkowana. W górnej części I piętra umieszczono nazwę. W 1914 r. została zakupiona przez Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i przeznaczona na sokolnię. W związku z budową nowej sokolni na błoniach przy gimnazjum – willę sprzedano. W latach 70. w związku z budową wiaduktu została częściowo rozebrana i przebudowana. 

*Willa „Cyganeczka” przy ul. Pańskiej (dziś ul. A. Mickiewicza) została wybudowana w pierwszych latach XX w. dla Borzęckich. Jednopiętrowa, murowana z cegły i otynkowana. Niezwykle bogaty fronton wykazuje dużo cech neogotyku. Nad drzwiami balkonowymi na I piętrze umieszczono nazwę willi. Przed willą urządzono ogródek. Po II wojnie światowej część willi wynajęto firmom i tak z niewielkimi przerwami pozostało do dziś. W ostatnich latach obiekt został wyremontowany i wewnątrz zmodernizowany.

*Willa Franciszka Jaglarza (poczmistrza) przy ul. T. Kościuszki 25, jednopiętrowa, murowana z cegły i otynkowana. Fronton posiada liczne detale architektoniczne umieszczone proporcjonalnie i z niezwykłą dbałością o szczegóły. Zbudowano ją w pierwszych latach XX w. Około 1910 r. jej właściciel umieścił na parterze pocztę, którą sam prowadził. Instytucja ta działała wzorowo, a w 1927 r. F. Jaglarz został wybrany na burmistrza Mielca. W latach 30. pocztę przeniesiono do budynku przy ul. B. Pierackiego (dziś ul. Obrońców Pokoju), a willę użytkowała rodzina Jaglarzów. W latach 70. zakupiono ją na Dom Nauczyciela. 

*Willa Stanisława Weryńskiego przy ul. T. Kościuszki 28, zbudowana w latach 30. XX w. według projektu i dla Stanisława Weryńskiego – właściciela wytwórni mebli, dwukondygnacyjna, murowana z cegły i otynkowana. Fantazyjne kształty i ozdoby nawiązujące do stylu secesyjnego od powstania do dziś są przedmiotem zainteresowania turystów. Głównymi elementami wyróżniającymi obiekt są: pięcioboczna zabudowana weranda (od strony południowo-wschodniej) i nad nią balkon z balustradą i kolumnami (na I piętrze), na których wspiera się wieżyczka z łamanym hełmem, a ponadto druga zabudowana weranda z ozdobnym balkonem od strony południowej oraz dwie facjaty.

*Willa „Irena” przy ul. T. Kościuszki 38 - wybudowana w latach 1924-1925 przez Zygmunta Rymanowskiego (budowniczego pierwszej elektrowni i pierwszej sieci elektrycznej w Mielcu), murowana z cegły i otynkowana. W niektórych detalach nawiązuje do secesji. Za willą zbudowano elektrownię i inne obiekty. Aktualnie na odnowionej willi pozostawiono tablicę upamiętniającą działalność Z. Rymanowskiego.

*Willa przy ul. Kolejowej 1 (dziś ul. Jadernych 1), zbudowana w 1933 r. na podstawie projektu mielczanina Marcina Sadowskiego dla Tadeusza Kazany – przemysłowca w branży spożywczej. Jednopiętrowa, murowana z cegły i otynkowana. Nawiązuje do architektury barokowej, m.in. poprzez bogaty detal architektoniczny. Przed willą urządzono ogród z rzadkimi gatunkami drzew i krzewów. Od ulicy ozdobne ogrodzenie. Ze względu na znaczne walory architektoniczne i krajobrazowe decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków UW w Rzeszowie z dn. 24 VI 1981 r. została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa rzeszowskiego.

*Willa „Zakopianka” przy ul. Wiejskiej 1 powstała w latach 1933-1934 w całości z drewna na murowanym podpiwniczeniu. Inicjatorem jej budowy był Jan Durda, który służąc w Straży Granicznej w Czarnym Dunajcu, zafascynował się stylem zakopiańskim. Przetransportował większość elementów budowlanych z drewna modrzewiowego z gór do Mielca i doprowadził do zbudowania typowej willi zakopiańskiej. „Zakopianka” pozostaje do dziś jedną z ciekawostek Mielca.

 

  • ks. Michał Winiarz

    ks. Michał Winiarz

WINIARZ MICHAŁ (ksiądz), urodzony 31 VIII 1919 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki. Uczęszczał go Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie do liceum w Tarnowie i w 1937 r. zdał maturę. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1942 r. i 9 VIII przyjął święcenia kapłańskie. (Wydarzenie to zbiegło się z aresztowaniem rektora WSD ks. Romana Sitki.) W latach 1942-1958 pracował jako wikariusz w parafiach: Wierzchosławice, Olesno, Porąbka Uszewska i Tarnów – Matki Bożej Fatimskiej. 5 VII 1958 r. objął probostwo w nowo utworzonej parafii w Trzcianie, pow. mielecki. Zorganizował parafię, doprowadził do wybudowania kościoła p.w. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej, plebanii i cmentarza. W znaczący sposób wpłynął na integrację środowiska i jego rozwój duchowy. W 1974 r. otrzymał godność Kapelana Jego Świątobliwości i wszedł w skład Familii Papieskiej w Tarnowie. Współpracował z mieleckimi parafiami. Z dniem 30 VIII 1994 r. przeszedł na emeryturę i jako rezydent pomagał w pracy duszpasterskiej. Wkrótce potem z własnej inicjatywy wyjechał do pracy misyjnej na Białorusi i w parafii Plusy Witebskie pełnił funkcję proboszcza do 2002 r. Tam w 2001 r. otrzymał godność Kanonika Honorowego Witebskiej Kapituły Katedralnej. W latach 2002-2004 rezydował w Trzcianie, a od 2004 r. mieszkał w Domu Księży Emerytów w Tarnowie. Zmarł 18 I 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Trzcianie.

 

  • Monika Winiarz

    Monika Winiarz

WINIARZ MONIKA (z domu MALIŃSKA), urodzona 18 X 1930 r. w Przecławiu, pow. mielecki, córka Michała i Pauliny z Zacharskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1951 r. Pracę zawodową rozpoczęła w 1951 r. w Szkole Podstawowej w Przecławiu jako nauczycielka języka polskiego. Uczyła też w tamtejszej szkole wieczorowej dla dorosłych. Prowadziła drużynę harcerską i opiekowała się Kołem Gospodyń Wiejskich. Przez dwie kadencje była radną Gminnej Rady Narodowej w Przecławiu i przewodniczyła Komisji Kulturalno-Oświatowej GRN. W 1954 r. ukończyła dwuletni zaoczny kurs bibliotekarski w Warszawie i uzyskała dyplom bibliotekarki szkolnej, a w 1957 r. ukończyła zaoczne Studium Nauczycielskie w Olsztynie (kierunek: filologia polska). W latach 1964-1971 pełniła funkcję kierownika Szkoły Podstawowej w Maliniu. Prowadziła też wieczorową szkołę dla pracujących. Przez jedną kadencję była radną GRN w Chorzelowie i przewodniczącą Komisji Kulturalno-Oświatowej GRN. Była organizatorem zajęć kulturalno-oświatowych w świetlicy gromadzkiej. W 1971 r. przeniosła się do Szkoły Podstawowej nr 6 w Mielcu i uczyła języka polskiego do przejścia na emeryturę w 1988 r. W 1978 r. ukończyła zaoczne Wyższe Studium Zawodowe w zakresie bibliotekoznawstwa w IKNiBO w Krakowie. Przez kilkanaście lat była przewodniczącą pedagogicznych konferencji rejonowych. Przygotowywała referaty i prelekcje, prowadziła lekcje pokazowe z języka polskiego, przygotowywała z powodzeniem młodzież do konkursów języka polskiego. Przez wiele lat wyjeżdżała z młodzieżą na kolonie i zimowiska, pełniąc funkcje kierownika pedagogicznego lub wychowawcy. Po przejściu na emeryturę pracuje społecznie w Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP w Mielcu jako sekretarz oraz udziela się w Klubach Seniora „Złota Jesień” i „Pogodna Jesień” w Mielcu. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznaką „Za 50-letnią Przynależność do ZNP”.

 

  • Zbigniew Winnicki

    Zbigniew Winnicki

WINNICKI ZBIGNIEW, urodzony 11 IV 1926 r. w Grzęsce koło Przeworska. W 1943 r. ukończył Publiczną Szkołę Ślusarsko-Mechaniczną w Rzeszowie i został skierowany do przymusowej pracy do fabryki narzędzi w Krakowie, gdzie był tokarzem. W lipcu 1944 r. udało mu się zbiec i powrócić do rodzinnego domu. Podjął pracę na stacji PKP w Rogóźnie. W 1946 r. ukończył Gimnazjum i Liceum Humanistyczne w Łańcucie i zdał maturę, po czym wyjechał do Wrocławia. Po ukończeniu studiów inżynierskich na Wydziale Mechanicznym (Sekcja Lotnicza) Politechniki Wrocławskiej (1949) zatrudniony został jako asystent w katedrze aerodynamiki PW i w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej NOT. Równocześnie sam studiował i w 1952 r. otrzymał tytuł magistra w dziedzinie budowy samolotów, a wkrótce potem nakaz pracy w WSK Mielec. Początkowo był nadmistrzem w Wydziale 52, a następnie pracował jako starszy inżynier pomiarowy, kierownik sekcji i inżynier obliczeniowy. Z dniem 1 I 1962 r. powierzono mu stanowisko kierownika Działu Prób w Locie. Równocześnie w 1953 r. zaangażował się społecznie w reaktywowanie Aeroklubu Mieleckiego i w latach 1953-1956 pełnił funkcję jego przewodniczącego, a później był kierownikiem sekcji szybowcowej, społecznym instruktorem szybowcowym, skarbnikiem i członkiem sądu koleżeńskiego. Podjął też trud nauki pilotażu, zdobywając kolejno: III klasę pilota szybowcowego (1955), III klasę pilota samolotowego (1956), II klasę pilota samolotowego (1957) i uprawnienia szybowcowego pilota doświadczalnego (1959). Jako pierwszy w AM uzyskał Złotą Odznakę Szybowcową (1959). Uczestniczył w III Ogólnopolskim Konkursie Akrobacji Szybowcowej w Gdańsku (23-28 VIII 1959) i zdobył 6. miejsce. Od 1959 r. pracował także jako pilot oblatywacz szybowcowy. Oblatywał m.in. M-3 „Pliszka”, M-3 „Pliszka 60”, M-3A „Pliszka –bis”. Latał także na Aero Ae-45 – samolocie dyspozycyjnym WSK Mielec. Łącznie wylatał 415 godzin na szybowcach i około 300 godzin na samolotach. Zginął tragicznie (wraz z żoną Aleksandrą) 18 VII 1964 r.

 

  • Zdzisław Winter

    Zdzisław Winter

WINTER ZDZISŁAW, urodzony 21 VII 1929 r. w Kazimierzu Górniczym koło Sosnowca, syn Jana Tadeusza i Józefy z domu Warot. W 1949 r. ukończył Gimnazjum Mechaniczne w Maczkach koło Sosnowca. 17 IX 1951 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako ślusarz na wydziale ślusarsko-spawalniczym. Dobre wyniki w pracy zawodowej oraz ukończenie Technikum Mechanicznego w Mielcu z maturą w 1953 r. sprawiły, że w latach 1952-1965 awansowano go kolejno  na stanowiska: mistrza, nadmistrza i starszego mistrza. W 1965 r. został mianowany wydziałowym kierownikiem zmianowym i na tym stanowisku pracował do 1968 r. W 1966 r. otrzymał nominację na członka Państwowej Komisji Egzaminacyjnej przy Ośrodku Szkolenia Zawodowego w WSK Mielec. 1 IV 1968 r. powołano go na stanowisko kierownika wydziału 41. W 1972 r. powierzono mu kierownictwo OTVT (produkcja transmisyjnych wozów telewizyjnych). Od 1976 r do 1982 r. kierował Oddziałem Oprzyrządowania na Wydziale 18 (OBR). W tym czasie ukończył m.in. kurs III stopnia „Organizacja i zarządzanie dla mistrzów”. W 1978 r. Państwowa Komisja Egzaminacyjna przyznała mu tytuł mistrza dyplomowanego. W 1982 r. został ponownie kierownikiem zmianowym w OBR i na tym stanowisku pracował do emerytury w 1990 r. W 1983 r. otrzymał tytuł mistrza w zawodzie ślusarz maszynowy. W czasie pracy zawodowej wielokrotnie opracowywał wnioski racjonalizatorskie, które po wdrożeniu przyniosły wymierne oszczędności. Był również autorem koncepcji tworzenia oddziałów w wydziałach i tzw. gniazd produkcyjnych. Należał do SIMP, NOT i KTiR. Wyróżniony został m.in. Odznaką „Zasłużony dla Przemysłu Lotniczego” i Jubileuszową Odznaką FKS „Stal” Mielec. 31 X 1990 r. przeszedł na emeryturę. 29 V 2001 r. wraz z żoną Wandą otrzymał Medal „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie”. Zmarł 12 IV 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WIOSENNA (ULICA), miejska ulica w północno-zachodniej części osiedla Wojsław. Łączy trzy niewielkie boczne uliczki: Nadziei, Bolesława Chrobrego i Bolesława Wstydliwego, biegnące od ul. Wojsławskiej w kierunku toru kolejowego. Ma 458 m długości. W czasie budowy w 2001 r. otrzymała nawierzchnię asfaltową i chodniki po obu stronach. Nazwę otrzymała 27 III 1985 r., po przyłączenia terenów Wojsławia do Mielca.

 

  • Antoni Wippel

    Antoni Wippel

WIPPEL ANTONI, urodzony w 1907 r. w Lipniku. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Flugzeugwerk Mielec. W 1940 r. został członkiem wydzielonej grupy dywersyjno-sabotażowej Związku Odwetu na terenie fabryki. Wykonał dla potrzeb konspiracji stację nadawczo-odbiorczą, dzięki której utrzymywano kontakt z innymi ośrodkami konspiracyjnymi. W listopadzie 1942 r. został aresztowany i wywieziony do hitlerowskiego obozu zagłady w Oświęcimiu i tam został zamordowany.

 

WIRE BIND SPIRAL SP. Z O.O., firma działająca w SSE EURO-PARK MIELEC od września 2000 r., na podstawie zezwolenia z dnia 11 IV 2000 r. Produkuje, prawdopodobnie jako jedyna w Polsce, spirale zamykane do opraw introligatorskich, według technologii niemieckiej firmy „Bielomatik” oraz maszyny i urządzenia do opraw spiralnych. W kwietniu 2002 r. otrzymała certyfikat ISO 9001:9002, potwierdzający wysoką jakość wyrobów. 15 II 2012 r. wydano decyzję w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. 

 

WISŁOKA, rzeka, prawobrzeżny dopływ Wisły. Ma długość 163,6 km. Rozpoczyna swój bieg w Beskidzie Niskim. Jej źródła wypływają u podnóża Dębiego Wierchu na wysokości około 600 m npm. Płynie przez Pogórze Jasielskie i Kotlinę Jasielsko-Krośnieńską, przełomem Pogórzy Strzyżowskiego i Ciężkowickiego oraz doliną pomiędzy Płaskowyżami Tarnowskim i Kolbuszowskim. Szerokość doliny rzeki w górnym jej biegu dochodzi do 2 km, a od Pilzna poczynając, powiększa się, osiągając w okolicach Mielca około 10 km. Większymi dopływami są: Ropa i Grabinka po lewej stronie oraz Jasiołka, Wielopolka i Tuszymka po prawej stronie. Średnie spadki podłużne kształtują się następująco: od źródeł do Żmigrodu – 8,00 %, od Żmigrodu do Jasła – 2,80 %, od Jasła do Pilzna – 0,67 %, od Pilzna do ujścia Wielopolki – 0,92 %, od ujścia Wielopolki do ujścia do Wisły – 0,40 %. Całkowita powierzchnia zlewni wynosi około 490 200 ha. Na tym terenie znajduje się 10 miast: Dukla, Jedlicze, Gorlice, Biecz, Jasło, Pilzno, Sędziszów Małopolski, Dębica i Mielec oraz 546 mniejszych miejscowości z około 604 tysiącami mieszkańców. Ludność zamieszkująca tereny nad Wisłoką od najstarszych czasów wykorzystywała wody rzeki do celów spożywczych i gospodarczych. Tak jest też w dzisiejszych czasach, a ujęcie wody dla miasta znajduje się w rejonie granicy osiedli T. Kościuszki i Wojsław. W XV, XVI i XVII w. Wisłoką spławiano towary z dóbr właścicieli Mielca – Mieleckich i później ich następców. Wiele lat obfitowała w różne gatunki ryb. Była też miejscem rekreacji mielczan, a zwłaszcza kąpieliskiem. Rozwój przemysłu i miast położonych w dolinie Wisłoki, przy lekceważeniu problemu oczyszczania ścieków, doprowadził już w latach 50. XX w. do systematycznego pogarszania się klasy czystości wód rzeki, a następnie do wody pozaklasowej. Wielokrotnie ścieki przemysłowe z zakładów przemysłowych zatruwały rzekę do tego stopnia, że m.in. mieleckie ujęcie wody musiało być zamykane, a wodę do Mielca dowożono z innych miast. Wyginęło wiele gatunków ryb, a kąpiel groziła chorobami skóry. Działania na rzecz poprawy stanu środowiska naturalnego i czystości wód Wisłoki, podjęte pod koniec lat 80. oraz kontynuowane w latach 90. i pierwszych latach XXI w., zdecydowanie polepszyły tę sytuację. 2010 r. (dwukrotnie - maj i czerwiec).

Większe wylewy: 1602, 1611, 1685, 1717, 1721, 1772, 1774, 1812, 1813, 1839, 1843, 1845, 1867, 1868, 1884, 1902, 1903, 1906, 1908, 1934, 1947, 1948, 1960, 1966, 1970, 1972, 1973, 1974, 1980, 1997, 1998, 2000, 2001, 2006, 2010 r. (dwukrotnie - maj i czerwiec).

 

  • Danuta Wiszyńska

    Danuta Wiszyńska

WISZYŃSKA DANUTA (z domu WYPARŁO), urodzona 17 V 1960 r. w Borowej, powiat mielecki, córka Kazimierza i Marii z domu Brzychcy. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1979 r. W latach 1980-1990 pracowała w Szkole Podstawowej w Ostrowach Tuszowskich jako nauczyciel nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego, a ponadto w 1982 r. ukończyła Studium Wychowania Przedszkolnego w Łańcucie. Od roku szkolnego 1990/1991 podjęła pracę w Mielcu, początkowo w Szkole Podstawowej nr 13 i Przedszkolu Miejskim nr 20 (1992-1997), a następnie w Przedszkolu Miejskim nr 2 (od 1997 r.). Studiowała na Wydziale Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie (kierunek – pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna) i w 1999 r. uzyskała tytuł magistra pedagogiki, a w 2004 r. ukończyła studia podyplomowe w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (kierunek – zarządzanie w oświacie). W 2005 r. uzyskała tytuł nauczyciela dyplomowanego. Od 1 IX 2008 r. pełni funkcję dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 2 w Mielcu przy ul. Lwowskiej.

 

  • ks. Bogdan Wiszyński

    ks. Bogdan Wiszyński

WISZYŃSKI BOGDAN JAN (ksiądz), urodzony 3 V 1957 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z Lublińskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Ukończył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a następnie uzyskał tytuł magistra socjologii religii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1982 r. Jako wikariusz pracował w parafiach rzymskokatolickich w Dobrkowie (1982-1984), św. Heleny w Nowym Sączu (1984-1986), Dąbrowie Tarnowskiej (1986-1990), Lubzinie (1990-1994) i Stróżach (1994-2001). W 2001 r. został mianowany proboszczem w Czyrnej, a w 2007 r. został przeniesiony na probostwo w Stasiówce i tam do dziś prowadzi działalność duszpasterską. W latach 2003-2007 pełnił funkcję kapelana Ochotniczej Straży Pożarnej w Gminie Krynica, a od 2007 r. jest kapelanem OSP w Gminie Dębica. Wyróżniony Brązowym i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

  • Anna Wiśniewska- Małek

    Anna Wiśniewska- Małek

WIŚNIEWSKA–MAŁEK ANNA (z domu KORCZYŃSKA), urodzona 20 VII 1957 r. w Stalowej Woli, córka Janusza i Zofii z domu Uba. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Stalowej Woli, maturę zdała w 1976 r. Studia na Wydziale Lekarskim (Oddział Stomatologiczny) Akademii Medycznej w Lublinie ukończyła w 1983 r., uzyskując tytuł lekarza stomatologii. W latach 1983-1992 pracowała w Przychodni nr 3 i Liceum Medycznym w Mielcu, a ponadto w Ośrodku Zdrowia w Czerminie. W 1991 r. uzyskała specjalizację I stopnia. Od 1991 r. prowadziła gabinet stomatologiczny w ramach spółki cywilnej „EUROBOX”. W lutym 1995 r. otrzymała certyfikat terapeuty programu Simontona w zakresie pomocy dla pacjentów chorych na nowotwory i wielokrotnie uczestniczyła jako terapeutka w ogólnopolskich warsztatach simontonowskich. W 1997 r. otworzyła własny gabinet stomatologiczny, początkowo przy al. Niepodległości, a od stycznia 1998 r. w pawilonie przy ul. K. Pułaskiego. W 2005 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie poradnictwa i pomocy psychologicznej w Instytucie Psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Temat pracy podyplomowej: „Zastosowanie elementów racjonalnej terapii zachowań Maultsby’ego w zwalczaniu stresów u pacjentów stomatologicznych”. W 2005 r., jako pierwsza w Mielcu, zorganizowała serię spotkań pt. „Racjonalna terapia zachowań”. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Dysfunkcji Narządu Żucia.

 

WIŚNIEWSKI ANTONI, burmistrz miasta Mielca, wzmiankowany w 1785 r.

 

  • Jacek Wiśniewski

    Jacek Wiśniewski

WIŚNIEWSKI JACEK ANDRZEJ, urodzony 4 VIII 1976 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Marii z domu Dziekan. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1996 r. W latach szkolnych trenował piłkę siatkową w FKS Stal Mielec. Studiował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 2001 r. uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego w specjalizacji gimnastyka korekcyjna i kompensacyjna. Równocześnie był  nauczycielem w Szkole Podstawowej w Wampierzowie (1998-2000) i Gimnazjum w Wadowicach Górnych (1999-2001). Od 2001 r. pracuje w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Mielcu. W czasie studiów grał w drużynie siatkówki  AZS WSP Rzeszów, a po studiach zasilił zespół Piasta Wadowice Górne (III liga). Pracę trenera piłki siatkowej rozpoczął w 1998 r. w KPSK Stal Mielec, a od 2001 r. był asystentem trenerów: Marka Bernata, Krzysztofa Leszczyńskiego i Jerzego Skrobeckiego, prowadzących zespół Stali w Plus Lidze Kobiet (ekstraklasie) do 2003 r. W sezonie 2003/2004, jako asystent Jerzego Matlaka, przyczynił się do zdobycia III miejsca i brązowych medali mistrzostw Polski. Także w 2004 r. ukończył studia podyplomowe w AWF Gdańsk i otrzymał tytuł trenera piłki siatkowej II klasy. Od 21 X 2005 r. do końca sezonu 2006/2007 pełnił funkcję I trenera KPSK Stal Mielec, zajmując z drużyną dwukrotnie VIII miejsce. W sezonie 2009/2010 prowadził męską drużynę Błękitnych Ropczyce. W sezonie 2010/2011 został asystentem Adama Grabowskiego, pierwszego trenera ekstraklasowej drużyny żeńskiej , a 30 XII 2011 r. decyzją zarządu klubu zastąpił na stanowisku pierwszego trenera - Adama Grabowskiego i mimo bardzo trudnej sytuacji klubu prowadził zespół do końca sezonu 2011/2012 (spadek z ekstraklasy). W 2011 r. ukończył studium podyplomowe w zakresie zarządzania oświatą. Od września 2012 r. pełni funkcję wicedyrektora w Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Mielcu. Jest także prezesem UKS Orlik w Mielcu oraz zastępcą przewodniczącego komisji rewizyjnej Powiatowego Szkolnego Związku Sportowego w Mielcu. Wyróżniony m.in. tytułem Trenera Roku 2006 w Mielcu w Plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” oraz tytułem Trenera Roku Powiatu Ropczyckiego w 2009 r.

 

  • Jerzy Wiśniewski

    Jerzy Wiśniewski

WIŚNIEWSKI JERZY JAN, urodzony 13 I 1935 r. w Przemyślu, syn Józefa i Marii z domu Banat. Studiował na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie i w 1961 r. uzyskał tytuł lekarza weterynarii. Staż wstępny odbył w Powiatowym Zakładzie Weterynarii w Mielcu (1961-1962), a następnie pracował na stanowiskach: kierownika Zakładu Leczniczego dla Zwierząt w Przecławiu (1962-1963), kierownika Przychodni dla Zwierząt w Jaślanach (1963-1966), ordynatora Przychodni dla Zwierząt w Mielcu (1966-1972), kierownika Lecznicy dla Zwierząt w Mielcu (1973-1982), kierownika Wojewódzkiego Zakładu Weterynarii w Rzeszowie Oddział Rejonowy w Mielcu (1982–1990), kierownika Rejonowego Zakładu Weterynarii w Mielcu (1990-1998) i kierownika Powiatowego Zakładu Weterynarii w Mielcu (1999). Wniósł znaczący wkład w rozwój służby weterynaryjnej w Mielcu i regionie. Wychował wielu młodych lekarzy weterynarii. W 1999 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem 40–lecia Polski Ludowej oraz odznakami: „Zasłużony Pracownik Rolnictwa”, „Za Wzorową Pracę w Służbie Weterynaryjnej” i Złotą Odznaką Honorową Zrzeszenia Lekarzy Weterynarii. Zmarł 16 I 2007 r. Spoczywa na cmentarzu w miejscowości koło Torunia.

 

  • Witold Wiśniewski

    Witold Wiśniewski

WIŚNIEWSKI WITOLD, urodzony 20 IX 1956 r. w Stalowej Woli, syn Jerzego i Adeli. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Stalowej Woli, maturę zdał w 1975 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza w zakresie mechaniki (specjalność – lotnictwo, specjalizacja – samoloty) i w 1980 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Od 1 V 1980 r. do 30 IV 1983 r. pracował w Ośrodku Szkolenia Personelu Lotniczego w Rzeszowie, a od 2 V 1983 r. w WSK PZL-Mielec jako technolog na Wydziale 57, a następnie pełnił funkcję szefa wyszkolenia Aeroklubu Mieleckiego. Odbył też służbę wojskową w WOSL w Dęblinie, gdzie prowadził zajęcia jako instruktor lotniczy. W 1987 r. powrócił na Wydział 57 WSK Mielec i oblatywał samoloty jako pilot doświadczalny. Zainteresowanie samolotami przejawiał od lat szkolnych, początkowo jako modelarz. Od 1971 r. – jako członek Aeroklubu Stalowolskiego – rozpoczął naukę latania na szybowcach. Licencję pilota szybowcowego otrzymał 4 I 1974 r. Należał do Aeroklubu Stalowa Wola (1 X 1971 – 24 V 1983 r.) i Aeroklubu Mielec (od 1 VI 1983 r.). W 1976 r. uzyskał III klasę i brązową odznakę pilota samolotowego sportowego, w 1978 r. – II klasę i srebrną odznakę oraz w 1983 r. – I klasę i złotą odznakę. Uzyskał licencję zawodową pilota samolotowego, a następnie różnego rodzaju kwalifikacje pilotażowe, m.in. do wykonywania lotów wg przyrządów IFR oraz do lotów połączonych z gaszeniem pożarów. Zdobył uprawnienia instruktora samolotowego II klasy, a następnie I klasy. W 1987 r. otrzymał uprawnienia pilota doświadczalnego II klasy. Latał na szybowcach: Czapla, Bocian, Mucha 100A, Mucha Standard, Pirat, Foka, Foka 5, Cobra, Jantar i Jantar ST3 (391 lotów, 403 godz. i 17 min.), zdobył złotą odznakę szybowcową z trzema diamentami. Na samolotach: Zlin 526F, PZL-101 „Gawron”, PZL-104 „Wilga”, Jak 12M, Zlin 42M, An-2, PZL 110 „Koliber”, M-18 „Dromader”, Cessna TU-206, Zlin -142, M-21 „Dromader Mini”, PZL 104 „Wilga 80”, Zlin 526 AFS „Special”. Zlin 50, M-20 „Mewa” i An-28 wykonał 5 358 lotów (2 105 godz. i 36 min.). Należał do Koła Polskiego Związku Wędkarskiego w Dębicy. Wyróżniony m.in. Brązową Odznaką za Zasługi dla Aeroklubu PRL i Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju. Zginął w katastrofie samolotu M-18 „Dromader”, w czasie oblotu 29 XI 1988 r.

 

WIŚNIOWA (ULICA), ulica miejska długości 288 m w centralnej części osiedla Borek. Biegnie od ul. Władysława Jagiełły w kierunku ogrodzenia gospodarstwa ogrodniczego, krzyżując się z ulicą Wspólną. Powstała 28 I 1987 r. Od 2005 r. ma asfaltową nawierzchnię i po obu stronach chodniki z kostki brukowej. Nazwa, jak wiele innych na tym osiedlu, powstała z przyjętego dla nazw klucza gatunków drzew.

 

  • Andrzej Witek

    Andrzej Witek

WITEK ANDRZEJ WŁADYSŁAW, urodzony 20 III 1945 r. w Mielcu, syn Józefa i Ludwiki z domu Mazur. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1964 r. W latach 1964-1991 pracował w WSK „PZL-Mielec”, m.in. jako kierownik Oddziału Rekreacji (1989-1991). Od 1959 r. trenował piłkę siatkową w FKS Stal Mielec. Jako wyróżniający się zawodnik został powołany do reprezentacji Polski juniorów w 1961 r. i zagrał m.in. w meczach z NRD i Rumunią. Od 1963 r. do 1976 r. występował jako rozgrywający w I drużynie seniorów Stali, grającej w I i II lidze. Należał do najsilniejszych punktów zespołu i przyczynił się do jego największych sukcesów, m.in. dwukrotnego zdobycia Pucharu CRZZ (1969, 1971) i 4. miejsca w I lidze (1972/1973). W 1976 r. zakończył zawodniczą karierę wyczynową oraz ukończył studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (specjalizacja sportowa) z tytułami magistra i trenera II klasy piłki siatkowej. W 1991 r. prowadził zajęcia z grupami młodzieżowymi sekcji piłki siatkowej Stali Mielec. Od roku szkolnego 1992/1993 pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu. Na emeryturę przeszedł w 2008 r., a następnie do 2010 r. pracował (w niepełnym wymiarze godzin) w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu.

 

  • Elżbieta Witek

    Elżbieta Witek

WITEK ELŻBIETA (z domu WOŁOWIEC), ŻONA AUTORA NINIEJSZEJ ENCYKLOPEDII, urodzona 19 XI 1954 r. w Mielcu, córka Józefa i Zofii ze Świderskich. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1973 r. W latach szkolnych należała do ZPiT „Rzeszowiacy” i ZHP, pełniąc m.in. funkcję drużynowej. Pracę zawodową rozpoczęła w 1974 r. w RSW „Prasa-Książka-Ruch”, a następnie pracowała w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu jako bibliotekarz (1974-1982). W 1978 r. ukończyła Policealne Studium Bibliotekarskie w Warszawie (filia w Rzeszowie), a następnie podjęła studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1982 r. otrzymała tytuł magistra bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. W latach 1982-1987 była nauczycielem-bibliotekarzem w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu, a od 1 IX 1987 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu jako nauczyciel języka polskiego. Ukończyła Studium Pedagogiczne w Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie (1989 r.) oraz podyplomowe studia wyższe w zakresie filologii polskiej na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie z tytułem licencjata (1998 r.). Brała udział w wielu kursach, warsztatach, konferencjach metodycznych i szkoleniach z zakresu nauczania języka polskiego. W 2000 r. otrzymała stopień nauczyciela mianowanego, a w 2003 r. nauczyciela dyplomowanego. Jest egzaminatorem egzaminu z zakresu przedmiotów humanistycznych w gimnazjum. Jej uczniowie wielokrotnie zdobywali tytuły laureata lub finalisty konkursów ogólnopolskich (literackich i recytatorskich) oraz wojewódzkich, m.in. konkursu przedmiotowego z języka polskiego. Założyła i przez szereg lat sprawowała opiekę nad szkolną gazetką „Nowinki z Jedynki”. Była współorganizatorem (z Ireną Wywrocką) konkursu wiedzy mitologicznej „Bal Greków i Rzymian” oraz konkursu wiedzy o baśni „Bal u Królowej Śniegu”, a także inicjatorem i współorganizatorem I Międzyszkolnej Minilisty Przebojów. Założyła i prowadziła (z mężem Józefem, autorem niniejszej „Encyklopedii”) szkolny Zespół Piosenki i Ruchu „Smerfy”, który odniósł szereg sukcesów w przeglądach zespołów artystycznych. Była współautorem scenariusza i reżyserem widowiska scenicznego „Wesoła szkoła” z okazji 110. rocznicy powstania Szkoły Podstawowej nr 1 (2003 r.) oraz autorem szkiców monograficznych Szkoła Podstawowa nr 1 im. prof. W. Szafera w Mielcu w latach 1893-1993, Mielec 1993 i Szkoła Podstawowa nr 1 im. prof. W. Szafera w Mielcu w latach 1893-2003, Mielec 2003. Napisała scenariusz baśni O Różowym i Czerwonym Kapturku, którą wystawiała z prowadzonym przez siebie szkolnym kołem teatralnym w szkole i poza nią. Pisze artykuły na temat działalności SP1, które zamieszczane są w miejscowej prasie oraz na portalach internetowych. Angażowała się społecznie, m.in. w ZHP jako instruktor w stopniu podharcmistrza, w chórze mieszanym Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” oraz w jury różnych konkursów, m.in. Turnieju Poetyckiego „O Srebrne Pióro Prezydenta Miasta Mielca”. Dokonała korekty wielu książek, m.in. niniejszej Encyklopedii miasta Mielca. Od 2013 r. jest członkiem Teatru Rozmaitości przy SCK w Mielcu. Grała w sztukach: Dziewczyny z pomysłem i A. Fredry Damy i huzary. Wyróżniona m.in. nagrodami Prezydenta Mielca oraz Kuratora Oświaty w Rzeszowie.

 

  • Eugeniusz Witek

    Eugeniusz Witek

WITEK EUGENIUSZ, urodzony 28 XII 1925 r. w Rudniku nad Sanem, syn Franciszka i Marii. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Maliniu, a następnie w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa w Maliniu. W jesieni 1944 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i do końca 1945 r. odbył służbę wojskową. Po powrocie podjął naukę w Gimnazjum w Tuszowie Narodowym, a następnie uczęszczał do Państwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1949 r. zdał maturę. Od września 1949 r. został zatrudniony w tymże Liceum Pedagogicznym jako nauczyciel matematyki. Pracował do końca działalności tej szkoły (1970), a później do 1987 r. był nauczycielem matematyki w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu. Wychował wielu nauczycieli matematyki. Angażował się w działalność społeczno-polityczną. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i odznaczeniami resortowymi. Zginął tragicznie 26 IX 1989 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.

 

WITEK JOLANTA APOLONIA, urodzona 18 VI 1965 r. w Mielcu, córka Władysława i Bibianny z domu Głodzik. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1984 r. W latach 1984-1995 pracowała w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu jako bibliotekarz, a następnie kustosz. W tym czasie studiowała na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (kierunek – bibliotekoznawstwo i informacja naukowa) i w 1992 r. uzyskała tytuł magistra. Ukończyła także studia podyplomowe z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, Diecezjalne Studium Rodziny w Tarnowie, kurs dekoratorstwa w Krakowie oraz studia w Kolegium Katechetycznym przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie. W 1995 r. podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu jako nauczyciel religii, a w następnym roku została zatrudniona w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 jako katechetka i pracuje tam nadal. Ponadto od 2005 r. uczy religii w Niepublicznym Gimnazjum Mistrzostwa Sportowego im. Grzegorza Laty w Mielcu i od 2008 r. – w Szkole Podstawowej w Złotnikach. W latach 1998-2002 odbyła studia doktoranckie i w 2002 r. otrzymała stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy: Religijny wymiar osoby i poezji Romana Brandstaettera. W 2004 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarządzania oświatą (WSGiZ w Mielcu), a w 2007 r. – studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki (WSP w Łodzi). Wyjątkowo wiele czasu poświęca na działalność społeczną. Była członkiem redakcji „Fary Mieleckiej”. Od 1998 r. jest członkiem Rady Parafialnej parafii Ducha Świętego w Mielcu. W 2000 r. powierzono jej funkcję redaktora naczelnego pisma parafialnego „Spod znaku Ducha Świętego” i pełni ją nadal, a ponadto do każdego numeru pisze artykuły na tematy religijne. W 2000 r. założyła grupę „Apostolatu Maryjnego” i została jej opiekunką. W 2003 r. utworzyła szkolny wolontariat młodzieżowy, który aktywnie działa w szkole, parafii i środowisku. Jest współorganizatorką akcji charytatywnych. Przygotowuje z młodzieżą programy artystyczne i religijne promujące wartości nieprzemijające i prezentuje je w różnych środowiskach. Jest opiekunką młodzieży uczestniczącej z powodzeniem (liczni laureaci i wyróżnieni) w konkursach recytatorskich, plastycznych, wiedzy religijnej i poezji śpiewanej. Organizuje pielgrzymki dla młodzieży i dorosłych do różnych sanktuariów na terenie Polski. Jest członkiem redakcji naukowych publikacji „Studiów Tarnowskich” (rocznik, wyd. „Biblos” Tarnów), autorką tekstów o tematyce religijnej i literackiej w prasie religijnej i książkach. Opracowała antologię poezji o Duchu Świętym pt. Duch przenika wszystko. Wykonała ilustracje do książki Władysława Witka Od Getsemani do Golgoty oraz do szeregu innych publikacji. Jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Brandstaetterologów w Poznaniu. Uczestniczy w ogólnopolskich sympozjach literackich, wielokrotnie jako prelegentka, m.in. w Toruniu, Szczawnie Zdroju, Warszawie i Częstochowie. Wygłoszone referaty na tematy związane z poezją religijną zostały wydrukowane w materiałach z sympozjów. Wyróżniona m.in. nagrodą za pracę literacką w ogólnopolskim konkursie na temat medytacji o różańcu (Częstochowa, 2003) i nagrodą biskupa tarnowskiego Wiktora Skworca za działalność na rzecz Caritas (2008). Jest koordynatorem projektu „Szkoła odkrywania talentów” w ZSO nr 1. Uczestniczyła w ogólnopolskich konferencjach na temat pracy z uczniem zdolnym oraz Międzynarodowej Konferencji „Systemowe strategie kształcenia uczniów zdolnych drogą edukacji ku przyszłości” w Warszawie (10-20 X 2012 r.). Była współorganizatorką (razem z Barbarą Tutro i ks. Władysławem Burkiem, pod patronatem senatora RP Władysława Ortyla), sesji popularnonaukowych : „Wartość życia w nauczaniu papieża Jana Pawła II” (2008 r.) i „Dziadkowie – skarb rodowy i narodowy” (2010 r.) oraz współautorką publikacji pod tym samym tytułem. Zaangażowana w różne formy działalności na rzecz rodziny, m.in. III Diecezjalnego Marszu dla Życia i Rodziny (Mielec 14 X 2012 r.) oraz publikacji na temat tego marszu, miejskiego konkursu plastycznego i wystawy pokonkursowej w DK SCK w Mielcu. Udziela się w pracy społecznej, m.in. angażuje młodzież w działania Szkolnego Wolontariatu, pomaga w cyklicznych miejskich akcjach na rzecz Hospicjum Domowego w Mielcu (w ramach ogólnopolskiej akcji „Pola nadziei”), współpracuje z Domem Dziecka w Skopaniu, angażuje się w pracę na rzecz misji (np. od lat prowadzi akcję kolędników misyjnych). Pod jej kierunkiem uczennice ze Szkolnego Wolontariatu ZSO nr 1 zakwalifikowały się w 2011 r. do obrad Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży w Warszawie i uczestniczyły w pracach na temat wolontariatu. Organizuje cykliczne uczniowskie ekspozycje prac plastycznych o tematyce religijnej w kościele Ducha Świętego. Udziela się też jako prelegentka, m.in. w 2011 r. wygłosiła wykład na Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej na  Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na temat psalmów R. Brandstaettera pt. „Dosięgnąć Niewidzialnego”. (Wykład został opublikowany pod tym samym tytułem w książce Psalmy Romana Brandstaettera, Poznań 2011 r.). Współpracuje z instytucjami i stowarzyszeniami, m.in. jest jurorem w cyklicznym Konkursie Poetyckim „O Srebrne Pióro Prezydenta Miasta Mielca”. W 2013 r. ukończyła studia podyplomowe kwalifikacyjne w zakresie filozofii i etyki na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie. Wyróżniona Srebrnym Medalem Dei Regno Servire („w uznaniu zasług w dziele budowania Królestwa Bożego w diecezji tarnowskiej – z podziękowaniem za świadectwo chrześcijańskiego życia i apostolskiego zaangażowania”).

 

  • Kazimierz Witek

    Kazimierz Witek

WITEK KAZIMIERZ, urodzony 5 II 1949 r. w Zwięczycy, syn Karola i Anieli z domu Babiarz. Absolwent Technikum Melioracji Wodnych w Trzcianie koło Rzeszowa z maturą w 1968 r. Studia wyższe na Wydziale Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej w Krakowie ukończył w 1975 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera melioracji wodnych – specjalizacja: budownictwo wodne. W latach 1968-1970 pracował na stanowisku referenta w Wydziale Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. W 1975 r. przeniósł się do Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych (RPRI) w Rzeszowie i pełnił kolejno funkcje: inżyniera budowy, kierownika obiektu, kierownika budowy i od 1980 r. kierownika Zespołu Budów (ZB) w Ropczycach, a następnie kierownika ZB w Mielcu. W tym okresie pracował przy uzbrajaniu terenów w sieci wodno-kanalizacyjne i centralnego ogrzewania pod budownictwo mieszkaniowe na terenie Ropczyc, Sędziszowa Młp., Kolbuszowej, Tarnobrzega, Pustkowa i Mielca. Kierował budową Stacji Uzdatniania Wody w Mielcu wraz z ujęciem brzegowym z rzeki Wisłoki oraz rurociągami wody surowej i uzdatnionej na terenie Mielca. Prowadził też prace uzbrojenia zewnętrznego na terenie WSK Mielec, Ośrodka Wypoczynkowego w Rzemieniu i przy budowie pasa startowego na lotnisku w Mielcu oraz na terenie Kopalni Jeziórko (odwadnianie pól górniczych) i przy budowie ujęcia wody dla Tarnobrzega „Studzieniec-II”. W latach 1986-1990 pracował w CHZ Budimex Oddział w Rzeszowie, m.in. w Bratysławie na stanowisku kierownika Wielkiej Budowy w Dubnicy/Vahom, Firmy Oponiarskiej Barum w Puchowie, i Polikliniki w Pieszczanach oraz w Pradze przy budowie Instytutu Światłowodów Tesla – Praga. Po powrocie do kraju w latach 1991-2003 ponownie pracował w RPRI w Rzeszowie na stanowisku kierownika Zespołu Budów, a od 1995 r. – dyrektora ZB. Kierował realizacją uzbrojenia zewnętrznego wodno-kanalizacyjnego na terenie Mielca, Kolbuszowej, Tarnowa oraz wielu gmin, m.in.: Przecław, Borowa, Czermin, Nowa Dęba, Szczucin i Mędrzechów, budowami wielu lokalnych oczyszczalni ścieków i stacji uzdatniania wód podziemnych. Prowadził także roboty przy rekultywacji wysypiska odpadów komunalnych w Mielcu. Od 2003 r. pracuje w firmie SANSKA S.A. Oddział Budownictwa Hydroinżynieryjnego na stanowisku dyrektora kontraktów. Uczestniczył w realizacji Projektu PHARE „Aktywizacja terenów górskich położonych wokół Świętokrzyskiego Parku Narodowego” w Kielcach. Na terenie Mielca prowadził roboty budowlane w ramach Projektu ISPAAA „Uporządkowanie systemu zbierania i oczyszczania ścieków w Mielcu”. Od XII 2004 r. do XI 2006 r. realizował kontrakt: „Budowa i modernizacja sieci kanalizacyjnej w Mielcu”, a od IV 2006 r. realizuje największą inwestycję z zakresu ochrony środowiska w Mielcu – budowę oczyszczalni ścieków o przepustowości 14 700 m3 na dobę. Posiada uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, instalacyjno-inżynieryjnej i ochrony środowiska do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta i kierownika budowy. Jest członkiem NOT oraz Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Odznaczony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą i Srebrną Odznaką PZITB oraz odznakami, a także wyróżniony w dziedzinie racjonalizacji. Pod jego kierownictwem ukończono budowę Oczyszczalni Ścieków w Mielcu 29 IV 2008 r. (zgodnie z umową). W latach 2008-2010, w ramach Projektu ISPA „Uporządkowanie systemu zbierania i oczyszczania ścieków w Mielcu”, prowadził budowę kanalizacji sanitarnej osiedli Wojsław i Rzochów, kanalizacja sanitarna w ul. Nowej, uzbrojenie wodno-kanalizacyjne w ul. S. Staszica i ul. Kościuszki oraz budowę sieci kanalizacyjnej w Rynku. Nadzorował budowę  IV Strefy Ekonomicznej w gminie Kleszczów woj. łódzkie. Od 2010 r. pracuje w SKANSKA na stanowisku dyrektora Zespołu Projektów,  realizując roboty budowlane na terenie woj. świętokrzyskiego oraz woj. łódzkiego. Kieruje robotami na terenie miasta Łodzi oraz w gminach Zelów i Kleszczów. Uczestniczy w pracach „Projektuj i Buduj” (Design & Build ) jako Przedstawiciel Wykonawcy przy modernizacji Oczyszczalni Ścieków w Ostrowcu Świętokrzyskim oraz Oczyszczalni Ścieków  w Skarżysku Kamiennej. Po zmianach organizacyjnych w SKANSKA SA, od marca 2012 r. pracuje w Oddziale Budownictwa Ogólnego  w Kielcach.

 

  • ks. Stanisław Witek

    ks. Stanisław Witek

WITEK STANISŁAW (ksiądz), urodzony 2 VI 1917 r. w Maliniu, powiat mielecki, syn Piotra i Stefanii z Kolbów. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie gimnazjum w Tarnowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1942 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Łęgu Tarnowskim, Radgoszczy, Gromniku, Otfinowie i Szczucinie. W 1950 r. powierzono mu administrowanie parafią w Delastowicach, a w następnym roku został jej proboszczem. W 1954 r. przeniesiono go do Turzy, gdzie pełnił funkcję administratora. 11 V 1961 r. został mianowany proboszczem w Lubzinie. Doprowadził do odrestaurowania kościoła i zabudowań parafialnych. Pełnił funkcje notariusza i wicedziekana dekanatu ropczyckiego. Odznaczony EC i RM. Zmarł 28 I 1980 r. Spoczywa na cmentarzu w Lubzinie.

 

  • ks. Stanisław Witek

    ks. Stanisław Witek

WITEK STANISŁAW (ksiądz), urodzony 24 XII 1924 r. w Mielcu, syn Józefa i Stefanii z Krzemieńskich. Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie do Gimnazjum im. K. Brodzińskiego w Tarnowie. Dalszą naukę przerwała wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako ślusarz w Flugzeugwerk Mielec. W 1944 r. został z częścią pracowników i urządzeniami ewakuowany do kopalni soli w Wieliczce, gdzie pracował przez pewien czas. Po powrocie do Mielca zdał egzamin gimnazjalny (tzw. małą maturę) i w lutym 1945 r. został powołany do wojska. Po krótkiej służbie w 2 Pułku Piechoty w Przemyślu skierowany został do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Riazaniu, a następnie w Krakowie. W lipcu 1945 r. otrzymał w Grunwaldzie stopień podporucznika. Pełnił funkcję dowódcy plutonu w tworzonej XVI Dywizji Piechoty, a następnie został I pomocnikiem Szefa Sztabu 13 Kompanii III Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza w Szczecinie. W 1946 r. zdał maturę w Państwowym Liceum dla Dorosłych im. M. Konopnickiej w Szczecinie, otrzymał awans na stopień porucznika i został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi „za współudział w organizowaniu ochrony granic na odcinku pomorskim”. W październiku 1946 r. na własną prośbę został zdemobilizowany i podjął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Po ich ukończeniu w 1951 r. przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał także magisterium z zakresu biblistyki na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Pracował jako wikariusz w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu (1951-1952), a następnie w Lubczy koło Pilzna (1952-1953). Studia doktoranckie na Wydziale Teologicznym KUL ukończył stopniem doktora w zakresie teologii moralnej, na podstawie rozprawy Przyjaźń w świetle nauki św. Tomasza z Akwinu. W latach 1957-1958 pełnił funkcję rektora Niższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Od 1958 r. pracował jako profesor teologii moralnej i ascetycznej oraz ojciec duchowny w Arcybiskupim Seminarium Duchownym we Wrocławiu. W 1962 r. został adiunktem przy Katedrze Teologii Moralnej Szczegółowej KUL w Lublinie. W 1967 r. uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Natura pokory. Studium tomistyczne. 1 XII 1969 r. powołano go na stanowisko docenta, a następnie powierzono kierownictwo Katedry Teologii Moralnej Szczegółowej. W 1978 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Poczynając od 1969 r., odbył szereg podróży zagranicznych, m.in. na zachód Europy, do miejsc związanych z życiem Jezusa Chrystusa oraz na Daleki Wschód i do Afryki Północnej. Pomocną była mu znajomość wielu języków: łacińskiego, greckiego, hebrajskiego, angielskiego i francuskiego (biegła w mowie i piśmie) oraz niemieckiego, rosyjskiego i włoskiego (w zakresie niezbędnym do porozumiewania się). Przez pewien czas zapoznawał się także z językiem chińskim. Owocami pracy naukowo-badawczej były m.in.: monografia Miłość chrześcijańska w życiu człowieka (Warszawa 1983), podręczniki: Antropologia moralna (Lublin 1974), Prakseologia moralna (Lublin 1976), Sakrament pojednania (Poznań 1979), Duszpasterstwo w konfesjonale (Poznań 1988), Chrześcijańska wizja moralności (Poznań 1983) i Teologia życia duchowego (Lublin 1986) oraz Słownik terminologiczny nauk moralnych (Lublin 1975-1976). Napisał także szereg rozpraw teologicznomoralnych i religioznawczych, które opublikowano w wydawnictwach: „Roczniki Teologiczno-Kanoniczne” (Lublin), „Currenda” (Tarnów), „Ateneum Kapłańskie” (Włocławek), „Homo Dei” (Warszawa), „Sprawozdania Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego” (Lublin), „Ruch Biblijny i Liturgiczny” (Kraków), „Collectanea Theologica” (Warszawa), „Analecta Cracoviensia” (Kraków), „Encyklopedia katolicka” (Lublin), „Studia Polonijne” (Lublin). Pozostawił też kilka rozpraw w rękopisie (w tym: Kultura moralna narodu polskiego – tom I oraz materiały do tomu II, przy pisaniu którego zachorował i zmarł), a także dwa tomy „Dziennika”. Był współautorem kilku opracowań zbiorowych, m.in.: Katolik a planowanie rodziny i Słownik łacińsko-polskich terminów teologiczno-moralnych. Pracował w kilku komitetach redakcyjnych, m.in.: Roczników Teologiczno-Kanonicznych, Zeszytów Naukowych KUL, Encyklopedii katolickiej oraz w Polskim Komitecie Doradczym międzynarodowego czasopisma „Concilium”(1965-1968). Był promotorem 9 rozpraw doktorskich, 14 licencjackich i 112 magisterskich. Wykładał (na zaproszenie) w wielu seminariach i domach zakonnych, wygłaszał prelekcje w Klubach Inteligencji Katolickiej. Wielokroć głosił kazania w rodzinnym Mielcu. Jego referat został zamieszczony w materiałach z VII Międzynarodowego Kongresu Tomistycznego w Rzymie (7-12 IX 1970 r.). Obdarzono go godnością prałata i odznaczono RM. Zmarł 6 I 1987 r. Spoczywa w grobowcu kapłańskim na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi. Badania i ocena całokształtu działalności naukowo-badawczej i dydaktycznej wykazały, że wniósł on znaczący wkład w polską teologię moralną. (Szerzej o tym praca – monografia Renaty Wiernej: Ksiądz Stanisław Witek teolog moralista, Lublin 2000).

 

  • Stefan Witek

    Stefan Witek

WITEK STEFAN, urodzony 1 XII 1926 r. w Mielcu, syn Józefa i Stefanii z Krzemieńskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1948 r. W latach szkolnych był drużynowym ZHP, członkiem chóru „Melodia” i piłkarzem „Gryfa” Mielec. Ukończył kurs pedagogiczny, a w lutym 1949 r. zdał maturę uzupełniającą kwalifikacje pedagogiczne w Liceum Pedagogicznym w Krośnie nad Wisłokiem. Studiował geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim i w 1961 r. uzyskał tytuł magistra. Stacjonarne studia doktoranckie odbył także w WSP w Krakowie i 21 II 1969 r. na podstawie rozprawy Rola procesów eolicznych w rozwoju rzeźby Kotliny Sandomierskiej między Wisłoką a Sanem otrzymał tytuł doktora nauk przyrodniczych. Pracę nauczycielską rozpoczął 1 IX 1947 r. w Publicznej Szkole Powszechnej w Partyni (powiat mielecki), gdzie poza pracą dydaktyczno-wychowawczą zorganizował drużynę harcerską, Ludowy Zespół Sportowy, szkolną bibliotekę ogólnodostępną i szereg kursów dokształcających dla dorosłych (w tym naukę pisania i czytania dla analfabetów). W kwietniu 1950 r. powierzono mu kierownictwo Szkoły Podstawowej w Trzcianie koło Mielca, ale już we wrześniu tego roku został urlopowany do pracy w Naczelnictwie ZHP w Warszawie jako instruktor szkolenia kadr. Od 1951 r. pracował w Krakowie, kolejno w: Liceum Pedagogicznym nr 2 (1951-1959, nauczyciel, kierownik internatu), Szkole Podstawowej nr 48 (1959-1961, kierownik szkoły), Inspektoracie Oświaty dla Dzielnic Zwierzyniecki-Kleparz (1961-1963, zastępca inspektora), Wyższej Szkole Pedagogicznej (1963-1965, doktorant), Wydziale Oświaty i Kultury Dzielnicowej Rady Narodowej Kraków-Kleparz (1965-1968, kierownik wydziału, inspektor szkolny), Okręgowym Ośrodku Metodycznym (1967-1973, wicedyrektor), Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych – Oddział Doskonalenia Nauczycieli (1973-1983, wicedyrektor, st. wykładowca i od 1979 r. docent). W latach 1983-1991 pracował w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu jako docent, kierownik studiów podyplomowych i od 1986 r. dyrektor. Po likwidacji CDN przeszedł na emeryturę (1 IV 1991 r.), ale nie przerwał pracy naukowo-pedagogicznej, wykonując różne zadania zlecone (wykłady, publikacje) przez Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz Wojewódzkie Ośrodki Metodyczne w Kaliszu, Krakowie i Tarnowie. Był promotorem ponad 100 prac magisterskich oraz około 120 prac podyplomowych na studiach z zakresu organizacji i zarządzania oświatą dla dyrektorów szkół. Kierował wieloma zespołami naukowo-badawczymi, których wyniki opublikowano i przedstawiono w kraju i za granicą, m.in. w Niemczech, Rosji, Czechach i na Węgrzech. Przez szereg lat pracował w Radach Postępu Pedagogicznego: Krajowej w Warszawie oraz Wojewódzkich w Krakowie i Kaliszu. Napisał 27 książek i broszur, głównie na temat doskonalenia pracy szkoły, m.in.: Wizytacja jako czynnik optymalizacji pracy nauczyciela (Kraków 1979), Uwarunkowania skutecznej działalności rady pedagogicznej (Kalisz 1985), Teoretyczne podstawy kierowania szkołą (Warszawa 1988), Techniki kierowania szkołą (Jelenia Góra 1994), Jak kształcić profesjonalnych dyrektorów szkół (Kraków 2000) i Zarządzanie reformowaną szkołą (Warszawa-Kraków 2000). Był także redaktorem lub współredaktorem 24 prac zbiorowych, 15 recenzji książek, 6 bibliografii problemowych oraz redaktorem naczelnym „Przeglądu Oświatowo-Wychowawczego” (1974-1983). Ponadto opublikował ponad 80 artykułów w czasopismach: „Dyrektor Szkoły”, „Przegląd Oświatowo-Wychowawczy”, „Nowe w Szkole”, „Hejnał Oświatowy” i innych. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką „Za Zasługi dla Postępu Pedagogicznego” i Honorową Odznaką Przyjaciół Harcerstwa oraz nagrodami Ministra Oświaty i Wychowania, Ministra Edukacji Narodowej (II stopnia i dwukrotnie III stopnia). Zmarł 1 X 2007 r. Spoczywa na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

 

  • Tadeusz Witek s. Józefa i Stefanii

    Tadeusz Witek s. Józefa i Stefanii

WITEK TADEUSZ ANTONI (OJCIEC AUTORA NINIEJSZEJ ENCYKLOPEDII), urodzony 3 VI 1919 r. w Mielcu – Cyrance, syn Józefa i Stefanii z Krzemieńskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1938 r. W okresie szkolnym należał do chóru gimnazjalnego „Melodia” i szkolnego hufca przysposobienia wojskowego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. eskortował (wspólnie z ojcem – Józefem, pracownikiem pocztowym) ewakuujący się na wschód mielecki Urząd Pocztowy. Po wejściu wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX) dostał się w okolicach Lwowa do niewoli radzieckiej. Udało mu się zbiec z posterunku policyjnego we Lwowie i szczęśliwie, mimo wielu niebezpiecznych sytuacji, powrócił do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Flugzeugwerk Mielec jako pracownik fizyczny. Należał do ruchu oporu lub współpracował z nim, co potwierdziły inne osoby, ale do śmierci nie ujawnił szczegółów. 5 VIII 1944 r. uczestniczył (wraz z Józefem Nowakiem z Cyranki) w akcji przecięcia kabli położonych na polach cyranowskich w pobliżu fabryki. W 1947 r. został mianowany Powiatowym Komendantem Straży Pożarnych w Mielcu w stopniu aspiranta i pełnił tę funkcję do 1951 r. W tym okresie doprowadził do zakupienia pierwszego samochodu przystosowanego do akcji pożarniczych (1948) i powstania płatnego pogotowia straży pożarnej, co było początkiem funkcjonowania zawodowej straży pożarnej w Mielcu. Dowodził szeregiem akcji ratowniczych w czasie pożarów na terenie powiatu mieleckiego. Propagował zmiany pokryć dachowych – z łatwopalnych słomianych „kicek” na dachówkę. W 1951 r. przeniesiony został na stanowisko kierownicze do Mieleckich Zakładów Przemysłu Terenowego. Pod koniec lat 50. uruchomił prywatną wytwórnię dachówek i gąsiorów dachowych we własnym domu przy ul. H. Sienkiewicza. W latach 60. powrócił do pracy w Powiatowej Komendzie Straży Pożarnych w Mielcu na stanowisko do spraw prewencji (w stopniu ogniomistrza). Zwolnił się na własną prośbę i zajął się prowadzeniem wspomnianej wytwórni. Na przełomie lat 70. i 80., w związku z rozbudową ul. H. Sienkiewicza, został zmuszony do zamknięcia zakładu, a następnie do sprzedaży posesji wraz z zabudowaniami. Zmarł 3 IX 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WITEK TADEUSZ, urodzony 3 IV 1952 r. w Mielcu, syn Józefa i Eleonory z domu Barnat. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1971 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Przemysłu Akademii Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1975 r. z tytułem magistra ekonomii. Pracę zawodową rozpoczął 2 X 1975 r. w Wydziale Finansowo-Kosztowym WSK Mielec na stanowisku specjalisty, a następnie pełnił funkcję kierownika Sekcji Planowania Kosztów. Od I 1986 r. kierował Działem Cen i Planowania Kosztów. W 1990 r. powierzono mu funkcję szefa Służby Sprzedaży i Eksportu, a w 1991 r. został dyrektorem ds. sprzedaży i marketingu WSK. W latach 1993-1998 był prezesem i dyrektorem generalnym Melex USA Inc. w Raleigh w Karolinie Północnej (USA). Od IX 2001 r. pełni funkcję naczelnika Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w Mielcu. Poza pracą zawodową przez szereg lat był społecznym działaczem FKS Stali Mielec. W latach 80. był członkiem Komisji Rewizyjnej, a w latach 1992-1993 sprawował funkcję prezesa Zarządu Klubu. Był także członkiem Zarządu Klubu Piłki Siatkowej Stal Mielec. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Wyróżniony Złotą Odznaką FKS Stal Mielec.

 

  • Władysław Witek

    Władysław Witek

WITEK WŁADYSŁAW MARIAN, urodzony 31 I 1933 r. w Mielcu, syn Józefa i Stefanii z Krzemieńskich. W 1954 r. ukończył szkołę średnią i Studium Stacjonarne Filozoficzne w Toruniu, a następnie odbył zasadniczą służbę wojskową w Prabutach. Po jej zakończeniu powrócił do Mielca i pracował w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej oraz w Domu Książki. Ukończył bibliotekoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim i dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W latach 1968-1970 pełnił funkcję kierownika Powiatowego Ośrodka Instrukcyjno-Metodycznego w Mielcu, a w latach 1970-1974 był dyrektorem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Mielcu, czyniąc z niej prężny ośrodek działalności kulturalno-oświatowej. Równocześnie wiele czasu poświęcał działalności społecznej. W 1964 r. był współzałożycielem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i przewodniczącym Sekcji Wydawniczej, a w latach 1972-1974 pełnił funkcję prezesa Zarządu Towarzystwa. W tym czasie wydał dwa Roczniki Ziemi Mieleckiej. Od 1975 r. do 1979 r. pracował jako nauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Słupsku. W 1979 r. powrócił do Mielca i w latach 80. był współorganizatorem oraz kustoszem Izby Tradycji i Perspektyw WSK „PZL-Mielec”. Intensywnie współpracował z wieloma czasopismami i gazetami, głównie poprzez publikacje artykułów naukowych oraz utworów biograficznych. W 1989 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy: Regionalizm w kulturze Ziemi Mieleckiej 1873-1973 na Uniwersytecie Gdańskim. Dzieło to było niejako ukoronowaniem wielkiego wkładu, jaki wniósł w rozwój kultury Mielca i ziemi mieleckiej. W latach 90. był wykładowcą i pracownikiem naukowym w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa Wyższej Szkoły Pedagogicznej (później Akademii Świętokrzyskiej) w Kielcach. W tym czasie rozwinął się jako eseista i autor wielu szkiców o pisarzach m.in. Kasprowiczu, Przybyszewskim oraz uczonych polskich. Kilkanaście jego szkiców zostało przetłumaczonych na języki obce. Był członkiem Towarzystwa Nautologicznego oraz Stowarzyszenia Autorów im. Bolesława Prusa w Warszawie. Wykładał na zaproszenie na innych uczelniach, konferencjach i sesjach naukowych w kraju i za granicą. Dużo podróżował po Europie, odwiedzając przy okazji różne ośrodki naukowe – najczęściej biblioteki. W ostatnich latach fascynował się żeglarstwem. Zmarł 9 II 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WITEK ZBIGNIEW JANUSZ, urodzony 12 IV 1957 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Zofii z domu Neter. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Studiował matematykę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1980 r. uzyskał tytuł magistra. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu jako nauczyciel matematyki. 1 X 1990 r. został powołany na stanowisko dyrektora tej szkoły i funkcję tę pełni nadal. Doprowadził do przeprowadzenie generalnego remontu zabytkowego gmachu szkoły oraz unowocześnienia jego wnętrza i wyposażenia. Systematycznie się dokształcał, pogłębiając wiedzę i podnosząc kwalifikacje zawodowe. Uzyskał I stopień specjalizacji w zakresie matematyki. W 1997 r. ukończył studia podyplomowe na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie Filia Rzeszów (kierunek menadżerski) oraz w 2000 r. studia podyplomowe z zakresu pomiaru dydaktycznego i ewaluacji w edukacji w WSP i CDP Rzeszów. W styczniu 2002 r. uzyskał stopień nauczyciela dyplomowanego. Wydał książkę Matematyka dla uczniów i słuchaczy szkół średnich. Ponadto brał udział w szeregu szkoleń w kraju i za granicą (Francja, Niemcy) w zakresie kształcenia przedsiębiorczości. Zdobytą wiedzę wykorzystuje do prowadzenia szkoleń młodzieży i osób dorosłych we współpracy z Agencją Rozwoju Regionalnego MARR S.A. w Mielcu i Oddziałem Agencji Rozwoju Przemysłu w Mielcu. Prowadził też szkolenie w zakresie norm ISO 9000 w edukacji. Jest inicjatorem i koordynatorem programów Socrates Comenius „Ochrona środowiska na świecie” i „Jak szukać pracy” oraz Socrates Grundvig „Romowie w Europie”. Posiada uprawnienia pilota wycieczek krajowych i zagranicznych. Organizuje imprezy turystyczne do różnych krajów europejskich. Wyróżniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

 

WITKOWSKI AUGUST, urodzony w 1845 r., mieszkaniec Mielca. Uczestniczył w powstaniu styczniowym jako żołnierz w oddziale kosynierów w korpusie płk. Apolinarego Kurowskiego, walczącym z wojskami carskimi w lutym 1863 r. do klęski w Miechowie (17 II).

 

WITKOWSKI LUDWIK, justycjariusz dla Mielca i Radomyśla Wielkiego w 1. poł. XIX w. 

 

WITOSA WINCENTEGO (ULICA), jedna z dłuższych (2084 m) i ważniejszych ulic w południowej części Mielca, na granicy osiedli Smoczka i Wojsław. Stanowi połączenie ul. Wolności – drogi na wschód (Kolbuszowa, Rzeszów) z ul. Wojsławską – drogą na południe (Dębica). Stanowi aktualnie część tzw. małej obwodnicy, służącej ciężkiemu ruchowi kołowemu związanemu z mieleckim przemysłem i omijającemu w ten sposób centralne osiedla mieszkaniowe. Status ulicy miejskiej i patrona otrzymała 27 III 1985, po włączeniu m.in. Wojsławia i Smoczki w granice Mielca. W latach 90. zaczęto budować przy niej domy o ciekawej architekturze. W związku z powstawaniem osiedla na tym terenie poprowadzono od niej do biegnącej równolegle ul. F. Wiesiołowskiego trzy mniejsze ulice: M. Rataja, S. Mikołajczyka i F. Krempy. Po przyjęciu programu budowy małej obwodnicy – ul. W. Witosa została w 2004 r. gruntownie zmodernizowana, a dodatkowo wybudowano chodnik od strony północnej. Ponadto w 2006 r. oddano do użytku połączenie ul. W. Witosa z ul. Powstańców Warszawy.

Patron ulicy: WINCENTY WITOS (1874–1945) to wybitny działacz ruchu ludowego, polityki publicysta. W 1913 r. był jednym z założycieli i przywódcą Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”, a w 1919 r. został prezesem Zarządu Głównego. W latach: 1920–1921, 1923 i 1926 pełnił funkcję premiera RP. W latach 30. był prezesem Stronnictwa Ludowego. Zwolennik zjednoczenia ruchu ludowego. Przeciwnik sanacji, skazany w procesie brzeskim. Przez pewien czas przebywał na emigracji w Czechosłowacji. W czasie okupacji więziony przez Niemców. W 1945 r. wszedł w skład Krajowej Rady Narodowej. Autor m.in.: Wybór pism i mów, Moje wspomnienia, Moja tułaczka.

 

WIZJER REGIONALNY, gazeta ukazująca się od 1994 r. w Mielcu. Założył ją i wydawał przez kilkanaście lat Mieczysław Przebieglec, poprzez własną Agencję Marketingową Market Service. Miała zasięg regionalny.

 

WŁADYSŁAWA JAGIEŁŁY (ULICA), jedna z najdłuższych (1440 m) ulic miejskich na osiedlu Borek. Biegnie niemal środkiem osiedla, równolegle do ul. H. Sienkiewicza, od ul. gen. J. Bema do ul. Kasztanowej i stanowi drugie, oprócz ul. Wspólnej, połączenie dla większości niewielkich uliczek osiedlowych. W 2006 r. otrzymała asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki brukowej po obu stronach.

Patron ulicy: WŁADYSŁAW II JAGIEŁŁO (ok.1351-1434), wielki książę litewski, po poślubieniu polskiej królowej Jadwigi król Polski od 1386 r. i założyciel dynastii Jagiellonów. Jest uznawany za jednego z wybitniejszych władców polskich. Doprowadził do ścisłego związku Polski z Litwą, rozpoczął chrystianizację Litwy, a zwycięstwem pod Grunwaldem w 1410 r. złamał potęgę militarną zakonu krzyżackiego. Stworzył mocne podstawy świetności państwa polsko-litewskiego.

 

WŁADYSŁAWA ŁOKIETKA (ULICA), niewielka (127 m) ulica miejska na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Powstała i otrzymała patrona 27 V 1960 r. Łączy ul. Hynka z ul. E. Drużbackiej, biegnąc pomiędzy zagospodarowanymi posesjami prywatnymi. Tworzy to poczucie ładu, porządku i spokoju. Tak jest zresztą na całym tym osiedlu i spacery jego ulicami są prawdziwą przyjemnością. Dodać koniecznie należy, że 70 lat temu tu startowały i lądowały samoloty, bo teren ten był lotniskiem turystycznym. 

Patron ulicy: WŁADYSŁAW I ŁOKIETEK (1260?-1333), książę łęczycki i kujawski od 1267 r. Niemal całe życie walczył o zjednoczenie ziem polskich po rozbiciu dzielnicowym. Mimo wielu niepowodzeń konsekwentnie realizował ten plan, podporządkowując sobie kolejno: Sandomierskie, stołeczny Kraków i Wielkopolskę. W 1320 r. koronował się na króla polskiego. W bitwie pod Płowcami (1331) odniósł pierwsze polskie zwycięstwo nad niezwyciężonym dotąd wojskiem krzyżackim. Swojemu synowi, Kazimierzowi, pozostawił scalone już w dużym zakresie i rosnące w siłę państwo polskie.

 

WŁADYSŁAWA WARNEŃCZYKA (ULICA), ulica MSM na osiedlu domów wielorodzinnych Smoczka. Powstała i otrzymała patrona 28 I 1987 r. Biegnie od ul. kard. S. Wyszyńskiego w głąb osiedla, krzyżując się z ulicami Dąbrówki i Zygmuntowską. Ma 500 m długości, nawierzchnię asfaltową oraz wiele miejsc do parkowania i chodniki po obu stronach. Architektura tej części osiedla jest ciekawa i zróżnicowana. Sprawiają to w pierwszym rzędzie nowoczesne obiekty Szkoły Podstawowej nr 11 im. Jana Pawła II, a ponadto liczne parterowe pawilony handlowe i usługowe.

Patron ulicy: WŁADYSŁAW III WARNEŃCZYK (1424-1444), syn Władysława II Jagiełły, król polski od 1434 r. i król węgierski od 1440 r. W latach 1443–1444 przewodził zwycięskiej wyprawie przeciw Turkom i zakończył ją pokojem w Szegedzie. Inspirowany podpowiedziami polityków jeszcze w roku 1444 r. pośpiesznie i chaotycznie zorganizował drugą wyprawę przeciw Turkom. Na skutek m.in. braku właściwego współdziałania wojsk polskich i węgierskich oraz innych błędów, wojska chrześcijańskie poniosły klęskę pod Warną, a młody polski król zginął.

 

  • Jadwiga Włodarczyk

    Jadwiga Włodarczyk

WŁODARCZYK JADWIGA EWELINA (z domu KLAUS), urodzona 9 VIII 1957 r. w Mielcu, córka Józefa i Marii z domu Harla. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1975 r. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w 1979 r. uzyskała tytuł magistra chemii. Od roku szkolnego 1979/1980 r. pracuje w Zespole Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. prof. W. Szafera w Rzemieniu jako nauczyciel chemii i od 1988 r. wicedyrektor szkoły. Ponadto uczyła chemii w Szkole Podstawowej w Rzemieniu (1985-1989) i Zespole Szkół w Przecławiu. Ukończyła studia podyplomowe z dziedziny ochrony środowiska na Politechnice Wrocławskiej (1986) oraz kursy z zakresu zarządzania oświatą i przedmiotowo-metodyczne. Odbyła też staże w Danii i Francji. Uczestniczy w zajęciach Szkoły Dydaktyki Chemii prowadzonej przez Polskie Towarzystwo Chemiczne. Posiada tytuł nauczyciela dyplomowanego i uprawnienia egzaminatora maturalnego z chemii. Jest współorganizatorem szkolnego laboratorium – pracowni do nauki analizy żywności i chemii. Jej uczniowie wielokrotnie startowali w ogólnopolskim Konkursie Chemicznym i zdobywali tytuły laureatów oraz studiowali chemię. Angażuje się w organizację konferencji metodycznych z chemii. Opublikowała szereg artykułów w czasopismach fachowych: „Oświata Podkarpacka”, „Nowa Edukacja Zawodowa”, „Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze” i „Chemia w Szkole”. Jest współautorem monografii szkoły. W latach 90. XX w. współpracowała z Wojewódzkimi Służbami Ochrony Zabytków i Instytutem Architektury Krajobrazu Politechniki Krakowskiej w zakresie rewaloryzacji zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego w Rzemieniu (na jego terenie znajduje się ZS CKU). Współpracuje też z Małopolskim Stowarzyszeniem Doradztwa Rolniczego z siedzibą w Akademii Rolniczej w Krakowie w zakresie realizacji projektów edukacyjnych FAPA/Phare. Wyróżniona m.in. nagrodą Wojewody Podkarpackiego (trzykrotnie) i Kuratora Oświaty w Rzeszowie.

 

  • Stanisław Włodarczyk

    Stanisław Włodarczyk

WŁODARCZYK STANISŁAW, urodzony 19 VIII 1928 r. w Nawsiu Kołaczyckim, pow. jasielski, syn Michała i Stefanii z domu Kaput. W Kołaczycach uczęszczał do Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego. Po maturze ukończył kurs nauczycielski. Od 1 XI 1948 r. podjął pracę jako nauczyciel kierujący w Szkole Podstawowej w Brzezowej (gmina Nowy Żmigród), a kolejnymi miejscami pracy były Szkoła Podstawowa w Glinach Małych i Szkoła Podstawowa w Dąbrówce Wisłockiej w powiecie mieleckim. W 1953 r. ukończył Wyższy Kurs Nauczycielski z zakresu wychowania fizycznego w Myślenicach. W latach 1954-1958 pracował kolejno jako: wychowawca w Państwowym Domu Dziecka w Pławnej (pow. tarnowski), p.o. kierownik Szkoły Podstawowej w Hucie Gogołowskiej (pow. strzyżowski) i namiestnik zuchowy w Komendzie Hufca ZHP w Strzyżowie. Dzięki jego staraniom powstały 33 nowe drużyny zuchowe i Krąg Instruktorski „Lawina”. W 1958 r. został przeniesiony do Komendy Hufca ZHP w Mielcu na stanowisko namiestnika zuchowego z zadaniem ożywienia działalności drużyn zuchowych. Poza prowadzeniem drużyn zuchowych podjął pracę instruktora w Dziale Dziecięcym ZDK WSK Mielec, który przeorganizowano na system zuchowy. Doprowadził do wyszkolenia wielu instruktorów zuchowych, m.in. poprzez delegowanie ich na kursy chorągwiane lub centralne. Zorganizował Krąg Instruktorski „Lawina-2-58” na terenie Osiedla WSK Mielec oraz przyczynił się do powstania Kręgu „Starówka” i Kręgu „Tęcza-61”. Kierował organizacją wielu imprez i akcji zuchowych oraz organizował wyjazdy zuchów na kolonie. W czasie jego pracy w Mielcu ilość drużyn zuchowych wzrosła z 6 do 53 oraz powstały 3 kręgi instruktorskie. W 1964 r. wyjechał do Sokołowa Małopolskiego, gdzie otrzymał pracę w księgowości GS „Samopomoc Chłopska” i prowadził 2 drużyny zuchowe złożone z dzieci pracowników GS. W 1974 r. otrzymał stopień Harcmistrza Polski Ludowej. W 1982 r. przeszedł na emeryturę, ale zawiesił ją po objęciu funkcji komendanta Hufca ZHP w Sokołowie Małopolskim. 7 III 1991 r. ponownie przeszedł na emeryturę. Nie zrezygnował z pracy społecznej i nadal udziela się w Zarządzie Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP oraz w Zarządzie Stowarzyszenia Pomocy Osobom Niepełnosprawnym w Sokołowie Małopolskim. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym Krzyżem Zasługi dla ZHP, Odznaką „Przyjaciel Dziecka”, Brązową Odznaką „Zasłużony Działacz LOK”, Odznaką „Za 50-letnią Przynależność do ZNP”, Medalem Światowego Zlotu Harcerstwa Polskiego w 1995 r., Honorową Odznaką Ofensywy Zuchowej i tytułem „Instruktor – Senior ZHP” oraz wyróżnieniem w plebiscycie ogólnopolskiej gazety harcerskiej „Motywy” na najlepszego instruktora „Jeden z 100 000” w 1983 r.

 

WŁOSZCZYNA MIECZYSŁAW JAN, urodzony 1 I 1954 r. w Mielcu, syn Jana i Emilii z domu Perczyk. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdał w 1973 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie ukończył w 1977 r. z tytułem magistra prawa. 2 XI 1977 r. podjął pracę w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu. Od listopada 1979 r. do listopada 1982 r. pracował w Prokuraturze Rejonowej w Kolbuszowej. W latach 1982-1992 pełnił funkcję prokuratora rejonowego w Mielcu, a od 1992 r. jest zastępcą prokuratora rejonowego w Mielcu.

 

WODICZKO STEFAN, urodzony 20 II 1899 r. w Suwałkach, syn Wacława (kapelmistrza w armii carskiej) i Anny ze Stopczyńskich. Absolwent Gimnazjum w Jekatierinosławiu (obecnie Dniepropetrowsk). Po zakończeniu I wojny światowej przybył z rodzicami do Polski. Po założeniu rodziny (1927 r.) zamieszkał w Zamościu. Pracował u hrabiego Zamojskiego, a następnie jako telegrafista i dyżurny ruchu na stacji PKP w Zwierzyńcu koło Zamościa. Należał do harcerstwa i otrzymał stopień harcerza RP.  Odbył służbę wojskową i ukończył szkołę artylerii w Toruniu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej do 17 IX 1939 r.,  jako żołnierz 27. Pułku Artylerii Lekkiej 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty. W czasie okupacji hitlerowskiej przeniósł się z rodziną do Lwowa i tam pracował jako księgowy. Działał w Armii Krajowej. (Jego żona Bronisława, kurierka AK, została zamordowana 16 VI 1944 r. przez bandę UPA.) W lipcu 1944 r. przeniósł się z rodziną do Czarnej Tarnowskiej, a następnie do Radomyśla Wielkiego. Starosta powiatu mieleckiego Jerzy Lubos mianował go pierwszym tymczasowym burmistrzem Radomyśla Wielkiego od 23 IX 1944 r. do czasu przeprowadzenia wyborów. Funkcję tę pełnił jednak tylko do dnia 12 XII 1944 r. Wkrótce potem przeniósł się z rodziną do Mielca i podjął pracę w Zarządzie Miasta. Po pewnym czasie opuścił Mielec i zamieszkał w Warszawie. Pracował m.in. w Warszawskich Zakładach Piekarniczych jako inspektor kontroli wewnętrznej. Zmarł 19 II 1970 r. Spoczywa na cmentarzu Bródzieńskim w Warszawie.

 

  • Władysław Wodka

    Władysław Wodka

WODKA WŁADYSŁAW, urodzony 15 I 1924 r. w Złotnikach koło Mielca, syn Antoniego i Bronisławy z domu Kamuda. Szkołę powszechną w Mielcu ukończył w 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał rodzicom przy gospodarstwie, a w latach 1941-1943 ukrywał się przed wywózką do Niemiec w Krakowie u wuja. W 1943 r. powrócił do Złotnik i podjął pracę w Flugzeugwerku Mielec jako pomocnik ślusarza. 24 XI 1944 r. wraz kolegami ze Złotnik i bratem (Janem) zgłosił się do tworzonych nowych oddziałów Wojska Polskiego w Rzeszowie i został wcielony do 2 Pułku Zapasowego, a następnie 27 Pułku Piechoty w Rzeszowie. Przeszedł cały szlak bojowy 2 Armii Wojska Polskiego, m.in.: ochronę Krakowa i okolic, walki nad Nysą Łużycką i na terenie Łużyc. (W czasie forsowania Nysy brat Jan odniósł śmiertelne rany.) Po zakończeniu wojny przez pewien czas brał udział w ochronie granic od Kątów Wrocławskich do Myślęcina, a następnie pozostał w wojsku i służył w Górnośląskiej Brygadzie WOP w Gliwicach. Ukończył szkołę średnią oraz w 1971 r. studia z tytułem magistra ekonomii. Wielokrotnie awansowany, ostatnio na stopień podpułkownika. Został wyróżniony m.in.: Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem „Za Warszawę 1939-1945”, Medalem „Za Odrę, Nysę i Bałtyk”, Medalem „Za udział w Walkach o Berlin”, Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł w 1980 r. Spoczywa na cmentarzu w Gliwicach.

 

WODOCIĄGI (SIEĆ WODOCIĄGOWA), pierwsza sieć została wykonana w 1938 r. w ramach budowy osiedla (kolonii) fabrycznego Wytwórni Płatowców nr 2 PZL. Jej pompownia znajdowała się w bloku 23. Połączona była z 11 studniami głębinowymi, zbudowanymi pomiędzy ul. S. Żeromskiego i laskiem miejskim. (Później na tym terenie wybudowano szpital, budynek ADM, boiska sportowe II LO i SP nr 3.) Pompownia wyposażona była w 3 pompy wirowe o łącznej wydajności 150 m3 na godzinę. Tej wydajności nie osiągnięto jednak ze względu na małe zasoby wodne w tym rejonie Mielca. Ta sieć wodociągowa i kanalizacyjna miała łącznie długość 15 km. Pod koniec 1943 r. i na wiosnę 1944 r. niemieckie władze okupacyjne wybudowały pierwszą sieć wodociągową na Starym Mielcu, dostarczając wodę do szpitala przy ul. Złotnickastrasse (Kilińskiego, później Szkoła Podstawowa nr 1) i innych budynków zajmowanych przez urzędy i instytucje okupacyjne przy ulicach: Johan Kilingstrasse (T. Kościuszki), Narutowiczstrasse (G. Narutowicza) i Piłsudskistrasse (A. Mickiewicza). Ujęcie wodne znajdowało się na Wisłoce w okolicy rzeźni miejskiej i ul. Rzecznej. W 1953 r. została zakończona budowa nowego wodociągu miejskiego z ujęciem wody „Mewuska” na Wisłoce. Na skutek wylewu rzeki i błędów w wykonawstwie pompownia „Mewuska” stała się czasowo nieużyteczna i postanowiono, że będzie pełnić rolę awaryjnego ujęcia wody. Po naprawach wykorzystywano ją jako pompownię wody surowej. Równocześnie w ujęciu osiedlowym, po wybudowaniu prowizorycznych komór mieszania i filtrów, uzyskano wydajność 40 l/sek. wody pitnej. W 1954 r. ukończono ujęcie „Wojsław”, stację uzdatniania wody, rurociągi technologiczne i przesyłowe między obiektami. Nowy wodociąg zaopatrywał w wodę WSK, osiedle WSK i część Starego Mielca. Uroczyste oddanie wodociągu do użytku odbyło się 21 VII 1954 r. z udziałem ministra gospodarki komunalnej Stanisława Sroki. 21 VI 1957 r. specjalistyczna komisja zadecydowała o wstrzymaniu pracy pompowni w ujęciu osiedlowym, ze względu na złą jakość wody i sprawne działanie nowego wodociągu. W 1958 r. powiększono sieć o plac gen. K. Świerczewskiego (p. Rynek) oraz ulice: H. Sienkiewicza, część 1 Maja (p. Legionów) i część B. Limanowskiego, a w 1961 r. o ulice: B. Limanowskiego, K. Marksa (p. Lwowska), B. Joselewicza, F. Dzierżyńskiego (p. S. Sękowskiego). W dalszych latach wraz z dynamicznym rozwojem miasta sieć systematycznie rozwijała się. Poczynając od 2. poł. lat 70. coraz częściej zdarzały się niedobory wody, a w latach 80. brak wody na wyższych piętrach w budownictwie wielorodzinnym był codziennym zjawiskiem. Sytuację pogarszały częste zatrucia Wisłoki przez zakłady przemysłowe położone przy jej górnym biegu. Wyłączano wówczas sieć, a wodę dowożono beczkowozami i specjalistycznymi samochodami z innych ujęć w województwie rzeszowskim. Przełomem było oddanie do użytku w lutym 1990 r. nowego Zakładu Uzdatniania Wody, co w zdecydowany sposób poprawiło zaopatrzenie miasta w wodę. Jakość wody poprawiono z dniem 19 XII 1994 r. po uruchomieniu Stacji Uzdatniania Wody z zastosowaniem ozonowania, a 6 XII 1996 r., po zastosowaniu filtrów węglowych, Mielec otrzymał wodę o wysokiej jakości odpowiadającej standardom europejskim. Rozwój sieci obrazują dane, choć pewnym utrudnieniem jest inny sposób podawania danych w latach 90. i pierwszych latach XXI w.

Długość sieci komunalnej: 1939 r. – 4 km, 1945 – 15,6 km, 1950 – 26,4 km, 1955 – 30,8 km, 1960 – 34,3 km, 1965 – 48,3 km, 1970 – 61,5 km, 1973 – 71,5 km.

Długość sieci magistralnej: 1998 – 28,1 km, 1999 – 28,1 km, 2000 – 28,1 km, 2001 – 28,1 km.

Długość sieci rozdzielczej: 1992 – 96,5 km, 1998 – 137,3 km, 2000 – 139 km, 2001 – 140,1 km, 2004 – 143,1 km, 2006 – 145,7 km, 2011 r. – 161,5 km, , ilość przyłączy do budynków mieszkalnych – 4 876; 2013 r. – 167,7 km, ilość przyłączy do budynków mieszkalnych – 5457.

 

  • Kazimierz Wojakowski

    Kazimierz Wojakowski

WOJAKOWSKI KAZIMIERZ, urodzony 4 III 1895 r. w Hucisku, powiat żywiecki, syn Władysława i Kornelii z domu Baczyńska-Pukrzysz. Po przeprowadzeniu się rodziny Wojakowskich do Mielca uczęszczał do c.k. Gimnazjum w Mielcu (1906-1912) i później do jednego z gimnazjów w Krakowie, a maturę zdał w Jarosławiu. W okresie szkolnym był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i  Stałej Drużyny Sokolej w Mielcu. Po wybuchu I wojny światowej i ogłoszeniu naboru do polskich legionów zgłosił się ochotniczo do Komisji Werbunkowej w Mielcu. W Krakowie otrzymał przydział do 14 kompanii IV batalionu 2 pułku piechoty, a wkrótce potem do oddziału karabinów maszynowych tegoż pułku. Brał udział w kampanii karpackiej oraz walkach na Bukowinie, Besarabii i Wołyniu. Wyróżniał się odwagą i zmysłem organizacyjnym, toteż awansowano go na sekcyjnego i następnie plutonowego. W listopadzie 1916 r. skierowano go na studia do Technicznej Akademii Wojskowej w Honiburgu. Ukończył także szkolenie gazowe i kurs minerów. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do wojska austriackiego i skierowany na front włoski, a następnie serbski. W sierpniu 1918 r. otrzymał awans na stopień podporucznika i został przeniesiony do Batalionu Zapasowego Saperów w Przemyślu, a wkrótce potem do 24 kompanii saperów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę zgłosił się do Wojska Polskiego. W wojnie polsko-ukraińskiej brał udział w obronie Przemyśla i Lwowa. Uczestniczył też w wojnie polsko-bolszewickiej i wielokrotnie wykazał się brawurową odwagą przy rozbrajaniu ładunków wybuchowych pod mostami, co znacznie ułatwiało ofensywę armii polskiej, a później, kiedy Polacy wycofywali się, przy wysadzaniu mostów. Otrzymał za to Srebrny Krzyż Virtuti Militari. W 1925 r. został awansowany do stopnia majora i pozostał w wojskowych służbach saperskich. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej (1934). W kampanii wrześniowej 1939 r. uczestniczył prawdopodobnie jako dowódca batalionu saperów 26 Dywizji Piechoty Armii „Poznań”. Nie wiadomo, co stało się później. Odznaczony m.in. Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych z 5 okuciami, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Medalem Waleczności II klasy (odznaczenie austriackie), Medalem za Długoletnią Służbę, Gwiazdą Obrony Przemyśla i Odznaką Obrony Lwowa „Orlęta”.

 

WOJCIECH APTEKARZ (VEL ALBERT PHARMACOPOLA), aptekarz, wójt mielecki, wymieniany w dokumentach z l. 80. i 90. XVI w., właściciel domu przy rynku.

 

WOJCIECH Z WOJNICZA, rektor szkoły w Rzochowie w 1595 r.

 

  • Anna Wojciechowska

    Anna Wojciechowska

WOJCIECHOWSKA ANNA JANINA (z domu BIELEC), urodzona 15 VI 1948 r. w Narolu, córka Leona i Jadwigi z domu Lizak. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1967 r. podjęła pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej w Łukawicy koło Tomaszowa Lubelskiego. Była także drużynową ZHP. W 1970 r. ukończyła Studium Nauczycielskie (kierunek – wychowanie fizyczne z biologią) w Rzeszowie, a wkrótce potem w tymże Studium – pedagogikę przedszkolną. W latach 1972-1973 uczyła w Szkole Podstawowej w Dąbrówce Wisłockiej, pow. mielecki. Od 1974 r. pracowała w mieleckich placówkach dla małych dzieci, kolejno w Przedszkolu WSK nr 3 i Żłobku nr 3 (1974), Przedszkolu Państwowym nr 2 (1975), Przedszkolu Państwowym nr 3 (1975-1982) i Przedszkolu Państwowym nr 10 (1982-1988), gdzie przez pewien czas była wicedyrektorką. W 1988 r. powierzono jej funkcję dyrektora nowego Przedszkola Państwowego nr 18 i zorganizowała je od podstaw. W tym czasie ukończyła kurs dla kadry kierowniczej. W 1991 r., w związku z reorganizacją sieci przedszkoli (przeszły pod zarząd samorządu miejskiego) i likwidacją Przedszkola nr 18, została zatrudniona w Przedszkolu Miejskim nr 8. Po przerwie w latach 1994-1997 podjęła pracę wychowawczyni w świetlicy profilaktyczno-wychowawczej, a następnie pracowała w Przedszkolu nr 13 (1998), Przedszkolu nr 4 (1999-2000) i Przedszkolu nr 13 (2001). Uzyskała I stopień specjalizacji zawodowej w zakresie wychowania przedszkolnego oraz tytuł nauczyciela mianowanego. Kilkakrotnie wyjeżdżała jako wychowawca na kolonie letnie, a raz była kierownikiem kolonii. 31 XII 2001 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi.

 

WOJCIECHOWSKA-SENFTLEBEN JULIA, urodzona 5 V 1915 r. w Mielcu, córka Teodora i Marii z domu Kisiel. Ukończyła szkołę powszechną w Dębicy. Od lat dziecięcych chętnie uczestniczyła w zajęciach sportowo-rekreacyjnych. Na początku 1935 r. została członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Dębicy i w czasie nauki ćwiczeń gimnastycznych wykazywała nieprzeciętne zdolności. W zawodach związkowych (27-28 VI 1935 r.) w Krakowie, startując w zastępie (drużynie) dzielnicy krakowskiej, zajęła 13. miejsce indywidualnie i 1. miejsce drużynowo. W I Mistrzostwach Polski w Gimnastyce w Warszawie (10 XI 1935 r.) zajęła w wieloboju 14. miejsce i m.in. 6. miejsce w ćwiczeniach na równoważni. W zawodach kwalifikacyjnych przed powołaniem reprezentacji Polski (Warszawa, 11 VI 1936 r.) wykazała dalszy wzrost poziomu i została powołana do ośmioosobowej drużyny na Igrzyska Olimpijskie w Berlinie. W czasie Olimpiady w Berlinie (1-16 VIII 1936 r.) w gimnastyce sportowej zajęła 5. (6.?) miejsce drużynowo, a w konkurencjach indywidualnych: 29. miejsce na równoważni, 37. na poręczach, 63. w skoku przez konia i 47. w wieloboju indywidualnym. Po powrocie z Berlina startowała w krajowych i zagranicznych zawodach gimnastycznych (Praga, Budapeszt) oraz prowadziła zajęcia gimnastyczne w TG „Sokół” w Dębicy. Pomyślnie rozwijającą się karierę sportową, przerwała II wojna światowa. W czasie okupacji hitlerowskiej najpierw pracowała w niewielkim zakładzie produkcyjnym w Dębicy, a później ukrywała się. W 1944 r. wyszła za mąż i wyjechała do Leszna – rodzinnego miasta męża. Przez kilkanaście lat zajmowała się domem i wychowaniem dzieci. Po „odwilży październikowej” (1956 r.) zaangażowała się społecznie w działalność Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej w Lesznie i prowadziła ćwiczenia gimnastyczne w spółdzielni inwalidów. Należała też do Wielkopolskiego Klubu Olimpijczyka. Wyróżniona m.in. prawem do Państwowej Odznaki Sportowej III klasy. Zmarła 5 V 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Lesznie.

 

  • Bronisław Wojciechowski

    Bronisław Wojciechowski

WOJCIECHOWSKI BRONISŁAW, urodzony 24 I 1908 r. w Padwi, syn Edmunda i Bronisławy z domu Spring. Ukończył 3-letnią szkołę zawodową (specjalność – stolarstwo) w Krzemieńcu. W latach 1933-1939 pracował jako stolarz w Zakładach Przemysłowych Romana X. Sanguszki w Krzemieńcu. Przed wybuchem II wojny światowej zatrudniony został w Wytwórni Płatowców nr 2 PZL w Mielcu jako kierownik magazynu głównego. Na stanowisku tym pracował także w czasie okupacji hitlerowskiej. Należał do ruchu oporu. Po wojnie był nadal kierownikiem magazynu. W 1951 r. został aresztowany z niewiadomego powodu, ale w 1953 r. zwolniono go z więzienia i zrehabilitowano. W tym samym roku podjął pracę w Zakładach Tworzyw Sztucznych, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika zaopatrzenia i magazynu. W 1973 r. przeszedł na emeryturę i poświęcił się pracy społecznej. Pełnił funkcję przewodniczącego Oddziału Miejskiego Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów w Mielcu oraz był członkiem Zarządu Wojewódzkiego tego stowarzyszenia. Wyróżniony został Krzyżem Partyzanckim, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 oraz Złotą Odznaką Honorową Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej. Zmarł 14 IX 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WOJCIECHOWSKI MARIUSZ, urodzony 12 VI 1969 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Anny z domu Kamuda. Absolwent Technikum Elektrycznego w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu z maturą w 1989 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Mielcu (kierunek: automatyka i robotyka, specjalność: automatyzacja procesów przemysłowych) i w 1994 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. Ponadto w tym samym czasie ukończył Studium Pedagogiki i Psychologii przy Politechnice Krakowskiej i otrzymał uprawnienia pedagogiczne. Pracę zawodową rozpoczął 1 IX 1994 r. i jako nauczyciel przedmiotów zawodowych w Zespole Szkół im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu pracował do 31 III 2015 r. Ponadto od 1 IX 2013 r. do 31 VIII 2014 r. uczył przedmiotów mechatronicznych w Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. Równocześnie ukończył: Wydział Elektryczny Politechniki Rzeszowskiej (1998, inżynier), studia podyplomowe w zakresie informatyki w Akademii Pedagogicznej w Krakowie (2000), studia podyplomowe w zakresie mechatroniki w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (2008) i studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarządzania oświatą na Wydziale Ekonomii w Mielcu Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Krakowie (2012). W 2001 r. uzyskał stopień nauczyciela dyplomowanego. Zdobył też uprawnienia egzaminatora potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodach elektrycznych i elektronicznych. Od 2009 r. współpracuje z Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Krakowie jako autor testów egzaminacyjnych i zadań praktycznych oraz recenzent zadań praktycznych do wybranych zadań egzaminacyjnych. Był współautorem „Projektu rozbudowy pracowni na potrzeby kształcenia modułowego specjalistów z zakresu mechatroniki’ (2005-2006), „Programu doskonalenia zawodowego nauczycieli przedmiotów zawodowych i instruktorów praktycznej nauki zawodu branży mechanicznej , lotniczej i mechatronicznej” (2009, CKPiDN w Mielcu) oraz nowatorskiego „Programu nauczania dla zawodu technik mechatronik w specjalności serwisant urządzeń mechatronicznych” (2011, ZST w Leżajsku). Jest współautorem dwutomowej monografii 1912-2012. 100-lecie Gmachu Szkoły. 45-lecie Technikum Elektrycznego, Mielec 2012 oraz kilkunastu biogramów do IV tomu Encyklopedii miasta Mielca. Od 1994 r. jest członkiem NSZZ „Solidarność”. W latach 2006-2015 był przewodniczącym koła NSZZ „Solidarność” w macierzystym Zespole Szkół, a ponadto w latach 2010-2015 – przewodniczącym Komisji Rejonowej NSZZ „Solidarność” Oświaty i Wychowania w Mielcu. Wyróżniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz licznymi nagrodami lokalnymi. Od 1 IV 2015 r. pełni funkcję Dyrektora Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu.

 

WOJCIECHOWSKI TADEUSZ (ksiądz), urodzony 22 XII 1917 r. w Polance – Karolu, powiat krośnieński, syn Adama i Józefy z domu Janusz. Maturę zdał w 1936 r. Studiował równocześnie w Seminarium Duchownym we Lwowie i na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza. Święcenia kapłańskie przyjął w 1942 r., a w następnym roku uzyskał tytuł magistra teologii (praca „Zagadnienie czasu u św. Augustyna”). Pracował jako wikariusz w Ostapiu na Podolu i od 1943 r. w Śniatynie na Pokuciu. Po wojnie był katechetą w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu oraz dyrektorem bursy gimnazjalnej. Po krótkim pobycie w Bochni w 1947 r. przeniósł się do Krakowa. Studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego zakończył doktoratem w 1948 r. (rozprawa Teorie czasu scholastyczne a Einsteinowska). Habilitację uzyskał w 1966 r. na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, tytuł profesora nadzwyczajnego w 1967 r., a profesorem zwyczajnym został w 1976 r. na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. Był wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Lwowskiej, mającym po wojnie siedzibę w klasztorze w Kalwarii Zebrzydowskiej (1948-1950), Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie (1950-1962), Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (od 1959 r.), Śląskim Seminarium Duchownym z siedzibą w Krakowie (1963-1980), Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1965-1969), Seminarium Duchownym OO. Reformatów, Seminarium Duchownym w Sandomierzu (1992-1995). Pełnił różne funkcje, m.in.: prodziekana Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie (1968-1974), dziekana Wydziału Filozoficznego PAT w Krakowie (1985-1988) i prorektora tej uczelni (1988-1991). W pracy naukowej koncentrował się na zagadnieniach czasu, ewolucji i duszy ludzkiej. Był autorem wielu książek i artykułów. Uczestniczył w redagowaniu pisma „Analecta Cracoviensia”. Występował z referatami, odczytami lub wykładami na sesjach, sympozjach i kongresach krajowych i zagranicznych. Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Teologicznego, przewodnicząc jego Sekcji Filozoficznej i Sądowi Koleżeńskiemu. Organizował działalność odczytową Towarzystwa i inne formy jego integracji, m.in. pielgrzymki do sanktuariów na dawnych Kresach Południowo-Wschodnich (1997). Wyróżniony odznaczeniami kościelnymi i m.in. „Medalem Wdzięczności PTT”. Zmarł 7 III 2000 r.

 

WOJDYGA PIOTR, urodzony 12 IX 1962 r. w Warszawie. Treningi piłkarskie rozpoczął w „Okęciu” Warszawa i jako zawodnik tego klubu wystąpił w bramce reprezentacji Polski juniorów w meczu z ZSRR (1:1). W latach 1981-1983 grał w drużynie AZS AWF Warszawa, a w latach 1983-1985 w I-ligowym zespole „Bałtyku” Gdynia. W 1985 r. przeszedł do „Stali” Mielec (I liga) i był jednym z najlepszych jej zawodników do 1991 r. Zagrał w 134 meczach w I lidze i przyczynił się do zdobycia 5. miejsca w ekstraklasie w sezonie 1988/1989. Jeden raz wystąpił w drugiej reprezentacji Polski w meczu międzypaństwowym. W 1991 r. przeniósł się do „Widzewa” Łódź, a następnie grał w zespołach: „Pelikan” Łowicz, „Olimpia” Poznań, „Lechia/Olimpia” Gdańsk i „Polonia” Warszawa, przyczyniając się do zdobycia wicemistrzostwa Polski przez „Polonię” w sezonie 1997/1998. Ukończył studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Od 2001 r. pracuje jako trener. Trenował dotychczas drużyny piłki nożnej Ceramiki Opoczno (2001-2002) i Tłoków Gorzyce (2002-2003), a następnie był trenerem bramkarzy: Polonii Warszawa (2003-2004), Korony Kielce (2005-?) i Odry Wodzisław Śląski (2009-2011).

 

WOJDYŁO AGNIESZKA ELŻBIETA (z domu KARDYŚ), urodzona 26 X 1977 r. w Kolbuszowej, córka Józefa i Krystyny z domu Karkut. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Rzeszowie, maturę zdała w 1996 r. W czasach szkolnych należała do Związku Harcerstwa Polskiego, ukończyła Ognisko Muzyczne w klasie fortepianu oraz startowała z powodzeniem w zawodach lekkoatletycznych. Studiowała na Politechnice Krakowskiej w Krakowie: równocześnie na Wydziale Inżynierii Środowiska, który ukończyła w 2002 r. z tytułem magistra inżyniera i Wydziale Architektury, który ukończyła w 2003 r. z tytułem magistra inżyniera architekta. Po studiach pracowała w biurach projektowych w kraju i za granicą. W latach 2011-2015 była pracownikiem Urzędu Miejskiego w Kolbuszowej. Od 1 VII 2015 r. pracuje na stanowisku dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Mielcu. 

 

WOJEWÓDZTWO KRAKOWSKIE, powstało w XIV w. z ziem księstwa dzielnicowego. Od XV do XVIII w. było jednostką szlacheckiego samorządu stanowo-terytorialnego i miało własny sejmik. Do 1772 r. jego powierzchnia liczyła około 20 tys. km2. W wyniku I rozbioru Polski zostało pozbawione terenów po prawej stronie Wisły, a po III rozbiorze uległo likwidacji. W 1816 r. zostało reaktywowane w ramach Królestwa Polskiego. Miało wówczas powierzchnię około 11 tys. km2 i cztery obwody: kielecki, miechowski, olkuski i stopnicki, które z kolei miały po 2-3 powiaty. W 1837 r. zostało przemianowane na gubernię krakowską, a następnie kielecką. Po odzyskaniu niepodległości i ustaleniu się granic Polski ponownie utworzono województwo krakowskie (1921). Miało ono obszar około 17,5 tys. km2. W jego skład wchodziły początkowo 23 powiaty, a później – po kilku zmianach podziału terytorialnego państwa – 18 powiatów: bialski, bocheński, brzeski, chrzanowski, dąbrowski, dębicki, gorlicki, jasielski, krakowski, limanowski, mielecki, myślenicki, nowosądecki, nowotarski, ropczycki, tarnowski, wadowicki i żywiecki. Organem zarządzającym i władzą administracyjną drugiej instancji był wojewoda krakowski. Od 1928 r. organem wykonawczym stał się wydział wojewódzki z wojewodą krakowskim na czele. W bieżącej realizacji zadań wojewodzie pomagał Urząd Wojewódzki w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej województwo krakowskie zostało zlikwidowane. W 1945 r. nastąpiła reaktywacja województwa krakowskiego w przedwojennym kształcie (m.in. z powiatem mieleckim), ale jeszcze w tym samym roku – w wyniku decyzji władz centralnych – utraciło ono na rzecz nowo utworzonego województwa rzeszowskiego 5 powiatów: dębicki, gorlicki, jasielski, mielecki i ropczycki. Przejęło natomiast od województwa kieleckiego dwa powiaty – miechowski i olkuski. Po kilku kolejnych zmianach, w tym także wyłączeniu obszaru miasta Krakowa, w 1957 r. woj. krakowskie miało 15,6 tys. km2. W 1975 r. – w rezultacie wprowadzenia dwustopniowego podziału administracyjnego państwa i utworzenia wielu nowych województw, a także ponownego włączenia obszaru miasta Krakowa – uzyskało status województwa miejskiego i zajmowało powierzchnię 3,3 tys. m2. Organami zarządzającymi były Rada Narodowa miasta Krakowa oraz prezydent miasta Krakowa przy pomocy Urzędu Miasta Krakowa. W 1990 r. przywrócono funkcje wojewody krakowskiego i Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. W wyniku kolejnej reformy administracyjnej i samorządowej 1 I 1999 r. w miejsce woj. krakowskiego utworzono woj. małopolskie, którego obszar (ok. 15 tys. km2) i granice są podobne do granic sprzed 1957 r.

 

WOJEWÓDZTWO PODKARPACKIE, powstało w ramach reformy podziału administracyjnego państwa 1 I 1999 r., jako jedno z 16 w kraju, z połączenia dotychczasowych 4 województw: rzeszowskiego, tarnobrzeskiego, przemyskiego i krośnieńskiego (z wyjątkiem pow. gorlickiego, który został włączony do woj. małopolskiego). W skład weszły 22 powiaty: bieszczadzki, brzozowski, dębicki, jarosławski, jasielski, kolbuszowski, krośnieński, leski, leżajski, lubaczowski, łańcucki, mielecki, niżański, przemyski, przeworski, ropczycko-sędziszowski, rzeszowski, sanocki, stalowowolski, strzyżowski i tarnobrzeski oraz 4 miasta na prawach powiatu: Rzeszów, Tarnobrzeg, Przemyśl i Krosno. Funkcję podstawowych jednostek samorządu terytorialnego pełni 41 miast i 145 gmin wiejskich. Obszar województwa, po zmianach, liczy 17 844 km2, a zamieszkuje go 2 098 263 osób (2005). Stolicą i siedzibą władz województwa jest Rzeszów. Samorząd wojewódzki składa się z Sejmiku Województwa (jako organu stanowiącego), na którego czele stoi przewodniczący oraz Zarządu Województwa z marszałkiem na czele, którego organem wykonawczym jest Urząd Marszałkowski. W dotychczasowych obu kadencjach mielczanie sprawowali ważne funkcje. W kadencji 1999-2002 członkiem zarządu, a następnie wicemarszałkiem był Władysław Ortyl, a w kadencji 2002-2006 funkcję marszałka powierzono Leszkowi Deptule. Władysław Ortyl został ponownie marszałkiem w 2013 r. i funkcję tę powierzono mu po wyborach w 2014 r. Przedstawicielem administracji państwowej na terenie województwa jest wojewoda podkarpacki, sprawujący funkcję przy pomocy Urzędu Wojewódzkiego.

 

WOJEWÓDZTWO RZESZOWSKIE, zostało utworzone na mocy dekretu Krajowej Rady Narodowej z 7 VII 1945 r., a na stolicę i siedzibę władz wojewódzkich wybrano Rzeszów. W granicach nowego województwa znalazły się wschodnie powiaty województwa krakowskiego i zachodnie powiaty byłego województwa lwowskiego (z okresu międzywojennego) – łącznie 17 powiatów: brzozowski, dębicki, gorlicki, jarosławski, jasielski, kolbuszowski, krośnieński, leski, lubaczowski, łańcucki, mielecki, niżański, przemyski, przeworski, rzeszowski, sanocki i tarnobrzeski. W 1946 r. powierzchnia województwa wynosiła 18 201 km2, a liczba mieszkańców – ok. 1 535 400. W latach 1944-1950 organem stanowiącym była Wojewódzka Rada Narodowa w Rzeszowie, a władzę administracyjną sprawował wojewoda rzeszowski przy pomocy Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie. W 1950 r. zniesiono funkcję wojewody i  Urząd Wojewódzki. Kompetencje terenowego organu jednolitej władzy państwowej otrzymała WRN, a Prezydium WRN (z przewodniczącym na czele) stało się organem zarządzającym i administracyjnym II instancji. W latach 50., na skutek starań miast i powiatów, wielokrotnie wprowadzano zmiany w podziale administracyjnym. Od 1959 r. w województwie funkcjonowały 22 powiaty, w tym mielecki. Liczba ludności rosła, przekraczając w 1973 r. granicę 1800 tys. W latach 1945-1975 w ścisłym kierownictwie organów wojewódzkich znajdowało się szereg osób związanych wcześniej z Mielcem i powiatem mieleckim, m.in. Roman Gesing, Franciszek Dąbal, Mieczysław Marszałek, Tadeusz Kunc i Józef Król. W rezultacie nowego podziału administracyjnego kraju w 1975 r. obszar woj. rzeszowskiego zmniejszono do 4 399 km2. Liczba ludności wynosiła wówczas około 609 600. (Na pozostałych terenach byłego woj. rzeszowskiego utworzono 3 nowe województwa: tarnobrzeskie, przemyskie i krośnieńskie.) Zniesiono Prezydium WRN, a powrócono do funkcji wojewody jako organu administracji państwowej i jego organu wykonawczego – Urzędu Wojewódzkiego. W nowych granicach znalazło się 47 gmin, w tym: Mielec miasto, Mielec wieś, Borowa, Czermin, Gawłuszowice, Przecław i Tuszów Narodowy. Taki stan trwał do 31 XII 1998 r., bowiem w ramach kolejnej reformy podziału administracyjnego państwa, z dniem 1 I 1999 r. w miejsce dotychczasowych województw: rzeszowskiego, tarnobrzeskiego, przemyskiego i krośnieńskiego (bez powiatu gorlickiego), utworzono województwo podkarpackie.

 

WOJEWÓDZTWO SANDOMIERSKIE, powstało w XIV w. w granicach zbliżonych do księstwa dzielnicowego ze stolicą w Sandomierzu. Jego granice na południu obejmowały m.in. Mielec, Rzochów, Przecław, Radomyśl Wielki i okoliczne miejscowości. Miejscem odbywania sejmików był Opatów.

 

WOJNA POLSKO-AUSTRIACKA 1809, rozpoczęła się 14 IV wejściem wojsk austriackich pod dowództwem arcyksięcia Ferdynanda d’Este na teren Księstwa Warszawskiego. Po nierozstrzygniętej bitwie pod Raszynem wojska polskie pod dowództwem księcia Józefa Poniatowskiego ruszyły w kierunku południowym na teren Nowej Galicji. Od maja do lipca zajęto m.in. Sandomierz, Zamość, Lwów i Kraków. Przez pewien czas część wojska Księstwa Warszawskiego gościła w Mielcu. 9 VI Polacy stoczyli potyczkę z wojskami austriackimi na terenach po lewej stronie Wisłoki i wycofali się na prawy brzeg rzeki, a następnie opuścili Mielec. 14 X 1809 r., po porażce wojsk austriackich z Francuzami w bitwie pod Wagram, podpisano pokój w Schönbrunn. Księstwo Warszawskie powiększyło się o Nową Galicję, a tereny na południe od Wisły, w tym Mielec, pozostały pod zaborem austriackim.

 

WOJNA PÓŁNOCNA 1655-1660 („POTOP SZWEDZKI”), rozpoczęła się 19 VII 1655 r. wręczeniem aktu wypowiedzenia wojny Rzeczpospolitej przez Szwecję polskim posłom w Sztokholmie. W lipcu i sierpniu wojska szwedzkie opanowały Wielkopolskę, a we wrześniu i październiku zajęły Warszawę i Kraków (po bohaterskiej obronie krakowskich mieszczan i wojska pod dowództwem Stefana Czarnieckiego). Po klęsce wojsk polskich pod dowództwem hetmana polnego koronnego Stanisława Lanckorońskiego pod Wojniczem (3 X), część polskiego wojska wycofała się w okolice Mielca. Tu również miały dotrzeć niedobitki drugiej polskiej armii dowodzonej przez hetmana wielkiego koronnego Stanisława Potockiego (Rewerę), którą pokonało wojsko kozacko-rosyjskie pod Gródkiem Jagiellońskim. Wkrótce potem pod Mielec przybyło wojsko szwedzkie. Tymczasem w wyniku negocjacji 21 X przedstawiciele szlachty z województw południowo-wschodnich, m.in. sandomierskiego, uznali władzę Karola Gustawa. W tej sytuacji 28 X hetman S. Potocki poddał się z resztkami wojska. Szwedzkie wojska zajęły m.in. Mielec i zorganizowały obóz w pobliżu zamku. Według żywej do niedawna tradycji szwedzka okupacja była bardzo brutalna. Tak działo się zresztą w całym kraju. Mnożyły się grabieże i napady, a opornych gwałcono i okrutnie karano. Wieści o obronie Jasnej Góry, narastający bunt polskich wojsk przeciwko okrucieństwu Szwedów oraz pierwsze sukcesy w mniejszych bitwach i wojnie podjazdowej zaczęły odmieniać losy wojny. Wczesną wiosną 1656 r. odchodzące z Mielca wojsko szwedzkie splądrowało zamek, a może nawet zniszczyło go. Względny spokój trwał krótko. W zimie 1657 r. na Małopolskę napadł książę siedmiogrodzki Jerzy II Rakoczy (sojusznik Szwecji). Przypuszcza się, że jego oddziały nie ominęły Mielca i splądrowały go, podobnie jak wiele innych miast i wsi. Pomoc Austrii udzielona Polsce przyczyniła się do pokonania wojsk siedmiogrodzkich i podpisania kapitulacji przez Rakoczego. Do końca wojny (3 V 1660 r.) Mielec i okolice pozostawały wprawdzie poza działaniami wojennymi, ale odradzały się z wielkimi kłopotami.

 

WOJNA ŚWIATOWA I, zob. hasło HISTORIA MIELCA

 

WOJNA ŚWIATOWA II, zob. hasło HISTORIA MIELCA

 

  • Krzysztof Wojnarowski

    Krzysztof Wojnarowski

WOJNAROWSKI KRZYSZTOF JAN, urodzony 1 IV 1978 r. w Mielcu, syn Józefa i Danuty z domu Ząbek. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK Mielec z zawodem szlifierz metali. Pracował w WSK PZL-Mielec (1993-1996), firmie „Ponar” w Tarnobrzegu (1997-1998), firmie obsługującej cmentarz komunalny (1998), WSK PZL-Mielec (1999-2000), Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu (2001-2002), firmie stolarskiej w Trześni (2003-2004) i BRW Mielec (2004-nadal).Po raz pierwszy oddał krew 26 IV 1996 r. Do Klubu Honorowych Dawców Krwi przy PCK w Mielcu wstąpił w 1998 r. Dotychczas oddał 47 400 ml krwi (2015). Jest członkiem Zarządu Rejonowego Klubu HDK i członkiem grupy reprezentacyjnej przy PCK. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia, Odznaką Honorową PCK IV stopnia, Medalem 50-lecia Honorowego Krwiodawstwa i Medalem 90-lecia PCK.

 

WOJSKA POLSKIEGO (ULICA), ulica powiatowa, jedna z najdłuższych (2256 m) w Mielcu. Biegnie od ul. Cyranowskiej, wzdłuż ogrodzenia SSE EURO–PARK MIELEC (wcześniej WSK „PZL–Mielec”), do ronda z ul. Partyzantów i al. Kwiatkowskiego. Stąd skręca na północ i biegnie łamaną linią, pomiędzy firmami SSE, do granicy miasta w rejonie osiedla Mościska. Tam wybiegają od niej ulice Rudnik i Pogodna oraz droga do Trześni. Ma nawierzchnię asfaltową, wielokrotnie remontowaną, ostatnio przy budowie ronda. Jako droga przemysłowa powstała w ramach budowy Wytwórni Płatowców nr 2 PZL w latach 1937–1939. Status ulicy i nazwę LUDOWEGO WOJSKA POLSKIEGO otrzymała 26 VI 1957 r., po przejęciu przez administrację miejską osiedla fabrycznego WSK. 28 II 1990 r. zmieniono nazwę na WOJSKA POLSKIEGO. Polskie siły zbrojne, aczkolwiek zorganizowane już za panowania Mieszka I, zaczęły używać nazwy WOJSKO POLSKIE dopiero w pierwszych latach XIX w. Urzędowo wprowadzono tę nazwę w 1918 r., po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W 2017 r. wykonano częściowy remont ulicy na odcinku 1,5 km od ronda przy skrzyżowaniu z al. E. Kwiatkowskiego i ul. Partyzantów w kierunku wschodnim do obwodnicy.

 

WOJSKOWA KOMENDA UZUPEŁNIEŃ (WKU), terenowa instytucja administracji wojskowej. Realizuje przede wszystkim zadania z zakresu: zapewnienia mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych, administrowania rezerwami osobowymi, świadczeń na rzecz obrony oraz współpracy z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa. Do 30 XII 1966 r. teren powiatu mieleckiego objęty był działaniem Wojskowej Komendy Rejonowej Powiatowego Sztabu Wojskowego (PSzW) w Dębicy. W styczniu 1967 r. utworzono Wojskową Komendę Rejonową w Mielcu, obejmującą zasięgiem działania obszar powiatu mieleckiego i podlegającą Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego Rzeszów. Równocześnie w okresie I – II 1967 r. odbyło się formowanie Powiatowego Sztabu Wojskowego Mielec, a zadanie to powierzono pierwszemu jego szefowi – ppłk. Stanisławowi Lasowemu. Kadra kierownicza została skompletowana z oficerów przeniesionych służbowo z innych Powiatowych Sztabów Wojskowych, stanowiska podoficerskie obsadzono podoficerami powołanymi do zawodowej służby wojskowej z rezerwy, a stanowiska pracowników cywilnych – osobami pozyskanymi z mieleckich zakładów pracy. W lutym 1969 r. ppłk S. Lasowy został przeniesiony do PSzW Pisz, a szefem PSzW Mielec mianowano ppłk. Józefa Niezgodę. W lipcu 1970 r. wyznaczono go na stanowisko dowódcy Garnizonu Mielec. Od stycznia 1975 r. decyzją MON teren powiatu mieleckiego został objęty działaniem PSzW Dębica, ale już w lutym decyzja ta została cofnięta. W związku z wprowadzeniem nowego podziału administracyjnego państwa w 1975 r. (m.in. likwidacja powiatów) i reorganizacją administracji wojskowej – w miejsce PSzW Mielec powołano Wojskową Komendę Uzupełnień Mielec (WKU), podlegającą Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie. Objęła ona tereny byłych powiatów: mieleckiego, kolbuszowskiego i ropczyckiego. Ppłk J. Niezgoda został przeniesiony na stanowisko komendanta WKU Nisko, a komendantem WKU Mielec wyznaczono ppłk. Leszka Datę. Kolejna zmiana nastąpiła w wyniku reformy administracyjnej w 1999 r. Obszar działania WKU Mielec powiększono o powiat dębicki. Siedzibą WKU jest budynek przy ul. Legionów w Mielcu.

Komendanci (szefowie) w latach 1975-2006: płk dypl. Leszek Data (19751987), płk dypl. Józef Pado (1987-1997), p.o. ppłk dypl. Ryszard Zawisza (1997-1997), p.o. ppłk inż. Stanisław Chmielowiec (1997-1997), płk mgr inż. Zenon Kamiński (1997-2003), ppłk mgr inż. Andrzej Sitko (2003-2007), ppłk Mirosław Ciesielski (2007-).

 

WOJSŁAW, osiedle w południowej części Mielca (od 1985 r.), wcześniej oddzielna miejscowość. Jej główną ulicą jest ul. Wojsławska, a ponadto sieć komunikacyjną osiedla stanowią ulice: Benedyktyńska, Bolesława Chrobrego, Bolesława Wstydliwego, Dobra, A. Gardulskiego, Gołębia, J. Iwaszkiewicza, Nadziei, Rybacka, F. Saramy, Wiosenna, W. Witosa, F. Wiesiołowskiego, Zielona, Żegoty. Liczy ok. 1900 mieszkańców.

Historia Pierwsza wzmianka o Wojsławiu pochodzi z 1269 r., kiedy to dotychczasowy właściciel – rycerz Żegota dokonał zamiany Wojsławia na Grzegorzewice z klasztorem benedyktynów na Łysej Górze. Zakonnicy byli właścicielami Wojsławia do 1471 r. i sprzedali go Janowi Skrętce z Pawłowa, herbu Godziemba. Ten natomiast w 1480 r. sprzedał wieś i Rżyska założycielom Mielca – Janowi i Bernardynowi. W 1548 r. w wyniku podziału dóbr Stanisława Mieleckiego pomiędzy synów, Wojsław otrzymał Sebastian – kasztelan wiślicki, a w spadku po nim – syn Hieronim, starosta brzesko-kujawski. W ostatnich latach XVI w. właścicielką Wojsławia stała się Anna – córka Hieronima, żona Joachima Ocieskiego, a następnie Adama Ratowskiego. Kolejnymi właścicielami byli: Lubomirscy, Sanguszkowie i ponownie Lubomirscy. W 1753 r. właścicielem Wojsławia i Rżysk został Andrzej Wiesiołowski, żonaty z Marianną z Drużbackich, córką Kazimierza i Elżbiety z Kowalskich – słynnej polskiej poetki, „muzy sarmackiej” (1695-1765). Prawdopodobnie wówczas powstał murowany dwór, który po przebudowie (1910-1912) i licznych przeróbkach przetrwał do naszych czasów. Spadkobiercą majątku wojsławskiego był Xawery Wiesiołowski, syn Andrzeja i Marianny. Po śmierci Xawerego Wojsław przejął jego syn – Franciszek. Jako jeden z organizatorów powstania narodowego w Galicji w 1846 r. wielokrotnie gościł w dworze wojsławskim innych organizatorów, m.in. Dembowskiego i Goslara. Po upadku powstania Franciszek Wiesiołowski został uwięziony i wypuszczono go dopiero po interwencjach wpływowych osób na dworze w Wiedniu. W 1853 r. założył w Wojsławiu szkołę 1-klasową jako filię szkoły trywialnej w Mielcu. Wojsław miał wówczas około 650 mieszkańców. W 1855 r. majątek wojsławski zlicytowano za długi zaciągnięte na potrzeby powstańcze. Nabył go Aleksander Sękowski, posiadający dotąd duży majątek ziemski w pobliżu Zbaraża. Kolejnym właścicielem Wojsławia był syn Aleksandra – Stefan, późniejszy prezes Wydziału Powiatowego (marszałek powiatu mieleckiego). Sękowscy bardzo dobrze opiekowali się kościołem w Rzochowie, a w wojsławskim dworze urządzono kaplicę, w której odprawiano msze św. i inne nabożeństwa. Zapraszano też duchownych do głoszenia rekolekcji dla domowników i miejscowej ludności. Z inicjatywy Stefana Sękowskiego w latach 1900-1907 czynna była w Wojsławiu Krajowa Szkoła Koszykarska, która kształciła rzemieślników zajmujących się wikliniarstwem. W 1917 r. Sękowscy sprzedali majątek wojsławski baronowi Götzowi z Oświęcimia. Wkrótce potem właścicielem tych dóbr został Mojżesz Aschheim, a ten sprzedał je Gardulskim. Nowi właściciele wprowadzili do Wojsławia nowoczesne metody uprawy roli, pielęgnacji sadów i przydomowych ogródków. Ważnym wydarzeniem było oddanie do użytku w 1939 r. domu ludowego, wybudowanego ze składek społeczeństwa. W czasie okupacji hitlerowskiej w Wojsławiu znaczna grupa mieszkańców związana była z działalnością konspiracyjną. Prowadzono także tajne nauczanie. Po II wojnie światowej Wojsław został siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej. Stanowił też prężny ośrodek kulturalno-oświatowy. Szkoła podstawowa uzyskała status placówki 7-klasowej. Działały chór i zespół teatralny. Funkcjonowała Ochotnicza Straż Pożarna, Koło Gospodyń Wiejskich i Koło Związku Młodzieży Wiejskiej. W latach 60. w domu ludowym zorganizowano Klub „Młodego Rolnika”. W 1952 r. zmarł Andrzej Gardulski, a w 1979 r. jego spadkobiercy sprzedali wojsławski dwór z parkiem Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. W związku z reformą administracyjną 31 XII 1972 r. zakończyła funkcjonowanie GRN, a Wojsław wszedł w skład Gminy Mielec. W tym czasie liczył około 2200 mieszkańców. W 1975 r. w domu ludowym ulokowano nowo utworzony Gminny Ośrodek Kultury, który rozwinął działalność kulturalną nie tylko w Wojsławiu, ale także w całej Gminie Mielec. W rezultacie decyzji władz o powiększeniu obszaru miasta Mielca od 1 I 1985 r.– Wojsław przyłączono do Mielca i nadano mu status osiedla. Istniejącym drogom nadano nazwy: Benedyktyńska, Bolesława Chrobrego, Bolesława Wstydliwego, Dobra, A. Gardulskiego, Gołębia, J. Iwaszkiewicza, Nadziei, Rybacka, Wiosenna, W. Witosa, Wojsławska, F. Wiesiołowskiego, Zielona i Żegoty. Miejscowa szkoła podstawowa otrzymała nr 10. Od tego czasu zintensyfikowano zbrojenie terenu, a w latach 90. – budowę ulic. Równocześnie na terenie Wojsławia rozwinęło się budownictwo mieszkaniowe. W latach 1985-1992 siłami społecznymi zbudowano kościół pomocniczy p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Miejsce GOK w domu ludowym zajął Miejski Ośrodek Kultury, w którym m.in. rozwinął działalność Zespół Pieśni i Tańca „Wojsławianie”. Na początku lat 90. MOK przeprowadził się do budynku kina „Bajka”, a w domu ludowym pojawiali się kolejni lokatorzy, w większości związani z działalnością kulturalno-oświatową. Po wprowadzeniu reformy oświatowej (1999) w latach 2000-2001 przeprowadzono likwidację Szkoły Podstawowej nr 10, a uczniów dowożono do Szkoły Podstawowej nr 2. Do budynku szkolnego wprowadzono najpierw Wyższą Szkołę Gospodarki i Zarządzania, a od 2007 r. – Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy. W 2005 r. na nieużytkach we wschodniej części Wojsławia ulokowano tzw. Obszar B Mieleckiego Parku Przemysłowego. Po wykonaniu niezbędnej infrastruktury - w 2008 r. pierwsza firma oddała do użytku obiekty produkcyjne i rozpoczęła działalność. W 2007 r. nowa ulica, biegnąca od ul. Wojsławskiej w kierunku torów kolejowych, otrzymała patronat Franciszka Saramy – wojsławianina, nauczyciela i wybitnego działacza kulturalnego. Od 2008 r. – w ramach projektu współfinansowanego przez UE „Uporządkowanie systemu zbierania i oczyszczania ścieków w Mielcu” – rozpoczęto zadanie „Budowa kanalizacji sanitarnej w osiedlach Wojsław i Rzochów oraz renowacja kanalizacji istniejącej”. W 2009 r. ukończono budowę kanalizacji sanitarnej i przeprowadzono renowację kanalizacji istniejącej. Nowej ulicy nadano nazwę Azaliowa.

 

WOJSŁAWIANIE (ZESPÓŁ PIEŚNI I TAŃCA), powstał w latach 1985-1987 w Gminnym Ośrodku Kultury w Wojsławiu z prowadzonej tam grupy tanecznej, a następnie kontynuował działalność pod opieką Miejskiego Ośrodka Kultury. Założycielami i instruktorami zespołu byli: Jan Sarama (choreografia), Tadeusz Wywrocki (muzyka), Bożena Telega i Lucyna Szęszoł (sprawy organizacyjne). Występowano z programem Witają Was Wojsławianie, w którym zaprezentowano tańce narodowe i regionalne. Na początku lat 90., po przeprowadzeniu siedziby MOK do budynku kina „Bajka”, aktywność zespołu spadła i został rozwiązany.

 

WOJSŁAWSKA (ULICA), ulica wojewódzka na osiedlach T. Kościuszki i Wojsław, stanowi część drogi wojewódzkiej 985 Nagnajów – Dębica. Odcinek ten zaczyna bieg od skrzyżowania z ul. A. Mickiewicza, a kończy na granicy pomiędzy Wojsławiem i Rzochowem. Ma 985 m długości, asfaltową nawierzchnię oraz chodniki. Powstała w 1977 r. i początkowo była przedłużeniem ul. H. Sienkiewicza do ówczesnych granic miasta. Wtedy też na jej skrzyżowaniu z ul. A. Mickiewicza i ul. H. Sienkiewicza zamontowano pierwszą w Mielcu sygnalizację świetlną. 27 III 1985 r., po przyłączeniu m.in. Wojsławia i Rzochowa do miasta Mielca, odcinek ten i dotychczasowa droga biegnąca przez Wojsław zostały połączone i nazwane ul. Wojsławską. Oddanie do użytku nowej tranzytowej ulicy spowodowało spore zmiany, m.in. ulice Lwowska i Zacisze zostały podzielone na dwie części i oddzielone od ruchu na Wojsławskiej, a tak samo podzielona ul. Moniuszki otrzymała połączenie z jednej strony. Ponadto krzyżują się z nią ulice: G. Narutowicza, ul. T. Kościuszki, ul. Racławicka i ul. Kosynierów na terenie osiedla T. Kościuszki oraz ulice: Gołębia, Rybacka, Zielona, Nadziei, Bolesława Chrobrego, Dobra, Bolesława Wstydliwego, Benedyktyńska, W. Witosa, A. Gardulskiego, F. Wiesiołowskiego i Żegoty. Wędrówka w kierunku Wojsławia jest ciekawą lekcją historii. Początek to osiedle domów jednorodzinnych i kilka sklepów, wszystko w bogatej zieleni. Od ul. Moniuszki rozpoczyna się jedna ze stref przemysłowych. Jest tu m.in.: baza Miejskiej Komunikacji Samochodowej, stacja paliw, stara cegielnia, komis samochodowy ze stacją obsługi i kilka firm produkcyjno – handlowych. Po ul. Kosynierów znów pojawiają się po obu stronach okazałe domy prywatne, z reguły schowane w zieleni ogrodowej. Tu i ówdzie widać kapliczki i figury przydrożne, bardzo zadbane, a przy ul. Benedyktyńskiej kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po skrzyżowaniu z ul. Witosa po lewej Dom Ludowy, miejsce imprez i uroczystości integrujących wojsławian przez kilkadziesiąt lat, ale teraz służący innym celom. Po prawej zaś - budynek dawnej Szkoły Podstawowej nr 10, później Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania, a obecnie siedziba Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego. Nieco dalej znajduje się największa do niedawna atrakcja Wojsławia – odbudowany XIX–wieczny dwór z parkiem. Jest dziś ogrodzony murem i na razie niedostępny dla zwiedzających. Można podejść tylko do ustawionej w narożniku ogrodzenia zabytkowej figury św. Jana Nepomucena, odrestaurowanej w latach 90. W latach 2009-2010 ul. Wojsławska została przebudowana, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową, zbudowano z obu stron chodniki z kostki i ścieżkę rowerową.

 

  • Kazimierz Wojtanowski

    Kazimierz Wojtanowski

WOJTANOWSKI KAZIMIERZ TADEUSZ, urodzony 12 X 1928 r. w Dębicy, syn Józefa i Józefy z domu Wójcik. W latach 1941–1943 uczęszczał do dwuletniej Miejskiej Szkoły Handlowej w Dębicy, a następnie został zmuszony przez Niemców do pracy w restauracji jako uczeń zawodu. W 1946 r. zdał małą maturę, a następnie ukończył Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława Jagiełły w Dębicy i zdał maturę w 1948 r. W latach 1945–1948 pełnił funkcję zastępcy komendanta Hufca ZHP w Dębicy. Studiował na Wydziale Praw Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1952 r. uzyskał tytuł magistra praw. Pracę zawodową rozpoczął w styczniu 1953 r. w Zakładach Ceramiki Budowlanej w Dębicy, a następnie od maja tego roku do września 1957 r. pracował w Zakładach Przemysłu Gumowego w Dębicy na stanowiskach starszy ekonomista i kierownik sekcji organizacyjno – prawnej. W październiku 1957 r. rozpoczął pracę w sądownictwie. Był kolejno: aplikantem w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie (X 1957 r. – XII 1959 r.), asesorem i p.o. sędzią w Sądzie Powiatowym w Mielcu (I 1960 r. – XII 1960 r.), asesorem, p.o. sędziego i sędzią (V 1961 r.) w Sądzie Powiatowym w Kolbuszowej (XII 1960 r. – XII 1963 r.), sędzią w Sądzie Powiatowym w Mielcu (XII 1963 r. – VIII 1966 r.), sędzią w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie (IX 1966 r. – IV 1976 r.), sędzią Sądu Wojewódzkiego w Krośnie (1976–1978) i ponownie sędzią w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie (1978–1990). Ponadto delegowano go: w latach 1978–1982 do pełnienia czynności w Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie, a w latach 80. dwukrotnie (po 3 miesiące) do Warszawy, gdzie był sędzią i rzecznikiem prasowym w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz sędzią w Sądzie Najwyższym. Także w latach 80. był wykładowcą na Wydziale Prawa i Administracji Filii UMCS w Rzeszowie. Ukończył m.in. studium w zakresie nowego prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego (Katowice-Warszawa, 1968) i uczestniczył w szeregu seminariów specjalistycznych. Publikował w periodyku „Prawo i Życie”. W październiku 1990 r. został sędzią Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie. W dniu 15 II 1991 r. powierzono mu funkcję prezesa tegoż Sądu Apelacyjnego i pełnił ją do 12 X 1998 r., a następnie przeszedł w stan spoczynku i powrócił do Mielca. Od młodości angażował się społecznie, m.in. jako: zastępca komendanta Hufca ZHP w Dębicy (1945–1948), działacz Zrzeszenia Studentów Polskich (w czasie studiów), organizator i przewodniczący Komisji Rozjemczej i Rady Pracowniczej w ZPG w Dębicy oraz członek PTTK i LOK przy ZPG (1954-1957), członek Zarządu Okręgu Zrzeszenia Prawników Polskich w Rzeszowie, prelegent Towarzystwa Wiedzy Powszechnej oraz działacz Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Komandorskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Zrzeszenia Prawników Polskich” i Odznaką Honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy”.

 

  • Anna Wojtas

    Anna Wojtas

WOJTAS ANNA (z domu GĘZA), urodzona 25 X 1966 r. w Mielcu, córka Stanisława i Krystyny z domu Smaczniak. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1985 r. Siatkówkę zaczęła trenować w końcowych klasach szkoły podstawowej, a następnie została zawodniczką Stali Mielec. Występy w I drużynie seniorek (II liga) rozpoczęła w sezonie 1984/1985 i przyczyniła się do awansu do I ligi. W latach 1985 – 1994 była zatrudniona w WSK Mielec z oddelegowaniem do prac sportowych w Stali Mielec (1990 – 1994). W tym okresie jako rozgrywająca wniosła duży wkład do osiągniętych wówczas sukcesów, a zwłaszcza brązowych medali Stali za III miejsce w sezonach 1991/1992 i 1993/1994. W 1992 r. ukończyła studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek trenerski). W latach 1994 - 1995 pracowała w „Dezamecie” w Nowej Dębie i grała w tamtejszym zespole siatkówki. W sezonie 1995/1996 występowała w zespole BKS Stal Bielsko Biała, który wywalczył tytuł mistrza Polski. Przed sezonem 1996/1997 powróciła do Mielca i przyczyniła się do powrotu Stali do Serii A I Ligi (najwyższa wówczas klasa rozgrywkowa). Po likwidacji FKS Stal w 1997 r. przeszła do nowo utworzonego Klubu Piłki Siatkowej Stal i była współautorką jego największych sukcesów: zdobycia brązowego medalu w sezonie 1998/1999 i wicemistrzostwa Polski w sezonie 1999/2000 oraz wygrania grupy eliminacyjnej Pucharu Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej Kobiet CEV w 1999 r. i awansu do ćwierćfinału tego Pucharu w 2002 r. W tym okresie była zatrudniona w Zakładach Narzędziowych Sp. z o.o. w Mielcu (1997–2001) i Wire Bind Spiral  Sp. z o.o. w Mielcu (2001–2002). Ponadto prowadziła treningi siatkarskie z grupami początkującymi (IV – VI klasa szkoły podstawowej). W 2002 r. zakończyła karierę wyczynową. W latach 2002-2004 została zatrudniona w KPS Stal jako pracownik administracyjny i jeszcze w tym samym roku przeszła na stanowisko specjalisty ds. administracji w nowo utworzonym KPSK Stal Mielec. Po zmianach organizacyjnych w KPSK Stal Mielec (przekształcenie na Stal Mielec SA) w 2012 r. rozwiązała umowę o pracę. Pełni funkcję kierownika biura UKS Szóstka Mielec oraz trenuje grupę młodziczek tego klubu.

 

  • Artur Wojtas

    Artur Wojtas

WOJTAS ARTUR, urodzony 4 I 1967 r. w Chrzanowie, syn Władysława i Krystyny z domu Adam. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu (specjalność: budowa płatowców). Po maturze w 1988 r. został przyjęty do pracy w Ośrodku Badań Rozwojowych Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku montera płatowców. Równocześnie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek: mechanika i budowa maszyn, specjalność: silniki mechaniczne) i w 1994 r. uzyskał tytuł inżyniera. W 1995 r. ukończył studia podyplomowe (dziedzina: systemy komputerowe w zarządzaniu) na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1994-1996 pracował w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” Sp. z o.o. jako technolog w Dziale Uruchomienia Produkcji, a w latach 1997-1999 był kierownikiem Działu Zakupów Materiałowych. Po powstaniu Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. został zatrudniony na stanowisku kierownika Działu Zakupów (1999-2000), a następnie pełnił funkcję szefa programu produkcji części i zespołów samolotów Hawk, RJ146, Hawker 800XP (2000-2002).  W 2002 r. ukończył studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym (kierunek: zarządzanie i inżynieria produkcji) Politechniki Krakowskiej oraz przeniósł się do Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Rzeszów” SA (Pratt&Whitney, grupa United Technologies Corporation), gdzie pracował na stanowisku kierownika Sekcji Kooperacji i później kierownika Działu Zaopatrzenia i Kooperacji (2002-2005). W 2005 r. powrócił do Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. (Sikorsky Aircraft Corporation, grupa United Technologies Corporation), gdzie powierzono mu funkcję członka Zarządu – Dyrektora Handlowego (2005-2010), a od 2011 r. – funkcję członka Zarządu – Dyrektora Programów Wojskowych. Wniósł znaczący wkład m.in. w zabezpieczenie wieloletniej sprzedaży wyrobów PZL Mielec. Uczestniczył w szeregu kursów specjalistycznych. Był delegatem na pierwsze posiedzenie Europejskiego Parlamentu Przedsiębiorstw w Brukseli (2008). W 2010 r. otrzymał nominację na honorowego członka organizacji Emerald Who’s Who z siedzibą w Nowym Yorku (za dotychczasowe osiągnięcia zawodowe), a w 2011 r. został powołany do Przemysłowej Grupy Doradczej NATO (NIAG).

 

  • Zdzisław Wojtas

    Zdzisław Wojtas

WOJTAS ZDZISŁAW STANISŁAW, urodzony 22 VIII 1922 r. w Krakowie, syn Stanisława i Albiny z domu Spaltenstein. W 1924 r. rodzina Wojtasów przeniosła się do Katowic. Tam Zdzisław ukończył szkołę podstawową, a następnie 3 klasy Państwowego Gimnazjum im. A. Mickiewicza. Po wybuchu II wojny światowej zamieszkał z rodzicami w Mielcu. Aby uniknąć przymusowej wywózki do Niemiec, pracował jako robotnik w Firmie Herminy Królikiewicz w Mielcu (przemysł drzewny) przy ul. A. Kędziora (Cyrankastrasse). Po wyzwoleniu miasta spod okupacji hitlerowskiej podjął naukę w Państwowym Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu i po ukończeniu czwartej klasy 12 XII 1944 r. zdał małą maturę. 12 I 1945 r. został powołany do wojska. Szkolił się w Przemyślu, a następnie w Pierwszej Oficerskiej Szkole Piechoty WP w Krakowie i 15 VII 1945 r. został promowany na stopień podporucznika. W wojsku służył do 20 VIII 1952 r., najpierw jako oficer liniowy, a później w intendenturze, gdzie awansował do stanowiska kwatermistrza pułku. Trzykrotnie brał udział w walkach na terenach południowo-wschodniego Podkarpacia (23 VII  – 15 II 1947 r., 13 X 1948 r. – 9 III 1949 r., 12 X – 8 XII 1951 r.). W 1949 r. został awansowany na stopień porucznika. 20 VIII 1952 r. został przeniesiony do rezerwy i pracował w różnych przedsiębiorstwach na terenie Katowic i Gliwic. W 1960 r. ukończył Technikum Budowlane dla Pracujących (specjalność: instalacje sanitarne i przemysłowe) i zdał maturę, uzyskując tytuł technika budowlanego. W latach 1957-1960 pracował w Biurze Projektów Budowy Nowych Kopalń w Gliwicach. 1 XI 1960 r. przeprowadził się na stałe do Mielca i został zatrudniony na stanowisku kierownika budowy w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Instalacji Budowlanych, a następnie w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych. W latach 1962–1988 pełnił funkcje inspektora nadzoru w Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w Dębicy – Inspektorat w Mielcu, a po reorganizacji w Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w Rzeszowie – Inspektorat w Mielcu. Nadzorował roboty sanitarne i przemysłowe na terenie Mielca, m.in. w ramach budowy: Szpitala Powiatowego, Stacji Uzdatniania Wody, miejskiej sieci ciepłowniczej, kotłowni i węzłów ciepłowniczych, kolektorów sanitarnych i magistrali wodociągowych. W 1965 r. uzyskał uprawnienia budowlane w zakresie projektowania i wykonawstwa instalacji i urządzeń sanitarnych, a w 1969 r., po odbyciu ćwiczeń wojskowych, został awansowany na stopień kapitana. Wykonał szereg projektów technicznych w czynie społecznym na rzecz miasta Mielca, m.in.: kanalizacji deszczowej w ulicach J. Kusocińskiego, Z. Nałkowskiej i J. Kilińskiego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. M. Reja i kanalizacji ogólnospławnej w ul. Wolności. W 1985 r. otrzymał awans na stopień majora. Z dniem 21 XII 1988 r. przeszedł na emeryturę. Od 1975 r. należał do ZBoWiD, a od lat 90. do Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką Grunwaldzką, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1981 r. i Brązową Odznaką „Za Zasługi dla ZŻWP”. Zmarł 18 XI 2015 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WOJTASIK MICHAŁ (ksiądz), urodzony 28 VII 1920 r. w Witowicach Dolnych, parafia Tropie, syn Jana i Katarzyny z domu Wolak. Maturę zdał w Nowym Sączu w 1945 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie, w 1948 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Pilźnie (1948–1953) i Przecławiu (1953–1957). W 1957 r. został skierowany do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu i tu przez blisko 30 lat katechizował dzieci i młodzież. Znacząco przyczynił się do rozwoju wielu grup modlitewnych i scalania duchowego wspólnoty parafialnej. Odznaczony Ec. Zmarł 16 XI 1986 r. Spoczywa w grobowcu kapłańskim na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WOJTASZEK BOGDAN, urodzony 31 III 1955 r. w Mielcu, syn Edwarda i Marty z domu Pazdan. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1974 r. Studiował filologię angielską na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i w 1979 otrzymał tytuł magistra. Od 1 III 1979 r. do 31 VIII 2007 r. pracował jako nauczyciel języka angielskiego w II LO w Mielcu, a od 1 X 2005 r. jest nauczycielem języka angielskiego w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych w Mielcu. Posiada tytuł nauczyciela dyplomowanego. W latach 1979-1980 (już w czasie zatrudnienia w II LO) został powołany do wojska na roczne przeszkolenie oficerów rezerwy (SOR) w specjalności tłumacza do WSOWZ we Wrocławiu i elitarnej 6 PDPD („czerwone berety”) w Krakowie. Służbę wojskową ukończył z wyróżnieniem w stopniu podporucznika rezerwy. W czasie długoletniej pracy nauczycielskiej wychował kilka pokoleń anglistów. Wielu jego uczniów pracuje w zawodzie nauczyciela języka angielskiego w Mielcu, na terenie kraju i poza jego granicami. Współpracuje z wydawnictwami, m.in. z Wydawnictwem Szkolnym „Omega” w Krakowie jako konsultant merytoryczny podręczników, lektor w anglojęzycznych nagraniach audio do tych podręczników oraz jako autor zbioru ćwiczeń leksykalno-gramatycznych przygotowujących do matury. Jest też współpracownikiem Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu jako lektor kursów językowych w technikach „e-learning” w ramach projektów Europejskiego Funduszu Społecznego. Zainicjował organizację w II LO kursów przygotowawczych do matury i studiów i przez wiele lat był ich kierownikiem. (Kursy były formą działalności gospodarczej szkoły.) Uczestniczył w wymianie młodzieży szkolnej mieleckiego II LO i CEG w Erlangen (Niemcy). Współpracuje przy tworzeniu filmów promocyjnych, m.in. o Mielcu i SSE EURO-PARK MIELEC, produkowanych przez mieleckie firmy EDA Video i MAWI Studio. Jest tłumaczem na doraźne potrzeby samorządowych władz miasta Mielca, m.in. z okazji wizyt delegacji zagranicznych. Wielokrotnie wyróżniany za wybitne osiągnięcia w pracy pedagogicznej. Na emeryturę przeszedł 31 VIII 2007 r.

 

  • Ryszard Wolak

    Ryszard Wolak

WOLAK RYSZARD, urodzony 10 XII 1947 r. w Wadowicach Górnych, pow. mielecki, syn Józefa i Stefanii z domu Ogorzałek. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. W latach 1966–1979 pracował w WSK „PZL–Mielec” na stanowiskach: ślusarza probierza, mistrza, technologa, kierownika Sekcji Technologicznej i kierownika Pracowni Technologicznej. W 1976 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie (specjalizacja: silniki spalinowe) i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Od I do VIII 1979 r. pracował w Zakładzie Zamiejscowym WSK Mielec w Poznaniu, wdrażając nową licencję pomp paliwowych CAV produkcji angielskiej. We wrześniu 1979 r. został oddelegowany do pracy w aparacie partyjnym PZPR w Tarnowie i Mielcu, gdzie pełnił funkcję I sekretarza w latach 1983–1990. Ponadto w latach 1984–1990 był wiceprzewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Pełniąc te odpowiedzialne funkcje, przyczynił się do rozwoju miasta Mielca mimo narastającego kryzysu gospodarczego i społecznego kraju. Ukończył szereg kursów specjalistycznych, a także kurs dla członków rad nadzorczych. Od I do VII 1990 r. pracował w Banku Przemysłowo-Handlowym w Rzeszowie jako inspektor techniczny, a od VIII 1990 r. do IV 1991 r. pełnił funkcję kierownika sieci sklepów Wielobranżowego Zespołu Działalności Gospodarczej w Rzeszowie. W latach 1991-1999 prowadził działalność gospodarczą w ramach Przedsiębiorstwa Handlowego JURYSTA w Mielcu. Po epizodycznej roli w marketingu Zakładu Mechaniki R & G w Mielcu (I–VI 2000 r.) został zatrudniony od VII 2000 r. w Wytwórni Aparatury Wtryskowej „PZL–Mielec” jako kierownik Odlewni (do III 2003 r.), a następnie pełnomocnik Zarządu ds. restrukturyzacji (do VII 2005 r.) i zastępca dyrektora Oddziału Odlewni (od VIII 2005 r.). Ponadto w latach 1968-1972 pełnił funkcję kuratora sądowego dla nieletnich w Tarnobrzegu. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” i Odznaką Zasłużonego Działacza Lotnictwa Sportowego.

 

  • Wiesław Wolak

    Wiesław Wolak

WOLAK WIESŁAW, urodzony 12 VIII 1949 r. w Rzeszowie, syn Józefa i Stefanii z domu Ogorzałek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z maturą w 1968 r. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie (1972 r.) objął stanowisko dowódcy plutonu w 81 samodzielnym pułku artylerii Obrony Powietrznej Kraju. W 1974 r. został przeniesiony do 32 batalionu radiotechnicznego na stanowisko dowódcy baterii, a w 1977 r. do 17 dywizjonu rakietowego Obrony Powietrznej na stanowisko starszego oficera operacyjno-szkoleniowego. W 1978 r. został skierowany na studia do Akademii Obrony Powietrznej w Kalininie w ZSRR (aktualnie Twer w Rosji) i ukończył je w 1981 r. jako oficer dyplomowany. Po powrocie do Polski objął stanowisko szefa Wydziału Rozpoznania w 1 Dywizji Artylerii OPK. W 1983 r. w stopniu kapitana został dowódcą 75 dywizjonu rakietowego. Po 2 latach i awansie na stopień majora powierzono mu funkcję szefa Sztabu 1 Dywizji Artylerii OPK. Pełnił ją do 1990 r., awansując w 1988 r. do stopnia podpułkownika. W 1990 r. ukończył Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne  (PSOS) w Akademii Obrony Narodowej i został dowódcą 1 Brygady Rakietowej (po przeformowaniu z 1 Dywizji Artylerii). W 1991 r. Inspekcja Sił Zbrojnych wysoko oceniła całokształt  działalności Brygady, a jej dowódca ppłk Wolak w drodze wyróżnienia awansował do stopnia pułkownika. W 1993 r. dowodzona przezeń jednostka brała udział w historycznym pierwszym strzelaniu bojowym na nadmorskim poligonie w Ustce i celująco wykonała zadanie. (Obserwatorem był prezydent RP Lech Wałęsa.) Za osiągnięcie w 1991 r. i 1993 r. najwyższych wyników w działalności służbowej na szczeblu Sił Zbrojnych Brygada została wyróżniona Medalem „Za Wybitne Osiągnięcia w Służbie Wojskowej”, a w 1994 r. otrzymała sztandar ufundowany przez społeczeństwo miasta Bytomia. W 1996 r. płk Wolak został przeniesiony na stanowisko szefa Sztabu 3 Korpusu Obrony Powietrznej we Wrocławiu, a w latach 2001-2002  pełnił funkcję asystenta szefa logistyki Sił Powietrznych w Warszawie. W maju 2002 r. powrócił na Śląsk, gdzie powierzono mu stanowisko szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Katowicach - obejmował je do 2006 r. Był m.in. współorganizatorem Pielgrzymki Wojskowej na Jasną Górę. Z dniem 31 I 2007 r. przeszedł na emeryturę. Poza służbą wojskową angażował się w działalność społeczną. W latach 90. był prezesem czołowego polskiego koszykarskiego klubu sportowego Bobry Bytom, dwukrotnego wicemistrza Polski w koszykówce mężczyzn (1994 r., 1996 r.). W latach 1986-2008 był członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. W 2012 r., po rozwiązaniu 1 Brygady, założył Stowarzyszenie Żołnierzy i Sympatyków 1 Brygady Rakietowej i został jego prezesem. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Policji”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Złotym Medalem „Za Zasługi” (Czechy) oraz honorowym tytułem Generalnego Dyrektora Górniczego III stopnia.

 

  • ks. Jan Wolan

    ks. Jan Wolan

WOLAN JAN ksiądz,  urodzony 23 III 1933 r. w Chrząstowie, powiat mielecki, syn Michała i Julii z domu Piątek. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1952 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Studia teologiczne ukończył w 1957 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafiach w Pilźnie (1957-1959), św. Jadwigi w Dębicy (1959-1960), Przecławiu (1960-1963), Sarnowie (1963-1966), Rajbrocie (1966-1968), Witkowicach (1968-1971), Krużlowej (1971-1977), Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie (1977-1979), Gwoźdźcu (1979-1981). W 1981 r. został mianowany proboszczem parafii Żelichów, a w 1993 r. przeniesiony na probostwo w parafii Delastowice. Pełnił też funkcje dekanalnego referenta misyjnego w dekanacie Dąbrowa Tarnowska oraz dekanalnego ojca duchownego w dekanacie Szczucin. W 2003 r. przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Tarnowie. Zmarł 13 IX 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie koło Mielca.

 

WOLANIN ANDRZEJ WIESŁAW, urodzony 29 XI 1953 r. w Mielcu, syn Adama i Teresy z domu Kocoń. Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu z maturą w 1973 r., uzyskując tytuł technika mechanika w specjalności obróbka skrawaniem. Studiował w Wyższej Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej Górze i po jej ukończeniu w 1977 r. otrzymał tytuł inżyniera i mianowanie na stopień podporucznika Wojska Polskiego. W październiku 1977 r. rozpoczął zawodową służbę wojskową w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju, początkowo w 3 batalionie radiotechnicznym w Sandomierzu na stanowisku inżyniera stacji radiolokacyjnej, a następnie jako dowódca stacji radiolokacyjnej. Od I 1980 r. do I 1991 r. pełnił służbę w kompanii radiotechnicznej w Jędrzejowie, m.in. na stanowiskach: dowódcy obsługi stacji radiolokacyjnej, dowódcy obsługi aparatowni przekazywania danych i dowódcy kompanii radiotechnicznej. W styczniu 1991 r. został przeniesiony do 36 batalionu radiotechnicznego w Krakowie na stanowisko inżyniera węzła łączności, a następnie był oficerem operacyjnym i starszym oficerem operacyjnym połączonego stanowiska dowodzenia. Równocześnie ukończył kursy specjalistyczne „Dunajec” (1983) i dowódcy kompanii radiotechnicznej (1990). Awansował na stopnie: porucznika (1982), kapitana (1992) i majora (1998). Od X 1999 r. pracował na stanowisku kierownika Sekcji Administracji Rezerw Oficerskich i Chorążych w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Mielcu. Zawodową służbę wojskową zakończył 31 V 2004 r. i przeszedł na emeryturę. Systematycznie podnosił swoje kwalifikacje, kończąc kolejno: studia na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki z tytułem magistra (1995), studia podyplomowe w Szkole Ochrony i Inżynierii Środowiska przy AGH w Krakowie i kurs pedagogiczny na Wydziale Zarządzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (2004). Od VIII 2004 r. pracował w WKU Mielec na stanowisku specjalisty w Wydziale Planowania Mobilizacyjnego i Administrowania Rezerwami. Społecznie angażował się w działalność środowiska kombatanckiego w Mielcu. Jest członkiem Klubu Strzeleckiego „Ogniomistrz” przy LOK w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotym i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotym i Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” i Odznaką „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych”. W 2003 r. przeszedł na emeryturę wojskową (w stopniu majora), a następnie był pracownikiem cywilnym WKU do 31 I 2011 r.

 

  • Ryszard Wolanin

    Ryszard Wolanin

WOLANIN RYSZARD, urodzony 4 XI 1955 r. w Mielcu, syn Adama i Teresy z domu Kocoń. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. W latach 1970-1982 pracował w WSK „PZL-Mielec”, a w latach 1985-1994 – w Urzędzie Gminy w Przecławiu. Od 1989 r. był zastępcą naczelnika Gminy Przecław. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie, a następnie Studium Pedagogiczne Podyplomowe przy Politechnice Rzeszowskiej (1993). Od 1994 r. pełni funkcję wójta Gminy Przecław (4 kadencje). Jest inspiratorem szeregu przedsięwzięć, m.in. utworzenia Zespołu Szkół w Przecławiu (Liceum Ogólnokształcące, Gimnazjum) i „Becikowego po przecławsku” (praca dla ojców). Od młodości angażował się społecznie. W czasie pracy w WSK był przewodniczącym ZSMP na Wydziale 33, a później przewodniczącym ZSMP w Zakładzie Lotniczym. Po przejściu do Przecławia zaangażował się do pracy kulturalno-oświatowej i działalności sportowej. Pełni funkcję prezesa zarządu Klubu Sportowego „Team” Przecław, który od 1994 r. gra w V lidze, a jego trampkarze zdobyli w 1996 r. 6. miejsce w kraju w rozgrywkach „Piłkarska kadra czeka”. Jest także członkiem Towarzystwa Przyjaciół Przecławia. Udziela się też w przedsięwzięciach w skali powiatu, m.in. jest prezesem Lokalnej Grupy Działania „Prowent”. Wyróżniony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznaczeniem Młodzieżowym im. J. Krasickiego. Przez szereg lat czynił starania o przywrócenie praw miejskich Przecławowi i 1 I 2010 r., po otrzymaniu przez Przecław statusu miasta, został jego burmistrzem. W wyborach samorządowych w 2010 r. został wybrany na burmistrza Przecławia w kadencji 2010-2014, a w wyborach w 2014 r. ponownie powierzono mu funkcję burmistrza Przecławia w kadencji 2014-2018.

 

WOLAŃSKI STANISŁAW, urodził się 30 I 1926 r. w Dynowie, syn Władysława i Stanisławy z Tarnawskich. Ukończył Szkołę Powszechną w Dynowie. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczył w tajnych kompletach gimnazjalnych. Maturę zdał w 1946 r. w Gimnazjum i Liceum im. Władysława Jagiełły w Przeworsku. W latach 1946-1948 studiował prawo administracyjne na Uniwersytecie Wrocławskim, a następnie podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej i w grudniu 1953 r. uzyskał dyplom lekarza medycyny. 1 III 1954 r. został zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na Oddziale Chirurgicznym i pracował tam do 1971 r. W 1958 r. uzyskał specjalizację I stopnia, a w 1969 r. - specjalizację II stopnia z zakresu chirurgii ogólnej oraz specjalizację z zakresu organizacji ochrony zdrowia. Ponadto pracował jako lekarz i chirurg w Poradni Chirurgicznej w Szpitalu Powiatowym oraz Poradni Chirurgicznej Przemysłowej Służby Zdrowia przy WSK Mielec. W latach 60. był także lekarzem sportowym piłkarzy „Stali” Mielec. Często delegowano go do innych placówek medycznych, m.in. w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych. W latach 1964-1970 pełnił funkcję kierownika Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Przyczynił się do dokończenia budowy i wyposażenia w sprzęt Szpitala Powiatowego przy ul. S. Żeromskiego. Zainicjował i współtworzył nowe rozwiązania organizacyjne w mieleckiej Służbie Zdrowia, m.in. uruchomienie drugiej Poradni Rejonowej dla Mielca – Osiedla i przychodni specjalistycznych oraz szkolnych gabinetów lekarsko-stomatologicznych, wybudowanie i wyposażenie szeregu nowych Ośrodków Zdrowia na terenie powiatu mieleckiego, wprowadzenie instytucji lekarza domowego, zorganizowanie poradnictwa przeciwalkoholowego, wdrożenie programu fluoryzacji w szkołach, utworzenie Rejonowej Kolumny Transportu Sanitarnego (filii Wojewódzkiej KTS), rozwinięcie różnych form opieki społecznej oraz uruchomienie w Szpitalu Punktu Krwiodawstwa jako fili Wojewódzkiej Stacji Krwiodawstwa. Przygotowywał nową organizację Służby Zdrowia w systemie Zespołu Opieki Zdrowotnej. Był autorem programu oszczędnościowego, w którym kluczowe znaczenie przypisywał doskonaleniu systemu organizacyjnego, kierowaniu i zarządzaniu oraz wprowadzaniu nowych rozwiązań ekonomicznych. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 5 VIII 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Dynowie.

 

WOLICKI MARIAN, urodzony 7 XI 1925 r. w Gumniskach, pow. dębicki, syn Stanisława i Marii z Podgórskich. W latach 1941-1943 pracował przymusowo jako ślusarz w Flugzeugwerk Mielec, a od 7 I 1944 r. do 18 VII 1944 r. w Baudienst Pustków. Po II wojnie światowej został zatrudniony jako ślusarz w Kopalni Węgla Kamiennego w Siemianowicach Śląskich (od 1 VI 1945 r.), a następnie w Zakładach Włókienniczych w Zawidowie Oddział w Zgorzelcu (od 7 XI 1945 r.). Od 1951 r. do 1963 r. pracował w WSK Mielec na stanowiskach: ślusarza, brygadzisty, mistrza i starszego mistrza na tzw. prototypowni. W 1961 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i zdał maturę. Od 1963 r. został etatowym przewodniczącym Rady Zakładowej WSK Mielec i pełnił tę funkcję do 1976 r. W 1974 r. ukończył studia z zakresu prawa i administracji na UMCS w Lublinie i uzyskał tytuł magistra. W latach 1976–1978 kierował Działem Kadr WSK. Angażował się społecznie, m.in. jako: członek zakładowej, powiatowej i wojewódzkiej instancji PZPR, członek WKZZ w Rzeszowie, członek Prezydium Zarządu Wojewódzkiego ZZ Metalowców, członek Prezydium Zarządu Głównego ZZ Metalowców w Warszawie i członek Centralnej Rady Związków Zawodowych w Warszawie w latach 60., 70. i 80. Ponadto w latach 60. sprawował opiekę nad sekcją piłki nożnej FKS „Stal” Mielec oraz był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30–lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz ZZM”, Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką Honorową PCK, Srebrnym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego, licznymi odznakami resortowymi i medalami organizacji społecznych oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1985 r.

 

  • Szczepan Woliński

    Szczepan Woliński

WOLIŃSKI SZCZEPAN BOLESŁAW, urodzony 3 VIII 1948 r. w Mielcu, syn Karola i Danuty z Góreckich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego (kierunek: budownictwo) Politechniki Krakowskiej w Krakowie ukończył w 1971 r., uzyskując tytuł magistra inżyniera. W 1972 r. został zatrudniony w Politechnice Rzeszowskiej i z tą uczelnią, a zwłaszcza jej Wydziałem Budownictwa i Inżynierii Środowiska (WBiIŚ), związał swoją działalność naukową i dydaktyczną. Był asystentem i st. asystentem (1972-1980) oraz adiunktem (1980-1993). W 1979 r. uzyskał na Politechnice Krakowskiej stopień doktora nauk technicznych z zakresu budownictwa, a w 1992 r. na Politechnice Warszawskiej w Warszawie – habilitację. W latach 1985-1986 odbył staż naukowy w Laboratorium Stevina na Uniwersytecie Technicznym w Delft (Holandia). Od 1993 r. jest profesorem nadzwyczajnym Politechniki Rzeszowskiej. Pełnił funkcje akademickie: przewodniczącego i członka kilku komisji Senatu PRz i Rady WBiIŚ (od 1980), prorektora ds. ogólnych PRz (1993-1996), kierownika Katedry Konstrukcji Budowlanych WBiIŚ (1995-1996), dziekana WBiIŚ (1999-2005). Od 1998 r. jest kierownikiem Katedry Konstrukcji Budowlanych WBiIŚ, a od 2005 r. – prodziekanem ds. ogólnych i rozwoju WBiIŚ. Ponadto w latach 1996-1998 przebywał jako profesor wizytujący na Wydziale Inżynierii Lądowej Uniwersytetu Technicznego Beira Interior w Covilha (Portugalia). Głównymi zagadnieniami podejmowanymi w działalności badawczej są: podstawy projektowania i oceny stanu technicznego konstrukcji budowlanych, zagadnienia niezawodności, bezpieczeństwa i jakości konstrukcji, metody statystyczne i symulacyjne w teorii konstrukcji oraz zrównoważony rozwój i ryzyko w budownictwie. Jest autorem lub współautorem programów studiów, 2 monografii, 4 podręczników akademickich i skryptów oraz ponad 120 publikacji naukowych. W ramach działalności dydaktycznej był promotorem 4 rozpraw doktorskich oraz ponad 90 prac magisterskich i inżynierskich. Wykładał na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych, kursach i seminariach. Ponadto od 1974 r. pracował w niepełnym wymiarze godzin lub w ramach umowy o dzieło jako majster, inżynier budowy, asystent projektanta i projektant w kilkunastu przedsiębiorstwach, biurach i pracowniach projektowych. Uzyskał uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania pracami budowlanymi oraz uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego. Jest autorem lub współautorem ponad 50 projektów i 110 ekspertyz konstrukcji obiektów budowlanych. Poza pracą zawodową działał w instytucjach i stowarzyszeniach: Polskim Związku Inżynierów i Techników Budownictwa (od 1973 r., m.in. wiceprzewodniczący O/Rzeszów, członek Prezydium Zarządu Głównego), Komitecie Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk (członek z wyboru, 1993-1996, 2004-2007, 2007-2010), Sekcji Konstrukcji z Betonu KILiW PAN (członek od 1987 r.), International Association for Bridges and Structural Engineering (członek, od 1999 r. nominowany do Komisji Roboczej WC1), Federation Internationale du Beton „fib” (zastępca przedstawiciela Grupy Polskiej, 2000-2005), Europejskiej Sieci Tematycznej Wydziałów Budownictwa (członek od 2001 r.), Komitetu Technicznego 102 Polskiego Komitetu Normalizacyjnego (członek od 2003 r.), Grupy Programowej Sekretariatu ISO/TC 98 (członek od 2002 r.) i zespole opracowującym normę 13824 ISO (ekspert). W latach 1998-2010 był kierownikiem Katedry Konstrukcji Budowlanych Politechniki Rzeszowskiej. Pełni funkcję kierownika Zakładu Budownictwa Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Stanisława Pigonia w Krośnie i wchodzi w skład senatu tej uczelni. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznakami Honorowymi PZITB (Złotą) i NOT (Srebrną) oraz Nagrodą im. Stefana Bryły.

 

WOLNOŚCI (OSIEDLE), osiedle domów jednorodzinnych położone w środkowej części miasta. Do lat międzywojennych większość tego terenu zajmowało błonie, na którym pasiono bydło. W południowej części błonia, bliżej torów kolejowych, wybudowano grupę domów i nazywano ją Górką Wojsławską. W latach 50. i 60. ilość budowanych domów jednorodzinnych systematycznie rosła. W 1974 r. Górka Wojsławska wraz z przyległymi terenami została włączona w granice Mielca, otrzymała status osiedla i nazwę WOLNOŚCI. W jej granicach znalazły się ulice: Boczna, W. Broniewskiego, Brożka, ks. A. Kordeckiego, M. Ćwiklińskiej, M. Czecha, X. Dunikowskiego, S. Jaracza, J. Jasińskiego, M. Karłowicza, J. Kasprowicza, M. Kasprzaka, J. Korczaka, Krańcowa, Z. Krasińskiego, K.C. Norwida, K. I. Gałczyńskiego, W. Gombrowicza, A. Naruszewicza, F. Nowowiejskiego, K. Makuszyńskiego, B. Leśmiana, S. Okrzei, Piaskowa, W. Pola, Polna, B. Prusa, S. Starzyńskiego, K. Szymanowskiego, Ks. Jana Twardowskiego, Wolności i Zwycięstwa.

 

WOLNOŚCI (ULICA), część drogi wojewódzkiej 875 na terenie Mielca, od skrzyżowania z ul. A. Mickiewicza przy pomniku Wolności do granicy wschodniej miasta. Początkowo biegnie przez osiedla T. Kościuszki i S. Żeromskiego, a później rozgranicza osiedla domów jednorodzinnych Kazimierza Wielkiego i Wolności oraz Dziubków i Smoczkę. Od niej wybiegają kolejno ulice: Lwowska, Zacisze, Narutowicza, Torowa, Żeromskiego, Kazimierza Jagiellończyka, J. Korczaka, A. Naruszewicza, Kazimierza Wielkiego, W. Broniewskiego, E. Drużbackiej, X. Dunikowskiego, Nowa, Powstańców Warszawy i W. Szafera z ronda I, Smoczka, Metalowców, Dąbrówki i Partyzantów z ronda II, kard. S. Wyszyńskiego, św. Kingi, Witosa i Majowa. Ma długość 4371 m, asfaltową nawierzchnię i chodniki od ul. Mickiewicza do ul. Partyzantów. Ważniejsze ulokowane przy niej obiekty: pomnik Wolności, zespół magazynów i sklepów po byłym PZGS, cmentarz żołnierzy radzieckich z II wojny światowej, siedziba Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i „Merkury Market”, Agencja Rozwoju Regionalnego MARR S.A. i Sklep „Orzech” oraz stacja paliw. Jako droga do Kolbuszowej funkcjonowała od XVII w., a może nawet wcześniej. W 1938 r. przeprowadzono jej gruntowny remont i położono twardą nawierzchnię. Przez długie lata nazywano ją KOLBUSZOWSKĄ. 22 I 1931 r. zmieniono nazwę na WOLNOŚCI i tak pozostało do dziś, z wyjątkiem okupacji hitlerowskiej, kiedy otrzymała nazwę „Kolbuszowerstrasse”. Jest jedną z najruchliwszych ulic w Mielcu. W latach 2010-2011 przeprowadzono generalny remont i modernizację. Uroczyste oddanie do użytku odbyło się 27 IX 2011 r.

 

WOLNOŚĆ I NIEZAWISŁOŚĆ (WIN), potoczna nazwa ogólnopolskiej organizacji konspiracyjnej Ruch Oporu bez Wojny i Dywersji „Wolność i Niezawisłość”. WiN powstała we wrześniu 1945 r. po rozwiązaniu Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj i oparła się na jej strukturach organizacyjnych. Miała na celu zorganizowanie ugrupowania społeczno-politycznego walczącego o wolność i suwerenność Polski oraz podstawowe prawa obywateli. Komórki organizacyjne WiN w powiecie mieleckim powstawały pod koniec 1945 r., skupiając część byłych członków AK i osoby współpracujące z AK. Do najaktywniejszych członków WiN w Mielcu należeli: Leon Wanatowicz (ps. „Boruta”) – kierownik komórki, Jadwiga Jawor (ps. „Jadzia”), Wiktor Jaderny (ps. „Wija”), Karol Weryński, Tytus Semenow, Władysław Uzar (ps. „Sęp”) i kpt. Józef Rządzki (ps. „Boryna”, „Cezary”). Oficjalnie podlegano Okręgowi Rzeszowskiemu WiN, ale w praktyce utrzymywano stały kontakt z Krakowem, gdzie działał mjr Walerian Tumanowicz (ps. „Jagra”) – były komendant Inspektoratu AK w Mielcu w czasach okupacji hitlerowskiej. Prowadzono działalność propagandową, informacyjną i wywiadowczą. Pomagano rodzinom osób aresztowanych i więzionych za działalność w ZWZ-AK. Zbierano informacje o bestialskich czynach służb bezpieczeństwa i nieprawidłowościach w urzędach i instytucjach. Zgodnie z wytycznymi kierownictwa organizacji współpracowano z PSL – wówczas jedyną legalnie działającą partią polityczną walczącą o prawa obywatelskie i niezależność Polski. Jesienią 1946 r., przed styczniowymi wyborami, organy bezpieczeństwa rozpoczęły akcje represyjne wobec członków PSL i zapewne wówczas trafiono na ślady współpracy z WiN. Rewizje w domach mieleckich członków WiN ujawniły materiały, m.in. meldunki wywiadowcze. Po aresztowaniu, długotrwałym i brutalnym śledztwie oraz procesie przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Rzeszowie mieleccy członkowie komórki WiN zostali uznani za winnych i skazani: L. Wanatowicz na karę śmierci (zamienioną później na dożywotnie więzienie), W. Jaderny na 15 lat więzienia, a K. Weryński na 5 lat więzienia. W procesie w Warszawie J. Rządzkiego skazano dwukrotnie na karę śmierci, a w procesie w Krakowie W. Tumanowicz został skazany na karę śmierci i stracony we wrześniu 1947 r. L. Wanatowicz zachorował w więzieniu we Wronkach i zmarł 2 XI 1951 r. (Można go było uratować, ale służba więzienna nie dopuściła do podania leków dostarczonych przez rodzinę.) K. Weryński wyszedł z więzienia w 1951 r., a W. Jaderny i J. Rządzki zostali zwolnieni po wydarzeniach październikowych w 1956 r. W kraju organizacja WiN działała faktycznie do 1948 r., a fikcyjnie – pod kontrolą organów bezpieczeństwa - do 1952 r.

 

WOLSKI MIKOŁAJ, syn Szczęsnego, sołtysa wsi Wola Górna koło Nowego Miasta Korczyna, po ojcu także sołtys tej wsi, szlachcic. Zamieszkał w Mielcu w 1579 r. i był jednym z najbogatszych mieszczan. Jego żoną była Regina – mieszkanka Mielca, prawdopodobnie też bogata, bowiem w jej imieniu przeprowadzał różne interesy handlowe, m. in. z mieleckim proboszczem ks. Jakubem Ołtarzowskim. Był także faktorem właścicieli miasta i spławiał transporty zboża z dóbr mieleckich drogą wodną w kierunku Gdańska. W 1581 r. został ławnikiem miejskim, a następnie burmistrzem (1607) i wójtem (1608). Wspomagał darami szpital dla ubogich i niedołężnych w Mielcu.

 

  • Barbara Wołcyrz

    Barbara Wołcyrz

WOŁCYRZ BARBARA HELENA (z domu BŁAŻEJOWSKA), urodzona 5 IX 1937 r. w Wojniczu, pow. brzeski, córka Błażeja i Marii z domu Słomka. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Tarnowskiego w Tarnowie, maturę zdała w 1955 r. Studiowała na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, uzyskując w 1961 r. tytuł magistra geografii. Pracę zawodową podjęła 1 IX 1961 r. w Liceum Ogólnokształcącym nr 26 w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego) jako nauczycielka geografii i astronomii. Od 1962 r. prowadziła także zajęcia z geografii w Liceum Medycznym Pielęgniarstwa w Mielcu. Zorganizowała szkolną pracownię przedmiotową i doprowadziła do jej bogatego wyposażenia, co unowocześniło proces dydaktyczny z zakresu geografii i astronomii i miało bezpośredni wpływ na podniesienie wyników nauczania. Wymiernym efektem były udane starty uczniów w olimpiadach przedmiotowych oraz bardzo dobre i dobre wyniki na egzaminach wstępnych na wyższe uczelnie. Była koordynatorem wycieczek szkolnych, organizowała też inne formy turystyczne, m.in. obozy wędrowne. Przez ponad 20 lat społecznie prowadziła szkolną spółdzielnię uczniowską. Systematycznie doskonaliła swój warsztat zawodowy. W 1975 r. ukończyła studia podyplomowe w Instytucie Geografii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, a w 1987 r. uzyskała II stopień specjalizacji zawodowej. Uczestniczyła też w wielu kursach specjalistycznych. Była przewodniczącą zespołu metodycznego nauczycieli geografii w Mielcu. Współpracowała z Wojewódzkim Ośrodkiem Metodycznym w Rzeszowie i była członkiem zespołu oceniającego nauczycieli i przyznającego stopnie specjalizacji zawodowej. Należała do PTTK i ZNP. Wyróżniono ją m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Srebrną Odznaką „Zasłużony w Pracy PTTK” oraz nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania. Od 1992 r. przebywa na emeryturze.

 

  • Bronisław Wołcyrz

    Bronisław Wołcyrz

WOŁCYRZ BRONISŁAW, urodzony 8 XII 1935 r. w Ropczycach, syn Jana i Stanisławy z domu Kosydar. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Ropczycach, maturę zdał w 1953 r. Jako uczeń liceum w 1952 r. został powołany do szkolnego hufca pracy „Służba Polsce” i pracował w PGR Bierutowice w woj. wrocławskim. Na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim nie został przyjęty z powodu aresztowania brata (Henryka) za udział w konspiracyjnej organizacji „Wojsko Polskie”. Studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i UJ, uzyskując w 1957 r. tytuł magistra historii. Od stycznia 1958 r. do końca 1960 r. pracował jako nauczyciel w Liceum Ogólnokształcącym w Dynowie. Był także działaczem organizacji młodzieżowych i prezesem Ogniska ZNP. Z dniem 1 I 1961 r. został przeniesiony na stanowisko nauczyciela do Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu (później SP 5 i II LO), a od 1 IX 1961 r. uczył w Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu (później LO nr 26 i I LO im. S. Konarskiego). Od września 1962 r. pracował także w Liceum Medycznym Pielęgniarstwa w Mielcu. Uczył historii, wiadomości o Polsce i świecie współczesnym oraz propedeutyki nauki o społeczeństwie. Był także opiekunem biblioteki szkolnej. Z dniem 1 IX 1971 r. został mianowany dyrektorem Liceum Medycznego Pielęgniarstwa w Mielcu i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę 31 VIII 1989 r. W tym czasie doprowadził do wybudowania budynku dla szkoły przy ul. T. Kościuszki 7 (1972-1977), a następnie nadbudowania drugiego piętra na budynku od strony ul. T. Kościuszki i wyposażenia pracowni dydaktycznych. To znacząco wpłynęło na rozwój szkoły (z 5 do 15 oddziałów) i podniesienie jej poziomu. Potwierdzeniem tego były bardzo dobre wyniki w nauce i udane starty uczennic w kolejnych edycjach Olimpiady Pielęgniarstwa. Równocześnie doskonalił swój warsztat pracy, kończąc m.in. studia podyplomowe z historii na UJ w Krakowie (1985) i kilka kursów centralnych z zakresu historii i bibliotekoznawstwa, a także uzyskując II stopień specjalizacji zawodowej z teorii organizacji i zarządzania oświatą. Udzielał się społecznie, pełniąc funkcje członka Komitetu Powiatowego i Miejskiego Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia, sekretarza Zarządu Rejonowego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, członka Zarządu Rejonowego i Zarządu Wojewódzkiego PCK oraz członka LKS „Tęcza” Mielec. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Honorową Odznaką TWP, Honorową Odznaką NFOZ, Złotą Odznaką OHP, Brązowym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Odznaką Zasłużonego Działacza LZS, Srebrną Odznaka PZF i Honorową Odznaką PCK, nagrodami Ministra Oświaty i Wychowania oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1989 r. Zmarł 19 X 2011 r. Spoczywa na cmentarzu w Wodzisławiu Śląskim.

 

WOŁEK PAWEŁ (ksiądz), urodzony 8 I 1855 r. w Rzochowie, syn Tomasza i Katarzyny z Pyzikowskich. Po ukończeniu szkoły ludowej w Rzochowie uczęszczał do gimnazjów w Tarnowie, Jaśle i Rzeszowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1881 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Zawadzie koło Dębicy i Zabierzowie, jako administrator w Ostrowach Tuszowskich (1881–1883), następnie jako wikariusz kolejno w: Cmolasie, Czchowie, Niedźwiedzi, Siedliskach Bogusz, Szczucinie (1885–1886, był też administratorem), Zassowie, Podegrodziu, Straszęcinie Bochni, Radłowie, Żegocinie, Ciężkowicach, Łęgu Tarnowskim, Zawadzie koło Dębicy, Łososinie Górnej, Radgoszczy i od 1894 r. jako wikary eksponowany w Pogórskiej Woli. Tu doprowadził do remontu kapitalnego kościoła i zabudowań parafialnych. 22 VII 1896 r. został mianowany proboszczem w Podolu. Zmarł 1 IV 1897 r. Spoczywa na cmentarzu w Podolu.

 

WOŁEK TOMASZ, urodzony 18 XI 1890 r. w Rzochowie, pow. mielecki, syn Michała i Karoliny z Sadowskich. Absolwent Gimnazjum w Tarnowie (?). Podjął studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Brał udział w I wojnie światowej. Późną jesienią uczestniczył w rozbrajaniu wojska austriackiego w Krakowie i po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył przez pewien czas w Wojsku Polskim. Po zakończeniu służby wojskowej został zatrudniony w bankowości. Pracował m.in. w Banku Gospodarstwa Krajowego w Katowicach. Po napaści Niemiec na Polskę 1 IX 1939 r. wraz z innymi pracownikami i dokumentacją katowickiego banku został ewakuowany do Lwowa. Nie wiadomo, czy uczestniczył w obronie miasta przed wojskami niemieckimi. Po poddaniu się Lwowa wojskom sowieckim (22 IX 1939 r.) został aresztowany przez NKWD i uwięziony, o czym dowiedziała się rodzina pod koniec 1939 r. Była to ostatnia informacja o Tomaszu Wołku i przez kilkadziesiąt lat, mimo poszukiwań, nic nie było wiadomo o jego losach. W 1994 r. poinformowano rodzinę, że nazwisko Wołek (Tomasz) zostało odnalezione na tzw. Liście Ukraińskiej osób zamordowanych przez NKWD w 1940 r. Potwierdzeniem tego było ujawnienie masowego pochówku zamordowanych osób w Bykowni pod Kijowem. Jego męczeńską śmierć upamiętniono symbolicznym grobem na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej oraz tabliczką na Ścianie Katyńskiej przy bazylice mniejszej św. Mateusza w Mielcu.

 

  • Henryk Wołos

    Henryk Wołos

WOŁOS HENRYK, urodzony 18 VIII 1956 r. w Legnicy, syn Aleksandra i Adeli z domu Tłomak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z maturą w 1976 r. Studiował na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. W latach 1978-1990 pracował w mieleckim oddziale Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Wewnętrznego Rzeszów i firmie DOMAR w Mielcu. W 1972 r. rozpoczął treningi w sekcji judo w GKS Gryf Mielec. Startował w kategoriach wagowych 62 kg i 67 kg, zdobywając czołowe lokaty w wielu zawodach na szczeblu lokalnym i okręgowym. W 1974 r. uzyskał uprawnienia instruktorskie. Przez wiele lat był trenerem judoków Gryfa i odnosił z nimi sukcesy w rywalizacji wojewódzkiej. Udzielał się społecznie, m.in. w latach 1984-1988 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Od 1990 r. prowadzi własną działalność gospodarczą.

 

WOŁOSZYN ELŻBIETA (z domu KOWALSKA), urodzona 8 V 1963 r. w Mielcu, córka Józefa i Marii z domu Kubik. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1982 r. Studiowała na Wydziale Społeczno-Pedagogicznym (specjalność: nauczanie początkowe) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1987 r. uzyskała tytuł magistra pedagogiki. Od roku szkolnego 1987/1988 pracowała w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu jako nauczyciel nauczania początkowego, a w latach 1996-1999 pełniła funkcję wicedyrektora tej szkoły. Od 1 IX 1999 r. przeszła do Szkoły Podstawowej nr 6 w Mielcu, gdzie pełniła funkcję wicedyrektora i pracowała jako nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej oraz historii i społeczeństwa. Systematycznie się dokształcała. Ukończyła studia podyplomowe w zakresie: organizacji i zarządzania oświatą (2001), historii i wiedzy o społeczeństwie w Wyższej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu oraz diagnozy i terapii pedagogicznej na Wydziale Nauk Stosowanych Tarnowskiej Szkole Wyższej (2015). Uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Jest także terapeutą pedagogicznym. Przygotowywani przez nią uczniowie zdobyli szereg czołowych miejsc w konkursach historycznych na szczeblu wojewódzkim i ogólnopolskim. Za wyróżniającą się pracę pedagogiczną otrzymała m.in. Nagrodę Podkarpackiego Kuratora Oświaty. Od 1 IX 2016 r. pełni funkcję dyrektora Gimnazjum nr 1 w Mielcu. 

 

  • Józef Wołowiec

    Józef Wołowiec

WOŁOWIEC JÓZEF, urodzony 25 X 1919 r. w Hucinie, pow. kolbuszowski, syn Jakuba i Anny z domu Safin. W latach 30. pracował m.in. w majątku w Niwiskach i przy budowie drogi Mielec – Kolbuszowa. W kwietniu 1940 r. wraz z innymi młodymi mieszkańcami z powiatu kolbuszowskiego wywieziono go na przymusowe roboty rolne w niemieckiej miejscowości Eistorf. Uwolniony został w kwietniu 1945 r. i po półrocznym pobycie w obozie przejściowym w dniu 16 X 1945 r., poprzez Państwowy Urząd Repatriacyjny Punkt Przyjęcia w Szczecinie, powrócił z żoną Zofią (poślubioną w Niemczech) do Polski. Przez kilka lat poszukiwał stałego zamieszkania, m.in. budował bloki mieszkalne w Nowej Hucie. W lutym 1952 r. został zatrudniony w mieleckiej firmie, którą w 1963 r. przekształcono w Mieleckie Przedsiębiorstwo Budowlane. Ukończył kursy specjalistyczne, uzyskując kwalifikacje betoniarza-zbrojarza, a następnie posadzkarza. Jako brygadzista wykazywał się fachowością, pracowitością i rzetelnością. Pracował m.in. przy budowie szpitala w Mielcu oraz osiedli mieszkaniowych w Mielcu, Tarnobrzegu i Stalowej Woli. W 1971 r., ze względu na gwałtowne pogorszenie się stanu zdrowia, spowodowane zawałem serca, przeszedł na rentę inwalidzką. Nie należał do żadnej partii, ale zaangażował się w działalność społeczną. Był aktywnym członkiem Związku Zawodowego Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. W latach 60. został wybrany na radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie i pełnił tę funkcję przez dwie kadencje. W latach 70. i 80. był ławnikiem przy Sądzie Rejonowym w Mielcu. W latach 90. został członkiem Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę. W 1995 r. wraz z żoną Zofią otrzymali Medale za Długoletnie Pożycie Małżeńskie (50 lat). Wyróżniony został także m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotą Odznaką „Za Zasługi w Pracy Społecznej i Związkowej” i Srebrną Odznaką BPS XX-lecia PRL. Zmarł 12 III 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WONDOŁOWSKI TADEUSZ, urodzony 15 maja 1903 r. Syn Szymona i Agnieszki z Witkowskich. W okresie międzywojennym pracował w PZL w Warszawie. W 1939 r. został oddelegowany do Wytwórni Płatowców nr 2 PZL w Mielcu-Cyrance i uczestniczył w organizacji zakładu jako referent techniczny, a następnie kierownik biura planowania. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako kreślarz. Po II wojnie światowej ponownie powierzono mu funkcję kierownika działu planowania i pełnił ją przez wiele lat. Był członkiem prezydium pierwszej Rady Robotniczej WSK, wybranej w 1956 r. Uczestniczył w pracach nad książką 30 lat Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu Historia – Dorobek – Perspektywy 1938-1968 (Mielec 1968). Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem X-lecia PRL i Złotą Odznaką ZZM. Zmarł 24 X 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WOSKOBOJNICTWO, rzemiosło wytwarzające świece z wosku aż do końca XIX w. W Mielcu wyrób świec z powierzonego przez  mieszczan wosku powierzano dzwonnikowi kościelnemu, o czym świadczą dokumenty. Zajęcie to nie było zbyt skomplikowane, toteż ilość produkowanych świec wystarczała na mieleckie potrzeby. W zapiskach cechowych nie ma zapisu o przynależności wytwórcy świec do któregokolwiek cechu. Pod koniec XIX w. pojawiły się w sprzedaży świece ze stearyny, produkowane masowo przez fabryki i po pewnym czasie woskobojnictwo upadło.

 

  • Izabela Woszczyńska

    Izabela Woszczyńska

WOSZCZYŃSKA IZABELA (z domu RUTKOWSKA), urodzona 25 III 1972 r. w Gdyni, córka Adama i Wiesławy z domu Jedynak. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Policach, maturę zdała 1992 r. Treningi siatkarskie rozpoczęła w 1982 r. w MKS Gdynia. Przed sezonem 1990/1991 przeszła do ekstraklasowego Komfortu (później Chemika) Police i przyczyniła się do dwukrotnego zdobycia mistrzostwa Polski (1994, 1995), brązowego medalu (1996) , trzykrotnego zdobycia Pucharu Polski (1993, 1994, 1995) oraz brązowego medalu w Pucharze Zdobywców Pucharu (1994). Wielokrotnie reprezentowała barwy narodowe jako juniorka i seniorka W 1996  r. przeniosła się do ekstraklasowego Pałacu Bydgoszcz, z którym w sezonie 1997/1998 wywalczyła brązowy medal mistrzostw Polski, w 2000/2001 – wicemistrzostwo Polski oraz w 2001 r. – Puchar Polski. Grała też w siatkówkę plażową i w parze z Dominiką Leśniewicz zdobyła mistrzostwo Polski w 1999 r., Puchar Polski w 2000 r. i awansowała do Mistrzostw Europy (2000). W latach 2000-2001 występowała w ekstraklasowym klubie Nike Węgrów, a w latach 2001-2003 grała w Wiśle Kraków (I liga). Przed sezonem 2004/2005 zasiliła Stal Mielec, a po tym sezonie zakończyła wyczynową karierę sportową i zadebiutowała jako komentator sportowy w Telewizji Polskiej. Także w 2005 r. ukończyła studia  na Wydziale Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku i otrzymała tytuł magistra. W roku 2011 uzyskała tytuł trenera II klasy piłki siatkowej. Od 2005 r. prowadziła treningi z młodzieżowymi grupami siatkarek Stali Mielec, z którymi trzykrotnie awansowała do rozgrywek centralnych. Jest zatrudniona w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 im. st. sierż. pilota Stanisława Działowskiego w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Mielcu jako trener grup młodzieżowych.

 

  • Marek Woszczyński

    Marek Woszczyński

WOSZCZYŃSKI MAREK, urodzony 30 VII 1956 r. w Mielcu, syn Romana i Stanisławy z Woszczyńskich. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. Studiował na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (kierunek: systemy energetyczne) i w 1980 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. Pracę zawodową rozpoczął w 1980 r. w WSK „PZL-Mielec” jako technolog, a następnie pracował na stanowiskach mistrza i starszego mistrza. W latach 1991–1992 pełnił funkcję szefa programu „Socata”. W 1992 r. został mianowany dyrektorem programów lotniczych, a od X 1992 do X 1993 był dyrektorem Zakładu Lotniczego. Po restrukturyzacji WSK pracował w Zakładzie Lotniczym „PZL Mielec” Sp. z o.o. jako członek zarządu (1994–1998) i prezes zarządu (1998–1999). Pełniąc wymienione funkcje, brał udział we wdrożeniu i uruchomieniu programów Boeing i Socata w Mielcu oraz był współautorem programu restrukturyzacji przemysłu lotniczego. W latach 1999–2000 pracował w Zakładzie Konstrukcji Aluminiowych Sp. z o.o. jako członek Zarządu. Od VII do X 2000 r. uczestniczył w tworzeniu Fabryki Broni Łucznik Sp. z o.o. w Radomiu, a następnie powrócił do Mielca i od X 2000 r. jest członkiem Zarządu Alukon Sp. z o.o. w Mielcu. W latach szkolnych uprawiał sport i grał w drużynie siatkówki „Stali”, która w 1972 r. wywalczyła mistrzostwo Polski młodzików, a w 1973 r. mistrzostwo Polski juniorów młodszych. Był także członkiem Zarządu FKS „Stal” Mielec, prezesem Aeroklubu Mieleckiego (1992–1994) i członkiem Zarządu Klubu Piłki Siatkowej w Mielcu. Wyróżniony m.in. Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”. Od 2009 r. jest współwłaścicielem firmy i dyrektorem ds. techniczno-handlowych AWPOL Sp. z o.o. w Mielcu. W latach 2010-2012 pełnił funkcję prezesa Zarządu KPSK Stal Mielec.

 

WOŚNIOWSKI (WAŚNIOWSKI?) WOJCIECH KAROL (ksiądz), archidiakon i oficjał lubelski, prepozyt parafii św. Mateusza w Mielcu w latach 1652–1681, proboszcz w Gawłuszowicach i Chorzelowie. W czasie pracy duszpasterskiej w Mielcu był inspiratorem budowy murowanego kościoła św. Mateusza w stylu barokowym, ufundowanego przez współwłaściciela Mielca Jerzego Zbigniewa Ossolińskiego. (Ta świątynia, wielokrotnie modernizowana, przetrwała do naszych czasów.)

 

WOZOWICZ JAN STANISŁAW, urodzony 21 VII 1949 r. w miejscowości Góra Ropczycka koło Sędziszowa Małopolskiego, syn Józefa i Agnieszki z domu Baran. Ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Sędziszowie Młp. z maturą w 1968 r., a następnie Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: wychowanie plastyczne) w 1970 r. W latach 1970-1972 uczył w Szkole Podstawowej w Woli Raniżowskiej, a w latach 1972-1997 był nauczycielem plastyki w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Mielcu – Smoczce. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie ukończył w 1985 r., uzyskując tytuł magistra wychowania plastycznego. Od 1997 r. do 2006 r. pracował na stanowisku kierownika pracowni konserwatorskiej Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Twórczością plastyczną zajmował się od lat szkolnych, a rozwinął ją w okresie pracy nauczycielskiej w różnych dziedzinach plastycznych, m.in. malarstwie olejnym i grafice o szerokim zakresie tematycznym. Należy do: Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej w Mielcu, Stowarzyszenia Twórców Kultury Plastycznej w Mielcu, Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików w Rzeszowie i Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Przemyślu. Uczestniczy w wystawach zbiorowych i plenerach, wystawia też indywidualnie. W przeglądach twórczości otrzymał m.in. I nagrodę w dziedzinie grafiki na przeglądzie twórczości nauczycieli Polski południowo-wschodniej w Opatowie oraz wyróżnienia w dziedzinie malarstwa w Krośnie i Łańcucie. Poza Polską jego prace wystawiano w Niemczech i Francji oraz na Węgrzech i Ukrainie. Jest autorem pomocy naukowych do nauki o barwie. (Zostały opisane w czasopiśmie „Sztuka”.) Wyróżniony m.in. dwa razy Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej.

 

  • Jan Woźniak

    Jan Woźniak

WOŹNIAK JAN, urodzony 18 III 1925 r. w Nowej Górze, pow. chrzanowski, syn Jana i Anieli z domu Ciuła. W 1928 r. wraz z rodzicami zamieszkał w Męcinie, pow. limanowski i tam ukończył szkołę powszechną. Od 1937 r. uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. J. Długosza w Nowym Sączu, ale dalszą naukę przerwała wojna. W czasie wojny pomagał rodzicom w gospodarstwie oraz pracował w Zarządzie Wodnym w Limanowej przy regulacji potoku Smolnik. W styczniu 1942 r. ukończył kurs dla księgowych. Po śmierci ojca w 1942 r. pracował wyłącznie w gospodarstwie rodzinnym. W 1948 r. ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych i zdał maturę. Studia I stopnia na Wydziale Przyrodniczo -Geograficznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie ukończył w 1951 r. W czasie studiów był prelegentem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Na podstawie nakazu pracy został wykładowcą geografii w jednostce wojskowej, która prowadziła dla oficerów studium uzupełniające wykształcenie średnie. W 1954 r. przeniósł się do Mielca za sprawą żony (Alicji z Orłowskich) i podjął pracę w Państwowym Liceum Pedagogicznym jako nauczyciel biologii i chemii. W latach 1957-1959 odbył dzienne studia II stopnia na Uniwersytecie Warszawskim i uzyskał tytuł magistra pedagogiki. Po powrocie do pracy w Liceum Pedagogicznym pełnił dodatkowo funkcję kierownika pedagogicznego rejonowych konferencji nauczycieli powiatu mieleckiego. W 1962 r. ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi i otrzymał tytuł magistra biologii. Także w 1962 r. został powołany na stanowisko dyrektora Państwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu i zajmował je do końca funkcjonowania tej placówki (1970). Równocześnie w budynku tej szkoły władze szkolne postanowiły uruchomić Technikum Elektryczne i w związku z tym powierzyły mu funkcję dyrektora i organizatora nowej placówki. Nawał prac organizatorskich, w tym budowa specjalistycznych warsztatów, doprowadziły do pogorszenia się stanu zdrowia, toteż zrezygnował z funkcji dyrektora TE i od 1 IX 1974 r. przyjął funkcję dyrektora Liceum dla Pracujących w Mielcu. Ponadto był nauczycielem w Średnim Studium Zawodowym przy Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu, a później wykładowcą geografii w Punkcie Konsultacyjnym UMCS Lublin w Mielcu oraz wykładowcą psychologii w Punkcie Konsultacyjnym AWF Warszawa w Mielcu. W 1984 r. uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej w zakresie biologii. Otrzymał także tytuł profesora szkoły średniej. 31 VIII 1984 r. przeszedł na emeryturę, jednak jeszcze do 1993 r. pracował w niepełnym wymiarze godzin w Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP i Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania. Zmarł 19 VI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WOŹNIAK JULIAN ANTONI, urodzony 15 II 1930 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Michaliny z domu Wałek. W czasie okupacji hitlerowskiej należał do konspiracyjnego Zastępu „Sępów” Szarych Szeregów w Mielcu i aktywnie uczestniczył w różnych formach jego działalności, m.in. obserwacjach, akcjach propagandowych i niebezpiecznych zadaniach, m.in. w składaniu kwiatów przed pomnikiem Wolności 3 V 1944 r., tuż obok siedziby niemieckiej żandarmerii. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie do V Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie i tam zdał maturę. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym czasie występował w studenckim teatrze słowa i estrady. Od 15 XII 1951 r. został zatrudniony jako redaktor w Rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie, początkowo w terenowej placówce w Rzeszowie, następnie w prowizorycznym studio w Nowej Hucie (I 1952 r.) i ponownie w placówce Rzeszowie, przekształconej w Ekspozyturę PR. 7 V 1952 r. prowadził pierwszy wspólny koncert Polskiego Radia Rzeszów i artystów Państwowego Teatru Ziemi Rzeszowskiej oraz artystów amatorów. W lipcu 1952 r. został zmuszony do rezygnacji z pracy w PR. Zaangażowano go w rzeszowskim teatrze, a następnie w krakowskiej „Estradzie”. Nie tracił jednak kontaktu z dziennikarstwem, opracowując m.in. audycje dla PR. Od 1 VIII 1955 r. podjął pracę w redakcji „Nowin Rzeszowskich”. W 1957 r. jako pierwszy wystąpił na łamach „Nowin” z inicjatywą powołania w Rzeszowie społecznego komitetu budowy stacji telewizyjnej i w następnych latach wielokrotnie podejmował ten temat. (Powstały w 1958 r. komitet doprowadził do uruchomienia rzeszowskiej telestacji na Suchej Górze już w 1962 r.) W październiku 1962 r. został przeniesiony służbowo do Rozgłośni PR w Rzeszowie. Był jednym z inicjatorów Rzeszowskiej Gry Liczbowej „Koniczynka” i prowadził imprezy z losowaniem. Przez wiele lat był konferansjerem i spikerem różnego typu imprez, m.in. pochodów 1-majowych w Rzeszowie, koncertów estradowych wykonawców polskich i zagranicznych, jubileuszy oraz konkursów Miss Ziemi Rzeszowskiej. (Pierwszą Miss była Wiesława Pudło z Mielca w 1958 r.) Od 1970 r. rozpoczął systematyczną współpracę z telewizją, a od 30 I 1972 r. prowadził „na żywo” magazyn publicystyczno-informacyjny „Panorama Rzeszowska”. 1 VII 1973 r. powierzono mu kierownictwo samodzielnej Redakcji TV przy Rozgłośni PR w Rzeszowie. W 1975 r. towarzyszył ekspedycji naukowców Politechniki Rzeszowskiej na Bliskim Wschodzie, tworząc film dokumentalny. Doprowadził do uruchomienia z dniem 1 IV 1981 r. rzeszowskiego studia telewizyjnego. 22 XII 1981 r., m.in. z powodu internowania syna, odmówił udziału w programie propagandowym, nagrywanym przez ekipę warszawskiej TV i został zwolniony z pracy w TV. W latach 80. pracował jako dziennikarz w gazetach zakładowych przedsiębiorstw, głównie budowlanych i pisał o realizowanych przez nie budowach w kraju i poza jego granicami. Dla PR w Rzeszowie realizował comiesięczną audycję „Magazyn Lotniczy”, za co został wyróżniony nagrodą Klubu Publicystów Lotniczych „Pióro Ikara”. Napisał książki o tematyce lotniczej: Ludzie i samoloty. Jasionka (Rzeszów 1985), M – jak Mielec (Rzeszów 1986) i Orły z Podkarpacia (Rzeszów 1987) oraz opowiadania kryminalne Żółty łabędź (Rzeszów 1989). Prowadził też nadal uroczystości i imprezy, m.in. „Światowe Festiwale Zespołów Polonijnych”, „Bale Prasy”, plebiscyty, koncerty i spotkania z wybitnymi postaciami. W latach 90., jako dziennikarz rzeszowskiego dziennika „Wydanie Specjalne”, publikował reportaże o rzeszowskich „kazamatach UB”. W tym samym czasie został redaktorem naczelnym „Welcome to Rzeszów” – promocyjnego miesięcznika wydawanego w języku angielskim i doprowadził do wydania 35 numerów tego czasopisma. W wielu z tych numerów sporo miejsca poświęcał problemom rodzinnego Mielca. W 2000 r. wydał książkę reporterską Byłem przy tym. Opisał w niej najważniejsze wydarzenia, w których uczestniczył. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Armii Krajowej oraz Honorową Odznaką Komitetu Radia i Telewizji. Zmarł 4 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.

 

WOŹNIAK LUCJAN, urodzony w 1906 r. Ukończył wojskową szkołę podoficerską. Był adiutantem 17 pułku ułanów. W ciągu dalszej zawodowej służby w Wojsku Polskim awansował na stopień porucznika (1935). Był dowódcą dywizjonu 1 pułku kawalerii KOP. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej włączył się do działalności konspiracyjnej ZWZ na terenie Warszawy. Posługiwał się pseudonimem „Grott-Szczerba”. W 1940 r. przybył do Mielca, gdzie powierzono mu funkcję oficera wywiadu Komendy Obwodu ZWZ Mielec. Od I 1941 r. do VI 1942 r., w związku z niebezpieczeństwem aresztowania, współpracował z Komendą Obwodu ZWZ Przemyśl. W lipcu 1942 r. powrócił do działalności w Mielcu i do kwietnia 1944 r. pełnił funkcję oficera wyszkolenia. Wtedy to został mianowany komendantem Rejonu I w obwodzie mieleckim AK (Radomyśl Wielki), a 26 VI 1944 r. – komendantem Placówki Nr 4 AK „Andrzej” (Radomyśl Wielki). W ramach akcji „Burza” zorganizował oddział „Zawierucha” (60 żołnierzy), który uczestniczył w akcjach zbrojnych i innych zadaniach, m.in. przejmowaniem zrzutów. W nocy 27/28 IV 1944 r. „Grott-Szczerba” był jednym z dowódców w czasie przyjmowania zrzutu broni, amunicji i innych urządzeń wojskowych dokonanych przez angielski samolot „Halifax” w okolicach Izbisk na ziemi radomyskiej. Po wojnie wyjechał do Poznania. Był aktywnym działaczem organizacji kombatanckich. Utrzymywał kontakt z kombatantami w Radomyślu Wielkim i uczestniczył w niektórych organizowanych przez nich uroczystościach.

 

WOŹNIAK MAREK, urodzony 8 XII 1955 r. w Mielcu, syn Stanisława i Władysławy z domu Wydro. Absolwent Technikum Chemicznego w Pustkowie, maturę zdał w 1976 r. W tym samym roku został zatrudniony w Zakładach Przemysłu Drzewnego w Chorzelowie koło Mielca i pracował tam do 1994 r., kolejno na stanowiskach; starszego mistrza Oddziału Tarcicy (1976–1993), kierownika eksportu i spedycji (1993, PW „Vimpex”), specjalisty ds. eksportu i zastępcy kierownika (1994, FHUP „ELA” SC). W latach 1994-2003 pracował w kilku zakładach związanych z przemysłem drzewnym, m.in. był kierownikiem produkcji w ZPHU „SILVA” Sp. z o.o. (1994-1995) i „DĄB” Mielec (1995-2001). Od 2003 r. pracował w firmie Kirchhoff Polska. Jego pasją była filatelistyka, którą interesował się od lat dziecięcych. Należał do Szkolnego Koła Filatelistów w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu, a od 1970 r. był członkiem Koła nr 38 Polskiego Związku Filatelistów w Mielcu. W latach 1985-2005 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej, a następnie był wiceprzewodniczącym Koła. W 1986 r. został przyjęty do Klubu Zainteresowań „Militaria” przy Zarządzie Okręgu Warszawskiego PZF w Warszawie. Był inicjatorem i organizatorem pokazów i wystaw filatelistycznych oraz współautorem szkicu monograficznego 40 lat działalności Koła nr 38 PZF w Mielcu 1964-2004. Od 1974 r. należał do Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W latach 1997-2005 był członkiem i przewodniczącym Komisji Rewizyjnej, a od 2005 r. członkiem Zarządu Oddziału PTTK w Mielcu. Współorganizował szereg imprez turystycznych. Opracował szkic monograficzny 35 lat działalności Oddziału Miejskiego PTTK w Mielcu 1971-2006. Prowadził kronikę Oddziału. Od 1999 r. był członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera, a od 2000 r. członkiem Zarządu TMZM. Współorganizował rajdy rowerowe dla młodzieży oraz plenery Klubu Środowisk Twórczych. Współautor wystawy i książki z okazji 40-lecia Oddziału Miejskiego PTTK w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotą i Srebrną Odznaką Honorową PZF, Srebrną Odznaką Honorową PTTK, Złotą Odznaką 40-lecia TMZM, Odznaką 60-lecia PZF, Złotą Honorową Odznaką PTTK i Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Turystyki”. Zmarł 14 VII 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WOŹNIAK STANISŁAW MICHAŁ, urodzony 29 IX 1915 r. w Krakowie, syn Jana i Marii z domu Bukowy. Od dziecka mieszkał z rodzicami w Przecławiu, pow. mielecki. Ukończył 3 klasy gimnazjum w Mielcu. Zgłosił się na ochotnika do wojska, a po odbyciu zasadniczej służby wojskowej pozostał w wojsku i ukończył Szkołę Podoficerską we Lwowie. Jako podoficer zawodowy (plutonowy) służył w 19 Pułku Piechoty we Lwowie. We wrześniu 1939 r. uczestniczył w obronie Lwowa przed Niemcami. Po wejściu Armii Czerwonej od strony wschodniej zbiegiem okoliczności uniknął niewoli i przedostał się do domu w Przecławiu. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadził piekarnię w Przecławiu. Pełnił funkcję komendanta OSP w Przecławiu, dzięki czemu miał względną swobodę poruszania się w dzień i nocy. Wykorzystywał to do działalności konspiracyjnej jako członek ZWZ-AK – ps. „Pocisk”. Uczestniczył m.in. w akcjach przyjmowania zrzutów broni z samolotów alianckich w rejonie Zgórska, a następnie w jej przewożeniu i zabezpieczaniu. Po wejściu wojsk radzieckich na ziemię mielecką został aresztowany i uwięziony w bunkrze w podmieleckiej Smoczce, ale po staraniach żony (Władysławy) został wypuszczony. Ponownie aresztowano go w nocy z 21 na 22 grudnia 1944 r. i przekazano NKWD (wraz z innymi członkami AK). Wywieziony został do łagru w ZSRR. Tam m.in. pracował w kopalni węgla kamiennego w Stalinogorsku. Powrócił do Polski pod koniec 1947 r. i zamieszkał w Mielcu. W latach 1948-1978 pracował w Zakładach Przemysłu Drzewnego w Chorzelowie koło Mielca. W 1978 r. przeszedł na rentę, a w 1980 r. na emeryturę. Wyróżniony m.in. Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939”. Zmarł 16 IX 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WOŹNIAK TADEUSZ, urodzony 19 X 1894 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Stefanii z Mazurkiewiczów. W piekarni prowadzonej przez ojca przyuczał się do zawodu piekarza. Był aktywnym członkiem TG „Sokół” w Mielcu. W sierpniu 1914 r. zgłosił się do Legionów i został przydzielony do 14. kompanii 2. Pułku Piechoty. Jako kapral, a następnie sierżant uczestniczył w działaniach wojennych w Karpatach Wschodnich, m.in. w bitwach pod Bohorodczanami, Nadwórną i Mołotkowem. Z powodu choroby 15 II 1915 r. został zwolniony ze służby wojskowej i powrócił do Mielca. Pod koniec 1918 r. zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego. Jako podoficer w Armii „Wschód” brał udział w walkach o Lwów i wojnie polsko-ukraińskiej, m.in. pod Przemyślem, Nowym Miastem, Niżankowicami i Medyką. Po wojnie powrócił do Mielca i przejął prowadzenie rodzinnej piekarni przy ul. J. Piłsudskiego. Należał do Towarzystwa OSP i Mieszczańskiego Towarzystwa „Ojczyzna”, w którym był członkiem Wydziału. Zmarł 2 V 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WOŹNIAKOWSKI JACEK, urodzony 23 IV 1920 r. w Biórkowie koło Proszowic. Absolwent gimnazjum w Rabce, maturę zdał w 1938 r. W 1939 r. ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie, w ramach praktyki, służył w 8. Pułku Ułanów w Krakowie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. i został ranny. Odznaczono go wówczas Krzyżem Walecznych. W czasie okupacji niemieckiej początkowo mieszkał w Warszawie i tam wstąpił do AK. Od 26 VI 1944 r. pełnił funkcję adiutanta kapitana Konstantego Łubieńskiego – dowódcy Obwodu AK Mielec. Uczestniczył w akcjach, m.in. w przewozach broni przed akcją „Burza”. Od III 1945 r. pisał do „Tygodnika Powszechnego”, w 1948 r. wszedł w skład zespołu redakcyjnego, a później był sekretarzem redakcji (do 1953 r.). W latach 1946-1948 był także kierownikiem zespołu tłumaczy tygodnika „Głosu Anglii”, który wydawało w Krakowie brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie ukończył w 1951 r. W latach 1953-1991 wykładał historię malarstwa na KUL. W tym czasie uzyskał tytuły: doktora, doktora habilitowanego, profesora nadzwyczajnego (1980 r.) i profesora zwyczajnego (1990 r.) W 1956 r. był współzałożycielem Klubów Inteligencji Katolickiej w Warszawie i Krakowie. W latach 1957-1960 pełnił funkcję redaktora naczelnego miesięcznika „Znak”, a w latach 1959-1990 był redaktorem naczelnym Wydawnictwa Znak. W latach 1956-1983 należał do Związku Literatów Polskich, był członkiem Zarządu Głównego (1978-1983) i członkiem prezydium ZG (1980-1983). Był także członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych (od 1978 r.) i Papieskiej Rady ds. Kultury (1982-1992). W 1989 r. brał udział w obradach Okrągłego Stołu. 20 VI 1990 r. został wybrany prezydentem miasta Krakowa i pełnił tę funkcję do 11 I 1991 r. Badacz historii sztuki i doktryn artystycznych XIX i XX w. Wykładał także w Katedrze Historii i Kultury Polskiej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (1999-2000). Opublikował m.in.: Laik w Rzymie i Bombaju (1965), Zapiski kanadyjskie (1973), Co się dzieje ze sztuką? (1974), Czy artyście wolno się żenić? (1978), Świeccy (1987), Czy kultura jest do zbawienia koniecznie potrzebna? (1988), Góry niewzruszone i Ze wspomnień szczęściarza.  Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP i nagrodami Pen Clubu. Pełnił także funkcje: przewodniczącego Rady Fundacji i Jury Nagrody im. Kościelskich, przewodniczącego Rady Fundatorów Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie, przewodniczącego Zarządu Stowarzyszenia Willa Decjusza oraz wiceprzewodniczącego Polskiego Komitetu UNESCO. Wyróżniony także m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, francuską Komandorią Palm Akademickich, orderem Legii Honorowej, godnością doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu w Leuven (Belgia) i Srebrnym Medalem Cracoviae Merenti za zasługi dla miasta Krakowa. W 2008 r. opublikował Ze wspomnień szczęściarza. Zmarł 29 XI 2012 r. Spoczywa na cmentarzu leśnym w Laskach koło Warszawy.

 

WÓJCIK JÓZEF FRANCISZEK, urodzony 15 III 1947 r. w Książnicach, pow. mielecki, syn Stanisława i Heleny z domu Strzelczyk. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1965 r. Ukończył studia w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni (komandor podporucznik rezerwy) i Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni (kapitan żeglugi wielkiej, magister inżynier nawigacji). Był długoletnim wykładowcą Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Pływał jako oficer na polskich statkach szkolnych: Horyzont, Zenit i Dar Młodzieży oraz jako starszy oficer na statkach angielskich, belgijskich, niemieckich i norweskich. Pozostaje nadal czynnym zawodowo oficerem marynarzem. W 1995 r. debiutował jako literat wydając książkę "Prezydent Hebryd", będącą autobiografią z. akcentami morskimi i politycznymi. Kolejnymi książkami były: "Dar Młodzieży i inne opowiadania" (trzy wydania), "Morze, saksy i Dar Młodzieży" (do 2017 r. - 9 wydań), powieść "Siódme morze" (3 edycje) oraz powieść historyczna "Powrót na Kresy", składająca się z trzech tomów: "Rok 1920", "Po latach" i "Los tułaczy". W tej trylogii, opartej na prawdziwych wydarzeniach, część akcji toczy się na ziemi mieleckiej. Kolejne książki to: "Władca Hybryd" (2009 r.), "Kaszubskie losy" cz. I "Od zaborów do niepodległości" (2013 r.), "Kaszubskie wesele w dawnej wiosce Gdynia" (2015 r.) i "Kaszubskie losy" cz. II "Powstanie miasta z marzeń i z morza" (2017 r.). Od 2001 r. jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Utrzymuje żywe kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczył w uroczystościach 100. rocznicy powstania Gimnazjum i Liceum w Mielcu w 2005 r. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi.

 

  • Krystyna Wójcik

    Krystyna Wójcik

WÓJCIK KRYSTYNA (z domu ORTYL), urodzona 2 V 1947 r. w Goleszowie, pow. mielecki, córka Józefa i Michaliny z Książnickich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1966 r. W latach 1966-1982 pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych w Woli Wadowskiej (rok), Zaborczu (5 lat) i Książnicach (10 lat). Równocześnie studiowała na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyskała tytuł magistra. Przed rokiem szkolnym 1982/1983 powierzono jej funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej w Chrząstowie. Po trzech latach przeniesiono ją na stanowisko dyrektora w Szkole Podstawowej w Rzędzianowicach i obejmowała je do 2001 r., a następnie przeszła na emeryturę. Aktywnie działa na rzecz swojego środowiska. Od 1970 r. jest członkinią Koła Gospodyń Wiejskich w Goleszowie. W latach 2003-2006 pełniła funkcję sołtysa wsi Goleszów, a w kadencji 2007-2010 była radną Rady Gminy Mielec. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i nagrodami resortowymi.

 

WÓJTOWICZ JÓZEF, urodzony 29 V 1935 r. w Tedron (Francja), syn Jana i Ludwiki z domu Grzelak. Do Mielca przybył z rodziną w 1946 r. Ukończył Liceum Handlowe w Mielcu. Na początku lat 50. uczestniczył w biegach narodowych. Trenował też sprinty i biegi średniodystansowe w klubie LKS „Tęcza” Mielec. Rekordy życiowe to: 11,5 sek. na 100 m, 23,5 sek. Od 1953 r. zajmował się trenowaniem młodzieży, a w 1955 r. uzyskał uprawnienia instruktora lekkoatletyki. Pracował w Radzie Powiatowej LZS w Mielcu. Uzyskał tytuły trenera II, a później I klasy. W latach 80. zajął się chodem sportowym. Był dyrektorem MOSiR w Mielcu w latach 1989–1996. Zainicjował powstanie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i jego połączenie z LKS „Tęcza”. Był organizatorem imprez cyklicznych (sztafet) szlakami związanymi z Miejscami Pamięci Narodowej i rocznicami wielkich wydarzeń w historii Polski. Był też jednym z inicjatorów i organizatorów Memoriału Gen. W. Sikorskiego. Po rozstaniu z TG „Sokół” w 2000 r. zainicjował powstanie Odrodzonego TG „Sokół” i jest jego wiceprezesem. Doprowadził do współpracy klubu z klubem sportowym w Iwanofrankowsku (Ukraina). Wychował i trenował wielu reprezentantów kraju w biegach i chodach sportowych w kategorii seniorów i juniorów, m.in.: biegaczy J. Szaładygę, B. Szkotnickiego i B. Płaskonkę oraz specjalistki chodu sportowego: K. Mróz (Mosio), R. Rogóż (Kapuścińska), B. Betlej, P. Buziak, R. Sikorę, R. Augustyna (uczestnik Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie), A. Sambor i D. Wolskiego. Do 2013 r. prowadzeni przez niego zawodnicy zdobyli około 120  medali Mistrzostw Polski w różnych kategoriach wiekowych. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Sprawował funkcje wiceprezesa Odrodzonego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i trenera chodziarzy w tym klubie. Jego wychowankowie należeli do najlepszych chodziarzy w Polsce i zdobywali wiele medali na Mistrzostwach Polski (indeks osiągnięć w haśle OTG „Sokół). W 2012 r. troje jego wychowanków startowało na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie: Paulina Buziak, Rafał Augustyn i Rafał Sikora. Zmarł 14 VIII 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 2014 r. zorganizowano I Memoriał Lekkoatletyczny im. Józefa Wójtowicza w Mielcu.

 

WÓJTOWICZ STANISŁAW, urodzony 6 X 1945 r. w Bełżycach, woj. lubelskie, syn Antoniego i Marianny z domu Wójtowicz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Bełżycach, maturę zdał w 1963 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i w 1971 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 1971–1990 pracował w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym SK w Mielcu na stanowiskach: starszego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika działu, kierownika Biura Konstrukcyjnego i głównego specjalisty ds. konstrukcji. W tym czasie uczestniczył w przygotowaniu i uruchamianiu produkcji samolotów, a za szereg rozwiązań konstrukcyjnych i 6 patentów uzyskał w 1976 r. specjalizację zawodową I stopnia. Od V 1990 r. do III 1993 r. pełnił funkcję dyrektora OBR i przeprowadził jego restrukturyzację. W marcu 1993 r. został mianowany I zastępcą dyrektora WSK „PZL-Mielec”, a w październiku tego roku – dyrektorem Zakładu Lotniczego. W latach 1994–1996 był szefem Programu „Vector”. W maju 1996 r. objął stanowisko kierownika placówki BIG BANK S.A. w Mielcu, zorganizował ją od podstaw i rozpoczął funkcjonowanie na terenie SSE „EURO-PARK MIELEC”. W tym czasie ukończył szereg kursów specjalistycznych z zakresu zarządzania firmą. W marcu 1998 r. podjął się zorganizowania od podstaw funkcjonowania firmy „Atlantis Mielec” Sp. z o.o. Kierował nią jako prezes zarządu i dyrektor generalny do X 2000 r., a następnie był przewodniczącym Rady Nadzorczej tej firmy (XI 2000 r. – III 2002 r.). Po epizodzie w firmie „Budimex” Rzeszów S.A. (prezes zarządu spółki zależnej I – V 2001) powierzono mu funkcję prezesa Zarządu Zakładów Sprzętu Motoryzacyjnego „POLMO” Sp. z o.o. w Gorlicach (VI 2001 – VI 2003). Od IV 2003 r. do III 2004 pełnił funkcję prezesa Zarządu Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. W styczniu 2006 r. został koordynatorem projektu „Nowa jakość w zarządzaniu firmą” realizowanego przez CKPiDN w Mielcu i współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego UE. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał pracy społecznej. W latach 1993-1996 był prezesem FKS „PZL-Stal” Mielec, a w latach 1996-1998 – prezesem Stowarzyszenia Promocji Polskiego Lotnictwa w Mielcu. Ponadto był członkiem Krajowej Rady Lotnictwa oraz członkiem Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” w Mielcu. Ukończył kurs szybowcowy III klasy. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” oraz Srebrną i Złotą Odznaką SIMP.

 

WRAŻEŃ MARIA JADWIGA (z domu OMASTA), urodzona 11 VII 1946 r. w Dębicy, córka Jana i Karoliny z domu Kapała. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (później II LO) w Mielcu, maturę zdała w 1964 r. Pracę zawodową rozpoczęła jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Chrząstowie, powiat mielecki (1 IX 1966 r. – 31 X 1968 r.). W 1967 r. ukończyła Studium Nauczycielskie (kierunek: matematyka z fizyką) w Rzeszowie. Ponadto studiowała na Wydziale Psychologii i Pedagogiki (kierunek - pedagogika opiekuńczo-wychowawcza) Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i w 1984 r. uzyskała tytuł magistra pedagogiki. Od 1 XI 1968 r. do 31 VIII 1970 r. pracowała w Komendzie Hufca Związku Harcerstwa Polskiego w Mielcu jako instruktor. Do zawodu nauczycielskiego powróciła 1 IX 1970 r. Jako  nauczycielka pracowała w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu do przejścia na emeryturę 31 VIII 2001 r., przy czym od 1 IX 1981 r. do 31 VIII 2001 r. pełniła funkcję zastępcy dyrektora. W ramach pracy z uczniami zdolnymi osiągnęła szereg sukcesów, a jeden z uczniów o uzdolnieniach matematycznych był stypendystą Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci. Wiele czasu poświęcała harcerstwu. Była szczepową Szczepu „Wichura” przy Szkole Podstawowej nr 3, członkiem Komendy Hufca ZHP w Mielcu i członkiem Rady Chorągwi ZHP w Rzeszowie. Posiada stopień harcmistrza. Inicjowała i organizowała zimowiska i obozy letnie dla harcerzy z SP nr 3. Była też inicjatorką i organizatorką wymiany polsko-węgierskiej (miasto Kisvarda): nauczycieli, chórów szkolnych i młodzieży w ramach letniego wypoczynku. Aktywnie działała w Młodzieżowym Ruchu Trzeźwości w ramach współpracy ze Społecznym Komitetem Przeciwalkoholowym. Przyczyniła się do sukcesów w Ogólnopolskim Konkursie „Młodość – Trzeźwość”: II miejsca w finale krajowym w 1985 r. oraz I, II i I miejsca na szczeblu wojewódzkim w latach 1986, 1987 i 1988. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem za Zasługi dla ZHP, Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania oraz nagrodami lokalnymi. 

 

WRONA ANDRZEJ JERZY, urodzony 29 V 1962 r. w Dębicy, syn Zygmunta i Ludwiki z domu Boronowicz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdał w 1981 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie i uzyskał tytuł lekarza medycyny. W 1987 r. został zatrudniony w Szpitalu w Dębicy jako asystent na Oddziale Chirurgicznym. W 1992 r. przeniósł się do Szpitala Wojewódzkiego w Tarnowie i pracował na Oddziale Urologicznym jako asystent, a następnie – starszy asystent. Uzyskał I stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej i II stopień z urologii.) W 2003 r. został mianowany ordynatorem Oddziału Urologicznego Szpitala Powiatowego w Mielcu. W 2008 r. otrzymał na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie tytuł doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy Ocena wczesnych powikłań pooperacyjnych po usunięciu pęcherza moczowego z powodu raka uroepitelialnego z wykorzystanych wybranych parametrów. Jest jednym z prekursorów zakładania sztucznego moczowodu typu Detour. Pierwszy zabieg wykonał we wrześniu 2013 r.

 

WRONA HIERONIM, urodzony 5 VIII 1960 r. w Mielcu, syn Stanisława i Kamili z domu Ortyl. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1979 r. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i w 1987 r. uzyskał tytuł magistra. Od 1985 r. związał się z Programem III Polskiego Radia, prowadząc audycje: „Radioman”, „Trochę Swingu”, „Zapraszamy do Trójki”, „Muzyczny Non Stop”, „Radio Clash”, „Między dniem a snem”, „Muzyka z nowej płyty” i „Czarny piątek”. Po studiach pracował kolejno w: firmie fonograficznej „Polton” (repertoire manager, 1987–1989), agencji reklamowej „Estra” (1989–1990), agencji reklamowej „MM Communications” (1990–1991) i RFM FM (1991–1992, współzałożyciel i szef warszawskiego biura stacji). W 1992 r. podjął współpracę z „Teleexspressem” (TVP 1) i do 2006 r. był jednym z jego redaktorów muzycznych. 15 VIII 1992 r. zorganizował wspólnie z Monarem i Adamem Galasem jeden z największych w Polsce płatnych charytatywnych koncertów na rzecz dzieci chorych na AIDS „Niech świat się do nich uśmiechnie” (z udziałem m.in. Czesława Niemena, „Dżemu”, „Budki Suflera” i „Uriaah Heep”). Dalsza jego działalność zawodowa i funkcje to: radiowa sieć satelitarna „Kosmos” (redaktor naczelny,1995–1996), udział w założeniu pierwszej polskiej niezależnej firmy fonograficznej wydającej tylko hip-hop B.E.A.T. Records (1996), budowa pierwszego polskiego muzycznego sklepu internetowego „Hirek Wrona CD House” (1996), audycja „Rytm w rytm” w Radio Jazz (1996–1997), współpraca z „Machiną” (1996–2002), klub TMP – pierwszy polski wysyłkowy klub płytowy (repertuar manager, 1997–1999), „Empik TV” (redaktor naczelny, 1999–2000), udział w powstaniu Empik.com (1999), rzecznik prasowy Jazz Jambore (2000), dyrektor ds. nowych technologii w agencji interaktywnej Vitual Window (2000–2002), opracowanie scenariusza i prowadzenie Hip-Hop Opola (2001–2004), współtwórca i redaktor naczelny serwisu o muzyce klubowej  (2002–2004), współorganizacja, reżyseria, scenariusz i współprowadzenie uroczystości: „Fryderyk 2002”, „Fryderyk 2003” i „Fryderyk 2004” (2003–2005), rzecznik prasowy Akademii Fonograficznej (2003), redaktor naczelny miesięcznika „Polski Hip-Hop” (2002–2004), rzecznik prasowy festiwalu Przeboje Jedynki w Sopocie (2005) i rzecznik prasowy koncertu J. M. Jarre’a w Polsce (2005). Jest członkiem: Akademii Fonograficznej (od 2000 r.) i Rady AF (od 2001 r.), ZPAV (od 2001 r.) i Amnesty International (od 2005 r.). W sierpniu 2006 r. zakończył pracę w mediach publicznych. Od tego czasu pracuje jako niezależny publicysta oraz DJ i DVJ, a także zajmuje się marketingiem internetowym. W 2006 r. pomagał przy organizacji pierwszej w kraju telewizji więziennej „TV WIĘZIENNA 6” w Zakładzie Karnym w Wołowie. W 2007 r. założył firmę fonograficzną Pink Crow i Agencję Buking.pl. oraz jako pierwszy w Polsce stworzył „Digital Show” – imprezę DVJ, w czasie której jednocześnie miksuje obraz i dźwięk. W 2008 r. został właścicielem serwisu internetowego OneUnited.pl. – polskiej strony o klubie sportowym Manchester United, ktorego jest fanem. Prowadził wiele koncertów gwiazd światowej sceny muzycznej w Polsce. Utrzymuje stały kontakt z Mielcem, jest współorganizatorem (z kierownictwem restauracji Odyseja) imprez dla dzieci z Domów Dziecka. Systematycznie gra na imprezach (miksowanie teledysków) w kraju i za granicą (Niemcy, Austria, Włochy). W latach 2007-2009 był członkiem Rady Fundacji Centrum Twórczości Narodowej, a od 2011 r. jest członkiem Rady Akademii Fonograficznej ZPAV – Sekcja Muzyki Rozrywkowej. Jest współautorem dwóch książek: B. Świątkowska, S. Pękala, H. Wrona, Rap, dance & techno (1997) oraz A. Cała, R. Miszczak, H. Wrona, Dusza, rytm, ciało. Leksykon muzyki r&b soul (2008). Zagrał w filmach: Kielce – czyli Polski Bronx (1995), Blokersi (2001), Nakręceni, czyli szołbiznes po polsku (2003) i MC. Człowiek z winylu (2010). Od IX 2010 r. jest felietonistą magazynu o koszykówce MVP Basketball Magazyn. W październiku 2010 r. był producentem i scenarzystą koncertu z okazji 30-lecia NSZ-u na rynku w Krakowie. Od XII 2010 r. do IV 2012 r. pełnił funkcję Communication Managera w Bacardi-Martini Polska.  Współpracuje (z przerwami) z Polskim Radiem. Od 2012 r. prowadzi z Agnieszką Obszańską nową audycję w radiowej Trójce Uliczne koneksje. Inne ważniejsze wydarzenia: *2008 r.: DJ na 50. urodzinach Bruce’a Dickinsona (Iron Maiden) w warszawskiej „Stodole”; *2010 r.: realizacja projektu „Bądź świadomy” (ze Związkiem Producentów Audio-Video i Narodowym Centrum Kultury) na temat własności intelektualnej; *2013 r.: udział (w parze z Andrzejem Gelbergiem) w meczu brydżowym reprezentacji polskich dziennikarzy przeciwko reprezencji Sejmu RP (52-13), Social Media Strategy Manager w grupie Brain Juice. Wyróżniony m.in. nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

 

  • Kamila Wrona

    Kamila Wrona

WRONA KAMILA (z domu ORTYL), urodzona 15 II 1931 r. w Chorzelowie koło Mielca, córka Józefa i Marii z domu Szczur. Ukończyła 4 klasy Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu i 2 ostatnie klasy Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1951 r. została zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Wylowie, a od 1952 r. do 1962 r. w Szkole Podstawowej w Rzędzianowicach. Ponadto była instruktorem Powiatowego Ośrodka Doskonalenia Kadr Oświatowych w Mielcu. W 1963 r. została mianowana kierownikiem Biblioteki Pedagogicznej w Mielcu i funkcję tę pełniła do przejścia na emeryturę w 1988 r. W 1971 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Przemyślu (kierunek: filologia polska), a w 1977 r. Wyższe Studia Zawodowe w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: bibliotekoznawstwo). W znaczącym zakresie przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju zarządzanej placówki bibliotecznej, a zwłaszcza jej księgozbioru specjalistycznego dla nauczycieli. Przez okres pracy zawodowej należała do ZNP i pozostaje nadal członkiem. Przez wiele lat angażowała się społecznie w Kasie Zapomogowo-Pożyczkowej ZNP. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrodą II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania. Zmarła 19 I 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Maria Wrona

    Maria Wrona

WRONA MARIA (z domu RAŚ), urodzona 5 IV 1941 r. w Niedźwiadzie koło Ropczyc, córka Andrzeja i Zofii z domu Pociask. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1960 r. Rok szkolny 1960/61 pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Siecioborzycach, pow. Szprotawa. W latach 1961-1963 była nauczycielką Szkoły Podstawowej w Małej Górnej, pow. ropczycki. Od 1963 r. do 1967 r. była delegowana do pracy w ZHP jako namiestnik zuchowy w Komendzie Hufca ZHP w Ropczycach, a następnie w Mielcu. W 1965 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Krośnie – kierunek: geografia z wychowaniem fizycznym. We wrześniu 1967 r. podjęła pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu. Od 1 IX 1976 r. do 31 VIII 1992 r. pełniła funkcję wicedyrektora tej szkoły, a od 1 IX 1992 r. do 31 VII 1996 r. była jej dyrektorem. Studiowała geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach i w 1980 r. uzyskała tytuł magistra. Otrzymała także II stopień specjalizacji zawodowej z zakresu geografii. Jej wychowankowie startowali z powodzeniem w konkursach geograficznych. Wiele czasu poświęcała dzieciom romskim uczęszczającym do SP 5. Przez wiele lat pracowała społecznie w harcerstwie, m.in.: kierowała pracą drużyn zuchowych, prowadziła szkolenia i odprawy oraz uczestniczyła w letnich obozach. Za znaczące zasługi dla ZHP otrzymała stopień harcmistrza Polski Ludowej. Współpracowała także z PTTK. W 1996 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”.

 

  • Antoni Wróbel

    Antoni Wróbel

WRÓBEL ANTONI, urodzony 5 VII 1928 r. w Siedliskach, woj. rzeszowskie, syn Leona i Eleonory. Od lat szkolnych działał w Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” w Siedliskach, a potem w Tyczynie. W 1949 r. podjął pracę w Zarządzie Powiatowym ZMP w Rzeszowie jako wiceprzewodniczący, ale jeszcze w tym roku został powołany do zasadniczej służby wojskowej. Od 1951 r. należał do PZPR. Po ukończeniu służby wojskowej w 1952 r. zatrudniono go w Zarządzie Wojewódzkim ZMP w Rzeszowie jako instruktora, ale wkrótce potem został skierowany do Mielca, gdzie pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Powiatowego ZMP (1952–1953). Powrócił do Rzeszowa i w latach 1954–1955 był kierownikiem Wydziału Organizacyjnego ZW ZMP. Od 1955 r. zamieszkał ponownie w Mielcu i pełnił funkcję zastępcy Zakładowego Domu Kultury WSK. W tym okresie był stypendystą w Zasadniczej Szkole Zawodowej i Technikum Mechanicznym w Mielcu, które  ukończył maturą w 1960 r. W tym roku został wybrany przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i sprawował tę funkcję do 1970 r. W znaczącym zakresie przyczynił się do dynamicznego rozwoju Mielca, m.in. poprzez tworzenie warunków dla budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury miejskiej, uruchomienie MKS i poprawienie estetyki miasta, głównie poprzez rozwój zieleni. Z jego udziałem opracowano i uchwalono pierwszy w historii miasta plan jego przestrzennej zabudowy oraz podjęto starania o poszerzenie granic miasta. Ukończył studia I stopnia na UMCS w Lublinie, a następnie studia magisterskie z zakresu prawa i administracji na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie z tytułem magistra w 1970 r. Od 1970 r. do 1990 r. pracował w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie na stanowiskach kierownika Wydziału i starszego inspektora wojewódzkiego, a następnie przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz odznaczeniami młodzieżowymi.

 

  • ks. Józef Wróbel

    ks. Józef Wróbel

WRÓBEL JÓZEF (ksiądz), urodzony 13 IV 1943 r. w Kannie koło Dąbrowy Tarnowskiej, syn Stanisława i Heleny. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1961 r. W 1967 r. ukończył Wyższe Seminarium Duchowne we Wrocławiu i przyjął święcenia kapłańskie. Pracę duszpasterską rozpoczął w parafii św. Mikołaja w Świebodzicach, a od 1969 r. pracował jako wikariusz w parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Strzegomiu. W 1975 r. został adiutorem parafii Trójcy Świętej w Olszanach, a w następnym roku mianowano go proboszczem tej parafii. Poza gorliwą posługą kapłańską wyróżnił się jako dobry gospodarz. M.in. doprowadził do wyremontowania kościołów w Olszanach i Stanowicach, wybudowania plebanii z domem katechetycznym w Stanowicach oraz przyczynił się do erygowania parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stanowicach. Ponadto w Olszanach upamiętniono obeliskiem św. Jana Pawła II, a wokół kościoła wybudowano cztery groty – ołtarze dla procesji Bożego Ciała. Otrzymał godność kanonika oraz m.in. tytuł „Zasłużonego dla Ziemi Strzegomskiej”. W 2015 r. obchodził 40. rocznicę pracy duszpasterskiej w parafii w Olszanach. Utrzymuje kontakty z Mielcem.

 

  • Kazimierz Wróblewski

    Kazimierz Wróblewski

WRÓBLEWSKI KAZIMIERZ, urodzony 18 VI 1926 r. w Mielcu, syn Władysława i Stanisławy. Do 1939 r. ukończył szkołę powszechną, a dalszą naukę przerwała wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej w związku z przymusem pracy pracował w latach 1941-1944 jako praktykant leśny w Nadleśnictwie Mielec. W czasie tej pracy został oddelegowany do przekazywania surowca drzewnego w firmach (najdłużej w firmie A. Senft), które prowadziły prace budowlane na terenach Smoczki, Cyranki i Pustkowa oraz Flugzeugwerk Mielec (firma H. Gering Werker). Od listopada 1941 r. do stycznia 1945 r. był członkiem Szarych Szeregów w Mielcu. Zatrudnienie w firmie niemieckiej i posiadanie dokumentów ułatwiających poruszanie się pomiędzy Niemcami ułatwiało mu wykonywanie zadań konspiracyjnych. W latach 1944–1948 uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zdał maturę w 1948 r. Równocześnie pracował nadal w Nadleśnictwie Mielec jako praktykant techniczno-leśny. W 1945 r. założył drużynę harcerską, która działała do 1947 r. i została rozwiązana przez PUBP w Mielcu. Należał też do chóru „Melodia” i w latach 1947–1948 był jego prezesem. Studia na Wydziale Leśnym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 1953 r. z tytułem magistra inżyniera. Od 1 II tego roku został skierowany nakazem pracy do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie pracował jako inspektor lasów państwowych (do 30 IV 1956 r.), a następnie jako adiunkt w Nadleśnictwie Biały Bór. Z dniem 1 VII 1959 r. przeniesiono go do Rejonu Lasów Państwowych w Nowym Sączu na stanowisko terenowego inspektora LP w Krakowie. Od 21 IV 1960 r. do przejścia na emeryturę w październiku 1991 r. pełnił funkcję kierownika gospodarstwa „Las” w Niepołomicach. Udzielał się społecznie, m.in. w Polskim Komitecie Pomocy Społecznej w Bochni, harcerstwie i Komitecie Osiedlowym (przez 2 kadencje był jego przewodniczącym). Wyróżniony m.in.: Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Niezłomnych, Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką Weterana Walk (z patentem), Odznaką Akcji Burza, Odznaką „Zasłużony dla Leśnictwa Polskiego”, Odznaką „Zasłużony dla Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego”, Krzyżem Zasługi dla ZKRP, Odznaką Honorową SPbWP, Odznaką Srebrną 10-lecia Szarych Szeregów, Złotą Odznaką Polskiego Związku Chórów i Orkiestr oraz Złotą Odznaką LOK.

 

WRÓBLEWSKI WŁADYSŁAW, urodzony 1 I 1883 r. w Chrystianówce (Chrystynówce), gubernia podolska w zaborze rosyjskim, syn Ignacego (zesłańca po powstaniu styczniowym, skazanego na 25 lat zesłania) i Antoniny. Ukończył 3 klasy ludowej szkoły rosyjskiej (1892). W 1893 r. wyjechał z rodzicami do Wielopola Skrzyńskiego k/Ropczyc (Galicja), gdzie w 1903 r. ukończył 4 klasy szkoły ludowej polskiej. W czasie nauki w gimnazjum (1904) został powołany do czynnej służby wojskowej w 56 pułku piechoty w Krakowie. Skierowano go do szkoły podoficerskiej i ukończył ją w 1907 r. w stopniu wachmistrza. Od 1908 r. kontynuował naukę w szkole oficerskiej, ale po wybuchu zamieszek w Serbii został skierowany do Dalmacji, gdzie pełnił służbę na pograniczu czarnogórskim. W 1911 r. przeniesiono go na Śląsk Cieszyński, a w 1913 r. do Lwowa i później do Tarnowa. Po zakończeniu I wojny światowej i upadku Austrii zgłosił się do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do Policji Państwowej z dniem 23 XII 1918 r. Pełnił służbę w Okręgu Lwowskim w Drohobyczu, Borysławiu i Jaśle, a od 1921 r. w Tarnowie, Tuchowie, Brzesku i Ropczycach. Także w 1921 r. ukończył Wyższą Szkołę Policyjną w Warszawie. W dniu 1 XI 1924 r. został przeniesiony do Mielca, gdzie pełnił funkcję powiatowego komendanta Policji Państwowej do przejścia na emeryturę 7 X 1932 r. Za wzorową służbę, a szczególnie za skuteczne akcje przeciwko bandytom był wielokrotnie wyróżniany. We wrześniu 1939 r., po opuszczeniu Mielca przez władze administracyjne i policję, wziął udział w utworzeniu Komitetu Obywatelskiego i stanął na czele Straży Obywatelskiej, aby utrzymywać porządek i przerwać rabunek sklepów i magazynów na terenie miasta. Po rozwiązaniu przez Niemców Komitetu Obywatelskiego i Straży Obywatelskiej (III 1940 r.) odmówił służby w tzw. Policji Granatowej. W czasie okupacji hitlerowskiej kilkakrotnie aresztowano go, ale nie udowodniono mu żadnej winy. Po odejściu frontu na zachód więziło go także UB, a władze PRL pozbawiły go dożywotnio emerytury. Wszystkie odznaczenia i wyróżnienia otrzymał do 1938 r. Były to m.in.: Odznaka Strzelecka Organizacji „Strzelec”, Krzyż Marii Teresy (1909), Srebrny Krzyż z Koroną i Wstęgą za Waleczność (1917), Medal Odzyskania Niepodległości (1925), Srebrny Krzyż Zasługi (1930) oraz Brązowy i Srebrny Medal „Za Długoletnią Służbę” (1938). Zmarł 19 XII 1972 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WRÓBLEWSKI WOJCIECH, urodzony 6 IX 1957 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Joanny z domu Bartela. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Niepołomicach, maturę zdał w 1976 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 1982 r., uzyskując tytuł magistra socjologii. Pracę zawodową rozpoczął w Gospodarstwie Rolnym Igloopolu w Woli Batorskiej jako kierownik kadr (1982-1983), a następnie pracował w Muzeum Historii Fotografii w Krakowie na stanowisku archiwisty (1983-1984). W 1984 r. został asystentem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 70. i 80. wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Założył szczep ZHP „Puszcza” w Niepołomicach i był jego szczepowym w latach 1976-1986, a następnie instruktorem szczepu do 1990 r. Był także członkiem władz wojewódzkich ZHP w Krakowie (1980-1983) i naczelnych ZHP (1981-1983), a następnie uczestniczył w tworzeniu ZHR i konspiracyjnego ruchu harcerskiego (1983-1989). Uczestniczył w obradach „okrągłego stołu”, w podzespole ds. młodzieży, reprezentując niezależny ruch harcerski. W latach 1989-1990 przewodniczył Komitetowi Obywatelskiemu „Solidarność” w Niepołomicach, a następnie pełnił funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej w Niepołomicach (1990-1994). Był też doradcą ministra spraw wewnętrznych i rzecznikiem prasowym w latach 1990-1992. W 1992 r. został mianowany radcą Ambasady RP w Wilnie, a następnie pracował na stanowisku dyrektora Instytutu Polskiego w Wilnie (1995-1997). W latach 1998-2001 był doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji. Od 2001 r. pełni funkcję ambasadora RP w Estonii. W latach 90. kontynuował działalność społeczną, m.in. był założycielem i przewodniczącym Niepołomickiego Stowarzyszenie Kulturalno-Oświatowego, Niepołomickiego Klubu Samorządowego, Koła Przyjaciół Harcerstwa i Stowarzyszenia Byłych Instruktorów, Wychowanków i Sympatyków Szczepu „Puszcza”. Opublikował kilkanaście artykułów naukowych i popularnonaukowych oraz kilkudziesięciu tekstów publicystycznych. Jest też współautorem książki Czego nie powiedział gen. Kiszczak ( 1992). Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP (nadanym za działalność niepodległościową przez prezydenta RP na Wychodźstwie), Orderem Wielkiego Księcia Litewskiego Gedymina V klasy (najwyższym odznaczeniem litewskim, nadanym przez prezydenta Republiki Litewskiej), Orderem Ziemi Marii I klasy (najwyższym odznaczeniem estońskim) i Krzyżem Białej Gwiazdy II klasy (nadanymi przez prezydenta Republiki Estonii) oraz Złotym Medalem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa za upamiętnianie polskich Miejsc Pamięci Narodowej na Litwie.

 

WRÓBLEWSKIEGO WALEREGO (ULICA), ulica miejska długości 253 m na osiedlu Cyranka, w grupie domów za Hotelem Polskim. Biegnie od ul. J. Haładeja do ul. K. K. Baczyńskiego, krzyżując się z ulicami J. Wiktora i W. Działowskiego. Ma asfaltową nawierzchnię i chodnik z płytek. Miano ulicy i patrona otrzymała 28 III 1973 r. Spokój i zieleń tego zakątka miasta zachęcają do spaceru. W ramach remontu położono nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki betonowej.

Patron ulicy: WALERY WRÓBLEWSKI (1836–1908) to działacz polityczny, uczestnik powstania styczniowego 1863–1864. Po upadku powstania na emigracji, działacz Zjednoczenia Emigracji Polskiej. Generał w czasie Komuny Paryskiej, członek władz I Międzynarodówki.

 

WRZOSOWA (ULICA), ulica miejska we wschodniej części osiedla Dziubków. Stanowi połączenie ulic: Lipowej, Łowieckiej, Laskowej i Jodłowej. Powstała i otrzymała nazwę 22 I 1975 r., w czasie budowy tego osiedla. Ma 251 m długości. Po remoncie w 1998 r. posiada asfaltową nawierzchnię i chodnik z płytek. Nazwa ulicy wiąże się z pobliskim terenem leśnym, gdzie jesienią pięknie kwitną wrzosy.

 

WSPÓLNA (ULICA), ulica miejska o długości 1430 m na osiedlu Borek, jedna z większych i ważniejszych w tej części miasta. Nazwę otrzymała 28 I 1987 r., a nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki w 1998 r. i 2001 r. Biegnie od ul. Brzozowej do ul. E. Orzeszkowej, krzyżując się z ulicami: Dębową, Świerkową, Akacjową, Jaworowa, Różaną, Orzechową i Wiśniową. Jest więc prawdziwą ulicą wspólną dla wielu mieszkańców, choć jej adresu nie ma chyba żaden z tutejszych dorodnych domów jednorodzinnych. Jeśli jednak podziwiać młode i piękne osiedle, to przede wszystkim spacerując ulicą Wspólną.

 

WSPÓLNOTY MIESZKANIOWE, forma organizacji mieszkańców budynku (grupy budynków) wielorodzinnego. Proces ich powstawania rozpoczął się z mocy prawa od 1 I 1995 r. Podstawowym zadaniem wspólnot jest zarządzanie nieruchomością wspólną (budynkiem, grupą budynków). W zasobach mieszkaniowych administrowanych przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w Mielcu funkcjonuje 101 wspólnot mieszkaniowych. Ponadto na terenie Mielca działa kilka małych skupisk takich wspólnot.

 

  • Mieczysław Wszołek

    Mieczysław Wszołek

WSZOŁEK MIECZYSŁAW, urodzony 11 III 1931 r. w miejscowości Turza koło Gorlic, syn Jana i Emilii z Kordzikowskich. Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu, maturę zdał w 1956 r. Od 1954 r. pracował w WSK Mielec na stanowiskach: tokarza, ślusarza, starszego brakarza , kontrolera , technologa i specjalisty konstruktora. We wrześniu 1980 r. był jednym z inicjatorów strajku w WSK (4 IX), a następnie jednym z 7 reprezentantów Komitetu Strajkowego w WSK – sygnatariuszy porozumienia z kierownictwem przedsiębiorstwa (8 IX). Także w dniu 8 IX, po przekształceniu się Komitetu Strajkowego w Komitet Robotniczy i później w Komitet Założycielski NSZZ „Solidarność” WSK PZL Mielec, wszedł w skład Komitetu. W wyborach do Związkowej Rady Nadzorczej w WSK (21 XI 1980 r.) został wybrany do plenum, a następnie do 7-osobowej Rady Nadzorczej. W stanie wojennym został zwolniony z pracy z dniem 31 XII 1982 r. Nadal brał udział w działalności NSZZ „Solidarność” (konspiracyjnej, a następnie jawnej) do 2006 r. W 2002 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2002-2006. Zmarł 28 XI 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

WYBICKIEGO JÓZEFA (ULICA), niedługa (237 m), z obu stron ślepa, ulica miejska na osiedlu J.Kilińskiego. Powstała 20 IV 1977 r. dla dojazdu do grupy domów jednorodzinnych na dawnej tzw. Górce. Ma asfaltową nawierzchnię i chodniki. Łączy się z ruchem miejskim poprzez ul. H. Modrzejewskiej.

 

JÓZEF WYBICKI (1747 – 1822) to polityk, pisarz i publicysta. Wielokrotny poseł. Uczestnik konfederacji barskiej. W latach 70. był jednym z filarów królewskiego obozu reform. Brał udział w powstaniu kościuszkowskim. Z tego powodu musiał emigrować i m.in. przyczynił się do powstania Legionów Polskich we Włoszech. W 1797 r. napisał Pieśń Legionów Polskich we Włoszech znaną jako Mazurek Dąbrowskiego.

 

WYCZAŁEK WŁODZIMIERZ JAN, urodzony 12 II 1933 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Władysława i Stanisławy z domu Szybisty. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1951 r. Ukończył także Technikum Ekonomiczne w Mielcu (1963) i Wyższą Szkołę Nauk Społecznych w Warszawie, uzyskując tytuł magistra socjologii. Odbył też 4 lata studiów doktoranckich. Pracował w WSK Mielec kolejno jako: planista, starszy planista, specjalista ds. organizacji, kierownik Sekcji Socjologicznej i kierownik Działu Analiz Społecznych, następnie pracował w WSK Dębica jako kierownik Działu Kształcenia Ustawicznego. Poza pracą zawodową w latach 50. działał społecznie w organizacjach młodzieżowych, m.in. pełnił funkcje: wiceprzewodniczącego Zarządu Zakładowego ZMP w WSK, przewodniczącego Komitetu Zakładowego Rewolucyjnego Związku Młodzieży i I sekretarza ZZ ZMS (1957–1958). Wyróżniony m.in. Srebrnym i Brązowym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego oraz I nagrodą krajową zbiorową za opracowanie systemu pracy bezdefektowej (pod kierunkiem Kazimierza Królikowskiego). Zmarł 3 XII 2016 r.

 

WYCZOLEK WALENTY, żył w II połowie XVI w., mistrz rzemiosła sukienniczego, jeden z pierwszych sukienników wymienianych w mieleckich dokumentach. Jego zamożność potwierdza zakupienie w 1582 r. domu z ogrodem.

 

WYDARZENIA (GAZETA LOKALNA), tygodnik ukazujący się w Mielcu, Radomyślu Wielkim, Kolbuszowej, Dębicy i Baranowie Sandomierskim oraz ich okolicach od 27 X 2006 r. w nakładzie 6000 egzemplarzy. Wydawany był przez Oficynę Wydawniczą Literatura Faktu. Założycielami gazety byli: Henryk Wyrostkiewicz, Magdalena Gembal i Ryszard Trawiński. Z nieznanych powodów przestał się ukazywać.

 

WYDMA MIELECKA, powstała prawdopodobnie w okresie zlodowacenia bałtyckiego, na terasie średniej Wisłoki (piaszczystej). Sprzyjał temu procesowi niski poziom wód gruntowych i zanik roślinności na skutek znacznego ochłodzenia klimatu. Wydma tworzyła malownicze łukowate pasmo wzgórz, istniejące jeszcze na początku lat 50. XX w. i osłaniające Mielec od północy. Później trzy wzgórza (pierwsze – dziś teren zespołu boisk sportowych Gimnazjum nr 1, drugie – tereny rekreacyjne MOSiR za basenami, trzecie – pomiędzy ul. H. Sienkiewicza i posesją firmy R&G przy ul. R. Traugutta) zostały rozebrane do budowy osiedli mieszkaniowych. Ostatnią pozostałością wydmy jest Góra Cyranowska.

 

WYDRO ANTONI (ksiądz), urodzony 25 IV 1825 r. w Rzochowie, syn Jana i Tekli z domu Dręga. Po ukończeniu szkoły ludowej  Rzochowie uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie. Tam także studiował teologię i w 1851 r. w Mogilnie przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Otfinowie, Bochni i Podgórzu. W 1859 r. został mianowany proboszczem w Pobiedrze. Zmarł 9 VIII 1863 r.

 

WYDRO ANTONI MARIAN, urodzony 11 VIII 1929 r. w Krakowie, syn Jana i Antoniny z domu Korpanty. W 1939 r. wstąpił do ZHP i został członkiem drużyny przy macierzystej Szkole Powszechnej nr 35 im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Od września 1943 r. do sierpnia 1944 r. pracował jako ślusarz-uczeń w Flugzeugwerk Mielec. W 1943 r. przyjęto go zastępu „Jastrzębi” Szarych Szeregów w Mielcu. W latach 1950-1952 pracował w Hucie „Bobrek” w Bytomiu. Wtedy też uczył się w Technikum Mechaniczno-Hutniczym dla Pracujących w Bytomiu i zdał maturę w 1952 r. Po odbyciu służby wojskowej (1952-1954) pracował w WSK Mielec, kolejno na stanowiskach: technika, technologa, mistrza, starszego mistrza, starszego technologa, zastępcy kierownika i kierownika Wydziału Remontu Maszyn, zastępcy głównego mechanika i głównego mechanika. Równocześnie studiował w Politechnice Krakowskiej i w 1971 r. uzyskał tytuł inżyniera. W sierpniu 1990 r. przeszedł na emeryturę. Był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich i w latach 80. pełnił funkcje członka Zarządu Wojewódzkiego oraz członka Zarządu Głównego – Sekcji Eksploatacji Maszyn i Urządzeń. Uzyskał także uprawnienia rzeczoznawcy zespołu SIMP w zakresie remontu maszyn i urządzeń. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Złotą Odznaką FKS Stal Mielec oraz Srebrną i Brązową Honorową Odznaka SIMP.

 

  • Dorota Wydro

    Dorota Wydro

WYDRO DOROTA MAŁGORZATA, urodzona 19 XI 1959 r. w Mielcu, córka Władysława i Teresy z domu Diabelec. Ukończyła z wyróżnieniem II Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika w Mielcu (profil biologiczno-chemiczny) w 1978 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończyła z wyróżnieniem w 1984 r. W latach 1984-1989 pracowała jako starszy asystent – pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze i Zakładzie Patomorfologii Akademii Medycznej w Lublinie, a ponadto w 1988 r. była dziennikarzem i lektorem w Rozgłośni PRiTV w Lublinie. W 1987 r. uzyskała I stopień specjalizacji w zakresie patomorfologii oraz ukończyła szereg specjalistycznych szkoleń i kursów doskonalących, m.in. Studium Doskonalenia Dydaktyczno-Pedagogicznego Nauczycieli Akademickich w Lublinie. W latach 1989–1994, 1999-2000 r. i 2002-2004 r. przebywała w Stanach Zjednoczonych AP. Po ukończeniu w 1990 r. w Nowym Jorku Technical CCarrier Institute pracowała w nowojorskich firmach handlowych i importowych jako menadżer operacyjny, menadżer generalny i finansowy. W 2003 r. została umieszczona w amerykańskim rejestrze Who’s who – Professionals and Executives. W latach 1994–2005 pełniła funkcję kierownika Pracowni Cytologicznej w Samodzielnym Publicznym ZOZ w Łęcznej, a ponadto w latach 1995–1997 była starszym asystentem w Zakładzie Patomorfologii Specjalistycznego Onkologicznego ZOZ w Lublinie. W 1996 r. uzyskała II stopień specjalizacji z patomorfologii oraz dyplom Europejskiej Szkoły Onkologii z dziedziny cytopatologii. Od 2004 r. jest starszym asystentem – lekarzem patomorfologiem w Zakładzie Patomorfologii Szpitala Wolskiego im. H. Gostyńskiej w Warszawie. W 2005 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu zarządzania zakładami opieki zdrowotnej w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 2006 r. rozpoczęła studia doktoranckie w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Prof. Leona Koźmieńskiego w Warszawie oraz kolejną specjalizację – z zakresu medycyny estetycznej w Podyplomowej Szkole Medycyny Estetycznej w Warszawie. Od 1994 r. współpracuje z redakcjami wielu czasopism, m.in.: „Panorama” i „Przekrój” (1994-1995) oraz „Uroda” (1994-2002) i „Teraz Zdrowie” (1996 – 2000). Od 1996 r. jest stałym współpracownikiem wydawnictwa Aktiv Press, współredagując magazyny medyczne – „Dermatologia Estetyczna” i „Medycyna Estetyczna”, a ponadto od 2005 r. jest współpracownikiem wydawnictw XXL Media oraz Professional Medicine Promotion, przygotowując teksty do magazynów „Moda na Zdrowie” oraz „Essentia Medica”. Od 2006 r. jest wykładowcą w warszawskim Studium Rehabilitacji, Socjologii i Polityki Społecznej – Collegium. Uzyskała szereg nagród i wyróżnień, m.in. stypendia lekarskie w Szpitalu Regionalnym w Martigny (1985, Szwajcaria) i Szpitalu Regionalnym w Gavle (1996, Szwecja), stypendium Urzędu Rady Ministrów „Talent – Promocja – Postęp” (1988) oraz pobyt w Japonii na zaproszenie premiera rządu japońskiego dla wybitnie uzdolnionych absolwentów szkół wyższych(1988). Ukończyła (z wyróżnieniami) podyplomowe studia z zakresu zarządzania Zakładami Opieki Zdrowotnej w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie (2006), Podyplomową Szkołę Medycyny Estetycznej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Warszawie (2008) oraz  studia doktoranckie w Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie (kierunek – zarządzanie). Aktualnie przygotowuje rozprawę doktorską. Jest specjalistą II-go stopnia z patomorfologii. Odbyła staże w Szwajcarii i Szwecji. Pełni funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych w Podyplomowej Szkole Medycyny Estetycznej PTL. Członek Zarządu Polskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej PTL (od 2007 r.) i redaktor naczelna oraz wydawca „Academy of Aestehtic and Anti-Aging Medicine” –oficjalnego czasopisma PTMEiAA PTL. W marcu 2012 r. została kierownikiem Zakładu Kosmetologii Medycznej WSZKiPZ.

 

WYDRO JAN, urodzony 19 I 1896 r. w Mielcu, syn Stanisława i Antoniny. W młodości kształcił się w zawodzie ślusarskim. W sierpniu 1914 r. zgłosił się do Legionów i został przydzielony do 1 pułku artylerii. Uczestniczył we wszystkich działaniach wojennych tej jednostki w latach 1914–1915, m.in. w bitwach: pod Krzywopłotami, Przepiórowem, Konarami, Ożarowem, Tarłowem, Wyżnianką, Urzędowem, Radawczkiem, Jastkowem, Biadaczką, Kamionką, Makarowem, Wysokiem Litewskim, Raśną, Czepielami, Kamieniuchą i Kostiuchnówką. 10 VIII 1915 r. uzyskał awans na stopień kaprala. Pod koniec roku został ranny i leczył się w szpitalach w Krakowie, Nowym Sączu i Zakopanem oraz w Domu Ozdrowieńców w Kamińsku. Po powrocie do zdrowia został skierowany do warsztatów artyleryjskich (X 1917 r.), a następnie służył w Oddziale Uzupełniającym nr 4 Polskiego Korpusu Posiłkowego. Ukończył kurs rusznikarski (1 I 1918 r.) i otrzymał ponowny przydział do 1. pułku artylerii, a miesiąc później przeniesiono go do kolumny sanitarnej PKP. 16 II 1918 r. rozwiązano tę formację. Został internowany na Węgrzech. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się do Wojska Polskiego i został przydzielony do 6. Pułku Artylerii Lekkiej w Krakowie, gdzie powierzono mu stanowisko szefa uzbrojenia. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał w Mielcu. W 1940 r. został zatrudniony jako robotnik budowlany przy wykańczaniu will dyrektorskich na osiedlu fabrycznym, a następnie (do końca okupacji hitlerowskiej) pracował jako ślusarz w Flugzeugwerk Mielec. Należał do ZWZ–AK. We wrześniu 1944 r. został aresztowany przez UB pod zarzutem działalności w AK. Po kilkunastodniowym przetrzymaniu w mieleckim areszcie przewieziono go do więzienia w rzeszowskim zamku, a następnie przekazano NKWD. Został zesłany do sowieckich łagrów w Borowiczach, a później w Świerdłowsku. Do Polski powrócił w listopadzie 1947 r. Na skutek nieludzkiego traktowania w aresztach i łagrach chorował, a po podleczeniu się pozostawał bez stałej pracy. W 1950 r. otrzymał zatrudnienie w WSK Mielec jako robotnik w rozdzielni robót. Na początku 1951 r. został ponownie aresztowany i uwięziony w Zamku w Rzeszowie. Po trzech miesiącach zwolniono go, ale znów nie mógł znaleźć stałej pracy. Po październiku 1956 r. ponownie przyjęto go do WSK, gdzie pracował w Straży Przemysłowej, a następnie jako robotnik rozdzielni robót na Wydziale 54. Na emeryturę odszedł 31 V 1961 r. Udzielał się społecznie jako skarbnik w Zarządzie Koła Emerytów i Rencistów w Mielcu. Odznaczony m.in.: Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Medalem 10–lecia Niepodległości i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Zmarł 21 IV 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

WYDRO JÓZEF, urodzony 24 XII 1920 r. w Rzochowie koło Mielca, syn Jakuba i Felicji z  Wójcickich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1939 r. sierpniu tego roku rozpoczął pomaturalną służbę w Kompanii Hufców Pracy w okolicach Chorzowa. Po wybuchu wojny (1.09.1939 r.) jego grupa odbyła marsz na Polesie i tam po wkroczeniu wojsk radzieckich (17.09.1939 r.) została rozbrojona. Wywieziono go do miasteczka Busk i tam pracował przy wyrębie lasu i budowie drogi. Udało mu się uciec do Lwowa. Dzięki pomocy przypadkiem spotkanego kolegi Lejbka Johnowicza (Żyda) przedostał się do Rawy Ruskiej i przez nowo utworzoną granicę rosyjsko-niemiecką powrócił 23.12.1939 r. do Rzochowa. Podjął pracę jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej. Od 1940 r. brał czynny udział w działalności konspiracyjnej. Posługiwał się pseudonimem „Smętek”. Był kolporterem wydawanego w Rzochowie pisma podziemnego „Stokrotka”. Przewoził również wydawnictwa konspiracyjne z Krakowa do Mielca. Od listopada 1942 r. pełnił funkcję szefa łączności w obwodowej Komendzie BCh na powiat mielecki, dębicki i tarnobrzeski. Organizował zaopatrzenie dla oddziałów BCh w broń, amunicję i umundurowanie. Brał udział w akcjach sabotażowych. W czerwcu 1943 r. został awansowany na stopień porucznika. koniec czerwca 1944 r. prowadził rozpoznanie sił i rozmieszczenie wojsk niemieckich. W czasie powrotu motocyklem do Łączek Brzeskich (w mundurze oficera Luftwaffe) został zatrzymany pod zarzutem szpiegostwa. Podczas konwojowania do sztabu rzucił granat i Niemcy zginęli, ale sam także został ranny. Leczył go Włodzimierz Śmiałkowski i opiekowała się nim siostra Zielonego Krzyża Aniela Świetlicka, która później została jego żoną. wojnie studiował na Wydziale Komunikacji AGH w Krakowie i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 1948-1950 pracował w biurze projektowym w Zakładzie Przemysłu Naftowego w Krakowie, a następnie został zatrudniony jako główny mechanik w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie. Od 1960 r. do 1977 r. pracował w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Poznaniu jako główny technolog. W latach 1962-1967 przebywał na kontrakcie w Ghanie i pełnił funkcję kierownika zakładu naprawy taboru ghańskiej kolei. Ponadto wyjeżdżał służbowo do Indii (1958) i Chin (1961). W r. przeszedł do pracy w biurze projektowym budownictwa przemysłowego w Poznaniu i był tłumaczem z języków angielskiego, niemieckiego i francuskiego. ł 23 XI 1993 r. Spoczywa na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.

 

  • Marek Wydro

    Marek Wydro

WYDRO MAREK JERZY, urodzony 7 X 1964 r. w Mielcu, syn Władysława i Teresy z domu Diabelec. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1983 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1991 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny. Po odbyciu stażu w Akademii Medycznej w Lublinie (1993) pracował jako asystent w Katedrze i Zakładzie Farmakologii i Toksykologii w latach 1993-1998. Ponadto w latach 1995-1997 zajmował się opracowywaniem działu medycznego i farmaceutycznego miesięcznika „Teraz Zdrowie”, a w 1998 r. pracował w Dziale Sprzedaży Parke – Davis Corporation w Warszawie. Po ukończeniu Studium Doktoranckiego w Akademii Medycznej w Lublinie w 1998 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W latach 1999–2002 pracował w Pfizer Corporation – Dział Medyczny w Warszawie jako koordynator ds. standardów jakości oraz rejestracji i bezpieczeństwa stosowania leków. W 2001 r. ukończył Podyplomowe Studium Zarządzania „Diploma in Management”. Od 2002 r. pełni funkcję kierownika Zespołu Klinicznego Quintiles Corporation w Warszawie. W 2004 r. ukończył Podyplomowe Studium „Master of Business Administration” na University of Central Lancashire w Preston (Wielka Brytania). Wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną. Przez kilka lat tańczył w grupie reprezentacyjnej Zespołu Pieśni i Tańca Akademii Medycznej w Lublinie. Uczestniczył w kilkuset koncertach krajowych i zagranicznych, m.in. w Ameryce Południowej, Ameryce Środkowej, Azji i Afryce oraz wielu krajach europejskich. W 1986 r. występował w koncercie dla Ojca Świętego Jana Pawła II w Castel Gandolfo. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego. Uczestniczy w krajowych i międzynarodowych zjazdach farmakologicznych. W dorobku naukowym ma też szereg publikacji w pismach krajowych i zagranicznych. Wyróżniony m.in. Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.

 

WYDRO MATEUSZ, burmistrz Rzochowa w latach 90. XIX w. Był jednym z założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej w Rzochowie w latach 1891-1892 i jej pierwszym prezesem.

 

WYDRO WŁADYSŁAW, urodzony 24 IV 1891 r. w Majdanie Królewskim, syn Andrzeja i Katarzyny ze Srebłowskich. Brał udział w I wojnie światowej i walczył m.in. na froncie włoskim. Zajmował się kupiectwem. Za sprawą ożenku z mielczanką Heleną Korpanty (córka Jana) od 1923 r. zamieszkał w Mielcu. Wspólnie z Janem Kłosem i Michałem Borzęckim prowadził skup zwierząt na terenie Lubelskiego. Przez wiele lat angażował się społecznie, m.in. w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” i Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu. W uznaniu zasług otrzymał tytuł honorowego członka OSP. Po II wojnie światowej był współwłaścicielem firmy w Mielcu, zajmującej się skupem jaj i drobiu. Zmarł 31 III 1955 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Władysław Wydro

    Władysław Wydro

WYDRO WŁADYSŁAW, urodzony 12 VIII 1931 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z domu Ortyl. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczył w tajnych kompletach nauczania w zakresie programu szkoły podstawowej (1940-1944). W październiku 1943 r. wstąpił do tajnej harcerskiej drużyny im. Bolesława Chrobrego, a później (1944-1947) należał do DH im. gen. W. Sikorskiego i pełnił w niej funkcję zastępowego. Uzyskał stopień Harcerza Orlego i zdobył 18 sprawności harcerskich. W 1948 r. ukończył kurs szybowcowy organizowany przez Aeroklub w Mielcu. W 1948 r., kiedy uczęszczał do Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, został zatrzymany przez mielecki PUBP na trzy miesiące i przesłuchiwany w sprawie nielegalnych młodzieżowych organizacji niepodległościowych w Mielcu. Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. A. Mickiewicza w Tarnowie i zdał maturę w 1950 r. Studia I stopnia na Wydziale Elektryfikacji Hutnictwa Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie ukończył w 1953 r. z tytułem inżyniera, a II stopnia w 1956 r. z tytułem magistra inżyniera w specjalności: automatyka przemysłowa. W czasie studiów należał do AZS Kraków, trenując lekkoatletykę i narciarstwo. Był także członkiem Zespołu Pieśni i Tańca przy UJ w Krakowie. W kwietniu 1956 r. na podstawie nakazu pracy został pracownikiem WSK Mielec w Służbie Głównego Energetyka jako mistrz urządzeń elektronicznych, a później kierownik Laboratorium Energetycznego i zastępca głównego energetyka (1958-1964). Od 1963 r. należał do SIMP i uzyskał uprawnienia rzeczoznawcy w zakresie projektowania zakładów przemysłowych. W 1964 r. objął stanowisko zastępcy dyrektora technicznego ds. inwestycji przemysłowych WSK. Kierując działalnością inwestycyjną przedsiębiorstwa, przyczynił się do jego znaczącego rozwoju w zakresie uruchomień nowych produkcji. W latach 1969–1973 pełnił funkcję głównego projektanta WSK. Podjęte w tym czasie studia podyplomowe w SGPiS w Warszawie (kierunek: ekonomika przemysłu dla inżynierów – ekonomia produkcji) ukończył w 1974 r. Od XII 1973 r. do XII 1985 r. pracował w Biurze Projektowym „DELPOR” Kraków na stanowisku kierownika Pracowni Terenowej w Mielcu. W styczniu 1986 r. powrócił do pracy w WSK „PZL-Mielec” na stanowisko kierownika Biura Projektowego w Zakładzie Utrzymania Ruchu. W 1992 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej. W 1956 r. był jednym z założycieli mieleckiego Koła nr 6 Polskiego Związku Filatelistów przy ZDK WSK. Jako jego długoletni przewodniczący był inicjatorem i współorganizatorem wielu zbiorowych pokazów i wystaw filatelistycznych. Ponadto jako posiadacz zbiorów indywidualnie brał udział w wystawach krajowych i zagranicznych. Aktualnie nadal przewodniczy Zarządowi Koła Filatelistów nr 6 oraz jest sędzią filatelistycznym III klasy. W latach 1962-1964 był ławnikiem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie. Od lat 70. jest członkiem chóru męskiego „Melodia”, a od 1984 r. działaczem Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” w Mielcu. Pełni w nim szereg funkcji, m.in. prezesa chóru i wiceprezesa Towarzystwa. Był współorganizatorem wielu przedsięwzięć artystycznych „Melodii” i współautorem wydawnictwa okolicznościowego Chór Melodia w latach 1983 – 1993 (Mielec, 1993). W 1991 r. był jednym z inicjatorów powstania w Mielcu Koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Został wybrany jego prezesem i funkcję tę pełni do dziś. W 1992 r. doprowadził do otwarcia męskiego Schroniska dla Bezdomnych i do dziś działa na rzecz jego utrzymania. Angażuje się też w inne formy działalności na rzecz ludzi samotnych, biednych, bezdomnych i odrzucanych przez innych. M.in. w czasie wielkiej powodzi w 1997 r. mieleckie Koło TP im. św. Brata Alberta pomagało ludności z zalanych terenów i do dziś opiekuje się niektórymi samotnymi osobami w podeszłym wieku. Od 2002 r. jest członkiem – sekretarzem Parafialnej Rady Duszpasterskiej parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu, a od 2003 r. jest członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej w Tarnowie. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką „Zasłużony Pracownik Łączności”, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Złotą Honorową Odznaką Polskiego Związku Filatelistów, Odznaką „100 Lat Filatelistyki Polskiej”, Złotą z Laurem Odznaką Polskiego Związku Chórów i Orkiestr, Krzyżem Niezłomnych Naczelnego Stowarzyszenia Polskich Byłych Więźniów Politycznych oraz Statuetką „Bliźniemu swemu” Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. 22 II 2007 r. otrzymał stopień Harcerza Rzeczypospolitej. Od 2009 r. jest sekretarzem Komisji Rewizyjnej Rzeszowskiego Oddziału Polskiego Związku Chórów i Orkiestr.

 

WYDZIAŁ POWIATOWY, organ wykonawczy Rady Powiatowej w miastach na terenie zaboru austriackiego (Galicji) od 1867 r. Wybierano go z grona radnych Rady Powiatowej, na podstawie podziału kurialnego. Na jego czele stał prezes, którym był zawsze marszałek powiatu. Podstawowym zadaniem Wydziału było zarządzanie majątkiem powiatowym i załatwianie problemów występujących na terenie powiatu.

Lata 1867-1914 W powiecie mieleckim składy Wydziału Powiatowego w poszczególnych kadencjach przedstawiały się następująco: *1867: prezes (marszałek) – Jan Tarnowski (starszy), zastępca – Aleksander Trzecieski, członkowie – Antoni Bartosiński, Aleksander  Meszyński, Maciej Stolarz, Jan Szafer, Ernest Wodziński; *1871: prezes – Mieczysław Rey, z-ca – A. Trzecieski, członkowie – Antoni Broniewski, Wojciech Buś, Ferdynand Kriegseisen, Władysław Żurowski; *1874: prezes – M. Rey, z-ca – W. Żurowski, członkowie – ks. Józef Knutelski, Konstanty Lipowski, Tomasz Miodunka, ks. Aleksander Pers; *1877: prezes – A. Trzecieski, z-ca – Mieczysław Brzeski, członkowie – Antoni Fibich, Józef Kierwiński, Jan Tarnowski (młodszy), W. Żurowski; *1882: prezes – M. Rey, z-ca – Mieczysław Artwiński, członkowie: Zdzisław Bogusz, Gabryel Mühlrad, Jędrzej Rusinowski, J. Tarnowski (mł.), A. Trzecieski; *1885: prezes – M. Rey, z-ca – M. Artwiński, członkowie – A. Fibich, G. Mühlrad, J. Tarnowski (mł.), Stefan Sękowski; *1889: prezes – M. Rey, z-ca – S. Sękowski, członkowie: A. Fibich, Feliks Kwiatkowski, Mieczysław Szymberski, J. Tarnowski;  *1892: prezes – S. Sękowski, z-ca – A. Fibich, członkowie: Walenty Indyk, ks. Adam Kopyciński, Stanisław Ochalik, M. Rey, J. Tarnowski; *1897: prezes – S. Sękowski, z-ca – J. Tarnowski, członkowie: A. Fibich, Franciszek Krempa, M. Rey, Andrzej Sehn, Władysław Trzecieski; *1901: prezes – S. Sękowski, z-ca – J. Tarnowski, członkowie: A. Fibich, F. Krempa, M. Rey, A. Sehn, W. Trzecieski; *1908: prezes – S. Sękowski, z-ca – J. Tarnowski, członkowie: F. Krempa, M. Rey, A. Sehn, W. Trzecieski; *1912: prezes – J. Tarnowski, z-ca – J. Rydel, członkowie: Jan Glaser, F. Krempa, ks. Jan Mleczko, Jan Rządzki, W. Trzecieski.

W czasie dwóch okupacji rosyjskich w 1914 i 1915 r. nie działał.

Lata 1918-1939 W niepodległej Polsce utrzymano funkcjonowanie Rady Powiatowej i Wydziału Powiatowego.

 

WYPARŁO BOGUSŁAW ANDRZEJ, urodzony 29 XI 1974 r. w Mielcu. Treningi piłkarskie rozpoczął pod kierunkiem Jerzego Płanety w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu, a następnie rozwijał talent w „Stali” Mielec. W drużynach młodzieżowych grał do 1991 r., a następnie (w wieku niespełna 17 lat) został pierwszym bramkarzem I-ligowej „Stali” Mielec i zadebiutował w ekstraklasie 29 VII 1991 r. Zagrał w 165 spotkaniach I-ligowych „Stali”, należąc do jej najlepszych zawodników. W związku z finansowym kryzysem „Stali” przed sezonem 1996/1997 został sprzedany do „Sokoła” Tychy, gdzie zagrał rundę jesienną. Od wiosny 1997 r. do końca 1999 r. występował w barwach ŁKS Łódź i w sezonie 1997/1998 znacząco przyczynił się do wywalczenia tytułu mistrza Polski. Kolejnymi klubami, w których grał, były: „Legia” Warszawa (runda wiosenna 2000), „Ceramika” Opoczno (sezon 2000/2001), RKS Radomsko (runda jesienna 2001), „Pogoń” Leżajsk (runda wiosenna 2002), „Piotrcovia” Piotrków Trybunalski (sezon 2002/2003), „Pogoń” Szczecin (2003/2004) i ŁKS Łódź (od 2004 r.). We wrześniu 2007 r. przekroczył granicę 300 meczów w ekstraklasie. Występował wielokrotnie w młodzieżowych reprezentacjach Polski oraz 3 razy w I reprezentacji: z Ukrainą i Słowacją w 1998 r. oraz z Finlandią w 1999 r. W 2011 r. został trenerem bramkarzy w ekstraklasowym, a później I-ligowym ŁKS Łódź, ale nadal grał w I zespole ŁKS. Od rundy wiosennej sezonu 2012/2013 zasilił macierzystą Stal Mielec. Od 2014 r. prowadzi (wspólnie z Robertem Mazurem) akademię bramkarską w Mielcu.

 

WYSOCKI vel BIELEC STANISŁAW, urodzony w 1908 r. w Krakowie. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie oraz Szkołę Oficerów Kawalerii w Grudziądzu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli i zamieszkał w Rzemieniu koło Mielca. Był organizatorem sieci konspiracyjnej ZWZ na terenie powiatu mieleckiego i został mianowany komendantem Obwodu ZWZ Mielec. Posiadał pseudonimy „Godzięba” i „Korab”. Pełnił też funkcję łącznika Komendy Okręgu AK Kraków. W czasie pobytu na Podhalu został aresztowany i przewieziony do hitlerowskiego obozu w Oświęcimiu, gdzie został zamordowany.

 

WYSOCKIEGO JÓZEFA (ULICA), krótka (82 m) i ślepa uliczka miejska na osiedlu J. Kilińskiego. Jest jedną z bocznych ulicy 6 Sierpnia. Powstała i otrzymała patrona 20 IV 1977 r. Ma asfaltową nawierzchnię i chodniki z płytek po obu stronach. Sympatyczne otoczenie zachęca do spacerów po tej części osiedla.

Patron ulicy: JÓZEF WYSOCKI (1809–1873), generał, uczestnik walk o niepodległość Polski: powstania listopadowego (1830–1831), Wiosny Ludów (1848) i powstania styczniowego (1863–1864). W 1840 r. był dowódcą legionu polskiego na Węgrzech, a w 1846 r. współautorem planu powstania ogólnonarodowego. Aresztowany i internowany do 1865 r., a następnie działacz niepodległościowy we Francji i członek Komitetu Zjednoczenia Emigracji.

 

  • Bronisław Wyspiański

    Bronisław Wyspiański

WYSPIAŃSKI BRONISŁAW LUDWIK, urodzony 13 VIII 1854 r. w Krakowie, syn Ignacego i Wiktorii z Gągulskich. Ukończył Niższą Szkołę Realną w Nowym Sączu, a następnie odbył praktykę w Zakładzie Fotograficznym Antoniego Polkowskiego w Tarnowie. W 1873 r. przeniósł się z Tarnowa do Bochni i tam założył zakład fotograficzny. W latach 80. i 90. bywał także w Mielcu, o czym świadczy nadruk na zdjęciach „B.L. WYSPIAŃSKI FOTOGRAF W MIELCU”, które znajdują się w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu. Był jednym z prekursorów fotografii w Mielcu, a może nawet  pierwszym oficjalnie działającym fotografem w Mielcu. Zmarł 8 VI 1924 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Bochni przy ul. Orackiej.

 

WYSPIAŃSKIEGO STANISŁAWA (ULICA), ulica miejska rozgraniczająca osiedla Niepodległości i S. Żeromskiego. Biegnie od al. Niepodległości do ul. S. Żeromskiego, krzyżując się z ulicami: K. Pułaskiego, M. Konopnickiej, A. Kędziora, F. Chopina i W. Bogusławskiego. Ma 367 m długości. Powstała w ramach rozbudowy osiedla WSK w latach 50., patrona dano jej 26 VI 1957 r., a pierwszą nawierzchnię asfaltową otrzymała w 1958 r. Na przełomie lat 70. i 80., w związku z poszerzeniem al. Niepodległości i budową wiaduktu, jej odcinek do ul. K. Pułaskiego został także rozszerzony do 4 pasów ruchu. Od początku swego funkcjonowania obsługiwała ważne instytucje: hotel „Ikar”, internat ZST WSK i Komendę Powiatową MO w popularnej „40” (numer obiektu na osiedlu WSK), a ponadto szereg bloków mieszkalnych. Dziś, zamiast hotelu, jest Spółdzielnia Mieszkaniowa, a zamiast internatu – niektóre Wydziały Starostwa Powiatowego, Biblioteka Pedagogiczna, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna oraz Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli z bazą szkoleniową i hotelową. I tylko nadal, choć w nieco zmodernizowanym budynku dawnej „Czterdziestce” (niewielu mielczan już tak mówi), mieści się pilnująca ładu i bezpieczeństwa Komenda Powiatowa Policji. W ostatnim kwartale 2006 r. zakończono jej kolejny remont, w ramach którego otrzymała nową asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki. W latach 2014-2015, po przeprowadzonym remoncie, budynek nr 6 stał się siedzibą główną Starostwa Powiatowego.

Patron ulicy: STANISŁAW WYSPIAŃSKI (1869 – 1907) to jeden z najwybitniejszych twórców Młodej Polski; dramatopisarz, poeta, malarz i reformator teatru. Autor dramatów, m.in.: Warszawianka, Klątwa, Wesele, Wyzwolenie, Bolesław Śmiały, Noc listopadowa i Akropolis. Twórca polichromii i witraży w kościele Franciszkanów w Krakowie i projektów witraży do katedry wawelskiej oraz współtwórca polichromii w kościele Mariackim w Krakowie. Malował pastelowe portrety osób z najbliższego otoczenia. Uczestniczył w reformatorskich działaniach krakowskiego Teatru Miejskiego (nowatorskie inscenizacje i scenografie).

 

  • Urszula Występek

    Urszula Występek

WYSTĘPEK URSZULA MARIA (z domu DURDA), urodzona 11 IX 1963 r. w Durdach, powiat tarnobrzeski, córka Józefa i Stanisławy z domu Sowa. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1981 r. Po ukończeniu studiów wyższych zawodowych w zakresie nauczania początkowego na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (1984) została zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Ławnicy koło Mielca. Równocześnie studiowała nauczanie początkowe na Wydziale Społeczno-Pedagogicznym WSP w Rzeszowie i uzyskała tytuł magistra (1987), a następnie ukończyła studia podyplomowe w zakresie logopedii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1998). W 2002 r. przeszła na stanowisko logopedy w Ośrodku Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczym Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym – Koło w Mielcu. Ponadto pracowała jako neurologopeda w Ośrodku Wczesnej Interwencji w Mielcu oraz  logopeda w Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu. W 2005 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie oligofrenopedagogiki w Wyższej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu, a w 2008 r. studia podyplomowe w zakresie neurologopedii na UMCS w Lublinie. Ponadto uczestniczyła w wielu szkoleniach specjalistycznych. Od 1 IV 2012 r. pełni funkcję dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Mielcu.

 

WYSYPISKA ODPADÓW KOMUNALNYCH, w dawnych czasach funkcjonowały na obrzeżach miasta i przy ówczesnym niskim poziomie wiedzy sanitarnej nie były dla władz miejskich większym problemem. Powszechną praktyką było też zakopywanie śmieci przez mieszkańców w głębokich dołach na terenach poszczególnych posesji. W okresie międzywojennym urządzono wysypisko w dolinie Wisłoki w pobliżu ul. Hetmańskiej. Funkcjonowało ono także w czasie okupacji hitlerowskiej. Od marca 1945 r. miejscem wywozu śmieci był teren cegielni na dawnych gruntach Aschheima. W latach 50. i 60. odpady (głównie z WSK i innych zakładów pracy) wysypywano na teren tzw. „Małego Stawu” nad Wisłoką (dziś m.in. teren firmy Reg – Benz). Od lat 70. czynne było duże (2,5 ha) wysypisko śmieci na terenie Smoczki. Wszechstronny rozwój miasta i wzrost wymagań sanitarnych spowodował gwałtowne powiększanie się ilości odpadów i szybkie zapełnienie się tego składowiska. W rezultacie starań samorządu miejskiego, mimo coraz większych wymagań z zakresu ochrony środowiska, w latach 90. wybudowano nowoczesne składowisko odpadów komunalnych w lesie przy ul. Wolności. Oddanie do użytku nastąpiło 6 III 1997 r. Dla jego zarządzania i utrzymywania utworzono Zakład Utylizacji Odpadów Komunalnych Sp. z o.o. w Mielcu. Spółce tej powierzono również utrzymywanie zrekultywowanego starego składowiska na terenie Smoczki.

 

WYSZYŃSKIEGO STEFANA KARDYNAŁA (ULICA), jedna z najważniejszych ulic miejskich na osiedlu Smoczka. Została wytyczona w połowie lat 80., a patrona nadano jej 28 I 1987 r. Nawierzchnię asfaltową i część chodników z płytek położono w czasie budowy w latach 1996–1999, a w 2006 r. wykonano parkingi i dokończono chodniki z kostki. Biegnie od ul. Powstańców Warszawy do ul. Wolności, krzyżując się z ulicami: Władysława Warneńczyka, Smoczka i Św. Brata Alberta. Ma 950 m długości. Po obu jej stronach wybudowano najważniejsze obiekty: Szkołę Podstawową nr 11 im. Jana Pawła II, kościół Trójcy Przenajświętszej i plebanię parafii pod tym samym wezwaniem oraz Dom Pomocy Społecznej. Także inne obiekty, m.in. lokal gastronomiczny Cafe Piano i blok mieszkalny przydają ulicy dodatkowego kolorytu. 

Kardynał STEFAN WYSZYŃSKI (1901-1981), profesor prawa kanonicznego i socjologii w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku od 1930 r., biskup lubelski od 1946 r., arcybiskup gnieźnieński i warszawski, prymas Polski i przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski od 1948 r., kardynał od 1953 r. Przez cały okres sprawowania funkcji prymasa konsekwentny i gorliwy obrońca chrześcijańskiej tożsamości narodu polskiego, a przy tym zwolennik rzeczowego układania stosunków Kościoła z władzami państwowymi. Więziony w latach 1953–1956. W tym czasie opracował program Jasnogórskie Śluby Narodu, wytyczający kierunki i formy odnowy życia religijnego w Polsce. Jeden z inicjatorów m.in. orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich o pojednaniu obu narodów, obchodów Millenium chrztu Polski oraz organizacji nowych diecezji na polskich Ziemiach Zachodnich i Północnych. Uczestnik Soboru Watykańskiego II. Mediator w rozmowach NSZZ Solidarność z władzami państwowymi w latach 1980–1981. Miał też znaczący udział w przygotowaniu kardynała Karola Wojtyły, od 1978 r. papieża Jana Pawła II, do podjęcia trudu kierowania Kościołem katolickim. Autor licznych homilii, listów pasterskich i prac naukowych, wydawanych drukiem od 1969 r. Ogrom zasług dla Kościoła katolickiego i Polski docenili rodacy, nadając Mu tytuł Prymasa Tysiąclecia. Odznaczony pośmiertnie Orderem Orła Białego.

 

WYTWÓRNIA APARATURY WTRYSKOWEJ SP. Z O.O., firma utworzona 1 IV 1993 r. w ramach restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” i wydzielona ze struktury przedsiębiorstwa. Kontynuuje działalność Zakładu Aparatury Paliwowej, produkującego od 1965 r. aparaturę paliwową opartą na licencji austriackiej firmy Friedmann&Meier. Głównymi produktami WAW były: aparatura wtryskowa do silników wysokoprężnych o mocy 30-300 KM, stosowanych w autokarach, samochodach ciężarowych i dostawczych, traktorach oraz innych maszynach i urządzeniach, pompy wtryskowe rzędowe 2-, 3-, 4-, 6- i 12-sekcyjne, zespoły, podzespoły i części zamienne, wtryskiwacze i rozpylacze wielootworowe do silników wysokoprężnych, zespoły i części dla przemysłu lotniczego, motoryzacyjnego i budownictwa. Wykonywane były także usługi w zakresie odlewnictwa ciśnieniowego, precyzyjnego i kokilowego, obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej oraz remontów pomp wtryskowych. Ponadto prowadzono szkolenia w zakresie obsługi i regeneracji produkowanych pomp. WAW uzyskała certyfikaty jakości ISO 9001 i QS 9000 oraz czystości procesów produkcyjnych ISO 14001. Siedzibą firmy był obiekt w północno-wschodniej części SSE EURO-PARK MIELEC. Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu V Wydział Gospodarczy Sekcja Upadłościowa postanowieniem z dnia 4 VIII 2011 r. ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika WAW Mielec Sp. z o.o. w Mielcu. 29 III 2012 r. wydano decyzję w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC.

 

WYTWÓRNIA POJAZDÓW MELEX „PZL-MIELEC” SP. Z O. O., firma powstała 1 IV 1993 r. w ramach restrukturyzacji Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Była sukcesorem  25-letniej tradycji produkcji pojazdów elektrycznych w mieleckiej WSK. W latach 90. zajmowała 4. miejsce na świecie i 1. w Europie w wytwarzaniu pojazdów golfowych. Produkowała „Melexy” o napędzie elektrycznym i spalinowym w wersjach: golfowej, pasażerskiej i bagażowej o ładowności od 150 kg do 400 kg. Eksportowała je do m.in. Argentyny, Australii, Austrii, Francji, Malezji, Niemiec, Szwecji, USA, Wielkiej Brytanii i Włoch oraz sprzedawała na rynku krajowym. W pierwszych latach XXI w. przeżywała coraz większe kłopoty ekonomiczne. Próby restrukturyzacji nie przyniosły poprawy i 6 II 2004 r. ogłoszono jej upadłość. 31 VIII 2004 r. została wykupiona przez Andrzeja i Dorotę Tyszkiewiczów. Był to silny impuls do odrodzenia się firmy. 

 

WYTWÓRNIA SILNIKÓW „PZL-MIELEC” SP. Z O.O., firma utworzona 1 IV 1993 r. w wyniku restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” i wydzielona ze struktury przedsiębiorstwa. Kontynuowała działalność Wydziału Silnikowego WSK prowadzoną od 1967 r., w ramach której produkowano silniki wysokoprężne SW 0680 na licencji angielskiej firmy Leyland Motors Limited w kilkudziesięciu wersjach i odmianach. Jej głównymi produktami były silniki wysokoprężne o mocy od 100 kW do 275 kW, spełniające normy EURO 1 i EURO 2, silniki gazowe o mocy 136 kW, zespoły prądotwórcze o mocy 1,5 – 700 KVA do stałego lub awaryjnego zasilania w energię elektryczną, zespoły prądotwórcze gazowe o mocy 100 kVA, elektrownie zapasowe o mocy 100-700 kVA, zespoły pompowe o wydajności do 550 m/h oraz ambulanse reanimacyjne Mielec-Diesel budowane na bazie samochodu Fiat lub Citroen. Remontowała także silniki wysokoprężne SW 680 i SWT 11. Zezwolenie na działalność w SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 14 V 1997 r. Siedzibą główną firmy była hala w zachodniej części SSE EURO-PARK MIELEC. W pierwszych latach XXI w. sytuacja finansowa firmy systematycznie się pogarszała. 24 I 2008 r. Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu ogłosił upadłość Wytwórni Silników „PZL-Mielec”.

 

WYTWÓRNIA SPRZĘTU KOMUNIKACYJNEGO PZL-MIELEC, przedsiębiorstwo państwowe funkcjonujące w latach 1937-1999, pod różnymi nazwami i w różnych formach organizacyjnych. Jego lokalizacja wynikała z koncepcji Centralnego Okręgu Przemysłowego, mającego doprowadzić do rozwoju przemysłowego zacofanych gospodarczo obszarów środkowej części Polski i umocnić obronność kraju. Ulokowanie budowy fabryki samolotów i lotniska na terenach wykupionych od wsi Cyranka, Chorzelów i Trześń obok Mielca było nieprzypadkowe i poprzedzone głęboką analizą mocnych i słabych stron terenów COP-u.

*Lata 1937-1939 Na podstawie decyzji Komitetu do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu (13 X 1936 r.) od 1 IX 1937 r. rozpoczęto budowę fabryki, według projektu przygotowanego przez Biuro Kierownictwa Budowy. Inwestorami były Państwowe Zakłady Lotnicze w Warszawie i Lubelska Wytwórnia Samolotów. W 1938 r. rozpoczęto budowę lotniska, a pod koniec 1938 r. rozpoczęto montaż pierwszych obrabiarek w fabrycznej hali głównej. W 1939 r. oddawano do użytku kolejne obiekty. 2 III 1939 r. wpisano mielecką fabrykę płatowców w Sądzie Okręgowym w Tarnowie jako samodzielny Oddział Państwowych Zakładów Lotniczych w Warszawie. W maju 1939 r., po wykupie świadectwa przemysłowego, fabryka pod nazwą Państwowe Zakłady Lotnicze Wytwórnia Płatowców nr 2 w Mielcu rozpoczęła montaż samolotów PZL P-37B Łoś. Oficjalnego otwarcia fabryki dokonał 13 VI 1939 r. prezydent RP prof. Ignacy Mościcki. Oblot pierwszego wykonanego w Mielcu samolotu „Łoś” odbył się 4 i 5 VII 1939 r. Do końca sierpnia tego roku wyprodukowano 4 sztuki, a w pierwszych dniach września – dalsze 3. (8 IX 1939 r. wojska hitlerowskie wkroczyły do Mielca.) Równocześnie z budową fabryki budowano osiedle mieszkaniowe dla jej pracowników i w omawianym okresie oddano do użytku dwie wille i 16 bloków mieszkalnych z 465 mieszkaniami.

Dyrektor: Stanisław Krzyczkowski (XII 1937 r. - IX 1939 r.).

*Okupacja hitlerowska (13 IX 1939 r. – 5 VIII 1944 r.) – zob. hasło Flugzeugwerk Mielec,

*Lata 1944-1945 6 VIII 1944 r. fabryka była wolna, ale niemal doszczętnie ograbiona z urządzeń i narzędzi. Dla zabezpieczenia przed dalszą grabieżą straż objęli żołnierze AK z oddziału Jana Mazura (ps. „Stalowy”). Wkrótce fabrykę przejęło wojsko radzieckie i pod jego zarządem funkcjonowała jako „Zakład nr 007 w Mielcu” do 22 VII 1945 r. Realizowano wówczas różne zlecenia wojskowe, najczęściej naprawy sprzętu bojowego i środków transportu. 23 VII 1945 r. radzieckie kierownictwo przekazało zakład polskim władzom.

Dyrektorzy: Szeluchin, płk Siemionow, p.o. - Mikitiuk (imiona nieznane).

*Lata 1945-1949 Państwowe Zakłady Lotnicze Zakład Nr 1 w Mielcu (nowa nazwa) realizowały nadal zamówienia dla wojska, w tym aluminiowy sprzęt gospodarstwa domowego, którego nadwyżki sprzedawano ludności cywilnej. W dziedzinie lotnictwa – poza remontowaniem starych samolotów – rozpoczęto produkcję nowych. 15 XI 1945 r. odbył się oblot pierwszego po wojnie samolotu szkolno-treningowego PZL-S-1 konstrukcji Eugeniusza Stankiewicza. Od 1946 r. produkowano samolot szkolno-treningowy „Szpak” (konstrukcja - Tadeusz Sołtyk), od 1947 r. – samolot szkolny CSS-11 (konstrukcja – CSS Warszawa), od 1948 r. - samolot CSS-13 (PO-2, „Kukuruźnik”) na licencji radzieckiej, a w 1949 r. podjęto produkcję samolotu szkolnego „Junak” (konstrukcja – T. Sołtyk). Innymi produktami tego okresu były: autobusy na podwoziach GMC Studebacker, samochody pożarnicze na importowanych podwoziach „Bedford”, sanitarki własnej konstrukcji na podwoziach z demobilu, części do polskich traktorów „Ursus” oraz wagi stołowe i dziesiętne. Zmiana nazwy fabryki na „Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego – Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione, Zakład Nr 1 w Mielcu” w 1949 r. było przełomowym momentem dla jej dalszej działalności. Z roku na rok coraz większą rolę w zarządzaniu przedsiębiorstwem odgrywały Komitet Zakładowy PZPR i Rada Zakładowa. Rozwijała się działalność organizacji młodzieżowych (zwłaszcza ZMP) i organizacji społecznych.

*Lata 1950-1960 W ramach realizacji 6-letniego Planu Rozwoju Gospodarczego mieleckie przedsiębiorstwo zostało ukierunkowane na produkcję lotniczą i wyroby dla potrzeb komunikacji, a także wykonywanie innych ważnych dla gospodarki narodowej produktów. Dla realizacji tych zadań wybudowano nowe hale produkcyjne i niezbędną infrastrukturę. W tym czasie produkowano myśliwce przydźwiękowe na licencji ZSRR: Lim-1 (MiG-15), Lim-2 (MiG-15bis), Lim-5 (MiG-117F) i Lim-5P (MiG-17PF), samoloty polskie: holownik szybowców PZL S-4 „Kania 2” i „Kania 3”, szkolno-treningowy PZL M-2, szkolny TS-8 „Bies” z odmianami BII i BIII, szkolno-treningowy PZL M-4 i M-4P „Tarpan”, a także szybowce IS-A „Salamandra 49” oraz PZL M-3 „Pliszka”, M-3 „Pliszka 60” i M-3A „Pliszka bis”. W 1958 r. rozpoczęto produkcję samolotu wielozadaniowego na licencji ZSRR An-2, którego ilość 11 911 sztuk (odmiany: T, R, M, TD, TP, P, PD, G, PF, PR, RA) wykonanych w latach 1958-1987 była jednym z rekordów światowych w produkcji lotniczej. W latach 1956-1960 zbudowano pierwszy polski samochód małolitrażowy „Mikrus” i wyprodukowano 1728 sztuk, ale dalszą produkcję przerwano z nakazu władz centralnych. Od 1954 r. produkowano domowe szafki chłodnicze typu absorpcyjnego ALD-90, a później także lodówki sprężarkowe SLD-100. Dynamicznemu rozwojowi przedsiębiorstwa i produkcji towarzyszyła rozbudowa osiedla fabrycznego wraz z pełną infrastrukturą. Zbudowano m.in. Zakładowy Dom Kultury i stadion FKS „Stal”. Rozwinięto działalność FKS „Stal” i Aeroklubu Mieleckiego. Rozpoczęto wydawanie zakładowej gazety „Głos Załogi” i emitowanie audycji radiowęzła zakładowego. W 1957 r. przekazano fabryczne osiedle mieszkaniowe władzom miasta.*Lata 1961-1970 Lata 60. były okresem dalszego rozwoju i unowocześniania przedsiębiorstwa. Zmniejszały się z roku na rok zamówienia na myśliwce Lim, ale wprowadzono produkcję nowego polskiego samolotu szkolno-treningowego TS-11 „Iskra” i kolejnych odmian An-2. Rozwinięto produkcję urządzeń chłodniczych. Oprócz dostarczania na rynek lodówek podjęto seryjną produkcję samochodów-chłodni „Żubr”, najpierw bez agregatów chłodniczych, a następnie z importowanymi agregatami. Od 1962 r. produkowano wagoniki górskich kolejek linowych na Kasprowy Wierch i Szyndzielnię. W 1965 r. rozpoczęto uruchamianie produkcji aparatury paliwowej i w kolejnych latach systematycznie ją rozwijano. W 1966 r. wyprodukowano pierwszy samochód transmisyjny dla potrzeb Telewizji Polskiej, a później wykonano jeszcze 28 kolejnych sztuk, w tym kilkanaście dla telewizji kolorowej. Od 1967 r. rozpoczęto produkcję silników spalinowych wysokoprężnych (SW-0680) na licencji angielskiej Leyland Motors Limited. Także w roku 1967 podjęto produkcję nowych samochodów-chłodni na podwoziu „Star” MS-2,5. Poza działalnością podstawową realizowano specjalne zamówienia, a zupełnie wyjątkowym tego przykładem było wykonanie w latach 1966-1967 metalowej (dural polerowany) elewacji gmachu – siedziby Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG) w Moskwie. Ważną decyzją dla dalszego rozwoju przedsiębiorstwa było utworzenie w 1969 r. własnego Zakładu Doświadczalnego, skupiającego kadrę inżynieryjno-techniczną, w celu prowadzenia prac naukowo-badawczych i wdrożeniowych, a zwłaszcza opracowywania nowych konstrukcji. Funkcjonowanie WSK Mielec i liczne osiągnięcia w dziedzinach produkcji, ekonomii, wynalazczości i życia społecznego wysoko oceniano w różnego rodzaju współzawodnictwie ogólnopolskim. Przez szereg lat przodowano wśród przedsiębiorstw podległych Ministerstwu Przemysłu Maszynowego, a w I Ogólnopolskim Konkursie Dobrej Roboty (DO-RO) w 1969 r. mielecka WSK zdobyła I miejsce.

*Lata 1971-1981 W tym okresie przedsiębiorstwo nadal się rozwijało. Wprowadzono nowy system ekonomiczno-finansowy, m.in. uzależniając wynagrodzenia pracowników od wyników ekonomicznych. W 1973 r. mielecką fabrykę włączono w skład Wielkiej Organizacji Gospodarczej (WOG) PZL, będącej grupą przedsiębiorstw o tej samej branży. Nadal pierwszoplanową pozostawała produkcja lotnicza, w ramach której m.in. wprowadzono kolejne wersje An-2 i TS-11 „Iskra”. Na podstawie porozumienia Polska-ZSRR w 1971 r. rozpoczęto prace nad konstrukcją nowego samolotu dużego udźwigu z napędem odrzutowym – M-15, a w 1974 r. odbył się jego pierwszy oblot. Od 1974 r. produkowano różne wersje samolotu rolniczo-gaśniczego M-18 „Dromader”, od 1977 r. – samolot dyspozycyjny M-20 „Mewa”, a od 1978 r. – samolot pasażerski An-28. W 1980 r. rozpoczęto prace nad nowym samolotem szkolno-bojowym „Iryda”. Kontynuowano produkcję samochodów różnego przeznaczenia, silników, pomp wtryskowych oraz niemal wszystkich, poza lodówkami, innych wyrobów. Nowością na skalę światową było wyprodukowanie pojazdu elektrycznego w wersji wózka golfowego, którego konstrukcja została opracowana w Mielcu. Jego walory ekologiczne i terenowe zostały szybko docenione i już w 1971 r. rozpoczęto eksport do USA, a w następnych latach krąg odbiorców systematycznie się powiększał. Rozwijano produkcję silników wysokoprężnych (moc od 200 do 300 KM) i aparatury wtryskowej, wprowadzając nowe typy i wersje. Kontynuowano produkcję samochodów chłodni, a od 1975 r. budowano komplety naczep chłodniczych o ładowności 16 ton. Nowym produktem – skonstruowanym w Mielcu – był wieloczynnościowy przyrząd do treningu sportowego „Atlas”, wytwarzany od 1972 r. Na podstawie specjalnego porozumienia rządów PRL i ZSRR o współpracy kooperacyjnej w ramach przemysłu lotniczego, w latach 1976-1977 rozpoczęto produkcję niektórych części do radzieckiego samolotu pasażerskiego IŁ-86. W celu usprawnienia funkcjonowania przedsiębiorstwa w 1972 r. Zakład Doświadczalny przekształcono na Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Sprzętu Komunikacyjnego (OBR SK), 18 XI 1977 r. wyodrębniono ze struktury WSK trzy zakłady produkcyjne: Zakład Produkcji Lotniczej (ZL-15), Zakład Produkcji Silnikowej (ZS-11) i Zakład Produkcji Aparatury Wtryskowej (ZA-12), a w 1978 r. utworzono Zakład Produkcji Pomocy Fabrykacyjnych. Lata 70. były okresem ekspansji eksportowej WSK Mielec, którego wyroby prezentowano m.in. na międzynarodowych wystawach w Paryżu i Hanowerze. Wzrosła ilość zamówień z zagranicy i zwiększyły się wpływy dewizowe. Doceniając osiągnięcia WSK Mielec, wizytowali ją m.in. Edward Gierek – I sekretarz KC PZPR, prezes Rady Ministrów ZSRR – Aleksiej Kosygin i premier Rządu PRL – Piotr Jaroszewicz. Wyrazem uznania było przyznanie mieleckiemu przedsiębiorstwu Nagrody I stopnia i tytułu „Zakładu Dobrej Roboty” w V Ogólnopolskim Konkursie Dobrej Roboty za wyniki w latach 1978-1979. Równocześnie jednak gwałtownie pogarszająca się sytuacja społeczno-ekonomiczna kraju, widoczna na co dzień w coraz gorszym zaopatrzeniu w towary wszelkiego rodzaju, powodowała niepokoje wśród pracowników. 30 VI 1980 r. część załogi, głównie pracownicy Zakładu Produkcji Lotniczej i Zakładu Produkcji Aparatury Wtryskowej, rozpoczęła strajk na tle ekonomicznym, w tym czasie jeden z pierwszych w kraju. (Później wybuchły strajki w Lubelskiem i na Wybrzeżu.) Zakończono go przyznaniem podwyżek dla strajkujących. 4 IX ponownie wybuchł strajk, już o większej sile i na tle ekonomiczno-społecznym. Trwał do 8 IX, kiedy to podpisano porozumienie Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego z Kierownictwem Administracyjnym i Politycznym WSK „PZL-Mielec”, ale jego realizacja napotykała na liczne przeszkody. Stosunki pomiędzy powstałym NSZZ „Solidarność” a kierownictwem przedsiębiorstwa pogarszały się. Trudności w zaopatrzeniu wpływały na zakłócenia w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, m.in. od 24 XII 1980 r. do 5 I 1981 r. wprowadzono przerwę w pracy w związku z niesystematycznymi dostawami węgla. Sukcesami były natomiast uzyskane dla samolotu PZL M-18 Dromader certyfikaty: USA, kanadyjski i francuski. Wprowadzenie stanu wojennego (13 XII 1981 r.) spowodowało objęcie mieleckiej WSK militaryzacją. Internowano kilku działaczy NSZZ „Solidarność”. Zawieszono działalność związków zawodowych, samorządu pracowniczego i organizacji społecznych. 

Lata 1982-1989 Głęboki kryzys społeczno-gospodarczy kraju nadal dotkliwie odbijał się na działalności przedsiębiorstwa, a polityczna izolacja Polski w związku z wprowadzeniem stanu wojennego niekorzystnie wpływała na rozwój eksportu mieleckich wyrobów. W celu poprawienia sytuacji ekonomicznej, zgodnie z wytycznymi władz centralnych, w styczniu 1982 r. wprowadzono nowy system ekonomiczny 3xS, czyli: samodzielność – samorządność - samofinansowanie. Kontynuowano produkcję samolotów: „Iskra”, „Iryda”, An-2, An-28, „Dromader” i „Mewa” oraz rozpoczęto prace nad samolotem szkolno-treningowym „Iskierka” (1982). Produkowano nadal silniki, aparaturę wtryskową i pojazdy elektryczne „Melex”. Rozwijano bazę wypoczynkowo-rekreacyjną, oddając do użytku m.in. dom sanatoryjny „Mielec” w Krynicy i odrestaurowany zamek w Przecławiu. Mimo podejmowanych wysiłków kierownictwa WSK, samorządu pracowniczego i aktywów organizacji społecznych (zalegalizowano je na powrót w latach 1982-1983, z wyjątkiem NSZZ „Solidarność”) nie udało się w latach 80. doprowadzić do konsolidacji 21-tysięcznej załogi i stabilizacji życia społeczno-politycznego. Rygorystyczne przepisy stanu wojennego nie powstrzymały pracowników OBR SK i niektórych wydziałów produkcyjnych od ogłoszenia 13 V 1982 r. strajku popierającego ogólnopolską akcję protestacyjną. W wyniku dochodzenia wiele osób zostało zwolnionych z pracy w trybie natychmiastowym, a następnie większość z nich przyjęto na powrót, ale na innych warunkach. W kolejnych latach 80. nie było już takich akcji, ale utrzymywał się stan napięcia.

Lata 1989-1999 Przemiany ustrojowe w Polsce po 1989 r. niekorzystnie wpłynęły na funkcjonowanie takich wielkich przedsiębiorstw państwowych jak WSK Mielec, którego większość produkcji związana była porozumieniami z ZSRR. Nowe siły polityczne w Polsce, dążąc do uniezależnienia się od dominacji ZSRR, doprowadziły do zerwania lub osłabienia większości kontaktów gospodarczych z tym państwem i innymi tzw. krajami demokracji ludowej. Odwołano ze stanowiska długoletniego dyrektora naczelnego Tadeusza Ryczaja i wielu dotychczasowych długoletnich członków kierownictwa przedsiębiorstwa. Ich kolejni następcy, mimo wielu podejmowanych działań, nie byli w stanie dostosować WSK i poszczególnych zakładów do nowych uwarunkowań rynkowych i politycznych. Spadało zapotrzebowanie na mieleckie samoloty i inne produkty, które nadal wytwarzano. Szczególnie wiele trudności napotykała produkcja samolotu „Iryda”. Nie przyniosła spodziewanych efektów kooperacja z firmami zachodnioeuropejskimi: Aerospatiale-Socata (Francja), Alenia (Włochy) i Stemme (Niemcy) w dziedzinie produkcji lotniczej. Sytuację ratowano poprzez zwolnienia grupowe. Ilość pracowników wynosiła w latach: 1989 – 19 576, 1990 – 17 918, 1991 – 14 839, 1992 – 11 838, 1993 – 7380. (W Mielcu bezrobocie przekroczyło wówczas 20%). Zredukowano do minimum wydatki związane z utrzymywaniem obiektów kulturalnych, sportowych i socjalnych, sprzedając je innym firmom lub przekazując w użytkowanie samorządowym władzom miasta. W kwietniu 1993 r. rozpoczęto restrukturyzację WSK, wydzielając z jego struktury dawne zakłady i przekształcając je w samodzielne podmioty gospodarcze – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a 1 VI 1994 r. przekształcono przedsiębiorstwo w Jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa. Po utworzeniu SSE EURO-PARK Mielec (5 IX 1995 r.) przekazano Agencji Rozwoju Przemysłu w Warszawie Odział w Mielcu zbędny majątek WSK (grunty, obiekty) na cele SSE. Mimo tych wielu istotnych zmian kondycja WSK „PZL-Mielec” SA pogarszała się, a 31 V 1999 r. ogłoszono jego upadłość. 

Dyrektorzy naczelni (1937-1991): Stanisław Krzyczkowski (1937-1939), Zdzisław Winecki (1945-1946), Eugeniusz Życzkowski (1946-1947), Marian Suszycki (1947-1950), Wiktor Michalski (1950), Walenty Andrzejewski (1950-1952), Ludwik Kajzar (1952), Ryszard Kahl (1952-1953), Mieczysław Gronek (1953-1962), Witold Rycerski (1962-1966), Tadeusz Ryczaj (1966-1989), Jan Mieczysław Szymański (1989-1991).

Zarządcy komisaryczni: Stanisław Żmuda (1991-1993), Wiesław Pastuła (1993-1994).

Prezesi Zarządu: Wiesław Pastuła (1994-1998), Ryszard Grochowski (1998-1999).

Archiwum dokumentów pracowniczych WSK, na podstawie przetargu wygranego przez firmę Temida Cessio w Rzeszowie, zostało przeniesione z Mielca do pomieszczeń firmy w Rzeszowie. Z powodu niewłaściwego prowadzenia archiwum przez rzeszowską firmę, dokumentację przejęło w 2010 r. Archiwum Państwowe Dokumentacji Osobowej i Płacowej w Milanówku.

 

WYTWÓRNIA ZESPOŁÓW KOOPERACYJNYCH „PZL-MIELEC” SP. Z O.O., została utworzona 1 X 1994 r. w celu realizowania kontraktu WSK Mielec z amerykańską firmą lotniczą The Boeing Company na produkcję drzwi pasażerskich do samolotu Boeing 757. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 9 V 1996 r. Prezesem zarządu Spółki od początku działalności był Bogdan Bańko. 10 II 2006 r. wydano decyzję w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC.

 

  • Tadeusz Wywrocki

    Tadeusz Wywrocki

WYWROCKI TADEUSZ KRZYSZTOF, urodzony 12 VIII 1948 r. w Rzeszowie, syn Franciszka i Marii z Dobrowolskich. Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w Rzeszowie (1969), Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących w Mielcu i studia na Wydziale Instrumentalnym (Sekcja Pedagogiki Instrumentalnej, w zakresie gry na puzonie) Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie, uzyskując w 1977 r. tytuł magistra sztuki. Karierę muzyczną rozpoczął jako członek rzeszowskiego zespołu „Rybałci” (z Antonim Kopffem) w latach 1966–1969. Od 1966 r. do 1967 r. był etatowym członkiem zespołu muzycznego Estrady Rzeszowskiej, a od 1969 r. do 1979 r. jako muzyk kontraktowy Estrady występował z czołówką polskich piosenkarzy, m.in.: Anną German, Anną Jantar, Reginą Pisarek, duetem Danuta Rinn - Bogdan Czyżewski, Januszem Gniatkowskim, Jackiem Lechem i Edwardem Hulewiczem oraz zespołem wokalnym „Partita. W latach 1967–1969 odbył służbę wojskową, grając w Orkiestrze Garnizonu Rzeszowskiego. W 1969 r. przeniósł się do Mielca i do 1972 r. pracował w ZDK WSK jako instruktor muzyczny, akompaniator oraz członek zespołów: orkiestry i kapeli (instrumentalista i solista) ZPiT „Rzeszowiacy”, Big – Bandu Leopolda Kozłowskiego, zespołu jazzu tradycyjnego i orkiestry odeonowej, a ponadto akompaniował sekcji gimnastyki artystycznej FKS „Stal” Mielec. Od roku szkolnego 1972/1973 podjął pracę nauczyciela w klasach puzonu i fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. M. Karłowicza w Mielcu, a po jej przekształceniu w PSM I i II stopnia (1990) pełnił funkcję wicedyrektora tej placówki (1990–1996). Przygotowywał zespoły i uczniów PSM do konkursów i przeglądów, uzyskując szereg sukcesów, m.in. I miejsce zespołu wokalno–instrumentalnego w Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów PSM w Elblągu (1980) oraz czołowe miejsca puzonistów w XVII, XXI i XXIII Ogólnopolskim Konkursie Młodego Muzyka w Szczecinku. W 1980 r. otrzymał instruktorską kategorię „S”, a w 1986 r. II stopień specjalizacji w zakresie nauczania gry na puzonie. Na emeryturę przeszedł w 1996 r. Poza PSM pracował w innych placówkach kultury, m.in. w ODK MSM w Mielcu i GOK Wojsław oraz SOKiS Chorzelów, gdzie pracuje nadal. W 1972 r. założył i prowadził zespół wokalny „Limbus Fatuorum”, który wielokrotnie zwyciężał w Wojewódzkich Giełdach Piosenki i Wojewódzkich Eliminacjach Piosenki Radzieckiej w Rzeszowie. Był też współzałożycielem ZPiT „Wojsławianie” przy MOK Mielec oraz ZPiT „Chorzelowianie” przy SOKiS w Chorzelowie. Od 1986 r. przygotowuje oprawę muzyczną Gminnych Dożynek w Gminie Mielec. Przygotowuje dzieci i młodzież (z powodzeniem) do konkursów lokalnych, wojewódzkich i ogólnopolskich, m.in. „Poeci i Pisarze Dzieciom”. Ponadto w latach 80. prowadził zajęcia umuzykalniające w mieleckich przedszkolach. W 1972 r. był współtwórcą Festiwalu Piosenki Przedszkolnej (odbywającego się nadal) w ODK MSM w Mielcu i akompaniatorem występujących dzieci. Od wielu lat pisze wiersze oraz komponuje muzykę i aranżuje utwory, głównie dla prowadzonych zespołów. Wydał: Sto piosenek dla dzieci (Mielec, 1999), płytę CD O jesieni, jesieni (Mielec, 2001), 100 piosenek dla dzieci – muzyczny kalendarz przedszkolaka (Warszawa 2006), Muzyka kameralna puzonowa, Staropolskie kolędowanie (Jasełka w czterech odsłonach) i Polskie kolędy i pastorałki w opracowaniu na kwartet puzonowy (Warszawa, 2007) oraz przygotował do druku: Opracowanie utworów znanych kompozytorów na kameralne zespoły puzonowe, Pieśni i piosenki na różne okazje, Wiersze na każdą okazję, Wiersze dla przedszkolaków, Poezja śpiewana, Piosenki i przyśpiewki ludowe oraz pieśni okolicznościowe, Teksty piosenek i przyśpiewek ludowych oraz pieśni okolicznościowych, Melodie piosenek i przyśpiewek ludowych oraz pieśni okolicznościowych, Kram z piosenkami. Widowisko słowno-muzyczne jednoaktowe oraz Takie sobie śpiewanie czyli wielki konkurs piosenki. Widowisko słowno-muzyczne jednoaktowe (prezentowane już na scenie). Niektóre teksty prezentowano na łamach gazet lokalnych. Wyróżniony m.in.: Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Nagrodą Indywidualną Dyrektora Centralnego Ośrodka Pedagogicznego Szkolnictwa Artystycznego I stopnia i II stopnia za szczególny wkład w rozwój edukacji artystycznej w Polsce, Nagrodą III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania i Odznaką „Przyjaciel Dziecka”. Po 2007 r. skomponował szereg pieśni i piosenek, w tym: pieśń Matko Boża Nieustającej Pomocy (dla parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu), hymn dla Przedszkola  Miejskiego nr 9 w Mielcu W krainie baśni, Nasz Mielec (dla Mieleckiej Kapeli Podwórkowej), 10 pieśni do słów Czesława Miłosza oraz trzy programy o życiu: Co to jest życie, Kochamy życie i Samo życie. Przygotował i wydał wspólnie z Samorządowym Ośrodkiem Kultury i Sportu Gminy Mielec w Chorzelowie 4 płyty autorskie: Rozśpiewany Chorzelów, Piosenki dla dzieci, Muzyka do wierszy Czesława Miłosza i Limbus Fatuorum. Przygotował do nagrania płytę autorską Kameralna muzyka puzonowa i zbiór piosenek (własne teksty i melodie) Piosenki dla mamy oraz zbiór różnych kompozycji Bajkowe piosenki. Uczestniczył z zespołami we wszystkich edycjach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, najpierw w Mielcu, a potem w Chorzelowie. Z okazji 40-lecia działalności PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wyróżniony także prestiżową nagrodą mielecką „Albertus”.

 

  • Franciszek Wyzga

    Franciszek Wyzga

WYZGA FRANCISZEK, urodzony 1 III 1937 r. w Woli Wadowskiej, pow. mielecki, syn Stanisława i Anieli z domu Kozioł. Ukończył Technikum Ekonomiczne Wydział Zaoczny w Mielcu (1964) i Państwową Średnią Szkołę Muzyczną w Rzeszowie w zakresie gry na fagocie (1966). W latach 1962–1966 pracował w Zakładowym Domu Kultury ZZ Metalowców w Mielcu jako muzyk i instruktor muzyczny, a w roku szkolnym 1966/1967 był nauczycielem gry na akordeonie w Państwowym Ognisku Muzycznym w Mielcu. W 1973 r. ukończył Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia w Krakowie w zakresie gry na akordeonie. Studiował na Wydziale Instrumentalnym (specjalność: gra na fagocie) Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie - uzyskał dyplom z wynikiem bardzo dobrym z wyróżnieniem oraz tytuł magistra sztuki. Ukończył także Podyplomowe Studium Dyrygenckie (specjalność: dyrygentura symfoniczno-operowa) w PWSM w Krakowie (1974). Od 1 X 1970 r. do 31 VIII 1973 r. pracował jako artysta muzyk fagocista w Państwowej Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie. Powrócił do Mielca i 1 IX 1973 r. rozpoczął pracę nauczyciela w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia. Uczył gry na akordeonie i fagocie oraz przedmiotów: zespół i orkiestra. W latach 1979–1986 pełnił funkcję wicedyrektora, a od 1988 r. do 1989 r. dyrektora PSM I stopnia. W związku z utworzeniem od roku szkolnego 1989/1990 II stopnia został mianowany dyrektorem PSM I i II st. w Mielcu i funkcję tę sprawował do 31 VIII 2001 r. Uzyskał stopień nauczyciela dyplomowanego. 1 IX 2001 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę i równocześnie podjął pracę jako nauczyciel PSM w niepełnym wymiarze godzin. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Był inspiratorem powstania w 1997 r. Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego i od początku do dziś jest jego prezesem. Założył Mielecką Orkiestrę Kameralną i jest jej dyrygentem. Z zespołem tym przygotował i wykonał 65 koncertów muzyki klasycznej i 25 audycji umuzykalniających dla dzieci i młodzieży. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Nagrodą III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania oraz dwukrotnie Nagrodą II stopnia Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej za szczególny wkład w rozwój edukacji artystycznej.  Skomponował utwór na odsłonięcie obrazu głównego w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy i nagrał go z Mielecką Orkiestrą Kameralną. Z tym zespołem wykonuje corocznie „Koncert Noworoczny” i „Koncert Niepodległościowy”. Z okazji 40-lecia działalności PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

 

WYŻSZA SZKOŁA GOSPODARKI I ZARZĄDZANIA (WSGiZ), pierwsza w historii Mielca samodzielna wyższa uczelnia. Została założona przez Mieleckie Centrum Edukacji i Przedsiębiorczości w 1999 r. Na jej siedzibę przeznaczono budynek przy ul. S. Sękowskiego 1, a następnie w latach 2000-2006 – także budynek szkolny w Wojsławiu. Uprawnienia szkoły wyższej nadał jej Minister Edukacji Narodowej w marcu 1999 r. Pierwszym rektorem został prof. dr hab. Andrzej Prusek i funkcję tę sprawował do końca roku akademickiego 2007/2008. Działalność dydaktyczno-naukową rozpoczęto od roku akademickiego 1999/2000. Prowadzone są 3-letnie studia licencjackie stacjonarne i niestacjonarne na kierunku ekonomia – w specjalnościach: rachunkowość i ubezpieczenia, euro-gospodarka i strategie rozwoju oraz ekonomika i zarządzanie firmą. Ponadto organizowane są studia podyplomowe. Kadrę naukową stanowią profesorowie i wykładowcy w większości wywodzący się z Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Ponadto do prowadzenia zajęć zapraszani są naukowcy z innych uczelni oraz przedstawiciele biznesu. Nawiązano kontakty z uczelniami zagranicznymi, m.in. w Niemczech, Francji, Włoszech, Słowacji i na Ukrainie. W latach 1999-2007 wykształcono 830 licencjatów. Dla zapewnienia im możliwości kontynuowania nauki na uzupełniających studiach magisterskich zawarto porozumienie z Akademią Ekonomiczną w Krakowie. Mielecka WSGiZ jest organizatorem konferencji naukowych oraz aktywnie uczestniczy w życiu społeczno-gospodarczym Mielca i jego subregionu. Uczelnia była organizatorem lub współorganizatorem cykli wykładów, sesji i konferencji: m.in. „Strategiczne kierunki współpracy polsko-ukraińskiej. Wyzwania i szanse dla małych i średnich przedsiębiorstw“ (2001 r.), „Życie i działalność Ignacego Łukasiewicza 1822-1882„ (2002 r.), „Szanse polskich samorządów w warunkach integracji europejskiej” (2005 r.), „Polityka spójności w polskich regionach” (2008 r.), „Funkcje i znaczenie systemu samorządu powiatowego w Polsce” (2009 r.), „Wyzwania rozwoju społeczno-gospodarczego Polski do roku 2020“ (2011 r.), „ekonomiczno-finansowy w Unii Europejskiej i jego implikacje dla Polski“ (2013 r.). Na podstawie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 2008 r., siedzibę Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania przeniesiono do Krakowa, a w Mielcu utworzono Zamiejscowy Wydział Ekonomii. Przed rokiem akademickim 2012/2013 przeniesiono siedzibę uczelni do budynku Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Bł. Ks. Romana Sitki przy ul. Warszawskiej 3. Prowadzone są studia z zakresu: rachunkowości i bankowości, ekonomiki i zarządzania produkcją, ekonomiki i zarządzania firmą, ekonomiki turystyki międzynarodowej, gospodarki i administracji publicznej. Prowadzone są też dwusemestralne studia podyplomowe z zakresu: zarządzania środowiskiem, zarządzania zasobami ludzkimi,  organizacji i zarządzania oświata, organizacji i zarządzania sportem, zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy oraz zdrowia publicznego i środowiskowego. Ponadto w ramach podpisanej umowy z Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie wprowadzono dwusemestralne studia podyplomowe z zakresu: zarządzania audytem wewnętrznym w jednostkach finansów publicznych, zarządzania audytem wewnętrznym w jednostkach i organizacjach gospodarczych, zarządzania przedsiębiorstwem (studia menedżerskie typu MBA), pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, szacowania nieruchomości, rachunkowości i finansów (dla zaawansowanych) oraz strategii rozwoju regionalnego i lokalnego. Istnieje też możliwość kontynuowania studiów drugiego stopnia (magisterskich) na Uniwersytecie Ekonomicznym.

Rektor: prof. dr hab. Andrzej Prusek (1999-2008), dr Wacław Nelec (2008-nadal).

Prorektorzy: dr Stanisław Stąpor, dr Zygmunt Nowak, dr hab. Józef Sala. 

Pracownicy naukowo-dydaktyczni w latach 1999-2015: prof. dr hab. Józef Banaś, dr hab. Krzysztof Broński, dr Paulina Filip, dr Danuta Golik, dr Mariola Grzebyk, prof. dr hab. Aleksander Gugnin, dr Halina Guzik, dr Grażyna Holik, dr Maria Koniusz, dr hab. Tadeusz Kudłacz, dr Józef Lewczak, dr hab. Marek Lisiński, dr Tadeusz Matuszkiewicz, dr Mieczysław Mazur, dr Marek Mróz, dr Wacław Nelec, dr Zygmunt Nowak, dr Marta Pomykała, prof. dr hab. Andrzej Prusek, dr hab. Józef Sala, dr Wiktor Serda, dr Andrzej Skowron, dr hab. Andrzej Sokołowski, dr hab. Kazimierz Sosenko, dr Stanisław Stąpor, dr Zofia Szafrańska, dr hab. Kazimierz Zieliński, prof. dr hab. Zbigniew Zioło. W 2008 r. nastąpiła zmiana nazwy na: Wyższa Szkoła Gospodarki i Zarządzania w Krakowie Zamiejscowy Wydział Ekonomii w Mielcu. Dziekanem został dr Andrzej Skowron. Przeniesiono siedzibę uczelni do budynku Zespołu Szkół Ekonomicznych przy ul. Warszawskiej 1. W latach 2008-2015 do grona pracowników naukowo-dydaktycznych dołączyli: dr Wojciech Pająk, dr Bogdan Ostrowski, dr Wojciech Jabłoński, dr Tadeusz Matuszkiewicz i mgr Agnieszka Mrozik. Tytuły profesora zwyczajnego otrzymali: prof. dr hab. Józef Sala, prof. dr hab. Andrzej Sokołowski, prof. dr hab. Kazimierz Zieliński.

Script logo