Litera S

SABAJ HELENA (po mężu GÓRSKA), urodzona 4 VIII 1960 r. w Radomyślu Wielkim, pow. mielecki, córka Tadeusza i Stanisławy z domu Bukała. Ukończyła Technikum Mechaniczne w Mielcu. Uprawianie lekkoatletyki rozpoczęła w „Stali” Mielec pod kierunkiem Piotra Surowca, specjalizując się w biegach średnich i długich. W mieleckich barwach zdobyła 4 brązowe medale na lekkoatletycznych MP seniorów: *1984 – Halowe MP w Zabrzu, na dystansie 1500 m z czasem 4:28,03; *1985 – MP w Bydgoszczy, na 3000 m – 9:20,40 i MP w Grudziądzu, na 5000 m – 16:31,45; *1986 – HMP w Zabrzu, na 3000 m – 9:48,28. Jej rekordy życiowe: 2:07,73 na 800 m (Warszawa, 1984), 4:17,16 na 1500 m (Bydgoszcz, 1985), 9:15,25 na 3000 m (Zabrze, 1988), 16:09,24 na 5000 m (Grudziądz, 1989), 33:42,88 na 10000 m (Sopot, 1988) i 2:46:26,0 w maratonie (Pekin, 1990) mieszczą się na wysokich miejscach w tabelach najlepszych wyników w historii polskiej lekkoatletyki. W latach 90. wyjechała za granicę.

 

SABAJ LUDWIK, urodzony 11 IV 1919 r. w Ostrowach Tuszowskich, syn Władysława i Marii z domu Krupa. Uzyskał wykształcenie w zawodzie elektryka w Nowej Dębie i tam pracował od 16 roku życia. W czasie okupacji hitlerowskiej przeniósł się do Mielca i pracował w Flugzeugwerk Mielec (Zakładach Lotniczych). Po wojnie uczestniczył w elektryfikacji Mielca i okolic, a następnie był kierownikiem Posterunku Energetycznego w Mielcu i później Podstacji Energetycznej przy ul. H. Sienkiewicza. Wielokrotnie kierował niebezpiecznymi akcjami usuwania awarii linii elektrycznych, powstałych najczęściej w czasie letnich burz i huraganów oraz dużych opadów śniegu w zimie. W związku z rozwojem sieci energetycznych brał udział w wielu kursach i szkoleniach zawodowych, szczególnie dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. W 1984 r. przeszedł na emeryturę po przepracowaniu 40 lat na tym samym stanowisku w tej samej firmie. Zmarł 1 XII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SABANOWSKI JÓZEF, urodzony 10 IX 1933 r. w Bukowinie, pow. Nisko, syn Jana i Julii z domu Piwowar. Absolwent Technikum Rolniczego w Kluczborku. Maturę zdał w 1952 r., a następnie został zatrudniony w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Trzeboszowicach. W latach 1953-1957 studiował na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie i otrzymał dyplom inżyniera rolnictwa. Od 1 IX 1957 r. do 15 VIII 1972 r. pracował w Leżajskiej Wytwórni Tytoniu Przemysłowego i m.in. był kierownikiem placówki Uprawy Tytoniu w Mielcu. Z dniem 1 I 1973 r. objął funkcję naczelnika Gminy Czermin i sprawował ją do 30 IX 1990 r. W tym okresie w Gminie Czermin m.in. wybudowano 9 domów strażaka i budynek Szkoły Podstawowej w Czerminie. Posiadał stopień porucznika rezerwy Wojska Polskiego. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. Zmarł 12 VIII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi. 

 

  • Kazimierz Sabbat

    Kazimierz Sabbat

SABBAT KAZIMIERZ ALEKSANDER, urodzony 27 II 1913 r. w Bielinach Kapitulnych na Kielecczyźnie, syn Ignacego i Franciszki z domu Wiącek. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1932 r. Był jednym z aktywniejszych uczniów. Udzielał się m.in. w Sodalicji Mariańskiej i kółku humanistycznym, był też ministrantem. Fascynowało go także harcerstwo, toteż 16 IV 1926 r. zgłosił swój akces do ZHP i 31 VII 1927 r. złożył przyrzeczenie harcerskie. Za wyróżniającą się działalność powierzono mu funkcję drużynowego I Mieleckiej Drużyny Harcerzy im. Tadeusza Kościuszki (20 XI 1930 r.), delegowany był też na zgrupowania i zloty harcerskie. Po maturze odbył zasadniczą służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Kielcach. W 1933 r. został przyjęty na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, ale ze względów finansowych musiał zrezygnować. Aby zarobić na studiowanie, zorganizował w Staszowie biuro pisania podań. W 1935 r. ponownie podjął studia na Wydziale Prawa UW i ukończył je z tytułem magistra prawa w 1939 r. Ponadto przez 1 semestr (1938/1939) studiował w warszawskiej Szkole Nauk Politycznych. W czasie studiów utrzymywał kontakty z działaczami harcerskimi i wspólnie z nimi doprowadził do utworzenia w 1938 r. Zrzeszenia Akademickich Kręgów Starszoharcerskich „Kuźnica”, a następnie został jego kierownikiem. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. skierowany został do Ośrodka Zapasowego 25 dywizji w Czortkowie i tam zastało go wejście wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie. Udało mu się wraz z grupą żołnierzy przedostać na Węgry i tam został internowany. Po staraniach zaprzyjaźnionych skautów węgierskich został uwolniony i zorganizował obóz dla polskich dzieci. Wkrótce opuścił Węgry i przedostał się do Francji, gdzie w tworzącej się Armii Polskiej został przydzielony do Marynarki Wojennej jako instruktor wyszkolenia podstawowego, a następnie przeniesiono go do 10 Brygady Kawalerii Pancernej, dowodzonej przez gen. S. Maczka i w stopniu aspiranta uczestniczył w kampanii francuskiej 1940 r. Po upadku Francji ewakuował się do Anglii i tam został skierowany do jednostki w Szkocji. Równocześnie zajął się organizowaniem struktur polskiego harcerstwa na obczyźnie, m.in. tworzył drużyny starszoharcerskie oraz prowadził działalność harcerską wśród żołnierzy – harcerzy. W 1943 r. został awansowany do stopnia podporucznika oraz powierzono mu funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Naczelnego ZHP na Czas Wojny. Pełniąc ją, przyczynił się do konsolidacji organizacji i m.in. do udzielenia pomocy wielu Polakom (zwłaszcza dzieciom) – uchodźcom ze Związku Radzieckiego, przebywającym przy Armii Polskiej na Wschodzie. Po wojnie pozostał w Londynie. Dla zapewnienia bytu rodzinie założył w 1947 r. (wspólnie z żoną i dwoma przyjaciółmi) firmę „Limba” produkującą kołdry i później sprzęt sportowy. Uczestniczył aktywnie w działalności społecznej i politycznej Polaków na obczyźnie. Był komisarzem zagranicznym ZHP poza granicami kraju (nieuznawanego przez międzynarodowe władze skautowe), kierownikiem Starszego Harcerstwa w Wielkiej Brytanii, współorganizatorem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i członkiem jego władz (1946-1971), członkiem Niezależnej Grupy Społecznej (1949-1986) i od 1960 r. jej przewodniczącym, członkiem Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego i od 1967 r. jej przewodniczącym. Był współorganizatorem Światowego Zjazdu Polski Walczącej (1966) oraz Kongresu Kultury i Nauki Polskiej na Obczyźnie. W latach 70. uczestniczył w różnych formach wspierania rodzącej się w Polsce opozycji, m.in. uczestniczył w powołaniu Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego w Londynie i był inspiratorem utworzenia funduszu na rzecz robotników represjonowanych po wydarzeniach w Ursusie i Radomiu (1976). 16 VII 1976 r. został powołany na stanowisko premiera Rządu RP na Uchodźstwie i sprawował je do 1986 r. W tym czasie zintensyfikował różne formy pomocy opozycji w Polsce, m.in. był współorganizatorem Funduszu Wolności Słowa (1977) i włączenia go do Funduszu Pomocy Krajowi (1979). Wiele podróżował po świecie, inspirując środowiska polonijne do udzielania pomocy finansowej Skarbowi Narodowemu oraz umacniając rolę Rządu RP na Obczyźnie. W swoim mieszkaniu w Londynie przyjmował wielokrotnie przedstawicieli polskiej opozycji, m.in.: KSS-KOR, ROPCiO i KPN. Jego nazwisko i słowa poparcia umieszczała polska prasa emigracyjna i podziemna w kraju. Doprowadził do zorganizowania m.in.: II Światowego Zjazdu Jedności z Walczącym Krajem (Londyn, 1-2 IX 1979 r.), utworzenia „Solidarity with Poland Campaign” (organizacja na rzecz pomocy dla NSZZ „Solidarność”), protestów przeciwko stanowi wojennemu w Polsce, podpisania deklaracji z emigracyjnymi środowiskami: ukraińskim i czechosłowackim w sprawie współdziałania na rzecz niepodległości. Po zakończeniu prezydentury przez Edwarda Raczyńskiego – 8 IV 1986 r. Kazimierz Sabbat został kolejnym prezydentem RP na Uchodźstwie. Priorytetami jego działalności pozostały nadal: umacnianie polskich ośrodków emigracyjnych na świecie oraz wszechstronna pomoc coraz aktywniejszej opozycji w Polsce, bez wyróżniania któregokolwiek z ugrupowań politycznych. Z umiarkowanym zadowoleniem przyjął ustalenia obrad „okrągłego stołu” i zwycięstwo „Solidarności” w wyborach do Sejmu i Senatu PRL (4 VI 1989 r.), upatrując w tym usankcjonowanie przez opozycję niektórych niekorzystnych zjawisk, m.in.: utrzymanie się gen. W. Jaruzelskiego i jego współpracowników przy władzy oraz zablokowanie powrotu władz emigracyjnych do Polski.  19 V 1989 r. został przyjęty przez Ojca Świętego Jana Pawła II, a tematem ich rozmowy była sytuacja w Polsce i wśród polskiej emigracji. Zmarł nagle 19 VII 1989 r., w drodze z londyńskiej siedziby władz RP na Uchodźstwie („Zamek” przy 43 Eaton Place) do domu. Po uroczystej Mszy Świętej pogrzebowej w Katedrze Westminsterskiej w Londynie spoczął na cmentarzu Gunnersbury, przy pomniku „Katyńskim”. Jego działalność na rzecz Polski i zjednoczenia Polaków rozsianych po całym świecie była oceniana  bardzo pozytywnie, zarówno za życia (otrzymał najwyższe odznaczenie RP – Order Orła Białego z Gwiazdą oraz szereg innych wysokich odznaczeń) jak i po śmierci. Także w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu umieszczono tablicą upamiętniającą jego naukę w mieleckim Gimnazjum i Liceum. W 2008 r. Rada Miejska w Mielcu nadała jego patronat jednej z nowych ulic na osiedlu Smoczka.

 

SABBATA KAZIMIERZA ALEKSANDRA (ULICA), ulica miejska (254 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Sąsiaduje z ul. Karola Popiela. Ma nawierzchnię gruntową. W przyszłości planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nadała jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.

Patron ulicy: KAZIMIERZ ALEKSANDER SABBAT (1913-1976) to wychowanek mieleckiego gimnazjum, harcerz, działacz niepodległościowy, uczestnik II wojny światowej, działacz na emigracji, premier Rządu RP na Uchodźstwie, prezydent RP na Uchodźstwie w latach 1986-1989.

 

SABLIK AGNIESZKA (z domu GARNCARZ), urodzona 29 VII 1984 r. w Mielcu, córka Kazimierza i Ewy z domu Rec. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 2003 r. Śpiewała w szkolnym chórze mieszanym I LO. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (kierunek – ochrona środowiska) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie i w 2008 r. uzyskała tytuł magistra ochrony środowiska. W 2008 r. została zatrudniona w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako inspektor ochrony środowiska, a następnie pracowała w dziale handlowym firmy Rawi (2009 r.), Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisku referenta w Wydziale Inwestycji i Pozyskiwania Funduszy (2009-2011) oraz firmie Nikrometal Sp. z o.o. w Dębicy - Kompania Recyklingowa Sp. z o.o. jako asystent do spraw handlowych. W tym czasie ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania ochroną środowiska w Warszawskiej Szkole Zarządzania (2009 r.) i w zakresie zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie (2012 r.). W maju 2012 r. powierzono jej funkcję zastępcy naczelnika Wydziału Inżynierii Miejskiej do spraw ochrony środowiska w Urzędzie Miejskim w Mielcu. Od wielu lat uczestniczy w amatorskim ruchu artystycznym. Aktualnie śpiewa w Chórze Nauczycielskim „Akord” Oddziału ZNP i SCK w Mielcu oraz Zespole Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” SCK w Mielcu.

 

SADŁOŃ PIOTR, urodzony 18 X 1974 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Krystyny z domu Adamczyk. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu im. prof. Janusza Groszkowskiego. Ukończył także Szkołę Muzyczną I stopnia w Mielcu w klasie akordeonu. Studia na Wydziale Elektroniki (specjalność – akustyka) Politechniki Wrocławskiej ukończył w 2000 r. z tytułem magister inżynier elektronik – akustyk. W latach 1998-2000 pracował jako serwisant w firmie ComputerLand we Wrocławiu. Od 2000 r. podjął współpracę z FCM „Muzyk” (czasopismo dla muzyków i realizatorów dźwięku) w Poznaniu jako autor cyklu comiesięcznych artykułów. Kolejnymi miejscami pracy były: Radio PLUS w Tarnowie (2002-2004, producent programu, prezenter, realizator nagrań), Radio Alfa Kraków (2004, producent programu i prezenter), Teatr „Bagatela” w Krakowie (2004, elektroakustyk), Radio PULS FM Mielec (2004-2007, dj/realizator programu) i BURY Technologies Mielec (2005-2007, konstruktor elektronik). Od 2007 r. jest redaktorem naczelnym „Live Sound Polska” w AVT Korporacja w Warszawie. Poza pracą zawodową pasjonuje się lotnictwem i muzyką. W latach 2006-2008 był członkiem Aeroklubu Mieleckiego, a od 2008 r. należy do Aeroklubu Podkarpackiego w Krośnie. Posiada kwalifikacje pilota szybowcowego kl. III i pilota samolotowego turystycznego. Od 2000 r. jest członkiem zespołu „Trzy nie 4”, wykonującego muzykę chrześcijańską. (Sukcesem zespołu było I miejsce w Przeglądzie Piosenki Religijnej i Patriotycznej w Dębicy w 2001 r.) Grywał także w kilku innych zespołach tego typu oraz w zespołach rockowych Warlock i The Crazy Riders.

 

SADOWSKA ANNA (z domu GARDULSKA), urodzona 5 I 1947 r. w Mielcu, córka Tadeusza i Krystyny z domu Nowak. Absolwentka Liceum Technik Plastycznych w Tarnowie, maturę zdała w 1965 r. W latach 1965-1966 pracowała w Zakładowym Domu Kultury WSK Mielec jako instruktor kulturalno-oświatowy. Po przeniesieniu się do Lublina została zatrudniona w Zakładzie Badań i Doświadczeń Lubelskiego Zjednoczenia Budownictwa na stanowisku plastyka (1969-1972), a następnie pracowała w Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego w Lublinie jako kreślarz i asystent projektanta architekta. W tym okresie ukończyła Studium Nauczycielskie (kierunek: wychowanie plastyczne i zajęcia praktyczno-techniczne) w Rzeszowie (1968) i studia z zakresu historii sztuki na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując tytuł magistra (1988). W latach 1993-1996 była nauczycielem historii sztuki, rysunku i zdobnictwa w Technikum Budowlanym i Pomaturalnym Studium Architektonicznym w Lublinie, a w latach 1996-2000 uczyła historii sztuki i plastyki w Społecznym Liceum Ogólnokształcącym im. Jana III Sobieskiego w Lublinie. Pod jej kierunkiem uczniowie zdobyli wiele nagród i wyróżnień w konkursach plastycznych i olimpiadach artystycznych. W swym dorobku artystycznym ma także wiele wystaw, dekoracji i plakatów oraz prace malarskie i rysunki. Udziela się społecznie w Lubelskim Klubie Kolekcjonera przy Wojewódzkim Ośrodku Kultury w Lublinie. Jest autorem artykułu Architektura i zabytki kościoła pod wezwaniem św. Mateusza w Mielcu, zamieszczonego w monografii Mielec Studia i materiały z dziejów miasta i regionu – tom 3 pod redakcją Feliksa Kiryka (Mielec 1994).

 

  • Edward Sadowski

    Edward Sadowski

SADOWSKI EDWARD FRANCISZEK, urodzony 10 IX 1916 r. w Mielcu, syn Marcina i Heleny z Kopaczyńskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1938 r. Po maturze kilka miesięcy pracował w Firmie „Rudzki” przy budowie bloków mieszkalnych w Mielcu, a od listopada 1938 r. został zatrudniony w PZL Wytwórnia Płatowców–2 jako magazynier w wydawalni narzędzi. Na początku okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckiej Firmie Hennig jako robotnik przy budowie baraków w Mielcu. W 1940 r. w czasie pracy uległ wypadkowi. Po wyleczeniu w szpitalu w Tarnobrzegu został zatrudniony z Flugzeugwerk Mielec na stanowisku kontrolera narzędziowego. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej był jednym z pierwszych pracowników (numer znaczka 11), którzy doprowadzali kompletnie ogołoconą z wyposażenia fabrykę do stanu funkcjonowania. Od 28 VIII 1944 r. do 15 I 1981 r. pracował na stanowiskach: kierownika sekcji, kierownika Oddziału Planowania, inspektora Wydawalni Narzędzi, starszego inżyniera inspekcji i kierownika sekcji. W 1958 r. ukończył zaocznie Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (obróbka metali skrawaniem). Ponadto w latach 1946-1947 pełnił funkcję zakładowego sekretarza Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Metalowego. 15 I 1981 r. przeszedł na emeryturę, ale w kolejnych latach 80. pracował w niepełnym wymiarze godzin i w latach 1984-1985, po zawieszeniu emerytury, na pełnym etacie jako specjalista technolog. Z dniem 30 IX 1985 r. ponownie przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał chórowi męskiemu „Melodia”, śpiewając w grupie basów. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZZ Metalowców, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką Honorową I stopnia Polskiego Związku Chórów i Orkiestr. Zmarł 16 I 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SADOWSKI MARCIN, urodzony 17 X 1885 r. w Podolu, pow. mielecki, syn Józefa i Franciszki. Uzyskał uprawnienia architekta, koncesjonowanego budowniczego i zaprzysiężonego znawcy sądowego. Zaprojektował m.in. willę dla Tadeusza Kazany (jeden z najpiękniejszych domów mieszkalnych w Mielcu) i pomnik Wolności (J. Kilińskiego). Nadzorował budowę m.in. budynku Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego przy ul. J. Kilińskiego i rozbudowę szkoły męskiej przy ul. T. Kościuszki. W czasie okupacji hitlerowskiej zajmował się gospodarstwem. W 1948 r. był jednym z założycieli Budowlanej Spółdzielni Pracy „Pion” w Mielcu i kierownikiem robót. W latach 50. zrezygnował z uprawiania zawodu ze względu na stan zdrowia. Zmarł 24 IX 1959 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SAINT-MARTIN-DES-CHAMPS, miasto w północno-zachodniej Francji, departament Finistére (Bretania), nad niewielką rzeką, która wpada do zatoki Morlaix. Powstało w XIX w., głównie dzięki rozwojowi kolei. Obecnie przez miasto przebiegają: linia szybkiej kolei TGV, droga ekspresowa i droga krajowa. Także rzekę wykorzystuje się do komunikacji, a ponadto do celów handlowych i rekreacyjnych. Miasto liczy około 5100 mieszkańców. Prowadzą oni działalność przemysłową, rzemieślniczą, rolniczą i handlową. Bazę oświatową stanowią dwa przedszkola, dwie szkoły podstawowe i gimnazjum. Działalność kulturalna prowadzona jest przez Centrum Kultury „Roudour” i mediatekę, a zwolennicy sportu i rekreacji spotykają się na boiskach, kortach tenisowych i w hali sportowej. Miasto uczestniczy w kampanii Urzędu Języka Bretońskiego propagującej język bretoński w życiu codziennym ludności, ponieważ istniało niebezpieczeństwo jego całkowitego zaniku. Przez szereg lat, wspólnie z Morlaix i innymi okolicznymi gminami, utrzymywało kontakty z Mielcem, głównie o charakterze sportowym. Usankcjonowanie formalne tej współpracy nastąpiło 29 V 2011 r. w Mielcu poprzez podpisanie umowy o partnerstwie miast.

 

SAINT-THEGONNEC, miejscowość w północno-zachodniej Francji, departament Finistére (Bretania). Powstała w XII w. z fundacji kościelnej jako jedna z kilku w tym regionie. Mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, a szczególnie uprawą lnu i konopi. W XV w. zbudowano zamek Penhoat, a w XVI i XVII w. murowany kościół wraz z innymi obiektami parafialnymi. W 1998 r. kościół został zniszczony przez pożar, ale odbudowano go całkowicie. Ponadto do naszych czasów dotrwały m.in. zabytkowe domy z XV w,. ruiny zamku i kaplica św. Brygidy Szwedzkiej z XVII w. Współcześnie miejscowość rozwija się i przybywa liczba mieszkańców. Czynnikiem sprzyjającym jest dobra komunikacja – linia kolejowa i droga ekspresowa. Główne zajęcia ludności to rzemiosło i rolnictwo. Dla ochrony interesów rzemieślnicy, rolnicy i handlowcy skupiają się w stowarzyszeniach. W miejscowości funkcjonują m.in.: szkoła podstawowa, gimnazjum i biblioteka. Ponadto ożywioną działalność prowadza stowarzyszenia kulturalne i dziedzictwa kulturowego, sportowe, rekreacyjne i pomocy społecznej. Gmina uczestniczy w kampanii Urzędu Języka Bretońskiego propagującej język bretoński w życiu codziennym ludności, a do niedawna zanikającego. Przez szereg lat, wspólnie z Morlaix i innymi okolicznymi gminami, utrzymywało kontakty z Mielcem, głównie o charakterze sportowym. Usankcjonowanie formalne tej współpracy nastąpiło 29 V 2011 r. w Mielcu poprzez podpisanie umowy o partnerstwie.

 

  • Andrzej Saj

    Andrzej Saj

SAJ ANDRZEJ, urodzony 22 III 1957 r. syn Michała i Dominiki z domu Depa. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. W latach 1977-1993 pracował w WSK Mielec na stanowiskach: stażysta, starszy referent, mistrz, starszy mistrz, kierownik zmianowy i kierownik oddziału elektrycznego (1982-1993). Studiował na Wydziale Elektroniki Automatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka. 1 V 1993 r. został mianowany wiceprezesem Zarządu Elektrociepłowni Mielec Sp. z o.o., a od 2005 r. pełni funkcję prezesa Zarządu Elektrociepłowni Mielec Sp. z o.o. Ukończył studia podyplomowe w zakresie rachunkowości i zarządzania w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Należy do Polskiego Towarzystwa Energetyki Zawodowej.

 

SAJDA ANETA EWA, urodzona 5 X 1971 r. w Staszowie, córka Józefa i Kazimiery z domu Sojda. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego Mielcu. Maturę zdała w 1990 r. Studia na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie ukończyła w 1995 r., uzyskując tytuł magistra geografii. W latach 1996-2001 pracowała jako nauczyciel języka angielskiego w Publicznej Szkole Podstawowej nr 3 w Staszowie. W tym czasie ukończyła Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych w Sandomierzu (język angielski) oraz uzyskała licencjat z języka angielskiego na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie. W 2001 r. podjęła pracę w Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu i w tej placówce pracuje nadal jako nauczyciel języka angielskiego. Posiada stopień nauczyciela dyplomowanego. Jej uczniowie wielokrotnie zdobywali tytuły laureatów i finalistów w konkursach przedmiotowych. Uczestniczy w działalności na rzecz środowiska, m.in. jako współorganizator Powiatowego Konkursu Piosenki „Śpiewać każdy może” i Konkursu Piosenki „Szczęśliwym być”. Jej pozazawodową pasją jest rekreacja ruchowa, a zwłaszcza chińskie sztuki walki i gimnastyka. Trenowała Chen tai chi w tarnowskiej Szkole Kung-fu Vo Thuat Thanh Quyen. Jest członkiem Klubu Sportowego „Nan – Bei Tygrys” w Rzeszowie. W 2012 r. uzyskała tytuł instruktora rekreacji ruchowej – specjalność tai – chi w Niepublicznej Placówce Oświatowej Centrum Edukacji Kadr Kultury Fizycznej „ProActiv” w Warszawie. W 2015 r. jako członek polskiej ekipy wzięła udział w Qingdao 2015 World Leisure Games, zdobywając dwa trzecie miejsca (brązowe medale) w Międzynarodowych Mistrzostwach Sztuk Walki („Fujing Agriculture Cup” of International Martial Arts Championships).

 

SAJEK FRANCISZEK HENRYK, urodzony 20 V 1955 r. w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki, syn Edwarda i Genowefy z domu Trela. Po ukończeniu Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej WSK w Mielcu pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego jako szlifierz, ostrzacz i frezer – ślusarz. W latach 1974-1976 odbył zasadniczą służbę wojskową. Ukończył Technikum Rolnicze w Rzemieniu. Od 1982 r. był inspektorem operacyjnym MSWiA w Rzeszowie, a w 1990 r. przeszedł na rentę. W 2002 r. został zatrudniony w firmie ochroniarskiej jako strażnik. Honorowe oddawanie krwi w 1974 r. i wówczas wstąpił do mieleckiej organizacji PCK i Klubu HDK. Oddał 59 510 ml krwi (2015). Pełnił liczne funkcje, m.in.: skarbnika koła w WSK, prezesa Klubu HDK przy RUSW w Mielcu, skarbnika, sekretarza i członka Zarządu Rejonowego PCK w Mielcu. Od 2000 r. był prezesem Klubu HDK przy KP Policji w Mielcu, a od 2010 r. wiceprezesem Zarządu Rejonowego PCK w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Zasłużony dla Zdrowia Narodu, Odznaką Honorową PCK IV, III i II stopnia, Medalem 90-lecia PCK, Odznaką Zasłużonego HDK III, II i I stopnia oraz Srebrną Odznaką LOP.

 

SAKOWICZ ADAM, urodzony 7 VIII 1916 r. w Irzykowie, syn Adama i Weroniki z domu Kumiszczo. Dziecięce lata przeżył na Wileńszczyźnie. Uczył się zawodu stolarskiego. W czasie służby wojskowej zapoznał się z rusznikarstwem i ukończył wojskowa szkołę majstrów techniki uzbrojenia. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako majster uzbrojenia w 207 Pułku Piechoty w Warszawie, a następnie we Lwowie, gdzie został ranny. W czasie II wojny światowej pracował jako geometra w radzieckich urzędach rolnych, a następnie w warsztatach kolejowych. W maju 1945 r. jako repatriant przybył do Polski i jako kierownik produkcji uruchamiał fabrykę galanterii w Wołowie. Ukończył technikum w Bytomiu i został skierowany do PZL Zakład nr 1 w Mielcu (później WSK). W 1952 r. został zatrudniony w WSK Mielec. Pracował m.in. na stanowiskach: technologa, kierownika Wydziału 51, kierownika Działu i kierownika zmianowego. W latach 1954-1977 kierował Wydziałem Montażu Ostatecznego, produkującego w tym czasie m.in. TS-8 „Bies”, An-2, TS-11 „Iskra” i M-15. Wiele czasu poświęcał na pracę społeczną w Lidze Obrony Kraju, jako członek Powiatowego i Miejskiego Zarządu LOK w Mielcu, wiceprezes i prezes Zarządu Zakładowego LOK przy WSK Mielec oraz zawodnik i długoletni instruktor Klubu Strzeleckiego LOK. Wyróżniony m.in. Krzyżem Komandorskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za Wojnę Obronną w 1939 r.”, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Złotą i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” oraz Złotą i Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Węgierskiej LOK”, a także wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1986 r. Zmarł 22 VI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Józef Sala

    Józef Sala

SALA JÓZEF, urodzony 3 I 1948 r. w Jaworniku koło Myślenic, syn Józefa i Jadwigi z domu Korabik. Absolwent Technikum Ekonomicznego w Myślenicach, maturę zdał w 1967 r. Studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie ukończył z wyróżnieniem w 1971 r., uzyskując tytuł magistra, a następnie został zatrudniony w tejże uczelni (od 1974 r. Akademia Ekonomiczna), w Zakładzie Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw Handlowych Instytutu Ekonomiki Obrotu Towarowego na Wydziale Ekonomiki Obrotu. W 1979 r. uzyskał doktorat z zakresu nauk ekonomicznych na podstawie rozprawy: Podstawy planowania sieci gastronomicznej w miastach. Praca ta została opublikowana przez Instytut Handlu Wewnętrznego w Warszawie w 1980 r. Jako asystent prowadził zajęcia z przedmiotu: „Ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych” w macierzystej Akademii Ekonomicznej, a ponadto w punktach konsultacyjnych w Olkuszu, Sanoku, Kielcach i Tarnowie. Prowadził także seminaria magisterskie i dyplomowe na studiach dziennych i zaocznych, a ponadto seminaria kursowe i proseminaria. W tym okresie koncentrował swe zainteresowania naukowe na zagadnieniach funkcjonowania rynku wewnętrznego. W 1993 r. uzyskał habilitację, a następnie nadano mu tytuł profesora Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Po przekształceniu Zakładu Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw Handlowych AE w Katedrę Marketingu w 1990 r., rozpoczął wykłady z zakresu marketingu. Ponadto w 1999 r. podjął pracę w nowo utworzonej Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Od 2000 r. pełni w niej funkcję prorektora i w znacznym stopniu wpływa na jej rozwój. W 2003 r. został powołany na stanowisko kierownika Katedry Turystyki na Wydziale Zarządzania Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Jego najważniejsze publikacje to: Programowanie sieci gastronomicznej w miastach (Warszawa 1981), Gastronomia w aglomeracjach miejskich. Determinanty i kierunki rozwoju. Rozprawa habilitacyjna, w: Monografie nr 110 (Kraków 1992), Bariery elastyczności podaży w gospodarce Polski (Kraków 1993, współautor), Marketing and Globalization (Kraków – Bańska Bystrzyca 2000, współautor), Marketing w gastronomii (Warszawa 2004), Marketing w obszczestwiennom pitanii (Moskwa 2006), Formy hotelarstwa w gospodarce rynkowej (Kraków 2006). Ponadto jest autorem ponad 110 artykułów naukowych. Był dotąd promotorem ponad 300 prac magisterskich i licencjackich oraz trzech doktorskich. Uczestniczył w wielu stażach naukowych krajowych i zagranicznych, m.in. w Opatiji (Chorwacja), Bratysławie, Lwowie i Kijowie. Brał udział w konferencjach naukowych krajowych i międzynarodowych, przygotowując wystąpienia i referaty. Uczestniczył w badaniach naukowych w ramach KBN (Komitetu Badań Naukowych) oraz w opracowaniach zlecanych przez organy samorządowe i przedsiębiorstwa. Współpracuje z Zamiejscowym Wydziałem Ekonomii w Mielcu Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Krakowie, m.in. wykłada podstawy marketingu. W 2011 r. opublikował monografię Marketing w gastronomii (Warszawa 2011) – wydanie II uzupełnione. W 2013 r. otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych.

 

SALA KRÓLEWSKA, aula Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. Powstała jako sala obrad w budynku Rady Powiatowej w Mielcu przy ul. T. Kościuszki 10, zbudowanym w 1909 r. według projektu arch. Jana Ostoi Stobieckiego ze Lwowa. Nazwa związana jest z dominującym elementem wyposażenia sali – fryzem z 44 portretów władców Polski przedrozbiorowej, umieszczonym w górnej części wszystkich czterech ścian. Malował go Konstanty Niemczykiewicz ze Lwowa (uczeń J. Matejki) według heliograwiurowych reprodukcji Maurycego Perlesa (z lat 1890-1892) rysunków Jana Matejki „Poczet królów i książąt polskich”. Ponadto K. Niemczykiewicz namalował dwa portrety bohaterów narodowych – Tadeusza Kościuszki i księcia Józefa Poniatowskiego. Nad portretami umieszczono 46 herbów miast, ziem i województw I Rzeczypospolitej malowanych przez Jana Błońskiego. Obrazy i herby posiadają neogotyckie obramienia sztukatorskie i podpisy pseudogotyckie. Na ścianie tylnej umieszczono tryptyk religijny S. Dębickiego: 1) adoracja Matki Bożej Częstochowskiej, 2) hołd przedstawicieli trzech stanów, 3) alegoria Polski cierpiącej po klęskach powstań narodowych. Na ścianie głównej dekoracja kilkakrotnie zmieniała się. Po II wojnie światowej wykonano Godło Polski (sztukateria), a w latach 80. XX w. po jego lewej umieszczono portret Fryderyka Chopina i po prawej – Mieczysława Karłowicza (oba pędzla Aleksandry Stroczyńskiej z Mielca). Wszystkie obrazy malowane są farbami olejnymi. Dolna część sali ma neogotycka boazerię i przymocowane doń ławy boczne. Równomierne oświetlenie wnętrza sali zapewnia przeszklony strop i dach nad salą. Mimo burzliwych dziejów Mielca (kilkakrotne przejście frontów wojen światowych, okupacje) udało się uchronić unikatowy wystrój sali, np. w okresie okupacji hitlerowskiej zasłonięto obrazy deskami. Sala była miejscem nie tylko sesji i posiedzeń władz powiatowych, ale także najważniejszych uroczystości świeckich w Mielcu. Kilkakrotnie remontowano ją, a w latach 80. XX w. przeprowadzono restaurację obrazów. Od 1977 r., kiedy jej użytkownikiem stała się PSM, jest także salą koncertową, a występowali w niej m.in. najwybitniejsi polscy artyści.

Wykaz portretów władców Polski oraz towarzyszących im herbów miast i województw: 1) Mieczysław I – Poznań, 2) Dąbrówka – Gdańsk, 3) Bolesław Chrobry – Kijów, 4) Mieczysław II – Poznańskie, 5) Kazimierz Mnich – Kaliskie, 6) Rycheza – Sieradzkie, 7) Bolesław Śmiały – Łęczyckie, 8) Władysław Herman – Brzesko-Kujawskie, 9) Bolesław Krzywousty – Inowrocławskie, 10) Władysław II – Płockie, 11) Bolesław Kędzierzawy – Rawskie, 12) Mieczysław Stary – Mazowieckie, 13) Kazimierz Sprawiedliwy – Chełmskie, 14) Władysław Laskonogi – Malborskie, 15) Leszek Biały – Pomorskie, 16) Henryk Brodaty – Krakowskie, 17) Konrad Mazowiecki – Sandomierskie, 18) Bolesław Wstydliwy – Lubelskie, 19) Leszek Czarny – Ruskie, 20) Przemysław – Bełskie, 21) Wacław – Podlaskie, 22) Władysław Łokietek – Wołyńskie, 23) Kazimierz Wielki – Podlaskie, 24) Ludwik Węgierski – Bracławskie, 25) Jadwiga – Kijowskie, 26) Władysław Jagiełło – Nowogrodzkie, 27) Władysław Warneńczyk – Wileńskie, 28) Kazimierz Jagiellończyk – Trockie, 29) Jan Olbracht – Czernichowskie, 30) Aleksander – Brzesko-Litewskie, 31) Zygmunt Stary – Potockie, 32) Zygmunt August – Żmudzińskie, 33) Henryk Walezy – Mińskie, 34) Stefan Batory – Smoleńskie, 35) Anna Jagiellonka – Witebskie, 36) Zygmunt III Waza – Inflanckie, 37) Władysław IV – Mścisławskie, 38) Jan Kazimierz – Prusy, 39) Michał Korybut Wiśniowiecki – Kurlandia, 40) Jan III Sobieski – Toruń, 41) August II – Halicz, 42) Stanisław Leszczyński – Królewiec, 43) August III – Warszawa, 44) Stanisław August Poniatowski – Wilno, 45, 46, 47. Tryptyk, 48. Józef Poniatowski – Gniezno, 49) Tadeusz Kościuszko – Kraków. W 2012 r. zakończono remont i modernizację wnętrza Sali oraz przeprowadzono konserwację i renowację obrazów. Także w 2012 r. wydano album Poczet władców Polski podług Jana Matejki (Warszawa 2012), a za materiał ilustracyjny posłużył poczet z mieleckiej Sali Królewskiej sfotografowany przez Marka Stanisława Graniczkowskiego w 2000 r.

 

  • Mieczysław Salamaga

    Mieczysław Salamaga

SALAMAGA MIECZYSŁAW, urodzony 22 VII 1926 r. w Skotnikach, województwo łódzkie, syn Stanisława i Rozalii z Banaszczyków. W czasie okupacji hitlerowskiej należał do AK. Absolwent Wojskowej Szkoły Lotniczej w Warszawie. W latach 1946-1948 odbył służbę wojskową w Warszawie. W 1950 r. został skierowany do pracy w WSK Mielec, gdzie na Wydziale 50. był mechanikiem lotniczym. W 1966 r. został kierownikiem zmianowym na Wydziale 50. 22 XII 1971 r. na posiedzeniu Zarządu Koła PZW WSK powierzono mu funkcję przewodniczącego nowo utworzonego Komitetu Budowy Ośrodka w Rzemieniu. Odtąd zupełnie poświęcił się realizacji tego zadania. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Odznaką „Za Zasługi w Rozwoju Wędkarstwa”. Zmarł 24 VIII 1979 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Zofia Salamaga

    Zofia Salamaga

SALAMAGA ZOFIA (z domu BRZEZOWSKA), urodzona 30 III 1929 r. w Skotnikach, województwo łódzkie, córka Michała i Elżbiety z domu Kadłubiec. W 1948 r. ukończyła 5 semestrów w zakresie szkoły średniej w Gimnazjum i Liceum przy Państwowym Pedagogium w Łodzi. W latach 1948–1950 pracowała w Szkole Podstawowej w Skotnikach jako nauczycielka kontraktowa. Względy rodzinne spowodowały, że wyjechała do Mielca i przeszła na urlop bezpłatny. W latach 1961-1966 pracowała w Przedszkolach WSK nr 1, 2 i 3. W 1966 r. ukończyła Liceum Pedagogiczne dla Wychowawczyń Przedszkoli w Tarnowie i została mianowana kierownikiem Przedszkola WSK nr 2 w Mielcu. Funkcję tę sprawowała do przejścia na emeryturę w 1988 r. W 1968 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Przemyślu (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie początkowe), a w 1977 r. otrzymała dyplom uzyskania kwalifikacji równoważnych wyższym studiom zawodowym w zakresie pedagogiki przedszkolnej w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie. Inspirowała spotkania szkoleniowe dla nauczycieli. W ramach kontaktu placówki ze środowiskiem organizowała czyny społeczne na rzecz przedszkola oraz imprezy okolicznościowe, m.in. dla rodzin dzieci, przedstawicieli zakładu patronackiego (WSK), ZIW i seniorów. Doprowadziła do nadaniu Przedszkolu nr 2 imienia Marii Konopnickiej (25 VI 1982 r.). Popularyzowała doświadczenia pedagogiczne, publikując 6 artykułów w miesięczniku „Wychowanie w Przedszkolu” (lata 70. i 80.). Poza pracą zawodową sporo czasu poświęcała działalności społecznej. W latach 70. pełniła funkcje w strukturach Związku Zawodowego Metalowców w WSK Mielec, m.in. przewodniczącej Rady Oddziałowej. Była długoletnią działaczką TPD (pracowała na rzecz dzieci niepełnosprawnych), członkiem komisji wyborczych w wyborach do Sejmu i Rad Narodowych oraz członkiem Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych Miejskiej Radzie Narodowej w Mielcu. W 1988 r. przeszła na emeryturę. Została wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Przyjaciel Dziecka”, Odznaką „Zasłużony Działacz TPD” i Odznaką „Za 50-letnią Przynależność do ZNP” oraz dwukrotnie (1979, 1988) nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania II stopnia za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktyczno-wychowawczej.

 

  • Sergiusz Salnikow

    Sergiusz Salnikow

SALNIKOW SERGIUSZ, urodzony 3 X 1913 r. w Szadryńsku (Rosja), syn Wasyla i Teodozji. Ukończył Gimnazjum Ogólnokształcące w Zakopanem. Uprawiał sporty zimowe, specjalizował się w saneczkarstwie. W 1938 r. został zatrudniony w Przedstawicielstwie Sanockiej Fabryki Akumulatorów w Krakowie jako inkasent. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako żołnierz ochotnik 20 pułku piechoty w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej w 1940 r., podczas łapanki został uwięziony i wysłany na  przymusowe roboty do Niemiec. Uciekł po 5 miesiącach i w 1941 r. przybył do Mielca, gdzie podjął pracę w fabryce samolotów (Flugzeugwerk Mielec). W zakładzie tym, przekształconym później na WSK „PZL-Mielec”, pracował na stanowiskach: kontroler, kierownik sekcji, starszy planista i specjalista ds. rozliczenia produkcji. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej. Wchodził w skład pierwszego aktywu społeczno-gospodarczego mieleckiego zakładu lotniczego. Był przewodniczacym Rady Zakładowej. Zainicjował założenie zakładowej kasy zapomogowo-pożyczkowej. Był długoletnim działaczem FKS „Stal” Mielec, m.in. jako skarbnik klubu. Współorganizował pracownicze ogródki działkowe. Należał do Koła Filatelistycznego nr .. przy ZDK WSK i był jego skarbnikiem. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaczeniami resortowymi i sportowymi. Zmarł 29 VIII 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Krystyna Salnikow-Bochenek

    Krystyna Salnikow-Bochenek

SALNIKOW-BOCHENEK KRYSTYNA HALINA, urodzona 23 IV 1948 r. w Mielcu, córka Sergiusza i Marii z domu Geleta. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu (później II LO), maturę zdała w 1966 r. Studiowała na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (kierunek – filologia polska) i w 1971 r. uzyskała tytuł magistra filologii polskiej. Jako nauczycielka języka polskiego pracowała w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu (1972-1973), Zespole Szkół Ogólnokształcących Dziecięcego Ośrodka Chorob Płuc w Rabce (1973-1975) oraz ponownie w ZST w Mielcu, gdzie ponadto byla pedagogiem szkolnym (1975-1978). Działała społecznie w ZHP jako instruktor, prowadząc drużyny zuchowe, a następnie harcerskie. Posiada stopień podharcmistrza. W 1978 r. została zatrudniona w Urzędzie Miejskim w Mielcu jako kierownik Biura Miejskiej Rady Narodowej, a od 1990 r. – kierownik Biura Rady Miejskiej i funkcję tę sprawowała do 1995 r. W latach 1995-1999 przebywała na rencie. W 1999 r. powierzono jej funkcję dyrektora Biura Rady Powiatowej w Starostwie Powiatowym w Mielcu. 31 I 2011 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

SALPETER LEJZOR, mieszkaniec Mielca narodowości żydowskiej. Był przemysłowcem, od lat 90. XIX w. prowadził fabrykę octu, a w okresie międzywojennym kilka innych małych firm. Zdobył sobie autorytet w środowisku, toteż powierzano mu ważne funkcje społeczne. Wielokrotnie wybierano go do Rady Miejskiej w Mielcu na przełomie XIX i XX w. Po okresowym rozwiązaniu Rady Gminnej w Mielcu w latach 1901–1903 pełnił funkcję członka rady doradczej burmistrza Mielca. W 1909 r. był współzałożycielem Unii Kredytowej w Mielcu i został jej pierwszym dyrektorem. Na początku I wojny światowej został członkiem rady przybocznej delegata rządowego w Mielcu. 2 XI 1918 r. po rezygnacji rady przybocznej i przekazaniu władz Radzie Autonomicznej Gminy Mielec został wybrany jej członkiem. W latach 1920–1927 był członkiem Rady Gminnej Przybocznej w Mielcu. Dalsze losy nieznane. 

 

  • Eugeniusz Salwierz

    Eugeniusz Salwierz

SALWIERZ EUGENIUSZ, urodzony 22 V 1927 r. w Brzyściu, pow. mielecki, syn Józefa i Bronisławy z domu Tymuła. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1948 r. Rok później ukończył Szkołę Oficerską w Gdańsku w stopniu chorążego, a w 1954 r. studia wyższe I stopnia w zakresie rachunkowości na Wydziale Finansów Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie. Równocześnie pracował w Studium Wojskowym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1 XI 1954 r. do 31 XII 1981 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” na różnych stanowiskach kierowniczych w pionie handlowym, ostatnio jako kierownik działu. Dokształcał się, kończąc m.in. w 1979 r. studia magisterskie w zakresie ekonomiki przemysłu na Wydziale Ekonomiki Produkcji Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Wielokrotnie uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych. Posiadał stopień majora. Działał społecznie w Klubie Oficerów Rezerwy przy WSK Mielec i Kole Światowego Związku Żołnierzy AK w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” i Odznaką „Zasłużony Działacz Klubu Oficerów Rezerwy”. Zmarł 6 IX 2005 r. Spoczywa na cmentarzu w Kościerzynie.

 

  • Jan Salwierz

    Jan Salwierz

SALWIERZ JAN, urodzony 10 V 1933 r. w Gawłuszowicach, pow. mielecki, syn Juliana i Marii z Pezdów. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1951 r. W latach 1951-1957 studiował na Wydziale Weterynaryjnym UMCS-AR w Lublinie i otrzymał tytuł lekarza weterynarii. W 1957 r. podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1962 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny. Po studiach rozpoczął pracę w Szpitalu Powiatowym w Sandomierzu jako stażysta, a od 1963 r. pracował w Szpitalu Powiatowym w Biłgoraju jako asystent na Oddziale Wewnętrznym. W 1966 r. uzyskał specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych w Instytucie Chorób Wewnętrznych AM w Lublinie. Od 1967 r. pełnił funkcję ordynatora w Sanatorium Uzdrowiskowym Nauczycielskim w Nałęczowie, a od 1973 r. był lekarzem naczelnym i dyrektorem Sanatorium Uzdrowiskowego Gospodarki Komunalnej w Nałęczowie. W 1985 r. przeniósł się do lecznictwa otwartego w Lublinie. Na emeryturę przeszedł w 2000 r. Jest członkiem Lubelskiej Izby Lekarskiej, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Odznaka Zasłużony Pracownik Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska.

 

  • Tadeusz Salwierz

    Tadeusz Salwierz

SALWIERZ TADEUSZ MARIAN, urodzony 26 VI 1912 r. w Mielcu, syn Józefa i Anieli z domu Damian. Ukończył Szkołę Zawodową (specjalność: stolarstwo i rzeźbiarstwo) w Toruniu. W okresie międzywojennym wykonywał na zlecenie prace rzeźbiarskie i stolarskie, najczęściej w kościołach i obiektach parafialnych. W pierwszych miesiącach okupacji hitlerowskiej został przesiedlony na ziemie mielecką i zamieszkał w Woli Zdakowskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej został wywieziony na przymusowe roboty do III Rzeszy i pracował w ogrodnictwie. Po wojnie wrócił do Woli Zdakowskiej i ponownie wykonywał prace stolarskie i rzeźbiarskie. W 1951 r. ukończył korespondencyjny kurs mistrzów w zawodzie stolarskim w Warszawie i uzyskał dyplom mistrzowski. Spośród wielu wykonanych prac szczególnie wysoką ocenę uzyskały organy do kościołów w Padwi Narodowej, Jamach i Krościenku, ołtarz i ambona do kościoła w Chmielowie oraz lichtarz do świecy paschalnej i fotel do kościoła w Brzeźnicy. Zmarł 26 VI 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gawłuszowicach.

 

  • Wojciech Salwierz

    Wojciech Salwierz

SALWIERZ WOJCIECH, urodzony 23 IV 1927 r. w Brzyściu, pow. mielecki, syn Stefana i Pelagii z domu Szymaszek. W czasie okupacji hitlerowskiej brał udział w tajnych kompletach. Absolwent Liceum Handlowego w Mielcu, maturę zdał w 1948 r. Studiował rolnictwo na SGGW w Warszawie i w 1954 r. uzyskał dyplom inżyniera. Bezpośrednio po studiach na podstawie nakazu pracy został zatrudniony w Zakładach Azotowych w Kędzierzynie – Koźlu i tam pracował do końca 1958 r. W 1959 r. powrócił w rodzinne strony i podjął pracę w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Mielcu na stanowisku agronoma. W 1960 r., ze względów zdrowotnych, przeniósł się do Brzozowa i został kierownikiem służby rolnej w powiatach leskim i brzozowskim. Jako jeden z nielicznych na tym terenie fachowców był nauczycielem i propagatorem wiedzy rolniczej. Prowadził szkolenia rolnicze, organizował spotkania i różnymi formami wprowadzał nową kulturę rolną na terenach Bieszczadów. Był jednym z organizatorów Zarządu Wojewódzkiego Ligi Ochrony Przyrody w Krośnie z siedzibą w Brzozowie. Przez 10 lat, aż do przejścia na emeryturę, pełnił obowiązki sekretarza ZW i kierownika biura. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi, resortowymi i organizacyjnymi. Zmarł 22 III 1991 r. Spoczywa na cmentarzu w Brzozowie.

 

SAMDEX SP. z O.O., firma produkująca folie ochronne i taśmy samoprzylepne. Powstała w 2004 r. Zezwolenie na działalność w SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 6 IV 2006 r. Aktualnie produkuje folie ochronne (do m.in. drewna, dywanów, wykładzin, elektroniki, metali lakierowanych, płyt MDF i HDF, płyt wiórowych, profili aluminiowych, stali nierdzewnej, stolarki PCV, szkła i okien),  folie ochronne z nadrukiem, folię bezpieczną do luster, taśmy pakowe, taśmy z nadrukiem, taśmy do nadruków flekso-graficznych, etykiety samoprzylepne i folię stretch. Jest beneficjentem środków unijnych EFRR w ramach programu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego. Siedziba firmy znajduje się przy ul. Wojska Polskiego 9.

 

SAMOCHÓD-CHŁODNIA STAR-MIELEC MS-2,5, produkt Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, wykonany na podwoziu przedłużonym samochodu Star 20 i Star 25. Autorem konstrukcji był Jerzy Dębicki z WSK Mielec. Samochód przystosowano również dla wojska (m.in. ścięte górne krawędzie nadwozia do „skrajni kolejowej”). Wyposażono go w agregat chłodniczy „TERMOBIL” produkcji francuskiej, a później w agregat WSK Mielec opracowany przez Ryszarda Łobarzewskiego. Prototyp opracowano w latach 1963-1964, a wykonano w 1964 r., po czym rozpoczęto produkcję seryjną. W 1970 r. opracowano samochód-chłodnię Ms-3 na podwoziu Star A-29. W późniejszych latach produkcję samochodów-chłodni przekazano do Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Dębicy.

 

SAMOLOT AT-3, płatowiec skonstruowany w latach 1997-1998 i produkowany przez firmę AERO AT Spółka  z o.o. w Mielcu. Posiada silnik Rotax 912 S o mocy 100 km oraz trzyłopatowe elastyczne śmigło ELPROP. Podstawowe dane: ciężar max konstrukcji – 582 kg, ciężar własny – 360 kg, zbiornik paliwa – 70 l, powierzchnia nośna – 9,3 m2, rozpiętość – 7,55 m, długość – 5,88 m, wysokość – 2,23 m, prędkość przelotowa – 200 km/h, prędkość manewrowa – 208 km/h, prędkość maksymalna – 220 km/g, zasięg – 717 km, pułap – do 4 000 m. Bardzo dobre parametry, liczne atuty i wysoka jakość wykonania samolotu zostały potwierdzone certyfikatami: JAR-VLA, EASA CS-VLA (2005) i FAA (2010) oraz Świadectwem Typu Nr BB-210 (V 1999 r.). Jego zmodyfikowaną wersją, wykonaną zgodnie z wymogami amerykańskiej kategorii LSA (Light Sport Aircraft), jest samolot AT-4. 

 

SAMORZĄDOWE CENTRUM KULTURY, instytucja kultury Gminy Miejskiej Mielec utworzona na mocy uchwały Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 15 X 1997 r. Rozpoczęło funkcjonowanie 1 I 1998 r. jako zakład budżetowy. W jego skład weszły dotychczas odrębne placówki kultury: Miejska Biblioteka Publiczna, Mielecki Ośrodek Kultury i Muzeum Regionalne. Siedzibą dyrekcji jest budynek Domu Kultury SCK przy alei Niepodległości 7. Podstawowymi zadaniami realizowanymi przez SCK są: edukacja kulturalna i wychowanie przez sztukę, rozwój amatorskiego ruchu artystycznego oraz gromadzenie, dokumentowanie, tworzenie, ochrona i udostępnianie dóbr kultury. SCK jest inspiratorem, koordynatorem i organizatorem najważniejszych przedsięwzięć kulturalnych na terenie Mielca, w tym kilku cyklicznych o charakterze międzynarodowym i ogólnopolskim. Są to: Międzynarodowy Festiwal Muzyczny, Międzynarodowy Festiwal Instrumentów Dętych Blaszanych, Dni Kultury Narodów, międzynarodowe plenery, Ogólnopolskie Prezentacje Folkloru i Rzemiosła Ludowego oraz Przegląd Dziecięcych i Młodzieżowych Zespołów Tanecznych „Pasikonik”. Cyklicznymi imprezami o charakterze regionalnym są: „Dni Mielca”, „Pożegnanie Lata”, „Happening Mikołajkowy” i Przegląd Dziecięcych Grup Teatralnych „Scenażeria”. SCK wspiera także uroczystości miejskie z okazji świąt i rocznic państwowych i lokalnych. Ponadto w DK SCK przeprowadzane są eliminacje ogólnopolskich konkursów recytatorskich, muzycznych i plastycznych. Wizytówką własnej działalności artystycznej są: ZPiT „Rzeszowiacy”, Reprezentacyjna Orkiestra Dęta, Zespół Muzyki Dawnej „Hortus Musicus”, Big-band, Zespół Taneczny „Abrakadabra”, Dziecięcy i Młodzieżowy Teatr Tańca, Zespół Tańca Współczesnego „Bez Nazwy” oraz dziecięce zespoły taneczne. SCK wspiera też działalność innych mieleckich renomowanych zespołów artystycznych: chórów Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia”, chóru Związku Nauczycielstwa Polskiego, chóru I Liceum Ogólnokształcącego, orkiestry Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego, chóru i orkiestry „Pro Musica” i zespołu tanecznego Stowarzyszenia Seniorów ZPiT „Rzeszowiacy”. Systematycznymi formami działalności są też: seanse filmowe w kinie „Galaktyka” (dawniej „Metalowiec”), wystawy w Muzeum Regionalnym, Centrum Wystawienniczo-Promocyjnym, Galerii i Miejskiej Bibliotece Publicznej oraz koncerty muzyczne. Sale SCK są udostępniane na konferencje, seminaria, spotkania i zjazdy, organizowane przez różne instytucje i stowarzyszenia. Działalność wydawnicza SCK to: płyty z nagraniami muzycznymi, publikacje o tematyce artystycznej i regionalnej, katalogi wystaw, tomiki poezji oraz biuletyn - kwartalnik „Kultures(c)ka”. Posiada własną stronę internetową:  . SCK współpracuje z licznymi ośrodkami kulturalnymi w kraju i za granicą. W ramach rewitalizacji Starego Mielca wyremontowano i zmodernizowano w latach 2010-2011 „Jadernówkę” – filię Muzeum Regionalnego. Otwarcie odrestaurowanego obiektu nastąpiło 8 IX 2011 r. W styczniu 2012 r. w kinie „Galaktyka” rozpoczęto wyświetlanie filmów w trójwymiarze (3D) oraz otwarto zmodernizowaną galerię.

Dyrektor: Jacek Tejchma (1998-nadal).

Zastępcy dyrektora: Maria Błażków (1998-nadal), Marek Skalski (1998-2010), Janusz Zborowski (1998-2003), Jerzy Skrzypczak (2003-nadal).

 

SANDEWICZ (SĄDOWICZ) ALEKSANDER (ksiądz), urodzony 23 II 1801 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Franciszki z domu Opiela. Do szkół uczęszczał w Mielcu i Tarnowie, a następnie ukończył gimnazjum w Tarnowie. Studia filozoficzne odbył we Lwowie i Przemyślu. W 1829 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Porąbce Uszewskiej, a następnie był administratorem w Rajbrocie (1831-1832) i Mszanie Dolnej (1832-1835). W 1835 r. został mianowany proboszczem w Łukowicy. Zmarł 23 VIII 1874 r.

 

SANDOMIERSKA (ULICA), niewielka (306 m) ulica miejska na osiedlu J. Kilińskiego, łącząca ul. S. Staszica i ul. J. Lelewela z ul. A. Mickiewicza. Po remoncie w 1997 r. ma asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Imponuje bogatą historią. Jako trakt sandomierski była bowiem drogą łączącą Mielec (od powstania miasta) z wojewódzkim Sandomierzem i powiatowym Pilznem. Wbiegała do miasta od północy, obok kościoła Świętej Trójcy, do rynku w jego północno-wschodnim rogu i wychodziła w południowo-zachodnim rogu, a następnie przebiegała obok kościoła św. Mateusza i kościółka św. Anny, wzdłuż rzeki Wisłoki do Wojsławia i dalej na południe. W miarę rozwoju miasta jej fragmenty nazywano: ulicą Kościelną (XVII w.), ul. Rzeczną, ul. Tarnobrzeską i ul. S. Sękowskiego (po jego śmierci w 1910 r.). W latach międzywojennych XX w. była już tylko ulicą łączącą ul. S. Sękowskiego z ul. Pańską (później J. Piłsudskiego), ale jednocześnie pozostała jedną z ważniejszych ulic dzielnicy żydowskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej zniemczono nazwę na SANDOMIRSTRASSE. Do polskiej nazwy powróciła 6 VIII 1944 r., ale w 1953 r. otrzymała nowego patrona – L. WARYŃSKIEGO. 28 II 1990 r. MRN przywróciła jej nazwę SANDOMIERSKA. Po modernizacji wewnętrznego układu komunikacyjnego miasta zeszła do rangi podrzędnej ulicy, ale pozostała bardzo ruchliwa. Sprawia to sąsiedztwo zielonego rynku, Domu Rzemiosła i wielu sklepów. Jej adres mają ponadto m.in. NZOZ ZLEP-MED i Schronisko dla Bezdomnych im. Św. Brata Alberta. Stanowi też połączenie dla ulic: Stefana Batorego, Krótkiej i Wąskiej.

 

SANDZIANOWSKI MIKOŁAJ, faktor dworu mieleckiego w 2. poł. XVI w. Spławiał zboże z dóbr Mieleckich rzekami Wisłoką i Wisłą w kierunku Gdańska.

 

  • Anna Sanecka

    Anna Sanecka

SANECKA ANNA HELENA (z domu SMACZNA), urodzona 1 II 1950 r. w Podleszanach, pow. mielecki, córka Jana i Marii z domu Żola. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1969 r. W latach 1969-1970 pracowała jako kierownik Biblioteki Gromadzkiej w Rzędzianowicach, pow. mielecki. Od 1 VI 1970 r. pracuje w Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu, najpierw jako księgowa, a od 1 V 1994 r. jako kierownik biura. Wniosła znaczący wkład w działalność CRR i integrację środowiska rzemieślniczego. Wyróżniona m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą i Srebrną Odznaką Rzemiosła oraz Srebrnym Medalem Jana Kilińskiego.

 

SANGLASS S.A. Z SIEDZIBĄ W MIELCU, firma utworzona w 2000 r. Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 26 IV 2000 r. Działalność rozpoczęła w II połowie 2001 r. w nowej hali przy ul. Wojska Polskiego 14 (wschodnia część strefy, obok Inkubatora Przedsiębiorczości IN-MARR). Produkuje szkło hartowane płaskie i szkło hartowane gięte.

 

SANGUSZKO PAWEŁ KAROL, urodzony w 1680 r., syn Hieronima i Konstancji z Sapiehów. Od 1706 r. był właścicielem Smolan z Białym Kowlem oraz licznych dóbr w województwie witebskim. Pełnił funkcję marszałka wielkiego litewskiego. Dzięki małżeństwu z Marianną z Lubomirskich (córką Józefa Karola) został właścicielem m.in. hrabstwa tarnowskiego, w tym m.in. Rzochowa w I ćwierci XVIII w. Wystarał się u króla Augusta II o przywilej organizowania w Rzochowie 4 rocznych jarmarków, trwających po dwa tygodnie: 4 marca (św. Kazimierza), 24 czerwca (św. Jana Chrzciciela), 24 sierpnia (św. Bartłomieja Ap.) i 25 listopada (św. Katarzyny Męczenniczki). Zmarł w 1750 r.

 

  • Franciszek Sarama

    Franciszek Sarama

SARAMA FRANCISZEK, urodzony 8 VII 1916 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Wojciecha i Antoniny z domu Surowiec. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1937 r. W tym czasie należał do gimnazjalnego chóru „Melodia” oraz uczył się gry na instrumentach. Już w klasie maturalnej zorganizował i prowadził muzyczny zespół młodzieżowy i chór ludowy przy kole ZMW „Wici” w Wojsławiu. W okresie okupacji pracował w rodzinnym gospodarstwie i uczestniczył w ruchu oporu (BCh). Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podjął się prowadzenia chóru „Melodia” i już 11 XI 1944 r. wystąpił z nim z okazji Święta Niepodległości. W 1946 r., po ukończeniu kursu nauczycielskiego, rozpoczął pracę jako nauczyciel śpiewu w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego. W 1947 r. został zaangażowany w nowo utworzonym Liceum Pedagogicznym w Mielcu także jako nauczyciel śpiewu oraz nauki gry na instrumencie. Również i w tej szkole założył i prowadził zespoły artystyczne: orkiestrę i chór oraz zespół estradowy. Ponadto przez wiele lat – wspólnie z żoną Zofią – prowadził zespoły artystyczne w Technikum Rolniczym w Rzemieniu, gdzie mieszkał. W 1954 r. ukończył Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Warszawie, a później uzyskał kwalifikacje instruktora muzycznego I kategorii. Od pierwszych lat powojennych mocno angażował się w amatorski ruch artystyczny i z zespołami artystycznymi odnosił wiele sukcesów. Poza „Melodią” (przerwała działalność w 1948 r.) i zespołami szkolnymi prowadził też szereg innych zespołów, m.in.: zespoły taneczno-śpiewacze w Wojsławiu i Przecławiu oraz chór „Echo” w Radomyślu Wielki i chór mieszany przy Klubie Fabrycznym WSK. W latach 1952-1954 był współtwórcą (z Januszem Meyzą, Emilią Drabik i Edmundem Toczkiem) Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Rzeszowskiej „Rzeszowiacy” oraz przez szereg lat jego chórmistrzem. W 1967 r. był jednym z inicjatorów odrodzenia chóru męskiego „Melodia” i pierwszym jego dyrygentem (do 1970 r.), a w 1969 r. podjął się prowadzenia nowo powstałego chóru ZNP „Akord”. Po likwidacji Liceum Pedagogicznego (1970) pracował jeszcze w I Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu (do 1976 r.), ale ze względu na pogarszający się stan zdrowia musiał przejść na rentę. W 1977 r. zrezygnował także z prowadzenia chóru nauczycielskiego. Poza działalnością muzyczną przez wiele lat pracował w ZNP i Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej. Wyróżniony został m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz dyplomami Ministra Kultury i Sztuki. W latach 80. w związku z postępującą ciężką chorobą zamieszkał w Bielsku-Białej pod opieką córki Barbary. Zmarł 5 XII 1983 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi. Na wniosek mieszkańców Wojsławia Rada Miejska nadała jego imię jednej z nowych ulic w Wojsławiu.

 

  • Jan Sarama

    Jan Sarama

SARAMA JAN, urodzony 24 V 1956 r. w Mielcu, syn Władysława i Anny z domu Słąba. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (kierunek: technologia budowy maszyn) ukończył w 1982 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 1982 – 1988 pracował w WSK „PZL-Mielec” jako konstruktor. Od 1988 r. pracuje w Miejskim Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej w Mielcu jako mistrz i specjalista mechanik. Od lat szkolnych pasjonował się sportem i tańcem. W latach 70. był zawodnikiem sekcji szermierczej MKS „Gryf” Mielec. Odnosił sukcesy indywidualne, m.in. był mistrzem województwa rzeszowskiego w szpadzie juniorów i seniorów oraz drużynowe, m.in. 6. miejsce w Mistrzostwach Polski Juniorów w szpadzie w Poznaniu. Był długoletnim członkiem ZPiT „Rzeszowiacy” w Mielcu i ZPiT „Połoniny” w Rzeszowie (w czasie studiów). Po ukończeniu kursu kwalifikacyjnego w zakresie choreografii w WDK w Rzeszowie otrzymał I kategorię instruktorską i pracował jako instruktor tańca w ZPiT „Połoniny”, ZPiT „Lubenka” i ZPiT „Wojsławianie”. Prowadzi sklep muzyczny „Tenor”, który ma siedzibę w CHU „Pasaż”.

 

  • Marcin Sarama

    Marcin Sarama

SARAMA MARCIN, urodzony 15 X 1906 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Wojciecha i Antoniny z domu Surowiec. Maturę zdał w 1929 r., a następnie ukończył Instytut Pedagogiczny, uzyskując wyższe wykształcenie nauczycielskie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Dostał się do niewoli niemieckiej i do końca wojny przebywał w obozie jenieckim koło Hamburga. Od 1 IX 1946 r. do 31 XII 1947 r. uczył historii i geografii w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1947 r. powierzono mu organizację Liceum Pedagogicznego w Mielcu od roku szkolnego 1947/1948 r. i stanowisko dyrektora tej szkoły. Pełł je do 1962 r., przyczyniając się do rozwoju placówki. Uczył pedagogiki, historii wychowania i języka niemieckiego. Zmarł 1 I 1979 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SARAMA WALENTY, urodzony w 1842 r., mieszkaniec Mielca. Był czeladnikiem kowalskim. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863 r. W czasie walk w Królestwie został wzięty przez Rosjan do niewoli. Skazano go na 3 lata więzienia w Kostromie. Z zesłania powrócił w maju 1866 r.

 

SARAMA WIKTOR, urodzony 19 IV 1911 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Wojciecha i Antoniny z domu Surowiec. W 1925 r. ukończył szkołę powszechną w Mielcu. Wkrótce po otrzymaniu pracy w majątku A. Gardulskiego w 1932 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej. Odbył ją w 5. Pułku Artylerii Ciężkiej w Krakowie i tam też ukończył szkołę podoficerską. Po powrocie z wojska podjął pracę inkasenta we Lwowie, a następnie pomagał krewnym prowadzić sklep w Wojsławiu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. jako żołnierz 6. Pułku Artylerii Ciężkiej m.in. w obronie Lwowa. Po działaniach wojennych szczęśliwie dotarł do Wojsławia. W październiku 1941 r. został komendantem placówki NOW w Wojsławiu. Przyjął pseudonim „Sekwana”. Działając w okolicach Mielca zbudował siatkę wywiadowczą i zaczątek struktur organizacji. Dwukrotnie gestapo aresztowało go, ale za pierwszym razem (1942) został wypuszczony, a za drugim (1943) udało mu się uciec z konwoju. Wiosną 1944 r. w ramach akcji scaleniowej wszedł z organizacją do AK. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej ponownie zajął się prowadzeniem sklepu, ale na apel władz emigracyjnych pozostał w konspiracji. W 1945 r. został członkiem Brygad Wywiadowczych, a w 1946 r. wstąpił do NZW i przez kilka miesięcy pełnił funkcję komendanta powiatowego NZW w Mielcu, a później był kierownikiem wydziału wywiadu Inspektoratu „Maria” – „Róża” (powiaty: Dębica-Mielec-Tarnobrzeg). W 1947 r. ujawnił się i wyjechał do Bydgoszczy, a później przeniósł się do Zalesia Dolnego i Szczecina. W 1952 r. został aresztowany w Szczecinie i przewieziony do więzienia w Rzeszowie. 15 V 1953 r. WSR w Rzeszowie skazał go na 12 lat więzienia i karę odsiadywał w Wronkach. W 1955 r. Rada Państwa obniżyła karę do 5 lat, a po rocznej przerwie spowodowanej chorobą, na podstawie amnestii z 27 IV 1956 r. darowano mu pozostałą część kary. Powrócił do rodzinnego Wojsławia.

 

SARAMY FRANCISZKA (ULICA), ulica miejska (ok. 301 m) na osiedlu Wojsław, biegnie od ul. Wojsławskiej w kierunku toru kolejowego i przy nim się kończy. Ma nawierzchnię gruntową. Rada Miejska nadała jej patrona na sesji w dniu 20 XII 2007 r.

Patron ulicy: FRANCISZEK SARAMA (1916-1983) – wojsławianin, nauczyciel muzyki, założyciel i dyrygent wielu zespołów artystycznych, m. in. ZPiT „Rzeszowiacy” i chóru  „Melodia”, zasłużony działacz kultury.

 

  • Helena Sasor

    Helena Sasor

SASOR HELENA (z domu KĄDZIOŁKA), urodzona 2 III 1939 r. w Manasterzu, pow. przeworski, córka Władysława i Albiny z domu Chmura. Absolwentka Liceum dla Wychowawczyń Przedszkoli w Jarosławiu. Po maturze w 1956 r. podjęła pracę w szkole prewentoryjnej w Szklarskiej Porębie. W 1959 r. przeniosła się do Lublina, gdzie pracowała w przedszkolu „Caritas”. W latach 1961-1963 kierowała przedszkolem w Bielinach, pow. niżański. Od 1 IX 1963 r. do 31 I 1985 r. pracowała w Państwowym Przedszkolu nr 1 w Mielcu. Równocześnie systematycznie dokształcała się i ukończyła: Studium Nauczycielskie w Ostrowcu (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie początkowe) w 1964 r., liczne kursy o tematyce związanej z praca w przedszkolu oraz studia w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Warszawie Filia w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie początkowe) w 1982 r., uzyskując tytuł magistra pedagogiki w zakresie wychowania przedszkolnego. (Tytuł pracy: Formy i metody pracy stymulacyjno-kompensacyjnej w grupie dzieci 6-letnich.) Pracowała także indywidualnie z dziećmi w celu niwelowania braków rozwojowych i współpracowała z rodzicami, m.in. udzielając im wskazówek i porad. 1 II 1985 r. została mianowana na stanowisko dyrektora Państwowego Przedszkola nr 6 w Mielcu i kierowała tą placówką do 31 VIII 1991 r., przyczyniając się do jej wszechstronnego rozwoju. Współpracowała z rodzicami i środowiskiem. Swoje doświadczenia opisywała w artykułach publikowanych w czasopiśmie „Wychowanie w Przedszkolu”. Była organizatorką konferencji metodycznych. Ponadto sprawowała opiekę nad dzieckiem w rodzinie zastępczej. Wielokrotnie pracowała w komisjach wyborczych. Z dniem 1 IX 1991 r. przeszła na emeryturę. Należy do ZNP (ponad 50 lat). Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania.

 

SATKOWSKI WŁADYSŁAW, urodzony w 1834 r. w Rudniku nad Sanem, syn Józefa i Heleny z domu Karaźniewicz. Uzyskał wykształcenie aptekarskie (magister pharmaciae). W 1864 r. ożenił się w Mielcu z Henryką Jamrugiewiczową (wdową po aptekarzu Leonie Wojciechu Jamrugiewiczu) i został właścicielem apteki w Mielcu. 11 II 1867 r. wybrano go radnym pierwszej po reformie samorządowej Rady Gminnej Mielca, a 22 II – naczelnikiem Gminy i burmistrzem Mielca. Funkcje te pełnił do 14 II 1870 r. W kadencjach 1870-1873 i 1873-1876 był radnym, a 11 VII 1876 r. został wybrany radnym na kadencję 1876-1879. Pełnił także funkcję radnego Rady Powiatowej i zastępcy członka Wydziału Powiatowego w Mielcu w latach 1871-1874. Zmarł 23 VII 1877 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Edward Sawicki

    Edward Sawicki

SAWICKI EDWARD, urodzony 24 II 1953 r. w Młynarach na Mazurach, syn Wiktora i Stanisławy z domu Kapysz. Ukończył Zasadniczą Szkołę Metalową i Technikum Mechaniczne w Mielcu (1977). W latach 1971-1973 odbył zasadniczą służbę wojskową, a następnie pracował w WSK Mielec jako szlifierz na Wydziale Narzędziowym. Od 1982 r. pełnił etatowe funkcje związkowe, m.in. przewodniczącego ZZ Pracowników Przemysłu Elektromaszynowego w Zakładzie Narzędziowym i wiceprzewodniczącego tego ZZ w WSK Mielec. Był także wiceprzewodniczącym Rady Powiatowej SLD w Mielcu. W 1998 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 1998-2002. W Radzie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Porządku Publicznego i Samorządności. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł 20 XI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SĄD (WÓJTOWSKO-ŁAWNICZY, POWIATOWY, GRODZKI, REJONOWY), sąd I instancji funkcjonujący w Mielcu od lokacji miasta Mielca 18 XI 1470 r. do naszych czasów.

*Lata 1470-1850  W założonym w 1470 r. na prawie magdeburskim mieście Mielcu najwyższą władzę w imieniu założycieli pełnił wójt, który przewodniczył ławie sądowej. Działalność mieleckich wójtów i ławników jako organu sądowego potwierdziły księgi wójtowskie i wójtowsko-ławnicze. Równolegle funkcjonowała władza administracyjna miasta z burmistrzem i rajcami miejskimi. Z biegiem lat kompetencje obu organów nakładały się coraz bardziej nawzajem na siebie, także w sądownictwie. W XVII i XVIII w. z reguły powstawały sądy mieszane (wójtowsko-burmistrzowskie) lub nawet w kilkunastoosobowych składach z dwóch sąsiednich miast, m.in. Rzochowa i Mielca. Te ostatnie tworzono prawdopodobnie dla rozpatrzenia szczególnie trudnych spraw. Rozstrzygano w niemal wszystkich sprawach cywilnych i karnych. W sprawach niespornych były to najczęściej umowy dwóch stron, zamiany nieruchomości, darowizny, problemy opiekuńcze, testamenty, ugody majątkowe i inwentarze majątkowe. Spornymi sprawami były zaś najczęściej: prawo własności nieruchomości, szacunki gruntów, licytacje majątków czy intromisje. W sprawach karnych orzekano o winie i karze w rozprawach o kradzież, zniesławienie, bijatykę czy napaść, a nawet zabójstwo. Sądy te wydawały wyroki w pierwszej instancji. Drugą instancję stanowił sąd właściciela miasta – dziedzica (sąd zamkowy lub dworski), a ostateczną apelację można było skierować do właściciela (dziedzica). Nieznane są natomiast przypadki spraw kierowanych z Mielca do sądu wyższego na zamku królewskim w Krakowie. Mieleckimi wójtami byli m.in.: Mikołaj Strzelec (1575), Mikołaj Wolski (1608), Albert Brozinowicz (ok. 1663 r.), Kazimierz Polak vel Rynnowic (1705-1711), Łukasz Brożonowicz (1717-1743). Po I rozbiorze Polski, kiedy Mielec wraz z całą Galicją znalazł się pod zaborem austriackim, w miastach prywatnych (m.in. w Mielcu) strukturę i zasady działania sądownictwa pozostawiono niemal bez zmian. Wprowadzono natomiast możliwość apelacji w sprawach cywilnych do sądów państwowych. W 1785 r. nastąpiły spore zmiany, m.in. władze austriackie wprowadziły podział dotychczasowych galicyjskich miast na miasta i miasteczka. Mielec został zaliczony do miasteczek, a uprawnienia jego samorządu zostały poważnie ograniczone przez dziedziców. Wprowadzono dominia jako jednostki administracyjne, a miasteczko Mielec podporządkowano dominium Mielec, będącego własnością „domu Pieniążków”. Z ramienia dworu niższe sądownictwo, a w praktyce nadzór nad sądem miejskim sprawował justycjariusz, który zatwierdzał (lub nie) podejmowane decyzje i wyroki. Funkcję tę pełnili w Mielcu m.in.: Józef Skibiński (lata 20.), Paweł Kulczycki (lata 30.) i Ludwik Witkowski (lata 40. XIX w.). Utrzymano możliwość apelacji od wyroków sądów miejskich i justycjariusza do urzędu cyrkularnego (w Tarnowie) i innych sadów państwowych. Landwójtami mieleckimi byli m.in.: Jakób Sądowicz (1785), Paweł Rynnowic vel Polak (1791-1794), Sebastian Brożonowicz (1796). Znaną sprawą sporną mieszkańców Mielca z właścicielami miasta było korzystanie z pastwiska i lasu, co rozstrzygano w cyrkule i gubernium przez kilkadziesiąt lat. (Ostatecznie mieszczanie przegrali w 1821 r. i zgodzili się na zapłacenie czynszu, gdyż nie mieli gdzie paść bydła i trzody.) Nadmienić należy, że do 1789 r. oficjalnie istniał też sąd rabinacki dla ludności żydowskiej, a apelacje od jego wyroków można było kierować do sądów wyższej instancji we Lwowie i Wiedniu. W 1789 r. zrównano ludność chrześcijańską z żydowską w zakresie sądownictwa cywilnego i karnego, ale sąd rabinacki nadal funkcjonował. Osobny sąd miała od 1787 r. szlachta; dla Mielca i okolic był nim sąd w Tarnowie. Austriacki kodeks cywilny z 1811 r. zlikwidował stanowość, a sprawy karne prowadzić miały powszechne sądy ponadstanowe, ale w praktyce funkcjonował stary model sądownictwa i stosowano nadal zasadę stanową. Narastające problemy z podbitymi narodami, a zwłaszcza Wiosna Ludów 1848 r. wymusiły na rządzie austriackim wprowadzenie zmian w organizacji państwa, m.in. w zakresie unowocześnienia administracji i sądownictwa.

Lata 1850–1867 W ramach zmian w podziale administracyjnym Galicji utworzono m.in. mielecki powiat administracyjny i sądowy. Początkowo funkcję sądu wypełniał urząd powiatowy. Nie miał jednak wszystkich kompetencji, na przykład sprawy karne powierzono sądowi śledczemu w Kolbuszowej. W kolejnych latach powstało jeszcze większe zamieszanie, bowiem zmianom granic powiatów administracyjnych nie towarzyszyły odpowiednie zmiany granic powiatów sądowych. W 1868 r. nakazano ujednolicenie granic powiatów administracyjnych i sądowych, ale regulowano je jeszcze przez około 10 lat.

Lata 1867–1914 W 1867 r. wprowadzono nieusuwalność i niezawisłość sądów, a na podstawie ustawy z 1868 r. Sąd Powiatowy w Mielcu stał się odrębną instytucją. Jego skład stanowili: sędzia Adolf Remer, adiunkci Emil Spindler i Ferdynand Kriegseisen, kancelista Henryk Kaczorowski i 2 woźnych. Od 1869 r. językiem urzędowym stał się polski. W latach 70. pojawili się auskulanci oraz notariusz i adwokat. Po rozszerzeniu i ustabilizowaniu się granic powiatu mieleckiego ilość spraw w sądzie w Mielcu wzrosła, dlatego powiększono jego skład osobowy. W 1889 r. stanowili go: sędzia, 3 adiunktów, 2 kancelistów i 2 woźnych. W 1892 r. zatrudniono trzeciego kancelistę, a w 1896 r. – trzeciego woźnego. Od 1897 r. utworzono stanowiska sekretarza i oficjalisty. Z dniem 1 I 1898 r. wprowadzono nową procedurę cywilną i dokonano reorganizacji władz sądowych, m.in. zlikwidowano funkcję sędziego, a powołano naczelnika sądu. W 1899 r. kadrę pracowniczą stanowili: naczelnik, sekretarz, 4 adiunktów, 2 oficjalistów, 4 kancelistów i 3 woźnych, a ponadto notariusz i 3 adwokatów. Przez wiele lat dużym problemem był brak odpowiedniego budynku dla sądu, a pomieszczenia na prowadzenie działalności wynajmowano m.in. w budynkach gminnych. W 1897 r. podjęto skuteczne starania o budowę własnego obiektu i w pierwszych latach XX w. powstał okazały budynek przy nowo powstałej ulicy T. Kościuszki. W 1909 wprowadzono kolejne zmiany organizacyjne; pozostał naczelnik sądu i oficjaliści, ale zlikwidowano stanowiska adjunktów i sekretarza, a wprowadzono funkcje sędziego powiatowego i sędziów. Taki stan organizacyjny utrzymał się do 1928 r.

Sędziowie (kierownicy sądu): Adolf Remer (1868-1874), Jan Prokop (1874-1875), Antoni Szmatka (1875-1881), Robert Leszczycki (1881-1887?), Jan Sitowski (1887?-1889), Sylwester Richter (1889-1891), Saryusz Zygmunt Jaworski (1891-1898).

Naczelnicy (od 1898): Stanisław Kosmalski (1898-1908), Eugeniusz Jelonek (1908-1914).

Sędziowie (od 1909): Władysław Rechowicz (sędzia powiatowy), Kazimierz Czarny, Aleksander Leon Aleksandrowicz, Wincenty Dyrcz, Józef Kaczmarski, Roman Otowski, Jan Tenczyn (sędzia powiatowy), Jan Kozik, Karol Stanisław Jawornik, Stanisław Reiss, Władysław Kapa, Andrzej Głogoszowski (sędzia powiatowy).

Sekretarze (1897-1908): Dawid Spitzer, Wincenty Księzki, Władysław Tałasiewicz.

Adiunkci(1868-1908): Emil Spindler, Ferdynand Kriegseisen, Antoni Jezierski, Emil Hubicki, Kazimierz Kropaczek, Andrzej Fijałkiewicz-Zgoda, Stanisław Krywult, Juliusz Homolacz, Karol Müler-Bojsławski, Adolf Raczyński, Bronisław Kijas, Ignacy Horóbski, Eugeniusz Jelonek, Jan Grzegorczyk, Franciszek Wajda, Władysław Rechowicz, Aleksander Ostrowski, Teodor Lewicki, Władysław Chęciński, Kazimierz Czarny, Kamil Jaworski, Jakób Lehrfreund, Tadeusz Kupczyński.

Oficjaliści (1897-1914): Józef Hingler, Jan Polek, Jan Demkow, Władysław Kumiński, Franciszek Rachwał, Ludwik Gajda.

Auskulanci (1874?-1896): Marian Mydło, Stanisław Artwiński, Franciszek Dąbrowski, Andrzej Kozik, Julian Rudzki, Karol Rutkowski, Julian Pawełek, Łukasz Góralski, Ludwik Wolski, Jakób Załucki, Maurycy Kraus, Aleksander Kwiatkowski, Mieczysław Bielecki, Józef Klimecki, Mieczysław Kaczkowski, Jan Wolf.

*Kanceliści (1868-1907): Henryk Kaczorowski, Jan Klimkowski, Ludwik Feherpataky (książki gruntowe), Karol Krzyżanowski, Władysław Poruszyński, Jan Polek, Jan Demkow, Ignacy Sarna, Franciszek Rachwał, Stefan Witkowski, Paweł Kondratiuk.

Adwokaci (od 1868 r.): Wojciech Buś, Henryk Brandt, Mieczysław Brzeski, Józef Jezierski, Stanisław Kazimierz Nowaczyński, Szymon Berman, Julian Wronka, Stanisław Konrad Łojasiewicz, Oskar Isenberg, Julian Plutyński.

Notariusze (od 1868 r.): A. Bartosiński, Antoni Fibich, Ignacy Kosiński.

*Lata 1918-1939 Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ustrój sądowy pozostawiono bez większych zmian, tzn. różny dla trzech zaborów. W Mielcu funkcjonował nadal sąd powiatowy jako sąd I instancji, a II instancję stanowił sąd okręgowy. Ujednolicenie sądownictwa na terenie całego państwa polskiego nastąpiło dopiero w dniu 1 I 1929 r., kiedy wprowadzono w życie prawo o ustroju sądów powszechnych. W Mielcu powołano sąd grodzki, który miał rozpoznawać w I instancji drobniejsze sprawy cywilne i karne. Dla poważniejszych spraw cywilnych i karnych I instancją był sąd okręgowy. Sądy I instancji (m.in. w Mielcu) orzekały w składzie jednego sędziego, a II instancji w składzie kolegialnym. Zasięg terytorialny sądów był różny od granic administracyjnych powiatów i województw. Od 1929 r. funkcjonował przy sądzie grodzkim sąd pracy, który orzekał w sprawach związanych ze stosunkiem pracy. Stanowili go sędzia i 2 ławników, którzy reprezentowali grupę pracodawców i grupę pracowników. 

Naczelnicy: Henryk Matuziński (1918-? ), Stanisław Zapała (lata 20.)

Prezes: Jarosław Kordasiewicz (1929 -?)

Sędziowie: Jan Jek, Józef Herski, Roman Otowski (sędzia powiatowy), Aleksander Aleksandrowicz, Aleksander Adam Zacharski, Emil Wójtowicz. 

Oficjaliści: Paweł Kondratiuk, Roman Leyko, Franciszek Rachwał. 

Prowadzący księgi gruntowe: Ludwik Gajda.

Notariusze: Błażej Kopacz, Ignacy Kosiński.

*Okupacja hitlerowska (IX 1939 r. – 5 VIII 1944 r.) Na terenie Generalnej Guberni niemieccy okupanci wprowadzili sądownictwo niemieckie, ale pozostawili sądy polskie (m.in. sąd w Mielcu) dla orzekania o drobnych i nie interesujących ich (okupantów) sprawach cywilnych i karnych. Polaków, podejrzanych o działalność konspiracyjną i aresztowanych przez Niemców, a także skazanych za zwykłe przestępstwa, przetrzymywano w więzieniu znajdującym się w budynku za gmachem sądu. 29 III 1943 r. Oddział „Jędrusie”, przy wsparciu miejscowej grupy AK, przeprowadził brawurową akcję rozbicia tego więzienia i uwolnił ponad 120 więźniów, w tym wszystkich podejrzanych o konspirację. Poza oficjalnie działającymi sądami niemieckimi i polskimi, już od końca 1939 r. rozpoczęły działalność konspiracyjne komórki wymiaru sprawiedliwości Polskiego Państwa Podziemnego, którym powierzono sądzenie zdrajców i szpiegów. W 1942 r Kierownictwo Walki Podziemnej (podległe Delegaturze Rządu RP na Kraj) powołało: 1) Sądy Cywilne, które mogły orzekać karę śmierci za zbrodnie przeciwko narodowi i państwu polskiemu lub kolaborację z okupantem, 2) Komisje Sądzące Walki Podziemnej do orzekania w sprawach mniejszych, m.in. kary infamii, nagany lub upomnienia, 3) Wojskowe Sądy Specjalne, które miały sądzić w przypadkach przestępstw żołnierzy konspiracji. Rozwój wydarzeń w czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Mielca i okolic spowodował, niestety, aktywną i kontrowersyjną działalność tych sądów.

Lata 1944-2006 W latach 1944-1950 mielecki Sąd Grodzki funkcjonował na podstawie przedwojennych przepisów o ustroju sądów. Nie zmieniła się także jego siedziba i obsada etatowa. Od 1 I 1950 r., na podstawie wprowadzenia w życie nowej organizacji sądownictwa, zakończył funkcjonowanie Sąd Grodzki, a powołano Sąd Powiatowy w Mielcu jako sąd I instancji. Posiadał wówczas Wydział I Cywilny i Wydział II Karny. Wprowadzono także ławników ludowych w postępowaniu cywilnym i karnym. Wydzielono natomiast Prokuraturę Powiatową jako odrębną instytucję. W kolejnych latach, w związku z dynamicznym rozwojem Mielca i powiatu, powiększano stan osobowy mieleckiego sądu. W 1969 r. w jego skład wchodzili: prezes, wiceprezes, 3 sędziowie, 3 kierownicy sekretariatu, główny księgowy, starszy sekretarz, 6 sekretarzy, 2 woźnych i komornik. W połowie 1975 r., w związku z likwidacją powiatów, przemianowano w Mielcu Sąd Powiatowy na Sąd Rejonowy, pozostawiając go nadal sądem I instancji. W 1980 r. utworzono Wydział III Rodzinny i Nieletnich, a w 1985 r. Wydział IV Pracy. Po likwidacji Państwowych Biur Notarialnych w 1992 r., m.in. w Mielcu, dla prowadzenia ksiąg wieczystych powołano Wydział V Ksiąg Wieczystych. 3 VII 1990 r. przeniesiono do sądów kolegia do spraw wykroczeń. Od stycznia 2000 r. rozpoczął funkcjonowanie Wydział VI Grodzki (od 2004 r. Wydział VII Grodzki) dla spraw cywilnych uproszczonych i karnych, a od stycznia 2004 r. Wydział VI Grodzki dla spraw wykroczeniowych. W 2005 r. rozpoczęto remont i modernizację dwóch budynków sądowych. Pod koniec 2006 r. skład osobowy mieleckiego sądu stanowili: prezes, wiceprezes, 11 sędziów, 2 asesorów, 3 referendarzy, 2 asystentów sędziów, 14 kuratorów zawodowych, 37 urzędników i 7 pracowników obsługi. W 2011 r. zakończono remont kapitalny i modernizację dwóch budynków sądu.

Naczelnik: Józef Figwer (lata 40.).

Prezesi: Michał Burczycki (lata 50.), Marian Berezowski (lata 50.), Stefan Podraza (1955-1960), Marian Nowak (1960-1970), Kazimierz Piętal (1970-1990), Ryszard Rybak (1990-1998), Marian Rżany (1998-2002), Władysław Stala (2002—2010), Grzegorz Król (2010-nadal).

Sędziowie: Krystyna Aszklar, Stanisław Bajak, Jerzy Bańdo, Bronisław Barłowski, Marian Berezowski, Zbigniew Bochenek, Michał Burczycki, Lucyna Ciurkot, Lucyna Fiołek, Teresa Harmata, Franciszek Janas, Józef Jakubowski, Anna Kiliańska, Mariusz Kobylarz, Edward Kosowski, Ewa Król, Ryszard Krzaczkowski, Ewa Kupczyńska-Kania, Teresa Lachcik, Małgorzata Marzec, Krzysztof Mazur, Bogumiła Michalska, Jan Nijander, Marian Nowak, Kazimierz Piętal, Stefan Podraza, Jolanta Polak, Ryszard Rybak, Marian Rżany, Wiesława Sech, Czesław Skałecki, Władysław Stala, Alicja Szkotnicka, Marian Wilk, Maria Woźniacka, Edward Zagraba, Lidia Ziarko, Henryka Zięba i Jan Zięba.

Asesorzy w 2006 r.: Magdalena Klimek, Tomasz Turbak.

 

SĄDOWICZ JAKÓB, wójt mielecki, wzmiankowany w dokumencie z 28 IX 1785 r.

 

  • Józef Schab

    Józef Schab

SCHAB JÓZEF WŁADYSŁAW, urodzony 2 XI 1951 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z domu Niedbała. W 1969 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową przy WSK Mielec. Od 1969 r. do 1999 r. pracował w WSK (W-03) i OBR SK Mielec jako modelarz na placówce uniwersalnych przyrządów składanych. Od dzieciństwa jego życiową pasją było modelarstwo lotnicze, którym zajmował się jako członek sekcji Aeroklubu Mieleckiego. Startował w wielu zawodach modelarskich i osiągnął szereg liczących się sukcesów, co nagrodzono powołaniem do kadry narodowej. Zdobył m.in.: I miejsce w klasie otwartej F3B/M w Ogólnopolskich Zawodach Modeli Motoszybowców Zdalnie Sterowanych (16 VI 1974 r., Warszawa), wicemistrzostwo Polski w klasie otwartej na Mistrzostwach Polski Modeli Motoszybowców Zdalnie Sterowanych (20-22 VII 1974 r., Mielec), VI m. w klasie otwartej na Międzynarodowych Zawodach Modeli Szybowców Zdalnie Kierowanych (18-22 VIII 1976 r., Stralsund – NRD) i III m. w klasie F3B na Mistrzostwach Polski Modeli Motoszybowców Zdalnie Kierowanych (26-27 VIII 1978 r., Kraków). W latach 1978-1983 był instruktorem modelarstwa lotniczego w AM. Od 1979 r. posiada licencję sędziego sportowego modelarstwa lotniczego klasy III. Wyróżniony m.in. Odznaką Modelarza Lotniczego z Wieńcem Złotym i Srebrnym.

 

  • Kazimierz Schab

    Kazimierz Schab

SCHAB KAZIMIERZ STEFAN, urodzony 1 I 1909 r. w Mielcu, syn Józefa i Karoliny z Wertzów. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1929 r. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie ukończył w 1936 r., uzyskując tytuł magistra praw. W czasie studiów ukończył kurs podchorążych i otrzymał stopień sierżanta podchorążego. Nieco później uczestniczył w ćwiczeniach poligonowych i awansowano go do stopnia podporucznika rezerwy. W 1936 r. został zatrudniony w Banku Polska Kasa Opieki S.A. w Warszawie. Wiosną 1939 r. przeniesiono go do banku w Lidzbarku Warmińskim, a w sierpniu tego roku do banku w Mławie. Pod koniec sierpnia został zmobilizowany i uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. Po agresji wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX) w niewiadomych okolicznościach został wzięty do niewoli przez żołnierzy Armii Czerwonej w okolicach Łucka. Wraz z wieloma polskimi oficerami, m.in. kilkoma mielczanami, został przekazany NKWD i uwięziony w obozie w Kozielsku. W listopadzie i grudniu 1939 r. wysłał dwa listy do żony (Zofii z Hammerów) mieszkającej wówczas w Mielcu, a później korespondencja została przerwana. Prawdopodobnie 21 IV 1940 r. został przewieziony do Katynia i tam zamordowany. Potwierdzeniem tego była ekshumacja, przeprowadzona przez hitlerowców wiosną 1943 r.

 

  • Ludwik Schab

    Ludwik Schab

SCHAB LUDWIK, urodzony 28 V 1905 r. w Cyrance, pow. mielecki, syn Marcina i Antoniny z domu Rusek. Ukończył szkołę powszechną. Był rolnikiem. W latach 30. pełnił funkcję sołtysa wsi Cyranka. W czasie okupacji hitlerowskiej, ze względu na brak znajomości języka niemieckiego, przekazał funkcję Piotrowi Marcinowi Nowakowi. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej ponownie został sołtysem. W latach 50. pełnił funkcję przewodniczącego Gromadzkiej Rady Narodowej w Cyrance. Był także członkiem Rady Parafialnej Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Zmarł 25 II 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Rafał Schab

    Rafał Schab

SCHAB RAFAŁ, urodzony 19 I 1987 r. w Mielcu, syn Józefa i Marty z domu Kusak. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 2006 r. Jego pasjami życiowymi są od dzieciństwa piłka nożna i modelarstwo samochodowe. Był bramkarzem „Gryfa” Mielec. Sukcesy na skalę krajową osiągnął w modelarstwie pod opieką ojca – Józefa Schaba. Pierwszym większym osiągnięciem było zdobycie I miejsca w klasie Le Mans w finale Pucharu Polski Tamiya Cup w Murowanej Goślinie (29 VI 2001 r.) oraz I miejsce w klasie Formuła mł. w Międzynarodowych Zawodach Modeli Samochodów Grand Prix – Nowy Sącz’2001 (7 X 2001 r.). Kolejnymi sukcesami były: II miejsce w klasie Le Manse w Halowych Młodzieżowych Mistrzostwach Polski Modeli Samochodów R/C w Tarnowie (12-14 IV 2002 r.), I miejsce w klasie Formuła w Międzynarodowych Zawodach Modeli Samochodów Grand Prix – Nowy Sącz’2002 (6 X 2002 r.), III miejsce w klasie Le Manse w HMP Juniorów Modeli Samochodów w Radzyminie (29-30 III 2003 r., III miejsce w klasie Formuła juniorów w Międzynarodowych Zawodach Modeli Samochodów Grand Prix’2003 (5 X 2003 r.).

 

  • Stanisław Schab

    Stanisław Schab

SCHAB STANISŁAW, urodzony 13 XI 1940 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z domu Niedbała. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Mielcu, a następnie został zatrudniony w WSK Mielec na Wydziale 56. W latach 1960-1962 odbył zasadniczą służbę wojskową, m.in. w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu, jako mechanik lotniczy samolotów odrzutowych. W 1963 r. powrócił na Wydział 56 WSK Mielec i pracował jako mechanik-monter wiązek elektrycznych do samolotów MiG i „Iskra”. W związku z utworzeniem Ośrodka Badawczo-Rozwojowego w 1971 r. został przeniesiony na Wydział Przyrządowo-Szablonowy (W-15), gdzie wykonywał prace modelarskie do prowadzenia prób w tunelach aerodynamicznych. Od szkolnych lat interesował się modelarstwem lotniczym. Początkowo budował modele pod okiem instruktorów Aeroklubu Mieleckiego, a następnie pracował samodzielnie, specjalizując się w modelarstwie zdalnie sterowanym. Był jednym z pierwszych mieleckich modelarzy, którzy odnosili sukcesy na skalę krajową, m.in. uplasował się na V miejscu w klasie modeli redukcyjno-latających jednosilnikowych na Mistrzostwach Polski Modeli na Uwięzi (22-25 IX 1960 r., Gdańsk) oraz zwyciężył w klasie modeli jednosilnikowych na Ogólnopolskich Zawodach Modeli Makiet Latających na Uwięzi (1963, Stalowa Wola). W 1968 r. powierzono mu funkcję kierownika Ośrodka Modelarstwa przy Aeroklubie Mieleckim w Cyrance i pełnił ją do 1986 r., wychowując wielu wysokiej klasy modelarzy. Na emeryturę przeszedł z dniem 31 XII 1997 r. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Odznaką Zasłużonego Działacza Lotnictwa Sportowego.

 

SCHABBUS EMANUEL, urodzony w 1845 r. w rodzinie żydowskiej. Po przejściu na  katolicyzm i przyjęciu chrztu przybrał imię Stanisław. Pełnił funkcję chirurga miejskiego i lekarza sądowego w Mielcu od 1887 r. Był radnym Rady Gminnej w Mielcu. Zmarł 18 X 1917 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SCHILLERÓWNA DE SCHILDENFELD IWONA WANDA (po mężu KOSSAKIEWICZ), urodzona 14 XII 1892 r. w Kulowcach na Bukowinie, córka Alfreda i Eufrozyny z Sobolów. Ukończyła Gimnazjum Strzałkowskiej we Lwowie. Po dwuletniej prywatnej nauce zdała maturę w IV Gimnazjum w Krakowie w 1916 r. Studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (6 semestrów medycyny i 8 semestrów nauk przyrodniczych na Wydziale Filozoficznym). W latach 1922-1923 pracowała jako nauczycielka w Gimnazjum im. Głowackiego w Opatowie. Od roku szkolnego 1923/1924 podjęła pracę w Państwowym Gimnazjum w Mielcu jako nauczycielka przyrody i fizyki. Była też zawiadowczynią (opiekunką) gabinetu przyrodniczego. Należała do członków założycieli Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego w 1924 r. W 1931 r. zdała nauczycielski egzamin praktyczny. Była członkiem PZN. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu Mielca powróciła do pracy w Gimnazjum jako nauczycielka biologii. W 1949 r. wyjechała z Mielca. Zmarła 15 XI 1951 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SCHLICHTING ZYGFRYD, urodzony 22 IV 1897 r. w Krakowie. Absolwent Gimnazjum św. Jacka w Krakowie i Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Brał udział w I wojnie światowej jako żołnierz armii austriackiej. Po wojnie służył w Wojsku Polskim i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921. W 1933 r. został mianowany starostą mieleckim i pełnił tę funkcję do najazdu Niemiec hitlerowskich na Polskę. Angażował się w życie społeczne miasta, m.in. był prezesem Związku Strzeleckiego. W uznaniu zasług dla miasta Rada Miejska nadała mu w 1938 r. tytuł Honorowego Obywatela Miasta Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej prawdopodobnie mieszkał w Krakowie. Dalsze losy są dotychczas nieznane.

 

SCHRONISKO DLA BEZDOMNYCH (SCHRONISKO ŚW. BRATA ALBERTA), placówka opiekuńczo-wychowawcza dla bezdomnych mężczyzn utworzona w 21 V 1992 r. z inicjatywy mieleckiego Koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta, powstałego w grudniu 1991 r. Jego siedzibą jest budynek przy ul. Sandomierskiej 19, stanowiący własność miejską i przekazany przez Zarząd Miasta Mielca Towarzystwu w nieodpłatne użytkowanie. Po przeprowadzeniu najpilniejszych prac remontowo-budowlanych (I-V 1992 r.) placówka została przygotowana do użytku 21 V 1992 r. i wówczas przyjęto pierwszego podopiecznego. Przygotowano 22 stałe miejsca noclegowe, a ponadto stworzono możliwość zorganizowania dalszych miejsc noclegowych w okresie zimowym. Poświęcenia schroniska dokonał ks. biskup pomocniczy Józef Gucwa 22 VI 1993 r. Do schroniska przyjmowani są mężczyźni, którzy z różnych przyczyn (skrajna bieda, nałogi, ułomność psychofizyczna, niezaradność życiowa, rozbicie rodziny, przeszłość więzienna) nie mają gdzie mieszkać. Działalność schroniska jest ukierunkowana na udzielanie wszechstronnej pomocy tym osobom poprzez nocleg, wyżywienie (trzy skromne posiłki dziennie), odzież, opiekę medyczną i inne formy wsparcia niezbędne dla danej osoby. Mieszkańcy placówki mają określone prawa i obowiązki wynikające z regulaminu, poprzez który kształtowane są podstawowe zasady porządku, ładu i dyscypliny dla utrzymania właściwej atmosfery pracy i stosunków międzyludzkich. Muszą też przestrzegać pewnych zakazów, a w szczególności abstynencji alkoholowej. Wielokrotnie rezultatem tego oddziaływania jest powrót do normalnego życia i pojednanie z rodziną. Schronisko jest wspierane finansowo poprzez coroczne dotacje z budżetu Gminy Miejskiej Mielec oraz środków wojewody podkarpackiego, a ponadto organizowana jest co roku zbiórka publiczna (kwesta cmentarna 1 XI) oraz przyjmowane są wpłaty podmiotów gospodarczych i osób fizycznych w ramach dorocznych akcji „Kwesta jałmużna” i „Pomoc zimowa dla bezdomnych”. Ważna jest też pomoc w postaci żywności otrzymywanej bezpośrednio od producentów.

Kierownicy: Józef Loc (1992-1997), Maria Kamuda-Piwnica (1997-2006), Alicja Krogulec (2006-nadal). 

Opiekunowie w latach 1992-2006: Robert Adamski, Wacław Bąk, Maciej Cirbus, Krzysztof Kępka, Antoni Kozioł, Andrzej Krężel, Marek Krok, Włodzimierz Myller, Bogusław Weryński, Arkadiusz Wintonów.

 

SCHRONISKO DLA BEZDOMNYCH ZWIERZĄT IM. ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU, powstało 1 VII 1991 r. z inicjatywy Mieleckiego Towarzystwa Ochrony Zwierząt. Wydatnej pomocy udzieliła PSS „Społem” w Mielcu, przeznaczając na ten cel barak przy ul. Targowej 6a na działce o powierzchni 44 arów. Na wniosek zastępcy prezydenta miasta Mariana Strycharza Zarząd Miasta Mielca wsparł inicjatywę poprzez udzielenie dotacji. Społecznymi siłami, pod kierunkiem Marii Sobuckiej (prezes Towarzystwa), doprowadzono obiekt schroniska do specyficznych potrzeb jego użytkowników. W momencie powstania było jedyną tego typu placówką w Polsce południowo-wschodniej. Początkowo planowano przyjęcie 40-60 zwierząt, ale już po roku działalności w schronisku było około 100 psów i 40 kotów. W kolejnych latach zwierząt nadal przybywało i tylko dzięki determinacji działaczy Towarzystwa, pracowników schroniska i wolontariuszy (głównie młodzieżowych) udawało się zapewnić jego funkcjonowanie. Ze szczególnie cenną pomocą pospieszył wówczas lekarz weterynarii Jerzy Kozioł, bezinteresownie lecząc zwierzęta własnymi lekami. Pod koniec lat 90. mielecka placówka była już jednym z największych schronisk w Polsce. Aktualnie, mimo unormowania wielu spraw oraz zapewnienia niezbędnych warunków do pracy i minimum finansowania, sytuacja schroniska jest bardzo trudna i daleka do spełnienia norm unijnych. Liczba zwierząt oddawanych i podrzucanych do schroniska nadal rośnie. W 2006 r. opiekowano się całodobowo ponad 500 psami i ponad 180 kotami. W związku z rosnącymi kłopotami organizacyjnymi, wynikającymi z nadmiernej ilości przyjmowanych zwierząt (głównie psów), decyzją powiatowego lekarza weterynarii w Mielcu od 1 V 2012 r. Mieleckie Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami przestało zarządzać schroniskiem, a nowym zarządzającym został Zakład Utylizacji Odpadów Komunalnych w Mielcu.

Kierownicy w latach 1991-2006: Bożena Myśliwiec (1992-1993), Paweł Wąsiński (1993-1996), Aldona Dziedzic (1996-1997), Janusz Śpiewak (1997-2000), Andrzej Skowron (2000-) 

 

SCHUFFNER, pierwszy landrat Landkreiss Mielec-Ropczyce w Mielcu w czasie okupacji hitlerowskiej.

 

SCHWAMMBERGER JOSEF, urodzony 14 II 1912 r. w Brixen (Niemcy). Był oberscharfuehrerem SS. W czasie okupacji hitlerowskiej pełnił funkcję komendanta obozów w Rozwadowie, Przemyślu i Mielcu. Słynął z nieprawdopodobnego okrucieństwa. Jego śmiertelnymi ofiarami było kilka tysięcy osób, najczęściej Żydzi. Komendanturę obozu pracy dla Żydów w Mielcu objął wiosną 1944 r. i wprowadził zaostrzenie dotychczasowych bestialskich metod postępowania z więźniami. W czasie likwidacji obozu (lipiec 1944 r.) osobiście zastrzelił wszystkich Żydów umieszczonych w izbie chorych. Po II wojnie światowej wyjechał do Argentyny i pracował w La Plata. W listopadzie 1987 r. został rozpoznany, aresztowany i przekazany władzom niemieckim. Sądzono go w Stuttgarcie. Udowodniono mu zamordowanie 34 osób i wydanie rozkazu zamordowania 275 osób. 18 V 1992 r. został skazany na dożywotnie więzienie. Zmarł 3 XII 2004 r.

 

SEBASTIAN Z MIELCA, ksiądz, proboszcz parafii w Przecławiu w 2. poł. XVI w. Wzmiankowany w 1588 r., kiedy zakupił od Marcina Lepny folwark i piekarnię.

 

  • Jan Sehn

    Jan Sehn

SEHN JAN, urodzony 22 IV 1909 r. w Tuszowie Kolonii, powiat mielecki. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1929 r. Studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie ukończył w 1933 r. i rozpoczął aplikację sędziowską w Sądzie Okręgowym w Krakowie. Egzamin sędziowski złożył w 1937 r. i został zatrudniony na stanowisku asesora, a następnie sędziego w oddziale śledczym. W czasie okupacji hitlerowskiej, aby nie współpracować z niemieckimi organami wymiaru sprawiedliwości, przeniósł się do biura Zrzeszenia Prywatnych Restauratorów w Krakowie. Po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji hitlerowskiej powrócił do zawodu i powierzono mu stanowisko sędziego okręgowego śledczego. 29 III 1945 r. zwrócił się z wnioskiem do ministra sprawiedliwości o konieczne i pilne podjęcie prac dokumentujących hitlerowskie ludobójstwo na terenie byłego obozu zagłady w Oświęcimiu. 6 IV 1945 r. został powołany do podkomisji prawniczej Komisji dla Badania Zbrodni Niemiecko-Hitlerowskich w Oświęcimiu. Zgłosił szereg istotnych wniosków do metodologii badań zbrodni ludobójstwa. Współpracował z Instytutem Ekspertyz Sądowych i w 1949 r. został jego kierownikiem. Powołany został do składu Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich oraz powierzono mu funkcję przewodniczącego Komisji Okręgowej w Krakowie. Prowadził śledztwa w sprawach udziału w zbrodniach szeregu funkcjonariuszy hitlerowskich. Od 1949 r. był wykładowcą prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, a później twórcą Katedry Kryminalistyki na tym Wydziale i jej pierwszym kierownikiem. Otrzymał tytuł profesora. Był współtwórcą Państwowego Muzeum Oświęcim – Brzezinka, kierownikiem działu dokumentacji i działaczem Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem oraz autorem pierwszych prac naukowych o obozie oświęcimskim. Zmarł 12 XII 1965 r. we Frankfurcie nad Menem, przed kolejnym procesem katów oświęcimskich, na który przygotowywał materiały. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Wyróżniony licznymi odznaczeniami państwowymi. Jego imieniem nazwano Instytut Ekspertyz Sądowych w Krakowie (1966).

 

SEKRECKA MIECZYSŁAWA, urodzona 30 XI 1918 r. w miejscowości Płoskie w pobliżu Zamościa, córka Józefa i Anny z Adamczuków. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Zamościu z maturą w 1938 r.(?) Rozpoczęte w tym roku studia z filologii romańskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim  przerwała wojna i okupacja hitlerowska. Po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu magistra filologii romańskiej w 1946 r. podjęła pracę nauczycielki języka francuskiego w Liceum Biskupim w Lublinie. Od I 1948 r. została zatrudniona w Zakładzie Filologii Romańskiej KUL na stanowisku asystentki. W 1951 r. uzyskała doktorat na podstawie rozprawy Chateaubriand jako teoretyk i krytyk literacki i od X 1952 r. została awansowana na stanowisko adiunkta w Katedrze Filologii Romańskiej KUL. Głównym przedmiotem jej badań naukowych i pracy dydaktycznej stała się historia literatury francuskiej z czasów XVIII i XIX w. oraz historia myśli epoki francuskiego Oświecenia i Romantyzmu. W latach 1958-1962 przebywała na stypendium Centre National de la Recherche Scientifique i pracowała jako attaché de recherches. Po powrocie do Polski została zatrudniona w Katedrze Filologii Romańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. (Jej macierzysta Sekcja Filologii Romańskiej KUL została zamknięta przez ówczesne władze państwowe.) W 1966 r. uzyskała habilitację na Uniwersytecie A. Mickiewicza w Poznaniu na podstawie rozprawy Louis-Claude de Saint-Martin  - le Philosphe Incounu. L’homme et l’oeuvre. Po reaktywowaniu romanistyki na KUL powróciła do Lublina i w latach 1978-1985 pełniła funkcję kierownika Katedry Filologii Romańskiej KUL. W 1969 r. została mianowana docentem, a w 1985 r. – profesorem nadzwyczajnym nauk humanistycznych. W 1989 r. przeszła na emeryturę. Wychowała wielu romanistów, w tym dr. hab. prof. KUL Pawła Matyaszewskiego. Była autorem wielu publikacji naukowych oraz redaktorem zeszytów naukowych: Romanica Wratislaviensis (Uniwersytet Wrocławski, 1969-1975) i Roczniki Humanistyczne (Katolicki Uniwersytet Lubelski). Współpracowała z redakcją Encyklopedii katolickiej i Instytutem Badań Literackich PAN we Wrocławiu. Przyczyniła się do rozwoju biblioteki romanistycznej KUL. Doprowadziła do nawiązania współpracy z Katolickim Uniwersytetem w Louvain-la-Neuve (Belgia). Była członkiem: Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Komitetu Neofilologicznego przy PAN, Centre National de la Recherche Scientifique (Francja) i Société Française d’Etude du XVIIIe siècle (Francja). Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Utrzymywała systematyczne kontakty z rodziną mieszkającą w Mielcu. W latach 2000-2001 mieszkała w Mielcu, a następnie przeniosła się do Wrocławia. Zmarła 20 VII 2007 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Ryszard Sekulski

    Ryszard Sekulski

SEKULSKI RYSZARD, urodzony 17 X 1947 r. w Rudniku nad Sanem, syn Leopolda i Heleny z domu Koń. Był wychowankiem sekcji piłki nożnej „Unii” Nowa Sarzyna. Przed sezonem 1967/1968 został zatrudniony w WSK Mielec i zasilił drużynę FKS „Stal” Mielec. Przyczynił się do awansu „Stali” do II ligi, a następnie do I ligi i osiągnięcia największych sukcesów: mistrzostwa Polski w 1973 i 1976 oraz wicemistrzostwa w 1975 i 3. miejsca w 1974 r. W jej barwach (jako napastnik) rozegrał m.in. 128 meczy w I lidze i strzelił 21 bramek. Od wiosny 1977 r. występował w „Siarce” Tarnobrzeg, a w 1979 r. wyjechał do Australii, gdzie grał m.in. w polonijnym klubie Western Eagles Polonia Soccer Club Melbourne. Mieszka w Australii.

 

  • Bogdan Selwa

    Bogdan Selwa

SELWA BOGDAN ZYGMUNT, urodzony 30 VIII 1970 r. w Kolbuszowej, syn Pawła i Katarzyny z domu Gut. Absolwent Liceum Administracji Państwowej przy ZSE w Rzeszowie, maturę zdał w 1989 r. W latach 1989-1990 pracował w Urzędzie Miasta i Gminy w Kolbuszowej jako referent. W 1992 r. został zatrudniony w Urzędzie Skarbowym w Kolbuszowej i pracował na różnych stanowiskach, ostatnio jako oskarżyciel skarbowy, do 2000 r. Równocześnie studiował na Wydziale Prawa i Administracji UMCS Filia w Rzeszowie, uzyskując w 1999 r. tytuł magistra prawa. W latach 2000-2002 pełnił funkcję starszego komisarza skarbowego w UKS Rzeszów, a w 2001 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu finansów i rachunkowości na Uniwersytecie Rzeszowskim. W 2002 r. został mianowany naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Ropczycach. Od 2003 r. do 2007 r. był naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Mielcu. a następnie pracował na stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Kontroli Skarbowej w Urzędzie Skarbowym w Kolbuszowej.

 

SEMINARIUM NAUCZYCIELSKIE ŻEŃSKIE (PRYWATNE SEMINARIUM NAUCZYCIELSKIE ŻEŃSKIE IM. EMILII PLATER), prywatny zakład kształcenia nauczycieli szkolnictwa niższego. Początek jego działalności można wiązać z rozpoczęciem 12 XI 1913 r. prywatnych kursów seminaryjnych dla nauczycieli, prowadzonych przez nauczycieli c.k. Gimnazjum w Mielcu. Kierownikiem kursów był Antoni Kukliński, nauczyciel gimnazjalny. Udział w kursach był opłacany przez uczniów. Naukę prowadzono w kamienicy Horowitzów przy ul. Sandomierskiej. Powstanie nowej formy kształcenia wsparła Rada Gminna w Mielcu, udzielając pomocy organizacyjnej poprzez specjalny komitet (wybrany spośród radnych) w składzie: A. Ascheim, J. Haładej i J. Kosiński. Jego starania o przyznanie mieleckiemu seminarium statusu placówki publicznej zostały jednak załatwione odmownie przez władze we Lwowie. W roku szkolnym 1914/1915 nie organizowano kursów ze względu na działania wojenne, ale po odejściu frontu na wschód od 13 IX 1915 r. rozpoczęło funkcjonowanie Prywatne Miejskie Seminarium Żeńskie. Nie zostało ono w pełni zaakceptowane przez Radę Szkolną Krajową, ale mimo to funkcjonowało przez kolejne lata. Uczono wówczas m.in. w kamienicach Gardulskich przy rynku i Terleckich przy ul. M. Reja oraz w Szkole Męskiej i Szkole Żeńskiej przy ul. T. Kościuszki. W 1921 r. utworzono w Mielcu Koło Towarzystwa Nauczycielskiego Szkół Wyższych i jemu to przekazano Seminarium do prowadzenia. Dzięki staraniom Towarzystwa przydzielono Seminarium pięć klas w gmachu Państwowego Gimnazjum przy ul. J. Kilińskiego na zajęcia w godzinach popołudniowych. Mimo podłączenia światła elektrycznego do budynku w 1924 r. warunki nauki nie były najlepsze, toteż podjęto energiczne starania o budowę własnego budynku szkolnego. W tym celu w 1924 r. powstało Towarzystwo Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego, które otrzymało od Gminy parcelę przy ul. J. Kilińskiego i subwencję, a ponadto wystarało się o dotację powiatową i pomoc finansową okolicznych gmin. W latach 1926 – 1927 wybudowano jednopiętrowy budynek, a w lutym 1928 r. rozpoczęto w nim naukę. Ten wielki wysiłek nie miał jednak wpływu na negatywny stosunek Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie do przyznania mieleckiej szkole statusu seminarium państwowego. Nadal więc nauka była płatna przez uczennice. Na początku lat 30. wyraźnie zmalała ilość chętnych do nauki w Seminarium, ponieważ nie było zapotrzebowania na młode kadry nauczycielskie. Próbowano ratować sytuację poprzez utworzenie Koncesjonowanego Gimnazjum Prywatnego Żeńskiego im. E. Plater, ale i ta szkoła nie rozwinęła działalności. W tej sytuacji w latach 1933-1935 przeprowadzono likwidację Seminarium. 

Kierownicy i dyrektorzy: Antoni Jan Kukliński (1913-1917), Józef Niemiec (1917-1921), Wincenty Tyran (1921-1924), Franciszek Siorek (1924-1926), ks. Adolf Lachman (1926-1933), Henryka Lenartowiczówna (1933-1934), Maria Drabczyńska (1934-1935). 

Nauczyciele: Adolf Brenner, Stefan Chciuk, ks. Walenty Chrobak, Antonina Cisłówna, Joel Czortkower, ks. Jan Dec, Maria Drabczyńska, Antoni Drwięga, ks. Wawrzyniec Dudziak, Antoni Dudziak, Józefa Dziadykówna, Franciszek Filipowski, Zofia Fiutowska, Apolinary Frank, Piotr Galas, Zofia Gardulska, Irena Głowacka, Józef Gorczyński, Wojciech Górkiewicz, Karol Grande, Aniela Hajdukówna, August Jaderny, Maria Jasińska, Piotr Jasiński, Maria Jaworowa, Józef Kassian, Władysław Kawa, Franciszek Kędzierzawski, Zygmunt Kozak, Stanisław Kramarski, Antoni J. Kukliński, Stanisław Lach, ks. Adolf Lachman, Tadeusz Lesiak, Henryka Lenartowiczówna, Franciszek Lęcznar, Jan Lubowiecki, Zofia Machalska, Karol Majewski, Joachim Metallmann, Zygmunt Myszal, Nelly Niemcowa, Józef Niemiec, Michał Nowakowski, Ferdynand Ochoński, Franciszek Siorek, Tadeusz Sokołowski, Józef Smolicz, ks. Józef Smółka, Aleksander Stesłowicz, Władysław Szczygieł, Anna Ślósarkówna, Jan Ślósarek, Irena Trąmpczyńska, Wincenty Tyran, Zdzisław Wagner, ks. Paweł Wieczorek, Franciszek Wilin, Władysław Wójtowicz, Władysław Wolny, Antonina Woźniakówna, Stanisław Zaranek.

 

SENATOROWIE ZWIĄZANI Z MIELCEM I ZIEMIĄ MIELECKĄ: Jan Mielecki (XVI w.), Sebastian Mielecki (XVI w.), Mikołaj Mielecki (XVI w.), Jan Feliks Tarnowski „Szrom” (XVI w.), Stanisław Tarnowski (XVI w.), Stanisław Lubomirski (XVII w.), Aleksander Michał Lubomirski (XVII w.), Józef Karol Lubomirski (XVII-XVIII), Krzysztof Ossoliński (XVII w.), Maksymilian Ossoliński (XVII w.), Andrzej Kędzior (1922-1927), Grzegorz Lato (2001-2005), Władysław Ortyl (2005-2007, 2007-2011, 2011-2013).

 

SERWAN IZABELA EWA (z domu DOMAGAŁA), urodzona 16 VI 1977 r. w Mielcu, córka Jana i Marii z domu Zygmunt. Od dzieciństwa interesowała się tańcem. Początkowo uczęszczała na zajęcia taneczne do Robotniczego Centrum Kultury, a następnie była liderką w Zespole Piosenki i Ruchu „Smerfy” w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Mielcu z maturą w 1996 r. W 1998 r. ukończyła Państwowe Pomaturalne Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy (kierunek – taniec) w Krośnie. Studiowała pedagogikę (kierunek – animacja kultury) na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i w 2003 r. uzyskała tytuł magistra. Od 2004 r. pracuje w Domu Kultury Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu na stanowisku instruktora tańca i choreografa. Założyła i prowadzi dwie grupy Teatru Tańca „AleToNic” (dziecięcą i młodzieżową) oraz tworzy dla zespołu repertuar. Ponadto w latach 2006-2010 pracowała w Lukas Banku w Mielcu na stanowiskach: doradcy klienta, lidera placówki bankowej i pełniącej obowiązki dyrektora placówki. Ważniejsze sukcesy Dziecięcego Teatru Tańca „AleToNic”: *2015 r. – 1. miejsce za choreografię „Poszukiwacze przygód” w XIV Przeglądzie Zespołów Tanecznych „Pasikonik” w Mielcu, 1. miejsce za choreografię „Poszukiwacze przygód” w XV Andrzejkowych Spotkaniach Tanecznych w Jaśle; *2016 r. - 2. miejsce za choreografię „Poszukiwacze przygód” w Ogólnopolski Przeglądzie Dziecięcych i Młodzieżowych Zespołów Tanecznych w Jedliczu; 1. miejsce i „Złoty Kaczy Pląs” w XXVIII Przeglądzie Dziecięcych Zespołów Tanecznych „Kaczucha 2016” w Krośnie. Ważniejsze sukcesy Teatru Tańca „AleToNic” (grupa młodzieżowa): *2015 – 2. miejsce za choreografię w XIV Przeglądzie Zespołów Tanecznych „Pasikonik” w Mielcu; *2016 r. – 1. miejsce za choreografię „Nie do wiary” w IV Ogólnopolskim Festiwalu Tańca VIVERSO w Rybniku (w kat. 12-15 lat) i trzy nagrody indywidualne; 1. miejsce za choreografię „Kadry przeszłości” w 39. Konfrontacjach Dziecięcych i Młodzieżowych Zespołów Tanecznych „Tańcowały dwa Michały” w Przemyślu; 1. miejsce za choreografię „Kadry przeszłości” w VI Ogólnopolskim Festiwalu Tańca INTERMEDIUM w Krośnie. 

 

SETLAK RAFAŁ, urodzony 30 VII 1975 r. w Mielcu, syn Leonarda i Heleny z domu Piekarz. Absolwent Technikum Elektrycznego w ramach Zespołu Szkół Zawodowych im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu (matura w 1995 r.). Studia na Wydziale Elektrycznym (kierunek: elektronika, specjalność: inżynieria elektryczna w transporcie) Politechniki Śląskiej w Gliwicach ukończył w 2000 r. z tytułem magistra inżyniera. Również na Wydziale Elektrycznym uzyskał w 2005 r. doktorat na podstawie rozprawy Synchronizacja pracy czterosilnikowego napędu elektrycznego pojazdu o przeznaczeniu specjalnym, która ponadto została wyróżniona i nagrodzona. W 2005 r. podjął pracę jako asystent na macierzystym wydziale w Instytucie Elektroniki Teoretycznej i Przemysłowej w Zakładzie Inżynierii Elektrycznej w Transporcie, a od 2006 r. jest adiunktem w Instytucie Elektroniki i Informatyki w Zakładzie Maszyn Elektrycznych i Inżynierii Elektrycznej w Transporcie. Odbył staże naukowe w VSB-TU Ostrawa (2001, 2002) i na Uniwersytecie w Budapeszcie (2004). Jest autorem ponad 80 publikacji w fachowych czasopismach krajowych i zagranicznych oraz współautorem skryptu Laboratorium elektrotechniki i elektroniki samochodowej (Gliwice, 2004). Przygotował i nadzorował wiele projektów badawczych i badawczo-rozwojowych związanych z transportem. Od 2008 r. pełni funkcję eksperta w Komisji Oceny Projektów w ramach RPO Województwa Śląskiego w dziedzinie transportu publicznego. Jest także ekspertem w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju w Warszawie oraz członkiem komisji eksperckiej dla potrzeb Lokalnego Planu Działania dla Katowic w ramach realizacji projektu EVUE (Elektryczne Pojazdy w Miejskiej Europie). W 2011 r. został doradcą tematycznym w zakresie wykonalności technicznej projektów innowacyjnych realizowanych przez Wrocławskie Centrum Transferu Technologii Politechniki Wrocławskiej. W 2006 r. otrzymał nagrodę koncernu FIAT za najlepszą pracę doktorską z zakresu tematyki samochodowej oraz III nagrodę w Konkursie im. prof. M. Pożarskiego za najlepszy artykuł opublikowany w czasopismach SEP w 2006 r. (Hybrydowy napęd autobusu miejskiego z baterią akumulatorów i baterią superkondensatorów). Otrzymał nagrody Rektora Politechniki Śląskiej: II stopnia (zespołowa, 2005 r.), III stopnia (indywidualna za działalność naukową) i III stopnia (indywidualna za działalność dydaktyczną, 2009 r.).

 

SEWERYN MIECZYSŁAW, urodzony 16 X 1910 r. w Zabłociu, syn Wojciecha i Antoniny z domu Kwiecień. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Tarnowie. Pracował w szkole powszechnej w Żabnie jako nauczyciel przedmiotów artystycznych i technicznych. W 1932 r. ukończył Szkołę Podoficerów Rezerwy Piechoty w Jarocinie, a w 1935 r. został awansowany na stopień podporucznika. W 1938 r. ożenił się z mielczanką Janiną z Kielawów, a ślubu udzielił im ksiądz proboszcz Michał Nawalny w kościele parafialnym św. Mateusza w Mielcu. W związku z możliwością wybuchu wojny 30 VIII 1939 r. otrzymał kartę mobilizacyjną i przydział do 6 Dywizji Piechoty gen. Bernarda Monda, której zadaniem była obrona granicy w rejonie Pszczyny. Brał udział w walkach z Niemcami w dniach 1-18 IX, m.in. przy przeprawie przez Dunajec w rejonie Biskupic Radłowskich, przeprawie przez San, pod Tomaszowem Lubelskim, Józefowem, Nowinami, Narolem i Rawą Ruską. 20 IX otoczona pod Rawą Ruską dywizja poddała się. Podporucznik M. Seweryn wraz z wieloma oficerami został wzięty do niewoli radzieckiej (18 IX Rosjanie weszli na polskie tereny wschodnie) i umieszczony w obozie NKWD w Kozielsku. W kwietniu 1940 r. został przewieziony XII? transportem do Katynia (lista wywozowa 35/3) i tam zamordowany przez NKWD. Pochowany w katyńskim lesie. Pośmiertnie awansowany na stopień porucznika przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Tabliczka z nazwiskiem porucznika Mieczysława Seweryna została umieszczona na Ścianie Katyńskiej przy bazylice mniejszej św. Mateusza w Mielcu i uroczyście odsłonięta 15 IV 2010 r.

 

„SĘK” (KLUB TWÓRCÓW I SYMPATYKÓW KULTURY „SĘK”, MŁODZIEŻOWE STOWARZYSZENIE TWÓRCÓW KULTURY „SĘK”), młodzieżowe stowarzyszenie kulturalne utworzone na wiosnę 1982 r. z inspiracji przybyłego z Krakowa młodego twórcy Janusza Czajowskiego, przy wsparciu Zarządu Fabrycznego ZSMP WSK PZL-Mielec. Grupę inicjatywną stanowili: Janusz Czajowski, Janusz Sieroń, Ryszard Skóra i Grzegorz Stocerz.   Inicjatorom przedsięwzięcia udało się skupić kilkunastoosobową grupę młodych muzyków, poetów, plastyków i fotografików. Autorem nazwy był prawdopodobnie Zbigniew Soja. Pierwszą większą imprezą „Sęka” był Przegląd Zespołów Muzycznych i Solistów „Złoty Sęk-82”, zorganizowany w grudniu 1982 r. na scenie Robotniczego Centrum Kultury. Ujawnił on sporą grupę utalentowanej młodzieży, która w zdecydowanej większości dołączyła do grona członków „Sęka”. Powstały i rozwinęły działalność zespoły muzyczne: „Grupa pod Globusem”, „Paradox” i „Takt” oraz kabaret KAPUA – zdobywca Grand Prix „Złotego Sęka”. W dalszych latach organizowano kolejne edycje tego przeglądu oraz inne imprezy artystyczne i koncerty. Spośród imprez poetyckich wymienić należy: „Biesiady poetyckie”, „Zaduszki poetyckie”, „Wieczór przed Wigilią” i „Bajania satyryczne”. W ramach Biblioteczki Mieleckiego Klubu Młodych Pisarzy wydawano tomiki poezji i almanachy poetyckie. Szczególnie wartościową formą stał się organizowany od 1983 r. Ogólnopolski Konkurs Literacki „O Laur Sęka”, którego laureatami byli m.in. młodzi, ale uznani już poeci z różnych stron kraju. Po konkursie organizowano zwykle „Mielecką Noc Poetów”, za każdym razem w innym miejscu i scenerii. Uczestniczono w akcjach i  imprezach organizowanych przez ZG ZSMP, m.in. w „KRAM-83”. Dynamiczna i niekonwencjonalna działalność „Sęka” przyciągała nowych członków i sympatyków. Z drugiej zaś strony treści prezentowanych utworów nie zawsze podobały się Urzędowi Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Rzeszowie i zdarzały się ostre sprzeciwy cenzorów w sprawach utworów prezentowanych przez „Sęk” bez odpowiednich zezwoleń. To zapewne powodowało, że mimo składanych wniosków o rejestrację i pozytywnych opinii władz politycznych i administracyjnych Mielca, Urząd Wojewódzki w Rzeszowie odmawiał zarejestrowania KTiSK „Sęk”. Dopiero na fali przemian w 1989 r. zarejestrowano Młodzieżowe Stowarzyszenie Twórców Kultury „Sęk”, a I Walne Zgromadzenie odbyło się 28 IV 1989 r. w Klubie „Piekiełko” Spółdzielni Pracy „Odzież” w gmachu „Kazanówki”. Lata 90. nie przyniosły spodziewanego rozwoju „Sęka”, choć nadal organizowano ciekawe i wartościowe imprezy. Uczestniczono w kilku edycjach Spotkań Młodych Artystów i Kompozytorów „SMAK” w Myśliborzu, każdorazowo osiągając sukcesy indywidualne i zespołowe. Pod koniec lat 90. działalność stowarzyszenia niemal całkowicie zanikła, ale do dziś formalnie nie ogłoszono jego likwidacji.

Prezesi w latach 1982-2006: Janusz Czajowski, Paweł Ciejka, Andrzej Ciach. 

Twórcy, wykonawcy i działacze „Sęka” oraz współpracujący z nim: Ryszard Badura, Małgorzata Białoń, Małgorzata Borowa, Andrzej Ciach, Janusz Czajowski, Barbara Ćwięka, Andrzej Drews, Bożena Durak, Zbigniew Dyl, Jarosław Dzień, Wacław Firlit, Urszula Gruszecka, Piotr Gruz, Wiesław Jarosz, Marcin Kania, Mieczysław Kapelewski, Małgorzata Karaś, Marek Kiełbasa, Danuta Kośla, Justyna Kotulska, Adam Krużel, Krzysztof Krzak, „Krzyk Diabła” – zespół muzyczny,  Beata Kurmaniak, Grzegorz Lasek, Piotr Leśniak, Zbigniew Maniak, Grzegorz Narowski, „Niestrawność” – zespół muzyczny, Anna Pakuła, Wiesław Ochęduszko, Marzanna Olter, Danuta Pazdyk, Karol Płodzień, Sławomir Pogoda, Grzegorz Polak, Jan Robak, Renata Sendra, Janusz Sieroń, Ryszard Skóra, Renata Skrzypek, Piotr Sobczak, Zbigniew Sojka, Jan Stępień, Grzegorz Stocerz, Robert Strusiński, Andrzej Szęszoł, Ryszard Światowiec, Robert Światek, Tomasz Tabor, „Taurus” – zespół muzyczny, Kazimierz Trela, Krzysztof Tylutki, Alicja Ungeheuer, Jan Ungehauer, Zbigniew Wiącek, Władysław Witek, Paweł Wroński, Wojciech Wróbel, Waldemar Żelazo.

 

SĘK STANISŁAW, urodzony 10 XII 1911 r. w Chorzęcinie, pow. Brzeziny, syn Franciszka i Marianny z domu Sęk. W 1933 r. ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Tomaszowie Mazowieckim. Służbę wojskową odbył w 80 pułku strzelców poleskich w Pińsku. W latach 1935-1939 był nauczycielem w Szkole Powszechnej w Szeleszczycach koło Pińska (Białoruś). W kampanii wrześniowej 1939 r. uczestniczył (w stopniu porucznika) w walkach na trasie: Gródek Jagielloński-Lwów-Pińsk. W czasie okupacji hitlerowskiej zamieszkał w Przecławiu. Uczestniczył w tajnym nauczaniu w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum. Wstąpił do BCh i został zastępcą komendanta Obwodu BCh Mielec. Posługiwał się pseudonimem „Dąbek”.  Pełnił też funkcję inspektora WSOP Obwodu AK Mielec. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej, 2 XII 1944 r. został aresztowany przez UB i uwięziony w Mielcu, a później w Rzeszowie. Wywieziono go do łagru w Stalinogorsku, skąd wrócił 15 IV 1948 r. Podjął pracę nauczyciela matematyki w Gimnazjum w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki. W latach 1950-1954 pełnił funkcję prezesa Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Przecławiu. Od 1954 r. do 1966 r. był głównym księgowym, a następnie zastępcą dyrektora Zakładów Jajczarsko-Drobiarskich w Mielcu i Dębicy. W 1969 r. powrócił na stanowisko prezesa GS Przecław. W 1975 r. przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową angażował się do prac społecznych, znacząco przyczyniając się do rozwoju Przecławia i jego okolic. W 1951 r. uczestniczył w elektryfikacji gminy Przecław. W latach 70. jako prezes OSP w Przecławiu m.in. doprowadził do wybudowania Domu Strażaka, a w latach 80. przewodniczył społecznemu Komitetowi Budowy Wodociągu, Kanalizacji i Gazociągu w Przecławiu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Pożarnictwa”. Zmarł 9 VII 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Przecławiu.

 

SĘKOWSCY, ziemianie, właściciele wielkiego majątku pod Zbarażem. W 1855 r.(?) Aleksander Sękowski nabył majątek wojsławski i przez pewien czas był jego właścicielem, a następnie przekazał go synowi – Stefanowi. Stefan Sękowski nie tylko mądrze zarządzał majątkiem, ale także był jednym z kolatorów kościoła parafialnego w Rzochowie, fundując m.in. dzwon, ławki i inne przedmioty wyposażenia wewnętrznego. Jego żona Karolina z Szlachtowskich (1866-1926) za każde urodzone dziecko (miała ich sześcioro) haftowała ornat do kościoła. Regularnie przekazywano rzochowskiemu proboszczowi z wojsławskich lasów opał na zimę. W urządzonej w dworze kaplicy odprawiano Msze św. i inne nabożeństwa, a niekiedy także rekolekcje dla domowników i mieszkańców Wojsławia. W 1909 r. na zlecenie S. Sękowskiego wybudowano kaplicę grobową oraz ogrodzono cmentarz w Rzochowie. Szanowano wielce Sękowskich za pobożność i wspieranie parafii, toteż 30 VI 1909 r. ślubu córce Stefana – Stefanii Sękowskiej udzielił w kościele św. Mateusza w Mielcu ks. biskup ordynariusz Leon Wałęga. Stefan Sękowski zmarł 15 VIII 1910 r. i spoczął w podziemiach tej kaplicy. W 1917 r. spadkobiercy Stefana i Karoliny – Stefania (po mężu Milińska, 1887-1962) i Stanisław Stefan (1893-1977) sprzedali majątek baronowi Götzowi z Oświęcimia. Trwałą pozostałością po Sękowskich jest wspomniana kaplica grobowa, w której podziemiach spoczywają (według tablic grobowych): Helena z Sękowskich Żurowska (1846 -13 VII 1892), Władysław Leliwa Żurowski (1833-1891), Stanisław Prawdzic Sękowski, uczestnik powstania 1863, 1847-1867), Aleksander Prawdzic Sękowski (1811 – 21 V 1888), Adela z Rydlów Sękowska (1827 – 3 IV 1895), Stefan Prawdzic Sękowski (1859 – 15 VIII 1910), Karolina z Szlachtowskich Sękowska (24 ? 1866 – 17 XII 1926), Stefania z Sękowskich Milińska (28 XI 1887 – 14 IV 1962), Stanisław Stefan Sękowski (23 V 1893 – 7 VIII 1977). Wdzięczni mielczanie nadali patronat Stefana Sękowskiego jednej z większych ulic na terenie tzw. Starego Mielca.

 

SĘKOWSKI ALEKSANDER, urodzony 27 II 1811 r. w Nikłowicach, powiat mościcki, syn Jana i Heleny Anny z Kłodzińskich. Studiował w Wiedniu i w 1838 r. został doktorem praw. W latach 1845-1856 prowadził własną kancelarię adwokacką we Lwowie. Prowadził m.in. sprawy związane z testamentem księcia Henryka Lubomirskiego, a następnie zajmował się innymi sprawami jego rodziny oraz administracją jej dóbr. Angażował się politycznie i społecznie, zwłaszcza w czasie Wiosny Ludów (1848-1849). Był jednym z organizatorów spotkań w sprawie uzbrojenia Legii Akademickiej i powołania komitetu do spraw organizacji Gwardii Narodowej (20-21 III 1848 r.). Wszedł w skład deputacji, która 31 III (lub 1 IV) 1848 r. zawiozła do Wiednia żądania Galicji i jako członek kierownictwa deputacji  przemawiał w imieniu Polaków do mieszkańców Wiednia. W kwietniu tego roku był jednym z założycieli Centralnej Rady Narodowej (CRN) we Lwowie i został członkiem jej Wydziału Finansowego, a następnie Wydziału Kierującego. Skutecznie przeciwstawiał się gubernatorowi Galicji Franciszkowi Stadionowi, który chciał zlikwidować CRN. Był też członkiem Komisji, która zajmowała się reformą adwokatury oraz uczestniczył w organizacji Towarzystwa Przyjaciół Prawa w połowie 1848 r. W związku z ogłoszeniem konstytucji w kwietniu 1848 r., w imieniu CRN (wspólnie z Kasprem Boczkowskim) domagał się od Wydziału Miejskiego we Lwowie samorozwiązania i nowych wyborów. We wrześniu został wybrany do Wydziału Miejskiego, który w listopadzie został rozwiązany. W kolejnych wyborach (III 1849 r.) ponownie wszedł w skład Wydziału Miejskiego, a w wyborach w 1861 r. uzyskał mandat radnego miasta Lwowa i sprawował go do 1866 r. W związku z działalnością polityczną do 1861 r. znajdował się pod nadzorem policyjnym. Należał też do Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego (1849-1867), Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego (od 1862 r.) i Galicyjskiej Kasy Oszczędności we Lwowie (1850-1868, z przerwami) oraz był członkiem redakcji pisma lwowskich demokratów „Dziennik Polski”. Na początku lat 60. zakupił majątek z dworem w Wojsławiu koło Mielcu i często w nim przebywał. W 1871 r. został członkiem Powiatowej Komisji Szacunkowej w Mielcu.  Z biegiem lat zrezygnował z działalności politycznej i społecznej. Zamieszkał w Krakowie i tam zmarł 21 V 1888 r. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Rzochowie koło Mielca, a później przeniesiony do kaplicy grobowej rodziny Sękowskich na tym cmentarzu.

 

  • Stefan Sękowski

    Stefan Sękowski

SĘKOWSKI STEFAN PRAWDZIC, urodzony 11 III 1859 r. we Lwowie, syn Aleksandra i Adeli z Rydlów. Według niektórych  źródeł urodził się 22 III 1859 r. Studiował na politechnice wiedeńskiej. Na ziemię mielecką przybył z rodzicami w latach 60., po urządzeniu dworu wojsławskiego, zakupionego przez ojca – Aleksandra Sękowskiego. Przez pewien czas pełnił funkcję pełnomocnika dóbr w Rżyskach, a następnie został właścicielem dóbr wojsławskich. Od młodości włączał się w życie społeczno-polityczne środowiska. W 1882 r. był współzałożycielem Towarzystwa Ochrony Mniejszej Własności Ziemskiej w Mielcu, a w 1884 r. uczestniczył w założeniu Spółki Przemysłowo-Handlowej w Mielcu. Także w 1884 r. został wybrany do Rady Powiatowej w Mielcu i pełnił funkcję członka Wydziału Powiatowego. W 1888 r. został zastępcą prezesa Wydziału, a w 1892 r. wybrano go prezesem Wydziału (marszałkiem powiatu) i pełnił tę funkcję do śmierci w 1910 r. Należał do partii konserwatywnej „Stańczyków”. Z jej ramienia i okręgu wyborczego tarnowskiego od 1893 r. do 1910 r. posłował na sejm krajowy we Lwowie, a ponadto przez kilka lat był zastępcą członka Wydziału Krajowego we Lwowie. Wybierano go też do władz różnych krajowych stowarzyszeń. Był m.in. członkiem Komisji Krajowej dla spraw rolniczych, członkiem Wydziału Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych we Lwowie i członkiem prezydium c.k. Towarzystwa Rolniczego w Krakowie. Przez wiele lat był członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i od 1907 r. prezesował Wydziałowi Okręgowemu w Mielcu.  Inspirował i wspierał wiele inwestycji w Mielcu, m.in. gimnazjum i budynku Rady Powiatowej z unikatową Salą Królewską przy ul. T. Kościuszki oraz na terenie powiatu mieleckiego, m.in. doprowadził do utworzenia w  Krajowej Szkoły Koszykarskiej we Wojsławiu i był jej kuratorem. Zainicjował rozpoczęcie prac nad monografią Mielca i okolic. W 1909 r. wybudował kaplicę cmentarną i ogrodził cmentarz w Rzochowie. Z jego inicjatywy w latach 1900-1907 funkcjonowała w Wojsławiu Krajowa Szkoła Koszykarska. Wyróżniono go szeregiem odznaczeń, m.in. został Kawalerem Orderu Żelaznej Korony III klasy i Orderu św. Grzegorza oraz Komandorem Orderu Franciszka Józefa. Był także Honorowym Obywatelem miast Zbaraża i Mielca. Zmarł 15 VIII 1910 r. Spoczywa w podziemiach kaplicy grobowej Sękowskich na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie, przy ul. Rzochowskiej. 

 

SĘKOWSKIEGO STEFANA (ULICA), jedna z ważniejszych ulic na osiedlu J. Kilińskiego. Ma 684 m długości, asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Biegnie od ul. J. Kilińskiego do ul. H. Sienkiewicza, krzyżując się z ulicami: F. Żwirki i S. Wigury, Z. Rymanowskiego i M. Reja. W aktualnym kształcie powstała w okresie międzywojennym, kiedy to część prastarej ul. Sandomierskiej połączono z ul. J. Kilińskiego, aby zapewnić lepszy dojazd do budynku „Sokoła” i gmachu gimnazjalnego. Wtedy też nadano jej patrona STEFANA SĘKOWSKIEGO. W czasie okupacji hitlerowskiej nosiła nazwę MARKTSTRASSE, a w latach 1948-1990 – F. Dzierżyńskiego. Do pierwszego patrona powrócono 28 II 1990 r. W 2012 r. wykonano jej remont, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową oraz zbudowano miejsca parkingowe i chodniki z kostki betonowej. Idąc od ul. J. Kilińskiego – po lewej stronie znajdują się tereny i obiekty Zespołu Szkół im. Prof. J. Groszkowskiego (dawniej gimnazjum) oraz budynek PTG Sokół 1893, a po prawej park i budynek Starostwa Powiatowego. Dalej po obu stronach znajdują się wielorodzinne bloki mieszkaniowe, a po skrzyżowaniu z ul. M. Reja już tylko domy jednorodzinne. 

 

SIDOR MIECZYSŁAW HENRYK, urodzony 14 I 1905 r., syn Piotra. Studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie ukończył w 1935 r. z tytułem doktora medycyny. Specjalizował się w dziedzinie chirurgii. Uczestniczył w II wojnie światowej, posiadał stopień majora. Pod koniec lat 40. pełnił funkcje dyrektora mieleckiego szpitala i ordynatora oddziału chirurgicznego. W latach 50. pracował na takich samych stanowiskach w szpitalach w Tarnowie, Miechowie i Wrocławiu. Zmarł we Wrocławiu.

 

  • Stanisław Sidor

    Stanisław Sidor

SIDOR STANISŁAW, urodzony 5 VII 1947 r. w Dębicy, syn Piotra i Marii Mordel. Absolwent Technikum Mechanicznego w Dębicy (specjalność: budowa maszyn). Studiował na Wydziale Mechanicznym Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie, uzyskując w 1970 r. tytuł inżyniera mechanika. W latach 1970-1984 pracował w WSK Mielec kolejno na stanowiskach: starszego konstruktora, specjalisty konstruktora, kierownika Sekcji Silnika Wysokoprężnego, kierownika Działu Technologicznego Wózka Golfowego „Melex”, głównego technologa oraz głównego specjalisty ds. technicznych w Zakładzie Lotniczym. W 1984 r. pełnił funkcję zastępcy głównego inżyniera WSK „PZL-Krosno”, a następnie powrócił do Mielca i w latach 1985-1990 był kierownikiem Stacji Obsługi Samochodów Osobowych „Polmozbyt” przy ul. Przemysłowej. W 1990 r. pracował za granicą, a od 1991 r. do 2001 r. prowadził własną działalność gospodarczą. Od 2002 r. jest kierownikiem sklepu „Multifarb” przy ul. Wolności. W okresie pracy w WSK był członkiem SIMP, KTiR, PTTK i DKF „Donald” oraz członkiem założycielem Klubu Stażysty. Opracował szereg wniosków racjonalizatorskich, których zastosowanie m.in. obniżyło pracochłonność produkcji niektórych części. Należał też do LOK i w latach 70. pracował dodatkowo jako nauczyciel nauki jazdy w Ośrodku Szkolenia Kierowców. Jako członek mieleckiego Klubu Żeglarskiego „Orkan” uczestniczył w rejsie po Morzu Północnym.

 

SIEĆ CIEPŁOWNICZA, jej początki wiążą się z rozbudową Osiedla WSK Mielec w latach 50. i 60. Wtedy to zbudowano około 10 osiedlowych kotłowni węglowych i sieć o łącznej długości około 6 km. W 1967 r. powstała magistrala ciepłownicza o długości 3,9 km, łącząca Elektrociepłownię przy WSK Mielec z osiedlem. Odtąd stopniowo likwidowano kotłownie węglowe i rozbudowywano sieć, powiększając ją do około 16 km. Powstanie nowego osiedla J. Krasickiego (później Lotników) spowodowało w latach 1977-1979 budowę sieci magistralnej o długości 2,9 km i dalszych 8,6 km sieci na tym terenie. Po zakończeniu budowy długość sieci wzrosła do 27,5 km. W latach 80. rozpoczęto budowę nowych osiedli budynków wielorodzinnych: Dziubków (i później wydzielonego osiedla W. Szafera) oraz Smoczki. Tu doprowadzono sieć magistralną o długości 1,6 km i zbudowano kolejne 20 km sieci do poszczególnych budynków. W ostatnich latach, z powodu niewielkiego budownictwa wielorodzinnego, powstało tylko około 8 km sieci, z czego znaczna część to wymiana starych wyeksploatowanych części. Pod koniec 2006 r. łączna długość sieci ciepłowniczych wynosiła około 52 km, z czego około 7,5 km stanowiły sieci wykonane w nowoczesnej technologii rur preizolowanych. Systematyczne unowocześnianie sieci spowodowało, że w 2014 r. łączna długość sieci wynosiła 47,2 km, z czego 22 km stanowiły sieci wykonane w technologii rur preizolowanych.

 

SIEĆ ENERGETYCZNA, jej początki sięgają lat 1936-1938, kiedy to powstawał Centralny Okręg Przemysłowy (COP) i podjęto decyzję o lokalizacji fabryki samolotów w Mielcu. Dotychczas istniejąca w Mielcu niewielka sieć prywatnej elektrowni Rymanowskich nie odpowiadała już rosnącemu zapotrzebowaniu na energię elektryczną w Mielcu i w żadnym wypadku nie mogła być brana pod uwagę dla celów przemysłowych. Zbudowano wówczas linię wysokiego napięcia Dąbrowa – Mielec i rozdzielnię prądu OZET przy ul. H. Sienkiewicza 69. Rozbudowywana odtąd sieć obejmowała zarówno teren Wytwórni Płatowców nr 2 PZL i jej budujące się osiedle mieszkaniowe jak i miasto. Zarządzającym siecią i dystrybutorem energii elektrycznej był Okręgowy Zakład Energetyczny w Tarnowie (OZET), funkcjonujący w XI Okręgu Elektryfikacyjnym. Jego placówką w Mielcu była wspomniana już rozdzielnia przy ul. H. Sienkiewicza 69. Po II wojnie światowej, wraz z dynamicznie rozwijającym się Mielcem powiększano sieć i podłączano kolejnych odbiorców. W 1945 r. długość sieci na terenie miasta wynosiła około 20 km, a w 1964 r. – około 75 km. W latach 50. 60. siecią zarządzał Posterunek Energetyczny w Mielcu, podlegający Rejonowi Energetycznemu w Tarnobrzegu, wchodzącemu w strukturę Zakładu Energetycznego w Tarnowie. Na początku lat 70. powstał Rejon Energetyczny w Mielcu (podległy Zakładowi Energetycznemu w Rzeszowie), a jego siedzibą była część budynku przy ul. B. Głowackiego. (Drugą część zajmował Oddział PKS.) Po pożarze tego budynku (1987) tymczasową siedzibą Rejonu był budynek w pobliżu rozdzielni, a na przełomie 1991 i 1992 r. przeprowadzono się do nowego własnego obiektu przy ul. J. Gagarina (później al. Ducha Świętego 6A). W tym okresie znacznie wzrosła ilość odbiorców elektrycznej w Mielcu (1986 – 14457, 1992 – 17218). W 1993 r. przekształcono Zakład Energetyczny w Rzeszowie na Rzeszowski Zakład Energetyczny SA. W pierwszych latach XXI w. wzrost ilości odbiorców energii w Mielcu był stosunkowo niewielki (2000 – 19057, 2003 – 19126, 2005 – 19367, 2008 - 19823). W lipcu 2007 r. z Rzeszowskiego Zakładu Energetycznego S.A. wydzielono część dystrybucyjną i utworzono firmę RZE Dystrybucja Rzeszów Sp. z o.o., powierzając jej całość spraw technicznych w zarządzaniu siecią. Mielec pozostał siedzibą jednej z placówek terenowych. W 2008 r. obsługiwała ona teren 1634,2 km2 -16 gmin, w tym miasta: Mielec, Kolbuszowa, Ropczyce i Sędziszów - łącznie 74,5 tys. odbiorców energii elektrycznej. Podstawowe dane (stan na 31 XII 2008 r.): długość linii energetycznych napowietrznych – 3642,72 km, długość linii energetycznych kablowych – 554,90 km, 5 stacji energetycznych o łącznej mocy 188 MVA. W związku z utworzeniem Polskiej Grupy Energetycznej w 2008 r., przyjęto nowe nazwy: 27 V - PGE Dystrybucja Rzeszów Sp. z o.o. (dystrybucja i eksploatacja sieci) i 28 V - PGE Rzeszowski Zakład Energetyczny S.A. (sprzedaż energii elektrycznej). W rezultacie tych przekształceń w Mielcu działają placówki tych dwóch firm: Rejon Sprzedaży Energii Mielec oraz Rejon Dystrybucji Energii Mielec.

 

SIEDLESZYŃSKI JAN, faktor na dworze Hieronima Mieleckiego w latach 70. i  80. XVI w.

 

  • Wiesław Siedlęczka

    Wiesław Siedlęczka

SIEDLĘCZKA WIESŁAW JÓZEF, urodzony 14 XI 1942 r. w Pilźnie, syn Antoniego i Bronisławy z domu Gawlik. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Pilźnie, maturę zdał w 1961 r. Od najmłodszych lat interesował się lotnictwem. Po ukończeniu kursu w Jasionce w 1961 r. uzyskał kwalifikacje pilota szybowcowego. W latach 1962-1965 uczęszczał do Technicznej Oficerskiej Szkoły Wojsk Lotniczych w Oleśnicy. Od 1965 r. do 1970 r. służył w 40. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Świdwinie w obsłudze naziemnej, m.in. jako technik i dowódca klucza. W 1974 r. ukończył studia na Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie i uzyskał tytuł inżyniera. W tym samym roku został skierowany do pracy w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym w Mielcu, gdzie pełnił funkcje pomocnika, a następnie starszego pomocnika starszego przedstawiciela PW. W 1981 r. ukończył studia magisterskie na WAT w Warszawie. (Pracę magisterską napisał na temat: Niezawodność i podatność samolotów na etapie projektowania, wdrażania i produkcji seryjnej.) Po przejściu szkolenia od 1990 r. uczestniczył jako obserwator w oblotach samolotów produkowanych w Mielcu. W 1996 r. przeszedł na emeryturę i zaangażował się społecznie w działalność Koła nr 1 Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP w Mielcu. Sprawował w nim funkcje m.in. przewodniczącego komisji socjalno-zdrowotnej i członka komisji rewizyjnej, a aktualnie jest wiceprezesem Koła. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Medalem „Siły Zbrojnie w Służbie Ojczyzny” i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 17 V 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SIEK JAN STANISŁAW (ksiądz), urodzony 7 XI 1921 r. w Pławie, pow. mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Balon. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Mielcu uczęszczał do gimnazjum w Dębicy, ale naukę przerwała wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował na rodzinnym gospodarstwie rolnym. Po wojnie kontynuował naukę w Gimnazjum i Liceum w Mielcu i w 1946 r. zdał maturę. Studia teologiczne odbył w Seminarium Duchownym w Płocku i w 1951 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1951-1958 pracował jako wikariusz w Sierpcu. 24 VI 1958 r. mianowano go proboszczem parafii w Smogorzewie (diecezja płocka). Ofiarną pracą duszpasterską ożywił jej życie religijne. Na początku lat 60. doprowadził do wykonania remontu kościoła i odnowienia jego wnętrza, a w latach 70. przeprowadził remont zabudowań parafialnych i adaptację jednego z budynków na plebanię. W 1979 r. otrzymał godność kanonika honorowego Kapituły Kolegiackiej Pułtuskiej. W czasie stanu wojennego (1982-1983) zorganizował duszpasterstwo rolników indywidualnych w dekanacie nasielskim i został powołany do Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Rolników. Był też długoletnim wicedziekanem dekanatu nasielskiego i wizytatorem nauki religii. Zmarł 31 I 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Smogorzewie.

 

SIEMBAB RENATA ALEKSANDRA (z domu WIECH), urodzona 26 II 1968 r. w Mielcu, córka Jana i Elżbiety z domu Mroczek. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu z maturą w 1987 r. Pracę zawodową podjęła 16 IX 1987 r. w Urzędzie Miejskim w Mielcu. Z dniem 1 III 1990 r. przeszła do Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie - Rejonowego Biura Pracy w Mielcu na stanowisko starszego inspektora. Od 27 VIII 1990 r. do 31 XII 1992 r. pozostała w tymże RBP, ale już w ramach Urzędu Rejonowego w Mielcu, na stanowisku inspektora. Po usamodzielnieniu Rejonowego Biura Pracy (od 1993 r.) i przekształceniu go w Powiatowy Urząd Pracy (1999 r.) pracowała na stanowiskach: inspektora, inspektora powiatowego, starszego inspektora powiatowego i kierownika referatu. Równocześnie w 2002 r. ukończyła studia na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (kierunek: administracja) i uzyskała tytuł magistra, a następnie odbyła studia podyplomowe w zakresie doradztwa zawodowego w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Od 1 II 2017 r. pełniła obowiązki dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Mielcu, a następnie w wyniku konkursu została mianowana dyrektorem tego urzędu. Poza pracą zawodową udzielała się m.in. jako przewodnicząca Koła Gospodyń Wiejskich „Babski Kram” w Kiełkowie oraz była radną miejską w Gminie Przecław w kadencji 2010-2014 i radną Rady Powiatu Mieleckiego od 2014 r. do powierzenia funkcji p.o. dyrektora PUP w Mielcu w styczniu 2017 r. 

 

SIEMEK BARBARA (z domu TRELA), urodzona 15 II 1949 r. w Glinach Wielkich, powiat mielecki, córka Józefa i Weroniki z domu Leśniak. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1968 r. Studiowała na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i uzyskała tytuł magistra fizyki, a następnie stopień doktora nauk przyrodniczych. Po ukończeniu studiów magisterskich została zatrudniona na Uniwersytecie Jagiellońskim (1973), a następnie przeniosła się do Akademii Rolniczej im. Hugona Kołłątaja w Krakowie (później Uniwersytet Rolniczy), gdzie pracowała na stanowiskach asystenta, adiunkta i starszego wykładowcy na Wydziale Inżynierii Środowiska i Geodezji. Przedmiotami jej zainteresowań naukowych są: badania struktury krystalicznej i magnetycznej ferrytów aluminatów litowych oraz badania własności reologicznych różnych substancji, w tym własności wiskozymetrycznych cząsteczek kwasu dezoksyrybonukleinowego w obecności jonów wapnia i magnezu, a także w obecności i nieobecności różnych białek, w tym enzymatycznych. W ramach działalności pedagogicznej, m.in. przez wiele lat była opiekunem grup studenckich i promotorem wielu prac magisterskich. Jest członkiem Towarzystwa Fizycznego i Biofizycznego oraz członkiem Wydziałowej i Uczelnianej Komisji NSZZ „Solidarność” (1981-2011). Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi.

 

 

  • Tadeusz Leon Siemek

    Tadeusz Leon Siemek

SIEMEK TADEUSZ LEON, urodzony 11 IV 1962 r. w Mielcu, syn Sylwestra i Zuzanny z domu Cisło. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1981 r. Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej w Krakowie ukończył w 1986 r., uzyskując tytuł magistra inżyniera budownictwa. Od 1 XII 1986 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” w służbach inwestycyjnych, m.in. jako starszy referent techniczny, mistrz, technolog i kierownik wydziału. Uczestniczył w budowie osiedli budynków wielorodzinnych MSM Dziubków (później W. Szafera) i Smoczka. W 1990 r. ukończył na Politechnice Krakowskiej studia podyplomowe z zakresu inżynieryjnych problemów odnowy i utrzymania obiektów budowlanych. W marcu 1993 r. zwolnił się z pracy w WSK, założył własną firmę projektowo-budowlaną i prowadził ją do 1996 r. Wtedy to został zatrudniony w Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisku naczelnika Wydziału Inżynierii Miejskiej. Od młodości trenował pływanie. W czasie studiów, startując w ekipie Politechniki Krakowskiej, przyczynił się do zdobycia drużynowego mistrzostwa i dwukrotnie wicemistrzostwa Polski politechnik. Od 1982 r. posiada patent żeglarza i sternika jachtowego. Jest członkiem zarządu Międzyszkolnego Klubu Sportowego „Ikar” specjalizującego się w pływaniu. Na początku roku 2015 r. prezydent miasta Mielca Daniel Kozdęba powierzył mu funkcję wiceprezydenta miasta.

 

SIEMEK TADEUSZ STEFAN, urodzony 14 VI 1916 r. w Mielcu, syn Józefa i Stanisławy z domu Korpanty. W latach 1928-1935 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu – Wydział Humanistyczny. Od 1 VII 1937 r. pracował w ekspedycji Obwodowego Urzędu Pocztowego w Mielcu, a w maju 1938 r. został przeniesiony do Urzędu Pocztowo-Komunikacyjnego w Zakliczynie nad Dunajcem. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę (1 IX 1939 r.) eskortował dokumentację zakliczyńskiej poczty na wschód, ale wkroczenie wojsk sowieckich na polskie ziemie wschodnie spowodowało, że postanowił powrócić w rodzinne strony. W części Przemyśla zajętej przez Armię Czerwoną został aresztowany i przekazany NKWD. W przerwie pomiędzy przesłuchaniami udało mu się uciec i przepłynąć San, a następnie po pokonaniu wielu trudności powrócić do Mielca. W maju 1940 r. został zaprzysiężony w ZWZ. Otrzymał pseudonim „Liszt” i przydział do kontrwywiadu. Wkrótce potem zatrudniono go w sortowni mieleckiego urzędu pocztowego, gdzie miał bezpośredni kontakt z przesyłkami listowymi, także niemieckimi. Na podstawie adresów rozpracowywał jednostki niemieckie, a ponadto przechwytywał wiele z anonimów do niemieckich urzędów okupacyjnych i materiały te przekazywał oficerowi kontrwywiadu o ps. „Drwal”. Ponadto z inicjatywy Władysława Jasińskiego „Jędrusia” został kolporterem konspiracyjnej gazetki „Odwet”. Po pewnym czasie zaczął posługiwać się pseudonimem „Bystry Stefan”. Ze względu na narastające niebezpieczeństwo dekonspiracji i aresztowania w 1943 r., korzystając ze zwolnienia lekarskiego, wyjechał z Mielca i ukrywał się w Filipowicach koło Zakliczyna. W sierpniu (?) 1944 r. uczestniczył w uruchomieniu Urzędu Pocztowego w Mielcu i pracował w ekspedycji na stanowisku asystenta. W okresie jesiennym tego roku wszedł w skład odtwarzanej (po aresztowaniach) sieci wywiadowczej AK, a następnie działał w strukturach NSZ w Mielcu jako kierownik komórki kontrwywiadu w obwodzie. 7 I 1947 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy PUBP w Mielcu i torturowany w śledztwie. Zarzucano mu przynależność do NSZ i oddziału Wojciecha Lisa, ale Sąd Wojskowy w Rzeszowie wydał wyrok uniewinniający i zwolnił go z więzienia 25 IV 1947 r. Ponowne aresztowanie, tym razem pod zarzutem szpiegostwa, nastąpiło 4 X 1948 r. i znów w śledztwie stosowano tortury. Ostatecznie 7 I 1949 r. Wojskowa Prokuratura w Rzeszowie umorzyła śledztwo z powodu braku konkretnych dowodów. W 1955 r. mianowano go naczelnikiem Urzędu Pocztowego nr 3 w Mielcu-Osiedlu, ale po roku odwołano bez uzasadnienia. Przez kilka lat obsługiwał placówki pocztowe, których naczelnicy przebywali na urlopach. W 1959 r. zdał egzamin kierowniczo-kontrolerski w Warszawie i na stanowisku starszego rewidenta Wojewódzkiego Urzędu Pocztowego w Rzeszowie pracował do emerytury w 1982 r. Był też przewodniczącym mieleckiego oddziału Związku Zawodowego Pracowników Łączności (3 kadencje) oraz ławnikiem Sądu Powiatowego w Mielcu w latach 1959-1960.Wyróżniony m.in.: Odznaką „Zasłużony Pracownik Łączności”, Odznaką „400 Lat Poczty Polskiej”, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Odznaką „Akcja Burza”, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość Ojczyzny” i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz mianowaniem do stopnia porucznika. Zmarł 14 V 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SIENICKI STANISŁAW JÓZEF, urodzony 16 III 1948 r. w Kołaczycach, syn Józefa i Józefy. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. M. Curie-Skłodowskiej w Kołaczycach, maturę zdał w 1966 r. Studiował na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej (specjalność: budownictwo wodne śródlądowe) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1971 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa wodnego. Pracę zawodową rozpoczął 15 I 1972 r. w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych w Rzeszowie Kierownictwo Budowy w Mielcu, pełniąc funkcje inżyniera budowy, kierownika obiektu (budowa w Jaśle) i zastępcy kierownika budowy. 1 II 1976 r. przeszedł do Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Mielcu i pracował na stanowiskach: kierownika budowy osiedla mieszkaniowego w Zagórzu koło Sosnowca dla potrzeb Huty „Katowice”, dyrektora Zakładu Budowlanego MPB w Katowicach, zastępcy kierownika do spraw technicznych budowy Szpitala Wojewódzkiego w Tarnowie, kierownika budowy Kierownictwa Robót Uzbrojeniowych MPB i zastępcy kierownika Działu Wykonawstwa MPB w Mielcu. Od 25 I 1984 r. do 25 VII 1985 r., jako pracownik Centrali Handlu Zagranicznego „Budimex” w Rzeszowie, był starszym majstrem budowy na kontrakcie K-600 w Bengazi (Libia). Po powrocie z kontraktu Mieleckie Przedsiębiorstwo Budowlane powierzyło mu funkcję zastępcy kierownika szkolenia praktycznego w Zasadniczej Szkole Budowlanej Przyzakładowej MPB, a w marcu 1986 r. – funkcję kierownika tegoż szkolenia i pełnił ją do przejścia na emeryturę w 2007 r. (W latach 90. ZSB została włączona w sieć szkół kuratoryjnych, a w 1995 r. powołano Zespół Szkół Budowlanych.) Ponadto uczył przedmiotów zawodowych w ZSB i Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Ukończył Międzywydziałowe Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza w Rzeszowie (1987 r.) i studia podyplomowe w zakresie kierowania i zarządzania szkołą na Wydziale Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. KEN w Krakowie (1994 r.). Po przejściu na emeryturę pracuje nadal jako nauczyciel ZSB w niepełnym wymiarze godzin. Jest autorem 2 projektów racjonalizatorskich i usprawnień na terenach budów. Od wielu lat angażuje się społecznie i politycznie. Należy do Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia’ i w latach 1986-2000 był członkiem Zarządu Towarzystwa. W latach 1988-1989 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Pracowniczej MPB w Mielcu. Od 2008 r. do 2013 r. był członkiem Komisji Egzaminacyjnej Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie. Współpracował w zakresie organizacji egzaminów czeladniczych i mistrzowskich z Cechem Rzemiosł Różnych w Mielcu i Izbą Rzemieślniczą w Rzeszowie, m.in. w latach 2008-2013 wchodził w skład Komisji Egzaminacyjnej tejże Izby. Był współzałożycielem Ruchu Odbudowy Polski w Mielcu i przewodniczącym pierwszego Ogniska ROP (1996-2006) oraz członkiem Rady Naczelnej ROP w Warszawie. Od 2008 r. jest członkiem Zarządu Rodzinnego Ogrodu Działkowego w Woli Mieleckiej. Wyróżniony m.in. Odznaką Budowniczy Huty „Katowice”, Srebrną Odznaką Honorową Polskiego Związku Chórów i Orkiestr w Rzeszowie, Dyplomem CHZB „Budimex” za pracę w Libii oraz nagrodami lokalnymi.

 

  • Grzegorz Sieniutycz

    Grzegorz Sieniutycz

SIENIUTYCZ GRZEGORZ, urodzony 12 XI 1915 r. w Nieczatowie, pow. stoliński, syn Izydora i Antoniny z Kurganów. Absolwent Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łomży, maturę zdał w 1936 r. W latach 1936-1939 uczył w szkołach powszechnych w Stolinie, Troszynie i Ksebce (pow. Ostrołęka), a w czasie okupacji hitlerowskiej w szkolnictwie jawnym w szkołach powszechnych w Troszynie, Szumowie (1940-1941, p.o. kierownika) i Fiedorach (pow. stoliński). Od 1 IX 1944 r. podjął pracę w powiecie mieleckim, najpierw w Szkole Powszechnej w Krzemienicy, a następnie w Ostrówku, gdzie pełnił obowiązki kierownika szkoły. W 1948 r. ukończył Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski w Łodzi w zakresie matematyki i geografii. Na rok szkolny 1948/1949 powrócił do Ostrówka. W 1949 r. przeniósł się do Mielca, gdzie przez rok uczył w szkole podstawowej na osiedlu fabrycznym, a w marcu 1950 r. został zatrudniony w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego (później I LO). 1 XI 1952 r. powołano go na stanowisko dyrektora tej szkoły i zajmował je do 30 XI 1975 r. W tym okresie doprowadził do wszechstronnego rozwoju placówki. Na emeryturze nie zerwał kontaktu ze szkołą i uczył astronomii, choć tylko w symbolicznym wymiarze godzin. Był długoletnim członkiem ZNP. Wyróżniony został wysokimi odznaczeniami państwowymi i związkowymi. Zmarł 29 VIII 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gawłuszowicach, powiat mielecki.

 

  • Stanisław Sieniutycz

    Stanisław Sieniutycz

SIENIUTYCZ STANISŁAW, urodzony 1 X 1940 r. w Łomży, syn Grzegorza i Julii z domu Gaj. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (później II LO) w Mielcu, maturę zdał w 1957 r. Studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej (specjalność: inżynieria chemiczna) i w 1962 r. uzyskał tytuł magistra. Dalszą swoją karierę naukową i zawodową związał z Politechniką Warszawską. W 1968 r. otrzymał stopień doktora w zakresie inżynierii chemicznej, a w 1973 r. habilitował się. Na Wydziale Inżynierii Chemicznej PW otrzymał tytuł profesora (1983) i stanowisko profesora zwyczajnego (1992). Od 2000 r. pełni funkcję kierownika Zakładu Procesów Rozdzielania na Wydziale Inżynierii Chemicznej PW. Odbył staż naukowy na uczelniach zagranicznych, m.in. w USA na Uniwersytetach w Rochester (1984, Visiting Professor), Chicago (1985, 1986, 1989, 1991, 1993, 1997-1998, 2001, Research Associate), Colorado i Boulder (1985, Visiting Professor), San Diego (1989-1990, Adjunct Professor), Delaware (1997, Visiting Professor), w Szwajcarii na Uniwersytecie w Bernie (1991, 1992, 1995, Guest Professor), we Włoszech na Uniwersytecie Camerino (1991, Visiting Professor), w Norwegii na Uniwersytecie w Trondheim (1992-1993, Visiting Professor) i na Węgrzech na Uniwersytecie w Budapeszcie (1996, Visiting Professor). Jest autorem lub współautorem szeregu książek i monografii naukowych, m.in.: Optymalizacja w Inżynierii Procesowej, Warszawa 1978 i 1991, Conservation Laws in Variational Thermo-Hydrodynamics, Kluwer, Dordrecht, 1994, Praktyka Obliczeń Optymalizacyjnych (współautor: Z. Szwast), Warszawa 1982, Thermodynamic Optimization of Finite Time Processes (współautorzy: R. S. Berry, V. A. Kazakov, Z. Szwast, A. M. Tsirlin), Wiley 2000, Thermodynamics of Energy Conversion and Transport (współautor: A. de Vos), Springer N.Y. 2000, Współczesne Kierunki w Termodynamice (współautorzy: Z. Bilicki, J. Mikielewicz), Gdańsk 2001, Variational and Extremum in Macroscopicc Systems (współautor: H. Farkas), Oxford 2005. Przygotowuje: Energy Systems Optimization, Rate Penalty and Value Approach. Ponadto napisał około 200 artykułów z prac badawczych, opublikowanych w czasopismach krajowych i międzynarodowych. Tytuły tych publikacji to m.in.: Zdefiniowanie struktur i własności nierównowagowych układów termodynamicznych produkujących energię, Opracowanie Hamiltonowskiej teorii optymalizacji układów wielostopniowych z produkcją i transportem energii, Określenie maksymalnej energii mechanicznej lub elektrycznej możliwej do wytworzenia w układach cieplnych lub chemicznych w skończonym czasie dla zadanej zmiany stanów układu oraz Sformułowanie zasad (wariacyjnych) opisujących nieliniowy ruch ciepła i masy w procesach ustalonych w czasie i niestacjonarnych. Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Nagrodą Polskiej Akademii Nauk za prace nad wysoko intensywnymi procesami transportu energii i materii oraz kilkakrotnie Nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego za wydane książki i monografie. W roku akademickim 2012/2013 prowadził zajęcia z przedmiotu: Niekonwencjonalne źródła energii i jej magazynowanie. Członek m.in. Sekcji Termodynamiki KTiS PAN, Komitetu Inżynierii Chemicznej i Procesowej PAN, Podsekcji Przepływów Wielofazowych SMP KM PAN i Rady Naukowej WIChiP PW, współpracuje z licznymi krajowymi i zagranicznymi periodykami naukowymi. W 2010 r. otrzymał Nagrodę Zespołową Ministra Nauki (wspólnie z prof. Jackiem Jeżowskim z Politechniki Rzeszowskiej) za książkę Energy Optimization in Process Systems.

 

SIENKIEWICZA HENRYKA (ULICA), jedna z najstarszych, najdłuższych (3 100 m) i najważniejszych ulic w Mielcu. Biegnie od ul. A. Mickiewicza w kierunku Tarnobrzega i jest częścią drogi wojewódzkiej 985 Nagnajów-Mielec-Dębica. W przeszłości miała różne nazwy: TRAKT SANDOMIERSKI, TARNOBRZESKA, od 18 XI 1924 r. ul. H. SIENKIEWICZA (uchwała Rady Gminnej Przybocznej), TARNOBRZEGERSTRASSE (w czasie okupacji hitlerowskiej) i po 6 VIII 1944 r. ponownie H. SIENKIEWICZA. Do połowy XIX w. miała ledwie utwardzoną nawierzchnię i dopiero w 2. połowie XIX w. wykonano nawierzchnię z kamienia. Do lat 70. XX w. miała na całej długości tylko dwa pasy ruchu i na długości około 300 m nawierzchnię z kostki granitowej (od ul. A. Mickiewicza do 50 m po skrzyżowaniu z ul. S. Sękowskiego) oraz chodnik od strony zachodniej (do skrzyżowania z ul. Dekerta, dziś okolice ul. M. Pisarka). Nawierzchnię asfaltową (od części z kostki w kierunku Chorzelowa) położono na początku lat 50. W latach 80. odcinek od skrzyżowania z ul. Obrońców Pokoju i ul. Wąską do skrzyżowania z al. Ducha Św. i Drzewieckiego rozszerzono do 4 pasów ruchu, całość (także dawną część z kostki) pokryto asfaltem i wybudowano chodnik od strony wschodniej. W 2005 r. na skrzyżowaniu z ulicami R. Traugutta i S. Padykuły zbudowano rondo. Do lat 70. sąsiadami ulicy były w większości posesje prywatne z niezbyt okazałymi domami i sadami. Wspomnieć należy także o okazałym klasztorze trynitarzy zbudowanym w XVIII w., ale zlikwidowanym i zamienionym przez zaborcę austriackiego na obiekty gospodarcze, a następnie zburzonym w 2. poł. XIX w., cmentarzu parafialnym czynnym od połowy XIX w., młynie „Ziarno” funkcjonującym jeszcze w latach 60. XX w., kiosku spożywczym przy cmentarzu, domu dla ubogich, stacji benzynowej (lata 60. i 70.) oraz dwóch pawilonach z sadem, będących kolejno siedzibą policji, ośrodka zdrowia i dziewczęcego internatu Liceum Ogólnokształcącego nr 26. Widocznymi i powszechnie szanowanymi miejscami były przydrożne obiekty kultu religijnego: krzyż, kapliczki i figury. W latach 70. i 80., w związku z rozbudową ulicy, rozebrano większość budynków i wymienionych obiektów, w tym kiosk, stację benzynową, dom dla ubogich i internat. Z biegiem lat powstawała nowa zabudowa: zespół obiektów Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej (1972), 2 stacje paliw, 3 supersamy, ośrodek zdrowia, salon samochodowy oraz budynki mieszkaniowe wielorodzinne. W latach 2009-2010 przeprowadzono jej generalny remont i modernizację. M.in. przebudowano pobocza i chodniki, wzmocniono podłoże, położono nowe warstwy asfaltu, zbudowano wysepki i zatoki dla autobusów.

Patron ulicy: HENRYK SIENKIEWICZ (1846-1916) to wybitny i bodaj najbardziej znany pisarz w historii polskiej literatury, znany i ceniony także w świecie. Podejmował różne, ale zawsze ważne problemy społeczne, m.in. wolność narodów i jednostki, niesprawiedliwość społeczną i obłudę obyczajową. Po wielu znakomitych nowelach pozytywistycznych od 1883 r. rozpoczął pisanie trylogii: Ogniem i mieczem, Potop i Pan Wołodyjowski. Intencją pisarza było „pokrzepienie serc” Polaków zniewolonych przez trzech zaborców i zamysł ten zrealizował tak doskonale, że nawet dziś dzieła te i ich ekranizacje, mimo zastrzeżeń historyków co do przeinaczeń faktów historycznych, nie tracą wielkiej popularności. Okazać się miało, że to nie koniec sukcesów, bowiem w 1896 r. i 1900 r. powstały kolejne superszlagiery literackie: Quo vadis i Krzyżacy, które rychło zdobyły sobie międzynarodową popularność. Wdzięczni rodacy w 1900 r. ufundowali mu dworek w Oblęgorku, a uznanie międzynarodowe znalazło swój wyraz w 1905 r., kiedy to otrzymał jako pierwszy Polak literacką nagrodę Nobla. Wspierał wiele inicjatyw społecznych, protestował przeciwko zniemczaniu narodu polskiego, postulował autonomię dla Królestwa Polskiego. Spośród ostatnich powieści należy wspomnieć o W pustyni i puszczy, która doczekała się już dwóch współczesnych ekranizacji. Miał też kontakt z ziemią mielecką, kiedy w 1903 r. uczestniczył w polowaniu w przecławskich dobrach Reyów.

 

SIEŃKO DANUTA (z domu KIEŁB), urodzona 29 III 1955 r. w Chorzelowie koło Mielca, córka Stanisława i Marii Bednarczyk. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1975 r. Pracę zawodową rozpoczęła 1 X 1975 r. w Szpitalu Rejonowym w Mielcu jako pielęgniarka na Oddziale Noworodkowym. Z dniem 1 I 1978 r. przeniosła się do Ośrodka Zdrowia w Chorzelowie. Od 1 VIII 1984 r. pracuje w Żłobku nr 5 w Mielcu, początkowo jako pielęgniarka w gabinecie lekarskim, a następnie pełniła funkcję przełożonej pielęgniarek (1985-1988). 1 I 1989 r. została mianowana kierownikiem Żłobka nr 5 przy ul. M. Konopnickiej w Mielcu i nadal pełni tę funkcję.

 

  • Helena Sieprawska

    Helena Sieprawska

SIEPRAWSKA HELENA (z domu PALETTA), urodzona 4 IX 1912 r. w Mikulczycach, córka Nikodema i Marty z domu Ligus. W 1943 r. ukończyła Szkołę Położnych w Lüneburgu. Pracowała jako położna w Krajowej Klinice Położniczej w Celle (1943-1944), Miejskiej Klinice Położniczej w Hanowerze (1945-1947) i Oddziale Położniczym Szpitala w Benefeld koło Walsrode (1947-1948). W 1948 r. powróciła do Polski i podjęła pracę w Mielcu jako położna. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1981 r. Zmarła 13 VIII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jan Sieprawski

    Jan Sieprawski

SIEPRAWSKI JAN, urodzony 28 VIII 1903 r. we Lwowie, syn Krzysztofa i Domiceli z domu Puffi. W 1948 r. przybył z żoną do Mielca. W 1951 r. został zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku kierownika Wydziału Zdrowia. W 1957 r. powierzono mu funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i sprawował ją do 1960 r. Znacząco przyczynił się do rozpoczęcia i zaawansowania prac Szpitala Powiatowego w Mielcu. Zmarł 18 I 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Dorota Sieradzka

    Dorota Sieradzka

SIERADZKA DOROTA MAGDALENA (po mężu MAKUCH), urodzona 18 VII 1961 r. w Kowarach, córka Antoniego i Kazimiery z domu Chłód. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1980 r. W 1971 r. rozpoczęła treningi pływackie w FKS „Stal” Mielec pod kierunkiem Kurta Zombka. W 1975 r. awansowała do czołówki krajowej juniorów i została powołana do kadry narodowej. W 1976 r. na Mistrzostwach Polski Juniorów w Lublinie wywalczyła brązowe medale na dystansach 400 m i 800 m stylem dowolnym, a następnie na Letnich MPJ w Mielcu zdobyła tytuł mistrzyni Polski na 100 m st. dow., dwa srebrne medale (200 i 400 m st. dow.) i medal brązowy na 800 m st. dow. W 1977 r. na Zimowych MP Seniorów była dwukrotnie na 6. miejscu, a na Letnich MPS była czwarta na dystansach 200, 400 i 800 m. W 1978 r. na MP w Olsztynie zdobyła jako pierwsza mielczanka srebrny medal w kategorii seniorek i tytuł wicemistrzyni Polski na 100 m st. dow. Jako reprezentantka Polski startowała m.in. w Mistrzostwach Europy Juniorów (Genewa, 1977), Międzynarodowych Zawodach w Leningradzie (1977), Międzynarodowych Mistrzostwach Węgier (Budapeszt, 1978) i Międzynarodowych Zawodach Pływackich (Mediolan, 1979), gdzie została wyróżniona pucharem dla najlepszej zawodniczki. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek trenersko-nauczycielski) ukończyła w 1984 r., uzyskując tytuł magistra sportu i trenera pływania II klasy. Studiowała też historię na UMCS w Lublinie i w 1989 r. otrzymała tytuł magistra historii. W latach 80. pracowała w Technikum Elektrycznym Zespołu Szkół Zawodowych w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz w FKS „Stal” Mielec jako trener pływania. Na początku lat 90. wyjechała do Kanady i podjęła pracę w Toronto jako nauczyciel wychowania fizycznego i historii. Pozostaje także trenerem pływania i prowadzi szkółkę pływacką. Od 2002 r. startuje w zawodach pływackich „Master (s)” w Kanadzie i zajmuje czołowe lokaty w swojej kategorii wiekowej w zawodach ogólnokrajowych i prowincji Ontario. Wzięła także udział w Igrzyskach Polonijnych w Poznaniu (2003), zdobywając 7 złotych medali oraz w Warszawie (2005), gdzie wywalczyła 8 złotych medali. Wyróżniona m.in. specjalnym dyplomem Prezydenta Miasta Toronto za pracę z młodzieżą i osiągnięcia sportowe.

 

  • Manfred Sieroń

    Manfred Sieroń

SIEROŃ MANFRED, urodzony 22 I 1941 r. w Auermathen (Niemcy), syn Franciszka i Anny z domu Jędraszek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1958 r. Od 1958 r. do 1990 r. pracował w WSK „PZL–Mielec” na stanowiskach: ślusarza, trasera, ekonomisty, kierownika działu, głównego specjalisty ds. osobowych i rzecznika prasowego. Ponadto w latach 1971–1974 pełnił funkcję sekretarza KZ PZPR. W 1978 r. ukończył studia z zakresu ekonomiki przemysłu na UMCS w Lublinie i uzyskał tytuł dyplomowanego ekonomisty. Był współautorem scenariusza filmu o WSK „PZL–Mielec” z okazji 40–lecia WSK i specjalnego wydania Polskiej Kroniki Filmowej na 50–lecie WSK. Złożył 196 wniosków racjonalizatorskich. Był jednym z współtwórców Muzeum Zakładowego WSK. W latach 1990–1993 pracował w firmie prywatnej. W 1993 r. został zatrudniony w FKS PZL– Stal Mielec na stanowisku kierownika Działu Gospodarczego, a od 1996 r. do likwidacji klubu w 1997 r. był jego prezesem i dyrektorem. Od młodości wiele czasu poświęcał działalności politycznej i społecznej. Był m.in.: wiceprzewodniczącym ZZ ZMS WSK Mielec (1962–1971), członkiem Zarządu FKS Stal Mielec (1971–1981) i wiceprezesem urzędującym Klubu (1979–1981), radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (1984–1988), prezesem I–ligowej sekcji lekkoatletycznej Stali (1985–1996) i ostatnim prezesem wielosekcyjnego FKS Stal Mielec (1996-1997), ławnikiem Sądu Rejonowego w Mielcu (1998–2002) i wiceprzewodniczącym Rady Osiedla J. Kusocińskiego w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Złotą Odznaką ZZ Metalowców, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Złotą Jubileuszową Odznaką „PZL-Stal” Mielec. Zmarł 30 V 2009 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Ryszard Sieroń

    Ryszard Sieroń

SIEROŃ RYSZARD, urodzony 5 IX 1946 r. w Niecieczy, woj. krakowskie, syn Franciszka i Anny z domu Jędraszek. Ukończył Zasadniczą Szkołę Mechanizacji Rolnictwa w Tuchowie i Technikum Mechaniczne w Mielcu z maturą w 1975 r. oraz studia z zakresu ekonomiki i organizacji przemysłu na Wydziale Ekonomii UMCS w Lublinie w 1982 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1968 r. w Zakładach Mechanicznych w Tarnowie i m.in. pracował w ramach kontraktu na budowie cukrowni w Czechosłowacji. Od 1971 r. do 1978 r. był ślusarzem w WSK Mielec. W latach 1978-1982 pracował w WSS „Społem” Oddział Mielec na stanowisku głównego specjalisty, a od 1982 r. do 1987 r. pełnił funkcję prezesa Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo–Pszczelarskiej w Mielcu. W 1987 r. wyjechał na kontrakt do ZSRR i powrócił w 1992 r.. Od młodości angażował się w działalność polityczną i społeczną. W młodości działał w ZHP, ZMW i ZMS, m.in. pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Międzywydziałowego ZMS i członka prezydium Zarządu Zakładowego ZMS w WSK Mielec. Od 1967 r. należał do PZPR i był m.in. sekretarzem Komitetu Zakładowego w WSS „Społem” O/Mielec. Od wielu lat jest zaangażowanym działaczem samorządowym, m.in. jako członek, a następnie długoletni przewodniczący Rady Osiedla M. Kopernika w Mielcu (pełni nadal tę funkcję), a także jako radny Rady Miejskiej. W kadencji 1998–2002 jako przewodniczący Komisji Kultury i Sportu Rady Miejskiej wniósł znaczący udział w zakończenie remontu i oddanie do użytku Pałacyku Oborskich – siedziby Muzeum Regionalnego w Mielcu. Po likwidacji FKS „PZL-Stal” Mielec w 1997 r. był współzałożycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Piłki Ręcznej „Stal”. Wspierał także działalność innych mieleckich klubów sportowych. W 2006 r. został wybrany radnym i przewodniczącym Komisji Sportu i Rekreacji Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2006-2010. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Związku Zawodowego Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Odznaką Przemysłu Cukrowniczego (czechosłowacka), Złotym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Srebrną Honorową Odznaką Polskiego Związku Piłki Siatkowej, Srebrną Odznaką Polskiego Związku Piłki Ręcznej, Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Sportu” i Odznaką „Zasłużony Działkowiec”. Zmarł 6 X 2011 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SIERPOWSKI ANTONI, urodzony 3 V 1897 r. w Balinie koło Trzebini. Absolwent Szkoły Wydziałowej w Krakowie. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii austriackiej. Walczył m.in. na froncie włoskim. Po powrocie do niepodległej Polski, w 1919 r. uczestniczył jako żołnierz Wojska Polskiego w konflikcie polsko-czeskim. Ukończył naukę w Seminarium Nauczycielskim w Krakowie i w 1919 r. został zatrudniony jako nauczyciel w szkole powszechnej w Białobrzegach nad Pilicą. W 1921 r. został kierownikiem tej szkoły. Później był kierownikiem szkół powszechnych w Rudce (1922-1926), Milejczycach (1926-1929) i Mielniku (1929-1937). Równocześnie dokształcał się, m.in. w 1926 r. ukończył Wyższy Kurs Nauczycielski (kierunek humanistyczny) w Warszawie. W 1937 r. został przeniesiony do Mielca, gdzie skierowano go do Borowej na stanowisko kierownika szkoły. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej oficjalnie kierował szkołą powszechną w Borowej, a od 1941 r. prowadził tajne nauczanie w zakresie gimnazjum. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej zamieszkał w Mielcu i był kierownikiem Spółdzielczej Składnicy Materiałów Piśmiennych i Książek „Ogniwo”. Jeszcze w 1945 r. wyjechał do Krakowa i tam uczył w zawodowych szkołach średnich: Liceum Spółdzielczo-Handlowym i Liceum Administracyjno-Handlowym. W 1953 r. przeniósł się do Sopotu, gdzie do przejścia na emeryturę w 1960 r. uczył w Technikum Handlowym, a później – w niepełnym wymiarze godzin – w Zaocznym Technikum Ekonomicznym. W latach 70. powrócił do Krakowa. Zmarł 9 XI 1981 r. Spoczywa na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

 

  • Jan Sierżęga

    Jan Sierżęga

SIERŻĘGA JAN MARIA, urodzony 8 II 1933 r. w Nancy (Francja), syn Ludwika i Anny z domu Jęczalik. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Rzeszowie. Po maturze w 1952 r. z nakazu pracy został zatrudniony w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu i z przedsiębiorstwem tym związał całą pracę zawodową. Początkowo pracował jako technolog w służbach przygotowania produkcji, a następnie pełnił funkcję kierownika sekcji na wydziale montażu ostatecznego. W 1963 r. ukończył studia na Politechnice Śląskiej w Gliwicach i uzyskał tytuł magistra inżyniera. 1 II 1965 r. został asystentem dyrektora technicznego, a kolejnymi funkcjami, które pełnił, były: zastępca głównego energetyka (1965-1974), główny energetyk (1974-1975), zastępca głównego inżyniera ds. technicznego przygotowania produkcji (1975-1977), zastępca dyrektora ds. koordynacji produkcji (1977-1979) i zastępca dyrektora ds. handlowych (1979-1985). W latach 1986–1990 pracował jako starszy przedstawiciel handlowy WSK „PZL-Mielec” na placówce we Lwowie. W ramach dodatkowych prac pełnił nadzór nad modernizacją Elektrociepłowni w Mielcu oraz nad wykonaniem sieci i instalacji elektrycznych na terenie nowych obiektów Zakładu Usług Agrolotniczych w Mielcu. Pracując zawodowo, dokształcał się i uzyskał uprawnienia m.in.: budowlane w zakresie instalacji i urządzeń elektrycznych (1970), w zakresie dozoru nad eksploatacją urządzeń energetycznych (1973) i rzeczoznawcy SIMP w zakresie gospodarki energetycznej w przemyśle (1976). Udzielał się społecznie jako działacz Stowarzyszenia Elektryków Polskich, SIMP i Automobilklubu Rzeszowskiego. W 1990 r. przeszedł na emeryturę, a od 1994 r. prowadził własne Biuro Usług Technicznych i Handlowych. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką Honorową Stowarzyszenia Elektryków Polskich i Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu Zagranicznego”. Zmarł 22 II 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SIERŻOŃ JAN, dowódca policji (straży) miejskiej w Mielcu na przełomie XIX i XX w., plutonowy od 1901 r.

 

SIEWIERSKI FRANCISZEK, burmistrz rzochowski w latach 80. XVIII w.

 

SIEWIERSKI JAN, wójt rzochowski w latach 80. XVIII w., wymieniany w dokumentach w 1780 i 1787 r., burmistrz rzochowski wzmiankowany w 1788 r.

 

SIEWIERSKI JÓZEF, urodzony 10 III 1926 r. w Rzochowie, syn Michała i Rozalii z domu Siewierska. Ukończył szkołę powszechną w Rzochowie. W czasie okupacji pracował w niemieckiej firmie „NOL” do lipca 1943 r., a następnie został wywieziony na przymusowe roboty do Linz w północno-wschodniej Austrii. Udało mu się uciec i powrócić do Rzochowa. Pomagał rodzicom w pracach na gospodarstwie. Musiał jednak ukrywać się, ponieważ Niemcy poszukiwali go jako uciekiniera. Od 1945 r. do wiosny 1947 r.  pracował w Tarnowie w firmie „Chromometal”, a następnie został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w Szczecinie. W 1949 r., po przeniesieniu do rezerwy, powrócił w rodzinne strony i podjął pracę w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. W 1951 r. został skierowany do Szkoły Oficerskiej nr 1 we Wrocławiu, którą ukończył 3 VIII 1954 r. w stopniu podporucznika. Służbę wojskową pełnił w 18. pułku piechoty w Wadowicach, a następnie w 14. pułku piechoty w Tarnowie. W 1955 r. został zdemobilizowany i powrócił do pracy w WSK Mielec. Później pracował w Elektrociepłowni w Mielcu, a przed emeryturą pełnił funkcję kierownika Miasteczka Młodego Robotnika w Mielcu.  Kilkakrotnie wybierano go do Gromadzkiej Rady Narodowej w Rzemieniu. Był także prezesem Kółka Rolniczego w Rzochowie. Od 1983 r. należał do  mieleckiego Koła ZBŻZ i udzielał się w komisjach do spraw spotkań z młodzieżą, historycznej i kronikarskiej. Za tę aktywną działalność został wpisany do „Księgi Zasłużonych dla ZW ZŻWP” w Rzeszowie. Działa również  w mieleckiej LOK. Odznaczony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz medalami i odznakami resortowymi.

 

  • ks. Michał Siewierski

    ks. Michał Siewierski

SIEWIERSKI MICHAŁ (ksiądz), urodzony 7 III 1915 r. w Rzochowie, syn Piotra i Marianny z domu Żak. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1935 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1940 r. w kaplicy w Błoniu przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1940-1943 był wikariuszem w Lisiej Górze, a w latach 1943-1973 pracował jako katecheta w Ropczycach. W 1973 r. został mianowany proboszczem w Stróżach. Zmarł 29 IV 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Stróżach.

 

SIEWIERSKI WOJCIECH, burmistrz rzochowski, wzmiankowany w dokumencie w 1833 r.

 

  • Rafał Sikora

    Rafał Sikora

SIKORA RAFAŁ, urodzony 17 II 1987 r. w Mielcu, syn Edwarda i Renaty z domu Polak. Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 im. st. sierż. pil. Stanisława Działowskiego w Mielcu, maturę zdał w 2006 r. W latach szkolnych trenował początkowo piłkę nożną w Stali Mielec, a od 2001 r. do 2006 r. chód sportowy w TG Sokół Mielec pod kierunkiem trenera Józefa Wójtowicza. W tym czasie wielokrotnie zdobywał medale mistrzostw Polski w kategorii młodzików i juniorów. W związku z rozpoczęciem studiów w Krakowie w 2007 r. przeszedł do AZS AWF Kraków. Pod opieką trenera klubowego i kadry narodowej, Krzysztofa Kisiela, wyraźnie poprawił rekordy życiowe i awansował do ścisłej czołówki krajowej seniorów oraz reprezentacji Polski. Ważniejsze sukcesy: *2003 – Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych (Sherbrooke, Kanada) – 7 miejsce w chodzie na 10 km; *2009 – Mistrzostwa Polski (Hollenburg) – złoty medal w chodzie na 50 km (3:52.33, najlepszy wynik w Europie do 23 lat), Drużynowy Puchar Europy (Metz, Francja) – brązowy medal w chodzie na 20 km; *2011 – Halowe Mistrzostwa Polski (Spała) – brązowy medal w chodzie na 5 km (19:53.22), Mistrzostwa Polski (Dudince, Słowacja) – srebrny medal w chodzie na 50 km (3:46.16), Mistrzostwa Świata (Daeg, Korea Płd.) – 13. miejsce w chodzie na 50 km (3:50.24); *2012 – Halowe Mistrzostwa Polski (Spała) – srebrny medal w chodzie na 5 km (19:22.15), Mistrzostwa Polski (Dudince, Słowacja) – srebrny medal w chodzie na 50 km (3:46.52), Igrzyska Olimpijskie w Londynie – 18. miejsce w chodzie na 50 km (3:47.47); *2013 r.: Puchar Europy (Dudince, Słowacja) – 8. miejsce indywidualnie i brązowy medal drużynowo (reprezentacja Polski); *2014 – Halowe Mistrzostwa Polski (Sopot) – srebrny medal w chodzie na 5 km (19.13,77), Mistrzostwa Polski (Dudince, Słowacja) – brązowy medal w chodzie na 50 km (3.55.11).

 

  • Stanisław Sikora

    Stanisław Sikora

SIKORA STANISŁAW, urodzony 23 XI 1911 r. w Młodochowie, pow. mielecki, syn Józefa i Katarzyny. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1933 r. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych w Zambrowie i 43 Pułku Piechoty w Dębnie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. w Armii Łódź jako podporucznik piechoty – dowódca samodzielnej kompanii karabinów maszynowych w 2 pułku piechoty. Uczestniczył w działaniach bojowych na szlaku: Bełchatów – Brzeziny – Łódź – Nowy Dwór – Ołtarzew – Modlin. Bral udział w obronie twierdzy Modlin w dniach 17 – 29 IX 1939 r. Po kapitulacji został wzięty do niewoli niemieckiej i umieszczony w niemieckim obozie jenieckim w Działdowie. Zwolniono go z obozu pod rygorem meldowania się władzom okupacyjnym w Mielcu. Powrócił w rodzinne strony, ale po wstąpieniu do ZWZ musiał ukrywać się. Posługiwał się pseudonimem „Krzemień”. Został mianowany dowódcą placówki ZWZ-AK Mielec-Północ. W czasie akcji „Burza” współpracował w wojskami radzieckimi. Jesienią 1944 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i został skierowany do 5 Pułku Zapasowego w Lublinie, a później przeniesiony do 10 Pułku Piechoty w Konkolewnicy. Brał udział w walkach w okolicach Warszawy, a później Głogowa i Budziszyna, gdzie dowodził kompanią. Po kapitulacji Niemiec uczestniczył w walkach z oddziałami niemieckimi nie uznającymi rozkazu o poddaniu się, a po zakończeniu akcji powrócił z pułkiem do Ostrowa Wielkopolskiego. Ze względu na chorobę zwrócił się z prośbą o zdemobilizowanie i po jej pozytywnym załatwieniu powrócił do Mielca. Od 1946 r. do 1975 r. pracował w Wydziale Rolnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i przez dwa lata w Powiatowym Sztabie Wojskowym w niepełnym wymiarze godzin. Po likwidacji powiatu mieleckiego i PPRN przeszedł na emeryturę. Udzielał się społecznie jako prezes Koła nr 2 ZBoWiD w Mielcu oraz członek zarządu Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu. Posiadał stopień majora rezerwy. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych, Medalem Za Warszawę i Berlin, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem „Za Wojnę Obronną 1939 r. i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 27 II 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SIKORA-LICHY AGNIESZKA, urodzona 10 V 1955 r. w Mielcu, córka Jana i Barbary z domu Magdeczka. Ukończyła Zasadniczą Szkołę Handlową w Mielcu, a następnie uczęszczała do Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Treningi lekkoatletyczne rozpoczęła w 1969 r. w LKS Tęcza Mielec pod kierunkiem Zbigniewa Radłowskiego. Specjalizowała się w biegu na 800 m, a ponadto biegała na dystansach: 400 m ppł, 1500 m i 3000 m. 

W latach 1974-1993 pracowała w sekretariacie LKS Tęcza Mielec. Po uzyskaniu uprawnień instruktora lekkoatletyki (1976) trenowała grupy młodzieżowe Tęczy. Od 1980 r. do 1993 r. pełniła funkcję sekretarza Zarządu LKS Tęcza Mielec i LKS Tęcza-Sokół Mielec. W 1987 r. także MKS Gryf Mielec powierzył jej prowadzenie sekretariatu i na tym stanowisku pracuje nadal. W latach 90. powierzono jej funkcję sekretarza w Zarządzie MKS Gryf. Brała udział w organizacji Towarzystwa Gimnastycznego Sokół Mielec (1991 r.) i przez wiele lat prowadziła jego sekretariat. Długoletnią kompetentną i sumienną pracą wniosła znaczący wkład w funkcjonowanie wszystkich mieleckich klubów sportowych mających siedzibę na stadionie przy ul. Warszawskiej. Wyróżniona m.in. Złotą Odznaką Ludowych Zespołów Sportowych, Brązową i Srebrną Odznaką Polskiego Związku Lekkiej Atletyki oraz Brązową Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.

 

  • Bożena Sikorska-Stąpor

    Bożena Sikorska-Stąpor

SIKORSKA-STĄPOR BOŻENA WIESŁAWA (z domu SIKORSKA), urodzona 22 I 1945 r. w Łukowie, córka Franciszka i Wiktorii z domu Cabaj. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Komarówce Podlaskiej, maturę zdała w 1962 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończyła w 1968 r., uzyskując tytuł lekarza medycyny. W latach 1968–1970 odbyła staż podyplomowy w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. Od 1970 r. do 2004 r. pracowała w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako asystent i później kierownik Poradni Zdrowia Psychicznego, a następnie kierownik Poradni Specjalistycznych. Uzyskała specjalizację I stopnia z psychiatrii. Od 1 I 2005 r. pracuje w Poradni Zdrowia Psychicznego NZOZ w Mielcu. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i odznakami resortowymi za wzorową pracę w służbie zdrowia.

 

SIKORSKY AIRCRAFT CORPORATION, zakłady lotnicze w Stratford (stan Connecticut, USA). Założył je w 1923 r. amerykański konstruktor pochodzenia rosyjskiego Igor Sikorsky. Początkowo nazywały się: Westland-Sikorsky. W ostatnich kilkudziesięciu latach specjalizuje się w produkcji śmigłowców bojowych Black Hawk (Czarny Jastrząb). W 2006 r. zakupił Polskie Zakłady Lotnicze w Mielcu w celu utworzenia centrum produkcyjnego śmigłowców na Europę. W 2007 r. rozpoczęto w Mielcu produkcję części kabin śmigłowca. W 2008 r planuje się produkować kompletne kabiny, a w 2011 r. – całe śmigłowce.

 

SIKORSKIEGO WŁADYSŁAWA (ULICA), krótka (172 m) ulica miejska na osiedlu J. Kusocińskiego. Biegnie od al. Niepodległości do ul. L. Staffa, omijając łukiem budynek z siedzibą główną administracji Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Powstała w ramach budowy osiedla fabrycznego WSK Mielec w latach 50., a patrona otrzymała 26 VI 1957 r. Od początku lat 70. do niedawna dominantą wśród jej sąsiadów pozostawał okazały lokal gastronomiczny PSS „Społem” – kawiarnia „Violetta”, później kilkakrotnie modernizowany. Aktualnie w tym lokalu funkcjonuje pizzeria. Przy tej ulicy znajduje się także mielecki Oddział ZUS (w budynku po hotelu „Goplana”) oraz PSS „Społem” i inne instytucje w zmodernizowanym budynku dawnej kotłowni osiedlowej. Nową nawierzchnię asfaltową oraz chodniki i parkingi z kostki otrzymała w 2002 r.

Patron ulicy: WŁADYSŁAW EUGENIUSZ SIKORSKI to polityk, generał, inżynier budownictwa wodnego. Urodził się 20 V 1881 r. w Tuszowie Narodowym koło Mielca jako syn kierownika tamtejszej szkoły ludowej. Ukończył studia z dziedziny budownictwa wodnego. Uczestniczył w tajnych działaniach niepodległościowych. Od 1914 r. był członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego, od 1916 r. szefem Departamentu Wojskowego tego Komitetu, a od 1917 dowódcą Komendy Uzupełnień Polskiego Korpusu Posiłkowego. Od 1918 r. służył zawodowo w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 był dowódcą Grupy Poleskiej, a później dowódcą 5. armii i 3. armii. W latach 20. pełnił szereg ważnych funkcji państwowych. Był kolejno: szefem Sztabu Generalnego WP, premierem i ministrem spraw wewnętrznych (1922-1923) oraz generalnym inspektorem piechoty i ministrem spraw wojskowych (1924-1925). W dalszych latach został odsunięty od funkcji centralnych i do 1939 r. pozostawał w dyspozycji ministra spraw wojskowych. Wolny czas poświęcił na studiowanie spraw wojskowych i pracę pisarską. W 1936 r. był jednym z inicjatorów Frontu Morges i utworzenia Stronnictwa Pracy. We wrześniu 1939 r. przedostał się do Francji. 30 IX 1939 r. został premierem i ministrem spraw wojskowych rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, a 7 XI powierzono mu także funkcję naczelnego wodza i generalnego inspektora sił zbrojnych. Był organizatorem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Od czerwca 1940 r. przebywał w Wielkiej Brytanii. Dążył do zwycięstwa nad Niemcami w sojuszu z państwami zachodnimi i do odbudowy niepodległego państwa polskiego w granicach sprzed wojny. Podjął też próby ułożenia stosunków z ZSRR. Zginął w katastrofie lotniczej w Gibraltarze 4 VII 1943 r. Tajemnicze okoliczności katastrofy nie zostały do dziś wyjaśnione. Jego pierwszym miejscem spoczynku był polski cmentarz wojskowy w angielskim mieście Newark. W 1993 r. sprowadzono zwłoki gen. W. Sikorskiego do Polski i umieszczono w Grobach Królewskich w katedrze na Wawelu. W tych działaniach uczestniczył także Mielec, współpracujący z Newarkiem.

 

SILNICKI WOJCIECH, ksiądz, proboszcz parafii w Rzochowie od 1594 r. W czasie jego pracy duszpasterskiej powstało Bractwo Różańcowe.

 

  • Józef Simiński

    Józef Simiński

SIMIŃSKI JÓZEF, urodzony 18 III 1949 r. w Mielcu, syn Władysława i Apolonii z domu Bukała. Absolwent Średniego Studium Zawodowego (kierunek społeczno-prawny) w Mielcu. W latach 1969-1984 pracował w WSK „PZL-Mielec” jako formier tworzyw sztucznych. W 1984 r. przeszedł do Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego i m.in. pracował na budowach w ZSRR (1985-1986) oraz jako specjalista w dziale socjalnym i kierownik hotelu MPB (1986-1991). Pracuje w firmie ochroniarskiej „ARGUS”. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1979 r. i do dziś jest czynnym krwiodawcą. Oddał łącznie 51 700 ml krwi (2014). W latach 80. pełnił funkcję Klubu HDK przy MPB w Mielcu, a później był prezesem Rejonowego Klubu HDK w Mielcu i przewodniczącym Rady Klubów HDK w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem XXX-lecia HDK i Odznaką Zasłużony dla PCK III stopnia oraz Odznaką „Honorowy Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu”.

 

  • Franciszek Siorek

    Franciszek Siorek

SIOREK FRANCISZEK, urodzony 1 IV 1883 r. w Niechobrzu woj. lwowskie, syn Józefa i Zofii z Rusinów. Absolwent Gimnazjum w Rzeszowie, maturę zdał w 1902 r. Studiował historię i geografię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Egzamin nauczycielski zdał 18 II 1907 r. Pracę nauczycielską podjął 4 IV 1907 r. w Gimnazjum w Brzeżanach, ale jeszcze tego roku rozpoczął służbę wojskową (jako jednoroczny ochotnik) w 13 pułku piechoty w Krakowie i w trakcie służby otrzymał stopień podchorążego. Do pracy w Brzeżanach powrócił 1 IX 1908 r. W 1911 r. zdał egzamin ze stenografii polskiej w systemie Gabelsbergera-Folińskiego (Lwów, 3 VII), a 1 IX tego roku rozpoczął pracę w c.k. Gimnazjum w Mielcu jako nauczyciel historii i geografii. W październiku 1911 r. założył pierwszą w Mielcu drużynę skautową młodzieży gimnazjalnej, nazwaną nieco później I Mielecką Drużyną Skautową im. T. Kościuszki. W 1914 r. został powołany do armii austriackiej i w randze podporucznika brał udział w I wojnie światowej. W czasie działań wojennych dostał się do niewoli rosyjskiej, z której został wypuszczony 1 XI 1918 r. Powrócił do mieleckiego gimnazjum i pracował w nim jako profesor do najazdu Niemiec hitlerowskich na Polskę w 1939 r. Od IX 1927 r. do III 1928 r. pełnił funkcję dyrektora szkoły. Angażował się w różne przedsięwzięcia społeczne na terenie miasta. Był jednym z członków założycieli Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego i kierownikiem Prywatnego Nauczycielskiego Seminarium Żeńskiego w latach 1924-1926 r. Przez pewien czas kierował także Stowarzyszeniem Popierania Szkół Zawodowych w Mielcu. Prezesował Związkowi Oficerów Rezerwy, był członkiem Zarządów: Towarzystwa Szkoły Ludowej, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Koła Przyjaciół Akademika. W uznaniu zasług przyznano mu w 1929 r. prawa do Medalu Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości. W 1940 r. został aresztowany przez gestapo. Zmarł (został zamordowany ?) w 1942 r. w obozie koncentracyjnym w Oranienburgu.

 

SIORKA FRANCISZKA (ULICA), ulica miejska (ok. 196 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Sąsiaduje z ul. Tadeusza Bigo i ul. Franciszka Kazany. Ma nawierzchnię gruntową. W przyszłości planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nadała jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.

Patron ulicy: FRANCISZEK SIOREK (1883-1942), był nauczycielem szkół mieleckich, założycielem mieleckiego skautingu i harcerstwa, uczestnikiem I wojny światowej, współzałożycielem i dyrektorem Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego. Tam zmarł lub został zamordowany w 1942 r.

 

SITKI ROMANA BŁOGOSŁAWIONEGO KSIĘDZA (ULICA), niewielka ulica miejska (184 m) na osiedlu T. Kościuszki. Powstała w ramach pierwszej zabudowy miasta Mielca w XV w. jako jedna z dróg prowadzących do kościoła parafialnego. W latach 40. XX w. otrzymała nazwę Szkolna ze względu na sąsiedztwo budynku szkolnego. Dla uczczenia wyniesienia na ołtarze Bł. Ks. Romana Sitki (wielce zasłużonego dla Mielca) – 25 V 2000 r. Rada Miejska uczyniła go patronem ulicy złożonej z ul. Szkolnej i części ul. Hetmańskiej. Aktualnie ulica ma nawierzchnię i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Jej adres mają obiekty parafii św. Mateusza i posesja prywatna.

  • Bł. ks. Roman Sitko

    Bł. ks. Roman Sitko

Patron ulicy: SITKO ROMAN (błogosławiony ksiądz), urodzony 30 III 1880 r. w Czarnej Sędziszowskiej, syn Wawrzyńca i Marii z domu Borys. Absolwent Gimnazjum w Rzeszowie, maturę zdał w 1900 r. Studiował teologię w tarnowskim seminarium i w 1904 r. przyjął święcenia kapłańskie. Został kapelanem biskupa Leona Wałęgi i prefektem Małego Seminarium. W 1907 r. przybył do Mielca, gdzie jako katecheta pracował w Państwowym Gimnazjum do 1921 r. Zainicjował budowę bursy gimnazjalnej w Mielcu i doprowadził do jej wybudowania, przeznaczając nań także własne środki finansowe. Od IX 1912 r. do X 1913 r. pełnił funkcję dyrektora gimnazjum. Rozwinął różne formy wychowania religijnego i patriotycznego młodzieży. W 1921 r. powrócił do Tarnowa, gdzie pracował jako katecheta II Gimnazjum i dyrektor Bursy św. Kazimierza, a 3 XI 1922 r. został mianowany kanclerzem Kurii Diecezjalnej oraz kanonikiem gremialnym kapituły katedry tarnowskiej. Poza obowiązkami administracyjnymi interesował się życiem religijnym Tarnowa i zainicjował budowę kościoła Najświętszego Serca Jezusowego w biednej części miasta – Grabówce oraz przewodniczył komitetowi tej budowy. Dostrzegano te nieprzeciętne dokonania. W 1928 r. otrzymał tytuł szambelana papieskiego, w 1934 r. – prałata domowego, a w 1938 r. – protonotariusza apostolskiego, zaś 11 XI 1934 r. prezydent RP prof. Ignacy Mościcki wyróżnił go odznaczeniem „Polonia Restituta”. W 1937 r. powierzono mu funkcję rektora Seminarium Duchownego w Tarnowie. W czasie okupacji hitlerowskiej, wbrew zakazowi władz niemieckich zorganizował tajne nauczanie kleryków. Na wiosnę 1941 r. udało się uzyskać zezwolenie na kontynuowanie nauki, ale tylko roczników rozpoczętych przed wojną, bez prawa tworzenia nowych. Uruchomił więc działalność seminarium w willi w Błoniu, będącej własnością seminarium. Zaangażowana i ofiarna działalność ks. Sitki drażniła jednak Niemców. 22 V 1941 r. został aresztowany i umieszczony w tarnowskim więzieniu. Wypełniał w nim posługi kapłańskie (dostarczano do celi sakramenty święte) i podtrzymywał na duchu współwięźniów. Po procesie w Krakowie (14 III 1942 r.) przebywał w więzieniu na Montelupich, a następnie w Tarnowie. Po odbyciu zasądzonej kary nie został wypuszczony, bowiem 1 VIII 1942 r. uznano go za więźnia politycznego i 20 VIII przewieziono do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i przydzielono numer 61908. Został zamordowany prawdopodobnie 12 X 1942 r. W czasie wizyty w Polsce w 1999 r., na uroczystościach w Warszawie (14 VI) Papież Jan Paweł II ogłosił błogosławionymi 108 męczenników z okresu II wojny światowej, a wśród nich ks. Romana Sitkę. Jego epitafia znajdują się m.in. w kaplicy gimnazjalnej św. Stanisława Kostki w Mielcu, kościele parafialnym w rodzinnej Czarnej Sędziszowskiej i Seminarium Duchownym w Tarnowie. Jest także m.in. patronem mieleckiej ulicy przy kościele św. Mateusza.

 

  • Andrzej Sitko

    Andrzej Sitko

SITKO ANDRZEJ, urodzony 22 IX 1955 r. w Mielcu, syn Czesława i Emilii z domu Majka. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. Studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu i w 1979 r. uzyskał tytuł inżyniera oraz został mianowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Od X 1979 r. został dowódcą plutonu czołgów kompanii szkolnej w 11 pułku czołgów średnich w Giżycku. Ukończył kursy przeszkolenia oficerów pionu kadrowego szczebla oddziału w Łodzi (1981) oraz oficerów WSzW i WKU (1985). W styczniu 1986 r. został przeniesiony do Wojskowej Komendy Uzupełnień w Mielcu na stanowisko oficera sekcji poboru i uzupełnień, a następnie był kolejno: kierownikiem sekcji administrowania oficerami i chorążymi rezerwy, kierownikiem sekcji mobilizacji i administracji rezerwami osobowymi oraz zastępcą komendanta. Awansował kolejno na stopnie: porucznika (1982), kapitana (1985), majora (1990) i podpułkownika (1996). 20 I 2003 r. został wyznaczony na stanowisko komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w Mielcu. Ukończył studia nauczycielskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyskał tytuł magistra (1995), studia podyplomowe w zakresie rachunkowości i zarządzania finansami w Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie (1998) i studia podyplomowe w zakresie zarządzania oświatą i przedsiębiorczości w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (2002). Od 2001 r. pracował dodatkowo jako nauczyciel w Mieleckiej Szkole Biznesu Policealnym Studium Zawodowym dla Dorosłych w Mielcu. Angażował się społecznie jako przewodniczący Rady ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Mielcu, działacz Ligi Obrony Kraju i członek Klubu Strzeleckiego „Ogniomistrz”. Wyróżniony m.in.: Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi oraz medalami resortowymi, ochrony pożarowej i LOK. Funkcję komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w Mielcu pełnił do 2007 r. 

 

SITKOWSKI IGNACY (ksiądz), urodził się w 1784 r. Po studiach teologicznych w 1807 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Pilźnie i Tarnowie. W latach 1823-1824 administrował parafią w Rzochowie. Od 1824 r. był proboszczem w Łękawicy. Zmarł 6 I 1830 r.

 

SITO STANISŁAW (ksiądz), urodzony 27 XII 1965 r. w Mielcu, syn Bronisława i Anny z domu Leśniak. W 1980 r. ukończył Szkołę Podstawową w rodzinnych Wadowicach Górnych. Naukę kontynuował w Zasadniczej Szkole Przyzakładowej WSK „ PZL” Mielec w zawodzie monter mechanik silników spalinowych. Po jej ukończeniu w 1983 r. rozpoczął pracę w warsztatach samochodowych HTS. Jednocześnie podjął naukę w trzyletnim wieczorowym Liceum Ogólnokształcącym im. Stanisława Konarskiego dla Pracujących w Mielcu i w 1986 r. zdobył świadectwo dojrzałości. Od 11 września tegoż roku rozpoczął studia oraz formację kapłańską w Wyższym Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie i 13 czerwca 1992 r., w konkatedrze św. Jakuba w Olsztynie, przyjął święcenia kapłańskie. Studia seminaryjne zastały uwieńczone obroną pracy magisterskiej Rodzina źródłem miłości Ojczyzny w świetle nauczania Stefana Kardynała Wyszyńskiego na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Na stanowisku wikariusza-katechety pracował w parafiach: Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ostródzie (1992-1994), św. Brunona w Bartoszycach (1994-2000) i św. Józefa w Olsztynie (2000-2003). W 2003 r. został mianowany proboszczem parafii p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Kanigowie i Św. Krzysztofa w Zagrzewie. W latach 2003-2005 studiował na Wydziale Teologii Uniwersytetu 

Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie i uzyskał tytuł licencjata Świętej Teologii. W 2008 r. został mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiackiej przy kościele św. Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim. Od 2011 r. jest proboszczem parafii św. Jana Nepomucena w Wielbarku i parafii św. Józefa w Opaleńcu. Utrzymuje stały kontakt z rodzinnymi Wadowicami Górnymi i Mielcem.

SKAGGS MICHAEL R., pilot, ukończył Akademię Wojskową Stanów Zjednoczonych w West Point  w 1978 r. z tytułem licencjata (Bachelor of Science), Podyplomową Szkołę Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (US Navel Postgraduate School) z tytułem magistra inżynierii lotniczej oraz Szkołę Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (US Naval Test Pilot School) w 1992 r. Służył w armii amerykańskiej: 25 Dywizji Piechoty i 82 Dywizji Powietrznodesantowej. Uczestniczył w badaniach w Centrum Doświadczalnym Techniki Lotniczej Armii Stanów Zjednoczonych (US Army Aviation Technical Test Center). Od 1998 r. jest pilotem testowym i pilotem instruktorem w firmie Sikorsky Aircreaft. Odegrał kluczową rolę w projektowaniu kokpitu i przy testowaniu w locie kokpitów szklanych do śmigłowców Sikorsky S-70 i UH-60 Black Hawk. Od września 2010 r. pełni funkcję szefa pilotów w Polskich Zakładach Lotniczych a Sikorsky Company w Mielcu, produkujących śmigłowiec S-70i. M.in. szkoli pilotów śmigłowców S-70i oraz nadzoruje operacje lotnicze na tych śmigłowcach. Ponadto pomaga w marketingu i sprzedaży S-70i na całym świecie. Dotychczasowy bilans lotniczy: loty na 61 różnych typach samolotów w łącznym czasie 4 600 godzin, w tym 1 400 godzin jako pilot doświadczalny. W lutym 2013 r. obchodził 30. rocznicę pierwszego lotu śmigłowcem Black Hawk.

 

  • Marek Skalski

    Marek Skalski

SKALSKI MAREK MIECZYSŁAW, urodzony 25 III 1944 r. w Rykach, syn Romana i Janiny z Janickich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Rykach, maturę zdał w 1961 r. Po rocznej pracy w GS „Samopomoc Chłopska” w Rykach (1961-1962) studiował na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie i w 1967 r. uzyskał tytuł magistra filologii polskiej. W latach 1968-1969 pracował w „Filmie Polskim” jako statysta konny i dubler, m.in. w filmach: Hrabina Cosel, Bolesław Śmiały, Przygody pana Michała (TVP), Pan Wołodyjowski, Czarne chmury, Czterej pancerni, Hubal i Potop. W roku szkolnym 1969/1970 uczył języka polskiego w Zespole Szkół Ogólnokształcących w Sobieszynie koło Kocka i Szkole Podstawowej w Baranowie, a w następnym roku szkolnym był wychowawcą w Domu Dziecka w Lublinie. Od 1971 r. pracował w Wojewódzkiej Poradni Rehabilitacji Zawodowej przy WZS Inwalidów w Lublinie jako asystent socjalny. W 1975 r. przeniósł się do tworzonego w WSK Mielec Ośrodka Rehabilitacji Zawodowej na stanowisko pracownika socjalnego. W 1979 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu pedagogiki specjalnej (specjalność: pedagogika rewalidacyjna) oraz uczestniczył w Międzynarodowym Sympozjum Światowej Organizacji Pracy przy ONZ w Sztokholmie i wygłosił tam referat. W 1981 r. uczestniczył w tworzeniu struktur NSZZ „Solidarność” w WSK Mielec i pełnił funkcję sekcyjnego. Należał też do Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu i jako jego członek wziął udział w proteście przeciwko likwidacji znaków religijnych na terenie WSK. Został zwolniony dyscyplinarnie z WSK, a po przywróceniu przez sąd do pracy został skierowany do Robotniczego Centrum Kultury na stanowisko instruktora. Przerwał studia doktoranckie z zakresie rehabilitacji zawodowej i w 1985 r. ukończył kurs kulturalno-oświatowy COMUK w Łucznicy k/Garwolina. W 1990 r. został mianowany dyrektorem Miejskiego Ośrodka Kultury w Mielcu i pełnił tę funkcję do końca 1997 r. Przyczynił się do włączenia RCK w struktury MOK i utrzymania wszystkich zespołów artystycznych mimo kryzysu gospodarczo-społecznego Mielca po transformacji ustrojowej. Po restrukturyzacji mieleckich placówek kultury i utworzeniu Samorządowego Centrum Kultury od 1 I 1998 r. został mianowany zastępcą dyrektora SCK ds. Domu Kultury. Angażował się w sprawy społeczne środowiska. Dwukrotnie wybierano go radnym Rady Miejskiej w Mielcu (kadencje 1990-1994 i 1994-1998) i m.in. pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Turystyki. Ponadto od 1974 r. był członkiem Koła Myśliwskiego „Dzik” w Falenicy, a od 1985 r. – Koła „Knieja” w Mielcu. Posiada tytuł selekcjonera zwierzyny łownej. W latach 1998-2010 pracował na stanowisku zastępcy dyrektora SCK ds. Domu Kultury w Mielcu, a następnie przeszedł na emeryturę. Od 2007 r. do 2011 r. pełnił funkcję kanclerza Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu. W 2011 r. otrzymał Nagrodę Albertus.

 

SKARBEK KAZIMIERZ, urodzony 13 VII 1938 r. w Wiewiórce, powiat dębicki, syn Jana i Stefanii z domu Pierolas. Absolwent Technikum Mechanicznego w Dębicy. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1963 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Od 1956 r. pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL Mielec, na stanowiskach: konstruktora, starszego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika pracowni, kierownika działu i głównego konstruktora aparatury wtryskowej. Nadzorował m.in. próby, prace badawcze i usprawnienia konstrukcyjne. Należał do grupy najaktywniejszych wynalazców. Zgłosił około 50 rozwiązań, noszących cechy wynalazków i wzorów użytkowych. Uzyskał 8 patentów na wynalazek i 3 świadectwa ochronne na wzór użytkowy. Dzięki zastosowaniu jego 25 projektów racjonalizatorskich zaoszczędzono ponad 20 milionów złotych. Aktywnie działał w Klubie Techniki i Racjonalizacji przy WSK Mielec, a także pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Sądu Koleżeńskiego przy wojewódzkim KTiR w Rzeszowie. Udzielał się społecznie na terenie osiedla Smoczka, w którym mieszkał. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Odznaką „Zasłużony dla Wynalazczości i Racjonalizacji” oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1987 r. Zmarł 9 II 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Michał Skarbiński

    Michał Skarbiński

SKARBIŃSKI MICHAŁ, urodzony 10 IV 1903 r. w Grodźcu (Zagłębie Dąbrowskie), syn Jakuba i Marii z Krajewskich. Absolwent Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, maturę zdał w 1921 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej ukończył w 1926 r. i otrzymał tytuł inżyniera mechanika ze specjalnością lotniczą. W latach 1926-1929 pracował w kilku francuskich zakładach lotniczych i motoryzacyjnych. Do Polski wrócił w 1929 r. i został zatrudniony w Podlaskiej Wytwórni Samolotów jako kierownik studiów nad nowymi samolotami. W 1931 r. przeniósł się do firmy „Lilpop, Rau i Loewenstein” w Warszawie, gdzie został asystentem dyrekcji ds. organizacji i uczestniczył w unowocześnianiu organizacji pracy prowadzonym przez amerykańskiego specjalistę Wallaca Clarka, a następnie kierował odlewnią w tej firmie. Prowadził także badania w dziedzinie odlewnictwa. Po utworzeniu Centralnego Okręgu Przemysłowego przeniósł się do Państwowych Zakładów Lotniczych w Warszawie, gdzie objął kierownictwo zakładu budowy nowych samolotów bombowych: PZL-37 Łoś, PZL-43 Karaś II i Sum oraz myśliwców Jastrząb i PZL P24, a także samolotu pasażerskiego Wicher. W 1936 r. został mianowany dyrektorem technicznym zakładów lotniczych budowanych w Cyrance obok Mielca i wdrażał ich organizację według systemu Clarka. Pod jego kierunkiem wyprodukowano w 1939 r. 7 sztuk samolotów Łoś, a dalszą produkcję przerwał najazd Niemiec hitlerowskich na Polskę. M. Skarbiński wraz z częścią załogi oraz niektórymi zdemontowanymi urządzeniami i maszynami ewakuował się na wschód. Najazd wojsk radzieckich na ówczesne polskie ziemie wschodnie (17 IX) zakończył ewakuację, a M. Skarbińskiemu udało się powrócić do Warszawy. Tam do końca okupacji hitlerowskiej uczył w Państwowej Szkole Metaloznawczo-Odlewniczej II st. i Państwowej Szkole Budowy Maszyn II st. Był członkiem AK, posługiwał się pseudonimem „Marian”. Po wojnie podjął pracę na Politechnice Łódzkiej i jako profesor nadzwyczajny kierował Katedrą Obróbki Metali II (później Katedra Technologii Metali), a w latach 1955-1956 pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego. Jego staraniem powstały m.in. laboratoria odlewnictwa, które wykonywały ekspertyzy dla licznych fabryk z całego kraju. Jako ekspert z dziedziny organizacji pomagał przy organizacji i uruchomieniu produkcji w wielu polskich zakładach przemysłowych, m.in. zakładach lotniczych w Mielcu i na Ziemiach Zachodnich. Równocześnie od 1948 r. wykładał na Politechnice Warszawskiej i w 1957 r. przeniósł się do tej uczelni. Tam zorganizował Katedrę Odlewnictwa i jako kierownik doprowadził ją do znaczącej pozycji w polskim odlewnictwie. W latach 1965-1969 był prorektorem Politechniki Warszawskiej. Jego dorobek naukowy stanowi ponad 80 opublikowanych prac na tematy związane z odlewnictwem, spośród których kilka zostało uznanych za wyjątkowe i fundamentalne w tej dziedzinie. Ponad 30 prac wydano w językach obcych.) Najważniejsze prace: Projektowanie procesów technologicznych w odlewni (1954), Konstrukcja odlewów (1957), Uruchomienie produkcji w odlewni (1974), Oprzyrządowanie odlewnicze dla produkcji seryjnej, Dokładność wymiarowa odlewów (1966) i Technologiczność konstrukcji maszyn (1982). Pod jego kierunkiem doktoryzowało się z zakresu odlewnictwa i organizacji pracy 11 naukowców, a ponadto napisano ponad 120 prac magisterskich i inżynierskich. Zapraszano go na wykłady na uczelniach zagranicznych. Był członkiem wielu towarzystw i organizacji naukowych, m.in.: Komitetu Budowy Maszyn PAN i Komitetu Hutnictwa PAN. Pełnił liczne funkcje, m.in. był wiceprezesem Rady Normalizacji przy PAN i przewodniczącym Oddziału Warszawskiego STOP. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, tytułem „Zasłużonego Nauczyciela PRL”, Złotą Odznaką STOP, Złotą Odznaka NOT i godnością doktora honoris causa Politechniki Łódzkiej. Zmarł 5 II 1997 r. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

SKARGI PIOTRA KSIĘDZA (ULICA), jedna z większych (588 m) i ważniejszych ulic miejskich osiedla M. Kopernika. Powstała w latach 50. XX w. jako jedna z ulic bocznych ul. 22 Lipca, w ramach budowy osiedla fabrycznego WSK Mielec. Patrona otrzymała 26 VI 1957 r. Początkowo miała ledwie kilkadziesiąt metrów długości, ale w miarę powstawania osiedla M. Kopernika powiększała się jej długość i znaczenie. Aktualnie biegnie przez środek tego osiedla, od al. Niepodległości, w kierunku północno-zachodnim, do ul. Kazimierza Jagiellończyka, krzyżując się kolejno z ulicami: Dworcową, L. Staffa, W. Kossaka, Grunwaldzką i M. Kopernika. Od początku miała asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. W latach 2007-2009 przebudowano chodniki i wymieniono płyty na kostkę betonową. Istotną zmianą w otoczeniu ulicy było wyburzenie budynku dawnej przychodni lekarskiej, wykupionego przez inwestora prywatnego. Jej sąsiadami są głównie bloki mieszkalne, w tym nr 5 z szeregiem placówek handlowych i usługowych. Innymi ważniejszymi obiektami są: pawilon handlowo-usługowy, Przedszkole Miejskie nr 6 i Zakład Pielęgnacyjno-Opiekuńczy „Przystań”.

Patronem ulicy jest ks. PIOTR SKARGA (1536-1612), jeden z najwybitniejszych polskich kaznodziei, żarliwy duszpasterz i patriota, hagiograf, pierwszy rektor Akademii Wileńskiej, czołowy przedstawiciel kontrreformacji w Polsce. 

 

SKARŻYŃSKIEGO STANISŁAWA (ULICA), niewielka ulica miejska (148 m) na osiedlu Cyranka. Powstała na początku lat 70. XX w., w czasie budowy miniosiedla za hotelem „Jubilat” jako ostatnia ulica od strony północnej, łącząca ul. G. Piramowicza z ul. H. Boguszewskiej. Patrona otrzymała 28 III 1973 r. Miała asfaltową nawierzchnię i po obu stronach chodniki. W 2011 r. wykonano remont, położono nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki betonowej. Jej sąsiadami są wyłącznie posesje prywatne z domami jednorodzinnymi i bogatą zielenią.

Patron ulicy: STANISŁAW SKARŻYŃSKI (1899-1942), podpułkownik, pilot wojskowy, który specjalizował się w samolotowych lotach długodystansowych, m.in. w 1933 r. samotnie przeleciał przez Ocean Atlantycki polskim samolotem RWD-5 bis. W czasie II wojny światowej uczestniczył w bitwie o Wielką Brytanię. Zginął w czasie lotu bojowego w 1942 r. 

 

SKATEPARK, nowo wybudowany obiekt na terenach Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji od strony ul. Kazimierza Jagiellończyka, służący do aktywnego spędzania wolnego czasu. Został zbudowany dla amatorów jazdy na rolkach, deskorolkach i rowerach typu BMX. Jego powierzchnia wynosi 1 567 m2. Jest wykonany w całości z konstrukcji żelbetowej. Składa się z 17 elementów: Bowl, Piramida 1, Piramida 2, Funbox 1, Curb 30/70, Platforma, Zjazd 1, Curb 50, Quarterpipe + wave, Box 1, Box 2, Radius Curb 50, Zjazd 2, Wave, Spine + wave, Double hip, Quarterpipe + bank.  Jest jednym z największych na terenie Polski Południowo-Wschodniej i drugim co do wielkości (po Rzeszowie) na terenie województwa podkarpackiego.  Pozwolenie na użytkowanie wydano 31 X 2017 r. Uroczyste otwarcie odbyło się 4 XI 2017 r., wtedy też przeprowadzono I Otwarte Zawody BMX o Puchar Prezydenta Miasta Mielca, w których rywalizowano w dwóch kategoriach – „pro” i „amator”.

 

  • Bogusław Skiba

    Bogusław Skiba

SKIBA BOGUSŁAW STANISŁAW, urodzony 16 XI 1960 r. w Rzeszowie, syn Bolesława i Magdaleny z domu Barnuś. Karierę piłkarską rozpoczął w Stali Rzeszów i w jej drużynach występował jako obrońca do 1978 r. Od sezonu 1978/1979 grał (z przerwami z powodu kontuzji) w Stali Mielec do końca 1987 r. W tym czasie przyczynił się do dwukrotnego zdobycia 3. miejsca w ekstraklasie (1979, 1982). W latach 1977–1979 występował w reprezentacji Polski juniorów w 36 meczach, m.in. w ramach II Mistrzostw Świata (juniorów do lat 20) w Japonii (1979). W okresie od wiosny 1988 r. do jesieni 1989 r. grał w niemieckim zespole Victoria Aschaffenburg i wniósł spory wkład do jego awansu do II ligi. Rundę wiosenną sezonu 1989/1990 rozegrał w Stali Mielec, po raz ostatni w I lidze. W ekstraklasie zagrał ogółem 105 meczów i strzelił 2 bramki. W latach 1992–1994 występował w amatorskich drużynach niemieckich: SV Germania 1912 Dettingen i Grozostheim. Od 1995 r. nie grał, jednak w związku z trudną sytuacją Stali Mielec w sezonie 1996/1997 wznowił treningi, ale wystąpił tylko w 1 meczu w rundzie wiosennej. Rozpoczął własną działalność usługową (taxi) oraz podjął się prowadzenia lokalnych drużyn piłkarskich.

 

  • Leon Skiba

    Leon Skiba

SKIBA LEON, urodzony 22 IV 1943 r. w Pobiednie koło Sanoka, syn Jana i Anny z Wojciechowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Sanoku, maturę zdał w 1962 r. Do 1964 r. pomagał w rodzinnym gospodarstwie rolnym. 16 IX 1964 r. podjął pracę w Sanockiej Fabryce Autobusów w Sanoku na stanowisku dyspozytora, a następnie pracował jako technolog w Spółdzielni „Spójnia” w Sanoku (1968-1970) i ponownie w Sanockiej Fabryce Autobusów na stanowisku technologa (1970-1972). Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie (specjalność: samochody i ciągniki) i w 1970 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. 2 IX 1972 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako konstruktor. W 1977 r. uzyskał uprawnienia rzecznika patentowego wpisanego na listę Urzędu Patentowego PRL. W 1982 r. ukończył Studium Podyplomowe Wynalazczości i Ochrony Własności Przemysłowej na Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie. Poza etatową pracą w WSK Mielec (konstruktor, rzecznik patentowy) pracował w niepełnym wymiarze godzin jako rzecznik patentowy WSK „PZL-Krosno” i ZZD Chorzelów. Sam również był autorem m.in. wynalazku pn. „Nadwozie do transportu towarów w pozycji wiszącej” (Świadectwo Autorskie nr 177180 z 16 XI 1983 r.) i trzech wzorów użytkowych. W latach 80. mocno angażował się w działalność Klubu Inteligencji Katolickiej i przez wiele lat był jego wiceprezesem. W 1989 r. został wybrany pierwszym (po ponownej rejestracji „Solidarności” – 17 IV 1989 r.) przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” WSK Mielec. Z dniem 1 VIII 1990 r. został mianowany kierownikiem nowo utworzonego Urzędu Rejonowego w Mielcu i pełnił tę funkcję do 30 IV 1997 r. Był współorganizatorem urzędu i przyczynił się do jego sprawnego funkcjonowania. Miał także m.in. znaczący udział w zwróceniu parafiom zabranych majątków, pozyskaniu dla miasta Mielca gruntów budowlanych ze skarbu państwa oraz zawarciu ugody bankowej ratującej WSK Mielec w 1996 r. Był także przewodniczącym Komisji Poborowej w Mielcu. W 1997 r., po zmianie ekipy rządzącej w państwie, został zwolniony z funkcji kierownika UR. Po  niespełna miesięcznym okresie bezrobocia 27 V 1997 r. został zatrudniony w Agencji Rozwoju Regionalnego „MARR” S.A. w Mielcu i m.in. pełnił funkcję wiceprezesa. W 1998 r. został wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencję 1999 – 2002. Od 8 IX do 28 X 1999 r. ponownie pozostawał na bezrobociu.  Z dniem 1 XI 1999 r. podjął pracę w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Tarnobrzegu na stanowisku specjalisty. 6 XII 1999 r. uzyskał uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości i tytuł rzeczoznawcy majątkowego. Poza pracą zawodową nadal działał społecznie w mieleckim KIK i był członkiem Rady Parafialnej w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a ponadto należał do Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego i Towarzystwa im. gen. Władysława Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Zmarł 25 III 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Maria Skiba

    Maria Skiba

SKIBA MARIA (z domu CZYŻ), urodzona 7 VIII 1947 r. w Tułkowicach koło Strzyżowa, córka Stanisława i Józefy Witanek. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. A. Mickiewicza w Strzyżowie, maturę zdała w 1965 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie ukończyła w 1971 r. i uzyskała tytuł lekarza medycyny. Staż odbyła w Szpitalu Powiatowym w Gorlicach (1971-1972). 1 IX 1972 r. podjęła pracę w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na Oddziale Dziecięcym. Od 1 I do 30 VI 1973 r. pełniła obowiązki ordynatora Oddziału Noworodków. Po urlopie macierzyńskim pracowała nadal na Oddziale Dziecięcym do 1995 r. Po odbyciu wymaganego okresu kształcenia i zdaniu egzaminu uzyskała tytuł lekarza pediatry. Od 1997 r. do 2000 r. pełniła funkcję kierownika Poradni Dziecięcej w Przychodni Rejonowej nr 3 przy ul. ks. P. Skargi. Od 2001 r. jest  współwłaścicielem NZOZ „Zdrowie” przy ul. S. Żeromskiego 17 i lekarzem pediatrą. Od lat 80. wiele czasu poświęca działalności społecznej w ramach parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu, najpierw w Chrześcijańskiej Poradni Rodzinnej, od 1988 r. w Katolickiej Poradni Rodzinnej jako doradca ds. rodziny. Od wielu lat pełni także dyżury w Poradni Specjalistycznej „Arka” jako lekarz i doradca ds. rodziny. W 1988 r. ukończyła Studium Rodziny w Tarnowie, uzyskując misję kanoniczną upoważniającą do pracy w Duszpasterstwie Rodzin. W latach 90. wykładała w Studium Rodziny i PAT w Tarnowie oraz w Liceum Medycznym w Mielcu. Jest wykładowcą na kursach przedmałżeńskich dla młodzieży. Należy do Klubu Inteligencji Katolickiej i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.

 

  • Radosław Skiba

    Radosław Skiba

SKIBA RADOSŁAW, urodzony 20 VII 1977 r. w Kolbuszowej, syn Jerzego i Bronisławy z domu Mytych. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1996 r. Ukończył studia na Wydziale Administracyjno-Prawnym Wyższej Szkoły Administracji i Zarządzania w Przemyślu (specjalizacja: administracja celna) z tytułem licencjata w 1999 r., a następnie studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego (specjalizacja: finanse publiczne) i w 2002 r. otrzymał tytuł magistra. (Temat pracy: Transformacja systemu ochrony zdrowia w Polsce na podstawie procesu prywatyzacji i restrukturyzacji w służbie zdrowia.) Od X 1999 r. do XI 2004 r. pracował w Ministerstwie Zdrowia jako starszy specjalista w Departamencie Organizacji Ochrony Zdrowia Wydział Realizacji Systemu Ochrony Zdrowia. W tym czasie uczestniczył w procesie wdrożenia, realizacji i monitorowania restrukturyzacji w zakładach opieki zdrowotnej w ramach „Rządowego programu działań osłonowych i restrukturyzacji w Ochronie Zdrowia”, organizacji i podsumowaniu „Zintegrowanego programu ratownictwa medycznego” i pracach przy organizacji „Zintegrowanego Program u Operacyjnego Rozwoju Regionalnego” w zakresie ochrony zdrowia. W listopadzie 2004 r. został mianowany zastępcą dyrektora ds. ekonomiczno-finansowych Podkarpackiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia i pełnił tę funkcję do końca 2006 r. Od 1 I 2007 r. pracuje na stanowisku zastępcy dyrektora ds. ekonomiczno-finansowych Szpitala Powiatowego im. E. Biernackiego w Mielcu. Równocześnie w 2007 r. ukończył studia podyplomowe „Controlling” w Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie oraz w 2008 r. – studia podyplomowe w zakresie rachunkowości i zarządzania finansami dla zaawansowanych na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Brał udział w szkoleniach organizowanych przez Instytut Europejski w Łodzi we współpracy z Europejskim Instytut Administracji Publicznej w Maastricht oraz UKIE, a także uczestniczył w kilkudziesięciu konferencjach i seminariach organizowanych przez Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia. Jest ekspertem Ministra Zdrowia wpisanym na listę ekspertów na lata 2007-2013 oraz członkiem Korpusu Służby Cywilnej – obecnie Państwowego Zasobu Kadrowego. W 2012 r. powierzono mu funkcję dyrektora szpitala specjalistycznego „Pro Familia” w Rzeszowie. Poza pracą zawodową angażował się społecznie, m.in. był współorganizatorem imprez kulturalnych i rozrywkowych w mieleckim I LO im. S. Konarskiego, I Przemyskich Juwenaliów i I Międzynarodowego Maratonu Rzeszowskiego. W związku z trudnościami w pogodzeniu dwóch odpowiedzialnych funkcji – w 2015 r. zrezygnował z funkcji zastępy dyrektora Szpitala w Mielcu.

 

SKIRECKI STANISŁAW, urodzony 5 V 1916 r. w województwie poznańskim. Absolwent Państwowej Szkoły Rzemieślniczo-Przemysłowej w Poznaniu, w 1935 r. uzyskał dyplom ślusarza artystycznego. Pracował w Fabryce Wyrobów Metalowych w Poznaniu jako ślusarz narzędziowy. Odbył też służbę wojskową w I Batalionie Pancernym w Poznaniu i ukończył szkołę podoficerską ze stopniem kaprala. W 2. połowie lutego 1939 r. podjął pracę w PZL Wytwórnia Płatowców nr 2 w Mielcu na Wydziale Obróbki Mechanicznej. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) początkowo pozostał na swoim stanowisku, ale później przenoszono go na inne miejsca, m.in. był planistą i rozdzielającym prace w wydziale. Znał też bardzo dobrze język niemiecki, toteż mógł w miarę swobodnie poruszać się po fabryce („Flugzeugwerk” Mielec). Wykorzystywał te możliwości do przenoszenia wiadomości członkom organizacji konspiracyjnych. Zaprojektował i wykonał konspiracyjny krzyż harcerski (1943). Po zakończeniu wojny powrócił do Poznania, gdzie w 1946 r. został zatrudniony w Zakładach Hipolita Cegielskiego. W Wydziale Głównego Technologa pracował na stanowiskach: konstruktora, technologa specjalisty i zastępcy głównego technologa. Ukończył studia na Politechnice Wrocławskiej i w 1957 r. uzyskał tytuł inżyniera w zakresie technologii budowy maszyn. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 2 X 1986 r.

 

  • ks. Stanisław Składzień

    ks. Stanisław Składzień

SKŁADZIEŃ STANISŁAW (ksiądz), urodzony 6 V 1948 r. w Zawadzie koło Dębicy, syn Franciszka i Krystyny z domu Puskarz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdał w 1966 r. Tegoż roku rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Jako kleryk odbył zasadniczą służbę wojskowa w Brzegu nad Odrą (1967-1969), a następnie wrócił do seminarium. W 1974 r. ukończył studia z tytułem magistra teologii i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafii Przemienienia Pańskiego w Ropczycach (1974-1978), parafii św. Małgorzaty w Nowym Sączu (1978-1983) i parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gorlicach (1983–1987). W 1987 r. został mianowany przez ks. bpa Jerzego Ablewicza pierwszym proboszczem nowo utworzonej parafii Trójcy Przenajświętszej w Mielcu i organizował od początku jej funkcjonowanie. Zakupił 1,71 ha gruntu na terenie osiedla Smoczka pod budowę kościoła i plebanii. Doprowadził do wybudowania plebanii (1989-1992), a następnie świątyni (1993-2001) oraz wykonania wystroju i wyposażenia jej wnętrza, a także urządzenia placu przykościelnego z parkingami. Poprzez te działania oraz duszpasterstwo w różnych formach scalił duchowo i materialnie wspólnotę parafialną. Przyjął i realizuje jako jedno z głównych zadań parafii „na zewnątrz” jej uformowanie jako misyjnej, przygotowującej duchownych do misji i udzielającej schronienia przebywającym w kraju misjonarzom. (Stąd wyjechali na misje m.in.: ks. Bronisław Kowalik i ks. Tomasz Atłas, a poza granicami Polski pracują: ks. Krzysztof Waśko, ks. Leszek Durlak i ks. Karol Żuraw.) W latach 1996-2001 pełnił obowiązki dziekana Dekanatu Mielec–Południe. Od początku funkcjonowania Domu Pomocy Społecznej im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Mielcu (2000 r.) jest jego kapelanem. Jest także członkiem zespołu duszpasterstwa ludzi pracy w ramach Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Doprowadził do wykonania wystroju wewnętrznego kościoła parafialnego i jego otoczenia. Konsekracja kościoła odbyła się 3 VI 2012 r. W 2012 r. został obdarzony godnością kanonika honorowego Kapituły Kolegiackiej w Bochni.

 

SKŁODOWSKIEJ-CURIE MARII (ULICA), jedna z dłuższych (872 m) ulic miejskich na osiedlu Niepodległości. Biegnie równolegle do al. Niepodległości, od ul. F. Chopina przy Górze Cyranowskiej, w kierunku południowo-zachodnim, do ul. J. Kochanowskiego. Powstała pod koniec lat 30. XX w., w ramach pierwszej zabudowy osiedla fabrycznego PZL. Patronkę otrzymała 26 VI 1957 r. W 1996 r. otrzymała nową asfaltową nawierzchnię. W 2005 r. przebudowano chodniki, m.in. zmieniono płyty na kostkę betonową, a także zbudowano nowe miejsca parkingowe. W sąsiedztwie ulicy nastąpiła zmiana. Budynek nr 4 został wyremontowany i dostosowany do potrzeb Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego AGH Kraków w Mielcu (w tej siedzibie funkcjonuje od 2011 r.), a dotychczasowi lokatorzy – Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna i Powiatowy Inspektorat Weterynarii – zostali przeniesieni do budynku nr 8 przy tej samej ulicy. Jest drogą dojazdową do kilku ważnych dla miasta instytucji, m.in. placówek Służby Zdrowia, Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, Powiatowego Inspektoratu Weterynarii i Prokuratury Rejonowej. Środkowa część ulicy przechodzi obok reprezentacyjnego placu AK. Dalej po lewej – w niskim pawilonie zwanym tradycyjnie „piętnastką” – do niedawna mieściła się siedziba KH ZHP.

Patronka ulicy: MARIA SKŁODOWSKA-CURIE (1867-1934) to jedna z najwybitniejszych polskich uczonych w dziedzinie fizyki i chemii, współtwórczyni nauki o promieniotwórczości. Wspólnie z mężem Piotrem Curie odkryła w 1898 r. nowe pierwiastki promieniotwórcze polon i rad. Za to odkrycie małżonkowie Curie otrzymali w 1903 r. nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki, a ponadto w 1911 r. Maria otrzymała nagrodę Nobla w dziedzinie chemii, m.in. za prace nad własnościami chemicznymi i fizycznymi polonu i radu. W 2005 r. przebudowano chodniki, m.in. zmieniono płyty na kostkę betonową, a także zbudowano nowe miejsca parkingowe. W sąsiedztwie ulicy nastąpiła zmiana. Budynek nr 4 został wyremontowany i dostosowany do potrzeb Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego AGH Kraków w Mielcu (w tej siedzibie funkcjonuje od 2011 r.), a dotychczasowi lokatorzy – Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna i Powiatowy Inspektorat Weterynarii – zostali przeniesieni do budynku nr 8 przy tej samej ulicy.

 

  • Józef Skoczek

    Józef Skoczek

SKOCZEK JÓZEF, urodzony 5 I 1933 r. w Kliszowie, pow. mielecki, syn Franciszka i Marii z domu Kozioł. Ukończył studia wyższe i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Od 1952 r. pracował w WSK Mielec kolejno na stanowiskach: technologa, starszego technologa, starszego mistrza, zastępcy kierownika i kierownika wydziału, głównego specjalisty d.s. technicznych oraz dyrektora Zakładu ZF-26. Za osiągnięcia z zakresu technologii obróbki skrawaniem uzyskał specjalizację zawodową inżyniera. Otrzymał też tytuł rzeczoznawcy zespołu (specjalność – narzędzia i przyrządy) nadany przez SIMP. Angażował się społecznie, m.in. jako przewodniczący TKKF WSK, wiceprezes FKS „Stal” Mielec d.s. lekkoatletyki, członek Zarządu FKS Stal i przewodniczący rady opiekuńczej sekcji lekkoatletycznej. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i nagrodą NOT za wybitne osiągnięcia w dziedzinie techniki.

 

SKONIECZNY CZESŁAW, urodzony 24 IX 1912 r. w Jaworzynie, powiat kutnowski, syn Walentego i Marii z Zielińskich. Po uzyskaniu wykształcenia nauczycielskiego od 1935 r. pracował w szkołach powszechnych w Strzegowie (pow. Mława) oraz w Olszewce i Kakach –Mroczkach koło Przasnysza jako kierownik. W 1938 r. zdał egzamin praktyczny nauczycielski. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Dostał się do niewoli niemieckiej i do końca wojny przebywał w oflagach: XI B Braunschweig, XII A Hedamar i VII A Murnau. Ukończył „całkowity kurs nauki Działu A na Wyższym Kursie Nauczycielskim, zorganizowanym w oficerskim obozie jeńców wojennych w Murnau w zakresie matematyki wyższej”. Od 1 X 1945 r. uczył w Padwi, pow. mielecki. W 1950 r. ukończył Państwowy Kurs Pedagogiczno-Społeczny w Łodzi, a w sierpniu 1950 r. powołano go na stanowisko wizytatora okręgowego w Wydziale Oświaty PWRN w Rzeszowie. Wkrótce potem (1 XI) skierowano go do pracy w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Mielcu i powierzono mu funkcję pełniącego obowiązki dyrektora. Sprawował ją do 31 X 1952 r., a następnie powrócił do pracy w Oddziale Szkolnictwa Licealnego Wydziału Oświaty PWRN w Rzeszowie. Dalsze losy nieznane.

 

  • ks. Henryk Skop

    ks. Henryk Skop

SKOP HENRYK MAREK (ksiądz), urodzony 26 II 1953 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Jana i Stefanii z Ruckich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. Po studiach filozoficzno-teologicznych w Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1978 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Szynwałdzie, a następnie w katedrze tarnowskiej. Od 1988 r. pełnił funkcję proboszcza parafii w Dobrkowie. Doprowadził do renowacji zabytkowego kościoła parafialnego (XVI – XVII w.) i budowy nowej plebani. Otrzymał odznaczenie EC. Zmarł 21 IX 1993 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Borowej.

 

SKOP JACEK ANDRZEJ, urodzony 26 XI 1962 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Amelii z Zielińskich. W 1982 r. ukończył Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia w Krakowie (klasa waltorni i fortepianu). W latach 1983-1989 pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako dyspozytor w Zakładzie Utrzymania Ruchu. Od 1989 r. prowadzi własną działalność gospodarczą. Od czasów szkolnych grał w różnego typu zespołach muzycznych, m.in. w orkiestrze PSM II st. w Krakowie i Zakładowej Orkiestrze Dętej WSK Mielec. W 1985 r. założył rodzinny zespół muzyczny AGAT, który uzyskał dużą popularność w Mielcu i okolicy.

 

  • Wojciech Skop

    Wojciech Skop

SKOP WOJCIECH PIOTR, urodzony 10 V 1961 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Amelii z Zielińskich. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie (specjalizacja: malarstwo – plakat), maturę zdał w 1981 r. Studia plastyczne odbył na Wydziale Sztuk Pięknych (specjalizacja: malarstwo) Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (1981-1985), Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu (1985-1986) i Narodowej Wyższej Szkole Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu (1986-1992), gdzie otrzymał dyplom z malarstwa (1989) i dyplom z grafiki (1991). W latach 1985-1987 kopiował i restaurował obrazy klasyczne w XVII-wiecznym zamku w Normandii. W 1992 r. przeniósł się z Paryża do miejscowości Saint Palais sur Mer na wybrzeżu Atlantyku, a w 1994 r. zorganizował tam pracownię artystyczno-pedagogiczną „Atelier Contraste”. Od 1994 r. do 1998 r. pracował w Szkole Architektury w Bordeaux jako profesor rysunku. W 1995 r. został zatrudniony w Pracowni Sztuk Plastycznych w Royan jako profesor rysunku (aktu) i pracuje tam nadal. Także od 1995 r. jest organizatorem i uczestnikiem wystaw w Galerii „Quai 17” w Royan. W latach 1996–1999 współpracował z Centrum Dokumentacji Pedagogicznej Regionu Akwitanii (Bordeaux) przy serii filmów „Sztuki plastyczne w szkole”. W 1997 r. prezentował w piramidzie Szkoły Architektury w Bordeaux spektakl baletowy „Szaman” w choreografii Veronique Morin. Od 1998 r. jest organizatorem staży plastycznych dla studentów Regionalnego Instytutu Prac Społecznych w Poitiers. W 2000 r. prezentował spektakl baletowy Wytańczyć Życie (w choreografii Benoit Savignat), który został zakupiony przez Edukację Narodową i wystawiany dla szkół w Royan, a następnie przez władze regionu Haute Saintonge i grany na Międzynarodowych Spotkaniach Studentów w zamku w Montendre. Podjął także trud pracy z dziećmi niepełnosprawnymi w Instytucie Medyczno-Pedagogicznym w Saint Palais sur Mer oraz w Mirambeau. Ponadto od wielu lat wykonuje plakaty – projekty graficzne do różnych ekspozycji i manifestacji kulturalnych oraz dla sieci sklepów E. Leclerc i Century 21 oraz Poczty i osób prywatnych. Od 16 VIII do 30 IX 2006 r. wspólnie z żoną (Bożeną Mancewicz-Skop) wystawili część swej twórczości na wystawie „Malarstwo – Grafika” w Centrum Wystawienniczo-Promocyjnym SCK w Mielcu.

 

  • Krystyna Skopińska

    Krystyna Skopińska

SKOPIŃSKA KRYSTYNA (z domu STYSZKO), urodzona 15 III 1930 r. w Wzdowie koło Brzozowa, córka Ludwika i Cecylii z domu Kędra. Absolwentka Gimnazjum i Liceum Pedagogicznego w Brzozowie, maturę zdała w 1951 r. W latach 1951-1957 pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych w Jasionowie, Wzdowie i Końskich. Po urlopie w latach 1957-1959 podjęła pracę nauczycielską w Ustrzykach Dolnych. W lutym 1962 r., ze względów rodzinnych, przeniosła się do Mielca. W 1966 r. została zatrudniona w Urzędzie Stanu Cywilnego w Mielcu. W 1967 r. mianowano ją kierownikiem Urzędu i funkcję tę pełniła do przejścia na tzw. wcześniejszą emeryturę w 1987 r. W czasie kierowania USC m.in. udzieliła około 10 500 ślubów. Była także społecznym ławnikiem w Sądzie Powiatowym (Rejonowym) w Mielcu. Wyróżniono ją Medalem 40–lecia Polski Ludowej i Odznaką Honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy”.

 

SKOPIŃSKA-PARYS ALICJA MARIA (z domu SKOPIŃSKA), urodzona 6 XII 1966 r. w Borowej, powiat Mielec, córka Mieczysława i Marii z domu Czop. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1985 r. W 1987 r. została zatrudniona w Miejskim Ośrodku Kultury w Mielcu na stanowisku instruktora amatorskiego ruchu artystycznego. W 1990 r. ukończyła Studium Oświaty i Kultury w Warszawie. Uczestniczyła w różnych formach doskonalenia instruktorów tanecznych. Po przekształceniu MOK na Samorządowe Centrum Kultury w Mielcu pozostała na dotychczasowym stanowisku. W 2009 r. przeszła na stanowisko instruktora choreografa. Prowadzi – wspólnie z Małgorzatą Leśniak – taneczny Zespół „Abrakadabra”, który kilkakrotnie występował za granicą (Francja, Słowacja, Bułgaria, Macedonia) i wielokrotnie był laureatem międzynarodowych, ogólnopolskich i wojewódzkich festiwali i przeglądów zespołów dziecięcych i młodzieżowych, m.in. w Krośnie (2007, 2010), Baranowie Sandomierskim (2009), Głogowie Małopolskim (2010), Krakowie (2011), Przemyślu (2011), Małogoszczy (2012), Zduńskiej Woli (2012), Brańsku (2016) i Toruniu (2016), a co najważniejsze – zdobył Grand Prix V Międzynarodowego Dziecięco-Młodzieżowego Festiwalu „Świat, sztuka i morze” w Złotych Piaskach (Bułgaria) w 2016 r. oraz I i II nagrodę na tym festiwalu w 2012 r. W 2017 r. grupa starsza zespołu zdobyła 1. miejsce, a grupa młodsza 2. miejsce w XVII Międzynarodowym Festiwalu Piosenki i Tańca „Muszelki Wigier – 2017” w Suwałkach. 

 

  • Józef Skopiński

    Józef Skopiński

SKOPIŃSKI JÓZEF, urodzony 20 III 1931 r. w Jaćmierzu koło Sanoka, syn Franciszka i Heleny z Pietryckich. Absolwent Gimnazjum Męskiego w Sanoku i Technikum Przemysłu Naftowego w Krośnie (kierunek: wiertnictwo naftowe). Maturę zdał w 1959 r., uzyskując tytuł technika wiertnika. Pracę zawodową rozpoczął w Przedsiębiorstwie Kopalnictwa Naftowego w Krośnie, a następnie pracował w Zakładzie Kopalnictwa Naftowego w Ustrzykach Dolnych na stanowisku zastępcy kierownika. W 1960 r. został przeniesiony do nowo utworzonego Zakładu Górnictwa Nafty i Gazu w Mielcu (później Przedsiębiorstwo Kopalnictwa Naftowego), gdzie pełnił m.in. funkcję kierownika działu. Po likwidacji mieleckiego PKN w 1975 r. pracował w Sanockim Zakładzie Górnictwa Nafty i Gazu na różnych stanowiskach, m.in. kierownika Podziemnego Magazynu Gazu Ziemnego w Brzeźnicy koło Dębicy, do przejścia na emeryturę z dniem 31 I 1992 r. W czterdziestoletniej pracy zawodowej wykonał szereg projektów racjonalizatorskich, z których przyjęto 12. Były to  m.in.: „Nalewaki do pełnienia autocystern ropą naftową” (1967), „Bezpieczny zapalacz gazowy” (1968), „Urządzenie zabezpieczające teren przyodwiertowy przed rozbryzgiem ropy przy syfonowaniu odwiertu o dużym ciśnieniu złożonym” (1971), „Kotłownia szybkiego montażu” (1972), „Maszt do montażu wież eksploatacyjnych” (1978), „Zmiana technologii odbioru gazu z podziemnego zbiornika” (1987) i „Nawaniacz gazu do 0,5 Nm3/min. (1992). Wyróżniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Górnictwa PRL” i Odznaką „Zasłużony dla Górnictwa Naftowego i Gazownictwa”. Zmarł 4 III 1994 r. Spoczywa na cmentarzu w Jaćmierzu koło Sanoka.

 

SKOPIŃSKI LUDWIK, urodzony 27 VII 1887 r. w Padwi, syn Karola i Antoniny z Gardulskich. (Jego brat Jan Skopiński był kierownikiem szkoły w Wadowicach i uczył Karola Wojtyłę.) Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie i tam zdał maturę, a następnie ukończył studia na Politechnice we Lwowie i uzyskał tytuł inżyniera. Specjalizował się w projektowaniu mostów i innych budowli wodnych. W okresie międzywojennym był m.in. długoletnim naczelnikiem Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Stanisławowie. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywał w rodzinnych stronach i pracował jako kierownik Urzędu Melioracyjnego w Mielcu. Po II wojnie światowej i utworzeniu województwa rzeszowskiego został mianowany naczelnikiem Wydziału Komunikacji PWRN w Rzeszowie. Na początku lat 50. przeszedł na emeryturę. Pracował jednak w niepełnym wymiarze godzin w Wojewódzkiej Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Rzeszowie, jako inspektor nadzoru budowy wielu obiektów w Mielcu, m.in. zespołu obiektów Szpitala Powiatowego przy ul. S. Żeromskiego. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 5 II 1969 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.

 

  • Marian Skopiński

    Marian Skopiński

SKOPIŃSKI MARIAN, urodzony 17 X 1915 r. w Tuszowie Małym, pow. mielecki, syn Ludwika i Heleny z domu Urban. Absolwent Gimnazjum O.O. Jezuitów w Chyrowie (obecnie Ukraina), maturę zdał w 1934 r. Rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, ale po roku je przerwał i wstąpił do wojska. Najazd wojsk hitlerowskich na Polskę zastał go w 28. pułku piechoty, gdzie służył jako kapral podchorąży. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. i pod Włodzimierzem Wołyńskim dostał się do niemieckiej niewoli. Później więziono go w stalagu XIII A w Norymberdze, stalagu V A w Ludwigsburgu, obozie w Kehl nad Renem i obozie w Münhingen koło Stuttgartu, gdzie został wyzwolony przez Francuzów. Przyjął propozycję pracy w Polskiej Misji Repatriacyjnej w Baden Baden  i uczestniczył w organizowaniu transportów do kraju. Pracę w Misji ukończył w lipcu 1947 r. Powrócił do kraju i podjął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie. Po ich ukończeniu w 1950 r. został powołany do wojska, gdzie przez blisko 5 lat pełnił funkcję starszego lekarza pułku w stopniu kapitana. Po powrocie z wojska w 1956 r. zamieszkał w Tuszowie Narodowym. Podjął inicjatywę budowy miejscowego Ośrodka Zdrowia i został jego pierwszym kierownikiem. Równocześnie powierzono mu obowiązki kierownika Wydziału Zdrowia PPRN w Mielcu. Ponadto pracował w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. W 1968 r. przeniósł się do Mielca. Uzyskał II stopień specjalizacji z zakresu medycyny ogólnej w Lublinie. W 1990 r. został awansowany do stopnia majora rezerwy. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej, najwięcej jako lekarz członków ZBoWiD i ZIW, a także innych rencistów i emerytów, którzy obdarzali go szczególnym zaufaniem. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 i Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. Zmarł 12 IX 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • ks. Bogusław Skotarek

    ks. Bogusław Skotarek

SKOTAREK BOGUSŁAW (ksiądz), urodzony 11 XII 1959 r. w Mielcu, syn Edmunda i Genowefy z domu Staniec. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1978 r. Był członkiem szkolnego zespołu muzycznego. Ponadto w 1975 r. ukończył Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia w Mielcu. Po studiach w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1984 r. przyjął święcenia kapłańskie. W 1992 r. uzyskał tytuł magistra teologii, zaś w 1994 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu biblistyki i otrzymał tytuł licencjata. Jako wikariusz pracował w parafiach: Góra Ropczycka (1984-1986), Tarnów – Mościce (1986-1991), Dębica (1991-1993) i Siemiechów koło Zakliczyna (1993-1999). Od lipca 1999 r. do sierpnia 2002 r. pełnił obowiązki proboszcza parafii w Siemiechowie. Od 23 VIII 2002 r. jest proboszczem Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krynicy Zdroju. Od 21 II 2001 r. do 23 VIII 2003 r. sprawował funkcję dziekana dekanatu zakliczyńskiego, a po przejściu do Krynicy został mianowany dziekanem dekanatu krynickiego i funkcję tę pełni nadal. W czasie pracy w Tarnowie wraz z zespołem „Pojednanie” nagrał projekty muzyczne: Zmierzch i Moje miasto. Zespół brał udział w licznych festiwalach i przeglądach piosenki religijnej, m.in. w Mielcu. Podczas pracy w Siemiechowie prowadził dziecięcą grupę muzyczną, z którą zrealizował dwie kasety: Kto ty jesteś oraz Eucharystia i wolność. Przez 6 lat prowadził także Studio Nagraniowe „Music Magic” w Siemiechowie. W tym czasie zrealizowano około 200 płyt artystów z różnych stron Polski. Oprócz muzyki nagrywano m.in.: cykle pogadanek, m.in. „Wszechświat i człowiek” ks. prof. Michała Hellera z okazji 70-lecia Zakładów Azotowych w Tarnowie. Od 2004 r. jest organizatorem Międzynarodowego Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej w Krynicy. W jego programie znajdują się różnego rodzaju spotkania, koncerty, wernisaże i imprezy sportowe. Wyróżniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania. W 2009 r. otrzymał godność kanonika honorowego Kapituły Kolegiackiej w Nowym Sączu.

 

  • Andrzej Skowron

    Andrzej Skowron

SKOWRON ANDRZEJ JAN, urodzony 28 V 1971 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Józefy z domu Para. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1990 r. Studiował w Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1997 r. uzyskał tytuł magistra historii. W 1998 r. pracował w firmie Auto-Res Sp. z o.o. Filia Mielec. W latach 1998-2002 odbył stacjonarne studia doktoranckie na Wydziale Humanistycznym Akademii Pedagogicznej w Krakowie i w 2002 r. na podstawie rozprawy: Ład normatywny i instytucjonalny w myśli politycznej Friedricha Augusta von Hayeka i Ludwiga von Misesa uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych. W tym czasie prowadził ćwiczenia w Instytucie Historii i Nauk Społecznych Akademii Pedagogicznej w Krakowie (1999-2001). Prowadził też kursy przygotowawcze na studia wyższe w Akademickim Instytucie Edukacyjnym w Rzeszowie. W 2002 r. został wybrany z listy Ligi Polskich Rodzin na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2002-2006 i pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych. W 2005 r. został asystentem posła do Parlamentu Europejskiego Andrzeja Zapałowskiego. W 2006 r. ponownie wybrano go na radnego Rady Miejskiej w Mielcu (z listy Porozumienia Samorządowego Liga Prawica Razem) na kadencję 2006-2010 i pełni funkcje wiceprzewodniczącego Komisji Rewizyjnej i wiceprzewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych. Od roku akademickiego 2008/2009 pełni funkcję dziekana Wydziału Zamiejscowego w Mielcu Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Krakowie. Prowadzi wykłady z przedmiotów: integracja europejska, współczesne szkoły ekonomiczne i współczesne uwarunkowania rozwoju przedsiębiorczości. Pełni funkcję dziekana Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Krakowie Zamiejscowy Wydział Ekonomii w Mielcu. W 2012 r. został wybrany na prezesa Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. Pod jego redakcją wydano pracę zbiorową Klub Inteligencji Katolickiej w Mielcu w latach 1981-2011. Trzydziestolecie działalności, Mielec 2013. W wyborach 2014 r. uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2014-2018. Pełni funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady.

 

SKOWRON KRYSTYNA (z domu KARP), urodzona 31 III 1947 r. w Mielcu, córka Michała i Anny z domu Krzyśko. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczyń Przedszkoli w Tarnowie, maturę zdała w 1966 r. Pojęła pracę w Przedszkolu nr 2 WSK w Mielcu, a w 1967 r. została zatrudniona w nowo oddanym do użytku Przedszkolu nr 3 i pracowała tam do 1978 r. W 1974 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne). W 1978 r. powierzono jej organizację Przedszkola TPD na terenie osiedla J. Krasickiego (później Lotników) i w placówce tej pracowała do 1980 r. Wtedy to została mianowana dyrektorem nowego Przedszkola nr 9 przy ul. Pisarka (wraz z filią w Szkole Podstawowej nr 8). Zorganizowała je od podstaw i kierowała nim do 2002 r., wnosząc istotny wkład we wszechstronny jego rozwój. W 1981 r. ukończyła studia w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Warszawie i uzyskała tytuł magistra. Działała w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci, Lidze Kobiet Polskich i Związku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką „Przyjaciel Dziecka” oraz Nagrodą Ministra Oświaty. W 2002 r. przeszła na emeryturę.

 

SKOWROŃSKA ELŻBIETA (z domu NYKIEL), urodzona 6 VII 1983 r. w Dębicy. Treningi siatkarskie rozpoczęła w Wisłoce Dębica, a następnie rozwijała umiejętności sportowe w Muszyniance Muszyna (1997-1998) i Szkole Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu (1998-2000). Grała na pozycji przyjmującej. Od sezonu 2000/2001 do końca sezonu 2003/2004 występowała w ekstraklasowej Stali (Telenet Autopart) Mielec. Należała do wyróżniających się zawodniczek i przyczyniła się do zdobycia przez Stal brązowego medalu mistrzostw Polski w 2004 r. oraz udanego startu w międzynarodowym Pucharze Konfederacji CEV (1/4 finału). Kolejnymi klubami, w których grała, były ekstraklasowe: BKS Stal Bielsko-Biała (2004-2005), AZS AWF Poznań (2005-2006), AZS Białystok (2006-2007), Gedania Gdańsk (2007-2009) i Muszynianka Muszyna (2009-2010), gdzie zdobyła m.in. wicemistrzostwo Polski i Superpuchar Polski. Od sezonu 2010/2011 jest zawodniczką Tauron MKS Dąbrowa Górnicza i przyczyniła się do zdobycia Pucharu Polski w latach 2012 i 2013 oraz brązowego medalu mistrzostw Polski (2012) i wicemistrzostwa Polski (2013). O jej wkładzie w te sukcesy świadczą indywidualne nagrody: dla najlepszej przyjmującej w Pucharze Polski w 2012 r. i dla MVP Pucharu Polski w 2013 r. oraz wybór do najlepszej szóstki sezonu 2012/2013 według „Przeglądu Sportowego”. Powoływano ją do szerokiej kadry narodowej, była kapitanem Kadry B. W 2009 r. wystąpiła w 5 meczach I reprezentacji. Jako reprezentantka Polski brała udział w XXVI Letniej Universjadzie w Shenzhen (Chiny) w 2011 r. i przyczyniła się do wywalczenia 5. miejsca.

 

  • Krystyna Skowrońska

    Krystyna Skowrońska

SKOWROŃSKA KRYSTYNA (z domu DUDEK), urodzona 22 VII 1954 r. w Mielcu, córka Józefa i Heleny z domu Bratek. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1973 r. W okresie od stycznia do sierpnia 1974 r. pracowała w PKS Oddział Mielec jako referent. W latach 1974–1978 studiowała na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie–Skłodowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie, a w 1982 r. uzyskała tytuł magistra prawa i administracji. Uczęszczała na studia podyplomowe z zakresu bankowości i finansów na UMCS w Lublinie. 1 III 1979 r. została zatrudniona w Banku Spółdzielczym w Mielcu na stanowisku starszego inspektora. Od 1 I 1981 r. pracuje w Banku Spółdzielczym w Przecławiu. Pełniła funkcje zastępcy dyrektora i dyrektora, a od 1992 r. jest prezesem zarządu. Aktywnie uczestniczy w życiu społeczno-gospodarczym województwa i regionu mieleckiego. Od stycznia 1999 r. do marca 2001 r. była członkiem Zarządu Powiatu Mieleckiego i przewodniczącą Rady Społecznej SP ZOZ w Mielcu. Pełniła też funkcje zastępcy przewodniczącego i przewodniczącego Zrzeszenia Banków Spółdzielczych Województwa Rzeszowskiego oraz członka Rady Zrzeszenia i członka Komitetu Finansowego i Gospodarczego Banku Południowo-Zachodniego S.A. we Wrocławiu. W 2001 r. wybrana została posłem na Sejm RP IV kadencji z listy Platformy Obywatelskiej. Była członkiem Komisji Sejmowych: Zdrowia, Finansów Publicznych, do spraw Unii Europejskiej oraz Regulaminowej i Spraw Poselskich. W czasie posiedzeń plenarnych IV kadencji Sejmu miała 350 wystąpień, zgłosiła 53 interpelacje i 12 zapytań poselskich. W wyborach parlamentarnych w 2005 r. została wybrana posłem na Sejm RP V kadencji z listy PO. Jest członkiem Komisji Finansów Publicznych oraz wiceprzewodniczącą Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich. W IV i V kadencji Sejmu RP pełni funkcje wiceprzewodniczącej Parlamentarnego Zespołu Strażaków oraz wiceprzewodniczącej Zespołu Bankowości Spółdzielczej ds. Prawa Spółdzielczego. Ponadto w Radzie Nadzorczej Banku Polskiej Spółdzielczości S.A. w Warszawie pełniła funkcje członka (od IV 2005 r.) i sekretarza (od VII 2005 r.), a od X 2006 r. jest jej przewodniczącą. Uczestniczyła w przygotowaniu szeregu projektów ustaw, m.in. o szczególnych zasadach odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za naruszenie prawa oraz o finansach publicznych, a także zniesienia opodatkowania najbliższej rodziny od spadków i darowizn. Podejmowała działania w celu pozyskania środków finansowych dla województwa podkarpackiego, m.in. na ochronę przeciwpożarową, budowę dróg i dla placówek zdrowia, w tym Szpitala Powiatowego w Mielcu. Wspierała działania osób, którym odebrano świadczenia emerytalne i dla dzieci specjalnej troski. Na terenie Mielca jest członkiem: Stowarzyszenia „Nasz Mielec”, Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej, Automobilklubu Mieleckiego i Klubu „Carpatia”. Wyróżniona została m.in.: Złotą Odznaką Banku Gospodarki Żywnościowej „Za Zasługi dla Bankowości Spółdzielczej”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Złotą i Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” oraz Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Bankowości Rzeczypospolitej Polskiej”. W plebiscycie mieleckiego Tygodnika Regionalnego „Korso” została wybrana „Człowiekiem roku 2002”. Była także nominowana do tytułu „Polityk Roku Polski Południowo-Wschodniej – Józef 2002”. W wyborach w 2007 r. została po raz trzeci wybrana posłem na Sejm RP z listy Platformy Obywatelskiej. W 2010 r. ponownie powierzono jej funkcję przewodniczącej Koła Powiatowego Platformy Obywatelskiej w Mielcu. W 2011 r. została wybrana po raz czwarty na posła do Sejmu RP z listy Platformy Obywatelskiej. Od 5 VI 2014 r. pełniła funkcję przewodniczącej sejmowej komisji finansów publicznych. Od 2012 r. jest członkiem Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP. Wyróżniona Medalem „Zasłużony dla Politechniki Rzeszowskiej” (2011), Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (2012) i Krzyżem „Za Wybitne Zasługi dla LOK”. W 2015 r. po raz piąty powierzono jej mandat poselski.

 

  • Urszula Skowrońska

    Urszula Skowrońska

SKOWROŃSKA URSZULA DANUTA (z domu MAĆKOWIAK), urodzona 16 IV 1933 r. w Krotoszynie, córka Jana i Stanisławy z domu Haremza. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Miliczu, maturę zdała w 1951 r. W roku szkolnym 1951/1952 uczyła w Szkole Podstawowej w Ostrowąsach koło Milicza. W latach 1952–1956 studiowała w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i uzyskała tytuł trenera II klasy w gimnastyce sportowej. Równocześnie trenowała gimnastykę sportową w AZS Wrocław, zdobyła klasę I i była czołową zawodniczką w województwie wrocławskim. W 1956 r. przybyła do Mielca i została zatrudniona w Liceum Ogólnokształcącym nr 26. Ponadto podjęła się prowadzenia społecznie sekcji gimnastycznej Stali Mielec, ale zrezygnowała w 1959 r. Działalność w Stali prowadziła także w latach 1965-1973 jako trener koordynator gimnastyki sportowej. Równocześnie doskonaliła warsztat pedagogiczny i trenerski, kończąc m.in. kursy dla trenerów gimnastyki sportowej w Cetniewie (1959) i Chylicach (1971) oraz kurs sędziów gimnastyki. W latach 60. wspólnie z Janiną Rusek (nauczycielką Liceum Pedagogicznego) przygotowywała masowe pokazy gimnastyczne. W 1971 r. obroniła pracę magisterską na AWF w Warszawie, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego. Ponadto ukończyła studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarządzania. W 1974 r. została mianowana dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 6 (sportowej) i funkcję tę sprawowała do przejścia na emeryturę w 1986 r. W międzyczasie otrzymała tytuł trenera I klasy (1976) i II stopień specjalizacji zawodowej (1985). W znaczącym stopniu przyczyniła się do rozwoju kierowanej szkoły oraz wielu sukcesów krajowych i zagranicznych. Wyróżniona m.in.: Medalem KEN oraz Nagrodą II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania.

 

  • Kazimierz Skowroński

    Kazimierz Skowroński

SKOWROŃSKI KAZIMIERZ, urodzony 30 V 1907 r. w Kolbuszowej, syn Władysława i Marii z domu Dec. Uczęszczał do prywatnego gimnazjum w Kolbuszowej, a następnie do Państwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) w Mielcu, gdzie zdał maturę w 1925 r. Studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i uzyskał tytuł magistra, a następnie stopień doktora z zakresu historii na podstawie pracy „Studia nad osadnictwem w dorzeczu Wisłoki i Sanu” (1932). Jako nauczyciel historii pracował w Prywatnym Gimnazjum w Turku (woj. łódzkie) w latach 1935–1938 oraz w Gimnazjum Kupieckim TSL i innych szkołach rzeszowskich w latach 1938–1939. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał w Kolbuszowej. Działał w ruchu oporu (ZWZ–AK), posługując się pseudonimami „Figa” i „Kowal”. M.in. brał udział w akcji rozpoznawczej przy wyrzutni pocisków V1 i V2 w Bliźnie i kolportował prasę konspiracyjną. Uczestniczył w organizacji tajnego nauczania w Kolbuszowej i rejonie, pełniąc funkcję zastępcy przewodniczącego Powiatowej Komisji Tajnego Nauczania. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej był inspektorem szkolnym w Kolbuszowej, a następnie dyrektorem Gimnazjum (najpierw Prywatnego i później Państwowego) w Kolbuszowej (do 1947 r.) i nauczycielem historii i języka polskiego w tej szkole oraz dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. Na początku  lat 50. pracował w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a od 1952 r. w Państwowym Technikum Rolniczym w Weryni koło Kolbuszowej. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Uczestniczył w komitecie elektryfikacyjnym Kolbuszowej (w latach 40.) W latach 1957-1961 był posłem na Sejm PRL. Przyczynił się do uruchomienia linii kolejowej Rzeszów-Kolbuszowa-Dęba. Wspólnie z bratankiem (Maciejem Skowrońskim) zainicjował powołanie Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przyrody i Kultury im. J. Goslara w Kolbuszowej, a następnie w ramach działalności tego Towarzystwa – utworzenie Muzeum Kultury Ludowej i Parku Etnograficznego w Kolbuszowej. Opublikował szereg prac na tematy historyczne i etnograficzne związane z terenem Kolbuszowej i dawnej Puszczy Sandomierskiej. Zmarł 26 XI 1974 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Kolbuszowej.

 

  • Michał Skowroński

    Michał Skowroński

SKOWROŃSKI MICHAŁ ANTONI, urodzony 29 IX 1925 r. w Strzemieszycach, pow. będziński, syn Stanisława i Sabiny z domu Bryzga. Naukę w gimnazjum przerwała w 1939 r. wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował przy budowie i naprawach dróg i kolei, a następnie w fabryce w Dąbrowie Górniczej. W 1946 r. rozpoczął zasadniczą służbę wojskową w Marynarce Wojennej, najpierw jako marynarz, a później zawodowy podoficer. Interesował się jednak lotnictwem i od 1 X 1948 r. rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Ukończył ją w 1951 r. w stopniu podporucznika, z II kategorią pilota wojskowego i uprawnieniami skoczka spadochronowego. W tym czasie uprawiał też gimnastykę i odnosił sukcesy. Od 1951 r. służył w 3 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego i po przeszkoleniu na samolotach odrzutowych - w 13 PLM. W latach 1952–1954 służył w 41 PLM jako oficer strzelania powietrznego, a następnie pracował w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. 16 IX 1955 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana. Od 1 XII 1955 r. rozpoczął pracę w WSK Mielec jako pilot-oblatywacz i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę 8 XI 1978 r. Był pierwszym mieleckim pilotem, który 16 IX 1956 r. wykonał lot na zmontowanym całkowicie w Polsce samolocie myśliwsko-szturmowym Lim-5 (MiG-17F). W 1957 r. uzyskał cywilne uprawnienia samolotowego pilota doświadczalnego II klasy. Poza oblotami doświadczalnymi i fabrycznymi próbami w locie samolotów w Mielcu wielokrotnie przebazowywał samoloty do odbiorców zagranicznych, m.in. An-2 do stolicy Iraku – Bagdadu w 1977 r. Kilkakrotnie przebywał służbowo w państwach, które zakupiły wyprodukowane w Mielcu samoloty: Indonezji (Lim-5 - baza w Malangu w 1958 r., Lim-5P i TS-8 Bies – bazy w Dżakarcie i Bandungu w 1959 r.), Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (An-2 – baza w Phenianie w 1971 r.) i Indiach (TS-11 Iskra Bis-D – baza w Hajdarabadzie w 1976 r.). Ponadto w 1966 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalność: budowa płatowców) i zdał maturę oraz uczestniczył w szkoleniach specjalistycznych. Ogółem w Mielcu oblatał 1545 samolotów, m.in.: 323 samoloty odrzutowe (Lim: -2, -5, -5P, -5M, -6 i -6Bis, TS-11 Iskra) i 1222 samoloty tłokowe (An-2, TS-8 Bies). W swej lotniczej karierze latał także na odrzutowcach: Jak-17W, Jak-23, UTI, Mig-15, Mig-15 bis i PZL M-15 oraz na samolotach tłokowych: UT-2, Po-2, Junak-3, S-4 Kania 3, Jak-11, Jak-12, Jak-9W, Jak-9M, Jak-9P i Jak-18. W trwającej 30 lat pracy pilota wykonał 8642 loty w czasie 5300 godzin. W 1984 r. został członkiem Krakowskiego Klubu Seniorów Lotnictwa. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem „Zwycięstwa i Wolności 1945” i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 24 VII 1986 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SKÓRA EDYTA (po mężu CZARNIK), urodzona 28 II 1974 r., córka Zbigniewa i Wiesławy Pazdan. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1993 r. Ponadto w latach 1989-1991 uczyła się w Toms River High School North w New Jersey (USA). W latach szkolnych trenowała karate tradycyjne w Mieleckim Klubie Karate „Kaminari”, zdobywając szereg medali na Mistrzostwach Polski i jako reprezentantka kraju na Mistrzostwach Europy. Ważniejsze sukcesy: 1) Mistrzostwa Polski Juniorów: 1992 r. (Mielec) – złoty medal w kata drużynowym, srebrny w kumite indywidualnym, 1993 r. (Poddębice) – złoty w kata drużynowym, srebrny w kata indywidualnym, 1994 r. (Piła) – złoty w kata indywidualnym, srebrny w kata drużynowym, 2) Mistrzostwa Europy Kadetów i Juniorów: 1994 r. (Zakopane) – brązowy w kata indywidualnym, 3) Mistrzostwa Polski Seniorów: 1993 r. (Człuchów) – srebrny w kata drużynowym, 1994 r. (Człuchów) – srebrny w kata drużynowym, 4) Mistrzostwa Europy Seniorów: 1994 r. (Passau) – brązowy w kata drużynowym. Ponadto startowała w Mistrzostwach Europy Seniorów w Karate Fudokan (1994 r., Praga) i wywalczyła srebrny medal w kata drużynowym. Studia z zakresu zarządzania i marketingu na Uniwersytecie Warszawskim ukończyła w 1998 r., uzyskując tytuł magistra. Równocześnie od 1996 r. pracowała w Credit Suisse First Boston jako recepcjonistka w Biurze Maklerskim, a w latach 1998-1999 jako sekretarka w Dziale Bankowości Inwestycyjnej i asystentka dyrektora generalnego. Kolejnymi firmami i stanowiskami były: M Promotion – Account Manager (1999-2000), Unilever Polska – stanowiska specjalisty w Dziale Sprzedaży i menadżera w Dziale Marketingu (2000-2004), L’Oreal Polska – menadżer w Sektorze Farmaceutycznym (2005) i Reckitt Benckiser Polska – menadżer. Specjalizuje się w dziedzinie trade marketingu i sprzedaży. Kieruje zespołem pracowników, organizuje ogólnopolskie akcje promocyjne dla różnych kanałów dystrybucji oraz tworzy strategie promocji i oferty handlowe. Współpracuje z agencjami promocyjnymi i prowadzi analizy marketingowe.

 

SKÓRA KLEMENS, urodzony 23 XI 1926 r. w Husiatynie, woj. tarnopolskie, syn Antoniego i Emilii z domu Stachowicz. Losy wojenne sprawiły, że w 1939 r. schronił się wraz z rodzicami u rodziny w Borowej koło Mielca. W 1947 r. ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zdał maturę. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu ukończył w 1952 r. Jako lekarz pracował w różnych jednostkach Wojska Polskiego do 1957 r., awansując do stopnia majora. Od 1957 r. podjął pracę naukowo-dydaktyczną w Akademii Medycznej we Wrocławiu jako starszy asystent I Kliniki Chirurgii. W 1961 r. uzyskał stopień doktora, a w 1972 r. habilitował się.  Od 1973 r. kierował Kliniką Chirurgii Naczyniowej. W latach 1973-1974 przebywał na stypendium w klinikach chirurgicznych uniwersytetów w Bonn, Heidelbergu, Manchesterze i Londynie. W 1980 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1995 r. – profesora zwyczajnego. W pracy badawczej koncentrował się na chirurgii naczyniowej, ale wiele czasu poświęcał także sprawom organizacyjnym i dydaktyce. Był jednym z pierwszych polskich lekarzy, którzy wprowadzili leczenie chirurgiczne miażdżycy zarostowej tętnic.  Doprowadził do zorganizowania ośrodka transplantacyjnego i kierował nim. Zainicjował i rozwinął program przeszczepów nerek oraz wspierał program przeszczepów wątroby. Opublikował około 250 prac i artykułów naukowych, był uczestnikiem wielu konferencji i sympozjów w kraju i za granicą. Pod jego kierunkiem m.in. powstało 14 rozpraw doktorskich oraz uzyskało habilitację 7 osób. Wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”. Zmarł 28 IX 2000 r. Spoczywa na cmentarzu we Wrocławiu.

 

  • Ryszard Skóra

    Ryszard Skóra

SKÓRA RYSZARD, urodzony 13 VI 1952 r. w Mielcu, syn Józefa i Anny z Kucharskich. W 1966 r. ciężko zachorował i przez następne kilkanaście lat leczył się i uczył poza Mielcem. Maturę zdał w Warszawie w 1973 r. Studia z dziedziny grafiki i rysunku w ASP Kraków ukończył w 1977 r. Otrzymał absolutorium, ale w uzyskaniu dyplomu przeszkodził nawrót choroby. W 1974 r. zadebiutował w satyrycznym piśmie „Karuzela”, a następnie związał się z czasopismem „Szpilki”. Po wprowadzeniu stanu wojennego (13 XII 1981 r.) aktywnie działał w podziemnych strukturach zdelegalizowanej „Solidarności”. Po interwencji SB pod koniec 1982 r. stracił pracę w Zakładzie Galanterii Metalowej w Mielcu. Wkrótce potem został zatrudniony jako dozorca w Zakładzie Usług Socjalnych WSK Mielec i do kwietnia 1985 r. m.in. sprzątał otoczenie budynku „Owiewki” przy ul. F. Chopina. Nawrót choroby spowodował, że w 1985 r. przeszedł na rentę inwalidzką i pozostaje na niej nadal. W latach 1982-1984 należał do Klubu Twórców i Sympatyków Kultury „Sęk” w Mielcu i był autorem znaku graficznego „Sęka”. Do 1985 r. był także członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. W 1986 r., wraz z gronem przyjaciół, zorganizował Duszpasterstwo Ludzi Pracy przy parafii św. Mateusza. Na spotkaniach organizowanych przez DLP mieszkańcy Mielca mieli m.in. możliwość spotykania się z wybitnymi intelektualistami i opozycjonistami oraz obejrzeć  zakazane przez cenzurę filmy. Pod koniec lat 80. wstąpił do Konfederacji Polski Niepodległej i został pierwszym kierownikiem Rejonu Działania KPN w Mielcu. Pod koniec stycznia 1990 r., przy pomocy niewielkiej grupy młodych konfederatów, zajął siedzibę Komitetu Miejskiego PZPR. Po kilkunastu godzinach tej okupacji pełnomocnik Wiesława Ciesielskiego – ówczesnego I sekretarza KW PZPR w Rzeszowie – podpisał dokument, na mocy którego ostatni funkcjonariusze PZPR bezwarunkowo opuścili budynek. W latach 90., poza działalnością polityczną, powrócił do rysunku, m.in. wielokrotnie uczestnicząc w konkursie rysunku satyrycznego The International Cartoon Festival w Koncke Heist (Belgia). Jego prace znajdują się w Niemczech, USA, Kanadzie, Francji i Rosji. W latach 1991-1998 był ławnikiem w Sądzie Rejonowym w Mielcu. W 1994 r. został wybrany (z ramienia centroprawicy) radnym Rady Miejskiej w Mielcu i członkiem Zarządu Miasta Mielca, a także radnym Sejmiku Województwa Rzeszowskiego na kadencję 1994-1998. W 1998 r. był członkiem Rady ds. Bezpieczeństwa Publicznego przy Komendancie Wojewódzkim Policji w Rzeszowie. W marcu 2005 r., jako pierwszy w regionie, upublicznił nazwiska funkcjonariuszy SB i tajnych współpracowników SB, za przyczyną których IPN przyznał mu status osoby pokrzywdzonej. Jest autorem dokumentalnej książki „Esbeckie świadectwa”. W 2006 r. został ławnikiem w Sądzie Pracy w Mielcu, a 12 XI 2006 r. wybrano go (z listy Prawa i Sprawiedliwości) ponownie  na radnego Rady Miejskiej w Mielcu i przewodniczącego Komisji Porządku Publicznego i Regulaminowej na kadencję 2006-2010. Był opiekunem zwierząt. Zmarł 5 VII 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP.

 

SKÓRSKI KAZIMIERZ (ksiądz), urodzony 27 V1965 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Władysława i Janiny z domu Augustyn. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność elektryczna i elektroniczna, automatyka przemysłowa), maturę zdał w 1985 r. Studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1988 r. i uzyskał tytuł magistra teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1991 r. Jako wikariusz pracował w parafii św. Wojciecha BM w Bolesławiu koło Szczucina (1991-1993) i parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie (1993-1994). Kolejne dwa lata studiował w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, a w październiku 1995 r. został oddelegowany na misje do Brazylii. W latach 1995-2003 pracował w parafii św. Jana Chrzciciela (São João Batista) w archidiecezji Salvador (stan Bahia) jako wikariusz i od 1996 r. jako proboszcz.

 

  • Stanisław Skórski

    Stanisław Skórski

SKÓRSKI STANISŁAW, urodzony 17 II 1934 r. w Wierzbicy, woj. lubelskie, syn Andrzeja i Stanisławy z domu Rolla. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Urzędowie, maturę zdał w 1952 r. Studiował na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego i w 1960 r. uzyskał tytuł magistra polonistyki. W 1959 r. został zatrudniony jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 13 we Wrocławiu, a w latach 1960-1967 pracował w Technikum Chemicznym w Gorzowie Wielkopolskim jako nauczyciel i zastępca dyrektora (od 1963 r.). W 1973 r. został mianowany dyrektorem Zasadniczej Szkoły Budowlanej w Chorzelowie, a po jej przeniesieniu do zespołu obiektów ZST w Mielcu (1982-1983) – także dyrektorem Technikum Budowlanego. Znacząco przyczynił się do organizacji i rozwoju szkoły oraz pozyskaniu dla niej bardzo dobrych warunków do działalności. W 1986 r. ukończył studium podyplomowe (kierunek: organizacja i zarządzanie oświatą) w Krakowie. Na emeryturę przeszedł w 1990 r. Poza pracą zawodową od 1960 r. aktywnie działał w Stronnictwie Demokratycznym. Od 1969 r. pełnił funkcję sekretarza Powiatowego Komitetu, a po 1975 r. sekretarza i przewodniczącego Miejskiego Komitetu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych”, Nagrodą I stopnia Ministra Oświaty i Wychowania oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1982 r.

 

  • Adam Skręt

    Adam Skręt

SKRĘT ADAM, urodzony 8 XI 1931 r. w Żółkwi, syn Leona i Stefanii z Kasperskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Łańcucie, maturę zdał w 1951 r. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu ukończył w 1954 r. Powrócił do Łańcuta i od roku szkolnego 1954/1955 został zatrudniony w macierzystym Liceum jako nauczyciel wychowania fizycznego. W 1956 r. przeniósł się do Mielca i podjął pracę w 11-klasowej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego. W 1960 r. zorganizował  sekcję koszykówki w miejscowej „Stali” i był pierwszym trenerem zespołu seniorów do 1968 r. W tym czasie zespół „Stali” awansował do klasy okręgowej, a następnie do ligi międzywojewódzkiej. W 1969 r. został nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Także i w tej szkole propagował koszykówkę. Na emeryturę przeszedł w 1985 r. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Od roku akademickiego 2007/2008 prowadził zajęcia z gimnastyki usprawniającej z grupami słuchaczy Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.

 

SKRĘTKA JAN Z PAWŁOWA, herbu Godziemba, w latach 1463-1471 wymienił wieś Pawłów koło Opatowa za Wojsław koło Mielca, stanowiący dotąd własność opactwa Benedyktynów na Łysej Górze.

 

  • Zofia Skrzyniarz

    Zofia Skrzyniarz

SKRZYNIARZ ZOFIA (z domu JUNG), urodzona 11 II 1931 r. w Chorzelowie koło Mielca, córka Jana i Zofii z domu Babula. Uczęszczała do Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie przeniosła się do nowo utworzonego Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1950 r. zdała maturę. W latach 1950-1952 pracowała w Państwowym Technikum Rolniczym w Rzemieniu jako nauczycielka. 1 VI 1952 r. powierzono jej funkcję kierownika Wydziału Szkolno-Harcerskiego w ZP ZNP w Mielcu. W 1954 r. przeszła do pracy w PSS „Społem”, ale wkrótce zwolniła się ze względów rodzinnych. Do zawodu nauczycielskiego powróciła 1 IX 1959 r. jako nauczycielka Szkoły Podstawowej nr 5 w Mielcu. W 1978 r. uzyskała kwalifikacje równoważne wyższym studiom zawodowym. Przez wiele lat popularyzowała wśród dzieci i młodzieży ideę oszczędzania.  Od wstąpienia do ZNP w 1950 r. wiele czasu poświęcała związkowej pracy społecznej. 1 I 1986 r. przeszła na emeryturę, ale działa nadal w Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP w Mielcu, pełniąc funkcję skarbnika. Od 1982 r. udziela się w „Caritasie” przy parafii Ducha Świętego w Mielcu. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złota Odznaką ZNP i Srebrną Odznaką SKO oraz specjalnym dyplomem biskupa tarnowskiego za aktywne uczestniczenie „w dziele miłosierdzia chrześcijańskiego”.

 

SKRZYŃSKI JAN, ksiądz, kanonik sandomierski. Pochodził z rodu szlacheckiego herbu Łada. W 1618 r. został mianowany proboszczem parafii św. Mateusza w Mielcu. Pełnił także funkcję dziekana dekanatu mieleckiego. Zmarł w 1652 r.

 

  • Maria Skrzypczak

    Maria Skrzypczak

SKRZYPCZAK MARIA (z domu ŚLĘZAK), urodzona 22 VII 1927 r. w Suchorzowie, pow. tarnobrzeski, córka Piotra i Julii z domu Machlarz. Ukończyła szkołę powszechną w Baranowie Sandomierskim, ale dalszą naukę przerwała wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczyła w tajnych kompletach (dwie klasy gimnazjum). Po wojnie kontynuowała naukę w Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu i Liceum Ogólnokształcącym w Nisku, gdzie zdała maturę w 1947 r. W latach 1947-1948 była kierownikiem Szkoły Podstawowej w Domacynach, pow. tarnobrzeski. Od 1948 r. do 1954 r. była nauczycielką w Szkole Podstawowej w Dąbrowicy-Ślęzakach, a w latach 1954-1966 w Szkole Podstawowej w Chmielowie, pow. tarnobrzeski. Dużo czasu poświęcała na działalność społeczną. Zakładała i prowadziła Ludowe Zespoły Sportowe i Szkolne Koła Sportowe, osiągając z młodzieżą i dziećmi sukcesy w skali wojewódzkiej i ogólnopolskiej. Prowadziła też m.in. Zespół Oświaty dla Dorosłych (kursy wieczorowe dla analfabetów), wiejskie zespoły artystyczne i kulturalno-oświatowe ZMP. Była kierownikiem Ogniska Metodycznego dla Nauczycieli w Tarnobrzegu z zakresu wychowania fizycznego. W 1962 r. przeniosła się do Mielca. W latach 1966-1974 była nauczycielką nauczania początkowego i wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i S. Wigury. Od 1974 r. do 1985 r. pracowała w Filii Wojewódzkiej Biblioteki Pedagogicznej w Mielcu. W 1978 r. ukończyła Zaoczne Wyższe Studia Zawodowe w Rzeszowie w zakresie bibliotekoznawstwa. Po przejściu na emeryturę w 1985 r. pracowała przez 5 lat na pół etatu w Szkole Podstawowej nr 9 w Mielcu. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i nagrodami regionalnymi. Zmarła 14 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Zbigniew Skrzypczak

    Zbigniew Skrzypczak

SKRZYPCZAK ZBIGNIEW JERZY, urodzony 17 II 1960 r. w Tarnobrzegu, syn Józefa i Marii z domu Ślęzak. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1979 r. Studiował historię, a następnie historię sztuki na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując tytuły magistra historii i magistra historii sztuki. Na studiach działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, uczestniczył w strajkach studenckich w 1981 r. i w 1988 r. W latach 1988-1992 przebywał we Włoszech. Od 1992 r. do 1998 r. pracował w Państwowej Służbie Ochrony Zabytków w Tarnobrzegu na stanowisku inspektora wojewódzkiego. W maju 1998 r. został zatrudniony w Muzeum Regionalnym w Mielcu na stanowisku kustosza, a od czerwca 2003 r. pełni funkcję zastępcy dyrektora SCK ds. Muzeum Regionalnego. W 2007 r. uzyskał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim doktorat nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Na drodze do wolności. Mielczanie w walce o niepodległość Polski 1907-1918. Jest założycielem (w 1998 r.) i redaktorem naczelnym „Rocznika Mieleckiego” – periodyku o charakterze naukowym poświęconego historii lokalnej. Wyniki swych badań z zakresu architektury, historii sztuki, historii regionalnej i ochrony zabytków opisał w kilkudziesięciu artykułach o charakterze naukowym, popularnonaukowym i publicystycznym, m.in. na łamach: „Rzeszowskiej Teki Konserwatorskiej”, „Tek Krakowskich”, „Rocznika Mieleckiego”, „Rocznika Podhalańskiego”, „Rocznika Tarnobrzeskiego”, „Tarnobrzeskich Zeszytów Historycznych”, „Dwór Polski. Zjawisko historyczne i kulturowe”, „Między Wisłą a Lwowem”, „Spotkań z Zabytkami” i „Jahrbuch Weichsel-Werthe”. Jest autorem książek: Idea i czyn. Drogi mielczan do niepodległości 1907-1918 (Mielec 2003), Franciszek Krempa (1853-1935) ludowy trybun z Padwi Narodowej, Pałacyk Oborskich w Mielcu 1905-2005 (Mielec 2004), redaktorem opracowań zbiorowych i monografii: Anno domini...Księga Gości Chorzelowa, Rozwój przedsiębiorczości w regionie mieleckim. Historia i współczesność (Mielec 2004), Księga jubileuszowa 100 rocznicy powstania Gimnazjum i Liceum w Mielcu 1905-2005 (Mielec 2005), Mielec i powiat mielecki w latach 1944-1956 (Mielec 2005) oraz współautorem albumu Mielec wczoraj i dziś. Wędrówki po mieście. Należy do Stowarzyszenia Historyków Sztuki w Rzeszowie, Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu i Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. W 2006 r. został wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwości na radnego Rady Powiatowej w Mielcu na kadencję 2006-2010 i pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Rewizyjnej. Inicjator i współorganizator sesji naukowych, wystaw muzealnych i plenerowych oraz uroczystości patriotycznych. Bada i opisuje historię Mielca i okolic. Publikacje po 2005 r.: Mielec i powiat mielecki w latach 1944-1956, Mielec 2005 (współredaktor); Mielec na dawnych pocztówkach, Mielec 2007 (współautor), Na drodze do wolności Mielczanie w walce o niepodległość Polski 1907-1918, Mielec 2008 (autor); Zakłady Lotnicze w Mielcu 1938-1989. U źródeł sukcesu, Mielec 2008 (redaktor); Rocznik Mielecki 2007-2008, tom X-XI, Mielec 2008 (współredaktor); Reyowie Wspomnienia XIX-XX w., Mielec 2009 (opracowanie i wstęp); Rocznik Mielecki 2009-2010, tom XII-XIII, Mielec 2010 (współredaktor); Rok 1920 Mielczanie w wojnie polsko-bolszewickiej, Mielec 2010 (autor); Mielec wczoraj i dziś, Wydanie II, Mielec 2010 (współautor); Historia obchodów grunwaldzkich w Padwi Narodowej. W 500 rocznicę narodowych uroczystości zwycięstwa nad Krzyżakami 1410-1910, Padew Narodowa 2010 (autor); Obchody grunwaldzkie w Padwi Narodowej. W 600. rocznicę zwycięstwa nad Krzyżakami 1410-2010, Padew Narodowa 2010 (autor); Rocznik Mielecki 2011-2012, tom XIV-XV, Mielec 2012 (współredaktor); Oborska Teresa, Pamiętnik rodzinny, Mierowie, Jaworniccy, Oborscy, Mielec 2012 (opracowanie, wstęp i przypisy); Krempa Andrzej, Zagłada Żydów mieleckich, Mielec 2012 – wydanie I (przedmowa i redakcja naukowa), 2013 - wydanie II (przedmowa i redakcja naukowa); Z Podlasia do Mielca. Oborscy w powstaniu 1863 roku i ich późniejsze losy, Mielec 2013 (autor); Pamięć gorzkiej chwały. Ziemia mielecka wobec powstania 1863 roku, Mielec 2013 (autor), Nierozstrzelana pamięć. Mielecki słownik katyński, Mielec 2015 (autor).

 

  • Celina Skrzypek

    Celina Skrzypek

SKRZYPEK CELINA STEFANIA (z domu WÓJCIK), urodzona 18 XI 1896 r. w Mielcu, córka Ignacego i Marii z Weryńskich. Ukończyła Żeńską Szkołę Wydziałową w Rzeszowie i Prywatne Żeńskie Seminarium Nauczycielskie w Przemyślu, a egzamin maturalny zdała w c.k. Męskim Seminarium Nauczycielskim w Krośnie w 1915 r. W latach 1915-1918 odbyła praktykę w charakterze tymczasowej nauczycielki w Szkole Ludowej w Złotnikach koło Mielca. Po złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego w Tarnowie (26 II 1918 r.) uzyskała patent na nauczycielkę szkół ludowych. Od września 1918 r. do września 1921 r. pracowała jako nauczycielka w Szkole Ludowej w Mielcu. We wrześniu 1919 r. była współzałożycielką Pierwszej Drużyny Harcerek im. E. Plater w Mielcu i sprawowała nad nią opiekę pedagogiczną. Po zawarciu związku małżeńskiego z Janem Skrzypkiem (w 1921 r.) zamieszkała w Maliniu koło Mielca. Ograniczyła działalność społeczną i poświęciła się życiu rodzinnemu, wychowując trzech synów. W tym czasie zajmowała się malarstwem i koronkarstwem, przyozdabiając mieszkanie i tworząc atmosferę przytulnego polskiego dworku. W latach 30. powróciła do działalności społecznej, cały swój czas wolny poświęcając szerzeniu oświaty na wsi. Jako przewodnicząca Zarządu Powiatowego Kół Gospodyń Wiejskich Powiatu Mieleckiego organizowała szkolenia, kursy i wystawy o różnej tematyce: kroju i szycia, haftu, koronkarstwa, higieny i czystości, gotowania, wypieku chleba i hodowli zwierząt domowych. W czasie powodzi 1934 r. pozyskiwała darczyńców i organizowała opiekę nad dziećmi i młodzieżą rodzin poszkodowanych. W 1938 r., uzyskując pomoc finansową od matki i siostry, wraz z mężem zakupiła od żydowskiej rodziny Hermele zrujnowaną poparcelacyjną resztówkę Stojowice we wsi Rzędzianowice koło Mielca. W czasie wojny obronnej 1939 r. wraz z rodziną ewakuowała się na wschód, ale po ustaniu walk powróciła do Rzędzianowic. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadziła gospodarstwo domowe i wielokrotnie pomagała mężowi w udzielaniu schronienia „spalonym” konspiratorom, m.in. z Krakowa, Lwowa i Warszawy oraz miejscowym prolondyńskiemu ruchowi oporu. (Za tę działalność Niemcy zamordowali jej syna Janusza, a męża aresztowali i katowali.) Po wojnie wraz z mężem doprowadziła gospodarstwo do normalnego funkcjonowania, ale za przekonania polityczne i niczym nie poparte zarzuty o działalności antypaństwowej męża musiała wielokrotnie przeżywać jego aresztowania przez PUBP i nocne napady „nieznanych sprawców”. (W czasie jednego z nich zamordowano jej matkę – Marię.) 10 IX 1948 r. funkcjonariusze WUBP i PUBP przeprowadzili rewizję i aresztowali męża. Stefanię osadzono w areszcie domowym pod nadzorem funkcjonariuszy PUBP i MO, a następnie wyrzucono z domu, nie pozwalając na zabranie nawet rzeczy osobistych. 22 X 1948 r. orzeczono w Rzeszowie konfiskatę gospodarstwa Stojowice na rzecz Skarbu Państwa. Mimo uniewinniającego wyroku w procesie męża (i później także syna Jerzego), nie zwrócono gospodarstwa, a jedynie część rzeczy osobistych i resztki wyposażenia domu. Do 1950 r. mieszkała w Mielcu oraz czyniła starania o odzyskanie gospodarstwa i oczyszczenie z pomówień rozgłaszanych przez przeciwników politycznych męża, ale zniechęcona obojętnością władz i pogarszającym się zdrowiem zrezygnowała i wyjechała do Gdańska, gdzie mieszkała z mężem do śmierci 11 I 1980 r. Spoczywa na Centralnym Cmentarzu „Srebrzysko” w Gdańsku.

 

  • Jan Skrzypek

    Jan Skrzypek

SKRZYPEK JAN BARTŁOMIEJ, urodzony 27 XII 1890 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Stanisława i Anny z domu Ruła. W 1909 r. ukończył Średnią Szkołę Rolniczą w Miłocinie koło Rzeszowa, a następnie odbył praktykę rolniczą w majątku Szczepana hr. Tarnowskiego w Maliniu, pow. mielecki. Po ukończeniu praktyki objął administrację, a następnie otrzymał generalne pełnomocnictwo właścicieli całego majątku, w skład którego wchodziły gospodarstwa: rolne, przetwórcze (mleczarnia i gorzelnia), hodowlane i leśne. Na stanowiskach tych pracował do 1938 r. Był aktywnym i znanym w województwie krakowskim działaczem społeczno-gospodarczym i politycznym. Jako wykształcony rolnik nowator utrzymywał kontakt z Wydziałem Rolniczym UJ i Akademia Rolniczą w Dublanach koło Lwowa, stosując nowoczesne metody gospodarki rolnej i eksperymentując na specjalnych poletkach doświadczalnych. Wyprodukowane nasiona i sadzeniaki otrzymywały certyfikaty i były rozprowadzane w kraju i za granicą. Za tę nowatorską działalność został odznaczony w 1935 r. Złotym Krzyżem Zasługi. Przez szereg lat sprawował urząd wójta Gminy Zbiorowej w Tuszowie Narodowym i Gminy Mielec-Wieś w Mielcu. Przez 10 lat pełnił funkcję prezesa Okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Mielcu. Był także prezesem Urzędu Rozjemczego ds. Oddłużenia Rolnictwa w Powiecie Mieleckim, współzałożycielem Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „Kłos” w Mielcu (1911), członkiem Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w Mielcu, członkiem Krakowskiej Izby Rolniczej i prezesem „Strzelca”. W 1934 r., pełniąc funkcję przewodniczącego Powiatowego Komitetu Powodziowego, ofiarnie i z narażeniem życia kierował ratowaniem ludzi i ich dobytku, a później pomagał w odbudowie zniszczonych terenów. Za tę postawę otrzymał m.in. honorowe obywatelstwo gmin zniszczonych przez powódź. Od młodości należał do Stronnictwa Ludowego „Piast” i w latach 1928-1930 był prezesem Zarządu Powiatowego. W 1930 r. przeszedł do BBWR i pełnił funkcję prezesa powiatowego tej organizacji.  W 1936 r. został wybrany do Rady Wojewódzkiej w Krakowie i był członkiem jej komisji budżetowej. W 1937 r., w obliczu nasilającego się hitleryzmu i militarnego zagrożenia ze strony Niemiec, wstąpił do Obozu Zjednoczenia Narodowego, z którego listy kandydował do Sejmu. W 1938 r. wraz z żoną Celiną Stefanią, przy finansowej pomocy jej rodziny, nabyli od żydowskiej rodziny Hermele gospodarstwo rolne Stojowice w Rzędzianowicach, będące zrujnowaną resztówką poparcelacyjną. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę ewakuował się z rodziną na wschód, ale po zakończeniu działań wojennych powrócił do Rzędzianowic. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadził gospodarstwo i współpracował z podziemiem prolondyńskim. Trzykrotnie gestapo aresztowało go i katowało, ale ostatecznie nic mu nie udowodniono i wypuszczano z więzienia. W latach 1945-1948 odbudował zniszczone gospodarstwo, działał w ruchu spółdzielczym oraz w Polskim Stronnictwie Ludowym i PSL „Nowe Wyzwolenie”. 10 IX 1948 r. PUBP w Mielcu aresztowało go, a w całym gospodarstwie przeprowadzono rewizję i skonfiskowano szereg wartościowych przedmiotów. Sfabrykowano też „dowody winy”, np. podrzucono niemiecki karabin i później przypadkowo „znaleziono”. Wkrótce potem (22 X 1948 r.) skonfiskowano majątek, choć nie podlegał przepisom o reformie rolnej. Mimo stosowania brutalnych metod w śledztwie, nie udowodniono Janowi Skrzypkowi winy i wypuszczono go na wolność. Starania o odzyskanie gospodarstwa nie dały żadnych rezultatów. Schorowany i wyczerpany pobytem w ciężkich warunkach więziennych wyjechał do rodziny w Gdańsku, ale i tam miał trudności ze znalezieniem odpowiedniego zajęcia. Zmarł 28 IX 1981 r. Spoczywa na Centralnym Cmentarzu „Srebrzysko” w Gdańsku.

 

  • Janusz Skrzypek

    Janusz Skrzypek

SKRZYPEK JANUSZ MARIA, urodzony 9 IV 1923 r. w Maliniu, syn Jana i Cecylii Stefanii z domu Wójcik. Do 1939 r. mieszkał z rodzicami w Maliniu, a od 1939 r. do 1942 r. w Rzędzianowicach. W 1939 r. ukończył naukę gimnazjalną (mała matura) w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Na początku sierpnia 1939 r. – w związku z narastającym niebezpieczeństwem ze strony Niemiec hitlerowskich – został powołany (w ramach gimnazjalnego Hufca Przysposobienia Wojskowego) do pełnienia służby wartowniczej i ochrony ważnych obiektów gospodarczych. W czasie wojny obronnej 1939 r. przyłączył się do grupy wojskowej majora Millego i z nią uczestniczył w działaniach wojennych aż do kapitulacji w rejonie Zamościa. W październiku powrócił do rodzinnego domu i pomagał w prowadzeniu gospodarstwa. Na przełomie 1939/1940 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, został zaprzysiężony w stopniu podchorążego i przyjął pseudonim „Konrad”. Na początku 1943 r. podjął się administracji majątku Przybysz koło Zgórska (powiat mielecki, w czasie okupacji – dębicki), należącego przed wojną do Fundacji Ossolińskich. W okresie okupacji był to ośrodek działalności konspiracyjnej, w którym znajdowali schronienie ludzie poszukiwani przez gestapo, m.in. partyzanci, Żydzi i zbiegli z niewoli niemieckiej jeńcy radzieccy. Tam również stacjonowały grupy partyzanckie osłaniające miejsca zrzutów broni i rozdzielające ją  dla poszczególnych placówek AK. 20 V 1944 r. grupa „Jagdkomando” pod dowództwem Pottenbauma i Flaschke (funkcjonariuszy gestapo w Rzeszowie) dokonała rewizji dworu, poszukując radiostacji i broni. (Otrzymała prawdopodobnie donos od miejscowego zdrajcy.) Nie znaleziono niczego, ale gestapowcy po przesłuchaniu i pobiciu Janusza Skrzypka rozstrzelali go i nakazali pogrzebanie na miejscu zbrodni. Rozstrzelano też innego pracownika majątku Stanisława Zielińskiego. Będący wówczas w pobliżu: Stanisław Sołtys (porucznik, ps. „Wójt”), Jan Skrzypek (ojciec Janusza), inż. Józef Piszczek i dwaj jeńcy radzieccy zostali aresztowani i przewiezieni do siedziby gestapo w Mielcu. (Dalszy ich los opisany jest w odrębnych biogramach.) 28 X 1945 r. nastąpiła ekshumacja zwłok „Konrada” i pochowanie w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Pogrzeb był wielką manifestacją patriotyczną mieszkańców Mielca, a zwłaszcza społeczności Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego.

 

  • Jerzy Skrzypek

    Jerzy Skrzypek

SKRZYPEK JERZY KAZIMIERZ, urodzony 29 X 1928 r. w Mielcu, syn Jana i Cecylii Stefanii z domu Wójcik. Do 1935 r. mieszkał w Maliniu, a do 1939 r. w Mielcu, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał rodzicom przy gospodarstwie w Rzędzianowicach, obsługując różne maszyny rolnicze. W latach 1942-1944 uczestniczył w tajnym komplecie i ukończył dwie klasy gimnazjalne. Jego rodzina była podejrzewana o działalność konspiracyjną i represjonowana przez niemieckich okupantów (ojciec kilkakrotnie aresztowany, brat Janusz zamordowany przez Gestapo w 1944 r.). Po wyzwoleniu Mielca podjął dalszą naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1946 r. Po zdaniu egzaminu konkursowego w 1946 r. rozpoczął studia na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej i odtąd do dziś mieszka w Gdańsku. W tym czasie rodzina była znów represjonowana za działalność konspiracyjną, tym razem przez Urząd Bezpieczeństwa. W 1949 r. także Jerzy został aresztowany przez UB w Gdańsku i przekazany do UB w Rzeszowie, a następnie więziony i wielokrotnie przesłuchiwany. Po rozprawach przed Rejonowym Sądem Wojskowym i Najwyższym Sądem Wojskowym zarówno Jerzy jak i jego ojciec (Jan) zostali ostatecznie uniewinnieni. Mimo to Senat Politechniki Gdańskiej unieważnił Jerzemu wszystkie zaliczenia i egzaminy z drugiego i trzeciego roku studiów. Jerzy nie załamał się i w 1954 r. ukończył studia pierwszego stopnia, uzyskując tytuł inżyniera budownictwa okrętowego. Z nakazu pracy został skierowany do Stoczni Północnej w Gdańsku (22 II 1954 r.) i pracował kolejno na stanowiskach: inżynier technolog (do 14 XI 1954 r.), kierownik Wydziału Montażu Maszyn i Mechanizmów Okrętowych (do 1 V 1958 r.), kierownik Działu Produkcji i Nadzoru Budowy (do 31 III 1959 r.), zastępca dyrektora do spraw kooperacji i zaopatrzenia (do 19 IV 1962 r.) oraz dyrektor techniczny i I zastępca dyrektora Stoczni Północnej (do 31 I 1969 r.). W 1966 r. ukończył studia drugiego stopnia na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym Politechniki Gdańskiej i otrzymał tytuł magistra inżyniera mechanika. W czasie pracy w Stoczni Północnej m.in. uczestniczył w produkcji statków różnego przeznaczenia: lugrotrawlerów B-11 i B-17, okrętów ratowniczych i dozorowych, małych zbiornikowców B-5 i B-500, motorówek reprezentacyjnych i trawlerów B-21, a następnie kierował zespołem zabezpieczającym produkcję stoczni w dostawy kooperacyjno-zaopatrzeniowe, doprowadzał do uruchamiania u poddostawców specjalistycznych urządzeń, mechanizmów i maszyn do wyposażania statków. Jako dyrektor techniczny kierował całością działań w zakresie technicznego przygotowania (modernizacja i rozwój inwestycyjny stoczni), przyczyniając się do znaczącego unowocześnienia stoczni, m.in. poprzez jej przejście na wielkoseryjną i realizowaną metodami przemysłowymi produkcję okrętową o dużej złożoności technicznej. Był autorem lub współautorem wielu projektów racjonalizatorskich oraz koncepcji rozwiązań organizacyjnych i usprawnień procesów produkcyjnych. 1 II 1969 r. został mianowany dyrektorem naczelnym Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni i pełnił tę funkcję do 30 IX 1973 r. W czasie kierowania stocznią doprowadził do jej unowocześnienia, m.in. spowodował utworzenie biura konstrukcyjno-technologicznego, zmodernizowanie parku maszynowego, unowocześnienie metod budowy i remontu statków i okrętów oraz podniesienie poziomu zaplecza socjalno-bytowego załogi. Od 1 X 1973 r. do 1 III 1983 r. pracował w Zjednoczeniu Morskich Stoczni Remontowych w Gdańsku jako naczelnik Wydziału Eksportu (do 31 XII 1973 r.), dyrektor produkcji (do 30 VI 1979 r.) oraz dyrektor techniczny i I zastępca dyrektora zjednoczenia. W rezultacie likwidacji zjednoczeń 1 IV 1983 r. przeszedł na tzw. wcześniejszą emeryturę. Wykonywał prace zlecone, m.in.  związane z koncepcją rozwoju, organizacji i zarządzania przemysłu okrętowego. W latach 1985-1987, po zawieszeniu emerytury, pełnił funkcję dyrektora administracyjnego Akademii Medycznej w Gdańsku, a w latach 1987-1988 pełnił obowiązki dyrektora Zakładów Doświadczalno-Produkcyjnych „Techmor” w Gdańsku. 1 VII 1988 r. przeszedł ponownie na emeryturę. Zasiadał w Radach Nadzorczych Stoczni im. Komuny Paryskiej (lata 80.) i Przedsiębiorstwa Budowy Urządzeń Chłodniczych S.A. w Gdyni (od 1992 r.). Posiada stopień kapitana Marynarki Wojennej RP. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, tytułem honorowym „Zasłużony Stoczniowiec”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Złotą Odznaką „Zasłużony Pracownik Morza”. Zmarł 16 VIII 2011 r. Spoczywa na Centralnym Cmentarzu „Srebrzysko” w Gdańsku.

 

  • Jerzy Skrzypek s. Kazimierza

    Jerzy Skrzypek s. Kazimierza

SKRZYPEK JERZY TADEUSZ, urodzony 13 IX 1952 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Danuty z domu Bujak. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1971 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Przemysłu Akademii Ekonomicznej w Krakowie (kierunek: ekonomika przedsiębiorstw przemysłowych) ukończył w 1975 r. z tytułem magistra. Po studiach został zatrudniony w Akademii Ekonomicznej w Krakowie na stanowisku starszego wykładowcy i w tej uczelni w 1983 r. uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych. Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu publikacji z zakresu problematyki zarządzania przedsiębiorstwami. Najważniejsze z nich to książki: Biznes plan, Poltext, Warszawa 2005, Jak korzystać z funduszy strukturalnych UE, Twigger 2005, Badania operacyjne w przykładach i zadaniach, PWN Warszawa 2005. Opracował systemy: System Wspomagania Edukacji   oraz Repozytorium prac studentów. Jest także wykonawcą kilkuset biznesplanów i studiów wykonalności, m.in. „Planu strategicznego holdingu Zakłady Azotowe w Chorzowie, 2004”, „Planu działania PZL Mielec, 2004” i „Studiów wykonalności dla działania 2.3. SPO WKP.” Wyróżniony m.in.: Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Nagrodą Association and Computing Machinery za Technical Suport Co-chair ITICSE 1999: Innovation and Technology In Komputer Scence Education – June 1999. Pracownik naukowy (doktor) i wykładowca Katedry Ekonometrii i Badań Operacyjnych Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Pełnił także funkcje pełnomocnika rektora ds. e-edukacji oraz kierownika Centrum E-learningu UEK. W 2012 r. został wybrany na członka Zarządu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia E-learningu Akademickiego. Pracę naukową ukierunkował na zastosowania symulacyjne modeli w sferze zarządzania przedsiębiorstwem. Wydał kolejne książki i opracowania na temat zasad sporządzania biznesplanów oraz studiów wykonalności uwzględniających warunki pozyskiwania funduszy unijnych, m.in. Zasady konstrukcji studium wykonalności lub biznesplanu dla projektów współfinansowanych ze środków UE, Twigger, Warszawa 2007 oraz Biznesplan – model najlepszych praktyk, Poltext 2011.

 

  • ks. Kazimierz Skrzypek

    ks. Kazimierz Skrzypek

SKRZYPEK KAZIMIERZ STANISŁAW (ksiądz), urodzony 28 II 1953 r. w Podolu, pow. mielecki, syn Michała i Józefy z domu Wilaszek. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie (1978) przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał tytuł magistra teologii z zakresu socjologii religii. Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Katarzyny w Oleśnie koło Dąbrowy Tarnowskiej (1978-1981), Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu (1981-1987) i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górkach Mieleckich (1987-1990). W 1990 r. został mianowany proboszczem tej parafii. Doprowadził do wybudowania nowej plebanii. Pełni szereg funkcji, m.in.: dekanalnego referenta misyjnego dekanatu Mielec-Północ (od 1992 r.), dekanalnego wizytatora nauki religii (od 1996 r.), rejonowego duszpasterza rolników (od 2001 r.) i członka Rady Kapłańskiej Diecezji Tarnowskiej (od 2004 r.). W 2005 r. - na prośbę Zarządu Oddziału Powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP w Mielcu - biskup ordynariusz tarnowski dr Wiktor Skworc mianował go kapelanem strażaków powiatu mieleckiego. Odznaczony EC i RM oraz Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

  • Kazimierz Skrzypek

    Kazimierz Skrzypek

SKRZYPEK KAZIMIERZ, urodzony 23 II 1923 r. w Sierszy, syn Józefa i Katarzyny z domu Kurdziel. W latach szkolnych (od 1934 r.) należał do Drużyny Harcerskiej im. płk. Lisa-Kuli przy „Fabloku” w Chrzanowie i m.in. zdobył „Trzy pióra”. Po szkole powszechnej uczęszczał do Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowej w Chrzanowie, ale przerwał naukę i podjął pracę jako robotnik w Fabryce Obrabiarek „Cegielski” w Rzeszowie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Wytwórni Silników (Flugmotorenwerke) w Rzeszowie i od 7 I 1941 r. w chrzanowskim „Fabloku” (Erste Lokomotivfabrik in Polen), skąd został wysłany na 1,5 miesiąca do pracy w Kassel. Po wojnie pracował nadal w „Fabloku” jako konstruktor oprzyrządowania w biurze fabrykacyjnym. Ukończył Technikum Mechaniczne w Bytomiu i zdał maturę. W maju 1951 r. został oddelegowany służbowo do WSK Mielec i pozostał na stałe w tym przedsiębiorstwie. Pracował 40 lat na stanowiskach kierowniczych w służbie technicznego przygotowania produkcji, wnosząc znaczny wkład w rozwój tego pionu przedsiębiorstwa. Wielokrotnie służbowo wyjeżdżał za granicę, m.in. do ZSRR, Czechosłowacji i Wielkiej Brytanii. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową sporo czasu poświęcał na działalność społeczną. W latach 40. występował w zespole teatralnym przy „Fabloku”. W Mielcu był członkiem m.in. ZZ Metalowców, SIMP i PTTK. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Nagrodą Zespołową NOT-u I stopnia za uruchomienie produkcji usterzenia do aerobusu IŁ-86, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką ZZM oraz Medalem Pamiątkowym OKB w Kijowie z okazji 30-lecia współpracy WSK Mielec z OKB im. O.K. Antonowa. Zmarł 16 IX 2001 r. Spoczywa na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.

 

  • Leszek Skrzypek

    Leszek Skrzypek

SKRZYPEK LESZEK SZCZEPAN, urodzony 2 VI 1924 r. w Mielcu, syn Jana i Celiny Stefanii z domu Wójcik. Do wybuchu wojny w 1939 r. ukończył trzy klasy Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej kontynuował naukę na tajnych kompletach oraz pracował jako kreślarz w niemieckiej firmie Johana Henniga w Mielcu. Współpracował z Armią Krajową. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej podjął naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego i w 1945 r. zdał maturę. W latach 1945-1952 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach (z przerwą w 1946 r., kiedy został relegowany za udział w manifestacji trzeciomajowej i później reaktywowany) i w 1952 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika (specjalność: ruchowo-energetyczna). Po studiach otrzymał nakaz pracy do Elektrowni Zabrze i pełnił tam funkcje: głównego energetyka, kierownika eksploatacji i zastępcy głównego inżyniera. W 1963 r. został przeniesiony do Zakładów Energetycznych Okręgu Południowego (ZEOPd) w Katowicach na stanowisko głównego specjalisty ds. elektrowni, a następnie pracował jako kierownik działu wytwarzania i zastępca głównego inżyniera ds. elektrowni (1969), zastępcy głównego inżyniera ds. elektrowni (1972), dyrektor ds. rozwoju elektroenergetyki i ciepłownictwa (1978), dyrektor techniczny i I zastępca dyrektora naczelnego Południowego Okręgu Energetycznego w Katowicach. (W 1980 r. zmieniono nazwę ZEOPd Katowice na PdOEn Katowice.) W 1980 r. otrzymał tytuł „Generalnego Dyrektora Energetyki II stopnia”. W 1990 r. przeszedł na emeryturę. W czasie pełnienia tych ważnych funkcji m.in.: doprowadził do unowocześnienia urządzeń wytwarzających energię (Zabrze), wprowadził w elektrowniach podległych ZEOPd metody TKE (Techniczna Kontrola Eksploatacji), uczestniczył w opracowaniu założeń projektowych Elektrowni Rybnik i Elektrowni Opole, kierował zespołem opracowującym „Model gospodarki remontowej w energetyce zawodowej” oraz brał udział w opracowaniu i wdrożeniu „Technologii Emulgatu” do składowania odpadów paleniskowych na składowiskach oraz w wyrobiskach kopalń węgla. Jest autorem szeregu wynalazków i projektów racjonalizatorskich. Od 1952 r. należy do Stowarzyszenia Elektryków Polskich, od 1972 r. pełni funkcję członka Zarządu Oddziału Zagłębia Węglowego SEP w Katowicach, a od 1999 r. jest Zasłużonym Seniorem SEP OZW. Wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką SEP, Złotą Odznaką „Zasłużonego dla Energetyki”, Srebrną Odznaką NOT, Odznaką Racjonalizatora Produkcji, tytułem „Zasłużonego Energetyka PRL” oraz dwiema nagrodami zespołowymi Ministra Górnictwa i Energetyki.

 

SKRZYPEK MARIA (z domu GAWRZOŁ), urodzona 17 II 1935 r. w Kosowach, powiat kolbuszowski, córka Franciszka i Agnieszki z domu Dudek. W 1950 r. ukończyła Gimnazjum Ogólnokształcące w Kolbuszowej, a w 1952 r. Studium Ekonomiczne-Eksploatacja Pocztowa w Rzeszowie. Od 1 VII 1952 r. została zatrudniona w Obwodowym Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Mielcu jako asystent pocztowy, a później pracowała jako referendarz służby administracyjnej i kierownik Działu Kadr. 1 IX 1979 r. powierzono jej funkcję naczelnika Urzędu Pocztowo-Telekomunikacyjnego Mielec 3 i pełniła tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1996 r. Wiele czasu poświęcała na działalność społeczną. W latach 50. była radną Miejskiej Rady Narodowej, a w latach 60. i 70. radną Powiatowej Rady Narodowej. Należała też do Ligi Kobiet i w latach 1954-1958 była członkiem Zarządu Powiatowego. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Pracownik Łączności” i Odznaką 400-lecia Poczty Polskiej.

 

SKRZYPEK WŁADYSŁAW, urodzony 9 X 1893 r. w Wojsławiu koło Mielca. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1914 r. Aktywnie uczestniczył w  tajnych gimnazjalnych organizacjach niepodległościowych („Związek Jastrzębi”, „Przebojem”, „Zarzewie”, Polskie Drużyny Strzeleckie), posługując się pseudonimami „Wiśniowski” i „Czarny”. Należał też do drużyny skautowej i pełnił funkcje zastępcy drużynowego oraz instruktora młodszych skautów. W sierpniu 1914 r. zgłosił się z pierwszą grupą mieleckich ochotników do tworzących się polskich oddziałów w Krakowie, ale wkrótce potem został zwolniony z powodu choroby. Jeszcze w 1914 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie, ale po roku zrezygnował. Otrzymał powołanie do wojska austriackiego (40 pułk piechoty w Rzeszowie) i w latach 1916-1917 brał udział w działaniach wojennych, ale na skutek pogarszającego się stanu zdrowia został ponownie zwolniony. Studiował w Akademii Rolniczej w Dublanach i uzyskał tytuł inżyniera rolnictwa. Przez pewien czas pracował jako zarządca gospodarstw rolnych. W latach 1920-1921 uczestniczył jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie został zatrudniony w Toruniu na stanowiskach zastępcy naczelnika Wydziału Wytwórczości Zwierzęcej i inspektora Państwowej Izby Rolniczej. Udzielał się społecznie w Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Uczestników Ruchu Niepodległościowego „Zarzewie” w Warszawie. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. Dalsze losy nieznane.

 

SKRZYPIEC BOŻENA MARIA (z domu BURKIEWICZ), urodzona 4 IV 1958 r. w Chorzowie, córka Wacława i Heleny z domu Gowik. Absolwentka Liceum Plastycznego w Jarosławiu (kierunek – wystawiennictwo),  maturę zdała w 1978 r. Uzyskała też dyplom czeladnika w rzemiośle fotografia. Ukończyła szereg kursów specjalistycznych oraz uczestniczyła w konferencjach szkoleniowych. W latach 1979-1982 prowadziła pracownię plastyczną w ramach Rzemieślniczej Spółdzielni „Wielobranżowej” i Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu, a następne lata poświęciła sprawom rodzinnym. W 1991 r. wznowiła działalność gospodarczą, zakładając firmę Projektowanie Wnętrz „Bena” w Mielcu przy ul. K. Szymanowskiego. (W 1997 r. zmieniła nazwę na Pracownia Projektowa „Bena”.) Jest autorem lub współautorem wielu projektów elewacji budynków oraz wnętrz budynków nowych i modernizowanych (domów, restauracji, biur, sal konferencyjnych, galerii), które przyjęto i zrealizowano, m.in. w Mielcu (Urząd Miejski i wiele innych) oraz w Dębicy, Leżajsku, Nowym Sączu, Przemyślu, Ropczycach, Rzeszowie, Warszawie i Zakopanem. Szczególnym osiągnięciem jest zaprojektowanie wnętrz wielu obiektów firmy Multimedia, m.in. w Chełmie, Chrzanowie, Częstochowie, Ełku, Gdańsku, Gdyni, Giżycku, Gliwicach, Gorzowie Wielkopolskim, Jaśle, Kaliszu, Katowicach, Lublinie, Łęcznej, Łodzi, Malborku, Płocku, Płońsku, Rzeszowie, Suwałkach, Szczecinie, Świdnicy, Tarnowie, Warszawie (centrala) i Wrocławiu. Od lat szkolnych angażowała się społecznie. W latach 70. należała do harcerstwa oraz trenowała strzelectwo w LOK Mielec i Walterze Rzeszów. W konkurencji PS-5 (pistolet) należała do czołówki krajowej juniorów. Od lat 90. działa społecznie w organizacjach katolickich przy parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu, m.in. w Poradni Rodzinnej, a od 1993 r. należy do ogólnopolskiego stowarzyszenia „Spotkania Małżeńskie” (ruch rekolekcyjny) i aktualnie (wraz z mężem) jest jednym z liderów. Należy też do Klubu Narciarskiego „Śmig” w Mielcu.

 

  • Tadeusz Skubisz

    Tadeusz Skubisz

SKUBISZ TADEUSZ, urodzony 20 VIII 1946 r. w Kosztowej, pow. przemyski, syn Franciszka i Marii z domu Radoń. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dubiecku, maturę zdał w 1964 r. Studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach i w 1969 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. Po stażu w Zakładach Azotowych w Tarnowie (1969-1970) od VIII 1970 r. do IV 1981 r. pracował w OBR SK „PZL-Mielec” na stanowiskach: starszego technologa, kierownika oddziału, kierownika laboratorium oraz głównego specjalisty ds. laboratorium i nowych technologii. W 1980 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu inżynierii materiałowej na Politechnice Warszawskiej. W latach 1981-1984 r. pełnił funkcję głównego metalurga WSK „PZL-Mielec”. Od 1984 r. do 2000 r. pracował w Krośnie, m.in. w WSK „PZL-Krosno” jako zastępca dyrektora ds. technicznych (1984-1991), zastępca dyrektora ds. handlowych i zarządca komisaryczny (1993-1996) oraz prezes Zarządu „PZL-Krosno” S.A. Równocześnie dokształcał się, kończąc m.in. studium podyplomowe z zakresu zarządzania przedsiębiorstwem na Uniwersytecie Warszawskim (1999). W 2001 r. powrócił do Mielca, gdzie powierzono mu stanowisko dyrektora operacyjnego – członka Zarządu Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. Od 2002 r. do 2004 r. pracował w Agencji Rozwoju Przemysłu jako ekspert ds. restrukturyzacji oraz epizodycznie w Zakładzie Przemysłu Motoryzacyjnego POLMO w Gorlicach jako prezes zarządu. W sierpniu 2003 r. został prezesem Zarządu PZL Mielec CARGO i pełnił tę funkcję do lipca 2004 r., a następnie przeszedł do Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu na stanowisko pełnomocnika zarządu ds. restrukturyzacji, zaś od lutego 2005 r. jest członkiem zarządu. W dotychczasowej pracy w Mielcu uczestniczył w realizacji wielu lotniczych projektów badawczo-rozwojowych i ich wdrożeniu do produkcji samolotów: M-15, M-18, An-28, M-20 M-28 i I-22, m.in. w opracowaniu i wdrażaniu nowych procesów technologicznych, wdrażaniu nowych materiałów krajowych, badaniu laboratoryjnym materiałowo-technologicznym, ekspertyzach i organizacji produkcji. W okresie „krośnieńskim” brał udział w wdrożeniu do produkcji: szybowca KR-03A, podwozi do samolotów (PZL-104, PZL-106, PZL-110, PZL-140, An-28, M-18, M-20, I-22) oraz działalności inwestycyjnej. Miał także znaczący udział w realizacji wielu projektów nie związanych z lotnictwem, m.in. kompozytowych chłodni samochodowych, wózków golfowych i wozów telewizyjnych w WSK „PZL-Mielec” oraz cystern do produktów spożywczych, schładzajników mleka i komór chłodniczych w WSK „PZL-Krosno”. W latach 90. bezpośrednio prowadził szereg kompleksów spraw menagerskich w Krośnie, ARP w Warszawie i Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Brązową Odznaką „Za Zasługi dla Przemysłu Maszynowego” oraz wpisem Politechniki Śląskiej w Gliwicach do „Złotej Księgi Najlepszych Wychowanków”. Przeszedł na emeryturę, ale współpracował z Zarządem Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu, był m.in. doradcą prezesa Zarządu. Inicjował i wspierał upamiętnianie produkowanych w Mielcu samolotów i eksponowanie ich w plenerze (na terenie Polskich Zakładów Lotniczych i w różnych punktach w Mielcu). Od 1 VII 2014 r. pełni funkcję prezesa spółki „PZL-Mielec” Cargo Sp. z o.o., zarządzającej lotniskiem miejskim.

 

  • Anna Skucińska-Dybek

    Anna Skucińska-Dybek

SKUCIŃSKA-DYBEK ANNA MARIA, urodzona 1 XI 1969 r. w Mielcu, córka Adama i Marii z domu Stencel. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1988 r. Trenowanie siatkówki rozpoczęła w klasie VII Szkoły Podstawowej nr 7 w Mielcu. W 1988 r. została zatrudniona w WSK Mielec i oddelegowana do I drużyny siatkówki „Stali” Mielec. W latach 1990-1992 uczęszczała do Studium Nauczycielskiego (kierunek: wychowanie fizyczne) w Rzeszowie i grała w II-ligowej drużynie „Zelmeru” Rzeszów. Po ukończeniu SN powróciła do Mielca i w latach 1992-1998 występowała w „Stali” Mielec, przyczyniając się do zdobycia m.in. brązowego medalu mistrzostw Polski w sezonie 1993/1994. W latach 1998-2000 była zawodniczką  „Siarki” Tarnobrzeg (liga I B). Od 2000 r. do 2004 grała w zespole AZS WSBiP Ostrowiec Świętokrzyski (II liga), w tym od 2002 r. jako grający drugi trener. W tym czasie ukończyła studia licencjackie w Wyższej Szkole Biznesu i Planowania (kierunek: wychowanie fizyczne, specjalność: gimnastyka korekcyjna) w Ostrowcu Świętokrzyskim. Równocześnie w latach 2001-2003 pracowała jako nauczyciel w Publicznej Szkole Podstawowej nr 9 w Ostrowcu Świętokrzyskim, a w roku szkolnym 2003/2004 w tamtejszej Publicznej Szkole Podstawowej nr 4. Od 2004 r. uczy w Szkole Podstawowej w Wadowicach Górnych, pow. mielecki. W 2005 r. ukończyła studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach (praca magisterska z zakresu siatkówki kobiet) oraz uzyskała stopień nauczyciela mianowanego. Ponadto w sezonie 2006/2007 pełniła funkcję II trenera zespołu „Stal” Mielec (ekstraklasa).

 

  • Ryszard Skutnik

    Ryszard Skutnik

SKUTNIK RYSZARD, urodzony 25 VII 1948 r. w Tarnowie. Treningi w piłkę ręczną rozpoczął w Unii Tarnów. Specjalizował się jako bramkarz. W czasie studiów grał w AZS AWF Kraków, a w połowie lat 70. przeszedł do Stali Mielec i przyczynił się do zdobycia wicemistrzostwa Polski w 1975 r. W następnych latach pracował jako trener w Unii Tarnów i we Francji. W 1979 r. został szkoleniowcem II-ligowej wówczas Stali Mielec i w 1980 r. wprowadził zespół do ekstraklasy, a nastepnie z przerwami pracował w Mielcu do 1986 r. (W latach 1981-1983 był trenerem zespołu Eduarts Sportin du Disaheran i zdobył z nim mistrzostwo Tunezji.) Później pracował m.in. w Tarnowie (ok. 1990) i ponownie w Tunezji (1996-1997). W 1997 r. powierzono mu funkcję trenera młodzieżowej reprezentacji Polski. Przed sezonem 2008/2009 kolejny raz podjął się funkcji trenera ekstraklasowej Stali Mielec. W 2010 r. wprowadził męski zespół piłki ręcznej SPR Stal Mielec do ekstraklasy, a następnie (pod nazwą Tauron Stal Mielec) doprowadził do czołówki krajowej. W sezonie 2010/2011 mielczanie zajęli 4. miejsce, w sezonie 2011/2012 zdobyli 3. miejsce i brązowy medal mistrzostw Polski, a w sezonie 2012/2013 zajęli 5. miejsce. Wyróżniony tytułem Trener Roku 2011 w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” w czasie VIII Gali Mieleckiego Sportu. W październiku 2013 r. zrezygnował z funkcji trenera SPR Stal Mielec i miesiąc później został szkoleniowcem I-ligowego zespołu SPR Tarnów. Pod koniec października 2014 r. został trenerem ekstraklasowej drużyny Azoty Puławy i wywalczył z nią brązowy medal Mistrzostw Polski w sezonie 2014/2015.

 

  • Wojciech Skuza

    Wojciech Skuza

SKUZA WOJCIECH, urodzony 6 IV 1908 r. w Łubnicach, powiat Busko Zdrój. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w wyróżnieniem w 1929 r. Był jednym z założycieli i redaktorów gimnazjalnego czasopisma „Dziewanna”. Organizował koła ZMW „Wici” w powiecie mieleckim. Studiował polonistykę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W czasie studiów należał do Polskiej Akademickiej Młodzieży Ludowej i Związku Młodzieży Wiejskiej. Był jednym z redaktorów pisma „Znicz” i umieszczał w nim pierwsze swoje utwory literackie i artykuły. W 1932 r. opublikował pierwszy zbiór wierszy Kolorowe słowa, a w 1933 r. wydał poemat Kumac. Rzecz o Wojciechu Bartoszu Głowackim. W latach 1934-1935 pracował jako nauczyciel w Zakopanem. Wziął udział w zjeździe pisarzy chłopskich w Krakowie (1934). W 1935 r. otrzymał stypendium Polskiej Akademii Literatury, zdobył III nagrodę w konkursie na scenariusz filmowy za utwór „Paneuropa” (o wymowie antywojennej) oraz podjął współpracę (jako wykładowca) z wiejskim Uniwersytetem Ludowym im. W. Orkana w Gaci koło Przeworska. Angażował się w działalność ZMW RP i Stronnictwa Ludowego, a szczególnie w walkę o prawa wsi i jej młodzieży. Był jednym z sygnatariuszy Deklaracji Praw Młodego Pokolenia (III 1936 r.). Wziął udział w chłopskiej demonstracji w Nowosielcach (29 VI 1936 r.). W tym czasie został zatrudniony w Wydziale Kultury Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych w Warszawie. Współpracował z gazetami i czasopismami zajmującymi się problematyką wiejską, m.in.: „Zielonym Sztandarem”, „Dziennikiem Popularnym”, „Wiciami” i „Młodą Myślą Ludową” oraz z „Chłopskim Życiem Gospodarczym”. W 1937 r. wydał poemat Fornale, a w 1938 r. – zbiór opowiadań i reportaży Wieś tworząca. Napisał też autobiograficzną powieść Zboża w Nadwoziu dojrzewają, ale rękopis zaginął w czasie II wojny światowej. W 1939 r. wydarzenia wojenne sprawiły, że zamieszkał we Lwowie i podjął współpracę z „Czerwonym Sztandarem”. Niesłuszne oskarżenia spowodowały, że został aresztowany i uwięziony. Po zawarciu układu Sikorski – Majski został zwolniony i zgłosił się do tworzonej w ZSRR Armii Polskiej. Zmarł 27 VIII 1942 r. w Teheranie. Spoczywa na cmentarzu polskim w Teheranie.

 

SKWIRCZYŃSKI TEODOR, urodził się w 1831 r. w Mielcu(?) Służył w armii austriackiej, dochodząc do stopnia nadporucznika kawalerii. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863 r. jako kapitan kosynierów, prawdopodobnie w oddziale Horodyńskiego. Od 1887 r. był pracownikiem kolejowym w Mielcu(?) Zmarł ok. 1908 r.

 

  • ks. bp Wiktor Skworc

    ks. bp Wiktor Skworc

SKWORC WIKTOR PAWEŁ (Biskup Tarnowski), urodzony 19 V 1948 r. w Rudzie Śląskiej-Bielszowicach, syn Jerzego i Anny z domu Nandzik. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Rudzie Śląskiej, maturę zdał w 1966 r. Studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie ukończył w 1973 r. i przyjął święcenia kapłańskie. W czasie studiów odbył w roku akademickim 1970/1971 obowiązkowy roczny staż pracy w Kopalni Węgla Kamiennego „Walenty-Wawel” w Rudzie Śląskiej. (Obowiązek ten wprowadził biskup ordynariusz katowicki Herbert Bednorz.) Jako diakon wyjechał do Drezna (NRD), gdzie był duszpasterzem polskiej młodzieży pracującej w Dreźnie i Lipsku. Po przyjęciu dnia 19 IV 1973 r. święceń kapłańskich pracował nadal za granicą, skąd został odwołany w sierpniu tegoż roku i mianowany wikariuszem parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. W latach 1975-1980 pełnił funkcję sekretarza i kapelana ks. Biskupa Katowickiego H. Bednorza. W 1979 r. uzyskał licencjat z teologii na Akademii Teologii Katolickiej (ATK) w Warszawie. W 1980 r. powierzono mu funkcję kanclerza Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Pełniąc tę funkcję, koordynował m.in. sprawy budownictwa sakralnego i był jednym z głównych organizatorów wizyty Jana Pawła II w Katowicach. Utworzył fundusz pomocy dla księży misjonarzy. Przyczynił się do powstania w Katowicach klasztoru sióstr karmelitanek i wybudowania domu dla księży emerytów. W stanie wojennym (13 XII 1981 r.) tworzył wraz z innymi i brał udział w działalności Biskupiego Komitetu Pomocy Więźniom i Internowanym, organizując wszechstronną pomoc dla internowanych i więzionych oraz ich rodzin. W latach 80., charakteryzujących się na Śląsku poważnymi napięciami społecznymi, uczestniczył jako mediator w sporach pomiędzy strakujacymi i pracodawcami. W 1992 r. został mianowany wikariuszem generalnym i ekonomem archidiecezji katowickiej. Pełnił też kilka innych funkcji diecezjalnych, m.in.: wizytatora, członka Rady Kapłańskiej i członka Kolegium Konsultorów. W 1995 r. uzyskał doktorat z zakresu nauk humanistycznych na ATK w Warszawie. Tytuł pracy doktorskiej: „Budownictwo kościołów w diecezji katowickiej w latach 1945-1989”. Praca ta ukazała się pod tym tytułem w formie książki. Dnia 13 XII 1997 r. papież Jan Paweł II mianował ks. dr. Wiktora Skworca Biskupem Tarnowskim. Sakrę biskupią przyjął z rąk Ojca Świętego w uroczystość Objawienia Pańskiego (6 I 1998 r.) w bazylice św. Piotra w Watykanie. Ingres do katedry tarnowskiej odbył 25 I 1998 r. Jako Biskup Tarnowski został przewodniczącym Rady Ekonomicznej KEP, przewodniczącym Komisji Misyjnej KEP i delegatem KEP ds. działalności w Polsce „Kirche in Not”. Papież Benedykt XVI mianował go członkiem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów. W roku 2007 został przewodniczącym Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec. Od pierwszych miesięcy sprawowania funkcji biskupa ordynariusza żywo interesował się problemami Mielca i jego regionu. Zainspirował powstanie Katolickiego Centrum Edukacji Młodzieży „Kana” przy Parafii MBNP w Mielcu, wydał decyzję o jego utworzeniu i przyczynił się do przydzielenia dlań znacznych środków finansowych z niemieckiej fundacji katolickiej „RENOVABIS” w Monachium. Kilka razy nawiedził Polskie Zakłady Lotnicze w Mielcu oraz inne zakłady na terenie mieleckiej specjalnej strefy ekonomicznej. Wielokrotnie przewodniczył uroczystościom w kościołach Mielca. W 8 IV 2006 r. konsekrował kościół Ducha Świętego. Wystąpił do Stolicy Apostolskiej o podniesienie do godności bazyliki mniejszej kościoła św. Mateusza i 21 IX 2006 r. uczestniczył w uroczystości nadania tego tytułu. Wśród wielu wyróżnień posiada także medal „Przyjaciel Miasta Mielca”. Funkcję biskupa ordynariusza diecezji tarnowskiej pełnił do 25 X 2011 r., a następnie do 25 XI 2011 r. był administratorem diecezji tarnowskiej. 26 XI 2011 r. na podstawie decyzji papieża Benedykta XVI otrzymał godność arcybiskupa i funkcję ordynariusza diecezji katowickiej.

 

SKYTRUCK (PZL M28), samolot płatowiec z możliwościami krótkiego startu i lądowania, co pozwala mu korzystać nawet z krótkich i prowizorycznych lotnisk. Jego pochodzenie można wiązać z rodziną samolotów An-28. Został opracowany przez PZL Mielec. Jego konstruktorem jest mgr inż. Andrzej Warzocha. Podstawowe dane: napęd samolotu – dwa silniki turbośmigłowe Pratt & Whitney, rozpiętość skrzydeł – 22 m, długość – 13,10 m, wysokość – 4,90 m, maksymalna masa startowa/do lądowania – 7500 kg, masa pustego samolotu – 4060 kg, maksymalna masa ładunku handlowego – 2300 kg, maksymalny ciężar użyteczny – 3086 kg, moc startową 2 x 1115 KM, maksymalna prędkość eksploatacyjna – 355 km/godz., prędkość minimalna – 153 km/godz., długość rozbiegu – 255 m, długość startu – 325 m, długość dobiegu – 260 m, długość lądowania – 560 m, pułap praktyczny 7620 m, maksymalny zasięg (z zapasem paliwa na 45 min.) – 1500 km. Wersje: pasażerska (19 miejsc lub 18 miejsc i toaleta), towarowa, pasażersko-towarowa, pasażerska VIP (8 miejsc + 1 fotel dla obsługi), sanitarna/ewakuacji medycznej (6 noszy, 8 miejsc siedzących, 2 miejsca dla personelu medycznego), specjalna (wyposażenie ratownicze lub patrolowo-rozpoznawcze) i desantowa (17 miejsc siedzących). Wyposażenie w odpowiednie urządzenia (Bendix King) pozwala na wykonywanie lotów z widocznością i bez widoczności ziemi w dzień i w nocy. Pierwszy lot wykonali piloci Henryk Bronowicki i Tadeusz Franaszczuk 27 VII 1993 r. Samolot uzyskał Świadectwo Typu EASA (EASA.A.058) USA (FAA, A56CE) oraz Indonezji (A054). Zakupiły go (w różnych ilościach) m.in.: Wenezuela, Nepal, Wietnam i Indonezja. Na początku 2005 r. 4 mieleckie samoloty, zakupione przez Indonezję i stacjonujące w Madanie na przedmieściach Dżakarty, uczestniczyły w akcji ratunkowej po kataklizmie w Indonezji, transportując ludzi, sprzęt i lekarstwa. Produkcję tego samolotu przejęły Polskie Zakłady Lotnicze of Sikorsky Company w Mielcu. Od 2009 r. samoloty te zamawia lotnictwo USA z przeznaczeniem do zadań specjalnych, szczególnie na terenach, gdzie lądowanie i startowanie jest utrudnione.

 

SŁAWIŃSKI PIOTR, urodzony 2 VI 1895 r. w Radomyślu Wielkim, pow. mielecki, syn Tomasza. Ukończył Szkołę Powszechną w Radomyślu Wielkim. Od młodości fascynowała go kolej i po uzyskaniu zawodowego wykształcenia kolejowego (prawdopodobnie we Lwowie i Tarnopolu) podjął pracę w PKP. Pracował jako zawiadowca odcinka drogowego (kolejowego), m.in. w Rawie Ruskiej, Chlebowicach, Tłumaczyku, Borszczowie, Tarnowie i Brodach-Wadowicach. W 1947 r. przeniósł się do Mielca, gdzie pracował na stacji PKP do emerytury w 1955 r. Powrócił wówczas do rodzinnego Radomyśla Wielkiego. Od młodości malował amatorsko olejem, natomiast rzadziej posługiwał się innymi technikami. Był talentem samorodnym i do zadziwiająco wysokiego poziomu doszedł wyłącznie własną pracą. Malował niemal wyłącznie obrazy o tematyce religijnej. Wykonał szereg obrazów do kościoła parafialnego Przemienienia Pańskiego w Radomyślu Wielkim, kościoła Najświętszej Marii Panny Szkaplerznej w Rudzie k/Radomyśla Wielkiego i kościoła św. Bartłomieja Apostoła w Padwi Narodowej oraz prawdopodobnie do kilku innych świątyń. Szczególnie bogata jest jego twórczość w kościele w rodzinnym Radomyślu Wielkim. Znajdują się tam m.in. „Święta Rodzina” (obraz wysuwany w głównym ołtarzu, malowany przy pomocy syna - Kazimierza), „Czterej ewangeliści: św. Mateusz, św. Marek, św. Łukasz i św. Jan” (na ambonie), „Pan Jezus jako Dobry Pasterz” (na ambonie), „Matka Boża Nieustającej Pomocy” (w bocznej lewej kaplicy) i „Św. Józef” (w lewym bocznym ołtarzu). Artysta wykonał też 10 obrazów na sztandary i chorągwie różnych grup parafialnych, 1 obraz do feretronu (drugi namalował syn – Kazimierz) i szopkę oraz zrekonstruował, naprawił i odnowił szereg rzeźb i obrazów. Zdarzało mu się malować także sceny rodzajowe i pojedyncze postacie. Obraz małego synka Johna Kennedy’ego, salutującego trumnie z ojcem w czasie pogrzebu w 1963 r., wysłany z Radomyśla Wlk. do USA, eksponowano na wystawie Irlandzkiej Akademii Sztuk Plastycznych w Buffalo N.Y., następnie był w posiadaniu rodziny Kennedych, by później znaleźć się w Muzeum Malarstwa w Filadelfii. Piotr Sławiński pasjonował się też kulturą regionalną. Był społecznym opiekunem nad zabytkami. Pisał kroniki: Radomyśla Wielkiego, parafii Przemienienia Pańskiego w Radomyślu Wielkim i swojej rodziny. Zmarł 4 III 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Radomyślu Wielkim.

 

  • Stefan Sławiński

    Stefan Sławiński

SŁAWIŃSKI STEFAN, urodzony 4 VIII 1948 r. w Wałbrzychu, syn Henryka i Jadwigi z domu Kram. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1967 r. Studia na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby (pracownia prof. Waldemara Świerzego i Tadeusza Jackowskiego) Państwowej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu ukończył w 1979 r. Ważniejsze wystawy indywidualne:  1975 – Klub MPiK w Poznaniu, 1976 – Klub „Odnowa” w Gorzowie Wielkopolskim, 1988 – Rzym, 1991 – Biuro Wystaw Artystycznych w Poznaniu, Biuro Wystaw Artystycznych w Koninie, 1992 – Teatr Wielki w Warszawie, Muzeum Regionalne w Mielcu, 1995 – Galeria „Shalom” w Warszawie, 1996 – Uniwersytet Warszawski, 2003 – Art Novum Gallery w Warszawie, 2006 – Galeria N’69 w Warszawie 2007 r. – Galeria „Magiel” w Warszawie, 2008 r. – Piła. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwecji, USA i Włoszech. Zmarł 16 VIII 2011 r. 

 

  • ks. Jan Słomba

    ks. Jan Słomba

SŁOMBA JAN (ksiądz), urodzony 3 X 1932 r. w Kiełkowie, pow. mielecki, syn Władysława i Honoraty z domu Rojek. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1951 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu ukończył w 1956 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafiach: Ducha Świętego w Bielawie, Żarach, Namysłowie i Matki Bożej Częstochowskiej we Wrocławiu. W 1959 r. został mianowany proboszczem w Kaczorowie i pełnił tę funkcję do 1970 r. W tym czasie doprowadził do zrealizowania wielu prac remontowych i modernizacyjnych w kościele parafialnym i dwóch kościołach filialnych w Radomicach i Pasieczniku. W 1970 r. został przeniesiony na probostwo w Chojnowie, a w 1973 r. na krótko do Sieniawy Żarskiej. W 1973 r. ukończył studia magistersko-licencjackie w Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu. W tym roku objął parafię w Wojciechowie. 10 II 1989 r. powierzono mu funkcję dziekana dekanatu lubomierskiego. 22 VI 1993 r. uzyskał stopień doktora nauk teologicznych na podstawie rozprawy Związki między stanem religijności archidiecezji wrocławskiej a rozwojem społeczno-gospodarczym regionu wrocławskiego. W 1994 r. wykładał teologię pastoralną w Diecezjalnym Kolegium Teologicznym w Jeleniej Górze. Od 2002 r. był proboszczem parafii św. Józefa w Starych Bogaczowiczach koło Wałbrzycha. Wyróżniony Ec i RM. Zmarł 11 IX 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie.

 

SŁONECZNA (ULICA), niedługa ulica (225 m) na osiedlu J. Kilińskiego. Biegnie środkiem miniosiedla domów jednorodzinnych, położonego pomiędzy Szkołą Podstawową nr 1 i nadwisłocką skarpą. Łączy ul. J. Osterwy z ul. B. Limanowskiego i krzyżuje się z ul. Wiejską. Powstała na początku lat 70. XX w., a nazwę otrzymała 19 VI 1970 r. Posiadała asfaltową nawierzchnię i chodniki. W 2012 r. wykonano jej remont, w ramach którego położono nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z płytek betonowych. Nazwa SŁONECZNA, wybrana przez mieszkańców, wiąże się z dużym nasłonecznieniem Mielca i regionu – jednego z najcieplejszych miejsc w Polsce. 

 

  • Andrzej Słonowski

    Andrzej Słonowski

SŁONOWSKI ANDRZEJ SZCZEPAN, urodzony 5 VIII 1957 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Barbary z domu Nosal. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza w Rzeszowie (specjalność: lotnictwo) ukończył w 1983 r. z tytułem inżyniera mechanika. Od 1979 r. pracował na stanowiskach: konstruktora prowadzącego w OBR SK w Mielcu (1979-1988), konstruktora prowadzącego wersje samolotu An-28 w ramach Wspólnego Zespołu Konstrukcyjnego WSK „PZL-Mielec” i Zakładów Lotniczych im. Antonowa w Kijowie (1988-1990), handlowca w służbie eksportu WSK (1990-1991), specjalisty konstruktora w Biurze Analiz Technicznych WSK (programy offsetowe samolotu wielozadaniowego dla Wojska Polskiego, 1991-1993), pełnomocnika Zarządu WSK ds. utworzenia spółki „MIELEC-CARGO” Sp. z o.o. (1994-1995) oraz kierownika zespołu w Biurze Pełnomocnika Ministra Przemysłu i Handlu ds. Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu. W 1995 r. przeszedł do Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. na stanowisko głównego specjalisty, a następnie był pełnomocnikiem dyrektora ds. marketingu i rozwoju SSE EURO-PARK Mielec oraz ekspertem. W latach 1996-1997 ponownie pracował w WSK „PZL-Mielec” S.A., tym razem w Dziale Marketingu Strategicznego, a w latach 1997-1998 pełnił funkcje członka zarządu i dyrektora ds. produkcji cywilnej i rozwoju Zakładów Mechanicznych DEZAMET S.A. w Nowej Dębie. W 1998 r. powierzono mu funkcje dyrektora ds. organizacji i rozwoju Korporacji LOBO S.A. oraz wicedyrektora Oddziału Podkarpacie Korporacji LOBO S.A. i pełnił je do 2002 r., a ponadto w latach 2000-2001 był wiceprezesem zarządu LOBO-MIELEC Sp. z o.o. W 2003 r. realizował w ramach umowy-zlecenia ARP S.A. w Warszawie projekty specjalne w Zakładach Mechanicznych Tarnów S.A., a w 2004 r. projekty specjalne w Hucie Stalowa Wola i w 2005 r. pracował w spółce „Operator ARP” Sp. z o.o. w Warszawie jako pełnomocnik Zarządu ds. Huty Stalowa Wola oraz HSW Zakład Zespołów Mechanicznych Sp. z o.o. Ponadto w latach 2003-2006 z ramienia ARP S.A. był likwidatorem PHU „PRODREW” Sp. z o.o. w Bieczu. Od 2006 r. pełni funkcje prezesa zarządu i dyrektora naczelnego Odlewni „Tarnów” Sp. z o.o. W latach 70. zdobył uprawnienia pilota szybowcowego oraz ukończył szereg szkoleń, m.in. „Zarządzanie, marketing, ekonomia wolnego rynku” (International Scientific Association Bruksela) i „Zarządzanie” (Fundacja Rozwoju Przedsiębiorczości Łódź). Wiele czasu poświęca działalności społecznej, pełniąc m.in. funkcje: wiceprzewodniczącego Stowarzyszenia „Nasze Miasto” w Mielcu, przewodniczącego Rady „Fundacji Domu Samotnych Matek z Dziećmi” w Łysakówku oraz wiceprezesa Uczniowskiego Klubu Sportowego Badmintona „Volant” w Mielcu. Kandydował na posła do Europarlamentu w wyborach w 2004 r.

 

  • Zbigniew Słonowski

    Zbigniew Słonowski

SŁONOWSKI ZBIGNIEW, urodzony 24 IX 1929 r. w Kąkolewie, pow. leszczyński, syn Tadeusza (inżyniera rolnictwa) i Haliny z domu Francik. Na początku okupacji hitlerowskiej, po przymusowym wysiedleniu, wraz z matką zamieszkał w Warszawie. (Ojciec wcześniej zmarł.) Uczestniczył w tajnych kompletach. Należał do „Szarych Szeregów”. Uczestniczył w powstaniu warszawskim 1944 r. w harcerskiej poczcie polowej. Po upadku powstania został uwięziony w obozie przejściowym w Piasecznie, skąd uciekł. Wkrótce jednak został ponownie aresztowany i uwięziony w  obozie w Kielcach, ale ponownie udało mu się uciec 24 XII 1944 r. Po wojnie zamieszkał w Grudziądzu i w 1949 r. ukończył Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego. Interesował się lotnictwem i w 1946 r. ukończył kurs szybowcowy. Po maturze odbył kurs pilotażu samolotowego w Centrum Wyszkolenia Pilotów w Ligotce Dolnej. W styczniu 1953 r. ukończył studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wrocławskiej (specjalność: konstrukcja płatowców) i uzyskał tytuł inżyniera. Na podstawie nakazu pracy przybył do WSK Mielec i od 19 II 1953 r. pracował jako starszy konstruktor. Po niespełna trzech miesiącach został zastępcą kierownika Wydziału Montażu Samolotów, 6 IV 1954 r. przeniesiono go na stanowisko zastępcy kierownika Wydziału Startu, a w grudniu 1954 r. powierzono mu funkcję kierownika tego wydziału. Równocześnie uprawiał sporty lotnicze. Po ukończeniu kursu spadochroniarskiego w Mielcu startował w I Spadochronowych Mistrzostwach Polski w Nowym Targu. Doskonalił się w pilotażu, uzyskując III i II klasę pilota samolotowego i III klasę instruktora samolotowego. W 1957 r. ukończył, jako pierwszy z mieleckich pilotów cywilnych, kurs pilotażu na samolotach odrzutowych w jednostce wojskowej pod Poznaniem. Uzyskał także licencję pilota doświadczalnego. Pierwszym samolotem odrzutowym, na którym wykonał 2 X 1957 r. pierwszy lot w Mielcu, był Lim-5 wyprodukowany w WSK Mielec. Od tego czasu wielokrotnie przebazowywał samoloty odrzutowe do jednostek wojskowych oraz uczestniczył w próbach w locie samolotów różnych typów, głównie odrzutowych. 8 XII 1960 r. wykonał pierwszy lot na pierwszym seryjnym An-2T, całkowicie wyprodukowanym w mieleckiej WSK, a 7 XI 1963 r. – w asyście Tadeusza Prożycha – wykonał także pierwszy lot na pierwszym seryjnym samolocie odrzutowym TS-11 Iskra wyprodukowanym w WSK Mielec. 1 II 1961 r. został kierownikiem Oddziału Prób w Locie WSK, 1 XII 1961 r. - zastępcą głównego konstruktora ds. ruchu, a 1 III 1964 r. – szefem pilotów WSK Mielec. Ponadto 1 IX 1964 r. został powołany przez Inspektorat Kontroli Cywilnych Statków Powietrznych na członka Okręgowej Komisji Badań Wypadków Lotniczych przy Okręgu KCSP w Mielcu. Od połowy lat 60., po uzyskaniu uprawnień, wykonywał loty agrotechniczne na samolocie An-2R w kraju i za granicą. Angażował się społecznie w działalności Aeroklubu Mieleckiego. Pełnił funkcję wiceprezesa w latach 1958–1960, 1962–1964, 1964–1967 i 1967–1968. Reprezentował AM w zawodach sportowych i propagandowych, m.in. w XIII Locie Południowo-Zachodniej Polski im. Franciszka Żwirki, 15-20 V 1961 r. oraz pokazach lotniczych na mieleckim lotnisku. Szkolił pilotów oraz współorganizował imprezy lotnicze. 16 IX 1968 r. zginął tragicznie w Górach Świętokrzyskich w czasie lotu na TS-11 Iskra. W czasie 19 lat pracy pilota samolotowego wykonał 6381 lotów w czasie 3388 godzin. Latał na samolotach: CSS-13, Piper L-4 Cub, Fw-44 Stieglitz, Zuch-2 i Żak-3 (w Aeroklubie Wrocławskim), UMiG-15, Lim-1, Jak-11 i Lim-2 (w jednostce pod Poznaniem), Lim-5, PZL S-4 Kania-2, M2, TS-8 Bies, M4 Tarpan, PZL S-4 Kania 3, Aero Ae-45, Lim-5P, Lim-5CM, Lim-5M, Lim-6, Lim-6 bis, An-2, An-2T, An-2M, TS-11 Iskra, Zlin-26, Jak-11, Jak-12, Jak-18, Junak-2 i Junak-3. Wyróżniony m.in. Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz pośmiertnie Krzyżem Oficerskim OOP. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

SŁOWACKIEGO JULIUSZA (ULICA), krótka (114 m) ulica miejska na osiedlu J. Kilińskiego. Łączy ul. Obrońców Pokoju z al. Niepodległości. Stanowi też drogę dojazdową do pobliskiej stacji paliw oraz siedziby głównej Banku PEKAO SA, usytuowanego przy ul. Obrońców Pokoju. Powstała i otrzymała patrona w okresie międzywojennym. Biegła wówczas od ul. J. Piłsudskiego do cmentarza i miała charakter drogi polnej. W czasie okupacji hitlerowskiej zmieniono jej nazwę na „Friedhofstrasse” (Cmentarna). Po II wojnie światowej skrócono ją do odcinka od ul. Obrońców Pokoju do przycmentarnej ul. J. Długosza, a później skrócono jeszcze bardziej. Dzisiejszy kształt otrzymała w latach 2002 - 2003 przy okazji budowy stacji paliw. Posiada nawierzchnię i chodnik po obu stronach z kostki brukowej.

Patron ulicy: JULIUSZ SŁOWACKI (1809-1949), jeden z najwybitniejszych polskich poetów i dramatopisarzy, czołowy twórca polskiego romantyzmu. Autor m.in. dramatów: Kordian, Balladyna, Lilla Weneda, Sen srebrny Salomei, Samuel Zborowski, Horsztyński i Mazepa, tragedii Maria Stuart i komedii Fantazy, poematów: Beniowski i Genezis z Ducha oraz licznych utworów lirycznych.

 

  • ks. Ryszard Słowik

    ks. Ryszard Słowik

SŁOWIK RYSZARD (ksiądz), urodzony 10 X 1946 r. w Szczawnicy, syn Józefa i Stanisławy z domu Oleś. Po ukończeniu studiów teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie 2 VI 1974 r. przyjął świecenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach w Borzęcinie Górnym, Szczepanowie i Pleśnej. W 1981 r. został mianowany pierwszym proboszczem nowo utworzonej parafii w Rzuchowej. Był jej organizatorem i budowniczym kościoła parafialnego Ducha Świętego (1982-1986). W 1988 r. został przeniesiony na probostwo w parafii w Młyńczyskach koło Limanowej. Po 20 latach działalności duszpasterskiej w tej parafii, ze względu na pogarszający się stan zdrowia, zrezygnował z funkcji proboszcza. Od 2008 r. rezydował w parafii Trójcy Przenajświętszej w Mielcu i pomagał w pracy duszpasterskiej. Był wyróżniającym się kaznodzieją. Otrzymał godność kanonika i RM. Zmarł 18 VI 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Szczawnicy.

 

  • Witold Słowiński

    Witold Słowiński

SŁOWIŃSKI WITOLD, urodzony 8 XII 1946 r. w Aleksandrówce koło Kozienic, syn Wacława i Marianny z domu Dzik. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kozienicach. Maturę zdał w 1964 r., zdobywając I lokatę na liście wyników. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej w Warszawie ukończył w 1971 r., uzyskując tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 1971–1990 pracował w WSK Mielec na stanowiskach: konstruktora, kierownika sekcji konstrukcyjnej, kierownika zmianowego Wydziału 41, zastępcy kierownika Wydziału 42, szefa produkcji Zakładów Aparatury Wtryskowej, głównego specjalisty ds. technicznych Zakładu Utrzymania Ruchu i dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji. W latach 1980-1990 był członkiem Zarządu FKS Stal Mielec, a w latach 1987-1990 prezesem tego klubu. Od 1990 r. prowadzi własną działalność gospodarczą. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.

 

SŁUCHANOWSKI FELIKS, faktor Sebastiana Mieleckiego w 2. połowie XVI w. Wysyłał różne towary z Mielca i okolic (zboże, płótno, wyroby z drewna) drogą wodną – Wisłoką i Wisłą – w kierunku Gdańska.

 

SŁUCKI SIEMION (SZYMON) OLELKOWICZ, syn Jerzego – starosty kobryńskiego i Katarzyny z Tęczyńskich. W 1586 r. ożenił się z Zofią Mielecką – córką Mikołaja Mieleckiego (hetmana wielkiego koronnego) i Elżbiety z Radziwiłłów. Tym samym stał się współwłaścicielem Mielca. Zmarł w 1592 r.

 

  • Adam Słupski

    Adam Słupski

SŁUPSKI ADAM, urodzony 20 III 1959 r. w Mielcu, syn Michała i Anny z domu Kasprzak. Pracował jako kierowca w WSK Mielec, a następnie w Zakładzie Transportu. Obecnie prowadzi działalność gospodarczą i pracuje nadal jako kierowca. Długoletni członek Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec”. Pierwszy raz oddał krew 23 III 1979 r. Dotychczas oddał 31 700 ml krwi. Wyróżniony m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi i Odznaka Honorową PCK IV stopnia.

 

SŁUŻBA INWESTYCJI NIEPRZEMYSŁOWYCH I POWIERNICZYCH WSK „PZL-MIELEC”, komórka organizacyjna w pionie zastępcy dyrektora WSK ds. inwestycji, podległa głównemu specjaliście ds. inwestycji nieprzemysłowych i powierniczych. Programem jej działania była realizacja w latach 1976-1990 wielorodzinnego spółdzielczego budownictwa mieszkaniowego i towarzyszącego oraz inwestycji komunalnych na terenie Mielca. Przygotowała i zrealizowała kompleksowo nowe osiedla mieszkaniowe: Janka Krasickiego (później Lotników), w rejonie ulic: S. Moniuszki, S. Sękowskiego i J. Lelewela oraz W. Szafera i Smoczka – łącznie ponad 5 500 mieszkań dla około 25 000 osób. Po 1990 r., w warunkach transformacji ustrojowej, Dział Inwestycji Powierniczych (taką wówczas miał nazwę) został przekształcony w profesjonalną jednostkę inwestycyjną i wykonywał zadania zlecone jako inwestor zastępczy. W tym okresie działalności prowadził takie inwestycje jak m.in.: budynek Inkubatora Przedsiębiorczości IN-MARR, pawilon sportowy przy Szkole Podstawowej nr 13, zespół obiektów Szkoły Podstawowej nr 11, cała infrastruktura uzbrojeniowa i techniczna na nowych terenach SSE EURO-PARK Mielec  oraz Dom Pomocy Społecznej na osiedlu Smoczka.

 

SŁUŻBA WETERYNARYJNA (WETERYNARIA), na terenie Królestwa Galicji i Lodomerii została powołana około 1871 r. Dostosowano ją do istniejącego podziału administracyjnego i w każdym powiecie zatrudniono weterynarza c.k. starostwa, pełniącego funkcję powiatowego lekarza weterynarii. W miastach (m.in. w Mielcu), gdzie czynne były rzeźnie i hodowano zwierzęta rzeźne, samorządy zatrudniały dodatkowo własnych (miejskich) lekarzy weterynarii. W latach 1901-1914 pracowało w Mielcu i okolicy 4-5 lekarzy weterynarii, co tylko w pewnym stopniu zaspokajało potrzeby tego przodującego w hodowli zwierząt regionu. Doceniano jednak ich działalność w zakresie rozpoznawania, profilaktyki i zwalczania groźnych chorób zakaźnych zwierząt, m.in.: księgosuszu, nosacizny, zarazy płucnej bydła, anemii zakaźnej i zarazy stadniczej koni, wąglika, wścieklizny, różycy i pomoru świń, cholery drobiu i szeregu innych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości ujednolicono organizację weterynarii, różną dotąd w trzech zaborach, głównie na wyższych szczeblach. Organizacja weterynarii w powiatach (m.in. mieleckim) pozostała niemal bez zmian. Państwowy powiatowy lekarz weterynarii podlegał staroście i prowadził w jego imieniu całokształt spraw związanych z chorobami zwierząt i nadzorem weterynaryjnym nad handlem zwierzętami. Utrzymano także stanowisko miejskiego lekarza weterynarii. Na początku okupacji hitlerowskiej funkcjonował powiatowy lekarz weterynarii, ale stanowisko to zostało zlikwidowane w Mielcu w 1941 r. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) w ramach starostwa powołano znów stanowisko powiatowego lekarza weterynarii. W 1946 r. zorganizowano w Mielcu samorządową lecznicę dla zwierząt. Po reformie administracji państwowej w 1950 r., kiedy to zlikwidowano starostwa i utworzono Prezydia Powiatowych Rad Narodowych, kilkakrotnie zmieniano organizacyjne podporządkowanie służby weterynaryjnej, ale jej zadania pozostawały te same. Od 1 IV 1950 r. uruchomiono państwowe zakłady lecznicze dla zwierząt, w tym również w Mielcu na bazie dotychczasowej lecznicy przy ul. Konfederackiej. 1 I 1959 r. powstały powiatowe zakłady weterynaryjne (PZW), a funkcje ich kierowników pełnili powiatowi lekarze weterynarii. W związku z reformą administracji państwowej i likwidacją powiatów (także mieleckiego) - od 1 VI 1975 r. zniesiono PZW i funkcje powiatowych lekarzy weterynarii. Powstały oddziały terenowe Wojewódzkiego Zakładu Weterynarii, w tym także w Mielcu, z kierownikiem – lekarzem weterynarii. Podlegały im zakłady lecznicze i organy urzędowego badania zwierząt rzeźnych i mięsa (WIS). Od 13 I 1991 r. oddziały terenowe przekształcono w oddziały rejonowe, a ich kierownictwo pełnili rejonowi lekarze weterynarii. Sprywatyzowano PZLZ, które odtąd nie podlegały oddziałom rejonowym. Od 15 XII 1997 r. do 31 XII 1998 r. w miejsce oddziałów  funkcjonowały rejonowe inspektoraty weterynarii. Po kolejnej reformie administracyjnej i ponownym utworzeniu powiatów (w tym mieleckiego) od 1 I 1999 r. utworzono powiatowe inspektoraty weterynarii, których kierownikami są powiatowi lekarze weterynarii. Realizują oni zadania głównie z zakresu nadzoru nad bezpieczeństwem środków spożywczych zwierzęcego pochodzenia oraz pasz, zwalczania chorób zakaźnych zwierząt oraz ochrony zwierząt.

Miejscy lekarze weterynarii: Stefan Przybyłkiewicz (1900-1904, Aleksander Warczewski (1907), Władysław Rudnicki, Leon (Leib) Teitelbaum (1908-1914), Jerzy Oleksiński (1937-1939).

Powiatowi lekarze weterynarii: Daniel Kisiel (1882-1886), Euzebiusz Nestajko (1888-1891), Andrzej Łukaszewski (1892-1899), Michał Małecki (1900-1912), Władysław Rudnicki (1913-1914), Anatol Proskurnicki (1919-1930), Władysław Kozłowski (1931-1939), Zdzisław Wójcikowski (1940-1941 i 1945-1948), Tadeusz Domaszewski (1949-1963), Leszek Kwiatkowski (1963-1967), Włodzimierz Kłaczyński (1967-1975), Jerzy Wiśniewski (p.o. 1999), Roman Tomas (1999-nadal).

Kierownicy OT (OR) WZW: Kazimierz Kozik (1975-1978), Jerzy Wiśniewski (1982-1998). 

Kierownicy PZLZ: Mieczysław Diabelec (1946-1972), Bogusław Nieznaj (1983-1990)

Inni lekarze weterynarii w latach 1901-1914: Rudolf Przykopa (1901-1904), Chaskiel (Ezechiel) Raff (1901-1903), Eugeniusz Adolf Terlecki (1909–1914), Jan Włodzimierz Terlecki (1911-1914), Aleksander Warczewski (1907); w latach 1953-2006: Zbigniew Stanisław Baster (1953-1954), Adam Mikołaj Bobra (1957-1978), Adam Brzeski (1978-1982), Piotr Chrabąszcz (1992-nadal), Janusz Roman Darżynkiewicz (1965-1966), Barbara Duszkiewicz (1961-1962), Józef Futyma (1975-1976), Janusz Jaskółka (1968-1970, 1971-1974, 1977-1988), Paweł Kobylarz (2005-nadal), Sebastian Koczwara (1999-nadal), Jerzy Kopeć (1973-1974), Sylwester Kopeć (1980-1981), Kazimierz Kozik (1963-1964, 1974-2000), Jerzy Kozioł (1983-1984), Czesław Stanisław Król (1955-1956, 1987-1990), Wacław Józef Lech (1959?), Janusz Lewandowski (1996-nadal), Jerzy Łapiński (1978-1986), Tomasz Mrozowski (1999-nadal), Bogusław Nieznaj (1977-1983, 1990-nadal), Jan Nowak (1987-1991), Jerzy Oleksiński (1937-1939, 1945-1974), Przemysław Remiszewski (1978-1979), Stanisław Serafin (1959-1960), Adam Ignacy Skarbowski (1961), Wiktor Stelnik (1971-2005), Tadeusz Aleksander Szuper (1958-1959), Zofia Szeląg (1999-nadal), Beata Tarska (2003-nadal), Roman Tomas (1985, 1991-1999), Barbara Żmuda (1973-1974), Adam Chorązki (1994-nadal), Dorota Chorązka (1994-nadal), Anna Zięba (1995-nadal).

 

SŁUŻBA ZDROWIA, działalność na rzecz zapewnienia mieszkańcom Mielca opieki zdrowotnej i sanitarno-epidemiologicznej miała przez setki lat charakter prywatny. Leczenie odbywało się w domach osób chorujących. Szpital, założony przy parafii rzymskokatolickiej, był przede wszystkim domem opieki społecznej dla najbiedniejszych i bezdomnych oraz pozbawionych rodziny kalek i upośledzonych umysłowo. Lekarze polscy, kształceni od XIV w. na wydziale lekarskim Akademii Krakowskiej (później Uniwersytetu Jagiellońskiego), rzadko osiedlali się na stałe w małych miasteczkach. Z biegiem lat sytuacja ta zaczęła się zmieniać, bowiem nadmiar lekarzy w dużych ośrodkach spowodował, że niektórzy z nich przenosili się na prowincję. Uzyskiwali status lekarza miejskiego, który opiekował się chorymi, a w bardziej skomplikowanych przypadkach kierował do specjalistycznych ośrodków medycznych. Pierwszym znanym chirurgiem miejskim (Chirurgus in Mielec) był Krzysztof Niemiłowski, wspominany w dokumencie z 12 VII 1692 r. W latach 80. XVIII w. działał urodzony w Mielcu Józef Kosiewski – doktor medycyny. Znanym chirurgiem  był także Adolf Pastor, neofita, zmarły w 1847 r. w wieku 31 lat. Po utworzeniu powiatu mieleckiego (1853-1855) jednym z głównych funkcjonariuszy starostwa był lekarz powiatowy, którego zadaniem było czuwanie nad stanem zdrowia i higieną ludności w powiecie, a przede wszystkim niedopuszczanie do epidemii chorób zakaźnych. Pierwszym i długoletnim lekarzem powiatowym był dr medycyny Błażej Kijas, który był także radnym miejskim. W latach 70. XIX w. lekarzem miejskim był chirurg Benjamin Landes. Ponadto obaj lekarze i dr med. Heinz Oswald prowadzili prywatne gabinety w Mielcu. W połowie  lat 70. kadra medyczna w Mielcu wzmocniła się, bowiem przybyli chirurg Emanuel Schabbus i dr med. Alfred Berggrün. W kolejnych latach liczba lekarzy wolno, ale systematycznie rosła. W latach 80. było ich pięciu, a w latach 90. sześciu. Taki stan utrzymał się do I wojny światowej. W czasie zawieruchy wojennej niektórzy lekarze wyjechali z Mielca na front lub przenieśli się do innych miast.

*Lekarze w latach 1867-1914: Błażej Kijas, Heinz Oswald, Benjamin Landes, Alfred Berggrün, Emanuel vel Stanisław Schabbus, Adolf Goldhaber, Władysław Szafer, Władysław Staniszewski, Bronisław Wawrzycki, Józef  Sternberg, Teofil Bąkowski, Jakób Schney, Apolinary Frank, Antoni Stasina, Aleksander Godłowski, Franciszek Kropaczek.

*Lekarze w latach 1914-1918: Apolinary Frank, Stanisław Schabbus, Józef Sternberg. 

Lata 1918-1939 Po odzyskaniu niepodległości (1918) zorganizowano w Mielcu tzw. szpital epidemiczny, leczący głównie choroby zakaźne, a jego kierownikiem był dr Lucjan Gawendo. Placówka ta została jednak zlikwidowana w 1923 r. Zorganizowano natomiast Ośrodek Zdrowia, który służył przede wszystkim biedniejszej ludności. Bogatsi nadal leczyli się w prywatnych gabinetach, których było już siedem. Na leczenie szpitalne wyjeżdżano do Tarnowa, Rzeszowa lub Tarnobrzega. Znaczny wzrost ludności Mielca, w związku z budową fabryki samolotów, spowodował rozpoczęcie budowy szpitala przez Ubezpieczalnię Społeczną. Uruchomiono też poradnię skórno-wenerologiczną. Rozpoczęła działalność Przychodnia Kolejowa w budynku przy stacji PKP. W 1939 r. czynnych było dziewięć prywatnych gabinetów.

*Lekarze w latach 1918-1939: Emil Czortkower, Wacław Czyżewski, Oskar Donner, Apolinary Frank, Lucjan Gawendo, Salomon Kaufman, Julian Maj, Stanisław Maraszewski (lekarz powiatowy i miejski), Henryk Milgrom (lekarz powiatowy), Norbert Obrowicz (lekarz miejski), Stanisława Piskozub, Wacław Piskozub, Aleksander Polek (lekarz powiatowy), H. Seiden (lekarz dentysta).

*Lata 1939-1944 Na początku okupacji hitlerowskiej oddano do użytku szpital w północnej części osiedla fabrycznego, ale zgodnie z nazwą „Krankenhaus nur für Deutsche” służył on żołnierzom, funkcjonariuszom i ludności niemieckiej. W związku z rozpowszechnianiem się chorób zakaźnych od 1942 r. uruchomiono niewielki szpitalny Oddział Zakaźny w dwóch pawilonach przy Tarnobrzegerstrasse (później H. Sienkiewicza), a jego ordynatorem był Tadeusz Kasprowicz. Dla polskiej ludności czynne było ambulatorium Ubezpieczalni Społecznej, w którym pracował Teodor Cienciała. W Flugzeugwerk Mielec, obok lekarzy niemieckich, jedynym polskim lekarzem fabrycznym był Jan Pietrykowski. Pozostali mieleccy lekarze prowadzili prywatne gabinety. Mimo skromnych możliwości, bowiem brakowało specjalistycznego wyposażenia i wielu lekarstw, starali się pomóc każdemu potrzebującemu. Współpracowali także z podziemiem (AK, BCh), choć za takie kontakty można było ponieść najsurowsze kary.

*Lekarze w latach 1939-1944: Teodor Cienciała, Apolinary Frank, Lucjan Gawendo, Tadeusz Kasprowicz, Stanisław Maraszewski, Jan Pietrykowski, Stanisława Piskozub, Wacław Piskozub.

*Lata 1944-2006 Po wypędzeniu Niemców z Mielca (5-6 VIII 1944 r.) zapotrzebowanie na pomoc medyczną gwałtownie wzrosło. Wiele osób odniosło rany w czasie wojny, niemało było osób skrajnie wyczerpanych po długim ukrywaniu się w lasach, a do tego często pojawiały się epidemie chorób zakaźnych. Z inicjatywy Teodora Cienciały zorganizowano w bloku nr 14  ambulatorium PCK, które zostało później przekształcone w Pogotowie Ratunkowe. Wznowiono działalność prywatnych gabinetów lekarskich. Na  osiedlu fabrycznym uruchomiono opuszczony przez Niemców szpital, a w nim oddziały chirurgiczny i wewnętrzny. Ponadto czynny był pododdział dla chorych zakaźnych przy ul. H. Sienkiewicza. Początkowo wykonywano zabiegi tylko z zakresu tzw. małej chirurgii. Wszystkie trudniejsze operacje wykonywano w wojennym szpitalu radzieckim, który zorganizowano w barakach na terenie Poręb Wojsławskich. W operacjach tych brali także udział mieleccy lekarze. W 1945 r. utworzono stanowisko lekarza powiatowego, któremu powierzono organizowanie służby zdrowia i koordynowanie jej działalności. Był nim początkowo Zbigniew Małecki, ale po kilku miesiącach zastąpił go Eugeniusz Berger. Utworzono Powiatowy Ośrodek Zdrowia, który najpierw ulokowano w obiekcie przy ul. H. Sienkiewicza 47, a następnie przy ul. Legionów 17. Jego kierownikiem był W. Piskozub. W  POZ powołano stanowisko kontrolera sanitarnego, którym został Włodzimierz Mossakowski. Pod koniec 1945 r. bazę mieleckiej służby zdrowia stanowiły: szpital ogólny z czterema oddziałami (chirurgiczny, ginekologiczny, wewnętrzny i zakaźny) o łącznej ilości 100 łóżek oraz POZ z trzema przychodniami (przeciwweneryczna, przeciwgruźlicza i przeciwjagliczna). Posiadano dwa urządzenia kąpielowe, ale tylko jedno kompletne z aparatem dezynfekcyjno-dezynsekcyjnym w szpitalu. W POZ ruchomą komorę na gorące powietrze skonfiskowali żołnierze radzieccy jako „łup wojenny” dla swoich celów. Niektórzy lekarze wznowili praktykę prywatną. W kolejnych latach otwarto Przychodnię Ogólną oraz wznowiono działalność Ubezpieczalni Społecznej przy ul. Sandomierskiej (później ul. L. Waryńskiego). W 1950 r. zmieniono jej nazwę na Zakład Lecznictwa Pracowniczego (ZLEP i ta nazwa, mimo wielokrotnych restrukturyzacji, przetrwała w potocznym języku do dziś), a wkrótce potem przemianowano na Przychodnię Rejonową nr 1. Od 1951 r. organem zarządzającym służby zdrowia został Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a stanowisko lekarza powiatowego zostało zniesione. W ramach sieci placówek leczniczych Wydziału ZiOS szczególną rolę pełniła Powiatowa Stacja Pogotowia Ratunkowego, która później kilkakrotnie zmieniała nazwę. W ramach tej placówki powstało pogotowie położnicze, które jako pierwsze w województwie rzeszowskim obsługiwało przypadki związane wyłącznie z porodem. W związku z rozwojem osiedla fabrycznego na początku lat 50. otwarto w tym rejonie Przychodnię Lekarską nr 2 (w bloku 78). Uruchomiono też przychodnię dentystyczną i protezownię. W 1954 r. powstała Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna, która przejęła odpowiedzialność za stan sanitarny powiatu i profilaktykę w zakresie chorób zakaźnych. W 1962 r. rozdzielono lecznictwo zamknięte (szpital) od lecznictwa otwartego, którego kierowanie powierzono Powiatowej Przychodni Obwodowej. Podlegały jej przychodnie specjalistyczne na terenie Mielca i ośrodki zdrowia na terenie powiatu mieleckiego. W ramach tej placówki uruchomiono poradnie powiatowe: przeciwgruźliczą, skórno-wenerologiczną, przeciwtarczycową, reumatologiczną, dla matki i dziecka zdrowego i chorego, przeciwjagliczą, międzyszkolną, sportową, chirurgiczną i okulistyczną. Kierownikami PPO byli m.in.: Stanisław Warzocha, Feliks Gałka i Eugeniusz Janicki. W 1973 r. przeprowadzono reorganizację służby zdrowia. Powołano do życia Zespół Opieki Zdrowotnej, który skupił dotychczas samodzielne jednostki: Obwodową Przychodnię, Szpital i Pogotowie Ratunkowe. Ponadto funkcjonowały Przychodnie Przemysłowe w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym i Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego oraz Przychodnia Kolejowa. W latach 70., 80. i 90., w ramach budowanych nowych osiedli mieszkaniowych, powstawały kolejne przychodnie rejonowe. Postęp medycyny i potrzeby środowiska były zaś czynnikami determinującymi powstawanie i rozwój poradni specjalistycznych. W 1995 r. funkcjonowały Przychodnie Rejonowe: nr 1 przy ul. Sandomierskiej, nr 2 przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 10, nr 3 przy ul. ks. P. Skargi 12, nr 4 przy ul. S. Żeromskiego 17, nr 5 przy ul. Cz. Tańskiego 2, nr 6 przy ul.  Rzochowskiej i nr 7 przy ul. T. Chałubińskiego 6. Czynne były Poradnie: Dermatologiczna przy ul. Spółdzielczej 2, dla Kobiet („K”) przy ul. Sandomierskiej 25 i ul. Cz. Tańskiego 5, Dziecięce przy ulicach: T. Chałubińskiego 6, Sandomierskiej 25, Tańskiego 5 i M. Skłodowskiej-Curie 10, Laryngologiczna przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 8, Medycyny Szkolnej przy ul. S. Żeromskiego 17, Neurologiczna, Okulistyczna, Protetyki Stomatologicznej i Przeciwalkoholowa przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 8, Przeciwgruźlicza przy ul. E. Biernackiego 2, Zdrowia Psychicznego przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 8 i Lekarska PKP przy ul. B. Głowackiego 2/1. Funkcjonowały też laboratoria przy ul. Cz. Tańskiego 5 i ul. ks. P. Skargi 12. W wyniku reformy służby zdrowia w latach 2000-2001 powstały Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej. Wykorzystały one głównie bazę po zlikwidowanych przychodniach rejonowych. (O NZOZ-ach szerzej w odrębnym haśle.)

*Kierownicy Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej PPRN w latach 1951-1975: Stanisław Maraszewski, Jan Sieprawski, Marian Skopiński, Eugeniusz Adamus, Stanisław Wolański, Stanisław Kowal, Mieczysław Muszyński.

*Kierownicy Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej MRN w latach 1985-1990: Zofia Gąska.

*Kierownik Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych Starostwa Powiatowego w latach 1999-2006: Paweł Pazdan.

*Dyrektorzy Szpitala Powiatowego (Miejskiego, Rejonowego) w latach 1945-1973: Klaudiusz Jan Lipski, Tadeusz Franciszek Starostka, Mieczysław Henryk Sidor, Jan Figas, Tadeusz Magiera, Mieczysław Muszyński. 

*Dyrektorzy ZOZ i Szpitala Powiatowego (Rejonowego)  w latach 1973-2003: Mieczysław Muszyński, Marian Żurawski, Zbigniew Łaszyca, Stanisław Kowal, Lucjan Mazurek, Leszek Kołacz.

*Dyrektor  Szpitala Powiatowego w latach 2003-2006: Leszek Kołacz.

*Kierownicy (dyrektorzy) Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w latach 1946-2006: Stanisław Maraszewski, Marian Żurawski, Roman Mrozowski, Feliks Gałka, Marian Wykręt, Ewa Cisowska-Drozd, Arkadiusz Pióro i Zbigniew Bober. 

*Dyrektorzy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w latach 1952-2006: Witold Słoniewicz, Zbigniew Myszka, Stanisław Warzocha, Edward Janiszewski, Bogumił Bzdyl, Krzysztof Kralisz, Janusz Zdziebło, Anna Maria Babula.

*Lekarze w latach 1944 - 2006: Zuzanna Adamczak-Kiepiel, Anna Adamczak, Eugeniusz Adamus, Janusz Aleksandrowicz, Bożena Aleksandrowicz, Irena Augustyniak, Kazimiera Babiec, Barbara Baran, Bogusław Barański, Stanisława Bartłomowicz, Zofia Barłowska, Jerzy Barnaś, Elżbieta Belejec, Eugeniusz Berger, Jacek Berger, Mieczysław Bernacki, Grażyna Będkowska,  Lucjan Bielatowicz, Andrzej Białek, Maria Białek, Wiesław Biedroń, Edmund Bielecki, Małgorzata Biesiadecka–Kotarba, Marek Błachowicz, Barbara Błaszczak, Grzegorz Błaszczak, Marian Błaszczak, Wiesława Błąkiewicz-Wolanin, Zbigniew Bober, Józef Bożek, Barbara Bryl, Krystyna Brzeska, Renata Bucka, Wojciech Burkot, Janusz Byczkowski, Beata Bzdyl, Bogumił Bzdyl, Adela Cebula, Krzysztof Cebula,  Krzysztof Cebulak, Renata Celarek, Tomasz Chmielewski, Stanisław Chmielewski, Zdzisław Chorąży, Tomasz Chudzik, Mieczysław Ciastoń, Teodor Cienciała, Anna Cieślikowska–Gardian, Ewa Cisowska–Drozd, Katarzyna Cupicha, Piotr Cwenar, Maria Czerwińska, Krystyna Czop, Bolesław Czuba, Alicja Dachowska–Łapa, Abdul Rageeb Dabwan, Czesława Dąbek, Edward Dec, Antoni Drelicharz, Barbara Dróżdż, Maria Dul, Janusz Duszkiewicz, Teresa Dziedzic, Zofia Fabowska, Władysław Falisz, Jan Figas, Jerzy Fijałkowski, Apolinary Frank, Witold Frąckiewicz, Anna Gajewska, Irmina Gajsler, Anna Gałka, Feliks Gałka, Andrzej Gardian, Janusz Gardulski, Rafał Garlewicz, Lucjan Gawendo, Zyta Gawryś-Stryszak, Zofia Gąsior, Piotr Gembal, Lesław Gęsiorek, Jan Głaz, Krystyna Głębocka, Zofia Głębocka–Duszik, Stanisław Głębocki, Władysław Główka, Jolanta Gnieciak,  Stanisław Godek, Grzegorz Gola, Wojciech Gontaszewski, Jan Górny, Małgorzata Grabczak, Tomasz Grabczak, Bogumił Grabowski, Janusz Grabowski, Wioletta Graniczka – Dabwan, Tadeusz Grochocki, Wanda Grochowicz, Jerzy Gromny, Jerzy Gruszecki, Wiesław Grzegorczyk, Wojciech Gutowski, Bogumił Gustaw, Emilia Guzik, Joanna Hadro, Halina Haliniarz, Halina Hęclik-Struzik, Eugenia Iliaszewicz, Krystyna Iwańska, Jerzy Jachyra, Krystyna Jachyra, Urszula Janas–Skulina, Eugeniusz Janicki, Mirosław Janicki, Magda Janiszewska, Edward Janiszewski, Małgorzata Jankowiak, Joanna Jankowska-Fietko, Lech Jankowski, Zofia Jarosz-Piejko, Halina Kalita, Walerian Kalita, Małgorzata Kamińska-Bielatowicz, Tadeusz Kasprowicz, Urszula Kerz, Adam Krępa, Małgorzata Kępa, Małgorzata Kępka, Maria Kiełb,  Tomasz Klar, Anna Klecha, Józef Klecha, Danuta Kłaczyńska, Piotr Kokot, Agnieszka Kołodziej, Beata Kołodziej, Janusz Kołodziej, Agnieszka Kopacz, Bogdan Kopacz, Wiesława Kopecka, Grażyna Kopeć, Justyna Kopeć–Herba, Katarzyna Kopeć-Gajek, Janusz Kordeusz, Beata Korkus-Pszeniczna, Jan Kornecki, Andrzej Kosmalski, Marek Kossowski, Andrzej Kosydar, Teresa Kotowska, Anna Kotula, Zofia Kotyra,  Stanisław Kowal, Janina Kowalczyk-Worwąg, Katarzyna Kowalik, Małgorzata Kowalik, Lidia Kowalska, Piotr Kozioł, Anna Kozłowska, Artur Kozłowski, Elżbieta Krakowska, Elżbieta Kralisz–Podraza, Jadwiga Kralisz, Krzysztof Kralisz, Stanisław Krasowski, Barbara Krawczyk, Urszula Krawczyk, Ireneusz Krejcz, Mariusz Krempa, Stanisław Krempa, Magdalena Krępa, Andrzej Król, Elżbieta Król-Zdziebło, Jerzy Król, Małgorzata Krupińska, Alicja Krutowicz, Wiesław Krzak, Lucyna Krzemień-Królikowska, Karolina Krzysztofik, Wanda Krzyżowska–Ziobroń, Rudolf Książek, Janina Księska, Janusz Księski, Andrzej Kubatek, Maria Kubatek, Lucyna Kudiuk,  Michał Kudiuk, Paweł Kukułka, Marek Kulczyk, Waldemar Kulig, Regina Kupstas, Halina Kurdziel, Maria Kurpiel–Oleksiewicz, Anna Kurylak, Jadwiga Kut - Bednarczyk, Jan Kwiatkowski, Maria Lewonowska, Bogdan Leyko, Stanisław Lis, Patrycja Lisiecka-Bartłomowicz, Irena Lorenc, Piotr Lorenc, Krystyna Lubera, Kazimierz Łacny, Zbigniew Łaszyca, Alicja Łazarz–Krejcz, Urszula Łęczycka, Tomasz Łogin, Grażyna Łuczak–Stala, Anna Łuka, Krzysztof Łukawski, Andrzej Maciejak, Tadeusz Magiera, Julian Maj, Zbigniew Majsak, Edyta Maksoń, Józef Maksoń,  Maria Malec, Andrzej Małysa, Stanisław Maraszewski, Bogusława Marzec, Jarosław Marzec, Krystyna Matwieś, Janina Mazur, Marian Mazur, Zbigniew Mazur, Lucjan Mazurek, Zdzisław Mączka, Irena Michońska, Franciszek Michoński, Miroslaw Midura, Joanna Mierzyńska, Zofia Mikrut–Gąsior, Piotr Milejski, Jerzy Ryszard Milik, Krzysztof Milik, Lechosław Milik, Zygmunt Miłoś, Wacław Moskal, Alicja Mostowy, Zdzisław Mostowy, Irena Mościcka, Wojciech Mościcki, Grażyna Mrozińska, Adam Mrozowski, Roman Mrozowski, Irena Muszyńska,  Mieczysław Muszyński, Jan Myjkowski, Zbigniew Myszka, Ewa Nikiel, Jacek Nikiel, Maria Niziołek, Barbara Nowak, Teresa Nowak, Wiesław Nowak, Zdzisław Nowak, Bronisław Nowicki, Jolanta Nycek–Jer, Marzanna Nykiel, Marzena Oczoś, Urszula Oleksiak, Maciej Olszowski, Anna Opala, Henryk Orczyński, Zbigniew Orłowski, Zbigniew Ostolski, Zofia Ozimek, Małgorzata Pacholec, Mirosław Pacia, Sabina Padykuła, Marek Pająk, Jan Pancerz, Renata Pasko–Turek, Ryszard Patyk, Lucyna Pawlaczyk, Józef Pawłowski, Marian Piechota, Ryszard Pietryka, Jan Pietrykowski, Elżbieta Piękoś, Ernest Piękoś, Zygmunt Piękoś, Beata Piotrowska, Arkadiusz Pióro, Stanisława Piskozub, Wacław Piskozub, Alina Podosek, Andrzej Podosek,  Konrad Podpora, Teresa Podpora, Elżbieta Podraza,  Bożena Polak–Korkus, Marzena Polak-Żurek, Ewa Polińska, Danuta Przetacznik, Beata Pszeniczna, Maria Pyszno,  Stanisław Pyszno, Tadeusz Pyzikiewicz, Grzegorz Rachwał, Krystyna Raszkowska, Stanisława Rewera, Alicja Rodzoś–Grabowska, Dorota Rogóż–Mroczek, Radosław Rola, Julian Romańczuk, Lucyna Rożniał-Ciejka, Zdzisław Różycki, Alicja Ruman, Jan Rusin, Grzegorz Rybak, Wanda Rządzka, Jerzy Rzepka, Monika Rzepka–Duszkiewicz, Krzysztof Rzeszutek, Barbara Sabatowska–Krępa, Izabela Sądel, Danuta Serafin, Mieczysław Henryk Sidor, Renata Sikora–Biernat, Robert Sikora, Bożena Sikorska-Stąpor, Krystyna Skawińska–Dudek, Maria Skiba, Joanna Skop, Ludwik Skopiński, Marian Skopiński, Stanisław Skowron, Ewa Skrzyńska, Lucyna Słomba, Józef Słonina, Zdzisław Słoniewicz, Barbara Smotrycka, Krystyna Sobczak, Elżbieta Sobolewska, Jolanta Soboń, Konrad Stachowicz, Janusz Starzec, Krystyna Stępień, Zyta Stryszak– Gawryś, Lesław Surdej, Andrzej Synowiec, Barbara Szabatowska, Tadeusz Szala, Maria Szarek, Aleksandra Szczepańska, Artur Szczepański, Krzysztof Szczęsny, Andrzej Szetela, Józef Sznajder, Halina Szobał–Kurdziel, Andrzej Szuwalski, Marta Szymanowska, Andrzej Szymanowski, Wiesława Szypuła–Krupa, Kazimierz Ślaski, Ekspedyt Ślem, Darian Śpiewak, Danuta Świderek, Marian Tarnawski, Janina Toczek, Stanisław Trela, Monika Trela–Kulig, Wojciech Turek, Teresa Tuszyńska, Paweł Tyniec, Wiesława Wach, Krystyna Wanatowicz, Bogusław Warzecha, Stanisław Warzocha, Marek Wasiluk, Urszula Wasiluk, Bożena Werner, Aleksandra Wesołowska, Krystyna Wiącek– Mierzwa, Andrzej Wielgus, Jan Wielgus, Jerzy Wiewióra, Ewa Witkowska, Jan Witkowski, Rafał Wojas, Grażyna Wojciechowska, Stanisław Wolański, Marta Woszczuk–Koper, Zygmunt Woźniak, Stanisław Wójcik, Andrzej Wrona, Barbara Wykręt, Marian Wykręt, Adam Zając, Beata Zakręcka, Maria Zawadzka, Janusz Zdziebło, Tadeusz Zieliński, Barbara Zięba, Tadeusz Zięba, Wanda Ziobroń, Sylwia Żala, Marian Żurawski, Witold Żurawski, Magdalena Żurek, Zofia Żyła.

II. Lekarze stomatolodzy (dentyści): Ina Augustyn, Anna Bardowska, Maria Bardowska, Paweł Bednarz, Teresa Bielecka, Halina Biernacka, Czesław Binda, Ewa Binda, Paweł Binda, Iwona Błaszczak, Danuta Boguta, Krystyna Chmielik, Stanisław Chowaniec, Anna Cirbus, Anna Dąbrowska, Krystyna Dec, Zofia Dębicka, Anna Dębicka-Wielgus, Regina Domagała, Anna Maria Dul, Agnieszka Dziuba, Mariusz Dziuba, Janina Foks-Turska, Regina Gadomska, Dariusz Gadomski, Stanisław Gardulski, Elżbieta Głaz, Adam Gromny, Maria Grzegorczyk, Wojciech Hamerski, Grzegorz Herba, Janina Iliasz, Helena Jakimowicz, Zofia Juras, Grażyna Kaczmarek, Iwona Kańczugowska, Lidia Karasińska, Irena Kiełb, Stanisław Kobos, Lilianna Kolesiuk-Maziarz, Małgorzata Kolisz, Ewa Kopecka, Roman Koper, Zbigniew Koper, Stanisław Kostecki, Beata Kozar-Warchałowska, Małgorzata Kozioł, Izabela Kretkiewicz, Maria Malec, Elżbieta Król-Zdziebło, Regina Kupstas, Wiktoria Kusz, Danuta Lamot-Piechota, Bożena Lupa, Zbigniew Łącz, Aleksandra Łojczyk, Wioletta Majewska, Anna Małek, Halina Mąkowska, Jacek Mąkowski, Danuta Musialik-Barnaś, Marek Nanowski, Marian Niziołek, Tomasz Pałka, Krystyna Piasecka-Gryber, Małgorzata Pietrucha-Parys, Jolanta Pregiel, Jadwiga Prożych, Urszula Rachwał, Irena Rajewska, Irena Rycerska, Jerzy Ryczaj, Wioletta Rzeszutek, Katarzyna Sikora, Anna Skowron, Bożena Skrzypczak, Irena Smrokowska, Bożena Stypa, Janina Szczecińska, Maria Szczerbińska-Łukaszek, Irena Szmidtke, Anna Tomas, Dorota Tomczyk, Marek Tomczyk, Ewa Tomecka-Rzepka, Maria Trybulec, Elżbieta Trzpis, Małgorzata Tylko, Magdalena Wasserman, Wiesława Wielgosińska, Stanisław Wiktor, Anna Wiśniewska-Małek, Jerzy Woźniak, Beata Wrona, Regina Zapaśnik, Anna Zatońska, Krystyna Zatońska, Jacek Żurawski. (Tom II)

Lekarze w 2012 r.: Zuzanna Adamczak-Kiepiel, Anna Adamczyk, Bożena Irena Aleksandrowicz, Janusz Mirosław Aleksandrowicz, Kazimiera Babiec, Magdalena Ewa Balińska, Zofia Maria Barłowska, Jerzy Marek Barnaś, Tomasz Franciszek Bartłomowicz, Bogumił Piotr Belejec, Elżbieta Joanna Belejec, Grażyna Bożena Będkowska, Maria Białek, Lucjan Bogusław Bielatowicz, Małgorzata Joanna Biesiadecka-Kotarba, Marek Błachowicz, Barbara Błaszczak, Grzegorz Andrzej Błaszczak, Marian Błaszczak, Wiesława Maria Błąkiewicz-Wolanin, Barbara Ewa Bryl, Krystyna Barbara Brzeska, Wojciech Burkot, Beata Maria Bzdyl, Bogumił Andrzej Bzdyl, Adela Maria Cebula, Krzysztof Jan Cebula, Renata Maria Celarek, Agnieszka Ewa Chmielik, Tomasz Jerzy Chudzik, Anna Dorota Cieślikowska-Gardian, Małgorzata Cisło, Ewa Elżbieta Cisowska-Drozd, Piotr Jacek Cwenar, Agnieszka Justyna Czepiel, Abdul Raqeeb Dabwan, Alicja Halina Dachowska-Łapa, Antoni Adam Drelicharz, Barbara Honorata Dróżdż, Paulina Dorota Dura, Janusz Witold Duszkiewicz, Anna Teresa Dziedzic, Teresa Bogusława Dziedzic, Jerzy Michał Fijałkowski, Witold Frąckiewicz, Tomasz Łukasz Fudali, Anna Gałka, Feliks Stanisław Gałka, Andrzej Gardian, Rafał Jakub Garlewicz, Zbigniew Gawryjołek, Zyta Matylda Gawryś-Stryszak, Jan Krzysztof Gadek, Piotr Tomasz Gembal, Jan Głaz, Krystyna Głębocka, Stanisław Godek, Grzegorz Aleksy Gola, Jan Roman Górny, Bogumił Jan Grabowski, Wioletta Aneta Graniczka-Dabwan, Anna Maria Graniczka-Pazdro, Jerzy Gromny, Jerzy Mirosław Gruszecki, Wiesław Kazimierz Grzegorczyk, Emilia Helena Guzik, Joanna Urszula Hadro, Halina Barbara Hęclik-Struzik, Jerzy Wladysław Jachyra, Krystyna Regina Jachyra, Mirosław Adam Janicki, Joanna Władyslawa Jankowska-Fietko, Zofia Janina, Jarosz-Piejko, Aleksandra Ewa Jurczak, Halina Józefa Kalita, Malgorzata Boguslawa Kamińska-Bielatowicz, Magdalena Patrycja Kamler-Pado, Małgorzata Kępka, Maria Kiełb, Tomasz Stanisław Klar, Anna Ludwika Klecha, Józef Krzysztof Klecha, Bartłomiej Kluz, Joanna Jadwiga Kłaczyńska, Radosław Daniel Kłaczyński, Piotr Kazimierz Kokot, Agnieszka Kołodziej-Ziarko, Bogdan Szczepan Kopacz, Wiesława Barbara Kopecka, Grażyna Anna Kopeć, Katarzyna Kopeć-Gajek, Justyna Zdzisława Kopeć-Herba, Beata Anna Korkus-Pszeniczna, Małgorzata Maria Kornaś, Marek Krzysztof Kossowski, Andrzej Karol Kosydar, Anna Grażyna Kotula, Stanisław Kowal, Janina Kowalczyk-Worwąg, Katarzyna Małgorzata Kowalik, Małgorzata Elżbieta Kowalik, Lidia Lucyna Kowalska, Piotr Jan Kozioł, Anna Grażyna Kozłowska, Artur Józef Kozłowski, Elżbieta Emilia Krakowska, Krzysztof Stefan Kralisz, Barbara Maria Krawczyk, Ireneusz Mieczysław Krejcz, Mariusz Krempa, Magdalena Maria Krępa, Andrzej Grzegorz Król, Elżbieta Król-Zdziebło, Lucyna Stefania Krzemień-Królikowska, Wanda Krzyżowska-Ziobroń, Agnieszka Monika Kubik, Paweł Alfred Kukułka, Waldemar Krzysztof Kulig, Halina Zofia Kurdziel, Maria Grażyna Kurpiel-Oleksiewicz, Jadwiga Kut-Bednarczyk, Agnieszka Alina Lampart, Bogdan Rafał Leyko, Michał Maciej Lipka, Patrycja Magdalena Lisiecka-Bartłomowicz, Irena Lorenc, Piotr Lorenc, Krystyna Lubera, Alicja Łazarz-Krejcz, Magdalena Łopuszyńska, Grażyna Anna Łuczak-Stala, Anna Łuka, Andrzej Maciejak, Edyta Maksoń, Józef Jan Maksoń, Bogusława Barbara Marzec, Jarosław Wojciech Marzec, Janina Józefa Mazur, Marian Stanisław Mazur, Zbigniew Wojciech Mazur, Lucjan Mazurek, Irena Jadwiga Michońska, Joanna Teresa Mierzyńska, Zofia Helena Mikrut-Gąsior, Krzysztof Milik, Lechosław Janusz Milik, Zygmunt Miłoś, Adam Stanisław Młodziankowski, Wacław Adam Moskal, Irena Felicja Mościcka, Wojciech Mościcki, Grażyna Maria Mrozińska, Jan Władysław Myjkowski, Monika Niemiec, Ewa Nikiel, Jacek Antoni Nikiel, Barbara Anna Nowak, Teresa Maria Nowak, Wiesław Nowak, Joanna Lucyna Nycek-Jer, Marzanna Maria Nykiel, Urszula Oleksiak, AnnaMałgorzata Opala, Robert Szczepan Orzech, Zofia Ozimek, Małgorzata Leokadia Pacholec, Mirosław Ryszard Pacia, Sabina Maria Padykuła, Marek Witold Pająk, Renata Stanisława Pasko-Turek, Andrzej Marek Pawełczak, Lucyna Marta Pawlaczyk, Małgorzata Marta Piechota, Marian Artur Piechota, Ernest Jan Piękoś, Beata Lucyna Piotrowska, Alina Podosek, Andrzej Podosek, Marzena Polak-Żurek, Ewa Maria Polińska-Wajdowicz, Małgorzata Pondo, Małgorzata Agnieszka Pulter-Krawczyk, Paweł Łukasz Pyszny, Alicja Ewa Rodzoś-Grabowska, Dorota Rogóż-Mroczek, Adam Rojek, Radosław Konrad Rola, Krystyna Roszkowska-Łoin, Lucyna Bożena Rożniał-Ciejka, Alicja Halina Ruman-Petrenko, Grzegorz Adam Rybak, Wanda Aleksandra Rządzka, Jan Jerzy Rzepka, Monika Beata Rzepka-Duszkiewicz, Krzysztof Piotr Rzeszutek, Izabela Teresa Sądel, Danuta Bronisława Serafin, Agnieszka Monika Serafin-Wilga, Robert Janusz Sikora, Renata Elzbieta Sikora-Biernat, Bożenna Wiesława Sikorska-Stąpor, Krystyna Skawińska-Dudek, Joanna Marzena Skiba, Maria Skiba, Tomasz Konrad Skiba, Joanna Urszula Skop, Ludwik Antoni Skopiński, Stanisław Piotr Skowron, Ewa Izabella Skrzyńska, Agnieszka Agata Słocka, Lucyna Maria Słomba, Joanna Bożena Soboń, Konrad Julian Stachowicz, Aleksandra Maria Stempkowska-Wesołowska, Andrzej Robert Synowiec, Małgorzata Maria Synowiec, Aleksandra Aurelia Szczepańska, Artur Robert Szczepański, Andrzej Stanislaw Szetela, Józef Sznajder, Magdalena Anna Szymala-Lipka, Wiesława Szypuła-Krupa, Damian Stanisław Śnieżek, Darian Henryk Śpiewak, Danuta Świderek, Marian Zbigniew Tarnawski, Janina Teresa Toczek, Bartłomiej Tołpa, Ewa Izabella Tomecka-Rzepka, Stanisław Trela, Monika Jolanta Trela-Kulig, Paweł Jan Tyniec, Dominik Jan Ungeheuer, Marzena Maria Ura, Dagmara Małgorzata Vanous, Dorota Joanna Walewicz, Sławomir Michał Walewicz, Bogusław Roman Warzecha, Stanisław Warzocha, Marek Stefan Wasiluk, Urszula Wasiluk, Marta Zdzisława Waszczuk-Koper, Damian Karol Wenio, Arkadiusz Kamil Widuliński, Andrzej Wielgus, Ewa Beata Witkowska, Jan Wilhelm Witkowski, Barbara Teresa Wykręt, Marian Wykręt, Adam Leszek Zając, Beata Anna Zakręcka, Janusz Piotr Zdziebło, Maria Zofia Ziarko, Barbara Halina Zięba, Tadeusz Mikołaj Zięba, Sylwia Anna Żala, Olaf Marian Żurawski, Witold Żurawski, Zofia Grażyna Żyła.

 

SŁUŻEBNICE DUCHA ŚWIĘTEGO, zgromadzenie misyjne działające od XIX w. początkowo w Holandii, a następnie na misjach w różnych krajach na całym świecie. W Polsce rozpoczęły działalność w okresie międzywojennym XX w. Do parafii Ducha Świętego w Mielcu przybyły w 1985 r. za zgodą Biskupa Tarnowskiego Jerzego Ablewicza. Proboszcz tej parafii ks. Władysław Marcinowski poszukiwał bowiem zgromadzenia żeńskiego związanego ze służbą Duchowi Świętemu patronującemu parafii. Ich domem zakonnym jest północno-zachodnie skrzydło budynku parafialnego przy ul. M. Pisarka 16. Wspólnota mielecka, licząca wcześniej 4 siostry, a ostatnio 3, poświęcona jest Niepokalanej Oblubienicy Ducha Świętego. Siostry prowadzą katechezę w szkołach i pracują jako zakrystianki.

Siostry przełożone: s. Michaela Marianna Rosińska, s. Zdzisława Zofia Kaczmarczyk, s. Arnolda Bogumiła Kołodziejczyk.

 

  • Feliks Smaczniak

    Feliks Smaczniak

SMACZNIAK FELIKS, urodzony 12 XII 1876 r. w Rzochowie, syn Stanisława i Katarzyny z Siewierskich. Prowadził warsztat szewski. Był właścicielem galaru (promu) na rzece Wisłoce kursującego pomiędzy Rzochowem a Kiełkowem. Był jednym z założycieli i chorążym Straży Ogniowej w Rzochowie. Uczestniczył w I wojnie światowej jako żołnierz armii austriackiej na froncie wschodnim. Po powrocie z wojny nadal działał społecznie w OSP Rzochów, m.in. pełnił funkcje członka zarządu i zastępcy naczelnika. Napisał „Kronikę OSP w Rzochowie”. Zmarł 9 III 1950 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul Rzochowskiej.

 

  • ks. Józef Smaczniak

    ks. Józef Smaczniak

SMACZNIAK JÓZEF (ksiądz), urodzony 22 X 1895 r. w Rzochowie, syn Kaspra i Marianny z Siewierskich. Absolwent c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, maturę zdał w 1914 r. Po odbyciu studiów teologicznych we Lwowie przyjął święcenia kapłańskie w 1919 r. Pracował jako: wikariusz i administrator w Janowie koło Lwowa (1919-1923), katecheta w Cieszacinie lub Cieszanowie (1923-1928) i wikariusz w Złoczowie (1928-1931). W 1931 r. został mianowany proboszczem w Nadwórnej. W czasie okupacji hitlerowskiej został aresztowany i zamordowany w lipcu 1942 r., prawdopodobnie w Czarnym Lesie koło Stanisławowa.

 

  • Franciszek Smaczny

    Franciszek Smaczny

SMACZNY FRANCISZEK, urodzony 12 X 1894 r. w Podleszanach, pow. mielecki, syn Wojciecha i Rozalii z domu Niedbała. Uczęszczał do mieleckiego gimnazjum. Należał do tajnych organizacji niepodległościowych, które funkcjonowały w szkole. Pełnił m.in. funkcję kierującego „Związkiem Jastrzębim”. W 1911 r. wstąpił do Związku Strzeleckiego i po odbyciu ćwiczeń zdał egzamin podoficerski. Na wieść o tworzeniu się polskiego wojska udał się do Krakowa i 6 VIII 1914 r. został wcielony do VI batalionu 1 pułku piechoty Legionów. W czasie bitwy pod Laskami (5 XI 1915 r.) został ranny. Po zaleczeniu rany powrócił do Legionów i został skierowany do 3 pułku piechoty. Walczył jeszcze m.in. nad Stochodem, ale we wrześniu 1916 r. zwolniono go z wojska ze względu na odnowienie się nie wyleczonej kontuzji. Podjął studia na Akademii Ziemiańskiej w Wiedniu i ukończył je w 1920 r. Po nostryfikacji na WSGGW rozpoczął pracę w Dyrekcji Lasów Państwowych w Siedlcach na stanowisku inspektora, a później kierownika urządzania lasów, kierownika produkcji drewna i inspektora. W czasie okupacji hitlerowskiej brał udział w działalności konspiracyjnej jako członek (ps. „Topór”) oddziału propagandy AK w Siedlcach, m.in. redagując komunikaty z wiadomości uzyskanych drogą nasłuchu programów radiowych. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podjął pracę w Dyrekcji Lasów Państwowych w Siedlcach, a następnie we Wrocławiu. W latach 1949-1955 był kierownikiem komórki wynalazczości i współzawodnictwa pracy w PP „Paged”, a następnie pracował w Wojewódzkiej Radzie Narodowej we Wrocławiu, gdzie w latach 1956-1967 położył duże zasługi w zagospodarowywaniu, urządzaniu i zadrzewianiu lasów w województwie wrocławskim. Wyróżniony m.in. Krzyżem Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaczeniami resortowymi i regionalnymi. Zmarł 15 XII 1967 r. w czasie pełnienia obowiązków służbowych. Spoczywa na cmentarzu przy ul. Bujwida we Wrocławiu.

 

  • Bronisław Smaczny

    Bronisław Smaczny

SMACZNY BRONISŁAW, urodzony 12 XII 1907 r. w Podleszanach, syn Marcina i Anny z domu Zdziebło. Zawodu rymarza nauczył się w warsztacie rymarskim Juliana Rębisia w Trzcianie. W latach 30. pracował w kaflarni w Mielcu i przy budowie Wytwórni Płatowców nr 2  PZL w Cyrance. W czasie okupacji hitlerowskiej udzielał schronienia i pomocy ukrywającym się osobom (m.in. Janowi Pietrzakowi i Józefowi Łachowi), zagrożonym aresztowaniem przez okupantów. Po wojnie prowadził gospodarstwo rolno-hodowlane (7 ha) w Podleszanach, specjalizując się w hodowli bydła mlecznego. Wykonywał też usługi transportowe na rzecz Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu. Był inicjatorem elektryfikacji Podleszan oraz jej komunikacji z Mielcem, m.in. przewodniczył społecznym komitetom budowy drogi i kładki nad rzeką Wisłoką. Zmarł 18 I 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Książnicach.

 

  • Józef Smaczny

    Józef Smaczny

SMACZNY JÓZEF, urodzony 19 III 1946 r. w Podleszanach, pow. mielecki, syn Bronisława i Józefy z domu Bryk. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu Maturę zdał w 1965 r. uzyskując tytuł technika mechanika. W tym samym roku rozpoczął pracę w WSK Mielec jako technolog. Równocześnie udzielał się społecznie w Związku Młodzieży Wiejskiej w Podleszanach, pełniąc funkcje przewodniczącego koła, a następnie zarządu gromadzkiego. W sierpniu 1970 r. został wybrany przewodniczącym Zarządu Powiatowego ZMW w Mielcu i pełnił tę funkcję do likwidacji powiatów (w tym mieleckiego) w 1975 r. Był inicjatorem i współorganizatorem programów i akcji na rzecz unowocześnienia wsi i rolnictwa, wychowania młodzieży przez działanie, organizację życia kulturalno-oświatowego oraz rozwoju masowych imprez sportowo-rekreacyjnych i turystycznych. Od XI 1975 r. do maja 1976 r. pracował w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Przecławiu na stanowisku kierownika działu produkcji i usług. W 1976 r. został wybrany I sekretarzem Komitetu Gminnego PZPR w Czerminie oraz przewodniczącym Gminnej Rady Narodowej w Czerminie. Był jednym z inspiratorów m.in. przebudowy centrum Czermina i budowy pomnika ku czci mieszkańców gminy Czermin poległych za Ojczyznę. W 1986 r. ukończył studia na Akademii Nauk Społecznych w Warszawie, uzyskując dyplom magistra ekonomii. W latach 1986-1989 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Miejskiego PZPR w Mielcu, a od 1990 r. był pracownikiem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej w Rzeszowie i pełnił funkcję przewodniczącego Rady Rejonowej SdRP w Mielcu. Od 1 III 1991 r. do 30 XI 1993 r. był bezrobotnym. Pod koniec 1993 r. zarejestrował własną działalność gospodarczą (Biuro Obrachunkowe) i prowadził ją do 1996 r. Jednocześnie 1 XII 1994 r. został zatrudniony jako specjalista ds. marketingu, a po kilku miesiącach jako dyrektor ds. ekonomicznych i marketingu w Zakładzie Produkcji Obuwia „Panda” w Mielcu. 15 II 1997 r. Wojewoda Rzeszowski powołał go na stanowisko kierownika Urzędu Rejonowego w Mielcu. Pełniąc tę funkcję przyczynił się do usprawnienia obsługi inwestorów przez przekazanie Oddziałowi ARP uprawnień do wydawania zezwoleń na budowę obiektów w SSE, a w 1997 r. do sprawnego usuwania skutków wielkiej powodzi w lipcu i sierpniu 1997 r. W wyborach do samorządu powiatowego 11 X 1998 r., startując z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej, został wybrany na radnego do Rady Powiatu Mieleckiego, a 9 XI 1998 r. Rada Powiatu wybrała go na pierwszego starostę odrodzonego powiatu mieleckiego w kadencji 1998-2002. W październiku 2002 r. ponownie zwyciężył w wyborach i został starostą na kadencję 2002-2006. Największymi inwestycjami w tym czasie były m.in.: rozbudowa i modernizacja Szpitala Powiatowego w Mielcu, budowa Domu Pomocy Społecznej w Mielcu, budowa obwodnicy wewnętrznej miasta Mielca, modernizacja mostu na rzece Wisłoce w Przecławiu oraz modernizacja lub odnowa nawierzchni kilkudziesięciu kilometrów dróg we wszystkich gminach powiatu. Jako przewodniczący Społecznej Rady Zespołu Opieki Zdrowotnej (później Szpitala Powiatowego) przyczynił się do przeprowadzenia restrukturyzacji służby zdrowia w powiecie mieleckim. Od wielu lat działa w organizacjach społecznych, m.in. pełniąc funkcje przewodniczącego Rady Powiatowej Zrzeszenia LZS i członka Prezydium Zarządu Powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP. W 2006 r., startując z listy KW Wyborców „Razem dla Ziemi Mieleckiej” został wybrany radnym Rady Powiatowej w Mielcu, a następnie wicestarostą na kadencję 2006-2010. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Honorowym im. B. Chomicza, Złotym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotym Medalem „Za Zasługi dla LOK”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Honorową Odznaką ZMW, Złotą Odznaką Honorową ZIW i Odznaką Zasłużonego Działacza LZS. Funkcję wicestarosty pełnił do 2010 r. W listopadzie 2010 r., startując ponownie z listy Komitetu Wyborczego „Razem dla Ziemi Mieleckiej“, po raz czwarty z rzędu został wybrany na radnego Rady Powiatu, a następnie na członka Zarządu Powiatu Mieleckiego. Od lipca 2012 r. pełni funkcję prezesa Forum Organizacji Pozarządowych Powiatu Mieleckiego – związku stowarzyszeń, posiadającego status organizacji pożytku publicznego. W 2012 r. został odznaczony Złotym Znakiem Związku  Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. W wyborach w 2014 r. uzyskał mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2014-2018.

 

  • Wiesław Smaczny

    Wiesław Smaczny

SMACZNY WIESŁAW SYLWESTER, urodzony 31 XII 1964 r. w Mielcu, syn Bolesława i Joanny z domu Dudek. Ukończył średnie studium zawodowe. Jest współzałożycielem firmy „Panda” i od 2 I 1990 r. pełni funkcję jej prezesa. W latach 1990-2004 spółka zatrudniała do 300 osób, a produkcja dzienna dochodziła do 3000 par obuwia.

 

  • Czesław Smerdel

    Czesław Smerdel

SMERDEL CZESŁAW, urodzony 2 VII 1922 r. w Brzezinach, pow. Krasnystaw, syn Antoniego i Heleny z domu Huszcza.  25 III 1944 r. został zmobilizowany do Wojska Polskiego i zgłosił chęć nauki pilotażu. Szkolenie lotnicze odbył w Bogurusławiu i Krasnem Kucie na samolotach UT-2, Jak-1 i Jak-3, a następnie w Dęblinie, a po jego ukończeniu otrzymał stopień podporucznika. Przydzielony został do 1. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa”, a następnie służył w jednostkach w Nowym Dworze Mazowieckim, Dęblinie, Poznaniu, Mierzęcicach i Świdninie, pełniąc funkcje dowódcy: klucza, eskadry i pułku (w stopniu majora). W 1953 r. skierowany został do Mielca, gdzie pełnił służbę w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym jako pilot oblatywacz. Ukończył także Technikum Ekonomiczne w Mielcu. W latach 1944-1975 wykonywał loty na samolotach: UT-2, Po-2, Jak-1, Jak-7, Jak-9, Jak-9P, Jak-11, Jak-17, Jak-23, Jak-28, Mig-15, Lim-1, Lim-2, Lim-5, Lim-5P, TS-8, Lim-6 bis, An-2 i TS-11 Iskra, w łącznym czasie około 6500 godzin.12 III 1975 r. zakończył zawodową służbę wojskową i został przeniesiony do rezerwy. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką Grunwaldzką, Medalem „Za Udział w Walkach o Berlin”, Medalem X-lecia PRL, Złotym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 26 VII 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SMERFY (ZESPÓŁ PIOSENKI I RUCHU), zespół artystyczny Szkoły Podstawowej nr 1 im. W. Szafera. Został założony 19 X 1987 r. przez Elżbietę i Józefa Witków. Działał przez 5 lat, występując w tym czasie 65 razy w Mielcu i innych miastach. Jego repertuar stanowiły obrazki muzyczno-taneczne autorstwa Józefa Witka (autora niniejszej „Encyklopedii”) o różnej tematyce, najczęściej związanej z ochroną przyrody (patron szkoły prof. W. Szafer był prekursorem ochrony przyrody). Zespół kilkakrotnie zdobył wyróżnienia i tytuł laureata w rejonowych i wojewódzkich przeglądach szkolnych zespołów artystycznych oraz występował w koncertach laureatów, m.in. w sali koncertowej Filharmonii w Rzeszowie na akademii wojewódzkiej z okazji Dnia Matki (29 V 1990 r.) Ostatnim występem był udział w widowisku estradowym Gargamel i Smerfy, wspólnie z artystami „Estrady Krakowskiej” w hali sportowo-widowiskowej w Mielcu (30 V 1992 r.).

 

SMETANA JÓZEF (ksiądz), urodzony 29 III 1831 r. w Bochni, syn Stefana i Marianny z Ostrożnowskich. Absolwent gimnazjum w Bochni. Studiował teologię w Tarnowie i w 1857 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Radłowie, Wieliczce, Czarnym Dunajcu, Podgórzu i Limanowej. W 1866 r. został mianowany proboszczem w Pisarzowej i zasłużył się parafii, doprowadzając do rozbudowy i restauracji wnętrz tamtejszego kościoła. Od 1879 r. pełnił także funkcję wicedziekana dekanatu nowosądeckiego. Otrzymał odznaczenia EC i RM. 3 IX 1891 r. objął probostwo parafii św. Mateusza w Mielcu. Na skutek konfliktu z grupą parafian w 1903 r. zrezygnował z funkcji i przeniósł się do Krakowa. Zmarł 21 II 1905 r.

 

SMOCZANKA, klub sportowy działający na terenie osiedla Smoczka. Posiada jedną sekcję - piłki nożnej. Powstał w 1987 r. z inicjatywy grupy mieszkańców z Ryszardem Miśturą (pierwszy prezes), braćmi Lenartami - Jerzym i Mieczysławem (skarbnik) oraz Wojciechem Kanią na czele. Przejęto do użytku zdewastowane boisko o wymiarach 98 m x 64 m przy ul. Smoczka. Trenerem drużyny został Ryszard Rozmus. Rozpoczęto od najniższej klasy rozgrywkowej – C w sezonie 1987/1988. Równocześnie poprawiano stan boiska i jego otoczenia. Po sezonie 1989/1990, w którym drużyna zajęła 6. miejsce, nastąpiła reorganizacja rozgrywek i Smoczankę zakwalifikowano do klasy B. W sezonie 1990/1991 zespół wywalczył awans do klasy A, ale grał w niej tylko rok. W latach 90. grał w klasie B, poza sezonem 1993/1994, kiedy po raz drugi występował w klasie A. W pierwszych latach XXI w. nastąpiły istotne zmiany w zarządzie. Prezesem został Józef Kozik, wiceprezesem ds. organizacyjnych Stanisław Miłoś, a wiceprezesem ds. finansowych – Waldemar Surdej. W czynie społecznym wykonano nawierzchnię boiska, podstawowe urządzenia (szatnie, pomieszczenia z prysznicami i ubikacjami), ławki dla około 400 osób. Istotnej pomocy udzielały niektóre mieleckie firmy. W sezonie 2001/2002 nastąpił awans do klasy A, a w sezonie 2003/2004 – awans do ligi okręgowej. W tym okresie najbardziej niezwykłym spotkaniem był derbowy pojedynek ze Stalą Mielec w Pucharze Polski, zakończony zwycięstwem Stali 4 : 2. Rozwinięto szkolenie młodzieży w celu wzmocnienia klubu i zapewnienia stałego dopływu wychowanków do I zespołu. Koordynacją tej działalności zajął się zasłużony w mieleckim środowisku działacz sportowy i trener Stanisław Miłoś, wspierany przez Włodzimierza Wieczerzaka. Efektem pracy obu szkoleniowców są drużyny juniorów starszych i młodszych, wystawiane z około 70 trenujących młodych zawodników. W latach 2004-2006 zespół występował w klasie okręgowej. Wymiana pokoleniowa (wprowadzono do składu juniorów) w sezonie 2006/2007 spowodowała spadek do klasy A (14. miejsce, 30 30 34:51). W 2008 r. drużyna uplasowała się na 6. miejscu (26 40 33:36), a w 2009 r. na 5. miejscu (26 38 44:43), ale w sezonie 2009/2010 znów drużyna grała gorzej (14. miejsce, 28 18 29:81) i została zdegradowana do klasy B. Udało się jednak powstrzymać rozpad Smoczanki i w 2011 r. zajęła ona 4. miejsce (28 53 74:36), a w 2012 r. 6. miejsce (30 44 54:57). Jeszcze lepiej spisała się w sezonie 2012/2013, bowiem zajęła 2. miejsce (28 63 90:33) i awansowała do klasy A I (grupa mielecka). W klasie A spisywała się już gorzej. W sezonie 2013/2014 zespół uplasował się na 11. miejscu (24 21 38:86), a w sezonie 2014/2015 na 12. miejscu (28 36 55:63) i spadł do klasy B.

Prezesi: Ryszard Miśtura (1987-2000), Józef Kozik (2000-2014), Janusz Lubacz (2014-nadal).

Wiceprezesi w latach 1987-2006: Józef Kozik, Janusz Leżoń, Stanisław Miłoś, Waldemar Surdej, Włodzimierz Wieczerzak.

Trenerzy (1987-2006): Ryszard Rozmus, Marcin Rybak, Andrzej Banasik, Sławomir Grębowiec, Mariusz Furdyna.

Zawodnicy I zespołu (1987-2006): Robert Bieżyński, Adam Burek, Jerzy Burek, Leszek Cichowski, Marcin Cisło, Krzysztof Dubiel, Sławomir Grębowiec, Mariusz Halisz (bramkarz), Jan Hałata, Daniel Indyk (bramkarz), Janusz Jarosławski (bramkarz), Robert Kalisz,  Wojciech Kania, Mariusz Karkosza, Andrzej Klekociński, Paweł Korpanty, Wojciech Kędzior, Tomasz Kłaczkowski, Krzysztof Kołc, Krzysztof Kopacz, Sławomir Korpanty, Grzegorz Kozik, Zbigniew Kozioł, Krzysztof Krempa, Damian Krużel, Janusz Kulig, Łukasz Laskowski, Tomasz Małaszewicz, Rafał Masłowiec, Arkadiusz Mazur, Dawid Mazur, Grzegorz Miazga, Adam Mika, Tomasz Miłoś, Robert Misiak, Arkadiusz Mitura, Marek Piechota, Tomasz Puła, Wacław Rogóz, Mirosław Rozmus, Paweł Rozmus, Tadeusz Skóra, Marek Słomba, Krzysztof Snopkowski, Filip Solarski, Łukasz Strzałka, Artur Styczyński, Tomasz Styczyński, Piotr Stypa, Walemar Surdej, Maciej Szuban, Jacek Szymczyk (bramkarz), Piotr Tetlak, Wiesław Truniarz, Łukasz Wrzesień, Wiesław Żak.

 

SMOCZKA (OSIEDLE), osiedle domów jednorodzinnych we wschodniej części miasta, do 1985 r. wieś. Powstała prawdopodobnie pod koniec XVII w. jako niewielka osada przy stawie rybnym Smoczka i przez wiele lat stanowiła przysiółek Wojsławia. W 2. poł. XIX w. liczyła około 30 domów i 160 osób. W okresie międzywojennym zaczęła się rozwijać i zorganizowała własną szkołę (1924). W czasie okupacji hitlerowskiej część mieszkańców została wysiedlona z południowo-wschodniej części Smoczki, bowiem na tym terenie i sąsiednich Porębach Wojsławskich powstały: niemiecki poligon wojskowy wraz z zabudowaniami i niemiecki obóz pracy. Po wojnie wieś rozwijała się wolno, ale systematycznie. W 1945 r. wznowiono działalność szkoły podstawowej, a w 1946 r. w poniemieckich budynkach umieszczono Państwowy Dom Dziecka i wspomnianą szkołę podstawową. W 1947 r. powstała Ochotnicza Straż Pożarna, której działalność przez wiele lat integrowała całą wieś. W 1964 r. oddano do użytku nowy budynek szkolny, a cały kompleks poniemieckich budynków zajął Ośrodek Wychowawczy. W 1985 r. Smoczka została włączona w granice Mielca i otrzymała status osiedla. W tym czasie na jej terenie rozpoczęła się intensywna budowa bloków mieszkalnych wielorodzinnych MSM. Ze względu na poważne różnice w charakterze zabudowy i stosunków własnościowych, ta część Smoczki została wydzielona jako odrębne osiedle Smoczka I. Wspólnym przedsięwzięciem mieszkańców obu osiedli było zorganizowanie Klubu Sportowego „Smoczanka” w 1987 r., którego drużyna piłkarska gra obecnie w lidze okręgowej. Od lat 90. na osiedlu Smoczka, charakteryzującym się zabudową jednorodzinną, intensywnie rozwija się budownictwo indywidualne o ciekawej architekturze. Granice osiedla obejmują rejony ulic: Królowej Jadwigi, Św. Anny, S. Lema, F. Krempy, Majowej, St. Mikołajczyka, M. Rataja, Smoczki, Szarych Szeregów, A. Fibicha, J. Ciołkosza, W. Witosa (od toru kolejowego do ul. Wolności) i Wolności (od skrzyżowania z ul. Powstańców Warszawy do granic miasta, z wyłączeniem numerów nieparzystych od skrzyżowania z ul. W. Szafera do skrzyżowania z ul. Partyzantów). Na osiedlu mieszka około 990 osób. Po 2004 r. na terenie osiedla nadal intensywnie rozwijało się budownictwo jednorodzinne, zwłaszcza przy nowych ulicach: św. Anny, ks. B. Gwoździowskiego, E. Kahla, św. Kingi, S. Lema, Matki Teresy, bł. ks. J. Popiełuszki i F. Śliwy oraz kilkunastu ulicach w rejonie ul. W. Witosa.

 

SMOCZKA I (OSIEDLE), osiedle bloków mieszkalnych wielorodzinnych MSM we wschodniej części miasta. Powstało w latach 80. i 90. XX w. na gruntach dawnej wsi Smoczka. Głównymi obiektami, wybudowanymi na jego terenie w latach 90. XX w. i pierwszych latach XXI w., są: kościół Trójcy Przenajświętszej, Szkoła Podstawowa nr 11 im. Jana Pawła II i Powiatowy Dom Pomocy Społecznej. Zabudowa osiedla skupiła się przy ulicach: Dąbrówki, Powstańców Warszawy, Władysława Warneńczyka, Ks. Kard. S. Wyszyńskiego, Św. Brata Alberta, Św. Kingi i Zygmuntowskiej. Ilość mieszkańców wynosi około 6 630 (2006). Na terenie przeznaczonym pod budownictwo wielorodzinne kolejne inwestycje realizowała Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa. Ponadto budową i sprzedażą mieszkań zajmowały się także inne firmy.

 

SMOCZKA (ULICA), ulica miejska (1213 m) na osiedlu Smoczka I, czyli dawnej wsi Smoczka od 1985 r. włączonej w granice miasta Mielca. Ma asfaltową nawierzchnię. Biegnie od ul. Wolności w kierunku południowo-wschodnim i kończy swój bieg przy boisku piłkarskim KS „Smoczanka” i niewielkim lasku. Krzyżuje się z ulicami: Zygmuntowską, Dąbrówki, kard. Stefana Wyszyńskiego i Św. Kingi, które obsługują ruch osiedla budynków wielorodzinnych Smoczka II. Po obu jej stronach, jak przed laty, stoją domy jednorodzinne pośród ogrodowej zieleni i gdzieniegdzie niewielkich sadów. Oprócz wspomnianego boiska wyróżniającym się obiektem jest budynek Ochotniczej Straży Pożarnej Smoczka, usytuowany przy skrzyżowaniu z ul. Zygmuntowską.

Nazwa SMOCZKA pojawiła się w dokumencie króla Zygmunta Augusta, zatwierdzającym podział dóbr dziedzicznych rodu Mieleckich z 1548 r. Była to jednak nazwa stawu rybnego należącego do właścicieli Wojsławia. Jeśli dodać, że w pobliżu były błonia, to pewnie od smoktania (picia, ssania) wody przez bydło powstała ta tyleż zagadkowa, co sympatyczna nazwa.

 

SMOLEŃ KRZYSZTOF JAN (ksiądz), urodzony 24 VI 1965 r. w Borowej, syn Zdzisława i Kazimiery z domu Swół. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego (profil humanistyczny) w Mielcu, maturę zdał w 1984 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie przy Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie ukończył w 1990 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał tytuł magistra teologii. Ponadto ukończył studia podyplomowe w Państwowej Wyższej Szkole Techniczno-Ekonomicznej w Jarosławiu (kierunek: zarządzanie bezpieczeństwem publicznym w zakresie identyfikacji oraz prewencji przestępczości i zagrożeń terrorystycznych w transporcie kolejowym). Jako wikariusz i katecheta pracował w parafiach: Czarna Sędziszowska (1990-1992), Podwyższenia Krzyża w Rzeszowie (1992-1995), św. Andrzeja Boboli w Gorlicach (1995-1999) i parafii wojskowo-cywilnej Matki Bożej Królowej Polski w Rzeszowie (1999-2005). Od 31 XII 2004 r. został oddelegowany do pracy w Ordynacie Polowym Wojska Polskiego i mianowany kapelanem wojskowym. We wrześniu 2005 r., po ukończeniu kursu oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu, otrzymał stopień podporucznika. Funkcję kapelana pełnił w następujących jednostkach: 21 Brygada Strzelców Podhalańskich (I-IX 2005), 4 Wojskowy Szpital z Polikliniką we Wrocławiu i batalion dowodzenia Śląskiego Okręgu Wojskowego (IX 2005 – X 2006), Polski Kontyngent Wojskowy UNIFIL w Libanie (X 2006 – X 2007), 1 Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej w Bytomiu (XI 2007 – IX 2008) i Polski Kontyngent Wojskowy KFOR w Kosowie (IX 2008 – IX 2010). W tym okresie otrzymał awanse na stopnie: porucznika (2006), kapitana (2007) i majora (2010). Z dniem 23 I 2011 r. został mianowany proboszczem parafii wojskowej św. Kazimierza królewicza w Orzyszu. Poza pracą duszpasterską udzielał się społecznie, m.in. prowadził chóry parafialne (Czarna Sędziszowska, Rzeszów), zorganizował festyn parafialny i kolonię dla dzieci ubogich (Gorlice) oraz był współautorem książki Borowa moja mała Ojczyzna. Wyróżniony m.in. Medalem ONZ „W Służbie Pokoju”, Medalem NATO za służbę w ramach PKW KFOR 2009 i Brązowym Medalem „Za Zasługi w Obronności Kraju”.

 

  • ks. Władysław Smoleń

    ks. Władysław Smoleń

SMOLEŃ WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 31 X 1914 r. w Męcinie, powiat limanowski, syn Władysława i Anny z Tyleckich. Maturę zdał w 1933 r. Studia teologiczne ukończył w Tarnowie w 1938 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Kolbuszowej. Równolegle studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i uzyskał tytuł magistra teologii. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował nadal w Kolbuszowej jawnie jako katecheta, a ponadto uczestniczył w tajnym nauczaniu w zakresie szkoły średniej. Działał też w ruchu oporu, sprawując m.in. funkcję kapelana Obwodu AK Kolbuszowa. Posługiwał się pseudonimem „Tylka”. Uczestniczył w akcji „Burza”. Od 1 XII 1944 r. pracował w Mielcu, jako katecheta w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego oraz prefekt bursy gimnazjalnej. Nie akceptował powojennego ustroju i współpracował z konspiracyjną organizacją WiN w Mielcu. Po kilkakrotnych przesłuchaniach miejscowe organy bezpieczeństwa wymusiły przeniesienie go do Tarnowa od roku szkolnego 1946/1947. Tam pracował jako katecheta, a w 1949 r. został mianowany dyrektorem Muzeum Diecezjalnego i Archiwum Diecezjalnego. Funkcje te pełnił do 1961 r., znacząco przyczyniając się do rozwoju obu placówek. Ponadto uczył historii Kościoła i sztuki sakralnej w Seminarium Duchownym w Tarnowie. W międzyczasie kontynuował studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego. W 1961 r. przeniósł się na KUL, gdzie jako profesor pełnił szereg funkcji, m.in.: dyrektora Muzeum Uniwersyteckiego KUL, kierownika Katedry i Zakładu Historii Sztuki Kościelnej oraz dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych. Był autorem wielu prac i publikacji naukowych. Zmarł 20 VI 1988 r. Spoczywa na cmentarzu w Męcinie.

 

SMOŁKA JÓZEF (ksiądz), urodzony 31 XII 1883 r. w Świniarsku, syn Błażeja i Katarzyny z domu Skoczeń. Absolwent gimnazjum w Nowym Sączu. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1908 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Jadownikach Podgórnych, Podegrodziu, Piwnicznej i Limanowej. W latach 1916-1923 był proboszczem w Ostrowach Tuszowskich, a następnie zrezygnował z probostwa i pracował jako katecheta w Przecławiu. W latach 1924-1928 pełnił funkcję katechety w Prywatnym Seminarium Żeńskim w Mielcu. Napisał wówczas podręcznik „Psychologia”, który został wydany w Kolbuszowej. W 1928 r. został mianowany proboszczem w Rożnowie, ale w 1930 r. został urlopowany i rezydował w Świniarsku. Zmarł 30 VI 1945 r. 

 

SMOŁKOWICZ ZBIGNIEW (ksiądz), urodzony 6 III 1962 r. w Gorlicach, syn Józefa i Marii z domu Nowak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Gorlicach. Po studiach teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1987 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach: Krzyżanowice (1987-1990), Straszęcin (1990-1992), Grobla (1992-1998), Dębica – pw. Miłosierdzia Bożego (1998-2004) i Mielec – pw. św. Mateusza. W czasie pełnienia pracy kapłańskiej w Mielcu, z polecenia biskupa ordynariusza Wiktora Skworca budował kościół i plebanię w Woli Mieleckiej. Wraz z erygowaniem przez biskupa ordynariusza W. Skworca parafii Bożej Opatrzności w Woli Mieleckiej (1 I 2009 r.) został mianowany proboszczem tej parafii. Została ona wydzielona z parafii św. Mateusza i objęła Wolę Mielecką i część Piątkowca. Funkcję kościoła parafialnego pełni tymczasowo kaplica Bożej Opatrzności w Woli Mieleckiej. Aktualnie prowadzi budowę kościoła parafialnego. Pod koniec 2016 r. zakończono budowę w stanie surowym, a od 2017 r. prowadzone będą prace wykończeniowe i wystrój wnętrza. 

 

  • Franciszek Smuda

    Franciszek Smuda

SMUDA FRANCISZEK, urodzony 22 VI 1948 r. w Lubomi koło Wodzisławia Śląskiego. Ukończył szkołę trenerską w Kolonii i „Kuleszówkę” w Warszawie. Jako zawodnik grał w Unii Racibórz, Odrze Wodzisław, Ruchu Chorzów, Stali Mielec, Piaście Gliwice, Wiśle Garfield, Hartford (USA), Legii Warszawa, Los Angeles Aztecs, Oakland Earthquakes (USA), Sp Vgg Furth i Coburg (Niemcy). W Coburg rozpoczął także pracę trenerską, a następnie był trenerem zespołów: FC Herzogenaurach, ASV Forth (Niemcy), Konyaspor (Turcja) i Wendekstein (Niemcy). Za namową Edwarda Sochy w 1993 r. przybył do Mielca i prowadził I-ligowy zespół Stali od połowy sezonu 1993/1994 r. do 11 IV 1995 r. Kolejnymi klubami, w których pracował, były: Widzew Łódź (mistrzostwo Polski w 1996 i 1997 r., awans do Ligi Mistrzów), Wisła Kraków (mistrzostwo Polski w 1999 r.), Legia Warszawa, Wisła Kraków, Widzew Łódź, Omonia Nikozja (Cypr), Piotrcovia Piotrków Tryb., Widzew Łódź, Odra Wodzisław, Zagłębie Lubin i Lech Poznań. W latach 2006-2009 był trenerem ekstraklasowej piłkarskiej drużyny Lecha Poznań i osiągnął z nią sukcesy, m.in. awans do 1/16 Pucharu UEFA oraz Puchar Polski i 3. miejsce w rozgrywkach ekstraklasy w sezonie 2008/2009. Po tym sezonie zrezygnował z pracy w Poznaniu i został zatrudniony w Zagłębiu Lubin. 29 X 2009 r. został powołany na funkcję selekcjonera polskiej reprezentacji narodowej i zakończył współpracę z Lubinem.  Reprezentację Polski prowadził do Mistrzostw Europy w 2012 r. (rozgrywanych w Polsce i na Ukrainie). Po odpadnięciu Polaków z turnieju po eliminacjach, podał się do dymisji. W 2013 r. był trenerem SSV Jahn Regensburg (II liga, Niemcy), a następnie ekstraklasowej Wisły Kraków.

 

  • Marian Snoch

    Marian Snoch

SNOCH MARIAN, urodzony 5 IV 1942 r. w Piotrkowcu koło Kielc, syn Jana i Marianny Gołda. Ukończył Technikum Ekonomiczne w Mielcu i zdał maturę w 1972 r. W latach 1964-1992 pracował w WSK Mielec jako maszynista maszyn offsetowych w dziale poligraficznym. W latach 1964-1971 trenował lekkoatletykę w „Stali” Mielec (II liga), specjalizując się w biegach długich. Zwyciężał w wielu zawodach krajowych i awansował do krajowej czołówki. Cennym sukcesem było zwycięstwo w długodystansowym biegu ulicznym w Warszawie na trasie: Zamek – Wilanów – Zamek (23 km). Od 1965 r. powoływano go do kadry narodowej. Reprezentował Polskę m.in. w Biegu L’Humanite w Paryżu (1967), meczu międzypaństwowym Polska – NRD na dystansie 10 km oraz w maratonach w Luxemburgu i Szwajcarii. Znajdował się też w kadrze olimpijskiej na Igrzyska Olimpijskie w Meksyku, ale ostatecznie nie został zakwalifikowany do ekipy. W Mistrzostwach Polski w 1970 zdobył w maratonie brązowy medal (2:30:35). Wielokrotnie ustanawiał rekordy okręgu rzeszowskiego. Posiadał m.in. rekord życiowy 14:11,0 na 5 km. Po zakończeniu kariery zawodniczej w 1971 r. był sędzią lekkoatletycznym. Od 1992 r. przebywał na zasiłku przedemerytalnym, a w 2002 r. przeszedł na emeryturę.

 

SNOPKOWSKI JÓZEF, urodzony 23 V 1935 r. w Przedbórzu, syn Wojciecha i Zofii z domu Miazga. Absolwent Państwowego Technikum Mechanicznego, maturę zdał w 1954 r. W latach 1954-1959 pracował w Państwowym Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Strzelcach Krajeńskich na stanowisku zastępcy kierownika warsztatów szkolnych. Po ukończeniu Studium Pedagogicznego w Rzeszowie (1961) był nauczycielem Szkoły Zawodowej w Tarnobrzegu (1961-1967). Od 1967 r. do 1982 r. pracował jako sztygar w Kopalni Siarki w Jeziórku koło Tarnobrzega, a w latach 1982-1992 pełnił funkcję zastępcy kierownika Fabryki Superfosfatu w Machowie koło Tarnobrzega. Od 1992 r. przebywa na emeryturze. Przez wiele lat angażował się społecznie. W latach 1954-1959 był prezesem Koła Stowarzyszenia Techników i Inżynierów Rolnictwa (SITR) w Strzelcach Krajeńskich. W 1995 r. został wybrany na przewodniczącego Rady i Zarządu Osiedla Rzochów w Mielcu i funkcję tę pełnił do 1998 r. Od 1995 r. przewodniczył także Komitetowi Telefonizacji Osiedla Rzochów. Był współorganizatorem spotkań dla ludzi samotnych i w podeszłym wieku. Uczestniczył w budowie placów gier i zabaw dla dzieci i młodzieży.

 

  • Edmund Sobczak

    Edmund Sobczak

SOBCZAK EDMUND, urodzony 28 III 1939 r. w Przewałach, syn Witolda i Weroniki. W 1941 r. rodzina Sobczaków przeniosła się do Chełma, a następnie do Kielc i tam mieszkała do wyzwolenia. Po wojnie zamieszkała w Siedliszczach (pow. chełmski) i tam Edmund uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1956 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące w Siedliszczach i zdał maturę. Studia na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie odbył w latach 1956-1961, uzyskując tytuł magistra. Od września 1961 r. rozpoczął pracę w Wydziale Rolnictwa i Leśnictwa Powiatowej Rady Narodowej w Lublinie na stanowisku kierownika Referatu Produkcji Roślinnej, ale już po 4 miesiącach został mianowany zastępcą kierownika Wydziału Rolnictwa i pełnił tę funkcję do 31 X 1964 r. Z dniem 1 XI 1964 r. zatrudniono go w Prezydium PPRN w Mielcu na stanowisku zastępcy kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa, a 1 III 1966 r. został powołany na stanowisko kierownika tego Wydziału. W 1971 r. ukończył Studium Podyplomowe Administracji przy Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie. 15 I 1973 r. został prezesem Zarządu Powiatowego Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Mielcu. 27 II 1974 r. powołano go na stanowisko pierwszego zastępcy naczelnika powiatu mieleckiego. W związku z likwidacją powiatów z dniem 15 VI 1975 r. został odwołany z tego stanowiska, a 16 VI 1975 r. powierzono mu funkcję zastępcy naczelnika miasta Mielca. W następnym roku przeszedł do pracy w WZGS „Samopomoc Chłopska” w Rzeszowie Oddział w Mielcu na stanowisko kierownika Zakładu Remontowo-Montażowego. Posiadał stopień podporucznika rezerwy i należał do Klubu Oficerów Rezerwy w Urzędzie Miejskim w ramach LOK w Mielcu. Był także członkiem NOT i Automobilklubu Rzeszowskiego oraz długoletnim i zasłużonym członkiem Koła nr 38 Polskiego Związku Filatelistów (1967-1987). Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Pracownik Rolnictwa”, Medalem Pamiątkowym PZF oraz Brązową i Srebrną Odznaką Honorową PZF. Zmarł 10 VII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SOBICZEWSKI HUBERT ROBERT, urodzony 25 X 1962 r. w Łukowie, syn Zbigniewa i Marii z domu Kulesza. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Łukowie, maturę zdał w 1981 r. Studia na Wydziale Leśnym SGGW w Warszawie ukończył w 1986 r. z tytułem magistra inżyniera. Po odbyciu stażu w Nadleśnictwie Mielec (X 1986 – I 1987) pracował w instytucjach zarządzających lasami państwowymi: Nadleśnictwie Mielec (leśniczy technolog, leśniczy Leśnictwa Mościska, 1987-2000), Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie (starszy specjalista Służby Leśnej ds. kontroli w Zespole Doradców Dyrektora, 2000-2002, starszy specjalista Służby Leśnej ds. kontroli w Wydziale Kontroli i Ochrony Mienia, 2002-2006, p.o. naczelnika Wydziału Kontroli, Ochrony Mienia i Obronności, 2006-2007) oraz Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych w Warszawie z przydziałem do Karpackiego Regionu LP w Krakowie, 2006-2007). Od 16 XII 2008 r. pełni funkcję nadleśniczego Nadleśnictwa Mielec. W 1995 r. ukończył studia podyplomowe na Wydziale Leśnym SGGW w Warszawie (zakres: zagospodarowanie lasu oraz kształtowanie i ochrona ekosystemów leśnych). Ponadto w latach 1994-1997 był członkiem Kolegium Lasów Państwowych – gremium doradczego Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Angażował się społecznie w Kole PTTK nr 4 przy SGGW w Warszawie, m.in. jako wiceprezes tego koła w latach 1982-1984. Był komandorem XII Ogólnopolskiego Rajdu Leśników Bieszczady-2001. Uprawia windsurfing, żeglarstwo i narciarstwo zjazdowe.

 

SOBIENIEWSKA-PYŁKA KATARZYNA IZABELA (z domu SOBIENIEWSKA), urodzona 28 X 1963 r. w Nowej Dębie, córka Wiesława i Henryki z domu Piróg. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Nowej Dębie z maturą w 1982 r. Studia na Wydziale Humanistycznym (kierunek – nauki społeczne) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie ukończyła w 1988 r. i uzyskała tytuł magistra. Pracę zawodową rozpoczęła w styczniu 1989 r. w KiZPS „Siarkopol” w Tarnobrzegu jako dziennikarz w redakcji gazety zakładowej „Siarka”. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami były: „Gazeta Wyborcza” w Kielcach Oddział w Sandomierzu (dziennikarz, VIII 1993 – I 1994), Oddział Dziennika „Słowo Ludu” w Sandomierzu i Tarnobrzegu (kierownik Oddziału, dziennikarz, II 1994 – II 1997), Redakcja „Gazety Codziennej Nowiny” Oddział Tarnobrzeg (dziennikarz, kierownik Oddziału wydawca, III 1997 – IV 2011), Miejska Telewizja Tarnobrzega (prezes zarządu, redaktor naczelny, V 2011 – VI 2015), Redakcja „Wiadomości Dębickich” (sekretarz, VI – XI 2015) i P.W. „KARABELA” w Tarnobrzegu (pracownik działu marketingu i ofert, XI 2015 – I 2017). Od 1 II 2017 r. pełni funkcję redaktora naczelnego Tygodnika Regionalnego „Korso” w Mielcu.

 

SOBIESKIEGO JANA III (ULICA), ulica miejska na osiedlu J. Kilińskiego. Powstała prawdopodobnie w XVI w., kiedy zabudowywano teren pomiędzy rynkiem i zamkiem Mieleckich. Dziś składa się trzech części o łącznej długości 501 m. Pierwsza część biegnie od ul. Legionów łukiem do ul. J. Kilińskiego, a druga – wybiega nieco dalej od ul. J. Kilińskiego i także łukiem dochodzi do muru przy Alejach Jana Pawła II. Po drugiej stronie Alej funkcjonuje trzecia część ulicy, która ostatecznie kończy bieg skrzyżowaniem z ul. J. Kilińskiego. Taki jej kształt wymusiły kłopoty z ustaleniem własności i budowa Alej Jana Pawła II – nowej trasy tranzytowej przez Mielec od strony zachodniej. Do niedawna spacer pierwszą częścią ulicy był wycieczką w XIX w. Dziś z tej zabudowy pozostał jedynie drewniany dom mieszczański przy skrzyżowaniu z ul. Legionów. Pojawiły się natomiast okazałe domy prywatne, budowane już w XXI w. Sama ulica także bardzo się zmieniła, bowiem po remontach w 2002 r. i 2005 r. ma asfaltową nawierzchnię i chodniki.

Patron ulicy: JAN III SOBIESKI (1629-1696) to ostatni z wielkich władców Polski, znakomity wódz i liczący się w Europie polityk. Od 1665 r. marszałek wielki koronny, od 1666 r. hetman polny koronny, od 1674 r. król. Zasłynął w Europie zwycięstwami nad potężnymi wojskami tureckimi pod Chocimiem (1673) i pod Wiedniem (1683). Był także mecenasem sztuki, czego dowodem jest podziwiany do dziś pałac w warszawskim Wilanowie. W życiorysie wielkiego wodza jest także epizod związany z Mielcem. Otóż w dniach 31 VII i 1 VIII 1665 r., jako dowódca wojska królewskiego, wysłanego na poskromienie rokoszu Jerzego Lubomirskiego, stacjonował w Mielcu u Marcina Mieleckiego – starosty brzeźnickiego, właściciela trzeciej części Mielca.

 

SOBOŃ HENRYK JÓZEF, urodzony 20 II 1944 r. w Trzcianie, powiat mielecki, syn Mieczysława i Heleny z domu Krużel. Ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu z maturą w 1965 r. Pracę w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu rozpoczął 1 VII 1961 r. jako pracownik fizyczny na Wydziale Półmontażowym (W-52, W-50). Z tym wydziałem związał się do 1995 r., pełniąc różne funkcje. W latach 1966-1972 był technologiem, starszym technologiem i samodzielnym technologiem. W tym czasie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalność: obrabiarki, narzędzia i technologia budowy maszyn) i w 1971 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Od 1973 r. kierował oddziałem, w latach 1979-1984 był zastępcą kierownika wydziału, a w latach 1984-1995 pełnił funkcję kierownika wydziału. Ukończył szereg kursów zawodowych, m.in. z zakresu ekonomiki i organizacji przedsiębiorstw przemysłu maszynowego w Rzeszowie (1981). Był opiekunem praktyk młodzieży oraz autorem i współautorem wniosków racjonalizatorskich. Należał do SIMP, LOK i Aeroklubu Mieleckiego. W związku z restrukturyzacją WSK i utworzeniem Zakładu Lotniczego PZL-Mielec Sp. z o.o. został kierownikiem Służby Produkcji ZL (1995-1998), a następnie dyrektorem produkcji ZL (1998-1999). Po ogłoszeniu upadłości Zakładu Lotniczego (1999) został zatrudniony w nowo powstałych Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku dyrektora operacyjnego. W latach 2000-2002 był zastępcą dyrektora operacyjnego, a w latach 2002-2007 – kierownikiem Centrum Półmontaży Samolotów. Po zakupie Polskich Zakładów Lotniczych przez firmę amerykańską Sikorsky Aircraft Corporation w 2007 r. powierzono mu funkcję specjalisty – szefa produkcji i sprawuje ją nadal. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” i Dyplomem Ministra Szkolnictwa Wyższego i Techniki za udział w przygotowaniu i uruchomieniu produkcji samolotu M-15.

 

  • Jan Soboń

    Jan Soboń

SOBOŃ JAN, urodzony 22 VII 1938 r. w Piątkowcu koło Mielca, syn Wojciecha i Julii z domu Skrzyniarz. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1958 r. Pracę w zawodzie nauczycielskim rozpoczął od roku szkolnego 1958/1959 w Szkole Podstawowej w Rudzie, pow. mielecki, ale jeszcze w 1958 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej. Po powrocie w 1960 r. uczył w Rudzie do 1963 r. W tym roku ukończył Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek – biologia i wychowanie fizyczne). W latach 1963-1975 pracował w Szkole Podstawowej w Partyni, do 1973 r. jako nauczyciel, a następnie jako dyrektor szkoły. W 1975 r. został mianowany zastępcą gminnego dyrektora szkół w Radomyślu Wielkim. W 1977 r. ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie z dyplomem magistra pedagogiki szkolnej i otrzymał tytuł nauczyciela dyplomowanego. W tym samym roku mianowano go gminnym dyrektorem szkół w Radomyślu Wielkim i pełnił tę funkcję do 1982 r. W tym czasie przyczynił się do znacznej poprawy wyposażenia szkół (tworzenie klasopracowni przedmiotowych) i ich bazy sportowej, a także zintensyfikowania działalności sportowo-rekreacyjnej i turystycznej, m.in. był współorganizatorem konkursów wiedzy i umiejętności oraz zawodów sportowych i wycieczek. Nadzorował pracę Hufca ZHP w Radomyślu Wielkim. Współpracował z Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Kultury oraz stowarzyszeniami i organizacjami społecznymi w Radomyślu Wielkim i na terenie gminy. W 1982 r. został przeniesiony na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w Zdziarcu koło Radomyśla Wielkiego i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1991 r. Poza pracą zawodową wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną. Był m.in. społecznym inspektorem pracy przy Oddziale Związku Nauczycielstwa Polskiego w Radomyślu Wielkim, członkiem Zarządu Powiatowego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Mielcu, członkiem Zarządu Powiatowego ZNP w Mielcu, członkiem Powiatowego Zespołu Profilaktyki i Resocjalizacji w Mielcu oraz członkiem Komisji Metodycznej d.s. Oceny Nauczycieli przy Kuratorium Oświaty w Tarnowie. Wielokrotnie uczestniczył w pracach komisji wyborczych do Sejmu i Rad Narodowych. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Honorową Odznaką TKKF, Brązową Odznaką „W Służbie Narodu” oraz Nagrodą III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania.

 

  • Janusz Soboń

    Janusz Soboń

SOBOŃ JANUSZ STANISŁAW, urodzony 6 V 1958 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Kazimiery z domu Łachut. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym (kierunek: lotnictwo) Politechniki Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza i w 1984 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W latach 1979-1982 grał w piłkę ręczną w zespole AZS Rzeszów. Pracę zawodową rozpoczął w WSK Mielec w 1981 r. jako monter płatowców, a następnie pracował na stanowiskach: mistrza na placówce półmontażu samolotów, specjalisty obsługi posprzedażnej, mechanika lotniczego, specjalisty ds. sprzedaży, kierownika Działu Sprzedaży i Działu Marketingu oraz dyrektora ds. handlowych w Zakładzie Lotniczym (1991-1993). Przyczynił się do m.in. zawarcia umów na dostawę dla polskiej samolotów szkolno-bojowych Iryda i przekazania dwóch pierwszych egzemplarzy siłom powietrznym RP, a także do opracowania i rozpoczęcia programów eksportowych na nowe rynki zachodnie samolotów: M-20 Mewa, M-18 Dromader i An-28. Przez kilka miesięcy (w latach 1987-1988) przebywał w USA i pracował w tamtejszych firmach. W latach 1994-1995 był doradcą ds. marketingu w Centrum Wspierania Biznesu w Mielcu, działającego w ramach Stowarzyszeniu Promocji Przedsiębiorczości w Rzeszowie. W tym czasie zrealizował kilkadziesiąt projektów doradczych i szkoleniowych, głównie dla małych i średnich firm, ale także nierzadko dla dużych. Uczestniczył w szkoleniach prowadzonych przez renomowane europejskie instytucje szkoleniowe. Prowadził też szkolenia jako trener w Rzeszowskiej Szkole Menedżerów i Mieleckiej Szkole Biznesu. W latach 1996-1999 pracował w Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. Oddział w Mielcu na stanowisku zastępcy dyrektora ds. marketingu i rozwoju, przyczyniając się do pomyślnego rozwoju SSE EURO-PARK MIELEC. Od 1999 r. pełnił funkcję dyrektora ekonomicznego, a obecnie jest dyrektorem zarządzającym i członkiem zarządu firmy Kirchhoff Polska Sp. z o.o. w Mielcu. Wniósł liczący się wkład w dynamiczny rozwój mieleckiego zakładu, który za wykonywanie zamówień na światowym poziomie otrzymał szereg certyfikatów i nagród (m.in. „Q1” od firmy Ford oraz „Dostawca Roku” w 2004 i 2005 r. od General Motors). W 2001 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu zarządzania finansami firmy na Akademii Ekonomicznej w Krakowie, a w 2003 r. – studia podyplomowe z dziedziny zarządzania przedsiębiorstwem w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Społecznie pełni funkcję wiceprezesa Sekcji Poddostawców przy Polskiej Izbie Motoryzacji. Kształtuje pozytywne relacje przedsiębiorstwa z otoczeniem, najczęściej poprzez sponsorowanie działalności artystycznej i sportowej. W Plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” został wybrany na „Mielczanina Roku 2009”.

 

  • Kazimierz Soboń

    Kazimierz Soboń

SOBOŃ KAZIMIERZ STANISŁAW, urodzony 20 XII 1932 r. w Trzcianie, pow. mielecki, syn Romana i Walerii z domu Zięba. W latach 1952–1955 odbył zasadniczą służbę wojskową w jednostce Wojsk Ochrony Pogranicza w Koszalinie. W 1955 r. zamieszkał w Mielcu. Uczęszczał do Technikum Mechanicznego w Mielcu do 1967 r., a następnie do Technikum Gazowniczego w Zabrzu i tam zdał maturę w 1969 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1955 r. w Spółdzielni Pracy „Pokój” w Mielcu, a następnie pracował w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym (1961-1963) i WSK Mielec (1963-1965). W 1965 r. przeniósł się do  Tarnowskich (potem Karpackich) Okręgowych Zakładów Gazownictwa w Tarnowie, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika nadzoru gazociągów dalekosiężnych przesyłowych w Rozdzielni Gazu w Mielcu, a w 1971 r. został kierownikiem tej Rozdzielni. W ramach tej funkcji przygotowywał i obsługiwał programy gazyfikacji na terenie Mielca (osiedla: Borek, Cyranka, Dziubków, Kazimierza Wielkiego, Kilińskiego, Kościuszki, Smoczka, Wolności) i w 39 miejscowościach w gminach: Mielec, Przecław, Tuszów Narodowy, Czermin, Borowa, Niwiska, Cmolas oraz w mieście i gminie Kolbuszowa. W latach 1971-1998 tylko w samym Mielcu liczba odbiorców gazu (gospodarstw domowych) wzrosła z 8 tysięcy do 25 tysięcy. Dokonano też gruntownej modernizacji istniejących sieci i przyłączy gazowych do dotychczasowych użytkowników, znacznie zwiększając ich bezpieczeństwo. W 1998 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaka „Zasłużony dla Górnictwa RP”, tytułami Technika Górniczego I i II st. oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Gminy Mielec w 1996 r.

 

  • Marian Soboń

    Marian Soboń

SOBOŃ MARIAN, urodzony 16 VII 1893 r. w Krakowie, syn Pawła i Karoliny z domu Waja. Absolwent V Gimnazjum w Krakowie, maturę zdał w 1911 r. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 1917-1918 jako żołnierz armii austriackiej uczestniczył w I wojnie światowej. Od 1 XI 1918 r. został zatrudniony w Państwowym Gimnazjum w Mielcu jako zastępca nauczyciela języków łacińskiego i niemieckiego oraz propedeutyki filozofii. Sprawował też opiekę nad gimnazjalną biblioteką nauczycielską. W 1925 r. zdał nauczycielski egzamin praktyczny. Był kuratorem skautingu. Pełnił funkcje sekretarza Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego i Towarzystwa Popierania Szkół Zawodowych. W 1929 r. otrzymał prawo do Medalu Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości. W październiku 1940 r. został aresztowany wspólnie z innymi profesorami gimnazjalnymi. Zmarł (został zamordowany?) w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu w 1941 r.(?)

 

  • Zenon Sobota

    Zenon Sobota

SOBOTA ZENON, pseudonim „Świda”, w czasie okupacji hitlerowskiej należał do AK i w stopniu porucznika pełnił funkcję oficera dywersji Komendy Podokręgu Rzeszów. Od 7 II 1944 r. uczestniczył w kontroli działalności Inspektoratu AK Mielec, z powodu doniesień o rabunkowych akcjach niektórych mieleckich żołnierzy AK. Miał też udział w wydaniu i wykonaniu niemających racjonalnych podstaw wyroków śmierci na czterech oficerach z dowództwa AK Mielec (17-20 II) i później - żonie jednego z nich. Niejasny był także jego udział w kontrolach obwodów AK Tarnobrzeg i Nisko, w czasie których gestapo aresztowało m.in. komendanta AK Nisko kpt. Kazimierza Piłata, ps. „Zaremba”. Organizował odbicie uwięzionych, ale ostatecznie takiej akcji nie przeprowadzono. Wkrótce potem powierzono mu funkcję szefa sztabu Komendy Podokręgu Rzeszów. 12 XII 1944 r. został aresztowany przez NKWD. W niewyjaśnionych dotąd okolicznościach w 1945 r. został zwolniony z więzienia i niemal natychmiast przeszedł na stronę nowej władzy państwowej. Powierzono mu funkcję starosty w Będzinie, a później został prezydentem Katowic. Dalsze losy nieznane.

 

  • Maria Sobucka

    Maria Sobucka

SOBUCKA MARIA BARBARA (z domu GŁOGOWSKA), urodzona 4 XII 1949 r. w Woli Zdakowskiej, pow. mielecki, córka Franciszka i Marii z domu Harsze. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdała w 1968 r. W 1972 r. została zatrudniona w Przedszkolu Nr 1 WSK Mielec jako pomoc wychowawcy, a następnie przeniesiono ją na takie samo stanowisko w Przedszkolu Nr 2 WSK. W 1975 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne) i podjęła pracę w Przedszkolu Państwowym Nr 5 w Mielcu jako nauczycielka. W 1980 r. ukończyła studia z zakresu wychowania przedszkolnego w Centrum Doskonalenia Zawodowego w Tarnowie, a w 1985 r. uzyskała I stopień specjalizacji zawodowej w Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Rzeszowie. W 1986 r. przeszła na stałą rentę inwalidzką. W 1989 r. założyła Mieleckie Towarzystwo Ochrony Zwierząt, została wybrana na jego prezesa. Z jej inspiracji Towarzystwo zorganizowało w 1991 r. Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Mielcu. Wniosła istotny wkład w rozwój i utrzymywanie tej jedynej tego typu placówki w Polsce południowo-wschodniej, mimo wciąż zwiększającej się liczby zwierząt i pogarszających się w związku z tym warunków ich bytowania. W kadencji 1994-1998 Rady Miejskiej w Mielcu była członkiem (spoza Rady) Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia i Spraw Społecznych. Zmarła 31 XII 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Królowej Jadwigi w Mielcu.

 

  • Józef Sobuś

    Józef Sobuś

SOBUŚ JÓZEF, urodzony 20 VIII 1944 r. w Mielcu, syn Stefana i Zofii z domu Paterak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1962 r. Pracę zawodową rozpoczął 16 IX 1965 r. w rozdzielni WSK Mielec. W latach 1967-1972 pracował w mieleckim Oddziale PKS jako starszy referent administracyjny. 1 VII 1972 r. zatrudniony został w Robotniczym Centrum Kultury jako starszy instruktor kulturalno-oświatowy, a następnie jako starszy bibliotekarz. W 1976 r. ukończył studia na UMCS w Lublinie i otrzymał tytuł magistra administracji. Po przekazaniu przez WSK zespołu placówek kulturalnych RCK samorządowi miasta Mielca w 1992 r. został pracownikiem Miejskiej Biblioteki Publicznej, a od 1998 r. – Biblioteki Samorządowego Centrum Kultury. Posiadał głęboką i szeroką wiedzę, zdobytą przez wieloletnie obcowanie z literaturą, toteż jako pracownik czytelni przy ul. J. Kusocińskiego 2 był autentycznym przewodnikiem dla osób poszukujących wiadomości z różnych dziedzin. Od lat 80. nieprzerwanie pracował w Radzie Duszpasterskiej Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu, a szczególnie udzielał się w pracach sekcji ekonomicznej. Był także długoletnim członkiem chóru parafialnego. Zmarł 25 V 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Grzegorz Sobut

    Grzegorz Sobut

SOBUT GRZEGORZ, urodzony 12 III 1983 r. w Kozienicach, syn Kazimierza i Urszuli z domu Podsiadła. Absolwent VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego w Radomiu, maturę zdał w 2003 r. Studiował wychowanie fizyczne na Wydziale Pedagogicznym Politechniki Radomskiej w Radomiu. Trenowanie piłki ręcznej rozpoczął w Radomiu. W latach 1999-2002 grał w zespole RTS Eltast 95 Radom, a w latach 2002-2004 występował w drużynie Politechnika Radomska Radom. W 2005 r. został pozyskany przez SPR BRW Stal Mielec i odtąd nieprzerwanie gra w tym zespole. Jest jednym z jego najlepszych zawodników i współtwórcą wszystkich jego sukcesów, w tym trzech awansów do ekstraklasy (2005/2006, 2007/2008 i 2009/2010) oraz zdobycia IV miejsca w mistrzostwach Polski w sezonie 2010/2011. Odniósł przy tym osobisty sukces, zdobywając 201 bramek i tytuł króla strzelców ekstraklasy piłki ręcznej 2010/2011. Było to pierwsze takie osiągnięcie w dziejach piłki ręcznej w Mielcu. Potwierdzeniem uznania dla jego bardzo dobrej gry był wybór przez „Przegląd Sportowy” do najlepszej siódemki ekstraklasy sezonu 2010/2011. W sezonie 2011/2012 był jednym z głównych autorów sukcesu, jakim było zdobycie przez Tauron Stal Mielec brązowego medalu mistrzostw Polski. Także w kolejnych sezonach przyczyniał się do wywalczenia dobrych miejsc mieleckiego klubu w mistrzostwach Polski (5. miejsca w 2013, 5. w 2014 r. i 6. w 2015 r.). Wyróżniony m.in. tytułami Sportowiec Roku 2010 w Mielcu i Sportowiec Roku 2011 w Mielcu w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso”.

 

SOCATA, francuska firma lotnicza, wydzielona w 1966 r. z firmy SEEMS (powstałej z firmy POTEZ i wykupionej przez nią legendarnej wytwórni lotniczej Aeroplanes Morane-Saulnier) dla produkcji samolotów cywilnych. W 1990 r. podpisała umowę z WSK „PZL-Mielec” na licencyjną produkcję samolotów TB 9 i TB 10. Realizacja zawartego kontraktu obejmowała także m.in. kilkumiesięczne przeszkolenie grupy mielczan w Tarbes oraz przygotowanie techniczno-organizacyjne WSK do montażu samolotów. Pierwszy samolot TB 10 wykonany w Mielcu został oblatany i odebrany przez przedstawicieli Socaty 31 V 1991 r. Od 1992 r. do 1994 r. szefem Programu SOCATA w Zakładzie Lotniczym PZL-Mielec Sp. z o.o. był Andrzej Kałuski. W latach 1991-1994 wyprodukowano 21 TB 9 i 3 TB 10. W 1994 r. strona francuska zawiesiła realizację kontraktu z przyczyn ekonomicznych.

 

  • Agnieszka Socha

    Agnieszka Socha

SOCHA AGNIESZKA MARIA (z domu TYCHANOWICZ), urodzona 24 I 1974 r. w Mielcu, córka Wojciecha i Anny z Rzegockich. Wraz ze Szkołą Podstawową nr 2 im. T. Kościuszki ukończyła Szkołę Muzyczną I stopnia im. M. Karłowicza (w klasie fortepianu). Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1992 r. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna) ukończyła w 1997 r. i uzyskała tytuł magistra. Po studiach podjęła pracę w nowo powstającej redakcji ilustrowanego tygodnika dla najmłodszych „Jaś”, ogólnokrajowego pisma katolickiego, wydawanego przez Wydawnictwo AZ Sp. z o.o. w Krakowie, rozprowadzanego przez parafie i księgarnie katolickie. Jako redaktor naczelny od początku organizowała pracę redakcji i przyczyniła się do wypracowania koncepcji ciekawego pisma dla dzieci w wieku przedszkolnym. (Pierwszy numer „Jasia” ukazał się w październiku 1997 r.) Jest autorką wielu tekstów dla dzieci, publikowanych głównie w tym piśmie.

 

SOCHA EDWARD, urodzony 29 XI 1955 r. w Brzezinach, syn Stanisława i Stefanii z Mirowskich. Po wyjeździe z rodziną na Śląsk trenował piłkę nożną w III - ligowej „Odrze” Wodzisław. Zdobył zawód elektromontera. W 1977 r., będąc najlepszym strzelcem, przyczynił się do awansu „Odry” do II ligi. W 1977 r. został zawodnikiem „Górnika” Zabrze (I liga) i po spadku w sezonie 1977/1978 przyczynił się do zdobycia 1. miejsca w II lidze i awansu do I ligi w sezonie 1978/1979. Rozegrał 2 mecze w olimpijskiej reprezentacji Polski – z Rumunią 2-1 i Grecją 0-1.W sezonie 1983/1984 grał w austriackim klubie LASK Linz, ale kontuzja uniemożliwiła mu dalszą grę. Od 1984 r. do końca 1993 r. pełnił w „Górniku” Zabrze funkcje: kierownika drużyny, kierownika sekcji, menadżera i wiceprezesa klubu. W 1994 r. przybył do Mielca i został menedżerem I-ligowej „Stali”. Jego pomysłem było powierzenie funkcji trenera Franciszkowi Smudzie i namówienie Niemca Thomasa Mertela z Norymbergi do sponsorowania „Stali” (WSK Mielec wycofała się ze sponsoringu.) Dwukrotnie przyczynił się do uratowania dla Mielca ekstraklasy (11. miejsce w 1994 r. i 1995 r.). Od XI 1995 r. do VI 1997 r. pełnił funkcję dyrektora I reprezentacji Polski.  Po spadku „Stali” Mielec z I ligi w 1996 r. został zaangażowany jako menedżer „Aluminium” Konin, a następnie w „Odrze” Wodzisław i pełnił w tym klubie funkcje wiceprezesa ds. sportowych i menedżera, a w 2007 r. został prezesem tego klubu. W latach 2007-2008 pełnił funkcję prezesa i dyrektora klubu sportowego Odra Wodzisław oraz pracował jako menedżer piłkarski.

 

  • Konrad Socha

    Konrad Socha

SOCHA KONRAD, urodzony 27 VII 1926 r. w miejscowości Świerże Górne, pow. kozienicki, syn Zygmunta i Marianny z domu Wędzonka. Od 1941 r. pracował jako praktykant w Fabryce Okuć Budowlanych Braci Lubert w Warce nad Pilicą. W 1945 r. wraz z rodziną przeniósł się na Ziemie Odzyskane. W latach 1947-1949 odbył służbę wojskową, a następnie podjął pracę w Delegaturze Centrali Mleczarsko-Jajczarskiej w Drawsku Pomorskim. W 1951 r. ukończył kurs pedagogiczny w Słupsku. Od  1951 r. do 1953 r. pracował  w Szkołach Podstawowych w Nętnie i Łabędziu, pow. Drawsko Pomorskie, a następnie  od 1953 r. do 1958 r. w  Szkole Podstawowej nr 12 w Wałbrzychu. W 1956 r. ukończył Liceum Pedagogiczne nr 1 we Wrocławiu i zdał maturę. Dla polepszenia sytuacji materialnej w okresie od II do X 1958 r. pracował w Kopalni „Victoria” w Wałbrzychu. W listopadzie 1958 r. przeniósł się do Stalowej Woli i tam krótko uczył w Szkole Podstawowej nr 2, a wkrótce potem został nauczycielem Szkoły Podstawowej w Pysznicy-Sudołach (1959-1962). Po ukończeniu stacjonarnego Studium Nauczycielskiego dla Szkół Specjalnych w Warszawie w 1964 r. został skierowany do Specjalnego Zakładu Wychowawczego w Sanoku na stanowisko wychowawcy. Pełnił też funkcje przewodniczącego konferencji rejonowej i prezesa Ogniska ZNP. W 1967 r. został przeniesiony do Zakładu Specjalnego w Smoczce koło Mielca. Na stanowisku kierownika internatu pracował do 1980 r., a następnie przez 2 lata był wychowawcą. W 1970 r. ukończył studia z zakresu pedagogiki specjalnej na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i uzyskał tytuł magistra nauk pedagogicznych. W 1975 r. uzyskał stopień nauczyciela dyplomowanego. Wielokrotnie pełnił funkcje kierownika kolonii letnich. Na emeryturę przeszedł 1 I 1982 r., ale jeszcze w latach 1984-1986 pracował w Zakładzie w niepełnym wymiarze godzin. Od 1987 r. do 1992 r. pracował w niepełnym wymiarze godzin jako wychowawca w internacie Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu. Udzielał się społecznie w Zarządzie Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP w Mielcu. Poza pracą zawodową i związkową przez blisko 30 lat opiekował się młodzieżą trudną jako kurator w Wałbrzychu (1953-1958), Sanoku (1964-1967) i Mielcu (1980-2000). Wyróżniony m.in.: Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP i Nagrodą Ministra Oświaty I stopnia. Zmarł 2 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SOCJALDEMOKRACJA POLSKA (SDPL), partia polityczna powołana 25 III 2004 r. przez grupę posłów w kierownictwie SLD, związanych z marszałkiem Markiem Borowskim. Był to wyraz sprzeciwu wobec sposobu rządzenia i funkcjonowania Sojuszu, a zwłaszcza ujawnianych afer. Jako główny cel przyjęła odnowę polskiej lewicy, wolnej od oskarżeń o  niedozwolone praktyki oraz dążącej do uczciwego i mądrego zarządzania krajem.  Pełnomocnikiem SdPl na Podkarpacie został poseł Stanisław Janas, który powierzył funkcję koordynatora na powiat mielecki Olgierdowi Ortylowi. W skład grupy inicjatywnej, tworzącej Socjaldemokrację w Mielcu, weszli: Krzysztof Ostrowski, Robert Karnasiewicz, Jerzy Radłowski, Marzena Rusek, Sebastian Rusek, Andrzej Słonowski, Paweł Niedbała, Ireneusz Noga i Zdzisław  Stachura. 12 V 2004 r. pełnomocnikiem powiatowym SdPl został Jerzy Radłowski, a Olgierda Ortyla mianowano koordynatorem wojewódzkim. W wyborach do Parlamentu Europejskiego (13 VI 2004 r.) mieleccy kandydaci A. Słonowski i P. Niedbała nie zostali wybrani. 5 XII 2004 r. odbyła się I Konwencja Powiatowa SdPl w Mielcu. Wybrano zarząd w składzie: Robert Karnasiewicz – przewodniczący, Jerzy Radłowski i Zdzisław Stachura – zastępcy przewodniczącego, Marzena Rusek – kwestor, Artur Czerepok, Paweł Niedbała, Krzysztof Rolek i Andrzej Słonowski – członkowie. W związku z rezygnacją O. Ortyla koordynatorem wojewódzkim został Krzysztof Ostrowski. W wyborach do Sejmu RP mielecka SdPl wystawiła Stanisława Janasa i Krzysztofa Rolka. SdPl nie przekroczyła progu wyborczego i nie miała reprezentacji w kadencji 2005-2009. W kolejnych latach SdPl w Mielcu liczyła kilkudziesięciu członków i sympatyków, a K. Ostrowski, R. Karnasiewicz, J. Radłowski, Z. Stachura i A. Słonowski działali w krajowych Platformach Programowych przy SdPl. Rozwiązanie struktur partii w Mielcu nastąpiło 25 II 2011 r., a struktur na Podkarpaciu 4 III 2011 r. 

 

SOCKI TADEUSZ KAZIMIERZ, urodzony w 1904 r. w Komarowie koło Stanisławowa, syn Kazimierza. W 1919 r. rodzina Sockich przeniosła się do Rzemienia koło Mielca, a w 1920 r. do Mielca, gdzie ojciec prowadził firmę budującą urządzenia przemysłowe. Tadeusz uczył się w mieleckim gimnazjum. Po maturze w 1923 r. podjął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie i ukończył ją w 1926 r. Po odbyciu rocznej praktyki w pułku lotniczym w Dęblinie otrzymał stopień podporucznika i jako pilot służył w dęblińskim pułku do 1934 r. Po pogorszeniu się stanu zdrowia przeniesiony został do II Oddziału w Dęblinie i pracował tam do wybuchu II wojny światowej. W czasie okupacji hitlerowskiej początkowo pracował jako kierowca starosty w Siedlcach. Zaangażował się też w działalność tworzonego ZWZ, ale ostrzeżony przed aresztowaniem przeniósł się do Mielca. Podjął pracę jako kierowca w zakładzie stolarskim Tadeusza Królikiewicza i wstąpił do miejscowego ZWZ–AK. Posługiwał się pseudonimami „Żółty” i „Ostoja”. Powierzono mu dowodzenie grupą dywersyjno-sabotażową. Ponadto kierował konspiracyjną wytwórnią granatów w Wadowicach Górnych i współpracował z wytwórnią materiałów wybuchowych Stanisława Mroza w Mielcu. W planach operacyjnych akcji „P” (Powszechne Powstanie) w 1943 r. Komenda Obwodu AK „Mleko” powierzyła mu funkcję komendanta mieleckiego lotniska w czasie ewentualnego lądowania alianckich samolotów. W czasie wyzwolenia Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) przebywał w Krakowie, ale przedostał się przez front i powrócił do Mielca. Został mianowany komendantem straży przemysłowej PZL, ale już 6 X 1944 r. został aresztowany przez NKWD i przewieziony do obozu w Bakończycach, a następnie do obozu w Jegolsku, gdzie spotkał innych mieleckich AK-owców - Stanisława Dolinę i Adama Jasińskiego. Do kraju powrócił 14 XI 1947 r., schorowany po nieludzkim traktowaniu w łagrach. Przez kilka miesięcy mieszkał w Mielcu u Zofii Dębickiej i po rekonwalescencji wyjechał z żoną (w czasie okupacji mieszkała w Warszawie) do Ozimka. Tam podjął pracę w Dziale Racjonalizacji Huty Mała Panew. Zmarł w 1950 r.

 

SOCREALIZM (REALIZM SOCJALISTYCZNY), doktryna i metoda twórcza mająca na celu wyrażenie klasowych i rewolucyjnych konfliktów epoki oraz zjawisk społecznych i politycznych, oparta na założeniach materializmu historycznego. W latach 30. XX w. upowszechnił się w ZSRR, a po II wojnie światowej został wprowadzony do innych krajów bloku socjalistycznego jako podstawowy i obowiązujący kanon tzw. sztuki zaangażowanej, „socjalistycznej w treści i narodowej w formie”. W związku z tym, że kojarzony był jednoznacznie z okresem stalinizmu, w Polsce po 1956 r. przestał być obowiązująca doktryną. Pozostałością socrealizmu w mieleckiej architekturze są obiekty zbudowane w latach 1952-1953: budynek Domu Kultury SCK (dziś zmodernizowany) i budynek Starostwa Powiatowego przy ul. S. Sękowskiego oraz pomnik Bezimiennego Żołnierza (wcześniej Wdzięczności) przed tym budynkiem, a także niektóre bloki mieszkalne, zwłaszcza przy ul. S. Wyspiańskiego.

 

SODALICJA MARIAŃSKA, katolickie stowarzyszenie religijne upowszechniające kult maryjny (Najświętszej Maryi Panny), działające od 2 poł. XVI w. w ośrodkach związanych z jezuitami. W XIX i XX w. rozpowszechniła się w innych środowiskach i była jedną z form działalności Kościoła wśród świeckich, a zwłaszcza młodzieży. W gimnazjum w Mielcu powstała z inicjatywy ks. Romana Sitki w 1911 r. (później błogosławionego). W pierwszym roku działalności liczyła 12 uczniów, ale w kolejnych latach liczba członków systematycznie się powiększała. W czasie I wojny światowej niemal zupełnie nie funkcjonowała, ale po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (1918)  znów rozwinęła działalność za sprawą kolejnych moderatorów – katechetów. Pracowano w sekcjach: Najświętszej Maryi Panny, eucharystycznej i odczytowej, a ponadto dużą aktywność wykazywało kółko „bratniej pomocy uczniom”. Szczególnie aktywnie pracowała w czasie działalności ks. Wawrzyńca Dudziaka  w latach 1924-1934, kiedy to prowadzono sekcje: apologetyczną, eucharystyczną, misyjną i abstynencką oraz kółko św. Stanisława Kostki i kółka sodalicyjne w młodszych klasach. Dzięki zaangażowaniu głównego moderatora i jego społecznych pomocników oraz różnorodności form działalności – liczba członków Sodalicji i jej kółek w młodszych klasach dochodziła do 100. Organizowano m.in.: comiesięczne ogólne spotkania religijne z wykładami, referatami i nabożeństwem oraz comiesięczne spotkania w sekcjach. Na każdy rok ogłaszano hasło dla ukierunkowania procesu doskonalenia się sodalistów, np. w 1928/1929 – „Bądź obowiązkowym”, a w 1929/1930 – „Bądź konsekwentnym”. Sodalicja posiadała własną bibliotekę książek religijnych i wybitnych utworów literatury polskiej. Korzystali z niej nie tylko członkowie, ale także inni uczniowie. Wyrazem uznania środowiska mieleckiego dla działalności religijnej i wychowawczej Sodalicji było ufundowanie sztandaru. Odtąd uczestniczono z nim w uroczystościach religijnych i świeckich, a także m.in. w ogólnopolskim zjeździe Sodalicji Mariańskiej szkół średnich w Częstochowie (1930). Po wyjeździe ks. W. Dudziaka działalność osłabła. Niektóre formy pracy sodalicyjnej przetrwały do końca lat 40., a na początku lat 50., głównie z powodu narastającej laicyzacji szkół, także i one zanikły.

 

SOJA ANTONI, urodzony 10 VII 1920 r. w Złotnikach, syn Adama i Agnieszki z domu Gruszka. Ukończył Męską Publiczną Szkołę Powszechną w Mielcu. W 1937 r. rozpoczął naukę w Podoficerskiej Szkole Lotniczej (dla niepełnoletnich), ale naukę pilotażu przerwała wojna w 1939 r. Wraz z grupą uczniów tej szkoły ewakuował się do Rumunii, a następnie na Węgry, gdzie został internowany. Udało mu się zbiec z obozu i przez Włochy przedostał się do Francji. Zgłosił się do organizowanego polskiego wojska i z jednym z oddziałów został przetransportowany do Anglii. Tam przydzielono go do 304. Dywizjonu Bombowego i po szkoleniu uzyskał brytyjską licencję mechanika pokładowego i silnikowego samolotu. Wyróżniał się umiejętnościami i rzetelnością, toteż powierzono mu nadzór nad grupą mechaników i funkcję tę pełnił do końca wojny (1945). Wyróżniony angielskimi odznaczeniami wojennymi. Po wojnie zamierzał powrócić do Polski, ale został powiadomiony o represjach ówczesnej władzy w Polsce wobec powracających z Zachodu i pozostał w Anglii. Zamieszkał w Rochdale i podjął pracę w firmie techniczno-elektronicznej. W wieku 79 lat przeszedł na emeryturę. Zmarł 28 XI 1999 r. Pochowany na cmentarzu w Rochdale.

 

  • Edward Soja

    Edward Soja

SOJA EDWARD, urodzony 11 VI 1949 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z domu Wyzga. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1968 r. został zatrudniony w Fabryce Firanek w Skopaniu jako referent techniczny. W latach 1969-1992 pracował w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Mielcu na stanowiskach: referenta technicznego, kierownika działu oraz zastępcy dyrektora ds. ekonomicznych i pracowniczych. W latach 1975-1984 został oddelegowany do pracy w Zarządzie Wojewódzkim ZSMP w Rzeszowie oraz KW PZPR i w tym czasie m.in. pełnił funkcje zastępcy przewodniczącego i przewodniczącego ZM ZSMP w Mielcu. W 1982 r. ukończył studia wyższe na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie i uzyskał tytuł ekonomisty. W latach 1994-2004 pracował w firmach: PHP „Magpol” w Woli Mieleckiej (1994), WERSAL S.A. w Łańcucie (kierownik hurtowni, 1995), Energopol Tarnobrzeg (kierownik działu na budowie eksportowej, 1996-1998), Atlantis Mielec Sp. z o.o. (m.in. kierownik działu handlowego, kierownik magazynu, 1998-2004). Od 2004 r. otrzymuje świadczenia przedemerytalne. Poza pracą zawodową przez wiele lat pracował społecznie, m.in. w organizacjach młodzieżowych, TKKF, PTTK i organach samorządu mieszkańców Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej, a także jako radny Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (dwie kadencje w latach 80.). Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi, Odznaka „Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Złotą Honorową Odznaką CZSBM i odznaczeniami młodzieżowymi.

 

  • Wacław Soja

    Wacław Soja

SOJA WACŁAW, urodzony 12 IX 1951 r. w Złotnikach koło Mielca, syn Józefa i Stefanii z domu Szczur. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu (później II LO), maturę zdał w 1969 r. Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej w Krakowie ukończył w 1974 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera. Pracę zawodową rozpoczął w 1975 r. w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym jako majster budowlany, a następnie był specjalistą ds. technicznych. W 1981 r. przeszedł do Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej na stanowisko kierownika budowy, a później pełnił funkcje kierownika Zakładu Remontowo-Budowlanego i wiceprezesa zarządu ds. inwestycji i wykonawstwa własnego (1986-1987). W 1987 r. został mianowany głównym specjalistą ds. technicznych w WSK Mielec, ale jeszcze w tym samym roku powierzono mu funkcję prezesa MSM i pełnił ją do 1990 r. Od 1991 r. do 1999 r. był nauczycielem przedmiotów zawodowych w Zespole Szkół Budowlanych w Mielcu. W 1994 r. ukończył Studium Pedagogiczne w Rzeszowie. Od 1999 r. pełni funkcję prezesa Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych Sp. z o.o. Posiada uprawnienia budowlane, biegłego sądowego z zakresu budownictwa i licencjonowanego zarządcy oraz uprawnienia do pracy w organach spółek Skarbu Państwa. W czasie studiów działał w Radzie Uczelnianej ZSP i SZSP przy Politechnice Krakowskiej. Był członkiem Rady Nadzorczej Inwestprojektu Rzeszów. Przez wiele lat angażował się w działalność spółdzielczości mieszkaniowej. W 2002 r. został wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencję 2002-2006 i pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Edukacji, Kultury i Sportu. Aktualnie jest społecznym prezesem MKS „Gryf” Mielec.

 

SOJUSZ LEWICY DEMOKRATYCZNEJ (SLD), od VII 1991 r. do 1999 r. koalicja polityczna i komitet wyborczy, skupiające kilkadziesiąt partii politycznych, związków zawodowych i organizacji społecznych. W wyborach samorządowych w 1998 na kadencję 1998-2002 uzyskano 15 mandatów w Radzie Powiatu Mieleckiego oraz 9 mandatów w Radzie Miejskiej w Mielcu. W Radzie Powiatu liderzy SLD objęli kluczowe funkcje: Józef Smaczny został starostą powiatu mieleckiego, a Marek Paprocki – wiceprzewodniczącym Rady. W Radzie Miejskiej, po stworzeniu koalicji z ugrupowaniami: „Nasz Mielec”, Forum Wyborcze Mieszkańców MSM i Przymierze Mieszkańców Mielca, jego lider Lucjan Surowiec został wiceprzewodniczącym Rady. Ponadto Marian Bąk został wybrany radnym Sejmiku Podkarpackiego. W 1999 r., po rozwiązaniu SdRP, SLD utworzył oddzielną partię o tej nazwie, a w jego skład weszła większość koalicjantów. W grudniu 1999 r., w czasie wojewódzkiego zjazdu w Rzeszowie do Rady Wojewódzkiej SLD weszli m.in. Marian Bąk, Stanisław Janas, Daniel Kozdęba, Kazimierz Strugała i Lucjan Surowiec. Delegatem na kongres krajowy wybrano Kazimierza Strugałę, a do Sądu Partyjnego weszli Eliza Ogorzałek i Edward Sawicki. W Mielcu 27 XII 2000 r. wybrano władze powiatowe w składzie: przewodniczący – Lucjan Surowiec, wiceprzewodniczący – Janusz Stachura, Stanisław Sokalski, Szymon Ryniewicz i Edward Sawicki, sekretarz – Zdzisław Stachura, członkowie zarządu – Mirosław Mazur, Stanisław Karwacki i Marian Taran. W wyborach samorządowych w 2002 r. SLD i UP utworzyły Koalicyjny Komitet Wyborczy i uzyskały 7 mandatów w Radzie Miejskiej oraz 7 mandatów w Radzie Powiatu.. Po wejściu SLD-UP do koalicji rządzącej miastem Lucjan Surowiec został wiceprzewodniczącym Rady Miejskiej, a Mieczysław Wdowiarz – zastępcą prezydenta miasta Mielca. W samorządzie powiatowym Marka Paprockiego wybrano przewodniczącym Rady, a Józefa Smacznego – po raz drugi starostą. Jan Bury został wybrany do Sejmiku Województwa Podkarpackiego. W kwietniu 2004 r., po tarciach wewnętrznych, część członków SLD opuściła partię i utworzyła Socjaldemokrację Polską. W wyborach w 2006 r. Sojusz Lewicy Demokratycznej wszedł w koalicję z innymi ugrupowaniami centrolewicowymi i utworzył Komitet Wyborczy Wyborców Razem dla Ziemi Mieleckiej, który uzyskał 6 mandatów do Rady Powiatu i 4 do Rady Miejskiej. Marek Paprocki został ponownie wybrany przewodniczącym Rady, a Józefowi Smacznemu powierzono funkcję wicestarosty. W samorządzie miejskim KWW RdZM przyjął rolę opozycji. 18 III 2012 r. w Klubie ZNP odbył się VI Powiatowy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy. Na przewodniczącego Rady Powiatowej wybrano ponownie Kazimierza Strugałę, a na sekretarza Zdzisława Stachurę. VII Powiatowy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy odbył się 21 X 2016 r. Przewodniczącym został Jerzy Mądziel, a sekretarzem Natalia Kacała.

 

SOKALSKA DANUTA EWA (z domu NIKOROWICZ), urodzona 14 I 1939 r. w Lubszy (dziś Ukraina), córka Romana i Anieli z domu Ozarko. Jej rodzina szczyciła się wieloma czynami patriotycznymi. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy z maturą w 1957 r. Ukończyła stacjonarne Studium Nauczycielskie (kierunek - geografia) w Rzeszowie w 1959 r. i Studium Zawodowe (kierunek – geografia) Instytutu Kształcenia Nauczycieli Oddział Lublin w 1978 r. Ponadto ukończyła szereg kursów, m.in.: instruktorów zuchowych, motocyklowy, udzielania pomocy w nagłych wypadkach i tańca towarzyskiego. Pracowała jako nauczycielka geografii w Szkole Podstawowej nr 4 w Dębicy, Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu i Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu oraz ponownie w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu, gdzie uczyła geografii i języka polskiego oraz pełniła funkcję wicedyrektora szkoły. W pracy nauczycielskiej wiele czasu poświęcała uczniom zdolnym. M.in. jej wychowankowie zdobyli 2. i 4. miejsce w ogólnopolskim konkursie geograficznym TVP Warszawa oraz 1. miejsce zespołowo w konkursie TVP Kraków, a także odnosili sukcesy w konkursach wojewódzkich i lokalnych. Dwukrotnie doprowadziła do wybudowania wzorcowego szkolnego ogródka geograficznego i pracowni geograficznej. Autorka publikacji „Urządzanie pracowni geograficznej”. Pomagała także uczniom słabym w nauce. W ramach szkolnego Koła PCK wspólnie z uczniami opiekowała się ludźmi chorymi i niedołężnymi. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, tytułem nowatora pedagogicznego oraz nagrodami lokalnymi.

 

  • Andrzej Sokalski

    Andrzej Sokalski

SOKALSKI ANDRZEJ JÓZEF, urodzony 2 X 1935 r. w Mostach Wielkich, syn Aleksandra (burmistrza tego miasta, legionisty) i Heleny z domu Pikaus. W 1939 r. rodzina Sokalskich, unikając wywózki na Sybir, przeniosła się do Lwowa i tam ukrywała się u rodziny do czasu wkroczenie wojsk niemieckich. W 1946 r. została zmuszona do opuszczenia Lwowa i osiedliła się w Błażowej koło Rzeszowa. Andrzej uczęszczał do szkoły średniej w Krakowie, a następnie do Liceum Ogólnokształcącego w Tyczynie i tam w 1953 r. zdał maturę. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, a następnie – już pracując – na Wydziale Budownictwa Lądowego tej uczelni i uzyskał tytuł inżyniera budownictwa lądowego. Pracę zawodową rozpoczął w 1956 r. w Biurze Projektów TBP WSK Mielec i uczestniczył w projektowaniu m.in.  inwestycji eksportowych (np. galwanizerni i anodowni w Aleppo w Syrii). W 1966 r. powołano go na stanowisko kierownika sekcji w Dziale Rozwoju Przedsiębiorstwa i m.in. koordynował projekt technologiczny zadania „Rekonstrukcja Zakładu”, współpracując z Biurem Projektowym „Motoprojekt” Warszawa. W 1968 r. przeszedł do Działu Inwestycji Nieprzemysłowych na stanowisko kierownika sekcji i prowadził przygotowania takich inwestycji jak: Dom Sanatoryjny w Krynicy, rozbudowa i modernizacja obiektów sportowych WSK (baseny otwarte, nowe boiska i trybuny, hotel „Jubilat”, oświetlenie stadionu), odbudowa zamku w Przecławiu, budowa obiektów Zespołu Szkół Technicznych, budowa ośrodków wypoczynkowych w Rzemieniu i Woli Zdakowskiej oraz budowa Przychodni Zakładowej WSK. Projektował m.in. małą architekturę na obiektach „Stali” i terenie miniparku za Zakładowym Domem Kultury. Przez dwa lata kierował Działem Inwestycji Powierniczych, który prowadził w tym czasie m.in. budowę osiedla Borek, a następnie powrócił na stanowisko kierownika Działu Inwestycji Nieprzemysłowych i Socjalnych, kontynuując realizację rozpoczętych wcześniej inwestycji i podejmując nowe, m.in. przygotowanie do budowy kolejnych ośrodków wypoczynkowych i kolonijnych oraz rozbudowy zakładowych gospodarstw hodowlanych i pomocniczych. Po reorganizacji służby inwestycyjnej WSK w latach 90. pracował jako inspektor nadzoru inwestorskiego na obiektach: dyrekcji Oddziału ARP w Mielcu (zarządzającego SSE), Inkubatora Przedsiębiorczości IN-MARR i Domu Pomocy Społecznej. Przyczynił się do zmiany lokalizacji DPS z peryferyjnej w Porębach Wojsławskich na „integracyjną” przy ul. Ks. kard. S. Wyszyńskiego. W 1996 r. przeszedł na emeryturę. Nie rozstał się jednak z zawodem, nadzorując adaptację hotelu „Goplana” na biurowiec ZUS, prowadząc rozruch oddawanych  do użytku obiektów Szpitala Rejonowego w Mielcu: bloku żywieniowego i bloku łóżkowego, a także koordynując prace i nadzorując budowę obiektów firmy „Kamax – Mielec” i firmy „Zielona Budka – Zbigniew Grycan Mielec” na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Posiadając uprawnienia do nadzorowania prac na obiektach zabytkowych, podjął się prowadzenia nadzoru i koordynacji prac budowlano-konserwatorskich i renowacyjnych przy obiektach o szczególnej wartości historycznej i architektonicznej – renesansowym zamku w Baranowie Sandomierskim i renesansowo-manierystycznym zamku w Krasiczynie. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Za Opiekę nad Zabytkami” i Jubileuszową Złotą Odznaką FKS Stal Mielec z okazji 50-lecia klubu.

 

  • Stanisław Sokalski

    Stanisław Sokalski

SOKALSKI STANISŁAW, urodzony 11 X 1934 r. w Krzemienicy, pow. mielecki, syn Adama i Stanisławy z domu Bik. Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu. Ponad 40 lat pracował w WSK Mielec, początkowo jako pracownik fizyczny, a później umysłowy, na stanowiska kierowniczych, m.in. jako kierownik zmianowy i kierownik Wydziału Montażu Samolotów. Wiele czasu poświęcał na działalność polityczną i społeczną. Był m.in. przewodniczącym Związkowej Rady Przedsiębiorstwa OPZZ, Społecznym Inspektorem Pracy, przewodniczącym Rady Powiatowej SdRP, członkiem Rady Powiatowej SLD, radnym Rady Miejskiej w kadencji 1994-1998 i wiceprzewodniczącym Rady Osiedla Niepodległości. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Zmarł 22 II 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SOKOŁA FRANCISZKA (ULICA), ulica na osiedlu Borek, w rejonie przysiółka Michalina. Łączy ul. K. Padykuły z ul. Orlą. Ma około 640 m długości i częściowo utwardzoną nawierzchnię. W jej okolicy budowane są pierwsze domy prywatne. Status ulicy i patrona otrzymała na sesji Rady Miejskiej 11 II 2010 r. Jej patronem jest FRANCISZEK SOKÓŁ (1890-1956), absolwent mieleckiego gimnazjum, legionista, wicewojewoda stanisławowski i Komisarz Rządowy w Gdyni przed II wojną światowa. (Obszerniejszy biogram znajduje się w dalszej części niniejszej Encyklopedii.)

 

SOKOŁOWSKI MAREK WŁODZIMIERZ, urodzony 30 VIII 1960 r. w Mielcu, syn Karola i Józefy z domu Sokół. Uzyskał wykształcenie zawodowe. Od 1979 r. pracuje na stanowisku montera płatowców, najpierw w Zakładzie Lotniczym Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, a obecnie w Polskich Zakładach Lotniczych. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1981 r. Od 1987 r. należy do PCK i Klubu HDK w Mielcu. Do 31 V 2011 r. oddał 40 000 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznaką Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.

 

  • Ryszard Sokólski

    Ryszard Sokólski

SOKÓLSKI RYSZARD, urodzony 15 X 1956 r. w Mielcu, syn Adama i Marii z domu Rajpold. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, maturę zdał w 1977 r. Od 1978 r. do 1988 r. pracował w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu, w Dziale Gospodarki Zasobami Mieszkaniowymi i Spółdzielczym Domu Kultury. Poza pracą zawodową angażował się w popularyzację jazzu i w ramach Klubu Jazzowego organizował koncerty uznanych muzyków, m.in. Wojciecha Konikiewicza, Helmuta Nadolskiego i Czesława Adamowicza oraz zespołów: Extra Ball, Laboratorium i Osjan. Od 1981 r. był działaczem NSZZ „Solidarność” i przewodniczącym Komisji Zakładowej w MSM. W czasie stanu wojennego (13 XII 1981 r. – VII 1983 r.) działał w podziemnych strukturach NSZZ „Solidarność” RKW w Rzeszowie. Był także słuchaczem studium społecznej nauki Kościoła w Rzeszowie. 13 V 1982 r. został aresztowany w miejscu pracy i następnie przetrzymywany w KM MO w Mielcu, KW MO w Rzeszowie i areszcie śledczym w Załężu do 2 VI 1982 r. pod zarzutem organizowania strajku w MSM, wprowadzania niepokojów społecznych i nielegalnej działalności politycznej. Zwolniono go po umorzeniu sprawy z braku dowodów. Do końca stanu wojennego jeszcze parokrotnie był zatrzymywany i przesłuchiwany przez SB w Mielcu z równoczesnym przeprowadzaniem rewizji. W latach 1988-1993 pracował prywatnie i prowadził Agencję Imprez Artystycznych ETNA. Po ponownej legalizacji NSZZ „Solidarność”, jako członek RKW Rzeszów, pomagał w utworzeniu Tymczasowej Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” w Mielcu i z jej ramienia uczestniczył w powoływaniu komisji związkowych w zakładach pracy w regionie mieleckim. Uczestniczył też w strajkach w MPGK – MKS i MSM w Mielcu. W 1989 r. przestał działać w „Solidarności” i był jednym z założycieli struktury Konfederacji Polski Niepodległej w Mielcu. W kwietniu 1993 r. reprezentował mielecki KPN na Ogólnopolskiej Naradzie Aktywu Politycznego KPN w Warszawie, a w maju tego roku powierzono mu kierownictwo Rejonu Działania KPN Mielec. Kandydował do Sejmu RP w wyborach w 1993 r. W latach 1993-1994 pracował w Rejonowym Urzędzie Pracy w Mielcu. W latach 1994-1996 pełnił funkcję asystenta poselskiego posła na Sejm RP Andrzeja Kaźmierczaka (KPN) z Rzeszowa w Mielcu. Po rozpadzie KPN postanowił wycofać się z życia politycznego i przeniósł się do Krakowa.

 

  • Franciszek Sokół

    Franciszek Sokół

SOKÓŁ FRANCISZEK STEFAN, urodził się 25 XII 1890 r. w Cyrance koło Mielca, syn Jana i Anny z domu Kamuda. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1913 r. W okresie szkolnym należał do Związku Strzeleckiego. W sierpniu 1914 r., wraz z innymi młodymi mielczanami, zgłosił się do tworzonych Legionów. Jako kapral 2 kompanii VI batalionu 1 pułku piechoty I Brygady uczestniczył w walkach nad Nidą, pod Ożarowem i nad Stochodem. W późniejszym okresie wojny służył w Stacji Zbornej Legionów Polskich w Piotrkowie i POW oraz otrzymał stopień sierżanta. Po wojnie podjął pracę w administracji oraz studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując w 1925 r. stopień magistra. W 1926 r. został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy. W administracji państwowej pełnił m.in. funkcję wicestarosty w Kutnie, starosty w Nadwórnej (1928-1931) i wicewojewody stanisławskiego (1932-1933). W 1933 r. przeniesiono go do Departamentu Morskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie i wkrótce potem mianowano Komisarzem Rządu w Gdyni z uprawnieniami m.in. burmistrza i zarządu gminy miejskiej. Funkcję tę sprawował do 12 IX 1939 r., przyczyniając się do dynamicznego rozwoju miasta i portu. Doprowadził do uzdrowienia finansów miejskich i uporządkowania funkcjonowania przedsiębiorstw komunalnych. Inicjował i realizował ważne dla miasta przedsięwzięcia, m.in. budowę nowoczesnego drogowego układu komunikacyjnego, zorganizowanie Zawodowej Straży Pożarnej, zbudowanie Szpitala Miejskiego, hali targowej i rzeźni miejskiej oraz zmodernizowanie  lotniska sportowego w Rumi dla pasażerskiej komunikacji lotniczej krajowej i międzynarodowej. Popierał działania w zakresie rozwoju przedsiębiorczości i zmniejszania bezrobocia, np. wprowadzono ulgi finansowe dla inwestorów, organizowano „Targi Gdyńskie”, pomagano w rozwijaniu pionierskiego wówczas rybołówstwa dalekomorskiego. Był też konsekwentnym propagatorem polskości ziem nad Bałtykiem. Wspierał działalność gdyńskich instytucji i stowarzyszeń: Instytutu Bałtyckiego, Towarzystwa Naukowego, Pomorskiej Szkoły Sztuk Pięknych i Towarzystwa Muzycznego. Współorganizował coroczne „Święto Morza” i inne uroczystości z udziałem władz państwowych i zagranicznych gości. W związku z najazdem Niemiec hitlerowskich na Polskę 1 IX 1939 r. został mianowany szefem administracji Obszaru Nadmorskiego i Komisarza Cywilnego przy Dowódcy Floty. Po zakończeniu obrony Gdyni powołano go do służby wojskowej i skierowano do obrony Helu. 2 X 1939 r. wraz z całą załogą dostał się do niemieckiej niewoli, a następnie przebywał w oflagach: X b w Nurnbergu nad Wezerą i XVIII c w Spittalu nad Drawą. W marcu 1940 r. gestapo gdańskie oskarżyło go o działalność antyniemiecką w latach 30. i po śledztwie więziono go w obozach w Stutthofie i Mauthausen, gdzie szczęśliwie doczekał wyzwolenia. Po wojnie pracował w Delegaturze Rządu dla Spraw Wybrzeża w Gdańsku jako szef Działu Odbudowy Miast, a następnie Działu Zagadnień Materiałów i Wyposażenia Technicznego. Z biegiem lat przesuwano go na coraz niższe stanowiska. Po przejściu na emeryturę podejmował dodatkowe zatrudnienie, m.in. w Akcji Robót Rozbiórkowych w Warszawie. Zmarł 13 VI 1956 r. w Krynicy i  spoczywa na miejscowym cmentarzu.

 

  • Maria Sokół

    Maria Sokół

SOKÓŁ MARIA ANNA, urodzona 29 IX 1919 r. w Mielcu, córka Wojciecha i Karoliny z domu Pazdro. Absolwentka Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1939 r. została zatrudniona w Wytwórni Płatowców nr 2 PZL Mielec-Cyranka i tam też pracowała w czasie okupacji hitlerowskiej (Flugzeugwerk Mielec). Po wyzwoleniu Mielca, od 18 X 1944 r. pracowała w Starostwie Powiatowym w Mielcu jako sekretarz Referatu Wojskowego, a następnie pełniła funkcję kierownika Referatu Kultury i Sztuki. Po likwidacji starostwa przeszła do Oddziału PUPiK „Ruch” (później RSW „Prasa-Książka-Ruch”) w Mielcu, gdzie powierzono jej stanowisko zastępcy dyrektora. Wniosła duży wkład w rozwój mieleckiego przedsiębiorstwa w latach 60. i 70. poprzez m.in. organizowanie Klubów Prasy i Książki „Ruch” na terenie powiatu mieleckiego i innych powiatów, wchodzących w obszar jego działania. Wiele czasu poświęcała działalności politycznej i społecznej w Mielcu. Pełniła m.in. funkcje: przewodniczącej Powiatowej Rady Kobiet, członka Prezydium Zarządu Powiatowego Ligi Kobiet, radnej MRN i członka samorządu mieszkańców w miejscu zamieszkania. Na emeryturę przeszła w 1976 r. Nie zrezygnowała z pracy społecznej i m.in. pełniła funkcję pierwszej przewodniczącej pierwszego w Mielcu Klubu Seniora „Złota Jesień”, powstałego przy Osiedlowym Domu Kultury MSM w 1977 r. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Honorową Odznaką Ligi Kobiet i Złotą Honorową Odznaką ZMW oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1980 r. Zmarła 25 II 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Michał Sokół

    Michał Sokół

SOKÓŁ MICHAŁ JÓZEF, urodzony 17 III 1918 r. w Cyrance koło Mielca, syn Michała i Marii Bronisławy z Wichlińskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1936 r. Od 1937 r. służył w Wojsku Polskim, początkowo w 19 pułku piechoty we Lwowie, a później w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. W czasie wycofywania się na wschodnie ziemie Rzeczypospolitej wraz innymi elewami został wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i przekazany NKWD, a następnie uwięziony w obozie w Kozielsku. (Pisał o tym do kuzynki – Janiny Branickiej we Lwowie.) Transportem XIX lub XX został 10 lub 11 V 1940 r. przewieziony do Katynia (lista wywozowa nr 059/1) i tam zamordowany przez NKWD.

 

  • Stanisław Sokół

    Stanisław Sokół

SOKÓŁ STANISŁAW OKTAWIUSZ, urodzony 31 I 1908 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Karoliny z domu Pazdro. Absolwent Państwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1928 r. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Ukończył kurs handlowy w Łodzi. Grał w drużynie piłki nożnej TG „Sokół” Mielec. W 1939 r. pracował w Wytwórni nr 2 Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu jako urzędnik administracyjny. W tym zakładzie (przemianowanym na Flugzeugwerk Mielec) pracował także w czasie okupacji hitlerowskiej oraz w pierwszych latach po II wojnie światowej. W tym czasie był współzałożycielem klubów sportowych PZL Mielec i „Gryf” Mielec. Na początku lat 50. pracował w bankowości w Warszawie. W 1953 r. powierzono mu zadanie zorganizowania Oddziału Powszechnej Kasy Oszczędności w Mielcu. Doprowadził do powstania Oddziału i jego urządzenia najpierw w bloku nr 8  przy ul. Kędziora (głównej ulicy osiedla WSK, później 22 Lipca), a następnie w bloku nr 1 przy ul. 22 Lipca. (Aktualnie jest to al. Niepodległości.) Rozwinął działalność Oddziału tak, że koniecznością stało się pozyskanie zdecydowanie większego lokalu i przeniesienie do dużego pawilonu przy ul. K. Pułaskiego. W połowie lat 70. przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową dużo czasu przeznaczał na działalność sportową. Uzyskał kwalifikacje sędziowskie w piłce nożnej i sędziował mecze niższych (regionalnych) lig, a następnie pełnił funkcję kwalifikatora. Był też działaczem Kolegium Sędziów OZPN w Rzeszowie. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 10-lecia Polski Ludowej i Złotą Odznaką Kolegium Sędziów. Zmarł 6 V 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Elżbieta Solarska

    Elżbieta Solarska

SOLARSKA ELŻBIETA (z domu CISŁO), urodzona 20 II 1924 r. w Mielcu, córka Józefa i Marii z domu Kielawa. Ukończyła Szkołę Powszechną Żeńską im. M. Konopnickiej w Mielcu. W latach szkolnych należała do PCK, ZHP i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (od 1936 r.). W czasie okupacji hitlerowskiej formalnie nie należała do ruchu oporu, ale wielokrotnie pełniła funkcję łączniczki. Po wojnie zajęła się prowadzeniem domu i wychowaniem dzieci. Od 1974 r do 1991 r. pracowała w RSW „Prasa-Książka-Ruch” w Mielcu. W 1977 r. zdobyła I miejsce we współzawodnictwie pracy RSW w województwie rzeszowskim. Po reaktywowaniu TG „Sokół” w Mielcu była jednym z jego najaktywniejszych członków. W czasie uroczystości nadania sztandaru TG „Sokół” (17 XII 2000 r.) została obdarzona godnością jego matki chrzestnej i odtąd była członkiem pocztu sztandarowego TG „Sokół”. Należała ponadto do Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i Klubu Seniora „Pogodna Jesień”. Aktywnie uczestniczyła w życiu kulturalnym miasta. Pomagała w gromadzeniu materiałów do Encyklopedii miasta Mielca i innych wydawnictw regionalnych. Pisała kronikę mieleckiej rodziny Solarskich. Wyróżniona m.in. Złotą Odznaką RSW „Prasa-Książka-Ruch”, Odznaką „X Lat Odrodzonego Sokolstwa Kraków”, Medalem 120 Lat PTG „Sokół” w Krakowie i Złotą Odznaką TMZM. Zmarła 12 III 2015 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Michalina Solarska

    Michalina Solarska

SOLARSKA MICHALINA (z domu PIĄTEK), urodzona 18 IX 1913 r. w Sadkowej Górze, pow. mielecki, córka Franciszka i Karoliny. Ukończyła Prywatne Seminarium Nauczycielskie Żeńskie im. E. Platerówny w Mielcu. W latach 30. nauczała prywatnie. W czasie II wojny światowej mieszkała z mężem (Kazimierzem) u rodziców w Sadkowej Górze i pomagała w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a po wojnie przeniosła się do Mielca. W latach 1952-1970 pracowała jako kierownik Ośrodka Szkolenia Sanitarnego PCK w Mielcu i instruktor terenowy, a w latach 1970-1975 pełniła funkcję sekretarza Zarządu Rejonowego PCK w Mielcu. Po przejściu na emeryturę w 1975 r. nadal udzielała się społecznie, krzewiąc oświatę sanitarną i organizując różne formy pomocy dla osób chorych, niepełnosprawnych i upośledzonych. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, odznakami PCK oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1981 r. Zmarła 24 XII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Kazimierz Solarski

    Kazimierz Solarski

SOLARSKI KAZIMIERZ MIKOŁAJ, urodzony 6 XII 1910 r. w Mielcu, syn Wincentego Mateusza i Matyldy z Działowskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum Męskiego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1932 r. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i uzyskał tytuł magistra prawa. Podjął pracę w Poznańskiem, ale w pierwszych dniach września 1939 r., po najeździe Niemiec hitlerowskich na Polskę, powrócił do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał z żoną Michaliną u jej rodziny w Sadkowej Górze i pomagał w gospodarstwie rolnym. Po wojnie przeniósł się do Mielca, a od 1952 r. do 1970 r. pracował w Ośrodku Szkolenia Sanitarnego PCK w Mielcu, a następnie  w Zarządzie Rejonowym PCK w Mielcu. Zajmował się popularyzacją oświaty sanitarnej na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Organizował pomoc dla osób chorych, niepełnosprawnych i upośledzonych. Zmarł 25 I 1980 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stanisław Solarski

    Stanisław Solarski

SOLARSKI STANISŁAW, urodzony 10 IV 1909 r. w Mielcu, syn Wincentego Mateusza i Matyldy z Działowskich. Naukę w Państwowym Gimnazjum w Mielcu przerwał w 1926 r. i wyjechał do Krakowa, gdzie studiował malarstwo na Akademii Sztuk Plastycznych. Malował głównie pejzaże i sceny rodzajowe oraz wykonywał kopie znanych dzieł. Po powrocie do Mielca w latach 30. grywał w piłkę nożną w różnych drużynach piłkarskich (TG „Sokół”, AKS). W czasie okupacji hitlerowskiej zajmował się malowaniem portretów i wykonywaniem prac plastycznych. Wraz z innymi mielczanami przyczynił się do uchronienia dzwonów z kościoła św. Mateusza od przeznaczenia ich na cele wojenne. Współpracował z ruchem oporu, za co został aresztowany, ale ostatecznie niczego mu nie udowodniono i uwolniono. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, w grudniu 1944 r. otworzył Kawiarnię Artystyczno-Literacką „Ballada” w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Po wojnie zorganizował transport osób chętnych do zasiedlania Ziem Odzyskanych. Przez pewien czas mieszkał we Wrocławiu i prowadził Zakład Fotograficzny „Foto-Wspomnienie”. W 1948 r. przeniósł się do Przemyśla, gdzie zorganizował firmę meblarsko-zabawkarską „Złoty Róg” i został jej dyrektorem technicznym, a ponadto projektował dla firmy meble i zabawki. W latach 1953-1954 pełnił funkcję redaktora działu satyrycznego i grafika w dzienniku „Nowiny Rzeszowskie”. Nie przestawał malować. Część jego obrazów została zgromadzona w Klubie Garnizonowym w Przemyślu, ale większość znalazła się w prywatnych zbiorach, także rodziny Solarskich. Zmarł 14 XII 1975 r. Spoczywa na cmentarzu w Przemyślu.

 

SOLIDARNOŚĆ (NIEZALEŻNY SAMORZĄDNY ZWIĄZEK ZAWODOWY), polski ruch społeczno-polityczny powstały latem 1980 r., wyrosły z protestów różnych grup społeczeństwa przeciwko hegemonicznej władzy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w warunkach narastającego kryzysu społeczno-gospodarczego kraju. Pierwsze zbiorowe protesty i strajki zorganizowano w dniach 30 VI i 1-2 VII m.in. w WSK Mielec i ZM „Ursus”, a następnie w kilkudziesięciu innych zakładach na terenie kraju, najbardziej intensywnie na Lubelszczyźnie i w sierpniu na Wybrzeżu, gdzie wytworzył się główny ośrodek protestu.  Bezpośrednią przyczyną wybuchu sprzeciwu było wprowadzenie bez zapowiedzi przez rząd podwyżek cen mięsa i wędlin. Początkowo protestujący zgłaszali postulaty o charakterze ekonomicznym, ale wkrótce potem także społeczne, gospodarcze i polityczne. Władzom państwowym udawało się przez pewien czas uspokajać sytuację poprzez zawieranie porozumień z poszczególnymi większymi komitetami strajkowymi. 10 XI 1980 r. zarejestrowano NSZZ „Solidarność”. Uprawomocniono tym samym stworzone już nieoficjalnie struktury „S” w poszczególnych zakładach przemysłowych i instytucjach (komisje zakładowe i międzyzakładowe) oraz organizacje regionalne. W WSK Mielec pierwsze zatrzymania pracy nastąpiły 30 VI na niektórych wydziałach Zakładu Produkcji Lotniczej i Zakładu Aparatury Wtryskowej. Po podwyżkach płac dla tych wydziałów protestowały kolejne wydziały, co wygaszano podobnymi metodami. W dniach 4-8 IX, w klimacie strajków w całym kraju, zorganizowano strajk ogólny na terenie WSK Mielec, a Komitet Strajkowy z Dionizym Dziakiem na czele przedstawił ponad 40 postulatów do dyrekcji. Protest ten został zakończony 8 IX, po podpisaniu porozumienia z dyrekcją. Do kontroli nad realizacją postanowień porozumienia Komitet Strajkowy przekształcił się w Komitet Robotniczy, a następnie w nieoficjalny Komitet Założycielski NSZZ „Solidarność” WSK PZL-Mielec. 27 IX utworzono w Rzeszowie nieoficjalny regionalny Międzyzakładowy Komitet Założycielski NSZZ „Solidarność”, a 14 X przyłączył się do jego struktur KZ NSZZ „S” mieleckiej WSK. Próbowano też stworzyć strukturę branżową KZ NSZZ „S” zakładów przemysłu lotniczego i silnikowego i powołano nieoficjalną Tymczasową Komisję Koordynacyjną NSZZ „S”, ale ostatecznie inicjatywa ta nie znalazła dostatecznego wsparcia ze strony centrali NSZZ „S”. 28 X ukazał się pierwszy numer „Głosu Solidarności”, wydany przez KZ NSZZ „S” WSK PZL Mielec i odtąd pismo to było jego oficjalnym organem prasowym. Także pismo WSK „Głos Załogi” od 10 XI (rejestracja „S”) zamieszczało dodatek „Głos Solidarności”, który jednak podlegał cenzurze. W połowie listopada oficjalne komisje NSZZ „S” działały już we wszystkich większych mieleckich zakładach pracy. Dużą aktywność wykazywała „Solidarność” nauczycielska, której liderami byli Andrzej Osnowski i Danuta Maziarska. Z udziałem przedstawicieli różnych komórek organizacyjnych „Solidarności” odbyło się spotkanie z władzami miasta Mielca, w czasie którego poruszono najpilniejsze do załatwienia problemy miasta i regionu. 21 XI odbyły się wybory w liczącej około 20 tysięcy członków „S” WSK Mielec. W Radzie Nadzorczej znaleźli się: Andrzej Stachowicz - koordynator, Andrzej Lipski, Józef Malczyński, Józef Mroziński, Jan Szymański, Jerzy Tokarz i Mieczysław Wszołek.  W kolejnych miesiącach m.in. spierano się z dyrekcją WSK o realizację porozumienia, spotykano się z władzami miasta w sprawie pogarszającego się zaopatrzenia, uczestniczono w protestach ogólnopolskich, wspierano dążenia do wprowadzenie wszystkich wolnych sobót i podziału majątku związkowego,  inicjowano imprezy patriotyczne (m.in. 100-lecie urodzin gen. W. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym, 50-lecie powstania i poświęcenia lotniska w Mielcu). Uczestniczono w wyborach do władz Regionu Rzeszowskiego NSZZ „S” (czerwiec- sierpień 1981 r.)  Do zarządu weszli: Józef Kamuda, Edward Stefanowicz, Augustyn Smolik, Andrzej Stachowicz i Wiesław Woliński, do Regionalnej Komisji Rewizyjnej: Ewa Caputa i Tadeusz Dembecki, a ponadto delegatami na zjazd krajowy wybrano: Danutę Maziarską, Andrzeja Osnowskiego i Stanisława Stachowicza. Równocześnie zaostrzały się konflikty z komitetami zakładowymi PZPR, a sytuację komplikowała podwójna przynależność wielu osób, które należały do PZPR i NSZZ „S”. Zdarzały się przypadki oddawania legitymacji partyjnych. W nocy 12/13 XII 1981 r. w całej Polsce wprowadzono stan wojenny.  Internowano m.in. mieleckich  działaczy NSZZ „S”: Telesfora Beyma, Fryderyka Gaja, Andrzeja Lipskiego, Wiesława Moczulskiego, Stanisława Różyckiego, Stanisława Stachowicza,  Józefa Szkółkę, Jana Szymańskiego i Czesława Żelazkę, a 16 XII internowano Ryszarda Ratusińskiego i Franciszka Lesia oraz powtórnie Stanisława Różyckiego za organizowanie strajku. W stanie wojennym  zdelegalizowana mielecka „Solidarność” nie podejmowała większych akcji protestacyjnych. Jedynym liczącym się protestem był strajk członków „S” w OBR SK w dniu 13 V 1982 r. Wtedy to szereg osób zwolniono z pracy, a Mariana Ziębę internowano. (Później niemal wszyscy zwolnieni zostali przywróceni do pracy.) W latach 1982-1988 działacze b. „Solidarności” skupili się w Klubie Inteligencji Katolickiej i Duszpasterstwie Ludzi Pracy. Starano sie też, w miarę możliwości, pomagać rodzinom internowanych i zwalnianych z pracy działaczy. Kolportowano nielegalną prasę i literaturę (tzw. „drugiego obiegu”). Od 1988 r. rozpoczęto, jeszcze nieoficjalnie, odbudowę struktur NSZZ „Solidarność”. 17 IV 1989 r. ponownie zalegalizowano NSZZ „Solidarność”, której  przywództwo powierzono Lechowi Wałęsie. Działacze pozostający w opozycji do L. Wałęsy utworzyli NSZZ „Solidarność 80”. W odrodzonej mieleckiej „S” powstały dwa silne zespoły: Komisja Zakładowa przy WSK i Komitet Obywatelski, a ponadto w poszczególnych zakładach pracy odrodziły się komórki organizacyjne, ale już przy zdecydowanie mniejszej ilości członków. KZ „S” w WSK nie tylko podjął sprawy związkowe, ale także włączył się w działania związane z zarządzaniem przedsiębiorstwem. M.in. poparto wybór J.M. Szymańskiego na dyrektora naczelnego WSK, a następnie przyczyniono się do jego odwołania, co spowodowało konflikt pomiędzy czołowymi działaczami „S”. W latach 90. wielokrotnie protestowano (strajki, manifestacje, wiece) przeciwko degradacji WSK i wspierano działania naprawcze, o ile nie miało to związku ze zbiorowym zwalnianiem pracowników lub nie naruszało istotnych interesów związkowych.(Zob. Strajki w t. 2.) Dbano też o o duchowe wsparcie działalności, m.in. 13 I 1991 r. zorganizowano w kościele św. Mateusza  uroczystości z okazji 2. rocznicy powołania KZ NSZZ „S” WSK i poświęcono sztandar. Drugą silną grupą „S” był Komitet Obywatelski, który powstał 4 IV 1989 r. głównie w celu uczestnictwa w wyborach samorządowych. Jego liderem był Władysław Bieniek. (Zob. Komitet Obywatelski Solidarność w t. 1.). W wyborach do Sejmu w 1989 r. wybrano na posła kandydata KO Stanisława Padykułę. W wyborach do Rady Miejskiej w kadencji 1990-1994 KO uzyskał 23 mandaty (na 36), a jego liderom powierzono funkcje: przewodniczącego Rady (Andrzej Osnowski), prezydenta miasta (Władysław Bieniek) i zastępcy prezydenta (Marian Strycharz). W 1992 r. powstała komórka organizacyjna o charakterze rejonowym – Delegatura NSZZ „S” w Mielcu, której przewodniczącą została Urszula Malińska. Konflikty w kierownictwie krajowym „S” oraz zawirowania w rządzie i parlamencie spowodowały spadek poparcia społeczeństwa polskiego dla NSZZ „Solidarność”. Dało się to zauważyć także w Mielcu. W wyborach do Rady Miejskiej na kadencję 1994-1998 członkowie „S”, wchodzący w skład Koalicji Samorządowej Prawicy, uzyskali 7 mandatów. Udało im się jednak porozumieć z innymi ugrupowaniami centroprawicowymi i wejść do kierownictwa samorządu miejskiego. Andrzej Osnowski został przewodniczącym Rady, Aleksander Kopeć – wiceprzewodniczącym Rady, a Marianowi Strycharzowi i Krzysztofowi Popiołkowi powierzono funkcje zastępców prezydenta miasta Mielca. W 1996 r. udało się krajowym władzom „S” zjednoczyć lub uzyskać wpływ na większość ugrupowań prawicowych poprzez utworzenie Akcji Wyborczej Solidarność (AWS), a w 1998 r. partii politycznej Ruch Społeczny AWS. Mielecka komórka organizacyjna AWS powstała 16 IX 1996 r., a jej podstawowym zadaniem było koordynowanie działań AWS na terenie regionu mieleckiego. Przewodniczącą została Urszula Malińska z NSZZ „S” MPGK. (Zob. AWS – Akcja Wyborcza Solidarność w t. 1.). W wyborach samorządowych w 1998 r. (kadencja 1998-2002) AWS uzyskała najwięcej mandatów w Radzie Powiatu Mielec (22) i Radzie Miejskiej (14). Nie udało się jej jednak stworzyć koalicji z żadnym z ugrupowań i przeszła do opozycji. Równocześnie jednak Władysław Ortyl, startujący z listy NSZZ „S”, został wybrany radnym  Sejmiku Podkarpackiego. 16 VIII 2000 r. do Mielca przybył Marian Krzaklewski - kandydat AWS na urząd prezydenta RP. Spotkał się z mieszkańcami Mielca na placu AK oraz z przedsiębiorcami w Inkubatorze Przedsiębiorczości. 10 XI 2000 r.,  dla uczczenia 20 rocznicy powstania „Solidarności”, na terenie przed kościołem Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu odsłonięto i poświęcono tablicę pamiątkową. W wyborach samorządowych w 2002 r. członkowie „S” startowali z kilku list wyborczych, najwięcej z listy KW Liga Polskich Rodzin oraz listy KW Prawo Rodzina Samorządność, ale ponownie pozostali w opozycji. W 2005 r. w całym kraju uroczyście obchodzono 25 rocznicę powstania NSZZ „Solidarność”. Uroczystości 25-lecia NSZZ „S” Regionu Rzeszowskiego odbyły się 25 VI w Mielcu. Chciano w ten sposób przypomnieć, że ruch solidarnościowy miał swoje początki w Mielcu już 30 VI i 1 VIII 1980 r., a więc wcześniej niż w Lubelskiem i na Wybrzeżu.

 

  • Janina Soloch

    Janina Soloch

SOLOCH JANINA, urodzona 3 IV 1932 r. w Denain (Francja), w rodzinie polskich emigrantów. Po II wojnie światowej działała w Organizacji Polskiej Obywatelskiej (OPO) we Francji, pomagającej Polakom w wyjeździe do kraju. W 1952 r. wspólnie z mężem Stanisławem zamieszkali w Douchy-les-Mines koło Valenciennes. Zajęła się domem i wychowaniem dzieci, a potem wnuków. Równocześnie po objęciu przez męża funkcji mera miasta zaangażowała się w działalność społeczną na rzecz mieszkańców miasta. Była jedną z pierwszych osób, które współpracowały z Mielcem, a następnie doprowadziły do podpisania w 1990 r. umowy o współpracy partnerskiej Douchy-les-Mines z Mielcem. Odtąd systematycznie organizowała wycieczki mieszkańców Douchy do Polski (wczasy w Krynicy i Zakopanem, odwiedzenie Mielca) oraz kierowała organizacją pobytu mieleckich grup w Douchy. Wielokrotnie odwiedzała Mielec jako członek oficjalnej delegacji Douchy i uczestniczyła w rozmowach na temat kierunków współpracy obu miast.

 

  • Stanisław Soloch

    Stanisław Soloch

SOLOCH STANISŁAW, urodzony 21 X 1926 r. w Somain (Francja), w rodzinie polskich emigrantów. Od młodości pracował w miejscowej kopalni wegla, a od 1954 r. w hucie Denain. W 1952 r. zamieszkał z rodziną w Douchy-les-Mines. W 1965 r. został wybrany wicemerem miasta, a w 1977 r. merem Douchy-les-Mines i funkcję tę pełnił nieprzerwanie do 2001 r. Przez wiele lat był też prezydentem Związku Miast Regionu Valenciennes z siedzibą w Valenciennes. Był głównym orędownikiem nawiązania współpracy Douchy z Mielcem, a następnie współtwórcą umowy partnerskiej tych miast i jej dwukrotnym sygnatariuszem – w 1990 r. i w 2000 r. (z okazji 10-lecia współpracy). Wielokrotnie przewodniczył oficjalnej delegacji Douchy odwiedzającej Mielec w celu omówienia rozwoju współpracy obu miast. Był organizatorem wielu tournee mieleckich zespołów artystycznych po Francji i oraz zespołów artystycznych z Douchy w Mielcu. W 1997 r., w czasie finałowego koncertu „Dni Douchy-les-Mines w Mielcu”, otrzymał z rąk prezydenta miasta Mielca Janusza Chodorowskiego Medal „Przyjaciel Miasta Mielca”. Zmarł 5 VI 2012 r. Spoczywa na cmentarzu w Douchy-les-Mines.

 

SOLSKIEGO LUDWIKA (ULICA), do jesieni 2005 r. powiatowa, a aktualnie miejska ulica o długości 461 m na osiedlu J. Kusocińskiego. Biegnie od al. Niepodległości, w kierunku północno-zachodnim, wzdłuż terenów sportowo-rekreacyjnych, do ul. E. Biernackiego. Krzyżuje się z ul. L. Staffa, Grunwaldzką i M. Ossolińskiego. Jej pierwsza część (do zbiegu z ul. Ossolińskiego, powstała w latach 50., w ramach rozbudowy osiedla fabrycznego WSK, a 26 VI 1957 r. otrzymała patrona. Druga część została zbudowana w latach 60., ale długoletnie intensywne użytkowanie zniszczyło ją zupełnie. Odmieniła diametralnie na korzyść dopiero gruntowna modernizacja (zmiana kształtu, nowa nawierzchnia, chodniki), przeprowadzona na wiosnę 2006 r. Spacerujący tutaj widzą po jej wschodniej stronie wielorodzinne kolorowe budynki mieszkalne i zespół obiektów Szkoły Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i J. Wigury z rzeźbą „Zwycięzca” przed wejściem, zaś od zachodniej strony – park z rzeźbami „Symfonia” i „Muza” oraz budynkiem Biblioteki Miejskiej SCK w tle, a dalej stadion sportowy pamiętający wielkie tryumfy piłkarzy „Stali” Mielec i czekający na rychły remont oraz remontowana hala sportowa w otoczeniu zieleni parkowej. Przy zbiegu z ul. E. Biernackiego dominuje estetyczna bryła Hotelu Polskiego i monumentalna rzeźba „Miotacz”. Trzeba też dodać, że przez ponad 20 lat w czwartki i soboty ul. Solskiego był bodaj najbardziej ruchliwą w mieście, bowiem na obiektach sportowych czynny był bardzo popularny bazar. 

Patronem ulicy jest LUDWIK SOLSKI, a właściwie Ludwik Napoleon Sosnowski (1855-1954) – jeden z najwybitniejszych i najwszechstronniejszych polskich aktorów teatralnych. Grał ze szczególnym powodzeniem role charakterystyczne zarówno w dramatach jak i komediach. Był dyrektorem i reżyserem, m.in. Teatru Miejskiego w Krakowie w latach 1905-1913. Obdarzony m.in. tytułem doktora h.c. Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

 

SOŁTYK TADEUSZ, urodzony 30 VIII 1909 r. w Radomiu. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej ukończył w 1934 r. Został zatrudniony w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie jako konstruktor, a pod koniec lat 30. pełnił funkcję zastępcy głównego konstruktora.  Uczestniczył w pracach nad samolotem PZL-23 Karaś i samolotem PZL-46 Sum. Był także pasjonatem żeglarstwa. Projektował łodzie, jachty i bojery. Startował w regatach. Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. i walczył m.in. pod Kockiem. Został wzięty do niewoli niemieckiej, ale udało mu się uciec.  Do końca okupacji ukrywał się na wsi i pomagał w pracach polowych. Jesienią 1944 r. podjął się zorganizowania w Lublinie pierwszego powojennego lotniczego biura konstrukcyjnego. W utworzonych Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych został mianowany głównym konstruktorem. W latach 1945-1949, po przeniesieniu LWD do Łodzi, kierował zespołem projektantów samolotów lekkich LWD Szpak i LWD Żak, samolotu szkolno-treningowego LWD Junak i wielozadaniowego LWD Miś. (W latach 1947-1948 w mieleckiej wytwórni samolotów wyprodukowano 10 sztuk LWD Szpak 4T.) Po rozwiązaniu zespołu LWD przeniósł się do Instytutu Lotnictwa w Warszawie. W 1950 r. został oddelegowany do mieleckiej WSK w celu nadzorowania seryjnej produkcji samolotów „Junak-2”. W 1952 r. został mianowany kierownikiem Biura Konstrukcyjnego IL w Warszawie. Odtąd dla swoich nowych konstrukcji używał oznaczenia TS - inicjałów imienia i nazwiska. W 1955 r. odbył się pierwszy oblot samolotu szkolno-treningowego TS-8 Bies, a w latach 1957-1961 wyprodukowano w WSK Mielec 239 egzemplarzy tego samolotu (odmiany BII i BIII). W latach 1956-1957 pilot Andrzej Abłamowicz ustanowił na tym samolocie 2 rekordy światowe w klasie C-1c w grupie I i klasie C-1d w grupie I, a pilot Ludwik Natkaniec 1 rekord w klasie C-1c w grupie I. Szerzej w haśle TS-8 Bies. W 1957 r. biuro konstrukcyjne T. Sołtyka przeniesiono do Ośrodka Konstrukcji Lotniczych WSK – Okęcie. Tam powstał pierwszy polski odrzutowy samolot szkolno-treningowy TS-11 Iskra. Jego oblot nastąpił w 1960 r. W latach 1960-1987 WSK Mielec wyprodukowała 423 egzemplarze tego samolotu i część z nich jest  do dziś używana w szkoleniu polskich pilotów wojskowych. Na tym samolocie w 1964 r. piloci Andrzej Abłamowicz i Ludwik Natkaniec ustanowili po 2 rekordy świata w klasie C-1d w grupie III. Szerzej w haśle TS-11 Iskra. W latach 60. T. Sołtyk pracował nad projektami m.in. naddźwiękowego samolotu szkolno-bojowego TS-16 Grot i rolniczego TS-17 Pelikan, ale ostatecznie do ich realizacji nie doszło. Od 1967 r. przeniósł się do Przemysłowego Instytutu Automatyki i Pomiarów, a tam zajmował się automatyką okrętową. W latach 80. był konsultantem projektów samolotów PZL-130 Orlik i I-22 Iryda, produkowanego później w WSK Mielec. Przez szereg lat był członkiem Krajowej Rady Lotnictwa. Poza działalnością konstruktorską był wykładowcą w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie oraz na Politechnice Łódzkiej, Gdańskiej i Warszawskiej. W 1955 r. został docentem w Instytucie Lotnictwa, a w 1975 r. uzyskał tytuł profesora nauk technicznych. Napisał pięć książek, m.in. wspomnieniową „Dwa żywioły, dwie pasje”. Na emeryturę przeszedł w 1992 r. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Nagrodą Państwową II stopnia (za samolot LWD Junak) i Nagrodą MON I stopnia (za samolot TS-11 Iskra). Zmarł 14 VII 2004 r. Spoczywa na Powązkach w Warszawie.

 

  • Stanisław Sołtys

    Stanisław Sołtys

SOŁTYS STANISŁAW (vel Stanisław Lechnicki), urodzony 1 XII 1921 r., syn Michała i Jadwigi. W czasie nauki w szkole powszechnej w Radomiu wstąpił do ZHP. Absolwent gimnazjum w Katowicach, maturę zdał w 1939 r. Na początku wojny obronnej 1939 r. zgłosił się ochotniczo do wojska i brał udział w walkach pod Lwowem, a następnie przez Rumunię i Bałkany przedostał się do Francji. Tam ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Guer oraz kurs zastępców dowódców plutonów przy 2. batalionie strzelców i otrzymał stopień sierżanta podchorążego. Po klęsce wojsk francuskich ewakuował się do Anglii. Po przejściu przeszkolenia dywersyjno-bojowego, w nocy z 26 na 27 I 1943 r. jako „cichociemny” został przerzucony samolotem Halifax na ziemię kielecką. Przez pewien czas pod nazwiskiem „Stanisław Lechnicki” przebywał w Warszawie i Krakowie, a następnie otrzymał przydział do Inspektoratu AK Mielec na funkcję oficera do zadań specjalnych. Posługiwał się pseudonimami „Wójt” i „Sowa”. Rozkazem Naczelnego Wodza z 15 IV 1943 r. awansowano go do stopnia porucznika. Uczestniczył m.in. w przygotowaniu akcji rozbicia więzienia w Mielcu, kierowaniu akcjami przyjmowania zrzutów oraz wykonywaniu wyroków. 14 X 1943 r. został aresztowany i uwięziony w Tarnobrzegu, ale w czasie przewożenia koleją zdołał uciec.  Po raz drugi wpadł w ręce gestapo przy obławie wokół dworu Przybysz. Został przewieziony do aresztu gestapo w Mielcu, bestialsko przesłuchiwany i rozpoznany. Próba odbicia go w Mielcu zakończyła się tragicznym niepowodzeniem. Przewieziono go do więzienia na zamku w Rzeszowie i tam torturowano, chcąc wydobyć zeznania o ruchu oporu. 8 VI 1944 r. został zamordowany w celi. Jego prochy ekshumowano w 1948 r. i umieszczono na cmentarzu w Sandomierzu.

 

  • Stanisław Sołtys s. Bol

    Stanisław Sołtys

SOŁTYS STANISŁAW BRONISŁAW, urodzony 19 XII 1946 r. w Radgoszczy koło Tarnowa, syn Bolesława i Cecylii z domu Dykas. Ukończył Technikum Elektryczne (specjalność: elektrotechnika przemysłowa) w Stargardzie Szczecińskim z maturą w 1968 r. i tytułem technika elektryka. W latach 1962-1976 pracował w Kolejowych Zakładach Zabezpieczenia Ruchu i Łączności PKP w Stargardzie Szczecińskim. Równocześnie studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Szczecińskiej (specjalność: elektrotechnika przemysłowa) i w 1975 r. uzyskał tytuł inżyniera elektryka. W 1976 r. przeniósł się do Mielca i do 1993 r. pracował w WSK Mielec na stanowiskach: specjalisty technologa, kierownika sekcji technologicznej i zastępcy kierownika Wydziału Elektrociepłowni (od X 1982 r.). Po restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” pełnił funkcje kierownika Wydziału Utrzymania Ruchu oraz dyrektora Zakładu Elektrociepłowni (1991), funkcjonującego jako wydzielony zakład WSK „PZL-Mielec”, działający na pełnym wewnętrznym rozrachunku finansowym. W dalszej części restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” i przekształcania wydziałów w spółki prawa handlowego, od 1 V 1993 r. został prezesem Zarządu Elektrociepłowni „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Pełnił tę funkcję do 11 XII 2000 r., wnosząc duży wkład w organizację spółki oraz jej dostosowanie do nowych warunków rynkowych i społeczno-ekonomicznych. W okresie od 12 do 28 XII 2000 r. pracował w Zakładzie Utrzymania Ruchu „PZL-Mielec” Sp. z o.o., a od 29 XII 2000 r. do 11 II 2001 r. otrzymywał świadczenia przedemerytalne. 12 II 2001 r. został ponownie prezesem Zarządu Elektrociepłowni Sp. z o.o. w Mielcu. Następnie, po wykupieniu większościowego pakietu udziałów Spółki przez firmy zagraniczne, był krótko wiceprezesem, a później powierzono mu funkcję prezesa, którą pełnił do przejścia na świadczenia przedemerytalne, tj. do 19 V 2005 r. Uczestniczył w modernizacji i unowocześnianiu elektrociepłowni z udziałem firmy amerykańskiej (2003). Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi.

 

  • Witalis Sołtys

    Witalis Sołtys

SOŁTYS WITALIS, urodzony 11 X 1930 r. w Antonówce (Kresy Wschodnie), syn Andrzeja i Marianny z Błaszczaków. W Wojsku Polskim służył w latach 1951-1985. Ukończył Techniczną Szkołę Wojsk Lotniczych w Zamościu. Pełnił funkcje sztabowe i dowódcze, m.in. był oficerem (w stopniu majora) 21 Przedstawicielstwa Wojskowego przy WSK PZL-Mielec. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Po przejściu w stan spoczynku zgłosił akces do Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu. Otrzymał awans na stopień podpułkownika. Zmarł 29 IX 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SOSIŃSKI MARIUSZ, urodzony 3 V 1976 r. w Mielcu, syn Stanisława i Ewy z domu Leśniak. Absolwent Technikum Budowlanego w Chorzelowie koło Mielca, maturę zdał w 1996 r. W latach 1991-1996 był członkiem ZPiT „Rzeszowiacy” RCK (później MOK) w Mielcu. Ukończył  Państwowe Pomaturalne Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy w Krośnie (specjalność – taniec) w 1998 r. oraz studiował na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (kierunek – animator i menedżer kultury, specjalność – taniec). W tym czasie był tancerzem i instruktorem w Studio Tańca „Podkarpacie” w Jaśle, prowadził zajęcia rytmiczno-taneczne w przedszkolach w Krośnie i Rymanowie oraz był współorganizatorem imprez. W 2000 r. podjął pracę w SOKiS w Chorzelowie, m.in. założył Klub Tańca Towarzyskiego „Takt”, organizował letnie i zimowe konie taneczne oraz był członkiem zespołów tanecznych w tej placówce. Rozpoczął też współpracę z  przedszkolami i szkołami w Mielcu i jego okolicach. Równocześnie od 2000 r. współpracował z GOKSiT w Przecławiu, m.in. prowadził grupę baletową przy Orkiestrze Dętej z Dobrynina i dziecięce pary taneczne, utworzył Szkołę Tańca „Prestige” oraz zainicjował i współorganizował Turniej Tańca Towarzyskiego „Przecławska Cza-cza”. W latach 2005-2011 prowadził w GOK w Padwi Narodowej różne formy tańca towarzyskiego. Od 2005 r. jest współorganizatorem Ogólnopolskiego Turnieju Tańca Towarzyskiego w Mielcu.  W 2008 r. rozpoczął współpracę z Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu, tworząc Szkołę Tańca Towarzyskiego „GALA” MIELEC (pary sportowe w różnych kategoriach wiekowych). W 2009 r. rozpoczął własną działalność gospodarczą CENTRUM TAŃCA GALA Mariusz Sosiński, a w 2010 r. doprowadził do utworzenia Stowarzyszenia Miłośników Tańca GALA Mielec 2010 r. W 2011 r. ukończył instruktorski kurs kwalifikacyjny tańca towarzyskiego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W turniejach tańca towarzyskiego prowadzone przezeń pary wywalczyły szereg liczących się sukcesów, m.in. kilka razy zdobyły mistrzostwo okręgu podkarpackiego, a para Magdalena Wieczerzak – Dawid Drop zdobyła jako pierwsza w Mielcu klasę mistrzowską kl. A w stylu standard. Od 1997 r. jest członkiem Polskiego Towarzystwa Tanecznego – Okręg Podkarpacki.

 

SOSNOWA (ULICA), krótka (168 m) ulica miejska na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Biegnie od ul. Kazimierza Wielkiego do ul. L. Szenwalda i ma jako sąsiadów wyłącznie posesje prywatne z domami jednorodzinnymi i przydomową zielenią. Po remoncie w 2005 r. posiada nawierzchnię i chodniki z płytek brukowych. Powstała na początku lat. 60 ubiegłego wieku, a nazwę otrzymała 27 V 1960 r. Wtedy to rozpoczęto budowę osiedla „za laskiem”, na dawnych błoniach miejskich, zamienionych w latach międzywojennych na lotnisko turystyczne, z posiadania którego Mielec był bardzo dumny. Nazwa: SOSNOWA wynikła z prostego skojarzenia z dominującą rolą sosny w pobliskim lesie.

 

  • Emil Sowa

    Emil Sowa

SOWA EMIL, urodzony 7 X 1938 r. w Futomie koło Błażowej, syn Stanisława i Bronisławy z domu Kołodziej. W latach 1951-1953 uczęszczał do Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Błażowej i równocześnie praktykował w zakładzie kowalskim w Futomie jako ślusarz-kowal. Odbył też zasadniczą służbę wojskową. W 1961 r. został zatrudniony w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako szlifierz na Wydziale Przyrządowym (06). Po ukończeniu Technikum Mechanicznego Wydział dla Pracujących w Mielcu (1964) przeniesiono go na stanowisko technologa. W 1968 r. został kierownikiem Sekcji Kalkulacji, a w 1969 r. – zastępcą kierownika Wydziału Narzędziowego (03). Także w roku 1969 ukończył studia zaoczne na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej z tytułem inżyniera mechanika, a w 1970 r. – Studium Podyplomowe Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw Przemysłowych w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie. W 1976 r. powierzono mu funkcję kierownika Wydziału Przyrządowego, a w latach 1978-1994 pracował na stanowisku głównego technologa Zakładu Narzędziowego. Znacząco przyczynił się do unowocześnienia i dynamicznego rozwoju narzędziowni, m.in. inicjował i wdrażał do produkcji nowe technologie, maszyny i urządzenia, unowocześniał organizację procesów wytwarzania i sterowania produkcją z zastosowaniem techniku komputerowej. Aktywnie uczestniczył w uruchamianiu produkcji wielu nowych wyrobów WSK. W 1978 r. uzyskał uprawnienia rzeczoznawcy SIMP, a w 1987 r. – dyplom specjalizacji zawodowej inżynierów I stopnia. Ponadto ukończył szereg kursów specjalistycznych. W 1988 r. był współautorem wynalazku pt. Stal narzędziowa na narzędzia skrawające. W latach 1994-1995 był wiceprezesem ds. technicznych Zarządu Wytwórni Samochodów Specjalnych w Mielcu (spółka polsko-włoska), produkującej ambulanse dla Służby Zdrowia w Polsce. W 1995 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę, ale równocześnie pełnił funkcję pełnomocnika zarządu ds. ambulansów w Wytwórni Silników „PZL-Mielec”. Od 2009 r. jest ekspertem w zakresie wykonalności i oceny projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego. Udzielał się społecznie, m.in. w Stowarzyszeniu Inżynierów Mechaników Polskich, organizacjach młodzieżowych i Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Honorową Odznaką SIMP, Srebrną Honorową Odznaką NOT i Srebrną Odznaką CZBM.

 

SOWA JÓZEF KAZIMIERZ, urodzony 6 VIII 1939 r. w Grochowem I, powiat mielecki, syn Stanisława i Marii z domu Soja. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1958 r. Po ukończeniu Studium Nauczycielskiego w Rzeszowie (Wydział Techniki i Plastyki) w 1960 r. pracował jako nauczyciel w Szkołach Podstawowych nr 11 i nr 16 w Rzeszowie (1960-1965) oraz nauczyciel metodyk (1962-1965). W 1966 r. został dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 6 w Rzeszowie, a w 1968 r. przeszedł do Kuratorium Okręgu Szkolnego w Rzeszowie na stanowisko starszego wizytatora. W tym czasie studiował na Wydziale Pedagogiki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i w 1967 r. uzyskał tytuł magistra. W 1973 r. został wybrany na prezesa Zarządu Okręgu ZNP w Rzeszowie. W 1974 r. ukończył studia na Wydziale Rewalidacji Upośledzonych Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, a w 1979 r. uzyskał stopień doktora w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. W latach 1974-2000 pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie jako starszy wykładowca (1974), docent (1979) i profesor oraz pełnił funkcje członka Senatu i przewodniczącego Senackiej Komisji ds. Rozwoju Uczelni (1998), prodziekana Wydziału Społeczno-Pedagogicznego (1996-2000), kierownika Zakładu Pedagogiki Rewalidacyjnej (1981-2001) i zastępcy dyrektora Instytutu Pedagogiki (1996-2000). W tym okresie uzyskał habilitację na Wydziale Społeczno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego oraz odbył staże naukowe w Instytucie Defektologii Akademii Nauk Pedagogicznych w Moskwie i w College Orchard Lake w Michigan. W 2001 r. otrzymał tytuł profesora Akademii Pedagogicznej w Krakowie i w latach 2002-2008 kierował Zakładem Integracji Społecznej. Ponadto w latach 2002-2007 był kierownikiem Katedry Pedagogiki w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Zamościu. Wykładał też na Górnośląskiej WSP w Mysłowicach (2008-2011) oraz w Wyższej Szkole Ekonomii, Turystyki i Nauk Społecznych w Kielcach (profesor nadzwyczajny, 2010). Tematami jego pracy naukowo-badawczej były: orientacja i poradnictwo zawodowe, wybór zawodu (w tym uczniów z grup dyspanseryjnych), zagadnienia związane z kształceniem nauczycieli, rola nauczyciela w systemie edukacji narodowej, metodyka pracy harcerskiej (w tym z młodzieżą niepełnosprawną), rozwój zawodowy i społeczny osób niepełnosprawnych, efektywność procesu rehabilitacji dzieci i młodzieży o specjalnych potrzebach edukacyjnych oraz różne problemy wychowawcze. Był organizatorem pięciu konferencji naukowych – jednej międzynarodowej i czterech ogólnopolskich. W latach 1979-1984 kierował pracami Komisji Pedagogicznej Rzeszowskiego Towarzystwa Naukowego, a owocem tej działalności były dwa roczniki poświęcone problematyce Polski południowej. Organizował seminaria doktoranckie dla wolontariuszy (1996-2001), wypromował 4 doktorów, 780 magistrów i 250 licencjatów. Był ekspertem MENiS ds. specjalizacji zawodowej. Współpracował z wieloma instytucjami doskonalenia nauczycieli. Przez wiele lat działał w harcerstwie (drużyny „Nieprzetartego Szlaku”) i posiada stopień harcmistrza. Zainicjował utworzenie Podkarpackiego Funduszu Stypendialnego im. Gen. W. Sikorskiego. Był też długoletnim działaczem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, przewodniczył Sekcji Psychologiczno-Pedagogicznej ZG TWK (1980-1989). Udzielał się także jako członek Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Dorobek twórczy to m.in. 19 pozycji publicystycznych, 193 artykuły naukowe, 13 recenzji, 15 książek monograficznych i 17 prac redakcyjnych. Ważniejsze książki: Środowiskowe i wychowawcze uwarunkowania wyboru zawodu przez młodzież niepełnosprawną (1980), Rola drużyny harcerskiej „Nieprzetarty Szlak” w uspołecznianiu dzieci upośledzonych umysłowo (1980), Metodyka wychowania w ZHP (1984), Proces uspołeczniania dzieci klas początkowych (1991), Proces rehabilitacji w kontekście edukacyjnym (2002), Metoda pracy harcerskiej w zarysie (2003), Rehabilitacja edukacyjna w zarysie – ujęcie systemowe (2003) i Proces rehabilitacji (2004). Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”, Złotą Odznaką ZNP, Złotą Odznaką ZWK i Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej III stopnia.

 

SOWIŃSKA MARIA (z domu KLAUS), urodzona 15 XII 1947 r. w Mielcu, córka Antoniego i Olgi z domu Duracz. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1966 r. W tym samym roku została zatrudniona w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Pracowała do 1997 r. na stanowiskach administracyjnych w Stacji Maszyn Analitycznych, Samodzielnym Oddziale Wykonawstwa Inwestycji (SOWI), Dziale Administracyjnym Ambulatorium, spółce polsko-włoskiej COCEA i Dziale Marketingu, gdzie m.in. brała udział w organizacji AIR-SHOW 97 w Mielcu. Ukończyła szereg kursów specjalistycznych. Poza pracą zawodową uczestniczyła w działalności artystycznej Zakładowego Domu Kultury WSK i później Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu. Występowała w Zespole Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” (10 lat) i żeńskim kwartecie wokalnym przy Big-Bandzie ZDK. Po zakończeniu występów w „Rzeszowiakach” przeszła do chóru mieszanego Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” im. S. Lachmana w Mielcu. Od 2012 r. pełni funkcję prezesa Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia”. Działa także w Mieleckim Uniwersytecie Trzeciego Wieku jako członek zarządu do spraw kulturalnych oraz członek grupy teatralnej „Senior Show”. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką Honorową Złotą z Laurem Polskiego Związku Chórów i Orkiestr.

 

  • Romuald Sowiński

    Romuald Sowiński

SOWIŃSKI ROMUALD BOGUMIŁ, urodzony 1 VIII 1951 r. w Wałbrzychu, syn Eugeniusza i Stefanii z domu Kłusek. Ukończył Lotnicze Zakłady Naukowe we Wrocławiu z maturą w 1972 r. Z dniem 1 VII 1972 r. został zatrudniony jako konstruktor w Ośrodku Badań Rozwojowych Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, a następnie pracował na Wydziałach 30 i 42 WSK Mielec jako mistrz i starszy mistrz. Na początku lat 90. był organizatorem i kierownikiem Wydziału Prac Zastępczych. Od 1993 r. pełnił funkcję kierownika Działu Obiektów Zabytkowych WSK i później Zakładu Lotniczego Sp. z o.o. w upadłości (zamek w Przecławiu, dwór w Wojsławiu – krótko, bowiem sprzedano go), a od 2005 r. do 2007 r. zamku w Przecławiu, zakupionego przez Tyszkiewiczów. Poprzez politykę udostępniania zamku szerokiej publiczności oraz wspieranie różnych uroczystości i imprez na terenie obiektu i jego otoczenia, przyczynił się do jego utrzymania w czasach transformacji ustrojowej i kryzysu społeczno-gospodarczego Mielca i regionu. Był też jednym z inicjatorów  kanalizacji obiektu. Współpracował z samorządem i instytucjami Gminy Przecław. Wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną. W latach 70. był działaczem komisji ds. kultury organizacji młodzieżowych. Od 1972 r. był członkiem Rady Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Donald” przy ZDK WSK i później RCK WSK, a w latach 80. prezesem DKF „Donald”. Interesował się sportem i pisał relacje z meczów piłki nożnej „Stali” Mielec do ogólnopolskiego dziennika „Sztandar Młodych” i zakładowego pisma „Głos Załogi” WSK Mielec. Odbył praktykę dziennikarską w Dziale Sportowym „Sztandaru Młodych” w Warszawie. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką „Za Opiekę nad Zabytkami”.

 

  • Antoni Sowul

    Antoni Sowul

SOWUL ANTONI, urodzony 1 IV 1957 r. w Mariance na Suwalszczyźnie. Uczęszczał do Technikum Mechanizacji Rolnictwa (profil agrolotniczy) w Karolewie koło Kętrzyna. Równocześnie od 1975 r. odbywał szkolenie lotnicze w Aeroklubie Kętrzyńskim. Po zdaniu matury w 1978 r. został skierowany na dalsze szkolenie lotnicze do ZUA Mielec i od lipca tego roku rozpoczął szkolenie na samolocie An-2. Po ukończeniu szkolenia i uzyskaniu licencji pilota zawodowego II klasy z dniem 2 X 1978 r. został etatowym pracownikiem mieleckiego ZUA. Przez pierwszy rok był pilotem transportowym i równolegle podnosił swoje kwalifikacje lotnicze. 2 VIII 1979 r. został pilotem agrolotniczym i odtąd pracował głównie w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, wykonując loty z nawożeniem i ochroną upraw rolnych. W czerwcu 1984 r. uzyskał uprawnienia do patrolowania lasów i gaszenia pożarów w lasach. Od września 1985 r. do dziś bierze udział w akcjach zagranicznych ZUA, wykonując loty zwalczające szkodniki, plagi ptaków i szarańczy oraz choroby upraw roślin, m.in. ryżu, bawełny, pszenicy i trzciny cukrowej. Pracował w Sudanie (1984-1985, 1987-1988, 1990-1991, 1993-1994, 1995, 1996, 1997-1998, 1999, 2000, 2002-2003, 2004-2005, 2006, 2008), Egipcie (1989) i Iranie (1992, 1993, 1999). Dotychczas (11 XII 2008 r.) wykonał 20576 lotów (6755 godzin w powietrzu) na następujących typach samolotów: SZD-45A „Ogar”, Zlin 42M, Jak-12, An-2, M-18 „Dromader” (B, BS), PZL-106 A „Kruk”, PZL-104 „Wilga”, PZL-106 „Kruk” (BS, AS, BT, BR), CESSNA 152. Wyróżniony m.in. Srebrną Odznaką dla Personelu Lotniczego ZUA.

 

SPACEROWA (ULICA), niewielka (ok. 255 m) ulica na osiedlu Wolności, boczna od ul. Krańcowej. Powstała w związku z rozpoczęciem budowy domów na tym terenie. Na wniosek właścicieli posesji położonych przy niej – Rada Miejska nadała tę nazwę uchwałą XVI/365/2014. 

 

SPÄTÓWNA MALWINA, urodzona 3 XI 1898 r. we Lwowie, córka Gustawa i Amalii z domu Rosenbaum. Ukończyła Gimnazjum w Jarosławiu, maturę zdała w 1917 r. Studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1924 r. uzyskała stopień doktora filozofii. Poza językiem polskim posiadała znajomość języków: niemieckiego, francuskiego, angielskiego i włoskiego. W latach 1925-1926 uczyła w Szkole Handlowej i Zawodowej TSH oraz Gimnazjum Żeńskim im. J. Słowackiego w Jarosławiu. W 1927 r. podjęła pracę w Państwowym Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu jako nauczycielka języków obcych. 1 II 1930 r. została przeniesiona do Wieliczki. Dalsze losy nieznane.

 

SPECJALNA STREFA EKONOMICZNA, zob. EURO-PARK MIELEC 

 

SPECJALNY OŚRODEK SZKOLNO-WYCHOWAWCZY W SMOCZCE, powstał w grudniu 1958 r. jako Państwowy Zakład Wychowawczy (PZW). Umieszczono go w budynkach, które zbudowano w latach 1942-1943 dla niemieckiego wojska na skraju lasu przy wsi Smoczka. (W latach 1948-1952 w budynki te zajmował Dom Dziecka, a w latach 1952-1957 wojsko, ćwiczące na pobliskim poligonie.) Zakład zorganizowano dla młodzieży niepełnosprawnej umysłowo (upośledzonej w stopniu lekkim i średnim) z północnych powiatów województwa rzeszowskiego. W skład PZW wchodziły: szkoła podstawowa (początkowo klasy I-III, później tylko IV-VII, a od 1966 r. – także VIII) i internat dla około 100 osób. Ponadto utworzono szkołę filialną w budynku przy ul. A. Mickiewicza (b. fundacji Hirscha), ale już od 1 III 1960 r. szkoła ta stała się odrębną placówką. Na początku lat 60. oddano do użytku PZW nowy budynek szkolny z sześcioma izbami lekcyjnymi, biblioteką i kancelarią. (Powstał na miejscu jednego z poniemieckich baraków.)  Nie zaspokojono tym jednak rzeczywistych potrzeb, bowiem do zakładu kierowano corocznie około 160 uczniów. Niemal od początku funkcjonowania zakładu praca wychowawcza opierała się na działalności ZHP, samorządu szkolnego i innych organizacji społecznych oraz licznych kół zainteresowań. W 1960 r. Janusz Krężel założył drużynę zuchową „Pajączki”, a z niej powstała wkrótce 20. Drużyna Harcerska im. J. Korczaka. Zorganizowano koło PCK i koła zainteresowań, m.in.: taneczne, fotograficzne, śpiewacze (chór), fryzjerskie i szewskie. Uroczyście obchodzono święta państwowe i międzynarodowe oraz urządzano imprezy związane z polskimi obyczajami. Wykonywano prace na rzecz środowiska. Patronat nad zakładem objęła Spółdzielnia Inwalidów „Zjednoczenie” w Nowej Dębie. W latach 1966-1972  PZW prowadził także „szkołę życia” dla młodzieży upośledzonej w stopniu umiarkowanym i znacznym. W roku szkolnym 1971/1972 utworzono Szczep Harcerski „Nieprzetartego Szlaku” im. J. Korczaka, w skład którego weszły trzy drużyny. Całoroczną działalność harcerską kończono obozem. W okresie wakacji w PZW uruchamiano sezonowy dom wypoczynkowy, z którego korzystali m.in. nauczyciele z różnych stron kraju. W latach 70. urządzono klasopracownie: matematyczną, historyczną, przyrodniczą i geograficzną. Od roku szkolnego 1976/1977 uruchomiono trzyletnią Zasadniczą Szkołę Zawodową, początkowo dla dziewcząt z zakresu krawiectwa lekkiego damskiego. Powstanie kolejnej szkoły spowodowało, że z dniem 1 II 1978 r. przekształcono PZW na Ośrodek Szkolno-Wychowawczy  dla młodzieży upośledzonej w stopniu lekkim. Odtąd w skład OSW wchodziły: Szkoła Podstawowa Specjalna, Zasadnicza Szkoła Zawodowa i internat dla młodzieży z obu szkół. W latach 80. nastąpił rozwój różnych form współzawodnictwa ośrodków specjalnych, m.in. artystycznych (przeglądy zespołów, konkursy, wystawy) i sportowych. Wydarzeniem 1984 r. była wizyta redaktorów Naczelnej Redakcji Sportowej TVP, którzy przekazali sprzęt sportowy w ramach akcji „Sprzęt sportowy dla Domów Dziecka”, prowadzonej w czasie XIV Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Sarajewie. Coraz częściej organizowano wycieczki, uczestniczono w harcerskim „Rajdzie po Ziemi Mieleckiej”, wprowadzono imprezy związane z polskimi obyczajami ludowymi. W 1991 r. oddano do użytku nowy obiekt szkolny dla 250 uczniów. 27 II 1992 r. odbyło się uroczyste poświęcenie kapliczki zawieszonej na drzewie przed wejściem do szkoły. (Autorem kapliczki jest Jan Wozowicz, nauczyciel SOSW.) 30 V 1993 r. SOSW promował swoje osiągnięcia na specjalnej imprezie w Miejskim Ośrodku Kultury. Dużym przeżyciem była także wizyta  biskupa ordynariusza dra Józefa Życińskiego w dniu 5 VI 1994 r. W 1997 r. rozpoczęto współpracę z Ośrodkiem Specjalnym w Homok na Węgrzech, m.in. poprzez systematyczne wzajemne wizyty grup młodzieży i nauczycieli. Osiągnięcia mieleckiego SOSW zostały docenione poprzez powierzenie mu organizacji międzywojewódzkiej konferencji kadry kierowniczej placówek kształcenia specjalnego (4-5 XII 1997 r.). W r. szk. 2000/2001 do szkoły uczęszczało 170 uczniów, a w internacie mieszkało 150. Rozpoczęto wydawanie gazetki szkolnej „Wokół Nas” (aktualnie: „Leśne Echo”) oraz uruchomiono pracownię komputerową. 6 VI 2001 r. odbył się egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe uczniów ZSZ w zawodach kucharza i pracownika budowlanych robót wykończeniowych. W celu stworzenia większych możliwości pozyskiwania różnych form pomocy dla wychowanków Ośrodka, 13 VII 2004 r. zarejestrowano Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Aktywności Zawodowej Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie Zawód-Praca-Samodzielność. 25 IV 2006 r. SOSW gościł wojewódzką konferencję nauczycieli i wychowawców placówek specjalnych. Poczynając od lat 90. wychowankowie Ośrodka, przygotowywani przez Stanisława Sikorę, odnosili liczące się sukcesy sportowe, m.in. Maria Trela była rozgrywającą koszykarskiej reprezentacji Polski (w kategorii dziewcząt szkół specjalnych), która zdobyła złoty medal na Mistrzostwach Świata Szkół Specjalnych w Sao Paulo (Brazylia). Andrzej Filim zdobył srebrny i brązowy medal w VI (Sopot,1999) i VII (Wrocław, 2000) Mistrzostwach Polski „Sprawni Razem”. Drużyna piłki nożnej chłopców wywalczyła brązowe medale w MP „Sprawni Razem” w Strzelcach Krajeńskich w 2001 r. i trzykrotnie IV miejsce (1999, 2000 i 2002), a ponadto w czołówce plasowały się drużyny koszykówki dziewcząt i chłopców oraz tenisiści stołowi i lekkoatleci. Odnoszono też sukcesy w dziedzinach artystycznych, m.in. zespół teatralny zdobył I miejsce w XXII Przeglądzie Zespołów Artystycznych Szkolnictwa Specjalnego w Rzeszowie (23 IV 2006 r.), a wielu uczniów uzyskiwało nagrody indywidualne w konkursach plastycznych. Uczestniczono też we wszystkich większych miejskich przeglądach szkolnych zespołów artystycznych w Mielcu, m.in. w corocznych Przeglądach Kolęd i Pastorałek, a także w programach unijnych, m.in.: „Pracownia następców Dürera” i „Kurtyna marzeń”. ... 19 V 2009 r. przyjął imię św. Jadwigi Królowej. Jest współorganizatorem konferencji i szkoleń zawodowych, w tym od 2007 r. corocznych Wojewódzkich Konferencji Szkół Zawodowych i Szkół Przysposabiających do Pracy. Prowadzi różne formy artystyczne i uczestniczy z powodzeniem w przeglądach i konkursach, m.in. jest organizatorem Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej. Bierze udział w imprezach i zawodach sportowych, a ponadto jest organizatorem wojewódzkich zawodów: turnieju unihokeja, biegów przełajowych i gry w boulles. Aktywnie działają dwie drużyny ZHP „Nieprzetartego Szlaku”, uczestnicząc w życiu miasta i organizując wiele zajęć, m.in. biwaki, obozy letnie i konkursy sprawnościowe. Wyrazem uznania było delegowanie przez Chorągiew ZHP w Rzeszowie drużyn ZHP SOSW na Ogólnopolski Zlot w Krakowie z okazji 100-lecia skautingu i harcerstwa na ziemiach polskich. Od 2003 r. prowadzona jest współpraca międzynarodowa z podobnym ośrodkiem w Homok na Węgrzech. W ramach rozbudowy i modernizacji bazy w sierpniu 2011 r. oddano do użytku nowy segment (pracownie, basen, kuchnia i jadalnia). Od 1 IX 2011 r. w skład SOSW weszły oddziały Zespołu Szkół Specjalnych im. Janusza Korczaka w Mielcu. Od roku szkolnym 2012/2013 w ramach Ośrodka funkcjonują: Wczesne Wspomaganie Rozwoju Dziecka, Szkoła Podstawowa kl. I-VI dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, Szkoła Podstawowa kl. I-VI dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym, Gimnazjum dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, Gimnazjum dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym, Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim (kształcąca w zawodach: kucharz, ślusarz, monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie), Szkoła Przysposabiająca do Pracy (na podbudowie gimnazjum) dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym, Liceum Uzupełniające (na podbudowie szkoły zawodowej specjalnej), Oddział Przedszkolny i Internat.

Dyrektorzy Ośrodka: Genowefa Żak, Eugeniusz Ślęczkowski (?-1971), Konrad Socha (p.o. 1971), Marian Dudek (1971-1974), Apolonia Kusak (1974-1981), Mieczysław Zöllner (1982-2006), Maria Orłowska (2006-2011), Małgorzata Wałek (2011-).

Zastępcy dyrektora: Krystyna Florek (2011-), Mariusz Borzęcki (2011-).

Kierownicy internatu: Władysław Żak, Konrad Socha, Tadeusz Kozłowski, Janina Mycek (z-ca), od 2006 r. - wicedyrektor Krystyna Bajger.

Dyrektorzy szkoły: Apolonia Kusak (1971-1974), Genowefa Mokrzycka-Szuberla (1974-2003), Krystyna Ćwięka (2003-2006), Wioletta Król (2006-nadal).

Kadra: Lucjan Babula, Beata Babulska, Krystyna Bajger, Feliks Bajor, Agata Balon, Wilhelmina Balon, Michalina Barnaś, Magdalena Batog, Paulina Białorucka-Juras, Kazimiera Bielat, Renata Bieś, Genowefa Bik, Beata Bobulska, Kazimiera Boroń, Mariusz Borzęcki, Elżbieta Broda, Elżbieta Buchwald, ks. Jan Burdek, Maria Bystrowska, Bożena Charlak, Marta Chlebicka, Piotr Chmura, Barbara Chynowska, Kinga Cyran, Danuta Czachor, Iwona Czachor, Beata Czapska, Teresa Czekaj, Anna Czuchra, Krystyna Ćwięka, Grzegorz Dereń, Helena Draguła, Eugenia Draus, Maria Dudek, Joanna Dul-Wolanin, Władysława Dunaj, Bożena Duszkiewicz, Magdalena Dyjak, Krystyna Dziadosz, Regina Flejszer, Alicja Gancarczyk, Zuzanna Gancarz, Magdalena Gołąb, Anna Gotfryd, Zofia Górska, Jan Grębowiec, Janina Gruszecka, Małgorzata Halik, Maria Hałata, Ewa Horodecka, Jacek Horodecki, Teodora Hucińska, Monika Hyjek, Małgorzata Ingram, Iwona Jakubczyk, Jerzy Jamróz, Krystyna Januszewska-Podpłomyk, Bogdan Jemioło, Bogusław Jemioło, Irena Jemioło, Ewa Jung, Mariola Jurek, Bożena Kaczmarczyk, Krystyna Kalicka, Małgorzata Kalicka-Strzępka, Janina Kamińska, Janusz Kania, Janina Karkut, Barbara Kiszka, Dorota Kokoszka, Urszula Kolano, Irena Konefał, Krystyna Kordyka-Radłowska, Dorota Kowalczyk, Janina Kowalczyk, Barbara Kozak, Zyta Kozak, Marek Kozłowski, Wioletta Król, Anna Kruk, Anna Kruszyńska, Jolanta Książek, Izabella Kukla, Matylda Kurmaniak, Apolonia Kusak, Romana Kwiatkowska, Katarzyna Laskowska, Renata Laskowska, Anna Lasota, Beata Lato-Bednarczyk, Matylda Leja, Karolina Lenart, Danuta Liśkiewicz, Barbara Litwin-Madeja, Adam Lubacz, Bronisława Lubacz, Genowefa Lubacz, Teresa Lubacz, Zbigniew Łączak, Danuta Machała, Józef Magdziak, Regina Magdziak, Bronisława Małek, Dagmara Marek, Stanisława Maroń, Beata Maruszak, Ewa Marzec, Jolanta Mazurek, Barbara Mazur–Reichert, Danuta Mazur, Leokadia Mazur, Maria Mazur, Mieczysława Mazur, Zofia Mazur, Ewa Michałek, Krzysztof Midura, Aleksander Mucha, Janina Mycek, Tatiana Mycek, Zbigniew Mycek, Małgorzata Naróg, Teresa Niedbała, Urszula Niekurzak, Stanisława Niemczycka, Jan Niemczycki, Iwona Nosek, Dariusz Nowosiadło, Alicja Nowosielska, Maria Orłowska, Lilia Osmola, Joanna Patałuch, Barbara Paterak, Krystyna Paterak, Justyna Pazdro, Małgorzata Pazdro, Wiesław Pazdro, Natalia Piękoś, Grażyna Piękoś-Piątek, Krystyna Piwińska, Renata Poczobut, Joanna Przygodzka, Zofia Radwańska, Ireneusz Rak, Halina Rogaczewska, Czesława Rybińska, Małgorzata Rybińska, ks. Krzysztof Rybski, Teresa Rykowska, Barbara Rzegocka, Małgorzata Rzucek, Helena Safin, Józef Safin, Bronisława Santocka, Emilia Semen, Irena Sikora, Stanisław Sikora, Danuta Skałacka, Maria Skawińska-Tulik, Grzegorz Skowron, Jadwiga Skrzypek, Małgorzata Sobol, Beata Solarska, Lech Stacho, Natalia Stefanowicz, Teresa Styga, Zofia Surdej, Maria Syper, Stanisława Szot, Wiesław Szymczak, Maria Ślęczkowska, Krystyna Śpiewak, Maria Światowiec, Witold Targosz, Helena Tłusty, Anna Toczek, Helena Turbak-Jemioło, Barbara Tutro, Renata Tyksińska, Teresa Urban, Adam Wdowiarz, Małgorzata Węgrzyniak, Barbara Widłak, Rafał Wieczorek, Sylwia Wielgosz, Kinga Wiktor, Jadwiga Wolińska, Jan Wozowicz, Maria Wozowicz, Stanisława Wójcik, Janina Wójtowicz, Maria Wróblewska, Boguława Wujcikowska, Danuta Wyzga, Kazimiera Zöllner, Mieczysław Zöllner, Janusz Żebracki, Stanisław Żelazko.

 

  • Edward Spilarewicz

    Edward Spilarewicz

SPILAREWICZ EDWARD, urodzony 10 X 1930 r. w Łyścu na Ukrainie, syn Wincentego i Marii z domu Pastuch. Absolwent Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Jaworze, maturę zdał w 1950 r. Studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie ukończył w 1955 r. i uzyskał tytuł magistra chemii. Od 1 IX 1955 r. rozpoczął pracę w 11-letniej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD (później LO nr 27 i II LO im. M. Kopernika) w Mielcu i jako nauczyciel chemii pracował w niej nieprzerwanie do przejścia na emeryturę w 2003 r. Okresowo uczył chemii (w niepełnym wymiarze godzin) także w innych mieleckich szkołach średnich. Ponadto w latach 1978-2003 pracował jako wizytator chemii w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Rzeszowie. W pracy pedagogicznej odnosił liczne sukcesy (w latach 1974-1989 wspólnie z żoną Jadwigą). Wychował 50 finalistów Ogólnopolskiej Olimpiady Chemicznej, w tym 19 laureatów i 10 wyróżnionych. Szczególnie znaczącym osiągnięciem było zdobycie przez dwóch wychowanków medali Międzynarodowej Olimpiady Chemicznej: Jacka Nowakowskiego (srebrny medal w Helsinkach w 1988 r. i złoty medal w Halle w 1989 r.) i Wojciecha Macyka (srebrny medal w Pittsburgu – Waszyngtonie w 1992 r.). Z okazji 50-lecia Olimpiady Chemicznej w 2004 r. otrzymał Medal 50-lecia Olimpiady Chemicznej. W klasyfikacji krajowej nauczycieli – wychowawców największej liczby medalistów Olimpiad Międzynarodowych zajął 15 miejsce (II LO w Mielcu - 5 miejsce wśród szkół), a w klasyfikacji laureatów Olimpiad Ogólnopolskich 13 miejsce (II LO – 9 miejsce). Systematycznie podnosił swoje kwalifikacje zawodowe. Ukończył m.in. kurs dla wizytatorów metodyków przedmiotowych chemii w 1973 r., organizowany przez Instytut Kształcenia Nauczycieli w Warszawie. W 1979 r. uzyskał III stopień specjalizacji zawodowej nauczyciela chemii. Angażował się w działalność związkową, pełniąc m.in. funkcję prezesa Ogniska ZNP, członka Zarządu Oddziału ZNP w Mielcu i Społecznego Inspektora Pracy (1959-1981). Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotą Odznaką ZNP oraz kilkakrotnie Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania.

 

SPIROFLEX SP. Z O.O., firma powstała w 1994 r. Początkowo miała swą siedzibę w Inkubatorze Przedsiębiorczości IN-MARR w Mielcu. W 1997 r. uzyskała pozwolenie na działalność na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Po 2005 r. nastąpił wyraźny rozwój, a firma przeniosła się do nowej siedziby przy ul. Wojska Polskiego 6E we wschodniej części SSE. Zwiększono zatrudnienie (do ok. 80 osób) oraz ofertę usług. Produkuje wyroby z aluminium i stali nierdzewnej, m.in.: elastyczne przewody aluminiowe typu SPIROFLEX do wentylacji, wkłady kominowe typu SPIROFLEX ze stali kwasoodpornej, przyłącza żaroodporne do kominków i drzwiczki maskujące. Posiada linię malowania proszkowego, co pozwala na malowanie w krótkich terminach wielkoseryjnych zamówień. 

 

SPOD ZNAKU DUCHA ŚWIĘTEGO, gazeta parafii Ducha Świętego w Mielcu. Jej pierwszą redakcję stanowili księża i członkowie Rady Parafialnej pod kierunkiem proboszcza ks. Władysława Marcinowskiego, a w kolejnych latach publikowali także inni parafianie, w tym również młodzież. Pierwszy numer ukazał się na Wielkanoc 1995 r. W latach 1995-2006 ukazywała się najczęściej z okazji ważnych wydarzeń parafialnych, a ponadto podejmowano tematykę religijną i społeczną. Do końca 2006 r. wydano 31 numerów. W ostatnim, wydanym w maju 2006 r., głównym tematem była uroczysta konsekracja kościoła parafialnego Ducha Świętego, dokonana przez biskupa ordynariusza dr. Wiktora Skworca oraz poświęcenie nowego wystroju prezbiterium. Adres redakcji: Mielec, ul. M. Pisarka 16a. Redaktorzy naczelni: Władysław Bieniek, Jolanta Witek. Do końca 2014 r. wydano 49 numerów tego pisma.

 

SPOKOJNA, ulica miejska o długości 691 m na osiedlu Mościska. Biegnie od ulicy Pogodnej w kierunku wschodnim w głąb Lasu Cyranowskiego. Dawnej drodze leśnej nadano status ulicy 27 III 1985 r. po przyłączeniu wsi Mościska do Mielca. Początkowo miała nawierzchnię tłuczniową, a od 2006 r. ma położony asfalt. Jej sąsiadami od północy są domy jednorodzinne, a od południa las.

 

SPOLKE KAZIMIERZ, komisarz rządowy w Mielcu w czasie rozwiązania Rady Miejskiej (1901 – 1903).

 

„SPOŁEM” (POWSZECHNA SPÓŁDZIELNIA SPOŻYWCÓW „SPOŁEM”), idea spółdzielni spożywców w środowisku mieleckim zrodziła się w grupie działaczy społecznych związanych z powstaniem Kasy Stefczyka w Mielcu (1909 r.), ale jej starania przerwała wojna. Formalne rozpoczęcie działalności „Sądowej spółki spożywczej w Mielcu stowarzyszenia zarejestrowanego z ograniczoną poręką” nastąpiło 11 V 1918 r. na spotkaniu założycielskim w gmachu Sądu Powiatowego w Mielcu. Spółka liczyła około 200 członków. Pierwszy sklep ulokowano w pomieszczeniach sądowych, a następnie przenoszono go w inne miejsca w rejonie ul. T. Kościuszki. W okresie międzywojennym wielokrotnie przeżywano głębokie kryzysy, ale były także dobre lata, które przynosiły spore zyski i to pozwalało prowadzić dalszą działalność. Zmieniono też nazwę na: „Spółdzielnia Spożywcza Pracowników Państwowych i Komunalnych Konsum w Mielcu”, a później: „Spółdzielnia Spożywców Konsum”. W latach 1937-1939 obroty i zyski spółdzielczego sklepu wyraźnie wzrosły, głównie na skutek znacznego wzrostu ilości mieszkańców Mielca, w związku z budową fabryki samolotów. W czasie okupacji hitlerowskiej administracja niemiecka zezwalała na działalność „Konsumu”, widząc w niej dobre rozwiązanie problemu rozdziału towarów reglamentowanych. Rozwój Spółdzielni pozwolił na otwarcie w 1943 r. drugiego sklepu przy Piłsudskistrasse (ul. J. Piłsudskiego). Spółdzielcy w zdecydowanej większości nie włączali się w działalność konspiracyjną, ale wielokrotnie udzielali pomocy partyzantom i więźniom pobliskich obozów oraz ich rodzinom. W odwecie Niemcy aresztowali m.in. dyrektora Juliana Szypułę oraz zabronili w 1944 r. jakichkolwiek zebrań „Konsumu”, nawet Walnego Zgromadzenia. W 1948 r., na podstawie decyzji centrali spółdzielczej, nastąpiło połączenie mieleckich spółdzielni: „Konsum”, „PZL”, „Kolejarz i Drogowiec” oraz „Robotnik” w Powszechną Spółdzielnię Spożywców „Społem”. Nowa spółdzielnia, licząca 2 060 członków i dysponująca 13 sklepami oraz kilkoma zakładami produkcyjnymi i gastronomicznymi,  przedstawiała realną siłę i jej powierzono główną rolę w budowaniu sieci placówek handlowych w nowych warunkach ustrojowych. Rosnące naciski polityczne i wmontowanie PSS „Społem” w tzw. „bitwę o handel”, w rezultacie której zmuszona została do przejmowania sklepów i zakładów produkcyjnych zabranych siłą prywatnym kupcom i producentom, przysporzyły spółdzielcom wielu kłopotów i spowodowały nieprzychylny stosunek niemałej części społeczeństwa. Utworzenie w 1951 r. Miejskiego Handlu Detalicznego (MHD) i konieczność przekazania nowej firmie części placówek spółdzielczych, z reguły tych lepszych, mocno i niekorzystnie odbiło się na dalszym funkcjonowaniu PSS. Zmorą stały się manka. Po październikowej „odwilży” w 1956 r. i otrzymaniu większej autonomii przez spółdzielczość – mielecka PSS także podjęła liczne działania naprawcze. Oddano część zakładów ich wcześniejszym właścicielom. Wzmocniono zakładową kontrolę wewnętrzną oraz społeczną poprzez komitety członkowskie. Pracowników placówek, w których wykryto manko, zwalniano lub surowo karano. W latach 1960-1961, w ramach akcji „Postęp”, dużym nakładem sił i środków unowocześniono większość lokali gastronomicznych. Wprowadzono też nowość – samoobsługę w sklepie spożywczym przy placu K. Świerczewskiego (Rynek), co po krótkotrwałym zaskoczeniu powszechnie zaakceptowano. W latach 60. PSS „Społem” stała się zdecydowanym liderem w mieleckim handlu. W 1961 r. jej sieć placówek tworzyło: 37 sklepów i kiosków, 10 zakładów gastronomicznych i 5 zakładów produkcyjnych. Skupiała 4172 członków i 54 komitety członkowskie. Wraz z dynamicznym rozwojem Mielca i regionu rosły potrzeby ilościowe i wymagania jakościowe, a to w połączeniu z narastającym kolejnym kryzysem gospodarczym w kraju stawiało przed Spółdzielnią coraz większe zadania i problemy. Równocześnie władze centralne zobowiązały spółdzielczość do prowadzenia działalności społeczno-wychowawczej, na co mielecka PSS zareagowała utworzeniem świetlicy i rozszerzeniem dotychczasowego programu kulturalno-oświatowego. Równocześnie na początku lat 60. powiększono sieć zakładów gastronomicznych i w 1963 r. było ich 10: „Myśliwska”, „Staromiejska”, „Zgoda”, „Centralna” i „Jutrzenka” – restauracje, jadłodajnia „Popularna” oraz bary: „Powszechny”, „Lotniczy” i „Turystyczny”. Rozwijano też sieć placówek usługowych (m.in. Ośrodek „Praktyczna Pani”), a do handlu wprowadzano coraz więcej artykułów przemysłowych. W 1968 r. nastąpiło włączenie spółdzielni miejskich w strukturę wojewódzką. Wprowadzono wówczas nową nazwę „Oddział WSS Społem”. Na początku lat 70. sieć placówek tworzyły: 43 sklepy (22 spożywcze i 21 przemysłowych), 19 kiosków, 11 zakładów gastronomicznych, 5 zakładów produkcyjnych (3 piekarnie, ciastkarnia i masarnia), zakład pracy nakładczej, Ośrodek „Praktyczna Pani” i 2 punkty skupu opakowań szklanych. Zatrudniano 510 osób. Początek lat 70., charakteryzujący się wzrostem dochodów społeczeństwa i dynamicznym rozwojem miasta, spowodował problemy z dostarczeniem towarów w odpowiedniej ilości i jakości oraz warunkach. W 1975 r. oddano do użytku pierwszy w Mielcu wielkopowierzchniowy Spółdzielczy Dom Handlowy „Ikar” przy ul. A. Mickiewicza. Przy zakładach pracy otwierano stołówki pracownicze, a na nowych osiedlach – kioski i pawilony handlowe. W tym czasie Spółdzielnia liczyła 6360 członków. Reforma polskiego handlu z 21 V 1976 r. o podziale zadań pomiędzy trzy centrale handlowe (CZSS „Społem”, CPHW, CZSR SCh) wywołała zamieszanie z przekazywaniem sobie placówek i i towarów. Po tej operacji mielecka Spółdzielnia posiadała: 92 sklepy, 21 kiosków, 23 zakłady gastronomiczne i 7 zakładów produkcyjnych. Ponadto w 1976 r. oddano do użytku budynek administracji Spółdzielni, po remoncie i modernizacji byłej kotłowni osiedlowej przy ul. W. Sikorskiego. Niedługo potem uruchomiono supersam „Zenit” w pawilonie przy ul. J. Gagarina (później al. Ducha Świętego). Ogółem zatrudniano wówczas około 950 osób. Pod koniec lat 70. narastał kryzys społeczno-gospodarczy państwa, objawiający się m.in. problemami z zaopatrzeniem we wszystkie niemal artykuły spożywcze i przemysłowe. Wprowadzenie kartek na najbardziej niezbędne artykuły spożywcze i przemysłowe nieco uporządkowało relacje pomiędzy podażą i popytem, ale nieustannie tworzące się długie kolejki wytwarzały różne konflikty pomiędzy kupującymi a pracownikami Spółdzielni. W 1981 r. Komisja Zakładowa NSZZ „Solidarność” i Rada Spółdzielni doprowadziły do powstania w dniu 11 XI 1981 r. PSS „Społem” w Mielcu i tym samym usamodzielnienia się. Sąd Rejonowy w Rzeszowie 16 II 1982 r. dokonał jej rejestracji pod nazwą: „Społem” Powszechna Spółdzielnia Spożywców w Mielcu. W latach 80. nadal borykano się z zaopatrzeniem, bowiem Mielec wciąż dynamicznie się rozwijał, ale stopniowo łagodzono niedobory na rynku żywnościowym. Nadal nie udawało się poprawić zaopatrzenia w towary przemysłowe. Na osiedlu J. Krasickiego (później Lotników) uruchomiono trzy kolejne supersamy: „Dedal” przy ul. J. Gagarina (później al. Ducha Świętego), „Świt” przy ul. S. Drzewieckiego i „Mini-Sam” przy ul. F. Dzierżyńskiego (później S. Sękowskiego). Otwierano też nowe sklepy na budujących się osiedlach MSM - Dziubków i  Smoczka. W 1983 r. rozpoczął działalność produkcyjną nowo wybudowany Zakład Wędliniarski przy ul. Racławickiej, a w 1987 r. także nowa piekarnia mechaniczna , także przy ul. Racławickiej. Spółdzielnia w tym czasie liczyła 8667 członków. Także w roku 1987, z okazji Dnia Spółdzielczości w Mielcu, PSS „Społem” w Mielcu została odznaczona Krzyżem Kawalerskim OOP. W jubileuszowym 1989 r., kiedy uroczyście obchodzono 90-lecie spółdzielczości spożywców w Mielcu, Spółdzielnia prowadziła działalność w 96 sklepach, 20 kioskach, 18 placówkach gastronomicznych, 4 placówkach małej gastronomii, 7 zakładach produkcyjnych i 6 placówkach usługowych. Zatrudniała 1130 pracowników, w tym 276 w produkcji. Ustawy o podejmowaniu prywatnej działalności gospodarczej w 1988 r., a następnie głębokie przemiany ustrojowe po 1989 r., w zasadniczy sposób  zmieniły reguły gospodarki rynkowej i postawiły spółdzielczość w trudnej sytuacji. Pojawiło się bowiem sporo prywatnych sklepów z szeroką gamą towarów, lokali gastronomicznych i zakładów produkujących artykuły spożywcze, a w kolejnych latach 90. nastąpiła ofensywa supermarketów. W tej sytuacji mielecka PSS została zmuszona do stopniowego redukowania placówek i kadry pracowniczej. Połączono ciastkarnię z Piekarnią Mechaniczną nr 1 w Zakład Piekarsko-Ciastkarski (ZPC) przy ul. Racławickiej. Zlikwidowano m.in. hurtownię przy ul. Wolności i wydzierżawiono budynek innym firmom. Wzmożono starania o wizualizację placówek, poziom obsługi klienta oraz jakość i urozmaicenie produkcji. W handlu detalicznym postawiono na sprzedaż towarów szybkorotujących. W Piekarni nr 2 przy ul. Sandomierskiej uruchomiono produkcję chlebów tradycyjnych, które zdobyły sobie dobrą markę w Mielcu i okolicy. Z kolei ZPC wyspecjalizował się w produkcji szerokiego asortymentu galanterii pszennej, chlebów smakowych z różnymi nasionami oraz ciast według domowych receptur. Największy aktualnie sklep mieleckiej PSS „Tęcza” został włączony do ogólnokrajowej sieci „Społem” – „Znajomy Sklep”. Pod koniec 2006 r. dysponowała: 12 placówkami handlowymi i dwoma zakładami produkcyjnymi: Piekarnią nr 2 przy ul. Sandomierskiej i ZPC przy ul. Racławickiej. Liczyła około 180 członków i zatrudniała 154 osoby. Siedzibą główną władz mieleckiej Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem” jest nadal budynek przy ul. gen. W. Sikorskiego 2a. W latach 2009-2010 przeprowadzono remont kapitalny Domu Handlowego „Ikar” przy ul. A. Mickiewicza 15 i wynajęto go w całości innym firmom handlowym i usługowym. Także w innych placówkach przeprowadzono szereg prac remontowych i modernizacyjnych. Szczególnie cenną inwestycją był zakup nowego pieca piekarniczego termoolejowego dla Zakładu Piekarsko-Ciastkarskiego przy ul. Racławickiej 17 w 2011 r. W 2012 r. bazę produkcyjną i handlową Spółdzielni stanowiły: 2 placówki produkcyjne (zakład przy ul. Racławickiej i piekarnia nr 2 przy ul. Sandomierskiej) oraz 7 placówek handlowych, w tym dwie większe – „Tęcza” przy al. Niepodległości i „Merkury” przy ul. ks. P. Skargi. Różnorodna i owocna działalność mieleckiej PSS zyskała uznanie w konkursach ogólnopolskich. W 2010 r. i 2011 r. w konkursie „Gepardy Biznesu” otrzymała wyróżnienie „Za dynamiczny rozwój”, a w 2012 r. nagrodę „POLSEFF Energy Efficiency Awards – GOLD LEAF” za najlepszy projekt energooszczędny „GOLD LEAF” w kategorii przemysłu spożywczego – wymianę pieca piekarniczego, znacząco obniżającej zużycie nośników energii i zmniejszającej koszty działalności.

Dyrektorzy i prezesi (1918-2006): Ludwik Gajda (1918-1923?), Władysław Turkowski (1923-1937), Ludwik Korpanty (1937-1940), Julian Szypuła (1940-1943), Ludwik Korpanty (1943-1945), Włodzimierz Penderecki (1945-1948), Zdzisław Grabowski (1948-1950), Piotr Kudej (1950-1951), Karol Woliński (1951-1952), Alfred Pasternak (1952-1957), Karol Woliński (1957-1973), Kazimierz Leyko (1973-1975), Edward Łakomy (1975-1990), Teresa Gacek (1990-1992), Jan Kula (1992-1994), Stanisław Pogoda (1994-1997) i Jerzy Ziemski (1997-)

Zastępcy dyrektorów i prezesów: Jan Ślósarek, Antoni Toczyński, Adam Mochnicki, Władysław Dziubek, Stanisław Zaranek, Wincenty Tyran, Leon Lachnit, ? Łaz, ? Schiller, Ludwik Korpanty, Maria Jawor, Henryk Magdziarz, Jerzy Lubos, Jan Jabłoński, Józef Jakubowski, Karol Woliński, Franciszek Bartłomowicz, Bolesław Witek, Mieczysław Bień, Marian Kuryłowicz, Kazimierz Leyko, Stanisław Kalicki, Mieczysław Bień, Ludwik Gałda, Kazimierz Gudz, Wojciech Tychanowicz, Tadeusz Światowiec, Julian Gruchacz, Wojciech Maziarz, Barbara Maderak, Leon Mazur, Zofia Chmielowska, Danuta Świerczek, Leokadia Pieróg. 

Wiceprezes ds. handlu i produkcji: Leokadia Pieróg

Główna księgowa: Danuta Świerczek. 

Przewodnicząca Rady Nadzorczej: Beata Posłuszna.

 

SPORT, początki zorganizowanego uprawiania sportu w Mielcu wiążą się z powstaniem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w 1893 r. Początkowo, zgodnie z nazwą, organizowano ćwiczenia gimnastyczne i pokazy sprawności. Z biegiem lat organizowano także zawody sportowe, m.in. wyścigi kolarskie. Wysoki poziom sportowy osiągnął w tym czasie Jan Podolski, który zdobył kilka medali na zawodach krajowych. Sporo wysiłku poświęcano wychowaniu moralnemu członków i konspiracyjnie – wychowaniu patriotycznemu. Znaczne ożywienie sportowe wniosło utworzone w 1905 r. Gimnazjum w Mielcu, którego nauczyciele i uczniowie propagowali kulturę fizyczną i stanowili czołówkę tworzonych zespołów sportowych. W 1909 r. powstała drużyna piłkarska Pogoń, co pośrednio ożywiło działalność Towarzystwa Sokół, bowiem jego czołowi działacze stali się pierwszymi sponsorami nowej dyscypliny sportowej. W 1910 r. narodziły się kolejne kluby piłkarskie: Grunwald, Polonia i Lechia oraz kilka dalszych, których nazwy zmieniano po wysokich porażkach. Funkcjonował bowiem niepisany zwyczaj, że po porażce 0 : 10 (lub wyżej) należało zmienić nazwę. W latach 1911-1914 do działalności Sokoła wprowadzono systematyczne szkolenie wojskowe. W czasie I wojny światowej niemal wszyscy mieleccy sportowcy walczyli w Legionach J. Piłsudskiego lub zostali wcieleni do wojska austriackiego, toteż ruch sportowy niemal całkowicie zamarł. Ożywienie nastąpiło w latach 1918-1919, kiedy to powstały drużyny piłkarskie Zorza i Kruki, które po krótkim czasie połączyły się. Rozgrywano mecze z drużynami sąsiednich miast, a nawet z drużynami krakowskimi. Zdecydowanym liderem pozostawał jednak Sokół, który obok gimnastyki i sportów strzeleckich wprowadził do działalności inne dyscypliny: lekkoatletykę, sporty wodne oraz gry i zabawy. Ćwiczenia specjalistyczne prowadziły natomiast: Ochotnicza Straż Pożarna (gimnastyka ogólnorozwojowa) i Oddział Związku Strzeleckiego (sporty obronne). W latach 1933-1939 funkcjonował także Akademicki Zespół Sportowy (AZS), którego trzon stanowili mielczanie studiujący na uczelniach w Krakowie i Lwowie. Miał trzy sekcje: piłki nożnej, siatkówki i koszykówki. Klub Sportowy Makkabi założyli w latach 20. mieleccy Żydzi. W jego ramach działał zespół piłki nożnej, rozgrywający mecze z innymi mieleckimi klubami oraz drużynami żydowskimi z innych miejscowości. Uprawiano także inne dyscypliny sportowe, m.in. lekkoatletykę i gry świetlicowe. Ważnym wydarzeniem dla rozwoju mieleckiego sportu w okresie międzywojennym było oddanie do użytku stadionu sportowego im. F. Żwirki i S. Wigury przy ul. Warszawskiej i boiska piłkarskiego Makkabi przy ul. Kolbuszowskiej (później ul. Wolności). Ponadto powodzeniem cieszyły się: kręglarstwo (po uruchomieniu kręgielni Ochotniczej Straży Pożarnej) oraz zapasy i pojedynki na rękę („mocarstwo”), zwłaszcza po zwycięstwie mieszkańca Cyranki Franciszka Sudka nad zawodowym cyrkowym siłaczem w czasie widowiska cyrkowego w Mielcu. Cała opisana działalność sportowa nie osiągnęła jednak poziomu ponadregionalnego i nie odnotowała sukcesów krajowych. Taki wymiar miały co prawda kolejne prestiżowe zawody samolotowe: III, IV, V, VI, VII i VIII Lot Południowo-Zachodniej Polski, których etapem od 1931 r. do 1937 r. było lotnisko turystyczne w Mielcu, ale nie było jeszcze wówczas mieleckiego aeroklubu, a uczestniczący z powodzeniem w zawodach mielczanin Stanisław Działowski reprezentował Aeroklub Akademicki w Krakowie. Od 10 IV 1939 r. rozpoczął działalność klub sportowy PZL, który utworzyli pracownicy nowo wybudowanej Wytwórni Płatowców nr 2 PZL. Miał on dwie sekcje - piłki nożnej i siatkówki. Rozegrano ledwie kilka spotkań i 1 IX 1939 r. nastąpił najazd hitlerowski na Polskę. W czasie okupacji hitlerowskiej nie wolno było rozgrywać meczów piłkarskich i innych zawodów sportowych, ale zdarzało się, że za specjalnym zezwoleniem władz niemieckich takie mecze rozgrywano na boisku Makkabi, a dochód przeznaczano na cele charytatywne. Znacznie częściej rozgrywano mecze konspiracyjne, niekiedy międzymiastowe, narażając się na kary i represje. Już w pierwszych tygodniach po zakończeniu II wojny światowej wznowiono działalność sportową. Powstały dwa kluby sportowe: Gryf na terenie tzw. Starego Mielca i RKS PZL Zryw na terenie Osiedla PZL, a ponadto 1 IX 1946 r. na lotnisku rozpoczął działalność Aeroklub Mielecki – regionalny klub sportów lotniczych i spadochronowych. Dynamiczny rozwój mieleckiej fabryki samolotów (od 1949 r. WSK) oraz bardzo przychylny stosunek jej kierownictwa do sportu zaowocował rozwojem wielu dyscyplin sportowych. Niemały w tym udział mieli przybywający z różnych stron kraju (także z dużych miast) fachowcy z zakresu lotnictwa i przemysłu elektromaszynowego, a zarazem entuzjaści sportu. Już w latach 1945-1947 klub fabryczny miał 5 sekcji (piłki nożnej, boksu, tenisa stołowego, siatkówki męskiej i szachów), a w połowie lat 50. – 16 sekcji (doszły: strzelecka, motorowa, hokejowa, lekkoatletyczna, kolarska, siatkówki kobiet, piłki ręcznej mężczyzn i sportów wodnych, narciarska, szermiercza i gimnastyczna). Początkowo korzystano z prowizorycznego obiektu, wybudowanego w południowo-wschodniej części osiedla (dziś rejon ul. S. Wyspiańskiego), a w 1953 r. przeniesiono się na nowy stadion w północno-zachodniej części osiedla, który po kilkakrotnej modernizacji i rozbudowie dotrwał do dziś. Niektóre  sekcje szybko zakończyły działalność, ale kilka zespołów Stali (nazwa od 1949 r.) awansowało do II ligi państwowej. Były to drużyny: piłki nożnej, bokserska, tenisa stołowego, lekkoatletyki i siatkówki męskiej. Wkrótce przyszły indywidualne sukcesy ogólnopolskie lekkoatletów i bokserów, a w latach 1959-1961 - awanse zespołów siatkówki męskiej, piłki nożnej i tenisa stołowego do I ligi, co zwróciło uwagę całej sportowej Polski na miasto liczące wówczas ledwie 23 tysiące mieszkańców. W latach 60. ten impet wyraźnie osłabł. Wymienione zespoły spadły do II ligi, a w kolejnych latach tylko drużyna siatkówki powróciła do I ligi. Szereg sekcji zakończyło działalność z różnych względów, najczęściej z powodu braku odpowiednich warunków do treningu oraz małego zainteresowania i niewielkiej pomocy ze strony WSK. Wynikało to jednak nie ze złej woli dyrekcji, ale ze strategii, jaką przyjęto w zakresie rozwoju sportu wyczynowego i masowego. Zbudowano halę sportową (1963), a następnie basen kryty (1967) i zespół basenów odkrytych (1969). Rozwinięto działalność w zakresie sportów halowych i pływania. Liderem mieleckiego sportu byli wówczas siatkarze, grający w I lidze. Do I ligi awansowały zespoły piłki ręcznej (1969) i – co przyjęto ze szczególną radością - piłki nożnej (1970), ponadto do II ligi – zespół siatkarek. W latach 50. i 60. na Starym Mielcu dominował Gryf, któremu kilka razy zmieniano nazwę (Gwardia, Spójnia, Sparta). Od 1957 r. działał już pod tradycyjną nazwą i prowadził sekcję piłki nożnej, tenisa stołowego, piłki ręcznej mężczyzn oraz siatkówki kobiet i mężczyzn. Sporym osiągnięciem było wybudowanie zespołu boisk do różnych gier i pawilonu sportowego przy ul. Warszawskiej (1966). Jednakże i w tym klubie nie udało się utrzymać wszystkich sekcji i pod koniec lat 60. funkcjonowały tylko sekcje piłki nożnej i szermierki (od 1967 r.). Z bazy Gryfa korzystał także LKS „Tęcza” Mielec (powstały w 1959 r.), skupiający w sekcji lekkoatletycznej liczne talenty z terenu powiatu mieleckiego. Inne sekcje Tęczy: podnoszenia ciężarów, piłki ręcznej kobiet i mężczyzn oraz koszykówki kobiet istniały ledwie kilka lat. Innym ośrodkiem sportu w tym czasie było Liceum Pedagogiczne, którego siatkarki zdobyły mistrzostwo i wicemistrzostwo Polski juniorek (1956, 1957), uczennica Zyta Mojek wychowała się na czołową polską dyskobolkę, a zespół koszykówki dziewcząt  (MKS) był w latach 60. czołową drużyną w województwie rzeszowskim. Oddanej do użytku w 1962 r. Szkole Podstawowej nr 6 powierzono rolę szkoły sportowej, co w dużym stopniu uporządkowało system naboru i szkolenia wstępnego w poszczególnych dyscyplinach sportowych. Poczynając od tej szkoły, przy każdej następnej budowano jako odrębny obiekt salę gimnastyczną oraz zespół boisk sportowych. Na przełomie lat 60. i 70. nastąpił renesans Stali. Oparte na wychowankach zespoły piłki nożnej i piłki ręcznej awansowały do ekstraklasy, a w latach 70. odgrywały, zwłaszcza w piłce nożnej, znaczącą rolę w kraju. Ukoronowaniem tego było dwukrotne zdobycie mistrzostwa Polski i wicemistrzostwa w piłce nożnej oraz wicemistrzostwa i Pucharu Polski w piłce ręcznej. W 1976 r. uwaga całej piłkarskiej Europy skierowana była na Mielec, bowiem w ramach rozgrywek PEMK Stal toczyła wyrównane pojedynki z Realem Madryt. (Szerzej w oddzielnych hasłach.) Poza sportem wyczynowym rozwijano różne formy sportu masowego i rekreacji. Wprowadzono - po raz pierwszy w kraju - powszechną naukę pływania. Corocznie organizowano Spartakiady Zakładowe WSK i spartakiady innych zakładów pracy, rozgrywki kół TKKF, ligi i zawody międzyszkolne w różnych dyscyplinach sportowych w ramach Szkolnego Związku Sportowego i zawody w sportach obronnych, które prowadziły m.in.: Liga Obrony Kraju, ZHP i OSP. Zadbano też o profesjonalne wykształcenie kadry, uruchamiając w 1973 r. w Mielcu Punkt Konsultacyjny AWF Warszawa. (Funkcjonował do 1979 r.) Funkcję inspiratora i koordynatora sportu masowego oraz jego związków ze sportem wyczynowym pełnił Miejski Komitet Kultury Fizycznej Turystyki (MKKFiT), działający przy Urzędzie Miejskim w Mielcu. W latach 80. utrzymywano stan posiadania w najwyższych klasach rozgrywkowych, ale sukcesy zdarzały się coraz rzadziej. Nowym znakiem firmowym mieleckiego sportu stała się sekcja chodu sportowego LKS Tęcza, której zawodniczki niemal zdominowały żeński chód sportowy w Polsce. Po rozszerzeniu granic miasta w 1985 r. w gronie mieleckich klubów pojawiły się Rzochowianka i Smoczanka z sekcjami piłki nożnej. Głębokie przemiany ustrojowe po 1989 r. zdecydowanie niekorzystnie wpłynęły na funkcjonowanie takich ośrodków monokultury przemysłowej jak Mielec. W latach 90. WSK „PZL-Mielec”, przeżywająca coraz większe kłopoty społeczno-ekonomiczne, systematycznie ograniczała sponsorowanie sportu, toteż Fabryczny Klub Sportowy „Stal” także redukował swój stan posiadania. Co prawda coraz większe sukcesy odnosiła drużyna siatkówki kobiet, ale wycofano z rozgrywek zespół siatkówki mężczyzn i piłki ręcznej mężczyzn, a w 1997 r. także zespół piłki nożnej. Dopełnieniem tej recesji była likwidacja FKS Stal w dniu 12 VI 1997 r. Znakiem nowych czasów było natomiast powstanie nowych, jednosekcyjnych klubów: Stowarzyszenia Piłki Ręcznej Stal, Mieleckiego Klubu Piłkarskiego Stal, Lekkoatletycznego Klubu Sportowego, Klubu Piłki Siatkowej Stal i UKS Ikar (pływanie), które podjęły trud uratowania pozostałości po byłych sekcjach FKS. Na terenie Starego Mielca, w oparciu o LKS Tęcza, odrodziło się Towarzystwo Gimnastyczne Sokół (1991-1992). Równocześnie od 1995 r. zaczęły powstawać Uczniowskie Kluby Sportowe. Ich działalność zaowocowała zwiększonym uczestnictwem dzieci i młodzieży w różnych dyscyplinach sportowych. Pod koniec lat 90., wraz ze zdecydowaną poprawą sytuacji ekonomicznej Mielca po uruchomieniu SSE EURO-PARK MIELEC, także mieleccy sportowcy wyczynowi ponownie zaczęli odnosić sukcesy, m.in. siatkarki wywalczyły wicemistrzostwo Polski (2000), a lekkoatleci, pływacy, karatecy i modelarze zdobywali medale Mistrzostw Polski w kategoriach młodzieżowych i później seniorskich. Zmodernizowano baseny pływackie, halę sportową i boiska boczne. Wybudowano sztuczne lodowisko przy tejże hali (2002). Na najmłodszych osiedlach wielorodzinnych stworzono młodzieży dobre warunki do uprawiania sportu poprzez oddanie do użytku m.in.: kompleksów obiektów sportowych przy Szkole Podstawowej nr 13 (1997-1998) i Szkole Podstawowej nr 11 (2003-2004) oraz skateparku przy ul. Powstańców Warszawy (2006). W 2006 r. do ekstraklasy awansowali piłkarze ręczni. Pod koniec 2006 r. funkcjonowało w Mielcu 30 klubów sportowych: 1) Aeroklub Mielecki; 2) Automobilklub Mielecki; 3) FKS Stal – sekcja piłki nożnej mężczyzn, I zespół seniorów – IV liga; 4) KPSK Stal – sekcja siatkówki kobiet, I zespół – ekstraklasa; 5) KS Smoczanka – sekcja piłki nożnej mężczyzn , I zespół seniorów – liga okręgowa; 6) KSz Lotnik – sekcja szachowa; 7) KŻ Orkan – żeglarstwo; 8) LKS – sekcja lekkoatletyki; 9) LOK – sekcja strzelecka; 10) MKG Carpatia – narciarstwo, turystyka górska; 11) MKK Kaminari – sekcja karate; 12) MK Kyokushin Karate – sekcja kyokushin karate; 13) MKPS Stal – sekcja piłki siatkowej mężczyzn, I zespół – III liga; 14) MKS – sekcja koszykówki; 15) MKS Gryf – sekcja piłki nożnej mężczyzn, I zespół seniorów – kl. A, 16) MKS TS – sekcja tenisa stołowego mężczyzn, I zespół seniorów (Reg Benz) – II liga; 17) MSML – modelarstwo lotnicze; 18) OTG Sokół – sekcja chodu sportowego; 19) SKF Odek – modelarstwo; 20) SPR Stal – sekcja piłki ręcznej, I zespół seniorów – ekstraklasa; 21) TG Sokół – sekcja szachowa, sekcja szermiercza, sekcja trialu rowerowego, sekcja karate; 22) UKS Atak przy Gimnazjum nr 1; 23) UKS Atlas przy Gimnazjum nr 2; 24) UKS Gepard przy Zespole Szkół nr 2; 25) UKS Ikar – sekcja pływacka; 26) UKS Jedynka przy Szkole Podstawowej nr 1; 27) UKS Mustang przy Szkole Podstawowej nr 3, 28) UKS Olimp przy Szkole Podstawowej nr 11; 29) UKS Orlik przy Zespole Szkół nr 1; 30) UKS Sprinter przy Szkole Podstawowej nr 9; 31) UKS Volant. W latach 2007-2013 znacząco powiększono bazę sportową oraz wyremontowano i zmodernizowano szereg obiektów. Na terenie osiedla Smoczka zbudowano krytą pływalnię i plac zabaw, przy Gimnazjum nr 2 powstała hala sportowa, a na stadionie przy ul. Warszawskiej wybudowano Euroboisko, bieżnię ze sztuczną nawierzchnią i trybuną. Gruntownie przebudowano i zmodernizowano zespół basenów odkrytych pomiędzy ulicami L. Solskiego, E. Biernackiego i J. Kusocińskiego oraz przebudowano i zmodernizowano główny stadion miejski (były stadion Stali Mielec). W 2012 r. działały następujące kluby sportowe: Aeroklub Mielecki, Automobilklub Mielecki, Bridge Club Hotel Polski (brydż sportowy), FKS Stal Mielec (piłka nożna), Iron Dragon Mielec (sporty walki), Iryda Mielec (boks), Karate-Do, Klub Szachowy Lotnik, KPSK Stal Mielec (siatkówka kobiet), KS Fair Play (futsal), KS Smoczanka (piłka nożna), Kyukushin-Kan (karate), KŻ Orkan Mielec (żeglarstwo), LKS Stal Mielec lekkoatletyka), MK Kyokushin Karate, MKG Carpatia (turystyka górska), MKPS Stal Mielec (siatkówka mężczyzn), MKS Gryf Mielec (piłka nożna), MKS Mielec (koszykówka), MKS TS Mielec (tenis stołowy), MSML Mielec (modelarstwo lotnicze), Odrodzone Towarzystwo Gimnastyczne Sokół (chód sportowy), Polskie Towarzystwo Gimnastyczne Sokół 1893 (szermierka), SKF Odek (modelarstwo), SPR Stal Mielec (piłka ręczna mężczyzn), Stowarzyszenie Kolarskie Stal Mielec, Towarzystwo Gimnastyczne Sokół (szachy), UKS Gepard (unihokej), UKS Ikar Mielec (pływanie) i UKS Volant (badminton).

 

SPORTOWA (ULICA), ulica na osiedlu Cyranka. Biegnie od ul. K. K. Baczyńskiego, obok terenów sportowych MOSiR, do ul. K. Padykuły. Ma około 400 m. długości, asfaltową nawierzchnię i chodniki. Funkcjonowała wcześniej jako droga wewnętrzna MOSiR. Status ulicy miejskiej i nazwę otrzymała na sesji Rady Miejskiej 25 III 2009 r.

 

SPOTKANIA MIELCZAN W KANADZIE, forma aktywności kulturalnej i integracji środowiska mielczan powstałego w Toronto po fali emigracji z Mielca i okolic w latach 80. i 90. XX w.  Zapoczątkowało je spotkanie w 1991 r., a do końca lat 90. udało się jeszcze tylko dwa razy zorganizować podobną imprezę. Trudności wynikały głównie z życiowych uwarunkowań, m.in. konieczności przejścia trudnego okresu aklimatyzacji w nowym kraju oraz uzyskania stabilizacji rodzinnej i życiowej. Impulsem do organizacji systematycznych spotkań była wizyta w 2005 r. przewodniczącego Rady Powiatu Mieleckiego i dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 w Mielcu – Marka Paprockiego, który zachęcił kanadyjskich mielczan do częstszego integrowania się. Za jego pośrednictwem w spotkaniach Klubu Mielczan w Toronto wzięli udział tak znani mielczanie jak Grzegorz Lato i Marek Bałata.

Indeks Spotkań: *I (1991 r.) - Home Smith Park w Toronto; *II (1995 r.) - Eglinton Flats w Toronto; *III (1997 r.) - Farma w Terra Nova; *IV (2005 r.) - U Zbigniewa i Doroty Makuch w Toronto; *V (2007 r.) - Farma w Bolton; *VI (2008 r.) - Farma w Bolton; *VII (2009 r.) - Erindale Park w Mississauga; *VIII (2010 r.) - Dom Związku Narodowego Polskiego w Toronto; *IX (2011 r.) - Dom Związku Narodowego Polskiego w Toronto; *X (2013 r.) - U Ryszarda i Reginy Światowiec w Mississauga. W 25-letniej historii spotkań przewinęło się wiele osób, które w różnym stopniu pomogły w ich organizacji, a największy wkład wnieśli : Marek Paprocki, Zbigniew i Dorota Makuchowie, Alicja Polak, Mirosław i Marzelena Piękosiowie, Maciej i Aneta Krawcowie oraz Ryszard i Regina Światowcowie.

 

„SPOTKANIE”, plenerowa rzeźba artysty rzeźbiarza Romualda Grodzkiego z Warszawy, wykonana z masy betonowej w ramach I Ogólnopolskich Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec-1969”. Ustawiono ją w parku Oborskich. Dotyk rąk dwóch wysmukłych postaci symbolizuje moment ich radosnego spotkania.

 

SPÓŁDZIELCZA (ULICA), administrowana przez Mielecką Spółdzielnię Mieszkaniową ślepa ulica w północnej części osiedla M. Kopernika. Ma 230 m długości i łukowaty kształt. Posiada nawierzchnię z trylinki, chodniki z płytek i parkingi z kostki brukowej. Dla kilku wielorodzinnych budynków mieszkalnych i Przedszkola Miejskiego nr 4 jest jedynym połączeniem z ulicą J. Kusocińskiego i tym samym z siecią ulic tej części miasta. Powstała na początku lat 70. XX w., w czasie dynamicznej budowy tego pierwszego osiedla MSM. Nazwę otrzymała 26 XI 1971 r.

 

SPÓŁDZIELNIA MIESZKANIOWA LOKATORSKO-WŁASNOŚCIOWA, została utworzona na zebraniu założycielskim 11 IX 1987 r. jako Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa przy WSK „PZL-Mielec”. Wtedy to uchwalono statut, określono program działalności i zobowiązano zarząd do zarejestrowania Spółdzielni. Rejestracja w Sądzie Rejonowym w Rzeszowie Wydział I Cywilny nastąpiła w dniu 28 XII 1987 r. Podstawowym celem SMLW była pomoc członkom w budownictwie jednorodzinnym poprzez koordynację prac zespołów budujących domy jednorodzinne w zabudowie szeregowej (tzw. szeregówki) przy ul. Kasztanowej i K. Szymanowskiego. W 1988 r. rozszerzono działalność o budownictwo wielorodzinne i do 28 II 1992 r. zrealizowano na osiedlu Smoczka „Zadanie nr 13”, składające się z 7 budynków wielorodzinnych (223 mieszkania), infrastruktury technicznej i małej architektury. W związku ze zmianami strukturalnymi w WSK usamodzielniono się i na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 22 III 1993 r. zmieniono nazwę na: Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa. Równocześnie zrealizowano kompleks mieszkaniowo-usługowy przy ul. ks. P. Skargi 5 i 7, w którego skład weszły dwa budynki (117 mieszkań) i część usługowa w systemie komercyjnym. Inwestycję tę zakończono 30 IV 1995 r. Kolejnym przedsięwzięciem był zespół mieszkaniowo-usługowy przy ul. Drzewieckiego 31, zakończony w październiku 1998 r. Do użytku oddano 33 mieszkania oraz lokale i garaże w systemie komercyjnym. W 1998 r. rozpoczęto budowę zespołu 10 domów jednorodzinnych szeregowych wraz z garażami przy ul. Jaworowej. Zakończenie robót nastąpiło 18 V 2000 r. W pierwszych latach XXI w. wykonano kompleks mieszkaniowo-usługowy przy ul. Akacjowej, złożony z 47 mieszkań jednokondygnacyjnych, 4 mieszkań dwukondygnacyjnych wraz z garażami, 21 garaży oraz lokali handlowych i usługowych. Wymieniowe zadania inwestycyjne przejęto do działalności administracyjnej, zapewniając nadzór nad eksploatacją i bieżącą konserwację zasobów. Siedziba SML-W znajduje się w budynku Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego przy ul. S. Żeromskiego 19.

 

SPÓŁDZIELNIA POMOCNICZA SZEWCÓW I CHOLEWKARZY, została założona 10 I 1949 r. na zebraniu mieleckich szewców i cholewkarzy, prowadzonym przez szewca Józefa Kusia, w świetlicy OSP Mielec przy ul. J. Kilińskiego. Spółdzielnię zarejestrowano 7 IV 1949 r. w Sądzie Okręgowym w Tarnowie. Tworzyło ją 16 członków, którzy prowadzili zakłady wieloosobowe lub jednoosobowe. Na podstawie zatwierdzonego statutu Spółdzielnia otrzymała prawo do m.in.: organizowania zbytu wyrobów wytwarzanych przez członków, prowadzenia sklepów i magazynów z tymi wyrobami, łączenia zakładów i wspólnego użytkowania maszyn, zakładania i prowadzenia wspólnych składów, przyjmowania wspólnych zamówień, uczestniczenia w przetargach oraz udzielania członkom kredytów i poręczeń wobec osób trzecich. Pierwszy zarząd stanowili: Ludwik Goryl, Wincenty Boryczko i Jan Dudek. 11 III 1951 r., w czasie Walnego Zebrania SPSiCh, zmieniono statut i nazwę na Rzemieślnicza Spółdzielnia Pracy Wielobranżowa „Pokój”.

 

SPÓŁDZIELNIA PRACY „ODZIEŻ”, powstała 21 X 1945 r. w Mielcu jako Kobieca Spółdzielnia Wyrobów Dzianych. Założyło ją 30 kobiet. Rejestracji dokonano w Starostwie Powiatowym w Mielcu i w Wydziale II Handlowym Sądu Okręgowego w Tarnowie 27 IX 1946 r. Pierwszy zarząd stanowiły: Maria Baran, Jadwiga Krawiec i Karolina Kisiel. Początkowo Spółdzielnia nie miała własnych pomieszczeń produkcyjnych, a usługi i zlecenia wykonywano poprzez pracę chałupniczą (w prywatnych domach członkiń).  Poza pracami dziewiarskimi wykonywano naprawy odzieży i usługi pralnicze oraz organizowano kursy gotowania i pieczenia. W 1950 r. zmieniono nazwę na Spółdzielnia Pracy Konfekcyjnej im. Małgorzaty Fornalskiej oraz ukierunkowano się na wykonywanie konfekcji lekkiej. Dla realizacji tego zadania pozyskano barak murowany na zboczu Góry Cyranowskiej, zajmowany wcześniej przez przedsiębiorstwo budowlane. W latach 50. rozszerzono zakres produkcji o konfekcję wszelkiego rodzaju, m.in. odzież męską, a także o bieliznę pościelową. W tym czasie utworzono kilka małych zakładów na terenie miasta. W związku z rosnącym zapotrzebowaniem na konfekcję męską podjęto decyzję o przekazaniu z dniem 31 XII 1956 r. małych zakładów usługowych do Spółdzielni Pracy Usług Różnych w Mielcu i przestawieniu się na produkcję odzieży męskiej. Planowy zbyt zapewniały umowy z hartownią w Rzeszowie i inne przedsiębiorstwa handlowe na terenie województwa rzeszowskiego. Na początku lat 60. sytuacja Spółdzielni była na tyle dobra, że w 1963 r. podjęto trud budowy własnego zespołu obiektów przy ul. T. Kościuszki i w 1965 r. oddano go do użytku. W czasie Walnego Zgromadzenia 12 VIII 1964 r. zmieniono nazwę na Spółdzielnia Pracy „Odzież” w Mielcu. Zatrudniano wówczas około 100 osób. W tym czasie podjęto produkcję eksportową do I i II obszaru płatniczego. W celu systematycznego podnoszenia jakości produkcji w 1965 r. zgłoszono akces do Krakowskiego Zrzeszenia Producentów Ubrań Męskich przy ZPO „Vistula” w Krakowie, uzyskując w zamian pomoc w zakresie nowoczesnych technologii produkcji i zaopatrzenia w materiały dobrej jakości. To pozwoliło na podjęcie na większą skalę produkcji eksportowej (ubiory męskie i damskie, okrycia damskie) do m.in.: Francji, Holandii, Kuwejtu, Libii, RFN, USA, Włoch i ZSRR. W 1969 r. nawiązano współpracę z Tekstil-Kombinatem w Cottbus (NRD), dla którego wykonywano zamówienia na kostiumy damskie. Rozwój produkcji spowodował potrzebę zabezpieczenia większej powierzchni, toteż jeszcze w 1969 r. na głównym budynku nadbudowano trzecią kondygnację. W latach 70. zadbano także o dopływ wykwalifikowanej kadry, tworząc wspólnie z Zespołem Szkół Zawodowych nr 1 Oddział Zasadniczej Szkoły Odzieżowej. W 1976 r. uruchomiono drugi zakład produkcyjny w budynku przy ul. H. Sienkiewicza 1 („Kazanówka”), w 1979 r. przejęto od Usługowo-Wytwórczej Spółdzielni Pracy „Przyszłość” zakłady krawieckie i kuśnierskie. Na początku lat 80. zatrudniano 850 osób dorosłych i 100 uczniów. W latach 1982-1985 rozbudowano główną siedzibę przy ul. T. Kościuszki, oddając do użytku budynek produkcyjno-socjalny, stołówkę pracowniczą i zaplecze magazynowe. W czasie uroczystego zgromadzenia członków SP „Odzież” w dniu 19 IX 1986 r., zorganizowanego z okazji 40-lecia jej działalności, wręczono Spółdzielni sztandar, ufundowany przez Centralny Związek Spółdzielczości Pracy. Narastający kryzys społeczno-gospodarczy państwa w latach 80. i głębokie przemiany ustrojowe po 1989 r. negatywnie wpłynęły na dalsze funkcjonowanie Spółdzielni. Zaciągnięte, a niespłacane kredyty spowodowały złą sytuację finansową i podjęcie przez walne zgromadzenie Spółdzielni w marcu 1992 r. uchwały o jej likwidacji. Funkcję likwidatora powierzono Krystynie Juras. Z dniem 31 VIII 1992 r. wypowiedziano pracę 760 osobom, a w grudniu 1992 r. Spółdzielnia została zlikwidowana. Dwie linie produkcyjne zakupił prywatny przedsiębiorca z Mielca i rozpoczął produkcję odzieży. (Szerzej w haśle „Modentex”.) 

Prezesi: Maria Baran (1945-1949), Aleksandra Bittner (1950-1953), Kazimierz Mazur (1953-1955), Michał Kędzior (1955-1963), Władysław Kowalski (1963-1981), Stefan Kucharski (1982-1990).

 

SPÓŁDZIELNIA PRACY PIASKARZY „DOSTAWA” W RZOCHOWIE, powstała w 1949 r. Zajmowała się eksploatacją żwiru rzecznego na wyrobiskach w korycie rzeki Wisłoki w rejonach Pustyni, Dąbia, Rzochowa, Mielca i Jaślan. Żwir wydobywano czerpakami do szerokich i płaskich łodzi, następnie składowano na brzegu, skąd furmankami dostarczano na kolejową rampę towarową w Rzochowie. Także w Rzochowie wydobywano piasek żółty bitumiczny i wywożono koleją lub samochodami. Odbiorcami żwiru i piasku były firmy budowlane, które budowały m.in. bloki mieszkalne i obiekty przemysłowe na terenie Polski południowej, m.in. w Dębicy, Jaśle, Krakowie i Nowej Hucie, Krośnie, Rzeszowie, Sanoku i Tarnowie. Na początku lat 60. zatrudnienie wynosiło około 130 osób. Długoletnim prezesem był Michał Smaczniak, a głównymi księgowymi m.in. Mieczysław Jarosz, Bronisław Okoń i Stefan Rączka. W 1962 r. „Dostawa” została przejęta przez Spółdzielnię Pracy „Żwirobeton” w Dębicy.

 

SPÓŁDZIELNIA PRACY „POKÓJ”, powstała 11 III 1951 r. z przekształcenia Spółdzielni Pomocniczej Szewców i Cholewkarzy. Początkowo bazowała na zakładach swojej poprzedniczki oraz zakładzie stolarskim i zakładzie tapicerskim przy ul. T. Kościuszki, a w następnych latach powiększała się o kolejne zakłady różnych branży. Ponadto przy placu K. Świerczewskiego (rynek) prowadzono sklep z artykułami metalowymi, głównie wytwarzanymi przez własne zakłady. Pierwszy Zarząd Spółdzielni stanowili: Ludwik Goryl, Bolesław Zöllner iWincenty Boryczko, ale od 10 I 1952 r. prezesem Zarządu został wybrany Stanisław Weryński – były właściciel zakładów meblowych i stolarni przy ul. T. Kościuszki. W 1953 r. skupiano już 25 zakładów z Mielca oraz powiatów mieleckiego, tarnobrzeskiego i kolbuszowskiego, w tym: 8 szewskich, 3 stolarskie, 3 tapicerskie, 3 tartaki i 2 krawieckie. W 1954 r., z powodu wewnętrznych konfliktów, odłączyli się szewcy, cholewkarze i rymarze, tworząc Rzemieślniczą Spółdzielnię Pracy Branży Skórzanej w Mielcu. 9 XI 1956 r. do Spółdzielni Pracy Usług Różnych przekazano 10 zakładów o różnych specjalnościach. Szczególnie wysoką jakość produkcji osiągnięto w zakładzie stolarskim przy ul. T. Kościuszki, gdzie pod kierunkiem wybitnej klasy mistrzów – Jakuba Krzaka i Ignacego Wiecha – produkowano części wyposażenia do gabinetów  m.in. prezydenta B. Bieruta i ministrów. W 1962 r. zawężono teren działania do powiatu mieleckiego, przekazując zakłady w innych powiatach do właściwych terenowo spółdzielni. W tym okresie kondycja finansowa mieleckiej Spółdzielni była dobra, ale zarzucano jej zbyt małe inwestowanie w unowocześnianie zakładów. Po przejściu S. Weryńskiego na emeryturę (XII 1965 r.) kolejni, zmieniający się prezesi i inni członkowie władz nie zdołali polepszyć tej sytuacji, na co także duży wpływ miał kryzys społeczno-gospodarczy kraju. Próbowano także restrukturyzować Spółdzielnię przy zmianach nazwy i statutu. W czasie walnego zgromadzenia 31 VIII 1966 r. zmieniono nazwę na Spółdzielnia Pracy „Pokój”, a 31 V 1969 r. na Wielobranżowa Spółdzielnię Pracy „Pokój”. Produkowano wówczas artykuły budowlane, chemiczne, drzewne, elektrotechniczne, metalowe i papiernicze, a podobne dziedziny obejmowały zakłady usługowe. Sporą aktywność przejawiała natomiast świetlica, która funkcjonowała w pawilonie przy ul. T. Kościuszki. Działały tam m.in. zespół teatralny, koło plastyczne i zespoły muzyczne. Organizowano imprezy artystyczne i rozrywkowe, m.in. dyskoteki. (Budynek ten nazywano „Stodołą”.) Także w pierwszych latach 70. sytuacja Spółdzielni nie poprawiła się i po stosownych uzgodnieniach – 19 VI 1973 r. w czasie Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia – zapadła decyzja o przyłączeniu się do Powiatowej Spółdzielni Pracy Usług Wielobranżowych „Przyszłość” w Mielcu.

Prezesi: Stanisław Weryński (1952-1965), Edward Żywiecki (1965-1969), Adam Brożonowicz (1969-1973). 

Członkowie zarządu w latach 1949-1973: Ludwik Goryl, Wincenty Boryczko, Jan Dudek, Bolesław Zöllner, Bolesław Rarus, Mieczysław Grzelak, Stanisław Zegarliński, Roman Szabat, Julia Kuzak.

 

SPÓŁDZIELNIA RZEMIEŚLNICZA „WIELOBRANŻOWA”, powstała z inicjatywy Zarządu Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu, początkowo jako Rzemieślnicza Spółdzielnia Zaopatrzenia i Zbytu. Pierwsze walne zebranie zorganizowano w październiku 1963 r., a po przeprowadzeniu procedury rejestracyjnej rozpoczęto funkcjonowanie od 1 II 1964 r. W skład Spółdzielni weszło wówczas 56 rzemieślników. Do pierwszego zarządu zostali wybrani inicjatorzy: Tadeusz Strzała – prezes i Stanisław Polit – zastępca prezesa oraz członkowie: Antoni Madeja, Zygmunt Bryja i Kazimierz Toczyński. Najważniejszymi pracami, które wówczas wykonywano, były: nawiązywanie i rozwijanie współpracy z jednostkami gospodarki uspołecznionej, poszukiwanie rynków zbytu dla mieleckich rzemieślników oraz pomoc przy zaopatrywaniu rzemiosła w materiały i surowce. Korzystne wyniki Spółdzielni w pierwszych latach zachęcały fachowców pracujących w zakładach uspołecznionych do podejmowania własnej działalności pod szyldem Spółdzielni. Najczęściej były to warsztaty związane z rozwijającym się przemysłem samochodowym. W 1966 r. Spółdzielnia miała już 108 członków w 51 zakładach. Zorganizowano bazę, zaplecze techniczne i środki transportowe. Dla zapewnienia zbytu wyrobów na terenie kraju uczestniczono w przetargach i giełdach towarowych oraz targach gospodarczych, najczęściej w Poznaniu. Eksponowano tam m.in.: akcesoria samochodowe, artykuły gospodarstwa domowego i wyroby pamiątkarskie. Wysoka jakość niektórych produktów pozwalała na zawieranie umów międzynarodowych i eksport, m.in. do Czechosłowacji i ZSRR. Drugą ważną sferą działalności były usługi, których obroty podlegały jednak większym wahaniom, głównie z powodu ograniczeń w kooperacji z gospodarką uspołecznioną. W 1973 r. zmieniono nazwę na „Rzemieślnicza Spółdzielnia Wielobranżowa”, ale nie zmieniono kierunków działalności ani struktury. W 1975 r. oddano do użytku okazały Dom Rzemiosła u zbiegu ulic Krótkiej i 15 Grudnia (później 3 Maja.). Umieszczono w nim biura Spółdzielni i Cechu Rzemiosł Różnych, kilkanaście zakładów usługowych, salę konferencyjną i sklep z wyrobami mieleckiego rzemiosła. Rozwinięto też różne formy działalności kulturalno-oświatowej. W tym czasie wybudowano także kilka dalszych obiektów spółdzielczych: pawilon usługowo-handlowy przy ul. K. Pułaskiego, zakład przerobowy podrobów mięsnych przy ul. E. Drużbackiej i bazę magazynowo-transportową w Wojsławiu. Rosła ilość zakładów zrzeszonych w Spółdzielni; np. w 1978 r. było ich prawie 200, a w 1979 r. – 219. Nawiązanie współpracy z warszawskim „Remexem” oraz wysoka jakość mieleckich wyrobów w krótkim czasie zaowocowały zawarciem nowych kontraktów z zagranicą i zwiększonym eksportem. Na przełomie lat. 70. i 80. mielecka „Wielobranżowa” była jedną z najlepszych spółdzielni tego typu w Polsce. Narastający kryzys gospodarczy i później polityczny w latach 80. niekorzystnie wpłynęły na dalsze losy rzemiosła i samej Spółdzielni. Liczne kłopoty spowodowane były takimi czynnikami jak: inflacja, niestabilne ceny, braki materiałowe oraz związane z nimi trudności z terminami wykonawstwa i jakością wykonania. Z roku na rok ubywało zakładów usługowych. Drastycznie spadły wpływy z eksportu, bowiem tylko wyroby rzemiosła artystycznego i metaloplastyka znajdowały zagranicznych nabywców. Rosła jedynie produkcja antyimportowa, głównie części zamiennych do samochodów. Przemiany polityczne i gospodarcze po 1989 r. spowodowały dalsze zmiany w funkcjonowaniu Spółdzielni. Część rzemieślników zrezygnowała z członkowstwa, stopniowo ograniczano działalność kulturalno-oświatową. W tej sytuacji zredukowano kadrę administracyjną i uzyskane pomieszczenia wynajęto różnym podmiotom gospodarczym. Jednocześnie unowocześniano funkcjonowanie Spółdzielni. W 1993 r. rozpoczęło działalność Biuro Obrachunkowe, które w późniejszych latach uzyskało Licencje Ministra Finansów oraz certyfikat ISO 9001:2000. W 1995 r. skomputeryzowano Spółdzielnię poprzez wdrożenie programów finansowo-księgowych i sprzedaży. Uczestniczono nadal w różnych formach targów i wystaw, m.in. w V Targach Mieleckich (uzyskano wyróżnienie), Międzynarodowych Targach Podkarpackich (2002) oraz Międzynarodowej Wystawie Rzemiosła i Rękodzieła Mielec – Mukaczewo w Mielcu (2003). W 2004 r. oddano do użytku obiekty magazynowe w Woli Mieleckiej (wyposażone w nowoczesny sprzęt do przeładunku) i przeniesiono do nich hurtownię stali. Odtąd hurtownia systematycznie poszerza ofertę towarów do sprzedaży. W 2005 r. wdrożono i certyfikowano System Zarządzania Jakością zgodnie z wymaganiami normy ISO 9001:2000. Aktualnie SP „Wielobranżowa” skupia 119 członków z Mielca i okolic. Prowadzi następujące formy działalności: sprzedaż materiałów hutniczych, pośrednictwo w sprzedaży towarów wyprodukowanych przez rzemieślników – członków Spółdzielni, pośrednictwo w nawiązywaniu współpracy kooperacyjnej, prowadzenie Biura Obrachunkowego 

i wynajem lokali do prowadzenia działalności gospodarczej.

Prezesi Zarządu: Tadeusz Strzała – społecznie (1964-1973), Piotr Ludian (1973-1975), Józef Kamiński (1975-1989), Anna Maj (1989-1990), Stanisław Kania (1990-1992), Bronisław Malec (1993-1995), Zygmunt Trybulec (1995–)

Kierownicy Spółdzielni: Edward Mazur (1964-1970), Piotr Ludian (1970-1973).

 

SPÓŁKA ROLNICZO-HANDLOWA „KŁOS”, powstała w 1911 r. w celu rozwijania rolnictwa poprzez sprzedaż sprzętu i materiałów potrzebnych gospodarstwom rolnym: maszyn rolniczych, materiałów budowlanych, węgla, nawozów i nasion. Jej założycielami i członkami zarządu byli m.in.: inż. Jan Haładej, Hieronim Kaysiewicz, Jan Skrzypek i Szczepan Tarnowski. Siedziba Spółki znajdowała się przy ul. Pańskiej (później J. Piłsudskiego i A. Mickiewicza), a magazyny w pobliżu stacji kolejowej przy ul. Kolbuszowskiej (później Wolności). Wchodziła w skład Krakowskiego Syndykatu Rolniczego. W okresie międzywojennym prosperowała dobrze. Funkcjonowała, choć z kłopotami i bez nazwy „Kłos”, także w okresie okupacji hitlerowskiej. Po II wojnie światowej jej majątek przejął Powiatowy Zarząd Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”.

 

  • Jan Spring

    Jan Spring

SPRING JAN, urodzony 22 VII 1914 r. w Krakowie, syn Franciszka i Marii z Boryńskich. Całe dzieciństwo przeżył w Mielcu, tu uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum (do IV klasy włącznie). Wychowywał się w rodzinie o dużych tradycjach patriotycznych, bowiem dziadek i pradziadek (Boryńscy) brali udział w powstaniu styczniowym, a ojciec walczył w I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej. Od klasy V kontynuował naukę w IX Państwowym Gimnazjum im. H. Wrońskiego w Krakowie i w nim zdał maturę w 1934 r. Obowiązkową służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim i 1 I 1937 r. został mianowany podporucznikiem rezerwy. Ukończył Państwowe Pedagogium w Krakowie i uzyskał tytuł magistra filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Po studiach uczył w Szkole Podstawowej nr 3 w Krakowie. W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany do macierzystego 10 Pułku Artylerii Ciężkiej w Przemyślu, a następnie otrzymał przydział do 22 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej w 22 Dywizji Piechoty Górskiej (Armia „Kraków”) i brał udział w wojnie obronnej 1939 od do 20 września. Wtedy to pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli niemieckiej. W obozach niemieckich (Stalag II D w Stargardzie, Oflag II B w Arnswalde, Oflag II D Gross Born i Stalag X B w Sandbostel) przebywał do 29 IV 1945 r. W Gross Born (aktualnie Borne – Sulinowo) uczestniczył w organizacji konspiracyjnych kursów zawodowych pełniąc funkcję sekretarza i wykładowcy Instytutu Pedagogicznego. (Jednym ze słuchaczy był gen. Ludwik Kmicic-Skrzyński, jeden z siedmiu pierwszych ułanów Beliny-Prażmowskiego w 1914 r., a później dowódca Podlaskiej Brygady Kawalerii.) Po wyzwoleniu znalazł się w brytyjskiej strefie okupacyjnej i już w sierpniu 1945 r. powierzono mu funkcję instruktora oświatowego w polskiej szkole przy 131 Polskim Skrzydle Myśliwskim na terenie lotniska w Ahlhorn koło Oldenburga, a celem tej szkoły było uzupełnienie wykształcenia szeregowych i podoficerów. Po przeniesieniu tej jednostki do Anglii pozostał w Niemczech, m.in. współorganizował I Polską Szkołę w Berlinie dla dzieci dość licznej grupy Polonii w Niemczech i pracowników Polskiej Misji Wojskowej i Misji Handlowej, a następnie pracował w niej jako nauczyciel. (Jednym z uczniów był Daniel Passent, później słynny publicysta.) Po powrocie do Krakowa w sierpniu 1950 r. pracował w szkolnictwie zawodowym, m.in. pełnił funkcję wicedyrektora Liceum Felczerskiego w Krakowie, a następnie w szkolnictwie podstawowym, m.in. był dyrektorem jednej z krakowskich szkół. W 1951 r. ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i uzyskał tytuł magistra filozofii. Dwukrotnie brał udział w ćwiczeniach wojskowych i został awansowany do stopnia kapitana. W 1975 r. przeszedł na emeryturę. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej, m.in. był wiceprezesem Zarządu Dzielnicowego ZBoWiD w Nowej Hucie oraz radnym Dzielnicowej Rady Narodowej w Nowej Hucie. Wyróżniony został m.in.: Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”, Medalem „Zwycięstwa i Wolności”, Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalami 30–lecia i 40–lecia Polski Ludowej, Odznaką Grunwaldzką, Odznaką Tajnej Organizacji Nauczycielskiej, Srebrnym „Medalem Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Odznaką Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej, Odznaką „Za Zasługi dla ZBoWiD” i Odznaką „Zasłużonego Działacza Frontu Jedności Narodu”. Utrzymuje kontakty z Mielcem.

 

SPYCHAJ JAN, cechmistrz cechu sukienniczego w Mielcu, wymieniany w 1772 r.

 

SPYCHAJEWSKI TOMASZ (ksiądz), urodził się w 1740 r. w Mielcu. Studiował teologię w seminarium Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo w Krakowie – Stradomiu i w 1766 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafii Przemienienia Pańskiego w Radomyślu Wielkim, a następnie w parafii św. Mateusza w Mielcu pełnił funkcję komendarza (pełnomocnika proboszcza ks. Hugo Kołłątaja, rezydującego poza mielecką parafią w latach 1777-1782). W latach 1782-1784 zarządzał parafią w Mielcu, a w 1784 r. został mianowany jej proboszczem. Był też dziekanem dekanatu mieleckiego. W 1785 r. założył nowe księgi metrykalne według zaleceń austriackich. Dbał również o kościół filialny Wszystkich Świętych w Chorzelowie i kilkakrotnie go remontował. Z jego inicjatywy do kościoła św. Mateusza dobudowano w 1795 r. wieżę, doprowadził do wybudowania muru wokół kościoła i cmentarza przykościelnego oraz odnowienia (lub zakupienia) organów i chóru muzycznego w kościele. Miał też swój udział w wyposażeniu kościoła w ołtarze przez współwłaściciela miasta Michała Ossolińskiego. Pełnił także funkcję nadzorcy szkolnego dystryktu mieleckiego. W testamencie sporządzonym w 1805 r. zapisał kwotę 2000 zł dla „nauczyciela szkółki mieleckiej”. Zmarł 8 III 1808 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym nad Wisłoką.

 

SROCZYŃSKI STEFAN, urodzony 10 IV 1890 r. w Wojsławiu, powiat mielecki, syn Włodzimierza i Marii z Taborskich. Uczył się w kilku gimnazjach, maturę zdał w Szkole Realnej we Lwowie w 1908 r. Studia odbył w Wyższej Szkole Inżynierii Rolnej w Wiedniu i Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Na wieść o powstaniu polskiego wojska zgłosił się do rotmistrza Władysława Beliny-Prażmowskiego (X 1914 r.) i odtąd w I Brygadzie Legionów Polskich brał udział w jej działaniach wojennych. Był dowódcą szpitala końskiego, a później dowodził plutonem w 3 szwadronie i wyróżnił się w walkach pod Optową. W styczniu 1917 r. został awansowany do stopnia chorążego kawalerii. Po rozformowaniu pułku w 1917 r. mieszkał we własnym majątku koło Szczucina. Do służby w polskim wojsku powrócił na początku listopada 1918 r. W latach 1918-1922 był kolejno: adiutantem w Dowództwie Powiatu Wojskowego w Dąbrowie Tarnowskiej, dowódcą plutonu w 7 pułku ułanów, oficerem operacyjnym w I Brygadzie Jazdy i dowódcą szwadronu sztabowego w 7 pułku ułanów. Otrzymał stopień rotmistrza kawalerii. Po ukończeniu kursu w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu został urlopowany (2 I 1922 r.). Od 22 II 1925 r do 31 X 1935 r. ponownie służył w wojsku, obejmując stanowiska: dowódcy szwadronu w garnizonie w Mińsku Mazowieckim, kierownika referatu w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie i pracownika Biura Personalnego tegoż ministerstwa. Odbył także praktykę w Ministerstwie Skarbu w Warszawie. Ukończył kursy w Centralnej Szkole Kawalerii (1926) i Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1931). Awansował do stopnia majora kawalerii. Po przejściu w stan spoczynku powierzono mu stanowisko dyrektora biura osobowego w dyrekcji Państwowego Monopolu Tytoniowego w Warszawie. Udzielał się społecznie w organizacjach wojskowych. W obliczu zagrożenia wojennego w sierpniu 1939 r. został zmobilizowany i przydzielony do gen. Janusza Głuchowskiego – I wiceministra w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Po wybuchu wojny i ewakuacji rządu znalazł się w Rumunii, a następnie przedostał się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i dowodził oddziałem, a później pełnił funkcję oficera personalnego w Inspektoracie Zarządu Wojskowego w Londynie. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych. Po II wojnie światowej mieszkał w Wielkiej Brytanii i tam zmarł 29 X 1953 r.

 

  • Maria Sroka

    Maria Sroka

SROKA MARIA (z domu WERYŃSKA), urodzona22 IX 1937 r. w Partyni, pow. mielecki, córka Pawła i Pauliny z domu Lenart. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczyń Przedszkoli w Tarnowie. Po maturze w 1957 r. rozpoczęła pracę zawodową  w Przedszkolu WSK w Dębicy. W 1962 r. przeniosła się do Mielca i podjęła pracę w Przedszkolu nr 2 WSK. W 1972 r. została mianowana dyrektorem Państwowego Przedszkola nr 4 w Mielcu. Zorganizowała tę placówkę i doprowadziła do uzyskania przez nią wysokiego poziomu pracy dydaktyczno-wychowawczej. W 1977 r. ukończyła wyższe studia zawodowe w zakresie pedagogiki przedszkolnej w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie. Na emeryturę przeszła w 1988 r. Udzielała się społecznie w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej jako członek Komisji Społeczno-Kulturalnej. Współpracowała z Osiedlowym Domem Kultury MSM i była współorganizatorem wielu osiedlowych imprez dla dzieci w wieku przedszkolnym. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania (1974).

 

SROKOWSKI KAROL, urodzony w 1841 r. w Złotnikach. Jako ochotnik brał udział w powstaniu styczniowym 1863 r., prawdopodobnie w oddziale gen. Edmunda Różyckiego. Po klęsce powstania udał się na emigrację. Po powrocie około 1880 r. pracował w Radzie Powiatowej w Mielcu.

 

STABNICKI JERZY, urodzony 5 I 1961 r. w Zabrzu, syn Józefa i Karoliny z domu Ogiba. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1982 r. W latach 1982-1984 odbył zasadnicza służbę wojskową. Trenował piłkę nożną w „Stali” Mielec. Był też członkiem sekcji spadochronowej Aeroklubu Mieleckiego oraz ratownikiem wodnym WOPR. Od 1985 r. jest instruktorem nauki jazdy w Szkole Nauki Jazdy „Motos” oraz pilotem wycieczek zagranicznych. W 1993 r. ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek nauczycielsko-trenerski) i uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego. Od wielu lat jest Honorowym Dawcą Krwi. Dotychczas oddał 45 900 ml krwi. Za tę niezwykle humanitarną działalność został wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową PCK IV st. i Zasłużony Honorowy Dawca Krwi I stopnia.

 

  • Adam Stach

    Adam Stach

STACH ADAM JERZY, urodzony 28 VIII 1917 r. w Nowym Targu, syn Teodora i Heleny z Kisielewskich. Uczęszczał do Gimnazjum im. J.A. Komeńskiego w Lesznie, ale z powodu choroby przerwał naukę w IV klasie. Po odzyskaniu zdrowia rozpoczął naukę i praktykę w laboratorium dentystycznym. Wiele czasu poświęcał na działalność społeczną. Udzielał się w Polskim Czerwonym Krzyżu, Caritasie, Obronie Ziem Zachodnich i Towarzystwie Czytelni Ludowych, w którym przez pewien czas był wiceprezesem. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako zastępca dowódcy oddziału Czerwonego Krzyża, przydzielonego do Wojska Polskiego. Pod Łowiczem dostał się do niewoli niemieckiej, ale udało mu się uciec i powrócić do Leszna. W listopadzie 1939 r. otrzymał wraz z rodziną nakaz opuszczenia Leszna i przeniesienia się do Generalnego Gubernatorstwa. Zamieszkał w Krakowie i podjął pracę w fabryce chemiczno-farmaceutycznej. Po roku przeniósł się do hurtowni materiałów fotograficznych i optycznych W. Micherdzińskiego, ale w 1942 r. zrezygnował z tej pracy i otworzył nielegalny gabinet dentystyczny. W 1943 r. został aresztowany jako podejrzany o kolportaż prasy podziemnej i przewieziony do obozu w Augsburgu. Szczęśliwym trafem został przydzielony do pomocy kalekiemu niemieckiemu dentyście i tak dotrwał do końca wojny. Po powrocie do kraju w 1945 r. zdał egzamin przed Państwową Komisją Egzaminacyjną przy Poliklinice Stomatologicznej w Poznaniu. W późniejszych latach pracował w Służbie Zdrowia i prowadził prywatną praktykę m.in. w Suchej Beskidzkiej, Jeleśnej i Tarnowie. Do Mielca przybył w 1968 r. i wspólnie z lek. med. Danutą Dębicką  prowadzili gabinet lekarsko dentystyczny w ramach Spółdzielni Pracy w Rzeszowie. Po pewnym czasie, w związku z przejściem D. Dębickiej do lecznictwa szkolnego, prowadził przez wiele lat gabinet sam. W latach 70. był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wywodził się z rodziny o dużych tradycjach i zainteresowaniach humanistycznych, toteż jeszcze w okresie międzywojennym pisywał do gazet – „Głos Leszczyński” i „Kurier Zachodni”. W czasie wojny i w późniejszych latach pisał opowiadania i nowele, ale mimo dobrych referencji Stefana Kisielewskiego „Kisiela” (kuzyna żony) nie zostały wydrukowane. Pierwszą książkę pt. Ostatnia spowiedź wydał dopiero w Mielcu w 2001 r. Przygotowywał do wydania drugą – Siódma stokrotka, ale prace nad nią przerwała śmierć 11 VII 2001 r.  Spoczywa na cmentarzu „Na Krzyżu” w Tarnowie.

 

  • Roman Stachiewicz

    Roman Stachiewicz

STACHIEWICZ ROMAN, urodzony 2 I 1928 r. w Chorzelowie koło Mielca. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1947 r. Studiował na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a następnie w Szkole im. Wawelberga w Warszawie. Nie mogąc pogodzić się z nowym ustrojem, wprowadzanym w Polsce od 1944 r., jesienią tego roku wstąpił do konspiracyjnej mieleckiej Drużyny Szarych Szeregów im. J. Wiśniowieckiego. Został włączony do zastępu „Rysie” i otrzymał pseudonim „Ryś 8”. Po wojnie pozostał w konspiracji jako członek Tajnej Niepodległościowej Drużyny Harcerskiej im. J. Wiśniowieckiego, występującej też pod nazwą WiS (Wolność i Sprawiedliwość). Zginął 3 XI 1951 r. w Warszawie, w czasie przypadkowego zatrzymania i szarpaniny z milicjantami. Nie wiadomo, gdzie został pochowany. Rodzinie odmówiono wydania zwłok. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

 

  • Jerzy Stachnik

    Jerzy Stachnik

STACHNIK JERZY, urodzony 22 VI 1933 r. w Paszczynie, powiat dębicki, syn Franciszka i Leokadii z domu Żurek. Uczeń Gimnazjum Mechanicznego w Dębicy. W roku 1950 podjął pracę w WSK Mielec i w tym samym roku rozpoczął naukę w Technikum Mechanicznym, maturę zdał w 1953 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej ukończył w 1963 r. i otrzymał tytuł inżyniera mechanika. Ukończył Studia Podyplomowe Ekonomiki Przemysłu dla inżynierów w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1972–1974). W okresie nieprzerwanego zatrudnienia w WSK Mielec (33 lata) pracował na stanowisku tokarza, ślusarza, mistrza, technologa oraz kierownika Wydziału Przyrządowego. W roku 1976 został powołany na stanowisko zastępcy Dyrektora Ośrodka Badawczo--Rozwojowego Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Był autorem wielu przyjętych wniosków racjonalizatorskich. Za wkład pracy w przygotowanie i uruchomienie produkcji kombajnów zbożowych „Bizon” otrzymał w 1972 r. Złoty Krzyż Zasługi. Brał udział w pracy zespołu, który opracował konstrukcję, wykonał prototypy i przygotował do produkcji nowy samolot rolniczy dużego udźwigu PZL M-15, za co w roku 1976 otrzymał nagrodę Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. W roku 1980 otrzymał Nagrodę Państwową Drugiego Stopnia w dziedzinie techniki za udział w opracowaniu samolotu rolniczego średniego udźwigu PZL M-18 „Dromader”. Pod koniec 1982 roku przeszedł na wcześniejszą emeryturę. W latach 1986–1993 pracował w Krakowskim Przedsiębiorstwie Robót Drogowych O/Mielec. Wyróżniony Złotym Krzyżem Zasługi (1972), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1983) oraz odznaczeniami Ministerstwa Przemysłu Maszynowego. Zmarł 21 IV 1998 r., spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

 

  • Witold Stachnik

    Witold Stachnik

STACHNIK WITOLD, urodzony 12 XI 1966 r. w Mielcu, syn Jerzego i Lidii z domu Danel. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1985 r. Studia na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończył w 1991 r. i otrzymał tytuł magistra. Ukończył Podyplomowe Studium Informatyki na Uniwersytecie Jagiellońskim (1992–1993). W roku 1991 pojął pracę w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu jako nauczyciel matematyki i informatyki. Współzałożyciel i opiekun Szkolnego Klubu Filmowego XYZ, który działał w latach 1993–1999. Autor wielu szkolnych podręczników pomocniczych dotyczących matury z matematyki, m.in. Zbiór zadań i zagadnień maturalnych z matematyki (13 wydań), Zbiór zadań maturalnych na ocenę celującą (9 wydań), Matura z matematyki. Przez wiele lat był członkiem wojewódzkiego zespołu maturalnego matematyków, w roku szkolnym 1998/1999 przewodniczył temu zespołowi. Po ukończeniu specjalistycznego kursu posiada uprawnienia egzaminatora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. W roku 1999 zakończył pracę w szkole i zajął się działalnością wydawniczą w Wydawnictwie Szkolnym OMEGA w Krakowie, którego jest prezesem. Jest też członkiem Polskiego Towarzystwa Matematycznego. Jego pozazawodowymi pasjami są brydż i fotografia. Jest czynnym zawodnikiem brydżowym i organizatorem zawodów brydżowych. Wyróżniony Srebrną Odznaką „Zasłużonego Działacza Brydża Sportowego”. Od 2006 r. pełni funkcję prezesa Tarnowskiego Związku Brydża Sportowego. Efekty fascynacji fotografią prezentowano m.in. na wystawie „Okiem okien” w Tarnowie i Mielcu. Jest współwłaścicielem firmy wydawniczej „Wydawnictwo Szkolne Omega Dariusz Jodłowski i Witold Stachnik s.j.” w Paszczynie koło Dębicy. Wydał m.in. kolejny autorski zbiór zadań maturalnych z matematyki na poziomie podstawowym i rozszerzonym Matura 2013. Jego pasją pozazawodową pozostaje brydż sportowy. Gra w zespole MPEC II Tarnów. Posiada tytuł Mistrza Międzynarodowego (MM). W 2011 r. został wybrany na prezesa Zarządu Małopolskiego Związku Brydża Sportowego.

 

  • Lech Stacho

    Lech Stacho

STACHO LECH ANDRZEJ, urodzony 2 VIII 1948 r. w Leśnej na Dolnym Śląsku, syn Jana i Władysławy z domu Sztejer. Od lat szkolnych trenował lekkoatletykę, specjalizując się w biegach średnich. Był zawodnikiem „Czuwaju” Przemyśl, plasował się w czołówce województwa. W latach 1967-1969 odbył zasadniczą służbę wojskową w 6. Pomorskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej w Krakowie i startował w barwach I-ligowego „Wawelu” Kraków. Od 26 VII 1969 r. został zatrudniony w WSK Mielec i oddelegowany do I-ligowej sekcji lekkoatletycznej FKS „Stal”. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Mielcu, a następnie AWF w Warszawie, gdzie otrzymał tytuł magistra wychowania fizycznego oraz studia podyplomowe na AWF we Wrocławiu, uzyskując kwalifikacje trenera lekkoatletyki II klasy. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako nauczyciel w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Smoczce i w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu. Od roku szkolnego 1988/1989 pracuje w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i S. Wigury w Mielcu, w tym od 1990 r. na stanowisku dyrektora szkoły. Ukończył kurs dla kadry kierowniczej w zakresie zarządzania oświatą. W ciągu ponad 16-letniego zarządzania placówką znacząco przyczynił się do jej wszechstronnego rozwoju, a zwłaszcza do unowocześnienia jej funkcjonowania. W 2010 r. został wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego i pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Rodziny, Zdrowia i Pomocy Społecznej oraz członka Komisji Rewizyjnej i Radzie Społecznej Szpitala Powiatowego w Mielcu. Po zakończeniu roku szkolnego 2011/2012 przeszedł na emeryturę.

 

  • Feliks Stachowicz

    Feliks Stachowicz

STACHOWICZ FELIKS, urodzony 27 VI 1951 r. w Pławie koło Mielca, syn Józefa i Matyldy z domu Drożdż. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1970 r. Studia na Wydziale Metali Nieżelaznych, Przeróbka Plastyczna i Metaloznawstwo Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył w 1975 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera metalurga. Także w 1975 r. został zatrudniony na Politechnice Rzeszowskiej w Rzeszowie na stanowisku asystenta i na uczelni tej pracuje nadal. W 1981 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych w AGH Kraków Wydział Metali Nieżelaznych, a w 1991 r. habilitację Politechnice Warszawskiej w Warszawie Wydział Mechaniczny Technologii i Automatyzacji. Także w 1991 r. został kierownikiem Katedry Przeróbki Plastycznej na Politechnice Rzeszowskiej, w latach 1996-1999 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Budowy Maszyn i Lotnictwa, a w latach 1999-2002 był dziekanem tego Wydziału. W 2000 r. otrzymał stopień profesora nauk technicznych. W 2005 r. został wybrany dziekanem WBMiL na kadencję 2005-2008. Jest członkiem Senatu Politechniki Rzeszowskiej (od 1991) i członkiem Sekcji Teorii Procesów Przeróbki Plastycznej Komitetu Metalurgii PAN (od 1993). Ponadto należy do SIMP i w latach 80. był przewodniczącym koła SIMP przy Politechnice Rzeszowskiej. W jego dorobku naukowym (do 2006 r.) znajdują się m.in.: 3 monografie (F. Stachowicz, Odkształcalność graniczna blach mosiężnych, OW PRz 1989; F. Stachowicz, E. Spišak, Sposoby oceny zdolności blach cienkich do kształtowania plastycznego na zimno, OW PRz 1998; J. Łunarski, F. Stachowicz, Prasowanie radialne w procesach kształtowania i łączenia małych elementów maszyn, OW PRz 1999), 3 skrypty, 22 artykuły w periodykach o zasięgu międzynarodowym, 38 artykułów w periodykach krajowych, 34 referaty na konferencjach międzynarodowych, 41 referatów na konferencjach krajowych i 3 patenty. Wypromował 6 doktorów nauk technicznych. Był recenzentem w 12 przewodach doktorskich, 2 przewodach habilitacyjnych i 1 wniosku o tytuł profesora. Sprawował funkcję opiekuna 149 prac dyplomowych inżynierskich i magisterskich. W latach 2008-2012 pełnił funkcję prorektora do spraw ogólnych Politechniki Rzeszowskiej.

 

  • Grażyna Stachowicz

    Grażyna Stachowicz

STACHOWICZ GRAŻYNA (z domu MAJEWSKA), urodzona 17 V 1966 r. w Dębicy, córka Czesława i Anny z Krajewskich. W 1985 r. ukończyła Studium Wychowania Przedszkolnego w Łańcucie. W latach 1987-1990 pracowała w Państwowym Przedszkolu nr 3 w Ropczycach jako nauczyciel. W 1990 r. została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu, a w 1992 r. przeszła do pracy w Przedszkolu Miejskim nr 20. Od 1996 r. pracuje w Przedszkolu Miejskim nr 1 jako nauczyciel, a od 1998 r. pełni funkcję dyrektora tej placówki, przyczyniając się wydatnie do jej wszechstronnego rozwoju. Ukończyła studia z zakresu pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej.

 

STACHOWICZ KONRAD JULIAN, urodzony 24 VI 1972 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Wiesławy z domu Ramos. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1991 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Białymstoku i w 1999 r. uzyskał dyplom lekarza medycyny. Ukończył także studia podyplomowe z zakresu zarządzania zakładami opieki zdrowotnej w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Pracę zawodową rozpoczął jako lekarz w Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu (1 IV 2000 r. – 31 III 2001 r.), a od 1 IV 2001 r. do 3 VI 2012 r. pracował na Oddziale Chorób Wewnętrznych i Kardiologii z Pododdziałem Stacji Dializ. Z dniem 4 VI 2012 r. przeszedł na Oddział Rehabilitacyjny/Rehabilitacji Neurologicznej. Uzyskał specjalizacje z zakresu chorób wewnętrznych (2007) i reumatologii oraz certyfikat   w zakresie densytometrii klinicznej w 2008 r. i certyfikat International Osteoporosis Foundation (Międzynarodowej Fundacji Osteoporozy) w 2010 r. Poza pracą w szpitalu w latach 2005-2007 był zatrudniony w NZOZ Margo-Med w Podleszanach. Uczestniczył jako współbadacz w badaniach klinicznych III fazy (2003-2007). W 2009 r. doprowadził do utworzenia pierwszej w Mielcu pracowni densytometrycznej i podjął się jej prowadzenia, a w 2010 r. utworzył i prowadzi Poradnię Leczenia Osteoporozy w Mielcu. Należy do Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego i Polskiego Towarzystwa Osteoartrologii. Bierze udział w licznych kursach i szkoleniach z zakresu reumatologii i osteoporozy. Realizuje program powiatu mieleckiego „Zdążyć przed złamaniem – program wczesnego wykrywania i leczenia osteoporozy”.

 

  • Marian Stachowicz

    Marian Stachowicz

STACHOWICZ MARIAN, urodzony 27 VIII 1958 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Józefa i Matyldy z domu Drożdż. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. Studia z zakresu handlu zagranicznego w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie SGH) w Warszawie ukończył w 1982 r. i uzyskał tytuł magistra nauk ekonomicznych. Pracę zawodową rozpoczął w 1983 r. w WSK Mielec. W latach 1995-1997 pracował w Zakładzie Lotniczym PZL-Mielec. Od 1997 r. do 2000 r. pełnił funkcję attache handlowego w Ambasadzie RP w Moskwie. Od 2000 r. pracuje w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowiskach kierowniczych w pionie handlowym. Od lat studenckich angażował się do różnych form działalności społecznej. W 1980 r. był członkiem – założycielem Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W latach 90. był działaczem Aeroklubu Mieleckiego. Należy do OSP w Pławie i od 1998 r. jest jej wiceprezesem. Wyróżniony m.in. Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 17 VIII 2011 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej, powiat mielecki.

 

  • Stanisław Stachowicz

    Stanisław Stachowicz

STACHOWICZ STANISŁAW FRANCISZEK, urodzony 10 X 1953 r. w Pławie, pow. mielecki, syn Józefa i Matyldy z domu Drożdż. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Od 1969 r. pracował kolejno w rolnictwie, WSK „PZL – Mielec”, Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Produkcji Elementów Budowlanych-Oszczędnościowa Wytwórnia Techniczna w Mielcu (tzw. fabryka domów) i Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym na budowach w Mielcu, Dębicy i Międzyrzeczu Podlaskim, początkowo jako pracownik fizyczny, a następnie umysłowy w kadrze dozoru technicznego średniego szczebla zarządzania. Uzyskał uprawnienia do nadzorowania i odbioru robót spawalniczych, a także szkolenia pracowników w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przy robotach ślusarskich i montażowych. Służbę wojskową odbył w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu i Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Tomaszowie Mazowieckim przy szkoleniu podchorążych z Dęblińskiej Szkoły Orląt. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał pracy społecznej w związkach zawodowych. W latach 1976-1977 jako pracownik MPB w Mielcu, pełnił funkcję przewodniczącego Oddziału Zakładowego Związku Zawodowego Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, a następnie został usunięty z funkcji za obronę warunków pracy i płacy pracowników fabryki domów. W 1980 r. był wiceprzewodniczącym Komitetu Strajkowego w MPB w Mielcu, a następnie współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w MPB, a także członkiem założycielem  Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie. W 1981 r. został wybrany członkiem Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie i delegatem na I Walny Zjazd Krajowy Delegatów NSZZ „Solidarność” w Gdańsku. Działał też w Komitecie Obrony Więźniów za Przekonania oraz pełnił funkcję przewodniczącego Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej „Solidarność” Ziemi Mieleckiej. W związku z ogłoszeniem stanu wojennego 13 XII 1981 r. został internowany za działalność w obronie praw człowieka i wolności związkowych i osadzony w więzieniu w Załężu koło Rzeszowa (do 17 VI 1982 r.). Wielokrotnie był przesłuchiwany, zastraszany i dręczony przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa PRL. Po zwolnieniu z więzienia pracował w MPB w Mielcu, Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Mielcu, Okręgowym Zakładzie Transportu i Maszyn Drogowych w Jaśle – placówka terenowa w Mielcu oraz Rejonie Dróg Publicznych w Mielcu, a w okresach, kiedy miał trudności z zatrudnieniem, dorywczo w prywatnych firmach. Od 1983 r. należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Mechaników Polskich. Uzyskał uprawnienia budowlane w zakresie wykonywania i montażu konstrukcji stalowych, uprawnienia odbioru i kontroli sprawności aparatury i instalacji gazów medycznych w szpitalach i klinikach. Nie zaprzestał działalności związkowej i w latach 1982-1989 był członkiem podziemnych struktur „Solidarności” - Regionalnej Komisji Wykonawczej w Rzeszowie, przewodniczącym mieleckich struktur związkowych, wydawcą i kolporterem ulotek i broszur. Za taką działalność był inwigilowany przez wielu funkcjonariuszy SB i tajnych współpracowników (TW) i nękany akcjami o różnych kryptonimach mających na celu wyeliminowanie go ze struktur związku i podważenie autorytetu w środowisku zawodowym i społecznym. Prześladowano go poprzez zatrzymania, przesłuchania i rewizje, szykanowano rodzinę. W 1987 r. został wcielony karnie do kompanii czołgów, podczas gdy jego specjalnością wojskową było lotnictwo. W latach 1990-1992 przewodniczył Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w RDP w Mielcu, był członkiem Zarządu Regionu NSZZ „S” w Rzeszowie, delegatem na II Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „S” w Gdańsku i członkiem Komisji Krajowej NSZZ „S”. Tworzył struktury branżowe związku i aktywnie w nich pracował. Uczestniczył w rozmowach pomiędzy NSZZ „S” a Ministerstwem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministerstwem Transportu i Gospodarki Morskiej. Ukończył szkolenie specjalistyczne negocjatorów ds. rozwiązywania konfliktów społecznych i zawodowych, zorganizowane przez amerykańską centralę związkową ALF – CIO. Z członkostwa w „Solidarności” musiał zrezygnować w 1993 r. ze względów zawodowych, bowiem został mianowany kierownikiem Rejonowego Urzędu Pracy. Zorganizował jego funkcjonowanie, a od 2004 r. z mocy prawa został dyrektorem Powiatowego Urzędu Pracy w Mielcu. Brał czynny udział w  licznych działaniach na rzecz powstawania w Mielcu i regionie nowych miejsc pracy i rozwiązywania innych problemów bezrobocia. Uczestniczył w pracach przygotowawczych do powstania w Mielcu Specjalnej Strefy Ekonomicznej jako pierwszej w Polsce, odmiennej od monokultury przemysłowej, wielobranżowej struktury różnorodnej gospodarczo. Podczas pobytów studyjnych w Niemczech, Irlandii i Belgii zapoznał się z metodami rozwiązywania problemów społecznych, a zwłaszcza bezrobocia, zaś na Białorusi wykładał metodologię tego zjawiska. Ukończył szereg kursów i szkoleń z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi.  W 1999 r. uzyskał licencjat w Wyższej Szkole Administracji i Zarządzania w Przemyślu, a w 2001 r. na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie otrzymał tytuł magistra. Wielokrotnie prowadził sympozja, konferencje i szkolenia dotyczące problemów związkowych i społecznych. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

  • Tadeusz Stachowicz

    Tadeusz Stachowicz

STACHOWICZ TADEUSZ, urodzony 11 IX 1946 r. w Pławie, pow. mielecki, syn Józefa i Matyldy z domu Drożdż. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu (dla dorosłych), maturę zdał w 1987 r. Studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, a następnie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Pracę zawodową rozpoczął 16 II 1965 r. w WSK Mielec jako ślusarz blacharz. W latach 1966-1968 odbył zasadniczą służbę wojskową w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju. W 1972 r. został delegowany przez WSK do pracy w Thüringer Stahlbau Erfurt (NRD). W latach 1973-1974 pełnił funkcje kierownika USC i dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w Borowej, a w latach 1974-1975 był technikiem zaopatrzenia w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Borowej. Od 1975 r. do 1983 r. pracował w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Mielcu na stanowiskach: starszego referenta, kierownika magazynu, kierownika Działu Rewizji i Inwentaryzacji oraz specjalisty ds. środków produkcji. Kolejnymi miejscami pracy były: Igloopol Dębica Oddział w Trzcianie (1983-1984, pracownik budowlany), Firma Wytwarzanie Artykułów z Gumy R. Róg (1984-1986, pracownik fizyczny), WSK Mielec (ślusarz, 1986), ZOZ Mielec (1987-1990, konserwator), Szkoła Podstawowa nr 13 (1991, woźny), MZBM (1992-1996, dozorca) MOPS w Mielcu (1993-1994, kierowca), Zakład Opiekuńczo-Leczniczy ZOZ Mielec (1995-2000, kierowca). Od 1996 r. prowadził sprawy administracyjne i księgowość w spółce „Hala Targowa” Sp. z o.o. w Mielcu. Obecnie przebywa na emeryturze. Od lat szkolnych angażował się w społeczną działalność młodzieżową, a później wiele czasu poświęcał także pracy związkowej. W czasie służby wojskowej był przewodniczącym Koła Młodzieży Wojskowej na szczeblu kompanii, a w latach 1969-1971 przewodniczył Zarządowi Gromadzkiemu Związku Młodzieży Wiejskiej w Borowej. W 1972 r. był przewodniczącym zamiejscowego Koła Związku Młodzieży Socjalistycznej przy WSK Mielec w Erfurcie. Po powrocie z NRD powierzono mu funkcję przewodniczącego Zarządu Gminnego ZSMW. Był także członkiem władz powiatowych i wojewódzkich tej organizacji. W 1974 r. był przewodniczącym Rady Zakładowej ZZ Pracowników Rolnictwa w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Borowej, w 1976 r. przewodniczącym RZ ZZ Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych w Zakładzie Budowlanym MPB w Dąbrowie Górniczej, a w 1981 r. sekretarzem Rady Pracowniczej MPB w Mielcu. Ponadto w latach 1991-1994 sprawował funkcję ławnika Sądu Rejonowego w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotą i Srebrną Odznaką ZMW oraz Odznakami „Wzorowego Żołnierza” I i II stopnia. Zmarł 7 VII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej, powiat mielecki.

 

  • Zbigniew Stachowicz

    Zbigniew Stachowicz

STACHOWICZ ZBIGNIEW JULIAN, urodzony 1 VI 1936 r. w Mielcu, syn Juliana i Anieli z domu Lis. Absolwent Technikum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu, maturę zdał w 1953 r. Ukończył też zaocznie Technikum Mechaniczne MPC z maturą w 1963 r. Od 1953 r. pracował w Zakładzie Lotniczym WSK Mielec jako pracownik fizyczny, planista i mistrz. W latach 1959-1961 służył w Marynarce Wojennej i otrzymał odznaki Wzorowego Marynarza I i II stopnia. Powrócił do WSK Mielec i pracował kolejno na stanowiskach: planisty, organizatora, kierownika pracowni w służbie organizatorskiej. Równocześnie studiował na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie (kierunek: ekonomika i organizacja produkcji) i w 1984 r. uzyskał tytuł magistra ekonomii, a ponadto ukończył szereg kursów specjalistycznych w zakresie organizacji i zarządzania. W latach 1976-1980 był odpowiedzialny za współpracę WSK Mielec z Akademią Medyczną w Krakowie. W 1989 r. został zastępcą dyrektora ds. ekonomiczno-handlowych w nowo utworzonym Zakładzie Usług Socjalno-Bytowych WSK i pełnił tę funkcję do 1993 r. W 1993 r. został powołany na stanowisko dyrektora ekonomiczno-handlowego oraz wiceprezesa Zarządu Wytwórni Silników „PZL-Mielec” Sp. z o.o. W 1996 r. przeszedl na emeryturę, ale w 1998 r. przyjął propozycję objęcia kierownictwa Podkarpackiego Centrum Spawalnictwa Oddział w Mielcu. W latach 2004-2006 pełnił funkcje regionalnego szefa sprzedaży i kierownika angielskiej firmy Roboprojekt BOC Oddział Mielec, a od 2006 r. jest regionalnym szefem sprzedaży i kierownikiem Oddziału AIE Products w Mielcu. Wiele czasu przeznaczał na różne formy działalności społecznej. Był członkiem SIMP, KNOiK i PTE. W latach 1957-1967 występował w Zespole Teatralnym „Maska” Zakładowego Domu Kultury WSK. Od 1967 r. do 1980 r. pełnił funkcję kierownika drużyny piłki siatkowej FKS „Stal” Mielec, przyczyniając się do jej największych sukcesów, m.in. zdobycia Pucharu Polski i  wysokich lokat w ekstraklasie. W latach 1981-1989 był przewodniczącym Komitetu Osiedla T. Kościuszki, a od 1990 r. jest członkiem Rady Osiedla T. Kościuszki. Przeciwstawiając się (wraz z innymi mieszkańcami tego terenu, m.in.: Heleną Misiową, Wiesławem Stachowiczem i Gustawem Wanatowiczem) planowanej w latach 80. budowie wielu wielorodzinnych budynków mieszkalnych na terenach Starego Mielca, doprowadził do zmiany szczegółowego planu zagospodarowania tej części miasta i uratowania jej zabytkowej zabudowy. Przewodniczył Komitetowi Rodzicielskiemu Szkoły Podstawowej nr 2 w Mielcu oraz z ramienia WSK wielokrotnie pomagał tej placówce. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Złotą i Srebrną Honorową Odznaką Polskiego Związku Piłki Siatkowej, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Jubileuszową Odznaką FKS „Stal” Mielec. Zmarł 7 I 2014 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Stachula

    Józef Stachula

STACHULA JÓZEF, urodzony 25 IV 1947 r. w Wojkowie, pow. mielecki, syn Jana i Anny z domu Drzymała. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. W czasie nauki grał w szkolnej orkiestrze i zespole estradowym. W latach 1966-1971 pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Przykopie i w tym okresie odbył służbę wojskową. W 1971 r. został mianowany kierownikiem, a później dyrektorem Szkoły Podstawowej w Zarówniu. W 1972 r. ukończył Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: matematyka z fizyką), a w 1975 r. odbył studia matematyczne w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Rzeszowie. W latach 1978-1984 pełnił funkcję gminnego dyrektora szkół w Zbiorczej Szkole Gminnej w Padwi Narodowej. W 1981 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, uzyskując tytuł magistra matematyki. Od 1984 r. do 1988 r. był inspektorem oświaty w Padwi N. Od 1988 r. pracował jako nauczyciel matematyki w Szkole Podstawowej w Padwi N. Przygotowywani przez niego uczniowie wielokrotnie uzyskiwali tytuły laureatów olimpiad przedmiotowych. W 2000 r. przeszedł na emeryturę. Udzielał się w pracach społecznych na rzecz środowiska. W kadencji 1978-1984 był zastępcą przewodniczącego, a w kadencjach 1984-1988 i 1988-1990 przewodniczącym Gminnej Rady Narodowej w Padwi Narodowej. Pełniąc ważne funkcje w oświacie i władzach gminnych, przyczynił się do rozpoczęcia i realizacji szeregu inwestycji ważnych dla gminy, m.in.: rozpoczęcia budowy Szkoły Podstawowej w Padwi N. i gazyfikacji gminy, kompleksowej odbudowy urządzeń melioracyjnych oraz zakończenia budowy wysypiska odpadów komunalnych. Angażował się także w działalność związkową, występując w zespole muzycznym i chórze ZNP oraz grając w reprezentacji nauczycieli powiatu mieleckiego w siatkówce. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania.

 

STACHURA ADAM (ksiądz), urodzony 12 VII 1932 r. w Goleszowie, powiat mielecki, syn Stanisława i Katarzyny. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później LO 26, I LO). Maturę zdał w 1951 r. Ukończył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie i przyjął święcenia kapłańskie w 1956 r. Jako wikariusz pracował w kilku parafiach, a następnie jako wikariusz substytut w Kupnie. W 1967 r. został mianowany proboszczem w Kupnie. Zmarł 6 I 1990 r. Spoczywa na cmentarzu w Książnicach koło Mielca.

 

  • Franciszek Stachura

    Franciszek Stachura

STACHURA FRANCISZEK, urodzony 26 II 1916 r. w Rydzowie, pow. mielecki, syn Jana i Zofii z domu Klaus. Ukończył szkołę powszechną w Rydzowie. W latach 30. prowadził w Rydzowie sklep spożywczy, a następnie stragan w Mielcu. Należał do ZMW „Wici”. Od 1937 r. pracował w firmie „Silne Prądy” przy budowie pasa startowego na lotnisku i hal Wytwórni Płatowców nr 2 PZL na Cyrance. Od 1942 r. brał czynny udział w walce z hitlerowskim okupantem jako członek oddziału AK (ps. „Stały”) pod dowództwem plut. Władysława Wiącka (ps. „Wesoły”) w rejonie Borowej i Czermina, a w 1944 r. w rejonie Słupca. Od 16 VIII 1944 r. był funkcjonariuszem MO w Borowej, ale po ujawnieniu przynależności do AK został zwolniony 31 X 1946 r. Od 28 V 1947 r. do emerytury w 1988 r. pracował w Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Mielcu jako doręczyciel (do 1964 r.), a później jako starszy strażnik pocztowy. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Przez dwie kadencje pełnił funkcję radnego GRN w Wojsławiu, a później przez dwie kadencje był radnym MRN w Mielcu. W latach 1975-1985 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Osiedlowego nr 12 (Wolności). Był inspiratorem wielu czynów społecznych na rzecz uzbrojenia tego osiedla, m.in. budowy wodociągu, elektryfikacji, gazyfikacji, budowy ulic i chodników, przy wydatnej pomocy finansowej władz miasta. Był współorganizatorem wielu imprez środowiskowych. Należał m.in. do Oddziału ZBoWiD w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Odznaką „Zasłużony Działacz FJN” i wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. Zmarł 1 I 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jadwiga Stachura

    Jadwiga Stachura

STACHURA JADWIGA (z domu MYCIELSKA), urodzona 14 VIII 1946 r. w Nitrze (Czechosłowacja), córka Franciszka i Marii z domu Esterhazy. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO) w Mielcu, maturę zdała w 1964 r. W latach 1968-1973 pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu, a od 1973 r. do 1990 r. uczyła języka francuskiego w macierzystym I Liceum Ogólnokształcącym im. St. Konarskiego w Mielcu. Studiowała romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie  i w 1978 r. uzyskała tytuł magistra. Była współzałożycielką NSZZ „Solidarność” (nauczycielska) w Mielcu. W czasie stanu wojennego organizowała pomoc humanitarną dla potrzebujących. W późniejszych latach 80. była członkiem Komisji Rewizyjnej Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej przy ZNP w Mielcu. Zorganizowała wymianę uczniów I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu z uczniami Liceum Fenelon w Paryżu i prowadziła ją w latach 1985-1990, co było w tym czasie ewenementem na skalę krajową. Wyróżniona Złotym Krzyżem Zasługi, ale odmówiła przyjęcia. Od 1990 r. pracuje w Ambasadzie Szwajcarii w Warszawie.

 

  • Stanisław Stachura

    Stanisław Stachura

STACHURA STANISŁAW, urodzony 8 I 1925 r. w Goleszowie koło Mielca, syn Józefa i Marii z Andrychowskich. W czasie okupacji hitlerowskiej od IV do VIII 1944 r. (akcja „Burza”) był żołnierzem Armii Krajowej na placówce nr 1 pod dowództwem Stanisława Cisły („Wital”), pełniąc funkcję sanitariusza plutonu. Posługiwał się pseudonimem „Stopka”. Po wojnie pracował jako podleśniczy (1946-1974), a następnie leśniczy leśnictwa „Surowy Kąt” w Trześni, Nadleśnictwo Wojsław koło Mielca (1953-1974). Ukończył Technikum Leśne w Krasiczynie (1953) i Technikum Rolnicze w Weryni (1959). Należał do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, był członkiem Zarządu Koła w Mielcu i członkiem władz wojewódzkich. Brał udział w organizacji wielu uroczystości kombatanckich w Mielcu. Był także członkiem Koła Łowieckiego „Ponowa” w Chorzelowie. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi i wojskowymi. Zmarł 26 VI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Książnicach.

 

  • Tadeusz Stachura

    Tadeusz Stachura

STACHURA TADEUSZ, urodzony 20 II 1931 r. w Glinach Małych, pow. mielecki, syn Józefa i Zofii z domu Sztuka. W latach 1952-1954 odbył zasadniczą służbę wojskową. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Miejscu Piastowym, maturę zdał w 1957 r. Pracę zawodową rozpoczął 1 I 1955 r. jako sekretarz w Gromadzkiej Radzie Narodowej w Sadkowej Górze, pow. mielecki i funkcję tę pełnił do 31 VII 1959 r. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 1963 r. i uzyskał tytuł magistra prawa. Także w 1963 r. przeszedł do pracy w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisko radcy prawnego, a po likwidacji powiatów w 1975 r. został radcą prawnym Urzędu Miejskiego w Mielcu. W 1992 r. przeniósł się do Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, a następnie przeszedł na emeryturę. Pełnił szereg funkcji społecznych. W 1955 r. został prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w Glinach Małych i funkcję tę sprawował do 1996 r., zapisując się na trwale w historii Związku OSP w Polsce. Przyczynił się do rozbudowy bazy i wszechstronnego rozwoju jednostki w Glinach Małych. Był również inicjatorem budowy drogi i linii elektrycznej do Glin Małych. W latach 80., po rezygnacji z funkcji prezesa, zarząd OSP nadał mu tytuł prezesa honorowego. Od 1966 r. przewodniczył Komisji ds. Przymusowego Leczenia Alkoholików, a od 1983 r. był wiceprzewodniczącym Terenowej Komisji ds. Przeciwdziałania Alkoholizmowi, funkcjonującej przy Prezydencie Miasta Mielca. W 1967 r. został przewodniczącym Powiatowego Kolegium ds. Wykroczeń, a po reorganizacji administracji państwowej w 1975 r. pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Kolegium ds. Wykroczeń przy Prezydencie Miasta Mielca. Ponadto przez szereg lat był członkiem Komitetu Powiatowego ZSL w Mielcu i od 1975 r. prezydium Miejsko-Gminnego Komitetu ZSL, a także prelegentem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej oraz działaczem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i Ligi Ochrony Przyrody. Dzięki jego interwencjom w czasie realizacji inwestycji w Mielcu i jego okolicach uchroniono znaczne enklawy zieleni. Wielu osobom udzielał nieodpłatnej pomocy prawnej. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Złotym i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką „Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego” i Odznaką Honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy” oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1987 r. Zmarł 9 II 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Wiśniowej k/Strzyżowa.

 

  • Zdzisław Stachura

    Zdzisław Stachura

STACHURA ZDZISŁAW, urodzony 12 XI 1953 r. w Trześni koło Mielca, syn Stanisława i Heleny z domu Hajec. Uczęszczał do I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, a następnie do Technikum Leśnego w Krasiczynie i tam zdał maturę w 1973 r. Pracował w Tartaku Przemysłu Drzewnego w Chorzelowie koło Mielca (1973-1974). W latach 1974-1978 studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. T. Kościuszki we Wrocławiu i otrzymał tytuł inżyniera dowódcy. W latach 1978-1983 służył w Jednostce Wojskowej w Górze Kalwarii, pełniąc funkcje dowódcy plutonu, dowódcy kompanii i szefa sztabu batalionu rozpoznawczego 1 Mazowieckiej Brygady WOW. W 1983 r. przeszedł na rentę wojskową. Posiadał wówczas stopień kapitana. Od 1986 r. zaangażował się w działalność społeczną w Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu, pełniąc funkcje członka Zarządu Koła, sekretarza Zarządu Koła (1987-2000) i członka Rady Wojewódzkiej (1988-1996). W 2000 r. został awansowany na stopień majora rezerwy. W latach 1996-1999 był sekretarzem Rady ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Mielcu. Doprowadził wówczas do integracji mieleckiego ruchu kombatanckiego i środowiska osób represjonowanych. W 1999 r. został zatrudniony w Powiatowym Centrum Zarządzania Kryzysowego w Mielcu na stanowisku inspektora. W marcu został wybrany sekretarzem Rady Powiatowej SdRP w Mielcu, a od lipca do listopada był powiatowym pełnomocnikiem SLD w Mielcu. Od listopada 1999 r. pełnił funkcję sekretarza Rady SLD Powiatu Mieleckiego. W 2004 r. wszedł w skład grupy inicjatywnej tworzącej Socjaldemokrację w Mielcu i został zastępcą przewodniczącego zarządu powiatowego SdPl. Jest współorganizatorem uroczystości wojskowych, kombatanckich i związkowych w Mielcu. Jego autorstwa są tablice pamiątkowe: „Żołnierzom Ziemi Mieleckiej poległym na wszystkich frontach I i II wojny światowej” (przy Szkole Podstawowej nr 3), „Żołnierzom września 1939 r. poległym na Ziemi Mieleckiej” (na murze kościoła św. Mateusza), "Zmarłym Kolegom Myśliwym Koła Łowieckiego "Ponowa" (na murze kaplicy cmentarnej w Chorzelowie) i "Żołnierzom Wojska Polskiego" (Szkoła Podstawowa nr 12 w osiedlu Rzochów). Jest członkiem Koła Łowieckiego „Ponowa” w Chorzelowie i współautorem opracowań na temat historii Koła nr 1 Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego w Mielcu oraz Koła Łowieckiego „Ponowa” w Chorzelowie. Opublikował też w lokalnej prasie wiele artykułów na tematy wojskowe, kombatanckie. Autor książek: 60 lat Koła Łowieckiego „Ponowa” Chorzelów 1947-2007 (Chorzelów 2007) i Szkic monograficzny mieleckiej organizacji ZŻWP Koło nr 1 w Mielcu im. Bojowników Ziemi Mieleckiej 1981-2011 (Mielec 2011), Pięć rzek (Mielec 2012) i Koło Łowieckie "Ponowa" Chorzelów 1947-2017 (Mielec 2017). W 2012 r. został wybrany na sekretarza Rady Powiatowej SLD w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju", Srebrnym Medalem "Za Zasługi dla Pożarnictwa", Srebrnym Medalem "Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju", Medalem św. Huberta, Srebrną Odznaką "Zasłużony dla Łowiectwa" i Złotą Odznaką "Za Zasługi dla ZŻWP". 

 

STACJE BENZYNOWE (STACJE PALIW), powstawały w miarę potrzeb rozwijającego się ruchu pojazdów z silnikami na benzynę, olej napędowy i gaz. Pierwsze samochody pojawiały się w  Mielcu na początku XX w., ale były to rzadkie przypadki, toteż o stacji benzynowej brak wzmianki w dokumentacji tego okresu.. Z większą ilością pojazdów zetknęli się mielczanie w czasie I wojny światowej. Początkowo benzynę sprzedawano z beczek w sklepach gospodarczych, specjalnie do tego celu przystosowanych, z metalowymi drzwiami.  Najbardziej znanym był sklep przy ul. Sandomierskiej, naprzeciw księgarni Dębickich. Benzynę i naftę sprzedawano także w sklepie przy ul. Wolności, obok przejazdu kolejowego. Starania o zezwolenie Rady Gminnej m. Mielca na budowę pierwszej stacji benzynowej czyniono na początku lat 20. XX w. Prawdopodobnie pierwszą była stacja Standard-Novel na składnicy przy ul. J. Piłsudskiego. Rada Gminna uchwaliła w 1930 r. jej przeniesienie na parcelę przy ul. T. Kościuszki, naprzeciwko budynku Rady Powiatowej (z Salą Królewską), ale anulowała tę uchwałę i wyraziła zgodę na przeniesienie na teren obok parceli Józefa Kolasińskiego, także przy ul. J. Piłsudskiego. Ostatecznie w latach 30. stacja ta przestała funkcjonować. W 1931 r. wydzierżawiono niewielki plac na rynku, obok kiosku, na stację benzynową firmie „Karpaty” Samuel Rothman i S-ka. W 1948 r. oddano do użytku stację benzynową przy ul. S. Żeromskiego, w pobliżu kaflarni (dziś Urząd Skarbowy). Drugą stację uruchomiono w 1951 r. u zbiegu ulic F. Dzierżyńskiego (później S. Sękowskiego) i H. Sienkiewicza. Zlikwidowano natomiast stację na rynku. W związku z przebudową ul. H. Sienkiewicza pod koniec lat 70. – usunięto stację przy skrzyżowaniu tej ulicy z ul. Dzierżyńskiego i wybudowano wielofunkcyjną  stację paliw CPN (później PKN Orlen) przy ul. H. Sienkiewicza. W 1982 r. otwarto stację paliw CPN (później PKN Orlen) przy ul. Przemysłowej obok stacji obsługi PP Polmozbyt. Ponadto w latach 80. powstały stacje PPKS przy ul. Przemysłowej 2 i MKS przy ul. S. Moniuszki i przy ul. R. Traugutta (później „Petro Plus”). W latach 90. zbudowano stacje: „Reg-Benz” przy ul. Legionów 80, „West Oil” przy ul. J. Korczaka i ul. Wojska Polskiego, „Leśna Polana” przy ul. Wolności oraz „Aral” (później BP EKSPRES Sp. z o.o.) przy ul. H. Sienkiewicza. W pierwszych latach XXI w. w motoryzacji upowszechniało się coraz bardziej paliwo gazowe, toteż pojawiły się stacje specjalistyczne, a w dotychczas działających stacjach paliw wprowadzano dodatkowo dystrybutory gazowe. W 2006 r. czynne były następujące stacje paliw płynnych i gazowych: 1) PKN „Orlen” S.A. przy ul. H. Sienkiewicza (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 2) PKN „Orlen” S.A. przy ul. Przemysłowej (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 3) „Reg-Benz” Sp. J. przy ul. Legionów 80 (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 4) „Leśna Polana” przy ul. Wolności (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 5) „Petro-Plus” przy ul. R. Traugutta (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 6) PKS Connex Mielec Sp. z o.o. przy ul. Przemysłowej (benzyna, olej napędowy), 7) Reg-Benz - MKS przy ul. Wojsławskiej 1a (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 8) „West Oil” przy ul. Wojska Polskiego (benzyna, olej napędowy), 9) PRMiI RPM Mielec Sp. z o.o. przy ul. J. Korczaka 1 (benzyna, olej napędowy), 10) RSM „Rolmlecz” w Radomiu, Zakład Mielec przy ul. Racławickiej (olej napędowy), 11) ZGB Mielec przy ul. Piaskowej  (propan-butan), 12) „Palgaz” przy ul. S. Moniuszki (propan-butan, benzyna, olej napędowy), 13) „Auto-gaz” przy ul. H. Sienkiewicza (propan-butan), 14) „Top-Gaz” przy ul. Legionów 83a (propan-butan), 15) „Eurotank” S.C. przy ul. Przemysłowa 61 (propan-butan), 16) „BP Expres” Sp. z o.o. przy ul. H. Sienkiewicza 14 (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 17) „Top-Gaz” przy ul. Wolności (benzyna, olej napędowy, propan-butan), 18) „Pro-Erg” Sp. z o.o. przy al. E. Kwiatkowskiego 2a (benzyna, olej napędowy), 19) KronoWood Sp. z o.o. przy ul. Wojska Polskiego (olej napędowy).

 

STADIONY SPORTOWE, obiekty służące uprawianiu różnych dyscyplin sportowych i rozgrywaniu zawodów. 

*Stadion Sportowy im. por. Franciszka Żwirki i inż. Stanisława Wigury został zbudowany z inicjatywy Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” na miejskich błoniach przy ul. Warszawskiej i ul. K. Brodzińskiego (później ul. Żwirki i Wigury). Oddano go do użytku jesienią 1932 r. Większość terenu stadionu zajmowało boisko piłkarskie. Stadion ogrodzony był wysokim płotem z desek. Posiadał bramę z tablicą, na której umieszczono nazwę stadionu. W latach 80. powiększono go o boisko piłkarskie przy ul. J. Kilińskiego. Funkcjonuje do dziś. (Zob. hasło Gryf, Mielecki Klub Sportowy w t. 1.)

*Stadion Żydowskiego Klubu Sportowego „Makkabi” przy ul. Kolbuszowskiej (później ul. Wolności). Został wybudowany w latach 20. XX w. Jego centralna część zajmowało boisko do piłki nożnej, a ponadto zbudowano bieżnię i kort tenisowy. Ogrodzono go wysokim drewnianym płotem z bramą od strony ul. Wolności. Funkcjonował przez okupację hitlerowską (administrowany przez Niemców) oraz w pierwszych latach powojennych. Po zbudowaniu stadionu „Stali” na osiedlu fabrycznym w 1953 r. – przestał pełnić funkcje sportowe i został zamieniony na plac składowy. Później wielokrotnie zmieniano jego przeznaczenie. Aktualnie na tym terenie funkcjonuje hala targowa.

*Stadion FKS „Stal” na osiedlu fabrycznym WSK, pomiędzy ulicami J. Kusocińskiego i L. Solskiego, został zbudowany w latach 1952-1953. (Szerzej w haśle FKS „PZL-Stal”).

*Stadion przy ul. L. Solskiego, 27 I 2011 r. podpisano umowę z wykonawcą przebudowy stadionu – Firmą  Tamex z Warszawy. W niedzielę 13 XI 2011 r. rozegrano ostatni mecz na płycie głównej, a kibice po raz ostatni oglądali mecz z trybuny zachodniej, która później została przebudowana. W latach 2011-2013 przeprowadzono remont i modernizację całego obiektu. Otwarcie stadionu odbyło się 31 VIII 2013 r. Płyta piłkarska ma wymiary 105 m x 68 m. Bieżnia okólna ma długość 400 m, 8 torów na prostej z metą oraz 6 torów na wirażach i na przeciwległej prostej. Są również inne urządzenia lekkoatletyczne – skocznie i rzutnie. Dwie nowe trybuny jednokondygnacyjne mają łącznie 6849 miejsc siedzących. Pod trybuną zachodnią zbudowano halę lekkoatletyczną z bieżnią 100 m i skoczniami.

*Stadion przy ul. Warszawskiej – w 2011 r. oddano do użytku „Euroboisko” (boisko do piłki nożnej), a w 2012 r. – bieżnię 400 m z nawierzchnią poliuretanową (5 torów na prostej, 3 tory na łukach) i trybunę z 300 siedziskami.

 

  • Jerzy Stadler

    Jerzy Stadler

STADLER JERZY, urodzony w 1906 r. w Krakowie. Od lat szkolnych należał do harcerstwa, najpierw do 1. Krakowskiej Drużyny Harcerzy, a później do 6. KDH. W czasie okupacji znalazł się w Mielcu i pracował w Spółdzielni „Żniwo”. W 1945 r. został zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu jako kierownik Referatu Aprowizacji i Handlu. W dniu 30 X 1944 r. zorganizował pierwsze spotkanie kandydatów do organizacji harcerskiej „Watra” i w jego rezultacie akces zgłosiło 25 kilkunastoletnich chłopców. Założoną w ten sposób Organizację Młodzieży Harcerskiej „Watra” zarejestrował w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Już 10 XII 1944 r. wystawił z nią publicznie pierwszy program ideowo-artystyczny, 1 V 1945 r. uczestniczył w pochodzie, a w lipcu 1945 r. wydał pierwszy numer czasopisma harcerskiego „Watra”. Po powstaniu jawnego Związku Harcerstwa Polskiego w Mielcu i mediacjach przedstawicieli ówczesnych władz wyraził zgodę na włączenie „Watry” do ZHP, a sam przyjął funkcję zastępcy hufcowego. Równocześnie zaangażował się w organizację życia kulturalnego w powojennym Mielcu. Napisał trzyaktową sztukę Ludzie z lasu z podtytułem: „rzecz o latach 1942-1945”, którą kilkakrotnie w 1945 r. wystawił Teatr Amatorski „Maska” w Mielcu. Otrzymał stopień harcmistrza PL. Prawdopodobnie w 1946 r. wyjechał z Mielca i zerwał kontakty z mieleckim środowiskiem. Po przyjeździe do Warszawy pracował jako ekonomista, m.in. w Zjednoczeniu Hut Szkła, Zjednoczeniu Budownictwa, Ministerstwie Budownictwa, Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Deglomeracji i w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Do pracy społecznej w harcerstwie powrócił po odrodzeniu się ZHP w 1956 r. Pełnił funkcje: drużynowego 17. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, komendanta Szczepu i członka Komendy Hufca Praga Północ. Był organizatorem wielu obozów, m.in. w górach. Zafascynowany kulturą góralską założył w 1958 r. 317. Warszawską Drużynę Harcerską „Kuźnica” im. M. Karłowicza o charakterze muzycznym, kultywującą obrzędowość góralską. Kilka lat później utworzył Ośrodek Pracy Drużyn „Kuźnica”, a w 1970 r. Harcerski Zespół Artystyczny, z którym przez wiele lat występował na różnych imprezach. W 1960 r. otrzymał stopień harcmistrza, a w 1971 r. – harcmistrza Polski Ludowej. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” i Złotą Honorową Odznaką „Za Zasługi dla Warszawy”. Zmarł 8 II 1988 r. Pochowany na Cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie.

 

STADNICKA KUNEGUNDA (po mężu REY), córka Antoniego Walentego, po śmierci ojca odziedziczyła dobra rzemieńsko-rzochowskie. Około 1794 r. wniosła je do małżeństwa z Kajetanem Reyem, właścicielem Przecławia. Zmarła w 1799 r.

 

STADNICKI ANTONI WALENTY, syn Józefa i Marcjanny z Morskich. W 1788 r. zakupił od brata Piotra majątek rzemieńsko-rzochowski oraz Niwiska i Trześń. Po jego śmierci dobra te odziedziczyła córka Kunegunda.

 

STADNICKI JÓZEF, syn Władysława – miecznika czerniechowskiego i Apolonii z Kępińskich, burgrabia zamku królewskiego w Krakowie. W 1763 r. zakupił od Józefa Antoniego Lasockiego z Brzezin, kasztelana łęczyckiego, dobra rzemieńsko-rzochowskie (m.in. Rzemień, Rzochów, Biały Bór i Dobrynin) i Niwiska. Był kolatorem kościoła parafialnego w Rzochowie. Z małżeństwa z Marcjanną z Morskich miał czterech synów i dwie córki(?). Majątek rzemieńsko-rzochowski odziedziczył po nim syn Piotr.

 

STADNICKI PIOTR, syn Józefa i Marcjanny z Morskich, starosta radziński, kawaler Orła Białego. Otrzymał w spadku po ojcu (Józefie) m.in. majątek rzemieńsko-rzochowski. Jako kolator kościołów na tym terenie wsparł je zapisami. W 1788 r. odsprzedał te posiadłości bratu Antoniemu za 585 tysięcy złotych polskich. W tym samym roku otrzymał potwierdzenie tytułu hrabiowskiego dla siebie i potomstwa w Galicji dyplomem cesarza Józefa z 12 XII 1788 r.

 

STAFFA LEOPOLDA (ULICA), jedna z dłuższych (758 m) ulic miejskich biegnących przez osiedla J. Kusocińskiego i M. Kopernika. Łączy ul. ks. P. Skargi z kilkoma innymi ważnymi ulicami tej części miasta: J. Kusocińskiego, L. Solskiego i E. Biernackiego, a to świadczy o jej znaczeniu. Powstała w latach 50. XX w., w czasie intensywnej budowy osiedla fabrycznego WSK. Patrona otrzymała 26 VI 1957 r. Po modernizacji w latach 1998-1999 posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki z płytek i kostki. Jej adres posiadają budynki wielorodzinne Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej (jedne z najstarszych), obiekty administracyjno-gospodarcze tejże Spółdzielni, w tym również jej główna siedziba.

Ulicy patronuje LEOPOLD STAFF (1878-1957), jeden z wybitnych poetów 1. poł. XX w. Początkowo związał się z impresjonizmem i symbolizmem, a później wytworzył własną formułę neoklasycyzmu. Napisał m.in.: poemat Mistrz Twardowski, dramat Skarb, liczne wiersze, pisma i listy. Był też autorem przekładów wielu utworów na język polski i z języka polskiego na języki obce.

 

STALA EWA, urodzona 15 XII 1972 r. w Mielcu, córka Mariana i Marty z domu Bauer. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1991 r. Studia na Wydziale Filologicznym (filologia hiszpańska) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończyła z wyróżnieniem w 1996 r. i tytułem magistra filologii hiszpańskiej. Od 1996 r. pracuje w Zakładzie Filologii Hiszpańskiej IFR Uniwersytetu Jagiellońskiego, najpierw na stanowisku asystenta, a od 2004 r. jako adiunkt. W 2000 r. uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Aktualnie wykłada z zakresu historii języka hiszpańskiego i gramatyki opisowej języka hiszpańskiego oraz prowadzi seminarium magisterskie z filologii hiszpańskiej. Uczestniczyła w krajowych i międzynarodowych sympozjach hispanistycznych ( m. in. Hiszpania, Słowacja, Rumunia) oraz w stażach i pobytach stypendialnych (m.in. Niemcy, Portugalia, Hiszpania, Argentyna, Urugwaj). Wykładała gościnnie na uniwersytetach w Hiszpanii i Argentynie. Jest autorką ok. 30 artykułów naukowych, podręcznika języka hiszpańskiego Español para todos (Katowice, Videograf, 2001), monografii naukowej pt. Los nombres de los colores en el español de los siglos XVI-XVII (Nazwy bar w hiszpańszczyźnie XVI-XVII wieku), Biblioteca Virtual Taller Digital UA Universidad de Alicante w Alicante, (Hiszpania), a także współautorką Kieszonkowego słownika hiszpańsko-polskiego i polsko-hiszpańskiego (Kraków, Zielona Sowa, 2004). Ponadto jest  tłumaczką biografii Astora Piazzolli na język polski Astor Piazzolla. Moja historia (Kraków, PWM Edition, 2008). Obecnie pracuje nad rozprawą habilitacyjną pt. Dobletes etimológicos en español (1611-1739) (Hiszpańskie dublety etymologiczne 1611-1739). Poza pracą zawodową angażuje się społecznie w działalność charytatywną na rzecz Fundacji SOS Wioski Dziecięce (Polska) i The Donkey Sanctuary (hrabstwo Cork w Irlandii) oraz w akcji „Szlachetna Paczka”. Od wielu lat przyjaźni się i współpracuje (jako tłumacz z języka hiszpańskiego) z MCK Sokół w Nowym Sączu. Z racji zainteresowania tangiem jest autorką wielu prelekcji na temat historii tanga i tłumaczem festiwali tanga w Polsce. Uprawia turystykę, a szczególnie wspomina wejście na Pico de Aneto w Pirenejach (3404 m n.p.m.) i na Corno  Grande (2912 m n.p.m.) w Apeninach.

 

  • Franciszek Stala

    Franciszek Stala

STALA FRANCISZEK, urodzony 13 IV 1918 r. w Borkach Nizińskich, powiat mielecki, syn Jana i Wiktorii z domu Gąsior. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1937 r. W tym okresie był aktywnym działaczem ZMW „Wici”. W latach 1937-1939 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w Trauguttowie. W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w 30. Dywizji Piechoty. Po zakończeniu działań udało mu się uniknąć aresztowania i od grudnia 1939 r. włączył się w działalność Służby Zwycięstwa Polski, a następnie Związku Walki Zbrojnej. Pełnił funkcję dowódcy plutonu specjalnego przy Komendzie Obwodu AK Mielec, a od 1943 r. został szefem dywersji Inspektoratu AK Mielec. Posługiwał się pseudonimami: „Kuwaka”, „Jasica” i „Gruda”. Zorganizował szereg akcji dywersyjnych w okolicach Mielca, Dębicy i Sandomierza. Prowadził kursy podchorążych i podoficerów. W 1944 r. został awansowany na stopień kapitana. Uczestniczył w akcji „Burza”. Po wojnie pracował w spółdzielczości, m.in. jako przewodniczący Zarządu Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Mielcu, Okręgowej Spółdzielni Obrotu Zwierzętami w Mielcu, dyrektor handlowy Wojewódzkiej Centrali Mięsnej w Rzeszowie. W 1952 r. został aresztowany i skazany na 7 lat więzienia za działalność w AK i po wojnie w WiN. W 1956 r.(?) zwolniono go z więzienia i powrócił do pracy w instytucjach rolniczych w Rzeszowie. Studiował na Wydziale Rolnictwa UMCS w Lublinie i uzyskał tytuł magistra inżyniera. Od 1974 r. pracował w Wojewódzkim Komitecie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Rzeszowie. Zmarł w 1980 r. (1981?). Spoczywa na cmentarzu w Rzeszowie.

 

  • ks. Józef Stala

    ks. Józef Stala

STALA JÓZEF ANTONI (ksiądz), urodzony 6 XII 1966 r. w Mielcu, syn Edwarda i Heleny z domu Gajek. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1985 r. Studia teologiczne ukończył w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1991 r., uzyskując tytuł magistra na podstawie pracy: Nie zabijaj! Etyczny wymóg afirmacji życia ludzkiego w jego trwaniu i na etapie jego przekazywania w nauczaniu społecznym Kościoła w związku z 20-leciem encykliki Humanae vitae. W 1991 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1991-1993 pracował jako wikariusz i katecheta w parafiach w Bolesławiu i św. Kazimierza w Nowym Sączu, a następnie był kapelanem i sekretarzem biskupa Józefa Życińskiego (IX 1993 – I 1994). W latach 1993-1998 odbył doktoranckie studia specjalistyczne z katechetyki w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i uzyskał doktorat na podstawie rozprawy: Podstawy teologiczno-antropologiczne katechezy rodzinnej. Na podstawie dokumentów Magisterium soborowego i posoborowego (wydano drukiem w Tarnowie – 1998). W okresie X 1997 – IX 1998 był sekretarzem Wydziału Teologicznego w Tarnowie Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. 27 I 2005 r. uzyskał na PAT w Krakowie habilitację na podstawie dorobku naukowego i rozprawy: „Katecheza o małżeństwie i rodzinie w Polsce po Soborze Watykańskim II. Próba oceny”. W latach 1998-2005 pełnił stanowiska i funkcje: pracownika Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie, diecezjalnego wizytatora nauki religii w diecezji tarnowskiej i sekretarza Fundacji Arcybiskupa Jerzego Ablewicza. Od 1998 r. pełni funkcje delegata: biskupa diecezjalnego do oceny ksiąg treści religijnej, adiunkta i wykładowcy katechetyki oraz kierownika pedagogizacji w Wydziale Teologicznym w Tarnowie PAT w Krakowie, a ponadto jest rzeczoznawcą do spraw oceny programów nauczania religii i podręczników katechetycznych (od 2002 r.) i kierownikiem katedry nauk pedagogiczno-katechetycznych (od 2005 r.). Jest członkiem sekcji wykładowców katechetyki w Polsce oraz Polskiego Towarzystwa Teologicznego. Napisał i opublikował książki: Podstawy teologiczno-antropologiczne katechezy rodzinnej. Na podstawie dokumentów Magisterium soborowego i posoborowego, Tarnów 1998; Tradycja katechezy rodzinnej w diecezji tarnowskiej, Tarnów 1999; Fundamentalne podstawy i obszary katechezy rodzinnej (z E. Osewską), Tarnów 2000;Mała katecheza o pielgrzymowaniu (z M. Bednarzem i J. Królikowskim), Tarnów 2000; Borowa. Moja Mała Ojczyzna. Duchowieństwo (z S. Komońskim), Borowa 2001; Z Ewangelią w Trzecie Tysiąclecie, Tarnów 2001; Mała katecheza o Ziemi Jezusa (z M. Bednarzem), Tarnów 2001; Mała katecheza o Wielkim Tygodniu, Tarnów 2002; W kierunku katechezy rodzinnej (z E. Osewską), Kielce 2003; Katecheza o małżeństwie i rodzinie w Polsce po Soborze Watykańskim II. Próba oceny, Tarnów 2004; Dzisiejsza młodzież powiedziała, że..., Kielce 2006. Jest także redaktorem książek: Świadek wierny, Tarnów 2000; Borowa. Moja Mała Ojczyzna. Wspomnienia, Borowa 2000; Dzisiejsza młodzież, Kraków 2001; Wypłyń na głębię. Wprowadzenie do praktyki chrześcijaństwa w świetle listu apostolskiego Jana Pawła II Novo millennio ineunte, Katowice 2001; Borowa. Moja Mała Ojczyzna. Rys historyczny do II wojny światowej, Borowa 2002; Dzisiejszy katecheta, Kraków 2002; Dzisiejszy katechizowany, Kraków 2002; Katechetyka materialna, Tarnów 2002; Drogi katechezy rodzinnej, Poznań 2002; Katechetyka szczegółowa, Tarnów 2003; Historia katechezy i katechetyka fundamentalna, Tarnów 2003; W kręgu rodziny, Poznań 2003; Wybrane zagadnienia z katechetyki, Tarnów 2003; Katecheza specjalna dzisiaj, Kielce 2003, Katechizować dzisiaj, Kielce 2004; Dydaktyka katechezy Część I i II, Tarnów 2004; Dzisiejszy bierzmowany, Kielce 2005; Wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym, Tarnów 2005; Dzisiejsze aspiracje katechezy rodzinnej, Kielce 2005; Rodzina. Bezcenny dar i zadanie, Radom 2006; Wychowanie dzieci w młodszym wieku szkolnym. Część I i II, Tarnów 2006; Eucharystia – pokuta i pojednanie w katechezie, Kielce 2007. Ponadto jest redaktorem i współautorem podręczników do nauczania religii, a także kilkudziesięciu artykułów i recenzji w czasopismach: „Katecheta”, „Polonia Sacra”, „Roczniki Teologiczne”, „Liturgia sacra”, „Roczniki Teologii Katolickiej”, „Communio”, Ateneum Kapłańskie”, „Paedagogia Christiana”, „Religioni et Litteris”, „Sprawy Rodziny”, „Studia nad Rodziną”, „Tarnowskie Studia Teologiczne” i „Currenda”. Uczestniczył w wielu zjazdach, sympozjach i kongresach Od 2008 r. pracuje na stanowisku  profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. W 2011 r. otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych, m.in. na podstawie rozprawy W kierunku integralnej edukacji religijnej w rodzinie (Próba refleksji nad nauczaniem Jana II w kontekście polskich uwarunkowań.), Tarnów 2010. Od 2011 r. pełnił funkcje prodziekana ds. nauki, rozwoju i współpracy zagranicznej Wydziału Teologicznego Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie oraz kierownika katedry nauk pedagogiczno-katechetycznych na tym Wydziale. Prowadzi wykłady z zakresu: katechetyki fundamentalnej, katechetyki formalnej, katechetyki szczegółowej, katechetyki materialnej, katechezy rodzinnej oraz konwersatorium i seminarium naukowe. Jest promotorem kilku doktoratów i licencjatów oraz kilkudziesięciu prac magisterskich, a także recenzentem wielu rozpraw i prac. Pełnil liczne funkcje, m.in.: wydziałowego koordynatora programu Erazmus w WTST (od 2008 r.), przedstawiciela WTST w Senacie UPJPII w Krakowie, członka senackiej komisji ds. Badań Naukowych UPJPII (od 2009 r.) i przewodniczącego tej komisji (od 2010 r.). Ponadto w latach 2009-2010 był członkiem zespołu dla nowelizacji „Podstawy programowej katechezy” i „Programu nauczania religii”. Udziela się w wielu stowarzyszeniach, m.in. Polskim Towarzystwie Teologicznym, Tarnowskim Towarzystwie Naukowym, Stowarzyszeniu Katechetyków Polskich, Europejskiej Ekipie Katechetycznej (EEC), Polskim Stowarzyszeniu Familiologicznym i Europejskim Stowarzyszeniu Teologii Katolickiej (ESTK). Ponadto jest rzeczoznawcą Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski ds. oceny programów nauczania religii i podręczników katechetycznych oraz od 2012 r. ekspertem zespołu działającego w ramach obszaru kształcenia w zakresie nauk humanistycznych i teologicznych (teologia, nauki o rodzinie) Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Pełni funkcję redaktora naczelnego międzynarodowego periodyku naukowego: The Person and the Challenges: The Journal of Theology, Education, Canon Law and Social Studies Inspired by Pope John Paul II oraz redaktora serii Edukacja dzisiaj. Problemy i wyzwania oraz Formacja socjalna.  Jest członkiem zespołów redakcyjnych, komitetów i rad naukowych szeregu serii wydawniczych i periodyków naukowych oraz współredaktorem i współautorem podręczników do nauczania religii, a także autorem i redaktorem publikacji z zakresu katechetyki, pedagogiki i edukacji. Bierze udział w organizacji i uczestniczy w konferencjach, kongresach i sympozjach w kraju i za granicą.

 

  • Józef Stala

    Józef Stala

STALA JÓZEF STANISŁAW, urodzony 1 IV 1948 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki, syn Augustyna i Ireny z domu Kłoda. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. W latach 1966-1973 pracował w WSK „PZL-Mielec” jako tokarz, szlifierz i traser. W 1973 r. przeniósł się do Komunalnego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego w Mielcu i pracował na stanowiskach: mistrza, specjalisty d/s utrzymania ruchu oraz kierownika transportu i sprzętu, a następnie powierzono mu funkcję dyrektora – prezesa zarządu i pełnił ją do 2004 r. Obecnie jest kierownikiem Wytwórni Paliw Alternatywnych  w EURO-EKO Sp. z o.o. w Mielcu. Od 1994 r. udziela się społecznie w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich Diecezji Tarnowskiej Oddział Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy i od 1998 r. pełni funkcję prezesa. W latach 1997-2005 był wiceprezesem SRK Diecezji Tarnowskiej, a od 2005 r. jest członkiem Zarządu Diecezjalnego SRK. W 2006 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2006-2010. W 2010 r. został wybrany na radnego do Rady Miejskiej w Mielcu i pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych oraz wiceprzewodniczącego Komisji Budownictwa i Gospodarki Komunalnej. W wyborach samorzadowych w 2014 r. uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu. Jest także członkiem Rady Społecznej Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Rady Duszpasterskiej w Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu.

 

  • Marian Stala

    Marian Stala

STALA MARIAN, urodzony 20 IX 1930 r. w Gawłuszowicach, pow. mielecki, syn Józefa i Julii. Absolwent Państwowego Liceum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu, maturę zdał w 1951 r. W latach 1950-1951 pracował w PZGS Mielec, a w latach 1951-1952 w MHD Mielec. Studia na Wydziale Finansów i Rachunkowości Przemysłu Akademii Ekonomicznej im. Karola Adamieckiego w Katowicach ukończył w 1956 r., uzyskując tytuł magistra ekonomii. W latach 1956-1969 pracował w WSK Mielec na stanowiskach kierownika sekcji i kierownika Działu Kosztów, a w latach 1970-1992 pełnił funkcję głównego księgowego Ośrodka Badań Rozwojowych SK w Mielcu. Był społecznym przewodniczącym Kola Zakładowego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego przy WSK Mielec. W latach 1968-1978 był nauczycielem księgowości (w niepełnym wymiarze godzin) w Technikum Ekonomicznym w Mielcu. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. i Srebrną Odznaką „Za Opiekę nad Zabytkami”.

 

  • Władysław Stala

    Władysław Stala

STALA WŁADYSŁAW, urodzony 19 X 1957 r. w Grochowem, pow. mielecki, syn Józefa i Stefanii. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. W latach szkolnych grał w piłkę nożną w zespołach LZS Grochowe i LKS Malinie. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończył w 1980 r. z tytułem magistra praw. W latach 1980–1983 odbył aplikację sądową w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie, a od IX 1981 r. do VIII 1982 r. – służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy. W 1983 r. zdał egzamin sędziowski i został asesorem sądowym Sądu Rejonowego w Mielcu. W 1985 r. mianowano go sędzią Sądu Rejonowego w Mielcu i odtąd do dziś pracuje w tej instytucji, pełniąc funkcje: przewodniczącego Wydziału Pracy (1985–2002), wiceprezesa Sądu Rejonowego (1999-2002) i prezesa Sądu Rejonowego (2002-nadal). W 2004 r. ukończył studium podyplomowe w zakresie prawa wspólnotowego dla sędziów na UMCS w Lublinie. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie. W latach 1984-1990 był radnym Miejskiej Rady Narodowej, a w latach 1988-1990 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego MRN. W 1990 r. i 1994 r. przewodniczył Miejskiej Komisji Wyborczej w Mielcu. Jest członkiem Zrzeszenia Prawników Polskich i prezesem Zarządu Mieleckiego Stowarzyszenia Prawników. Posiada stopień porucznika rezerwy. Wyróżniony m.in. Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz LZS”.

 

STAMET-STANISŁAW STACHURA, firma założona przez Stanisława Stachurę i prowadząca działalność od marca 1990 r. W pierwszym okresie produkowała automatykę samochodową i części wyposażenia obrabiarek. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 5 XII 2000 r. Działalność rozpoczęła 1 III 2002 r. we własnym obiekcie przy ul. Partyzantów 21a. Dominantą produkcji są części lotnicze, na których wytwarzanie firma uzyskała zezwolenie Głównego Inspektoratu Kontroli Cywilnych Statków Powietrznych w Warszawie. Są to m.in. części i zespoły motoszybowca S-10, samolotu DA40 i szybowca PW5, oprzyrządowanie do przemysłu lotniczego i części do urządzeń przemysłowych. Systematyczna dbałość o jakość produktów spowodowała, że są sprzedawane nie tylko na rynku krajowym, ale mają też odbiorców zagranicznych, głównie z sektora lotniczego, zbrojeniowego i maszynowego.

 

  • Sławomir Stan

    Sławomir Stan

STAN SŁAWOMIR, urodzony 30 III 1967 r. w Mielcu, syn Mariana i Władysławy z Różańskich. Absolwent Państwowego Liceum Muzycznego w Rzeszowie, maturę zdał w 1986 r. Od 1988 r. pracował w Robotniczym Centrum Kultury WSK „PZL-Mielec” jako instruktor Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy”, a od 1990 r. pracuje w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia im. M. Karłowicza w Mielcu jako nauczyciel gry na fortepianie. W latach 1996-2000 pełnił funkcję dyrygenta – kierownika „Rzeszowiaków”, a od 1997 r. jest kierownikiem orkiestry. Wyróżniony nagrodami lokalnych władz samorządowych. Z okazji 40-lecia działalności PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. został wyróżniony Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. 

 

STAN WOJENNY, instytucja prawa wewnętrznego funkcjonująca w sposób nadzwyczajny i w określonym czasie, wprowadzana w sytuacji szczególnego zagrożenia państwa. Wprowadzony został w Polsce przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego – I sekretarza KC PZPR i premiera rządu PRL na podstawie dekretu Rady Państwa w nocy z 12 na 13 XII 1981 r. w celu powstrzymania pogłębiającego się kryzysu społeczno-gospodarczego państwa, postępującej anarchizacji i groźby wojny domowej. Według środowisk opozycyjnych jego celem było zlikwidowanie NSZZ „Solidarność” – dynamicznie rozwijającego się niezależnego od władzy i krytykującego ją ruchu społeczno-politycznego. Władzę w państwie przejęła Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego (WRON). Jej przedstawicielami w terenie byli komisarze wojskowi. Wraz z wprowadzeniem stanu wojennego aresztowano i internowano wielu działaczy „Solidarności”, w tym w Mielcu: Jana Borowca, Telesfora Beyma, Fryderyka Gaja, Andrzeja Lipskiego, Wiesława Moczulskiego, Stanisława Różyckiego (i wkrótce zwolniono), Stanisława Stachowicza, Józefa Szkółkę, Jana Szymańskiego i Czesława Żelazkę. Ponadto 16 XII aresztowano Ryszarda Ratusińskiego i Franciszka Lesia oraz powtórnie Stanisława Różyckiego za organizowanie strajku. Ograniczono podstawowe prawa obywateli, rozwiązano związki zawodowe, zawieszono wydawanie niektórych gazet (w Mielcu – „Głosu Załogi”), wprowadzono zakaz strajków, przerwano łączność telefoniczną, a następnie kontrolowano rozmowy telefoniczne oraz wprowadzono utrudnienia w odbywaniu podróży i szereg dalszych działań dyscyplinujących. Do terenowych urzędów administracji państwowej (także Urzędu Miejskiego w Mielcu) skierowano komisarzy wojskowych, których zadaniem było obserwowanie działalności władzy terenowej i radykalne reagowanie na zauważone nieprawidłowości. Sytuacja w zaopatrzeniu, już w latach 1980 i 1981 bardzo trudna, pogorszyła się jeszcze bardziej. Funkcjonująca od 1981 r. Rada Rynku w Mielcu regularnie spotykała się, aby racjonalnie rozdzielać reglamentowane towary: mięso, wędliny, smalec, margaryny, środki kosmetyczne i higieniczne, które dostarczano w znikomych ilościach. Po każdy towar ustawiały się długie kolejki. W październiku 1982 r. zdesperowana Komisja Socjalnej WSK „PZL-Mielec” wystosowała list do wicepremiera Janusza Obodowskiego w sprawie niezadowolenia załogi co do nierównego traktowania różnych województw przy sterowanej sprzedaży obuwia, np. w woj. rzeszowskim wojewoda mógł przydzielić 1 parę obuwia tylko osobom powyżej 15 roku życia, a wojewoda krośnieński – każdej osobie. Na wniosek Komisji Socjalnej WSK naczelnik miasta Mielca zobowiązał się do wprowadzenia wiązanej sprzedaży herbaty z zakupem cukru (IX 1982). Miarą dalszego pogarszania się dramatycznej sytuacji było objęcie centralnym rozdzielnikiem m.in. kawy „inki”, dżemów, marmolad i powideł. Równie źle było w handlu towarami przemysłowymi, np. do zakupu mebli tworzyły się komitety kolejkowe, prowadzono i sprawdzano listy obecności dyżurujących pod sklepem osób itp. Pojawił się zawód „stacza”, który za sumienne pilnowanie miejsca w kolejce otrzymywał gratyfikację. W proteście przeciwko wielu nieprawidłowościom w handlu 19 X 1982 powstał Mielecki Klub Federacji Konsumentów. W 1983 r. sytuacja na rynku nieco poprawiła się. Zdelegalizowana mielecka „Solidarność” nie podejmowała większych akcji, a jedyną formą protestu w tym czasie był strajk członków „S” w OBR SK w dniu 13 V 1982 r. Wtedy to szereg osób zwolniono z pracy, a Mariana Ziębę internowano. (Później niemal wszyscy zwolnieni zostali przywróceni do pracy, ale na zmienionych warunkach.) Mimo opisanych utrudnień i złej sytuacji w handlu Mielec nadal dynamicznie rozwijał się, np. w 1982 r. oddano do użytku wiadukt wraz z dojazdami oraz ponad 400 mieszkań. Starano się tworzyć platformy porozumienia społecznego (Miejski Komitet Porozumienia Społecznego, później PRON), żywą działalność prowadziło Robotnicze Centrum Kultury. Kolejne sukcesy sportowe odnosił FKS „Stal” Mielec. Wznowiono wydawanie „Głosu Załogi”, a 17 XII 1982 r. zarejestrowano Niezależny Samorządny ZZ Pracowników WSK „PZL-Mielec”. Z wolna sytuacja w kraju zaczęła się normalizować. 31 XII 1982 r. stan wojenny zawieszono, a 21 VII 1983 r. – odwołano, pozostawiając jednak niektóre represyjne przepisy prawa.

 

STANCZYKIEWICZ SYLWERIUSZ WITALIS, urodzony 27 X 1903 r., syn Jana i Heleny ze Stefanów. Po szkole powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Mielcu, a następnie studiował. Po studiach podjął pracę jako urzędnik skarbowy w krakowskim magistracie. Po klęsce wrześniowej 1939 r. będąc oficerem rezerwy intensywnie działał w podziemiu. Brał udział w akcjach bojowych w Krakowie i poza miastem oraz prowadził szkolenia bojowe dla żołnierzy podziemia w Krakowie .W dniu 13.X. 1943 r., kiedy wracał z akcji bojowej pod Bochnią, został rozpoznany przez konfidenta i aresztowany na dworcu kolejowym w Krakowie. Uwięziono go i torturowano w więzieniu na Montelupich. Po 3 miesiącach został wywieziony z dużą grupą więźniów i rozstrzelany w Puszczy Niepołomickiej 12 XII 1943 r.

 

  • Szczepan Stanczykiewicz

    Szczepan Stanczykiewicz

STANCZYKIEWICZ SZCZEPAN, urodzony 11 XI 1915 r. w Chorzelowie koło Mielca, syn Jana i Heleny z domu Stefan. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1934 r. Od 1935 r. uczył się w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu i ukończył ją 15 X 1937 r. ze stopniem podporucznika w korpusie oficerów zawodowych kawalerii. Służył w 3 Pułku Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach. Startując w reprezentacji tego pułku znacznie przyczynił się do zdobycia 2 VIII 1939 r. mistrzostwa armii polskiej w jeździectwie na zawodach rozegranych w Bydgoszczy. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. walczył z Niemcami w Lasach Janowskich i 20 IX dostał się do niewoli niemieckiej. Udało mu się uciec i ukryć u brata (Tadeusza) w Zakopanem w willi „Haneczka”. W zimie 1939/1940 wielokrotnie dojeżdżał do Krakowa, gdzie prowadził konspiracyjne zajęcia strzeleckie z członkami ruchu oporu. W nocy 25/26 IV 1940 r. przeszedł z grupą innych polskich żołnierzy na stronę słowacką, a następnie przedostał się na Węgry i przez Bałkany do Syrii. Tam 26 V 1940 r. otrzymał przydział do polskiej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich w Homs, która spod tamtejszej komendy francuskiej ewakuowała się 2 VII 1940 r. do Palestyny pod dowództwo brytyjskie, a później walczyła w obronie Tobruku (18 VIII – 12 XII 1941 r.) i uczestniczyła w zwycięskim ataku na pozycje niemieckie i włoskie  pod Gazalą. Po wycofaniu Brygady do Egiptu (III 1942 r.), na własną prośbę został skierowany do polskiego lotnictwa. Do Anglii dotarł 26 IV 1942 r. i zgłosił się do Polskich Sił Powietrznych, gdzie otrzymał stopień pilota oficera. Po przeszkoleniu w specjalności nawigatora na lotnisku Jurby (25 IV 1943 r.), otrzymał odznakę (złotego orła z trzema złotymi błyskawicami) i został skierowany na dalsze szkolenie do ośrodka zgrywania załóg bombowych 18 OTU. 27 X 1943 r. otrzymał awans na stopień flying oficera i przydział do 304. Dywizjonu Bombowego Ziemi Śląskiej w Chivenor jako nawigator w załodze bombowca. Zginął wraz z całą polską załogą (6 osób) w czasie lotu bojowego na bombowcu Vickers Wellington nad Zatoką Biskajską 7 IV 1944 r. Wyróżniony m.in. Krzyżem Walecznych, „1939-45 Star”, Africa Star, Air Crew Europe Star, Defence Medal, „War Medal 1939-45”. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

  • Tadeusz Stanczykiewicz

    Tadeusz Stanczykiewicz

STANCZYKIEWICZ TADEUSZ, urodzony 9 XI 1904 r. w Chorzelowie, syn Jana i Heleny z domu Stefan. W latach 1916-1923 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Mielcu, a maturę zdał w Gimnazjum w Dębicy w 1924 r. z wynikiem celującym. Studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył uzyskaniem absolutorium w 1929 r. W czasie studiów pracował w Wojewódzkim Komitecie Budowy Domów Akademickich w Krakowie i wnosił poważne sumy na ten cel. Po studiach odbył czynną służbę wojskową  w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Cieszynie i zakończył ją w 1930 r. ze stopniem plutonowego podchorążego. Dnia 1 VI 1931 r. złożył drugi egzamin dojrzałości jako ekstern w Państwowym Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Krakowie, uzyskując uprawnienia do nauczania w szkołach powszechnych. Od 1 IX 1931 r. pracował w Szkole Powszechnej w Strzemieszycach Wielkich (1931-1932) oraz jako kierownik i instruktor pracowni przyrodniczej szkół powszechnych i średnich w Sosnowcu (1932-1937) i podobnej pracowni w Zakopanem w Zakładzie Gruźlicy Kostnej UJ (1938-1945). Prowadził szkolne ogródki doświadczalne, produkował pomoce naukowe z biologii i fizyki oraz napisał podręcznik dla klasy VI, ale nie został on zatwierdzony do rozpowszechniania. Organizował młodzieżowe kolonie letnie i wycieczki krajoznawcze. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako oficer rezerwy – ochotnik. W czasie okupacji hitlerowskiej, poza oficjalną pracą nauczycielską, uczestniczył w zorganizowanym tajnym nauczaniu w zakresie gimnazjum i liceum w ośrodku nr 1 w Zakopanem. Razem z żoną Marią brali udział w zorganizowanej akcji przerzutowej na Węgry oficerów, żołnierzy i „spalonych” kurierów oraz materiałów wojskowych w latach 1939-1942. Od 1 IX 1945 r. do 31 VIII 1949 r. pracował w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Pilźnie jako nauczyciel biologii. Zorganizował i prowadził internat dla dziewcząt i chłopców, uzyskując na ten cel fundusze m.in. z organizowania różnych imprez kulturalnych i rozrywkowych. W 1949 r. przybył do Mielca i w latach 1949-1978 pracował jako nauczyciel biologii i wychowania fizycznego Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO), a ponadto przez pewien czas pełnił funkcję zastępcy dyrektora tej szkoły.

 

  • Alina Stanisławska

    Alina Stanisławska

STANISŁAWSKA ALINA (z domu KRUŻEL), urodzona 8 I 1947 r. w Mielcu, córka Władysława i Stanisławy z domu Trzpis. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1965 r. W latach 1965-1977 pracowała w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu jako nauczyciel. W 1968 r. ukończyła Studium Nauczycielskie (kierunek: filologia rosyjska), a w 1977 r. studia na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek: filologia rosyjska) i uzyskała tytuł magistra. Od 1977 r. do 1985 r. pełniła funkcję wicedyrektora Szkoły Podstawowej nr 7 im. Ignacego Łukasiewicza w Mielcu. W 1985 r. została mianowana dyrektorem nowo utworzonej Szkoły Podstawowej nr 9 w Mielcu. Organizowała tę placówkę od podstaw, najpierw w obiektach Zespołu Szkół Technicznych (tymczasowo), a od 1986 r. we własnym obiekcie przy ul. S. Drzewieckiego. Funkcję dyrektora pełniła do 2000 r. Ukończyła m.in.: Studium Organizacji i Zarządzania Oświaty w Rzeszowie (1980), Studium Podyplomowe Organizacji i Zarządzania Oświatą w Sulejówku (1989) oraz kurs „Menadżerska i pedagogiczna kompetencja dyrektora szkoły” w Rzeszowie (1999). W 1990 r. uzyskała II stopień specjalizacji zawodowej z zakresu organizacji i zarządzania oświatą. Znacząco przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju szkoły i osiągnięcia przezeń wielu sukcesów, a także doprowadziła do przyjęcia przez szkołę imienia Władysława Jasińskiego „Jędrusia”. Współpracowała z organizacjami kombatanckimi. W kadencji 1988-1990 była radną MRN. W 2000 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in.: Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką „Przyjaciel Dziecka” i Nagrodą II st. Ministra Oświaty i Wychowania (1979).

 

  • Domicela Stanisławska

    Domicela Stanisławska

STANISZEWSKA DOMICELLA (z domu WERYŃSKA), urodzona 6 IV 1939 r. w Książnicach, pow. mielecki, córka Stanisława i Heleny z domu Cisło. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Tarnowie, maturę zdała w 1958 r. Pracę zawodową rozpoczęła jako sekretarka w 1958 r. w Społecznym Ognisku Muzycznym w Mielcu. Od 1 IX 1962 r. do 31 XII 1975 r. pracowała na stanowisku kierownika administracyjnego Państwowego Ogniska Muzycznego, a następnie Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Mielcu. Pełniąc przez kilkanaście lat funkcję kierownika administracji, przyczyniła się do rozwoju placówki. W tym czasie występowała w Zespole Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy”. Z dniem 1 I 1975 r. przeszła do pracy w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu na stanowisko głównej księgowej, a następnie instruktora do spraw sieci bibliotek. W 1981 r. ukończyła studia na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1984 r. została mianowana dyrektorem Miejskiej Biblioteki Publicznej. Pełniąc tę funkcję, współtworzyła sieć placówek bibliotecznych i organizowała ich działalność w trudnych dla kultury warunkach kryzysu społeczno-politycznego w latach 80., a następnie transformacji ustrojowej i niekorzystnej sytuacji społeczno-gospodarczej Mielca w latach 90. Wyróżniona m.in. Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”. Zmarła 17 II 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

STANISZEWSKI MICHAŁ, cechmistrz cechu krawiecko-kuśnierskiego w Mielcu w latach 1855-1865.

 

  • Stanisław Stanisławski

    Stanisław Stanisławski

STANISZEWSKI STANISŁAW, urodzony 27 VIII 1930 r. w Kolbuszowej Dolnej, syn Józefa i Wiktorii z domu Karkut. Absolwent Gimnazjum i Państwowej Szkoły Stopnia Licealnego w Kolbuszowej, maturę zdał w 1951 r. Studiował w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu (aktualnie Akademia Rolnicza) i w 1956 r. uzyskał tytuł inżyniera rolnictwa. Po studiach nakazem pracy został skierowany do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Koszalinie, gdzie od 1 III 1956 r. do 31 I 1958 r. pracował w Zarządzie Produkcji Zwierzęcej jako zootechnik ds. organizacji produkcji zwierzęcej w województwie koszalińskim. Z dniem 1 II 1958 r. uzyskał przeniesienie służbowe do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, gdzie pracował w Wydziale Rolnictwa i Leśnictwa na stanowisku kierownika Referatu Produkcji Zwierzęcej, a następnie zastępcy kierownika tegoż Wydziału. W związku z likwidacją powiatów 1 VI 1975 przeszedł do Urzędu Gminy w Mielcu ma stanowisko kierownika Gminnej Służby Rolnej oraz kierownika Referatu Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej, Handlu i Usług. 1 I 1989 r. objął funkcję prezesa Zarządu Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu i pełnił ją do przejścia na emeryturę z dniem 30 IX 1997 r. Od młodości był aktywnym działaczem społeczno-politycznym. W latach 1945-1951 przewodniczył licealnemu  Kołu ZMP. W 1968 r. wstąpił do ZSL i pełnił różne funkcje w Zarządzie Powiatowym, m.in. był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej. Równocześnie w latach 1968-1975 udzielał się społecznie w ZP ZMW jako członek Prezydium, w tym od 1971 r. jako wiceprzewodniczący.  Od 1975 r. do 1990 r. pełnił społecznie funkcję prezesa Miejsko-Gminnego Komitetu ZSL w Mielcu. Uczestniczył w powstaniu struktur PSL w Mielcu i jest członkiem jego Zarządu Koła Miejskiego. Ponadto przez szereg lat był ławnikiem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Pracownik Rolnictwa”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Ligi Obrony Kraju”, Medalem Pamiątkowym „Za Zasługi dla Ruchu Ludowego im. W. Witosa”, Złotym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego”, Złotą Honorową Odznaką ZMW i Złotą Odznaką SITR. Zmarł 17 IV 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

STANKAR FRANCISZEK, urodzony ok. 1501 r. Był duchownym kalwińskim. W 1562 r. został ministrem przy zborze kalwińskim w Rzochowie. (Zbór utworzony został w 1561 r. przez Jana Tarnowskiego „Rzemieńskiego” na bazie parafii rzymskokatolickiej i w jej kościele w Rzochowie.) Zmarł w 1574 r.

 

  • Eugeniusz Stankiewicz

    Eugeniusz Stankiewicz

STANKIEWICZ EUGENIUSZ, urodzony 10 IV 1913 r. w Władywostoku (ZSRR), syn Józefa. Po powrocie do Polski wstąpił do wojska i zdobył uprawnienia pilota wojskowego. Jako porucznik pilot został skierowany na studia. W latach 30. studiował na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując tytuł magistra matematyki, następnie na Politechnice Gdańskiej (kierunek: budowa płatowców) oraz w Instytucie Technicznym Lotnictwa (1938-1939). Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako por. pilot w 5 pułku lotniczym. W latach 1939-1941 służył w 5 pułku kolejowym w Sarnach (ZSRR) jako starszy inżynier. W czasie okupacji hitlerowskiej pozostawał bez stałej pracy. Od 1944 r. do 1953 r. pracował w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie jako konstruktor lotniczy, a w latach 1953-1956 pełnił funkcję doradcy naukowego INBK i BPEK. Posiadał wówczas stopień podpułkownika pilota. Równocześnie w latach 1945-1946 współpracował z PZL Mielec jako konstruktor lotniczy. Skonstruował samolot szkolno-treningowy PZL-S-1, wyprodukowany w Mielcu w 1945 r. (pierwszy samolot po wojnie) i oblatany 15 XI 1945 r. W latach 1948-1951 był wykładowcą na Politechnice Warszawskiej, a w latach 1950-1951 był też zatrudniony jako konstruktor w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych w Bielsku-Białej. Ponownie pracował w WSK Mielec w okresie 1956-1957, kierując zespołem konstruktorów przy budowie samolotu S-4 Kania-2, przeznaczonego do holowania szybowców.

 

STAŃCZYK ALEKSANDER MARIAN, urodzony 8 IX 1957 r. w Mielcu, syn Piotra i Marii z domu Turek. Uzyskał wykształcenie zawodowe. Pracował jako robotnik, m.in. w Hucie Stalowa Wola, Przedsiębiorstwie Hurtu Spożywczego w Mielcu, Krakowskim Przedsiębiorstwie Robót Drogowych, ekipie do prac interwencyjnych w Urzędzie Miejskim w Mielcu, MPGK w Mielcu, firmie „Zielona Budka” Sp. z o.o. w Mielcu oraz Zakładach Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej „R&G” Sp. z o.o. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1977 r. Należy do PCK i Klubu HDK w Mielcu. Do 31 V 2011 r. oddał 47 000 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia. Pomaga w zbieraniu żywności dla Domów Dziecka.

 

  • Antoni Stańczyk

    Antoni Stańczyk

STAŃCZYK ANTONI, urodzony 12 VI 1959 r. w Tuchowie, syn Stanisława i Czesławy z Wojtanowskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie, maturę zdał w 1978 r. Ukończył studia na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie w zakresie muzyki na Wydziale Teologicznym (1992) i na Wydziale Historii (licencjat, 2005) oraz w zakresie historii i muzyki na Wydziale Historii Kościoła (magister historii i muzyki, 2006). Odbył także studia podyplomowe z zakresu przygotowania pedagogicznego na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Rzeszowskiego (2001) i studia podyplomowe w zakresie wiedzy o kulturze na Wydziale Humanistycznym Akademii Pedagogicznej w Krakowie (2005). Aktualnie odbywa studia doktoranckie na Wydziale Dyrygentury Akademii Muzycznej w Krakowie. W 1988 r. został zatrudniony w Towarzystwie Śpiewaczym „Melodia” jako dyrygent i funkcję tę pełnił do 1993 r. W 1998 r. założył i prowadzi chór i orkiestrę Stowarzyszenia Muzycznego „Pro-Musica” w Mielcu. Z tymi zespołami odniósł szereg sukcesów, m.in. zdobył II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Chóralnym „Cantate Deo” w Rzeszowie (2004) i wyróżnienie w Międzynarodowym Konkursie Chóralnym im. F. Nowowiejskiego w Barczewie.  Pracuje też jako nauczyciel muzyki w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu i od 2002 r. w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu. Założony i prowadzony przez niego chór II LO otrzymał wyróżnienie w OKCh „Cantate Deo” w Rzeszowie (2004). Odrębną dziedziną jego działalności jest praca twórcza. Skomponował 10 utworów chóralnych i m.in. „Hymn II LO im. M. Kopernika w Mielcu”, opracował 20 aranżacji orkiestrowych i 10 aranżacji na zespół wokalno-instrumentalny oraz 6 utworów na chór 4-głosowy. Opublikował artykuły: Muzyka i etyka w czasopiśmie „Estetyka i Krytyka” (nr 7/8 2004-2005) i Twórca a dzieło w czasopiśmie W Kręgu Mieleckich Humanistów (nr 17/2004). Wyróżniony m.in.: Złotą i Srebrną Odznaką Honorową Polskiego Związku Chórów i Orkiestr. W 2012 r., po studiach doktoranckich na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie Wydział Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie nauk o sztuce na podstawie rozprawy Filozoficzne inspiracje rozumienia czasu muzycznego. Praca zdobyła uznanie w środowisku naukowym. Z chórem II LO odniósł szereg sukcesów, m.in.: wyróżnienie (2005), II miejsce (2007), III miejsce (2009, 2010) i I miejsce (2011) na Międzynarodowym Festiwalu Pieśni Religijnej Cantate Deo Rzeszowie, III miejsce na IV Międzynarodowym Festiwalu Chórów Gaude Cantem Bielsku Białej  (2008) pod patronatem Wojciecha Kilara, II miejsce na Ogólnopolskim Festiwalu Chórów Sacra Ecclesiae Cantio w Tarnowie (2008), III miejsce na VIII Warszawskim Międzynarodowym Festiwalu Chóralnym VARSOVIA CANTAT (2012) i I miejsce w Międzynarodowym Konkursie Chóralnym w Sankt Petersburgu (2013).

 

  • Feliks Starosielec

    Feliks Starosielec

STAROSIELEC FELIKS, urodzony 6 VII 1902 r. w Tarnopolu (aktualnie Ukraina), syn Michała i Marii ze Słabkowskich. W latach 1919-1920 służył jako ochotnik w Wojsku Polskim. Za udział w obronie Lwowa i Kresów Wschodnich został odznaczony dyplomem i odznaką honorową „Orląt”. W 1922 r. ukończył Seminarium Nauczycielskie w Tarnopolu. Pracę nauczycielską rozpoczął w 1922 r. w Sępolnie, a następnie pracował w szkołach powszechnych w Zborowie (1924-1926) i Pomorzanach woj. tarnopolskie (1926-1939). W czasie okupacji hitlerowskiej oficjalnie kierował szkołą w Dąbrówce Osuchowskiej, a ponadto organizował i prowadził komplety tajnego nauczania. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej był organizatorem szkoły 11-klasowej na terenie Osiedla Fabrycznego (później przy ul. E. Biernackiego) i jej pierwszym kierownikiem (dyrektorem). W ramach tej szkoły zorganizował Liceum Ogólnokształcące (później LO nr 27 i II LO). Przed rokiem szkolnym 1957/1958 powierzono mu stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr 3 w Mielcu w nowo oddanym do użytku budynku przy ul. S. Żeromskiego. Zorganizował ją od podstaw i doprowadził do wysokiego poziomu dydaktyczno-wychowawczego. Na emeryturę przeszedł z dniem 31 VIII 1971 r. Poza prowadzeniem szkoły wiele czasu poświęcał działalności kulturalno-oświatowej. Był m.in. współzałożycielem i reżyserem Teatru „Maska” w latach 1944 – 1951. Reżyserował sztuki: Małżeństwo Loli, Poskromienie żon, Ich dwóch, Codziennie o piątej, Kłopoty pana Złotopolskiego, Sublokatorka, Hiszpańska mucha, Wujaszek z Gdyni, Taka jest książki moc, Odbudowa, Skąpiec, Ożenek, Panna rekrutem, Matka (fragment). Inicjował akcje i przedsięwzięcia, m.in. sadzenie drzew na Górze Cyranowskiej po II wojnie światowej. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem X-lecia Polski Ludowej i Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1979 r. Zmarł 1 VIII 1988 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zygmunt Starosielec

    Zygmunt Starosielec

STAROSIELEC ZYGMUNT, urodzony 6 VIII 1926 r. w Gródku Jagiellońskim, syn Feliksa i Janiny z domu Paluch. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. St. Konarskiego w Mielcu (maturę zdał w 1948 r.) i Technikum Mechanicznego w Mielcu z tytułem technika mechanika (zaocznie, 1958). Ponadto w 1949 r. ukończył Oficerską Szkołę Rezerwy Piechoty ze stopniem chorążego. W 1949 r. został zatrudniony w WSK Mielec, ale w 1951 r. został zwolniony w trybie natychmiastowym w związku z aresztowania brata z powodów politycznych. W latach 1952-1956 pracował w Polskich Zakładach Zbożowych w Mielcu i Dębicy, gdzie był kierownikiem Oddziału. W 1957 r. powrócił do pracy w mieleckiej WSK  i pełnił kolejno funkcje: zaopatrzeniowca, kierownika sekcji oraz zastępcy kierownika i kierownika Działu Zaopatrzenia. Uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych i został awansowany na stopnie: podporucznika (1958), porucznika (1973) i kapitana (1984). W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Jego wielką pasją pozazawodową był śpiew. Od 1946 r. był członkiem chóru „Melodia”, a od lat 80. – członkiem Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” w Mielcu. Ponadto od 1949 r. był członkiem zespołów artystycznych działających przy placówkach kultury WSK, m.in. od 1954 r. do końca lat 70. śpiewał w chórze Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy”. Śpiewał także w chórze parafialnym parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrną Odznaką ZZM i Odznaką Honorową Złotą z Laurem Polskiego Związku Chórów i Orkiestr. Zmarł 12 XII 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

STAROSTKA TADEUSZ FRANCISZEK, urodzony 4 I 1906 r. w Przemyślu, syn Jakuba i Józefy z Karkulowskich. Absolwent gimnazjum w Przemyślu, maturę zdal w 1925 r. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie ukończył w 1931 r. ze stopniem doktora medycyny. Po odbyciu służby wojskowej w Szkole Podchorążych w Przemyślu otrzymał stopień podporucznika rezerwy. W latach 1932-1933 odbył praktykę w Szpitalu Powszechnym w Przemyślu. Od VI 1933 r. do III 1936 r. pracował jako sekundariusz w Szpitalu Powszechnym w Tarnobrzegu, a następnie był ordynatorem Oddziału Chirurgicznego IX Szpitala Okręgowego w Brześciu nad Bugiem. Przez pierwszą połowę 1937 r. zastępował dyrektora Szpitala Św. Ducha w Sandomierzu, a od VI 1937 r. pracował jako chirurg i położnik w Ubezpieczalni Społecznej w Tarnobrzegu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. i został wzięty do niemieckiej niewoli. Z obozu jenieckiego wrócił w 1940 r. i prowadził prywatną praktykę w Tarnobrzegu. W czasie okupacji hitlerowskiej był oficerem ZWZ-AK. Posługiwał się pseudonimami „Eskulap” i „T”. W IV 1944 r. został zatrudniony w Szpitalu Powszechnym w Tarnobrzegu. Od 11 I 1946 r. do 9 III 1946 r. przebywał w klinice prof. Glatzla w celu zaznajomienia się z jego techniką operacji żołądków, a od 11 III 1946 r. pracował jako asystent prof. Grucy w Centralnym Instytucie Chirurgii Urazowej przy Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. Jesienią 1947 r. przybył do Mielca i objął stanowisko dyrektora tutejszego Szpitala Powszechnego. Współpracował z organizacją WiN. 12 II 1948 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy PUBP w Mielcu. Za działalność szczególnie szkodliwą dla nowego ustroju państwa został skazany na 8 lat więzienia. Karę odbywał w więzieniu na Mokotowie, w Centralnym Więzieniu Karnym we Wronkach, Zakładzie Karnym w Krakowie i Zakładzie Karnym w Bytomiu (był tam lekarzem więziennym). W grudniu 1955 r. został warunkowo zwolniony z więzienia, a po 1956 r. w pełni zrehabilitowany. Powrócił do Tarnobrzega i podjął pracę w tamtejszym szpitalu, a następnie pełnił funkcję dyrektora tej placówki (1956-1958). Przeniósł się do Warszawy i pracował w Klinice Ortopedycznej, a następnie w szpitalu na Pradze. Zmarł 29 VII 1981 r.

 

STAROSTWO POWIATOWE, urząd pomocniczy starosty powiatowego (naczelnika powiatu), został powołany w Mielcu w latach 1853-1955 do wykonywania zadań administracyjnych na terenie nowo utworzonego powiatu mieleckiego. Jego siedzibą był budynek po klasztorze trynitarzy, a od pierwszych lat XX w. – budynek Kazanów przy ul. Pańskiej (dziś – A. Mickiewicza 34). W 1893 r. zatrudniało 16 osób i skład ten do wybuchu I wojny światowej nie uległ większym zmianom. Prowadzono niemal wszystkie sprawy związanie z funkcjonowaniem powiatu, ale istotnym mankamentem był brak kompetencji w zakresie spraw budownictwa, które to załatwiał oddział budowniczy starostwa tarnobrzeskiego.

Starostowie w latach 1853-1914: Karl Roth (1853?-1867), Jan Rudolf Kasparek (1867–1872), Eugeniusz Beneszek (1872–1876), Roman Zdankiewicz (1876–1884), Eugeniusz Kraus (1884–1888), Julian Pokiński (1888–1896), 1896–1897 – wakat, Seweryn Chrząszczewski (1897–1902), Władysław Kulikowski (1902–1905),1905–1907 – wakat, Kazimierz Grabowski (1907–1911), Jan Tyrowicz (1911–1914). 

Ważniejsi pracownicy starostwa w latach 1853–1914: Władysław Celestyn Sermak (komisarz), Onufry Skorodracki (adjunkt), Maksymilian Franciszek Woroniecki (sekretarz), Karol Schreuer (komisarz skarbowy), Nikodem Goyski (komisarz), Marceli Jaworski (adjunkt), Gustaw Adolf Wrigel (sekretarz), Błażej Kijas (lekarz powiatowy), Apolinary Sieradzki (komisarz), Feliks Brzeziński (adjunkt), Leopold Hendrich (komisarz), Kalikst Gasparski (komisarz podatkowy), Daniel Kisiel (weterynarz powiatowy), Paweł Derenowski (komisarz), Antoni Otfinowski (sekretarz), Euzebiusz Nestajko (weterynarz powiatowy), Andrzej Łukaszewski (weterynarz powiatowy), Jan Berner (nadinspektor podatkowy), Władysław Marek (komisarz), Bronisław Wawrzycki (lekarz powiatowy), Stanisław Kolasiński (sekretarz), Teofil Bąkowski (lekarz, asystent sanitarny) Seweryn Chrząszczewski (kierownik Starostwa, sekretarz Namiestnictwa), Bolesław Loeffler (sekretarz), Antoni Stasina (lekarz, asystent sanitarny), Michał Małecki (weterynarz powiatowy), Wiktor Jakubowski (oddział podatkowy), Roman Malcher (oddział podatkowy), Kazimierz Spalke (komisarz), Bronisław Kwiatkowski (komisarz), Kazimierz Grabowski (kierownik Starostwa, sekretarz Namiestnictwa), Wilhelm Gawroński-Rawicz (komisarz), Michał Pajor (komisarz skarbowy), Jan Lewicki (sekretarz), Władysław Rudnicki (weterynarz powiatowy), Władysław Zaczek (komisarz).

*Lata 1918-1939 Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (11 XI 1918 r.) zachowano istniejący przed I wojną światową podział administracyjny. W pierwszych miesiącach władzę w powiecie sprawował komisarz Polskiej Komisji Likwidacyjnej przy pomocy przedwojennego personelu starostwa. Po uchwaleniu konstytucji 21 marca 1921 r. dokonano nowego podziału administracyjnego, a powiat mielecki włączono do województwa krakowskiego. Przywrócono funkcję starosty, m.in. jako kierownika starostwa powiatowego i wszystkie funkcje starostwa, zwanego też urzędem powiatowym. W 1930 r. starostwo miało 11 referatów: ogólny, organizacyjny, bezpieczeństwa (od 1932 r. – bezpieczeństwa publicznego), administracyjno-prawny, samorządowy, opieki społecznej, wojskowy, karno-administracyjny, ochrony lasów, sanitarny i weterynaryjny. Ponadto funkcjonowała kancelaria starostwa – biuro informacyjno-podawcze, ekspozytura i archiwum główne. Na początku 1931 r., w związku z próbami reformowania administracji państwowej, zaistniała groźba likwidacji powiatu mieleckiego i zniesienia starostwa. (Wiadomość tę przywiózł prof. W. Kania ze Zjazdu Miast w Krakowie.) Ostre protesty gmin, m.in. Rady Gminnej Mielca, a także inne względy zadecydowały o zaniechaniu likwidacji. Taki stan utrzymał się już bez większych zmian do końca sierpnia 1939 r. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę w pierwszych dniach września 1939 r. część kadry starostwa wraz z częścią dokumentacji ewakuowała się na wschód. Po wkroczeniu wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie (17 IX 1939 r.) i ewakuacji polskich wojsk na teren Węgier i Rumunii, kiedy kampania wrześniowa została przegrana, pracownicy starostwa w większości powrócili w rodzinne strony. Nieznany jest natomiast los wielu dokumentów. Komisarz PKL i starostowie w latach 1921-1939: Stefan Różecki (komisarz PKL, 1918–1921), Mieczysław Zarzecki (1921-1927), Jan Pawlica (1928–1929), Marian Balicki (1929–1934), Zygmunt Schlichting (1934–1939).

*Lata 1939-1944 (okupacja hitlerowska) W pierwszych dniach okupacji hitlerowskiej (8 IX 1939 r. – 5 VIII 1944 r.) utworzono powiat mielecko-ropczycki z landratem Reg. Rat. Schüfnerem, ale od 26 X 1939 r. jednostka ta weszła w skład Kreishauptmanschaft Dębica (powiatu dębickiego, administrowanego przez starostwo), zwanego też Gross Kreiss Dębica.

*Lata 1944-1950 Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) przywrócono funkcjonowanie powiatu mieleckiego, a Starostwo Powiatowe w Mielcu zostało reaktywowane 24 VIII 1944 r. Pierwszymi starostami i organizatorami urzędu byli: Kazimierz Lubos (od 24 VIII 1944 r.) i Kazimierz Karłowicz (od 3 X 1945 r.). Starostwo administrowało na terenie powiatu mieleckiego, który miał powierzchnię 766,66 km2 i zamieszkiwało go około 75 tysięcy osób. Dla prowadzenia poszczególnych rodzajów spraw tworzono kolejne referaty. W listopadzie 1945 r. było ich 13: ogólny, administracyjny, społeczno-polityczny, wojskowy, aprowizacyjny, przemysłowy, karno-administracyjny, opieki społecznej, sanitarny, weterynaryjny, kultury i sztuki, odszkodowań wojennych i odbudowy. W kolejnych latach następowały zmiany. W 1946 r. powstał referat pomiarów, a w 1947 r. – rolnictwa i reform rolnych. Ponadto w 1947 r. referat odbudowy przekształcono w Referat Odbudowy – Powiatowe Biuro Odbudowy, a referaty rolnictwa i reform rolnych połączono z oświata rolniczą w Powiatowy Inspektorat Oświaty Rolniczej. W 1948 r. zlikwidowano referaty aprowizacji i handlu oraz odszkodowań wojennych. Pod koniec maja 1950 r. Starostwo Powiatowe w Mielcu (podobnie jak wszystkie starostwa w Polsce) zostało zlikwidowane, a jego kompetencje przejęło Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu.

*Starostowie w latach 1944-1950: Jerzy Lubos (1944), Kazimierz Karłowicz (1944-1946), Józef Bik (1946-1947), Szymon Zbudniewek (1947), Walerian Rosa (1947), Bronisław Rogalski (1947-1949), Emil Toczyński (p.o., 1949), Stanisław Nesterski (1949–1950).

*Wicestarostowie w latach 1944-1950: Stanisław Światowiec, Emil Toczyński, Józef Maroń.

*Kierownicy referatów w latach 1944-1950: Kancelaria: Andrzej Kopecki, Stefania Rosa, Piotr Frankiewicz, Referat Ogólny – Walerian Rosa, Emil Toczyński, Referat Administracyjny – Kazimierz Kondratowicz, Referat Społeczno-Polityczny – Jakub Barszcz, Maria Janicka, Referat Budżetowo-Gospodarczy – p.o. Aniela Kuklińska, Referat Wojskowy – Jerzy Leyko, Edmund Ludera, Referat Karno-Administracyjny – Mieczysław Pichl, Franciszek Markulis, Władysław Kazana, Referat Karny – Michał Dudek, Referat Aprowizacji i Handlu – Kazimierz Tracz, Jerzy Stadler, Julian Jaskółka, Zygmunt Korpanty,  Referat Przemysłowy – Tadeusz Homecki, Kazimierz Leyko, Referat Opieki Społecznej – Tadeusz Kulczyński, Władysław Jasiński, Referat Zdrowia – dr Eugeniusz Berger, Referat Weterynaryjny, później Rolnictwa i Reform Rolnych – Zdzisław Wujcikowski, Referat Szkód Wojennych – Emil Toczyński, Referat Architektoniczno-Budowlany – Jan Chutkowski, p.o. architekta powiatowego – Franciszek Bujak, Referat Kultury i Sztuki – Tadeusz Homecki, Maria Sokół, Referat Pomiarów Kraju – Piotr Stąpor, Referat Odbudowy – Zdzisław Wieliński, mierniczy powiatowy – Bolesław Łoniewski, p.o. agronoma powiatowego – Kazimierz Fałdziński, sekretarz administracyjny – Czesław Krawczyk, Jan Juszak.

*Od 1999 r. W ramach przekształceń ustrojowych oraz reformy administracji państwowej i samorządowej od 1 I 1999 r. rozpoczęły funkcjonowanie powiat mielecki oraz starostwo ę powiatowe jako organ wykonawczy samorządu powiatowego (Rady Powiatowej). Rozdzielono kompetencje samorządów gminnych od samorządu powiatowego, któremu powierzono sprawy: rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa śródlądowego, bezpieczeństwa i porządku publicznego, geodezji i gospodarki gruntami, budownictwa, transportu i powiatowych dróg publicznych, oświaty ponadgimnazjalnej, kultury, kultury fizycznej, ochrony środowiska, zdrowia i spraw społecznych. Głównym budynkiem Starostwa Powiatowego został dawny Dom Partii przy ul. S. Sękowskiego 2B, a ponadto część wydziałów ulokowano w willi przy ul. F. Chopina 16 i w budynku przy ul. S. Wyspiańskiego 6. Po przeprowadzeniu zmian struktury organizacyjnej, funkcjonują wydziały: *Organizacyjny, *Finansowy, *Edukacji i Spraw Społecznych, *Funduszy i Promocji Powiatu, *Komunikacji, *Architektury i Budownictwa, *Ochrony Środowiska, *Zarządzania Kryzysowego, *Inwestycji i Gospodarki Nieruchomościami oraz *Geodezji, Kartografii i Katastru, a także *Biuro Rady Powiatu, *Radcy Prawni, *Kontrola Zarządcza i Audyt Wewnętrzny, *Biuro Informatyki oraz szereg stanowisk samodzielnych i stanowisk obsługowych. W latach 2014-2015 nastąpiła zmiana siedziby głównej Starostwa. Do budynku przy ul. S. Wyspiańskiego 6 przeniesiono kierownictwo i niemal wszystkie wydziały, a w budynku przy ul. S. Sekowskiego 2B pozostawiono jedynie Wydział Komunikacji. Willę przy ul. F. Chopina 16 przeznaczono na sprzedaż. Dokonano też reorganizacji struktury organizacyjnej, m.in. powstały przekształcone Wydziały: Administracyjny, Edukacji oraz Funduszy, Inwestycji i Gospodarki Nieruchomościami. W miejsce Wydziału powstało Biuro Zarządzania Kryzysowego, a zamiast Wydziału Funduszy i Promocji Powiatu utworzono Biuro Promocji i Informacji. Ponadto zorganizowano Biuro ds. Zdrowia i Spraw Społecznych.

*Starostowie powiatu w latach 1999-2015: Józef Smaczny (1999–2006), Andrzej Chrabąszcz (2006-2014), Zbigniew Tymuła (2014-nadal).

*Wicestarostowie powiatu w latach 1999-2006: Stanisław Myjak (1999-2002), Andrzej Chrabąszcz (2002-2006), Józef Smaczny (2006-2010), Andrzej Bryła (2010-2014), Maria Napieracz (2014-nadal).

*Pracownicy Starostwa Powiatowego (stan na 31 V 2007 r.): Andrzej Kurdziel – członek zarządu powiatu, Jadwiga Mysona – skarbnik powiatu, Marek Pustułka – sekretarz powiatu, Adam Ziarek – audytor wewnętrzny, Bogusław Miga – rzecznik prasowy, Teresa Gacek – radca prawny, Maria Soja – radca prawny; Wydział Finansowy: Jolanta Bondaruk, Renata Godek, Izabela Kilian, Urszula Klimczak, Anna Kobylarz, Marzena Osmola, Jadwiga Sadura, Anastazja Then-Piechota; Wydział Edukacji, Kultury i Sportu: Barbara Grzelak – dyrektor, Agnieszka Łubiarz, Grzegorz Piechota, Władysław Walas; Biuro Rady Powiatu: Krystyna Salnikow-Bochenek – dyrektor, Joanna Tomczak, Małgorzata Wiącek; Wydział Komunikacji: Zbigniew Kmieć – dyrektor, Adam Bała, Rafał Chrabąszcz, Arkadiusz Gancarz, Małgorzata Jarosz, Aleksandra Majcher, Piotr Matuszkiewicz, Irena Michalska, Anna Mordec, Władysława Rec, Andrzej Sasor, Andrzej Skotnicki, Marek Światek, Stanisław Wróbel, Beata Zgórniakiewicz; Wydział Organizacyjny i Spraw Obywatelskich: Jerzy Zorzycki – dyrektor, Magdalena Juźwiak, Lilianna Kolisz, Jan Kozek, Andrzej Kozik, Ewelina Lorenc, Dorota Lisowska, Bożena Modras, Grażyna Stachura, Krystyna Wnuk, Anna Wydro; Stanowiska obsługowe: Urszula Ćwięka, Halina Jemioło, Elżbieta Kowalska, Grażyna Mączyńska, Bogdan Pawłowski, Teresa Polak, Damian Występek, Włodzimierz Zgórniakiewicz; Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej: Wiesław Magda – dyrektor, Jarosław Godek, Halina Klag, Jan Kłodowski, Wanda Tomza, Marta Trybulec, Zenon Tylec; Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami: Stanisław Adamczyk – geodeta powiatowy, dyrektor, Stanisław Babula, Krzysztof Babiarz, Joanna Baca, Boguslawa Borowiec, Małgorzata Gawrońska, Stanisława Guzak, Izabela Jajeśnica, Mariola Jankowska, Józef Jurkowski, Maria Kozdęba, Danuta Krempa, Andrzej Kręcigłowa, Mieczysław Kruk, Bożena Krużel, Teodozja Leś-Karwacka, Grażyna Lewek, Monika Misiąg, Roman Misiąg, Iwona Mojek, Roman Prokop, Danuta Tarnawska, Elżbieta Tymuła, Jan Wilk, Zofia Wilk, Maciej Woźniak; Wydział Zdrowia i Spraw Społecznych: Paweł Pazdan – dyrektor, Halina Majchrowicz, Bożena Rybka; Wydział Zarządzania Kryzysowego: Zenon Kamiński – dyrektor, Jarosław Bargiel, Józef Dziekan, Agata Lenart; Wydział Funduszy, Rozwoju i Promocji Powiatu: Leszek Deptuła, Izabela Adamska, Magdalena Bielaska, Michał Bojarski, Agnieszka Dernoga; Wydział Architektury i Budownictwa: Apolinary Rzadkowski – dyrektor, Helena Danecka, Halina Hernik, Tomasz Kilian, Józef Maryniak, Anna Ochalik, Małgorzata Sondej, Sławomir Szyszka, Stanisława Śliwa, Stanisław Winiarski; Wydział Inwestycji i Gospodarki Mieniem Powiatu: Stanisław Mieszkowski – dyrektor, Maria Bartnik, Andrzej Chmara, Anna Pietruszka, Barbara Walaszyńska, Maria Wiatrowska, Beata Wnęk.

Pracownicy Starostwa Powiatowego (stan na 31 X 2013 r.) niewymienieni w tomie II oraz ze zmianami w nazwiskach i zmianami funkcji: Adam Brzychcy, Rafał Chrabąszcz, Marcin Cieśla (dyrektor wydziału), Magdalena Czepiel, Michał Ćwięka, Dorota Darłak, Agnieszka Dernoga (dyrektor wydziału), Agata Dulik, Iwona Dulik, Dorota Dzieciuch, Piotr Grzegorczyk, Hubert Hinzmann, Paulina Hul, Maria Jarosz, Grażyna Jeż, Joanna Kapinos, Klaudia Kądziołka, Anna Kędzior, Danuta Kiełb, Dariusz Krawiec, Robert Kręcigłowa, Magdalena Krogulec (Powiatowy Rzecznik Konsumentów), Bożena Krużel, Joanna Kużdżał, Jan Leśniak, Ewa Łabuz, Joanna Madura, Józef Maryniak (dyrektor wydziału), Marzena Matuszkiewicz, Agata Mazurek, Waldemar Mazurek (przewodniczący Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej), Wanda Mieszkowska, Agnieszka Misiak, Gabriela Muras, Magdalena Myszkowska, Iwona Nakoneczna-Świątek, Krystyna Pietras, Wojciech Pietryka, Małgorzata Pokrywka, Małgorzata Ponikiewska, Małgorzata Rajtar, Alan Resenbeiger, Anna Skoczylas, Joanna Stolarz, Magdalena Strugała, Joanna Sypek, Tadeusz Szklarski, Maria Ślęzak (radca prawny), Stanisław Tomza (dyrektor wydziału), Beata Tyniec, Marcin Węgrzyn, Alina Wilk, Natalia Witek, Maciej Woźniak (z-ca dyrektora wydziału).

 

STARYSZAK KAROL, urodzony 7 VI 1977 r. w Krakowie, syn Zbigniewa. Ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa (specjalność: pilotaż) Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie. Pracuje jako pilot liniowy samolotowy. Poza pracą zawodową uprawia wyczynowo szybownictwo i od 2005 r. reprezentuje Aeroklub Mielecki. Latanie na szybowcach rozpoczął w 1993 r. Jako wyróżniający się szybownik w 2000 r. został powołany po raz pierwszy do reprezentacji Polski na Szybowcowe Mistrzostwa Europy w Luesse k/Berlina. Na Mistrzostwach Świata (seniorów), także w Niemczech, zadebiutował w 2002 r. Startował również w kolejnych Mistrzostwach Świata we Francji w 2006 r. i zajął 6. miejsce w klasie Club. Od tego czasu regularnie plasuje się w czołówce europejskich i światowych zawodów mistrzowskich. Ważniejsze sukcesy: *2005 r.: Mistrzostwa Polski (Częstochowa) – mistrz Polski w klasie Club; *2007 r.: Międzynarodowe Mistrzostwa Polski (18-27 V, Leszno) – wicemistrz Polski w klasie otwartej; Mistrzostwa Europy (Issound, Francja) – wicemistrz Europy w kl. 15 m (szybowiec Diana 2); *2008 r.: Mistrzostwa Polski (17-24 V, Leszno) – mistrz Polski w klasie otwartej; Mistrzostwa Świata (13-15 VIII, Luesse k/Berlina, Niemcy) – II wicemistrz świata w kl. 18 m (szybowiec ASG 29); *2009 r. – Międzynarodowe Zawody Szybowcowe „Pribina Cup” (Nitra, Słowacja) – II miejsce w kl. 18 m (szybowiec ASG 29); *2010 r. – Mistrzostwa Świata (20 VII – 7 VIII, Szeged, Węgry) – II wicemistrz w klasie 18 m; *2011 r. – XXXVI Mistrzostwa Polski (21 V, Rudniki k/Częstochowy) – mistrz w klasie otwartej, XVI Mistrzostwa Europy (10 VIII, Pociunai, Litwa) – mistrz Europy w klasie 18 m. Wyróżniony wieloma nagrodami i wyróżnieniami zagranicznymi. Wielokrotnie wybierany do 10 najlepszych sportowców Mielca w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso”.

 

  • Wiesław Starzec

    Wiesław Starzec

STARZEC WIESŁAW, urodzony 1 V 1959 r. w Mielcu, syn Stanisława i Zofii z domu Jachyra. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1980 r. został zatrudniony w WSK Mielec, a po restrukturyzacji – w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec”. W latach 1999-2006 pracował w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu. Od 2006 r. jest pracownikiem JET AIR Warszawa. Od lat szkolnych należał do Aeroklubu Mieleckiego, specjalizując się najpierw w spadochroniarstwie, a następnie w wieloboju spadochronowym i w tej dyscyplinie znajdował się w ścisłej czołówce krajowej. Największe sukcesy: *22-25 IX 1977 r. – XI Nowoczesny Pięciobój Spadochronowy w Mielcu – I miejsce indywidualnie i I miejsce drużynowo; *17-22 VI 1979 r. – I Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu – II m. indywidualnie i II m. drużynowo; *15-20 VII 1980 r. – II MPWS w Mielcu – III m. drużynowo; *2-7 VIII 1981 r. - III MPWS w Mielcu – II m. drużynowo; *3-8 VII 1982 r. – IV MPWS w Mielcu – III m. indywidualnie i III m. drużynowo; *24-30 VII 1983 r. – V MPWS w Mielcu – II m. drużynowo; *1-8 VII 1984 r. – VI MPWS w Mielcu - I m. indywidualnie i I m. drużynowo. W latach 70. i 80. był członkiem kadry narodowej i  reprezentantem Polski w Międzynarodowych Mistrzostwach Państw Socjalistycznych w NRD, Bułgarii, CSRS, ZSRR i Korei Północnej. Od 1984 r. do 2005 r. był instruktorem spadochronowym w Aeroklubie Mieleckim, a w latach 2005-2006 był instruktorem samolotowym w ROYAL STAR AERO Mielec. Ponadto był instruktorem narciarskim w PTTK Mielec i Nauczycielskim Klubie Narciarskim „Śmig” Mielec. Zmarł 17 X 2014 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Józef Starzyk

    Józef Starzyk

STARZYK JÓZEF, urodzony 24 X 1937 r. w Zabrniu, pow. mielecki, syn Jana i Bronisławy z domu Sypek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalność: budowa płatowców), maturę zdał w 1955 r. i otrzymał tytuł technika – mechanika. Zgodnie z nakazem pracy we wrześniu 1955 r. rozpoczął pracę w WSK Mielec na stanowisku technologa. W latach 1957-1959 odbył służbę wojskową w Szkole Lotniczej w Radomiu, po wcześniejszym przeszkoleniu w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu. Po zakończeniu służby powrócił na poprzednie stanowisko w WSK, a od 1 XII 1964 r. przeszedł do pracy w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK Mielec na stanowisko zastępcy starszego przedstawiciela ds. ekonomicznych – pracownika cywilnego. W 1967 r. ukończył studia na Wydziale Produkcji i Obrotu Towarowego Akademii Ekonomicznej w Krakowie z tytułem magistra ekonomii. W 1971 r. uzyskał dyplom biegłego księgowego i został wpisany na państwową listę. Z dniem 16 XII 1975 r. przeszedł do pracy WSK „PZL-Mielec” na stanowisko zastępcy dyrektora naczelnego ds. ekonomicznych. W 1979 r. ukończył studium dla wyższej kadry kierowniczej organizowane przez Ministerstwo Przemysłu Maszynowego. Od 1983 r. do 4 V 1991 r. pełnił funkcje zastępcy dyrektora WSK i głównego księgowego, a następnie przeszedł na rentę inwalidzką. Pełniąc kluczowe funkcje w przedsiębiorstwie, znacząco przyczynił się do jego rozwoju i w trudnych latach 80. – do utrzymywania planowego funkcjonowania. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał  pracy społecznej w FKS „Stal” Mielec, m.in. pełnił funkcje wiceprezesa (2 kadencje) i prezesa (1 kadencja). W latach 70. był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (1 kadencja). Od 1967 r. jest myśliwym – członkiem Koła Łowieckiego nr 144 „Sęp” Mielec i od 1990 r. sprawuje funkcję prezesa. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem „Za Zasługi dla LOK”, Odznaką „Zasłużony Działacz  Kultury Fizycznej” i najwyższym odznaczeniem łowieckim „Złom”.

 

STARZYK STANISŁAW WŁADYSŁAW, urodzony 5 V 1965 r. w Radomyślu Wielkim, pow. mielecki, syn Stanisława i Heleny z domu Siembab. Absolwent Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Tarnowie, maturę zdał w 1985 r. Studiował historię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1990 r. uzyskał tytuł magistra. W roku szkolnym 1990/1991 został zatrudniony jako nauczyciel historii w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu. Od 1991 r. pracuje w Zespole Szkół Budowlanych im. Żołnierzy AK w Mielcu jako nauczyciel historii, wiedzy o społeczeństwie i przysposobienia obronnego. W 1994 r. ukończył podyplomowe studia z ochrony i kształtowania środowiska w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, w 1997 r. – podyplomowe studia z wychowania obronnego w WSP Kraków, a w 2002 r. – podyplomowe studia z zarządzania i przedsiębiorczości w oświacie w Wyższej Szkole Biznesu w Tarnowie. W 1997 r. powierzono mu stanowisko wicedyrektora Zespołu Szkół Budowlanych w Mielcu, a od roku szkolnego 2008/2009 pełni funkcję dyrektora tej placówki. Jest nauczycielem dyplomowanym. Od powstania w 2001 r. Uczniowskiego Klubu Sportowego „Zaprawa” przy ZSB jest jego prezesem.

 

  • Władysław Starzyk

    Władysław Starzyk

STARZYK WŁADYSŁAW, urodzony 6 VI 1909 r. w Wampierzowie, pow. mielecki, syn Antoniego i Marii z domu Padykuła. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 20. i 30. był jednym z głównych organizatorów ZMW „Wici” w powiecie mieleckim i prezesem zarządu powiatowego tej organizacji od roku 1930 do 1935. Wniósł znaczący wkład w rozwój różnych form samokształcenia  młodzieży wiejskiej. Był współorganizatorem strajku chłopskiego w 1932 r. W latach 1936-1938 pełnił funkcję prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Mielcu, a ponadto był członkiem Zarządu Wojewódzkiego SL 

w Krakowie. Od 1938 r. zamieszkał z rodziną w Mielcu, pracując równocześnie w gospodarstwach rodzinnych rodziców i teściów. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako telegrafista. W czasie wycofywania się za linię Sanu dostał się do niewoli sowieckiej. Podczas wymiany polskich jeńców (na podstawie paktu sowiecko-niemieckiego) został przejęty przez Niemców i skierowany do obozu jenieckiego w miejscowości Laucha kr. Gotha w Turyngii. Przebywał tam od XII 1939 r. do IV 1941 r. Po powrocie do kraju podjął pracę w rodzinnym gospodarstwie rolnym. Był współorganizatorem struktur i działalności Ruchu Oporu Chłopskiego (ROCh) w powiecie mieleckim. Po zakończeniu okupacji niemieckiej, jako jeden z organizatorów PSL „mikołajczykowskiego” w mieleckim, wszedł w skład zarządu powiatowego tej partii i z jej ramienia 7 X 1944 r. został wybrany pierwszym powojennym przewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Pełnił tę funkcję do momentu odwołania w lutym 1947 r. Odwołanie to było następstwem zawieszenia z dniem 21 X 1946 r. działalności PSL w powiecie mieleckim. Od maja 1948 r. pracował w Oddziale Plantacyjnym Cukrowni Przeworsk w Mielcu, a następnie, po reorganizacji, od 1961 r. w Rejonie Plantacyjnym Cukrowni Przeworsk w Mielcu jako rejonowy inspektor kierujący tą placówką. W 1971 r., z uwagi na stan zdrowia, przeszedł na rentę. Gdy po roku 1956 reaktywowano ruch ludowy, wstąpił do ZSL, w którym pełnił różne funkcje organizacyjne. Przez kilka kadencji był radnym Rad Narodowych – Powiatowej i Miejskiej z ramienia tego stronnictwa. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 7 IX 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

STARZYŃSKIEGO STEFANA (ULICA), najkrótsza (30 m) i ślepa uliczka prywatna na osiedlu Wolności. Po znacznym skróceniu w 2005 r. jest jedną z bocznych ulicy Zwycięstwa. Ma asfaltową nawierzchnię. Nazwę otrzymała 19 VI 1970 r.

Patron ulicy: STEFAN STARZYŃSKI (1893-1944) to polityk, ekonomista i publicysta. W latach 1934-1939 był komisarycznym prezydentem Warszawy. Jako Komisarz Cywilny przy Dowództwie Obrony Warszawy we wrześniu 1939 r. wsławił się bohaterską postawą. Został aresztowany przez Niemców i zginął w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Dachau.

 

  • Jerzy Stasz

    Jerzy Stasz

STASZ JERZY, urodzony 9 X 1959 r. w Krośnie, syn Bolesława i Genowefy z domu Marcinek. Absolwent Liceum Zawodowego w Zespole Szkół Elektrycznych w Krośnie, maturę zdał w 1978 r. W latach szkolnych rozpoczął treningi lekkoatletyczne, a następnie specjalizował się w rzucie oszczepem. W 1978 r. zdobył srebrny medal na Mistrzostwach Polski juniorów. W 1982 r. przeniósł się do Mielca. Został zatrudniony w WSK Mielec i oddelegowany do prac sportowych w Stali Mielec. W latach 1982-1988 startował w barwach I-ligowej Stali i należał do czołówki krajowej w rzucie oszczepem. Ustanowił rekordy życiowe: 76,60 m (oszczep starego typu) i 68,90 (oszczep nowego typu, rekord okręgu rzeszowskiego). W 1990 r. podjął pracę kontrolera celnego w Urzędzie Celnym w Przemyślu Oddział w Mielcu, a następnie został inspektorem celnym w Terenowym Referacie Kontroli Podmiotów Gospodarczych Urzędu Celnego w Rzeszowie i pracuje tam nadal. W 2003 r. ukończył studia licencjackie na Wydziale Gospodarki Regionalnej i Turystyki Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Od 2000 r. jest działaczem  Lekkoatletycznego Klubu Sportowego Mielec, był członkiem i wiceprezesem, a od 2006 r. pełni funkcję prezesa Zarządu LKS. Jest także członkiem Chóru Męskiego „Melodia”.

 

STASZICA STANISŁAWA (ULICA), jedna z najważniejszych ulic miejskich na osiedlu J. Kilińskiego. Biegnie od ul. H. Sienkiewicza do ronda na ul. J. Kilińskiego i stanowi odcinek (460 m) głównej trasy tranzytowej przez Mielec w kierunkach zachodnim i wschodnim. Powstała w okresie międzywojennym XX w. i wtedy też otrzymała jako patrona S. Staszica, którego nie zmieniono nawet w czasie okupacji hitlerowskiej. Gruntownie przebudowano ją w 1998 r. Po oddaniu do użytku Alej Jana Pawła II (2005 r.) stała się fragmentem trasy tranzytowej. Spośród jej sąsiadów po stronie północnej wyróżniają się dwa niewielkie parki z upamiętnieniami ofiar i uczestników II wojny światowej oraz rozgraniczający je budynek Starostwa Powiatowego z parkingiem. Od strony południowej znajdują się posesje prywatne z okazałymi domami oraz „Delikatesy”. W 2009 r. została wyremontowana i zmodernizowana, m.in. otrzymała nową nawierzchnię asfaltową. Wykonano też nowe chodniki, sygnalizację świetlną przy skrzyżowaniu z ul. Sandomierską i ekrany dźwiękochłonne.

Patron ulicy: ksiądz STANISŁAW STASZIC (1755-1826), jeden z najwybitniejszych działaczy politycznych i uczonych okresu polskiego oświecenia. Wielki patriota, w czasie Sejmu Czteroletniego związał się z obozem reform. Prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Współorganizator uczelni, m.in. Uniwersytetu Warszawskiego. Wniósł istotny wkład w rozbudowę Staropolskiego Okręgu Przemysłowego. Autor wielu prac politycznych, filozoficznych i naukowych. 

 

  • Janusz Stawarz

    Janusz Stawarz

STAWARZ JANUSZ, urodzony 1 XII 1959 r. w Łętowicach, syn Władysława i Emilii z domu Łabuda. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1978 r. Od 1977 r. do 1985 r. grał w zespołach piłki nożnej Stali Mielec, w tym od 1979 r. jako bramkarz pierwszej drużyny seniorów (I liga). W jej barwach rozegrał 93 pierwszoligowe mecze i przyczynił się do dwukrotnego zdobycia III miejsca w rozgrywkach I ligi (1978/1979 i 1981/1982. W latach 1985-1990 grał w Lechii Gdańsk (I i II liga), a w latach 1990-1993 występował w szwedzkiej drużynie Södertälje. Był reprezentantem Polski w kategoriach juniorów i młodzieżowej, wnosząc znaczny wkład w zdobycie brązowego medalu w XXXI Turnieju UEFA Juniorów w Polsce (1978) i IV miejsca w II Mistrzostwach Świata Juniorów w Japonii (1979). Wystąpił także 2 razy w I reprezentacji Polski (mecze z Japonią w 1981 r.). W latach 1993-2000 pracował jako przedstawiciel handlowy w firmie „Jurajska”. Uzyskał kwalifikacje instruktora piłki nożnej, a następnie tytuł trenera II klasy. W 2000 r. został zatrudniony w MKP Stal Mielec jako trener grup młodzieżowych i funkcję tę pełni nadal. W latach 2002-2006 był także trenerem reprezentacji województwa podkarpackiego, która w 2006 r. zdobyła IV miejsce w Mistrzostwach Polski Juniorów (rocznik 1990) w Łodzi. Od 2005 r. pełni funkcję trenera bramkarzy reprezentacji Polski U-17 i U-20. Jako członek sztabu szkoleniowego Michała Globisza uczestniczył w Mistrzostwach Świata U-20 w Kanadzie (2007), gdzie m.in. Polska wygrała z faworyzowaną Brazylią 1 : 0 i awansowała do ćwierćfinału. Studiował na AWF w Krakowie. W ostatnich latach specjalizuje się w trenowaniu bramkarzy, m.in. szkolił bramkarzy GKS Katowice (2010) i Cracovii (2011-2012), a  następnie pełnił funkcję trenera bramkarzy Stali Mielec w sezonie 2012/2013 (awans do II ligi).

 

  • Elżbieta Stawicka

    Elżbieta Stawicka

STAWICKA ELŻBIETA (z domu CIOCH), urodzona 13 VII 1944 r. w Hutfhurm (Niemcy), córka Michała i Marii z Gancarskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdała w 1962 r. Pracę zawodową podjęła 15 IX 1962 r. w WSK Mielec na stanowisku kreślarza, a następnie pracowała jako młodszy konstruktor i konstruktor obliczeniowiec. W 1970 r. ukończyła studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyskała tytuł inżyniera. W 1983 r. została zastępcą dyrektora nowo wybudowanego Domu Wypoczynkowego „Mielec” w Krynicy Zdroju i wniosła duży wkład w jego organizację, zagospodarowanie i funkcjonowanie. Od 1995 r, po przekształceniu DW „Mielec” w spółkę, została prokurentem w Zakładzie Usług Leczniczo-Wypoczynkowych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. W 2004 r. przeszła na emeryturę. Od lat szkolnych jej wielka pasją było harcerstwo. W 1959 r. została instruktorem ZHP, a następnie otrzymała kolejno stopnie: przewodnika, podharcmistrza i harcmistrza. Należała do legendarnego Kręgu Instruktorów Zuchowych ZHP „Lawina”. Była jednym z głównych organizatorów życia harcerskiego w Mielcu w latach 60. i 70., w tym wielu uroczystości i imprez, zimowisk i obozów harcerskich. Była członkiem ZZ Metalowców, a później NSZZ „Solidarność” oraz Naczelnej Organizacji Technicznej. W latach 70. i 80. była radną Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniona m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”. Zmarła 23 X 2015 r. Spoczywa na cmentarzu w Gdyni.

 

  • Zbigniew Stawicki

    Zbigniew Stawicki

STAWICKI ZBIGNIEW WOJCIECH, urodzony 18 II 1944 r. w Trześni, pow. mielecki, syn Henryka i Julii z domu Maziarz. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Od 1 IX 1961 r. pracował w WSK Mielec jako frezer, szlifierz, mistrz i inspektor BHP. Równocześnie mocno angażował się w działalność harcerstwa, do którego należał od lat szkolnych. Był członkiem Kręgu Instruktorów Zuchowych ZHP „Lawina”, założonego przez hm. Stanisława Włodarczyka. W 1959 r. został instruktorem ZHP. Był jednym z najaktywniejszych organizatorów różnych form działalności zuchowej i harcerskiej w terenie, a zwłaszcza na obozach i zimowiskach. Był komendantem obozów letnich w Zwolakach, Majdanie Sopockim, Szymbarku, Julinie i Ulini. Otrzymał kolejno stopnie: przewodnika, podharcmistrza i harcmistrza branży zuchowej. Osiągnięcia i duże doświadczenie w organizacji wypoczynku i rekreacji pozwoliły mu na przyjęcie funkcji kierownika Ośrodków Wypoczynkowych WSK Mielec w Rzemieniu i w Woli Zdakowskiej, a następnie pracować na stanowisku Działu Socjalnego WSK. W lutym 1982 r. został mianowany dyrektorem nowo wybudowanego Domu Wypoczynkowego „Mielec” w Krynicy Zdroju. Zorganizował jego funkcjonowanie od podstaw i znacząco rozwinął działalność leczniczą, w szeregu przypadków w sposób dla Krynicy nowatorski. W ramach restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” i utworzenia na bazie krynickiego DW „Mielec” Zakładu Usług Leczniczo-Wypoczynkowych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. został wybrany prezesem Zarządu Spółki i pełnił tę funkcję do 2004 r. Po sprzedaży przez syndyka WSK „PZL-Mielec” udziałów WSK w Spółce osobie prywatnej – rozwiązał umowę o pracę. Od 2006 r., w wyniku konkursu, pracuje na stanowisku dyrektora Domu Wypoczynkowego „Rzemieślnik” w Gdańsku Jelitkowie. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” i Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Turystyki”.

 

STAŻEK MICHAŁ, nauczyciel szkoły trywialnej w Mielcu od 1836 r. do 1856? 

 

„STAŻYSTA”, początkowo hotel pracowniczy WSK „PZL-Mielec” przy ul. E. Biernackiego 13a, oddany do użytku w 1972 r. Był budynkiem pięciokondygnacyjnym, zakwalifikowanym do drugiej kategorii hoteli pracowniczych. Posiadał 191 pomieszczeń, w tym 182 pokoje mieszkalne dwuosobowe (z umywalkami z ciepłą i zimną wodą), jeden apartament i jeden pokój czteroosobowy. W hotelu zamieszkiwało około 300 osób, w tym około 50 rodzin z dziećmi. Na każdym piętrze znajdowały się pomieszczenia socjalno-bytowe: kuchnie, toalety, natryski i pralnie. W XV ogólnopolskim konkursie hoteli robotniczych, organizowanym przez „Trybunę Ludu”, zajął I miejsce w województwie rzeszowskim w kategorii do 300 mieszkańców i 9 w klasyfikacji krajowej.

 

  • Stanisław Stąpor

    Stanisław Stąpor

STĄPOR STANISŁAW, urodzony 10 XI 1947 r. w Goleszowie, pow. mielecki, syn Ludwika i Anieli z domu Cieśla. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1965 r. Równocześnie był aktywnym działaczem ZMW. Studia na Wydziale Ekonomiki Przemysłu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1970 r. obroną pracy magisterskiej „Interwencjonizm państwowy w rozwiniętych krajach kapitalistycznych”. W latach 1969-1972 pracował w pionie ekonomicznym WSK Mielec, a w latach 1972-1975 pełnił funkcję wiceprezesa ds. handlu i gastronomii PZGS „Samopomoc Chłopska” w Mielcu. Od 1975 r. do 1977 r. pełnił funkcję wicedyrektora ds. ekonomicznych MZRGT „Polgaz” Mielec oraz został czasowo oddelegowany do KM PZPR w związku z wyborem na funkcję sekretarza ds. propagandy. W 1977 r. przeszedł do pracy w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Mielcu na stanowisko zastępcy dyrektora ds. pracowniczych i ekonomiki, a następnie pracował jako kierownik Działu Rewizji Gospodarczej i kierownik administracji ZSB. W latach 1981-1982 przebywał na kontrakcie firmy Budimex Warszawa w Libii. W ramach zatrudnienia w MPB od 1984 r. do 1990 r. był oddelegowany do KM PZPR w celu pełnienia funkcji sekretarza ds. organizacyjnych. W 1990 r. uzyskał stopień doktora ekonomii na podstawie rozprawy „Struktura agrarna w latach 1970-1987 w makroregionie południowo-wschodnim jako przykład rozdrobnionej gospodarki chłopskiej” na Akademii Nauk Społecznych w Warszawie. W latach 1990-1995 był jednym z właścicieli PH „Jurysta” s.c. w Mielcu, a w latach 1996-1998 prowadził (jako właściciel)  Agencję Usług Przedstawicielskich, Ubezpieczeniowych i Doradczych. Równolegle przez szereg lat pracował jako nauczyciel, m.in. w Zespole Szkół Zawodowych (1973-1974), Szkole Podstawowej w El-Marij w Libii (1981-1982), Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie (nauczyciel akademicki, 1996-1998) i Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu (1998-1999). Był jednym z inicjatorów utworzenia w Mielcu Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania i od początku funkcjonowania (1999) jest pracownikiem naukowym tej uczelni. Pełnił m.in. funkcję prorektora, a następnie zastępcy dyrektora Instytutu. Posiada tytuł profesora WSGiZ. W polu jego zainteresowań naukowych znajdują się zagadnienia z zakresu makroekonomii, mikroekonomii i ubezpieczeń. Jest autorem i współautorem szeregu opracowań i artykułów naukowych. Wyróżniony m.in. Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. Zmarł 24 VII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Stanisław Stec

    Stanisław Stec

STEC STANISŁAW, urodzony 15 IV 1894 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Jana i Józefy z domu Jachimowicz. Uczył się w c.k. Gimnazjum w Mielcu, a następnie w Seminarium Nauczycielskim w Tarnowie i tam zdał maturę w 1914 r. Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich i TG „Sokół” w Tarnowie. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do formującego się polskiego wojska. W 2 pułku piechoty walczył w kampanii karpackiej (jesień 1914 r.), a następnie pod Sołotwiną, gdzie został ciężko ranny. Po wyleczeniu powrócił do 2 pp i uczestniczył w kampanii wołyńskiej w lecie 1916 r., ale z powodu choroby w jesieni tego roku znów znalazł się w szpitalu. Po epizodzie w służbie wartowniczej w pierwszych miesiącach 1917 r. został skierowany na szkolenie w Zambrowie, a następnie do Polskiego Korpusu Posiłkowego w Przemyślu. Brał udział w działaniach II Korpusu Polskiego pod dowództwem płk. Józefa Hallera. 11 V 1918 r. uczestniczył w bitwie z Niemcami pod Kaniowem, a po klęsce polskiego wojska zdołał przedostać się do I Korpusu Polskiego dowodzonego przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po demobilizacji w jesieni 1918 r. powrócił do odradzającej się Polski. Pracował jako nauczyciel w Zembocinie koło Miechowa (1919-1922), a następnie jako naczelnik poczty w Podzamczu koło Kępna. Z powodu ciężkiej choroby w 1933 r. przeszedł w stan spoczynku, a od 1934 r. zamieszkał w Wieliczce. Wyróżniony m.in. Krzyżem Niepodległości i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

  • Stanisław Steczkowski

    Stanisław Steczkowski

STECZKOWSKI STANISŁAW, urodzony 18 IV 1935 r. w Duląbce koło Jasła. Uczęszczał do gimnazjum w Dębowcu, a następnie do Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Żmigrodzie i tam zdał maturę w 1954 r. Wykształcenie muzyczne zdobył w Rzeszowie i na kursach muzycznych, specjalizując się w prowadzeniu chórów. Wyższe studia filozoficzno-teologiczne ukończył w 1960 r. W czasie studiów prowadził chór. W 1960 r. rozpoczął pracę w Majdanie Królewskim, gdzie założył chór mieszany. Także w następnych miejscach pracy  zakładał i prowadził chóry: chłopięco-męski i żeński w Sieniawie Jarosławskiej (1962-1964), chłopięco-męski i żeński w Dukli (1964-1966), chłopięco-męski w Częstochowie (1966-1970) i chór mieszany przy Zakładach Górniczo-Hutniczych w Wabinowie koło Częstochowy. W 1970 r. przeniósł się z rodziną do Rzeszowa i założył chór chłopięcy, przekształcony później w chłopięco-męski przy WDK. W 1974 r. założył chór chłopięco-męski w Mielcu, rezygnując po pewnym czasie z pracy w Rzeszowie. W 1976 r. założył chór chłopięco-męski „Cantus” w Stalowej Woli. Oba chóry, podobnie jak poprzednie, doprowadził do wysokiego poziomu artystycznego. Pomoc dyrektora Huty Stalowa Wola w uzyskaniu domu dla wielodzietnej rodziny zadecydowała, że w 1979 r. przeniósł się z rodzina do Stalowej Woli. Zrezygnował z prowadzenia chóru w Mielcu, a swoją działalność artystyczną ograniczył do Stalowej Woli. (Należy dodać, że kilku członków mieleckiego  chóru, zauroczonych muzyką chóralną, podjęło studia muzyczne i prowadzi dotąd chóry oraz inne zespoły muzyczne.) W ciągu ponad 20 lat prowadzenia chóru „Cantus” osiągnął z nim wiele sukcesów artystycznych, m.in. otrzymując publiczne podziękowania Ojca Św. Jana Pawła II w czasie śpiewu na Placu Św. Piotra w Rzymie (4 VII 1984 r.) i królowej Belgii Fabioli. Doprowadził także do powstania szkoły chóralnej w Stalowej Woli. Ponadto z żoną Danutą, posiadającą również wykształcenie muzyczne, założyli zespół rodzinny (wszystkie dziewięcioro dzieci wykształcili muzycznie) i występowali zarówno w kraju (m.in. w czasie Ogólnopolskich Spotkań Muzykujących Rodzin we Wrocławiu) jak i poza jego granicami. Zmarł  8 I 2001 r. Spoczywa na cmentarzu w Stalowej Woli.

 

  • Krzysztof Stefanowicz

    Krzysztof Stefanowicz

STEFANOWICZ KRZYSZTOF, urodzony 25 I 1980 r. w Mielcu, syn Władysława i Mirosławy z Weryńskich. Absolwent Technikum Elektrycznego dla Dorosłych w Mielcu (specjalność: elektronika przemysłowa), maturę zdał w 1999 r. Treningi lekkoatletyczne rozpoczął w FKS Stal Mielec, a po ogłoszeniu upadłości klubu został zawodnikiem LKS Mielec. Specjalizował się w biegach średnich i długich. W barwach mieleckiego klubu osiągnął szereg sukcesów, m.in. zdobył szereg medali na Mistrzostwach Polski juniorów: *1997 (OOM Kraków) – medal brązowy w biegu na 3000 m (8.45,13), *1998 (Bydgoszcz) – złoty na 3000 m (8.21,40), *1999 (HMPJ) – złoty na 3000 m (8.29,59), (MPJ i OOM Biała Podlaska) – złoty w biegu przełajowym na 3 000 m, (Białystok) – srebrny na 3000 m (8.41,27). Jako reprezentant Polski startował m.in. w Mistrzostwach Europy Juniorów w Rydze w 1999 r. na dystansie 1 500 m oraz w Mistrzostwach Europy Juniorów w Malmö (Szwecja) w biegu przełajowym na 2 000 m, nie odnosząc jednak większych sukcesów. W 2001 r., w związku z podjętymi studiami w AWF we Wrocławiu, został zawodnikiem AZS Wrocław. W 2005 r. ukończył studia i uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego. Pracuje w Gimnazjum nr 20 we Wrocławiu jako nauczyciel wychowania fizycznego.

 

  • ks. Adam Stefański

    ks. Adam Stefański

STEFAŃSKI ADAM (ksiądz), urodzony 15 XII 1891 r. w Gosprzydłowej, syn Jana i Teresy z domu Michałek. Absolwent gimnazjum w Tarnowie. W czasie I wojny światowej studiował teologię w Tarnowie i w 1916 r. przyjął święcenia kapłańskie. Od 1916 r. pracował jako wikariusz w parafii św. Mateusza w Mielcu. Niósł pomoc wielu mieleckim rodzinom, sprowadzając do Mielca żywność i odzież. W 1917 r. został wikariuszem w katedrze w Tarnowie, a ponadto był prefektem Małego Seminarium w Tarnowie i uczył religii w dwóch szkołach powszechnych. W 1921 r. ponownie skierowano go do Mielca, gdzie do 1955 r. pracował jako katecheta. Zdobył sobie wielki autorytet wśród młodzieży i dzieci, a poprzez nie w mieleckim społeczeństwie. Otrzymał EC i RM. W 1955 r. przeszedł na emeryturę i pomagał w pracy duszpasterskiej. Po kilku latach przeniósł się do rodziny w Czchowie i tam zmarł 24 XII 1961 r. Spoczywa na cmentarzu w Czchowie.

 

  • Eugeniusz Stefański

    Eugeniusz Stefański

STEFAŃSKI EUGENIUSZ, urodzony 13 IV 1929 r. w Muninie koło Jarosławia, syn Antoniego i Julii z domu Kuś. Jako chłopiec oddany został na służbę w gospodarstwie w Trzebownisku. W sierpniu 1944 r. pracował przy porządkowaniu lotniska w Jasionce po zniszczeniach powstałych w czasie walk radziecko-niemieckich. W styczniu 1945 r. wraz z rodziną zamieszkał w Rzeszowie. W 1948 r. ukończył Szkołę Podstawową dla Dorosłych w Rzeszowie i został zatrudniony w Straży Bezpieczeństwa „Obchód” w Krakowie Strażnica w Rzeszowie najpierw jako strażnik, a później sekcyjny. Po rozwiązaniu strażnicy przez UB (1949) przyjęto go do pracy w Komendzie Wojewódzkiej MO w Rzeszowie i po przeszkoleniu skierowano do kompanii operacyjnej. Uczestniczył w różnych akcjach, głównie w walkach z UPA na południowo-wschodnich terenach województwa rzeszowskiego. Po rozwiązaniu kompanii (1951) pracował w Komisariacie MO w Rzeszowie jako komendant punktu kontrolnego przy ul. Krakowskiej. (Kontrolowano wówczas wszystkie samochody wjeżdżające do Rzeszowa.) Z dniem 1 IX 1952 r. został przeniesiony do Mielca i tu początkowo pracował w Komisariacie MO Mielec-Osiedle, a następnie w nowo powstałym w Komendzie Powiatowej MO referacie kryminalnym. W 1963 r. zdał zaocznie maturę w Technikum Ekonomicznym w Mielcu. W latach 1967-1975 pełnił funkcję kierownika referatu dzielnicowych. Otrzymał stopień podporucznika i ukończył specjalistyczne szkolenie w Ośrodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych w Łodzi. 1 VII 1975 r. został mianowany zastępcą naczelnika Wydziału Prewencji KW MO w Tarnobrzegu. Tam był awansowany na stopień kapitana, a następnie majora. Na skutek pogarszającego się stanu zdrowia zwolniono go ze służby z dniem 30 IV 1980 r. W 1985 r., już na emeryturze, otrzymał awans na stopień podpułkownika. Pod koniec 1986 r. przyjął zadanie zorganizowania Straży Miejskiej w Mielcu i był jej komendantem (w wymiarze pół etatu) do 3 VIII 1987 r., a następnie zrezygnował ze względu na zły stan zdrowia. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie. Na przełomie lat 60. i 70. był radnym i wiceprzewodniczącym Komisji Przestrzegania Prawa  Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Kierował Komisją ds. Nieletnich Moralnie Zagrożonych, w skład której wchodzili nauczyciele ze szkół podstawowych. Był także członkiem Komisji Społeczno-Lekarskiej ds. Przymusowego Leczenia Alkoholików w Mielcu. Od XII 1969 r. do VII 1975 r. pełnił funkcję kierownika szkółki piłkarskiej FKS Stal Mielec. W latach 80. należał do ORMO i okresowo był jego komendantem miejskim. Ponadto pełnił różne funkcje, m.in. prezesa, wiceprezesa i członka zarządu Pracowniczych Ogrodów Działkowych „Relaks”. W 1997 r. zorganizował Koło Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Resortu Spraw Wewnętrznych RP w Mielcu i został wybrany jego prezesem. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalami 40-lecia i 30-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką „W Służbie Narodu”, Złotą Odznaką „Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego”, Złotym Medalem „Zasługi dla Pożarnictwa”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem „Za Udział w Walkach w Obronie Władzy Ludowej”, Medalem „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie” i Złotą Odznaką FKS „Stal” Mielec oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1984 r. Zmarł 28 VII 2013 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jadwiga Stelmachowicz

    Jadwiga Stelmachowicz

STELMACHOWICZ JADWIGA (z domu CYRAN), urodzona 12 XI 1943 r. w Baranowie Sandomierskim, córka Tadeusza i Eleonory z domu Parys. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1962 r. Pracę nauczycielską rozpoczęła w Szkole Podstawowej w Padwi Narodowej (1962-1966). W 1964 r. ukończyła Studium Pracy Kulturalno-Oświatowej (zajęcia praktyczno-techniczne i wychowanie plastyczne) w Bydgoszczy. W 1966 r. przeszła do pracy w nowo oddanej do użytku Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu. Studiowała na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (kierunek: geografia Ziemi) UMCS w Lublinie i w 1973 r. uzyskała tytuł magistra geografii. W 1980 r. została mianowana dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 11 w Mielcu, a w 1981 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu zarządzania na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Wiele czasu poświęcała na działalność społeczną, szczególnie w Związku Nauczycielstwa Polskiego, jako członek chóru nauczycielskiego oraz w Lidze Kobiet. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznakami resortowymi. Zmarła 27 I 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Włodzimierz Stelnik

    Włodzimierz Stelnik

STELNIK WŁODZIMIERZ, urodzony 8 VI 1911 r. w Maciejowie na Wołyniu, pow. krzemieniecki, syn Konrada i Anny z domu Leonowicz. Ukończył Średnią Szkołę Techniczną (Wydział Mechaniczny) im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Brześciu nad Bugiem z maturą w 1932 r. Zasadniczą służbę wojskową odbył w latach 1933-1935 w 1 pułku lotniczym w Warszawie jako mechanik lotniczy w stopniu kaprala. Po zakończeniu służby pracował w Lubelskiej Wytwórni Samolotów w Lublinie (4 II 1937 r. – 31 VII 1938 r.), a następnie w Państwowych Zakładach Lotniczych – Wytwórni Płatowców nr 1 w Warszawie. Na początku roku 1939 został przeniesiony do Wytwórni Płatowców nr 2 PZL w Mielcu – Cyrance. We wrześniu 1939 r., po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę, ewakuował się z rodziną na wschód i mieszkał w rodzinnym Maciejowie. 26 VIII 1944 r. wstąpił do Wojska Polskiego i w stopniu plutonowego służył w jednostce w Olsztynie do 17 X 1945 r., a następnie został zdemobilizowany. W grudniu 1945 r. zamieszkał wraz z rodziną w Mielcu i powrócił do pracy w mieleckiej fabryce samolotów, przemianowanej w 1949 r. na Wytwórnię Sprzętu Komunikacyjnego. Pracował kolejno jako: kalkulator, od 15 V 1949 r. – kierownik sekcji kalkulacji w Biurze Fabrykacji i kierownik Biura Przygotowawczego, od 1 IV 1952 r. – kierownik Działu Technologicznego i II zastępca głównego technologa, od 1 VII 1953 r. – zastępca głównego technologa, od 14 X 1965 r. – asystent głównego inżyniera ds. administracyjnych, od 2 XI 1972 r. – specjalista technolog. Uczestniczył w opracowywaniu dokumentacji wielu wyrobów, m.in. samolotów i wagoników kolejki na Kasprowy Wierch. Był autorem wniosków racjonalizatorskich. Należał do zakładowych kół NOT i PZW. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1976 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 17 VII 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Aleksandra Stempkowska

    Aleksandra Stempkowska

STEMPKOWSKA–WESOŁOWSKA ALEKSANDRA MARIA, urodzona 10 V 1933 r. we Lwowie, córka Ignacego i Janiny z Bidzińskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu, maturę zdała w 1951 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu ukończyła w 1957 r. z tytułem lekarza medycyny. W późniejszym czasie uzyskała we Wrocławiu specjalizację I stopnia z zakresu chorób dziecięcych. Pracę zawodową rozpoczęła 1 X 1957 r. w szpitalu w Ząbkowicach Śląskich na Oddziale Dziecięcym, a wkrótce potem została ordynatorem Oddziału Noworodków. Od VII 1960 r. do 31 III 1967 r. pracowała w Poradni Dziecięcej w Oświęcimiu. Kolejnymi miejscami pracy były: Szpital MSW i Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Rzeszowie (1 IV 1967 r.-15 IV 1970 r.) oraz Szpital w Wadowicach, Oddział Dziecięcy i Poradnia Dziecięca w Wadowicach (16 IV 1970 r.-31 VIII 1973 r.). Od 1 IX 1973 r. do 31 XII 1993 r. pracowała w Szpitalu Powiatowym (Rejonowym) w Mielcu, pełniąc do VIII 1979 r. funkcję ordynatora Oddziału Noworodków, a także w Poradni Dziecięcej. Była członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. 1 I 1994 r. przeszła na emeryturę.

 

STESŁOWICZ ALEKSANDER, urodzony 21 VI 1880 r. w Kokoszyńcach, woj. tarnopolskie, syn Juliana i Eugenii z Michalewiczów. Absolwent Gimnazjum Klasycznego Polskiego  w Tarnopolu, maturę zdał w 1907 r. Studiował filologię klasyczną i język ruski na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a następnie uzyskał dyplom nauczycielski. Uczył w Prywatnym Gimnazjum ukraińskim w Jaworowie (1910-1912), Prywatnym Gimnazjum ukraińskim w Rohatynie (1912-1915), Rządowym Gimnazjum ukraińskim w Stanisławowie (1915-1916) i Rządowym Gimnazjum w Kamionce Strumiłowej (1916-1920). W latach 1920-1929 był nauczycielem Państwowego Gimnazjum (humanistycznego) im. St. Konarskiego. Uczył języka łacińskiego, j. greckiego, matematyki, biologii, kaligrafii i gimnastyki. Wykształcenie zawodowe uzupełnił ukończeniem kursów wakacyjnych dla nauczycieli szkół średnich w Krakowie (1923) i Lublinie (1925). W latach 20. pracował także w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim im. Emilii Platerówny w Mielcu. W 1924 r. był członkiem założycielem Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego w Mielcu. W 1929 wyjechał z Mielca. Dalsze losy nieznane.

 

  • Tadeusz Stępczyk

    Tadeusz Stępczyk

STĘPCZYK TADEUSZ, urodzony 30 V 1932 r. w Lipowcu koło Ustronia, pow. cieszyński, syn Stanisława i Julii z domu Macura. Mieszkał w Chrzanowie i tam ukończył szkołę podstawową oraz 11-letnią Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego z maturą w 1951 r. Wtedy też zajmował się budową modeli samolotów w miejscowej modelarni oraz rozpoczął latanie na szybowcach. Studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (specjalizacja: budowa płatowców) w Warszawie ukończył w 1955 r., uzyskując tytuł inżyniera lotnictwa. We wrześniu 1955 r. na podstawie nakazu pracy został zatrudniony w Biurze Konstrukcyjnym WSK Mielec. Brał udział w pracach konstrukcyjnych samolotu PZL M-2, a następnie był konstruktorem prowadzącym samolotu PZL M-4 Tarpan (1958-1961, pierwszy lot 7 IX 1961 r.) i PZL M-4P Tarpan (1964-1966). Równocześnie jako członek Aeroklubu Mieleckiego uzyskał uprawnienia szybowcowe kl. III (1957) i kl. II (1959). Latał na szybowcach: SG-38, Salamandra, Komar, Bocian, Mucha 100, Żuraw, Jaskółka, Czapla i Jastrząb. W 1958 r. otrzymał uprawnienia samolotowe sportowe III kl. Latał na samolotach CSS-13, Junak 3 i Junak 2. 20 XII 1958 r. został awansowany na stopień podporucznika w korpusie osobowym oficerów lotnictwa w grupie lotniczo-technicznej. 9 VIII 1959 r. zdobył Złotą Odznakę Szybowcową. W 1963 r. uzyskał licencję pilota samolotowego zawodowego II kl. i odtąd pracował jako pilot, przebazowując samoloty An-2 głównie do ZSRR, a niekiedy także do innych krajów, m.in. Bułgarii i Jugosławii. Równocześnie intensywnie szkolił się, zdobywając uprawnienia instruktora pilota samolotowego doświadczalnego, instruktora pilota samolotowego zawodowego i instruktora pilota szybowcowego. W latach 1965-1968 pełnił funkcję zastępcy szefa pilotów. Od VIII 1967 r. do III 1968 r. pracował jako szef grupy pilotów przy opylaniu bawełny w Sudanie. Poza pracą zawodową pasjonował się fotografią i m.in. wykonywał zdjęcia z wyjazdów zagranicznych (szczególnie ciekawe z Afryki). Był współzałożycielem Koła „Sęp” PZŁ w Mielcu. Grał na skrzypcach. Zmarł 3 VIII 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chrzanowie. Pośmiertnie odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

STĘPIEŃ JACEK WALDEMAR, urodzony 23 X 1964 r. w Lublinie, syn Zygmunta i Doroty z Jankowskich. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego im. Unii Lubelskiej w Lublinie z maturą w 1983 r. Ukończył Policealne Studium Budowlane w Lublinie (1985), a następnie studiował na Wydziale Ochrony Środowiska i Inżynierii Sanitarnej Politechniki Lubelskiej i w 1990 r. uzyskał tytuł inżyniera. Trenował lekkoatletykę i specjalizował się w skoku wzwyż, ustanawiając rekord życiowy 206 cm. Jako zawodnik AZS Lublin startował w ekstraklasie lekkoatletycznej. Od 1984 r. do 2004 r. prowadził własną działalność gospodarczą w zakresie przetwórstwa odpadów z tworzyw sztucznych w Lublinie. W 2004 r. założył firmę Doradztwo Jacek Stępień z siedzibą w Nałęczowie. W 2009 r. przeniósł firmę do Mielca i tu rok później wspólnie z żoną Jolantą założyli Niepubliczne Przedszkole „Mistrzowie Zabawy” przy ul. Budowlanej 12. Także (wspólnie z żoną) doprowadził do powstania ogólnopolskiej sieci przedszkoli i żłobków niepublicznych pod wspólną nazwą „Mistrzowie Zabawy” i jest koordynatorem działalności tej sieci. (Funkcjonują już przedszkola w Łodzi, Poznaniu, Wolbromiu, Krakowie, Kamieńsku, Sosnowcu i Gliwicach oraz żłobek w Krakowie, a tworzone są przedszkola w Jędrzejowie, Zamościu i Lublinie oraz żłobek w Suwałkach.) Jest współorganizatorem szkoleń dla opiekunów dziecięcych w żłobkach. Prowadzi też doradztwo w zakresie programów Unii Europejskiej.

 

  • Jan Stępień

    Jan Stępień

STĘPIEŃ JAN, urodzony 1 III 1949 r. w Wałbrzychu, syn Stanisława i Stanisławy z domu Buda. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1968 r. Został zatrudniony w WSK, ale od  jesieni 1968 r. powołano go do zasadniczej służby wojskowej w jednostce lotniczej w Warszawie. Po powrocie z wojska w 1970 r. pracował w WSK na stanowiskach: mechanika silników wysokoprężnych, konstruktora w dziale silnikowym i od II 1972 r. jako redaktor zakładowej rozgłośni radiowej i Głosu Załogi. W latach 1977-1980 pracował w MPB w Mielcu, a następnie do 15 XII 1981 r. w WKU Mielec. Przez pewien czas pozostawał bez pracy, a następnie podjął pracę w prywatnym zakładzie stolarskim. Od  VIII 1982 r. pracuje w Muzeum Regionalnym w Mielcu, aktualnie na stanowisku starszego renowatora. Od lat dziecięcych uczestniczył w życiu sportowym i kulturalnym środowiska. Do 1965 r. grał w piłkę nożną w drużynach młodzieżowych Stali Mielec. Równocześnie pasjonował się teatrem i innymi formami działalności artystycznej. Od 1957 r. występował w spektaklach teatralnych, debiutując rolą Jasia w sztuce Jaś i Małgosia reżyserowanej przez znanego mieleckiego pedagoga Edwarda Krymskiego. W 1963 r. został członkiem Zespołu Żywego Słowa  w ZDK WSK Mielec, prowadzonym przez polonistkę Ryszardę Żarkowską, a później lekarza Tadeusza Grochockiego. Po występach w teatrze szkolnym Technikum Mechanicznego na scenie ZDK, został zaproszony do pracy w Teatrze „Maska” ZDK i pozostał w nim aż do rozwiązania w 1986 r. Pod koniec lat 60. był współzałożycielem kabaretu „Ergo Mix”. W czasie służby wojskowej założył teatr poezji i wielokrotnie występował z nim na przeglądach i uroczystościach wojskowych. Na początku lat 70. grał w teatrze poezji przy Powiatowej Poradni Kulturalno-Oświatowej w Mielcu, a następnie w teatrze poezji „Kaliope” w Osiedlowym Domu Kultury MSM, obu prowadzonych przez Edwarda Zachariasza. W wymienionych 8 zespołach teatralnych zagrał dotąd w 21 różnych sztukach i montażach.  Na początku lat 80. uczestniczył w założeniu Klubu Środowisk Twórczych Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej (1981) oraz Klubu Twórców i Sympatyków Kultury „Sęk”. Od 1984 r. jest członkiem TMZM . W latach 1990-1996 był sekretarzem w Zarządzie TMZM, a w latach 1996 – 2003 – prezesem Zarządu TMZM. W tym okresie znacząco przyczynił się do wydania około 20 publikacji regionalnych oraz rozpoczęcia wydawania periodyku kulturalno – historycznego „Mieleckie Zapiski”. Był jednym z inicjatorów Konkursu Poezji im. Stanisława Harli. Tworzył poezję i malował obrazy. Był laureatem konkursów poetyckich: „Pąsowa róża” (Siedlce – 1986) i „O Laur Sęka” (Mielec – 1987). W 2000 r. wydał tomik poetycki Bezsenność. Na podstawie wieloletnich badań opracował Historię teatru amatorskiego w Mielcu i opublikował w Roczniku Mieleckim 2004-2005, tom VII-VIII, Mielec 2006. W III Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „O Srebrne Pióro Prezydenta Miasta Mielca” – 2007 zdobył I miejsce i „Srebrne Pióro” w kategorii dorosłych. Ponadto na jego dorobek twórczy składają się: teksty w 18 wydawnictwach i katalogach muzealnych, kilkaset artykułów w mieleckiej prasie regionalnej, m.in.: „Głos Załogi”, „Głos Mielecki”, „Korso”, „Wizjer Regionalny”, „Wieści Regionalne” i „Nadwisłocze” oraz kilkaset audycji w rozgłośni zakładowej WSK Mielec i audycje w „Radio Plus FM” w Mielcu, a także kilkaset obrazów i udział w około 20 wystawach zbiorowych. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką „Zasłużony Działacz Ochrony Zabytków”, Nagrodą „Albertus”, Srebrną i Brązową Odznaką Recytatora i tytułem Honorowego Członka TMZM w Mielcu. Autor opracowania Historia teatru amatorskiego w Mielcu, zamieszczonego w Roczniku Mieleckim 2004-2005 (Mielec 2006) i Roczniku Mieleckim 2006 (Mielec 2007) oraz wydanego w postaci książkowej (część I) w 2014 r.

 

STĘPIEŃ JOLANTA (z domu KOWALCZUK), urodzona 19 IX 1982 r. w Zamieściu koło Chełma, córka Dymitra i Krystyny z Mazurów. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Czarnieckiego w Chełmie, maturę zdała w 2001 r. W latach 2002-2004 pracowała jako asystent nauczyciela Przedszkola Miejskiego nr 2 w Chełmie. Studia w zakresie filologii polskiej odbyła na UMCS w Lublinie i w 2008 r. uzyskała tytuł magistra. W 2009 r. ukończyła studia z pedagogiki przedszkolnej w WSPTWP w Warszawie. W latach 2009-2011 była nauczycielem przedszkola przy Szkole Podstawowej w Ziempniowie w powiecie mieleckim. W 2010 r. (wspólnie z mężem Jackiem) założyła Niepubliczne Przedszkole „Mistrzowie Zabawy” w Mielcu przy ul. Budowlanej 12 i pełni funkcję jego dyrektora. Jest twórcą programu autorskiego „Dobrze być w przedszkolu – rozwijanie kompetencji społecznych  i wspieranie procesów adaptacyjnych u dzieci”. Zajmuje się też obsługą metodyczną placówek oświatowych, tworzonych i funkcjonujących pod wspólną nazwą „Mistrzowie Zabawy”, które funkcjonują na terenie całego kraju. Prowadzone przezeń Niepubliczne Przedszkole posiada akredytację Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej na prowadzenie szkoleń dla opiekunów dziecięcych, dających uprawnienia do pracy w żłobku.  Wraz z  MOPS w Mielcu placówka realizuje projekt systemowy „Czas na aktywność w gminie miejskiej Mielec”, który ma na celu integrację lokalnej społeczności oraz wyrównanie szans edukacyjnych dla dzieci.

 

  • Włodzimierz Stępień

    Włodzimierz Stępień

STĘPIEŃ WŁODZIMIERZ, urodzony 6 I 1929 r. w Piotrkowicach, pow. jędrzejowski, syn Michała i Julianny z domu Maj. W czasie okupacji hitlerowskiej uczęszczał na tajne komplety w zakresie I i II klasy gimnazjalnej, a III ukończył już po wojnie i zdał „małą maturę”. Naukę kontynuował w Liceum Komunikacyjnym we Wrocławiu i w 1949 r. zdał maturę. W latach 1949 – 1950 pracował w Przedsiębiorstwie Budowy Zakładów Przemysłu Ciężkiego we Wrocławiu jako technik budowy. Od 10 XI 1950 r. rozpoczął służbę wojskową w Zamościu. Ukończył m.in. kurs techników kluczy i został promowany do stopnia oficerskiego, a następnie skierowano go do 43 Przedstawicielstwa Wojskowego w Świdniku. 9 I 1952 r. został przeniesiony służbowo do 21 Przedstawicielstwa Wojskowego w Mielcu. Pracował „na starcie” w Dziale Kontroli i latał jako obserwator. W 1966 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1966 r. otrzymał tytuł inżyniera mechanika. 18 IX 1974 r. zakończył służbę wojskową w stopniu podpułkownika i przeszedł do pracy cywilnej w WSK Mielec. Powierzono mu funkcję kierownika tworzonego Działu Prób w Locie w ramach Ośrodka Badań Rozwojowych SK. Przyczynił się znacząco do powstania zespołu fachowców, któremu powierzono próby państwowe naziemne i w locie wyprodukowanego w WSK sprzętu lotniczego. W związku z pełnioną funkcją wielokrotnie wyjeżdżał za granicę. W 1980 r. otrzymał Państwową Nagrodę Zespołową II stopnia (w dziedzinie techniki) za udział w opracowaniu samolotu rolniczego i średniego udźwigu PZL M18 Dromader. Otrzymał także Nagrodę Głównego Inspektora Techniki WP za twórczy wkład pracy w opracowanie i oblot prototypu samolotu I-22 „Iryda” w 1985 r., a w tym samym roku czasopismo „Skrzydlata Polska” przyznała mu wyróżnienie: „Błękitne Skrzydła”. Odznaczony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej,  Złotym i Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem „Zasłużony dla Lotnictwa” i Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Przemysłu Maszynowego”. Zmarł 18 I 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

STOKŁOSA ADOLF urodzony 11 VI 1927 r. w Futomie, powiat rzeszowski, syn Jana i Franciszki z domu Kruczek. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Rzeszowie. Po maturze w 1948 r. odbył czynną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Szczecinie, gdzie uzyskał stopień podporucznika. Po powrocie z wojska w 1949 r. uczył w szkołach podstawowych w Stobiernej i Malawie, a od 1951 pracował w Liceum Pedagogicznym w Mielcu jako nauczyciel fizyki i astronomii. W 1962 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, uzyskując tytuł magistra fizyki. Wyposażał pracownię fizyczną w pomoce naukowe wykonywane samodzielnie lub wspólnie z uczniami. Często prowadził zajęcia pokazowe dla nauczycieli, przedstawiając własne rozwiązania metodyczne w nauczaniu fizyki.  Szczególne interesowało go nauczanie zindywidualizowane i praca z uczniem zdolnym. Zagadnienie to znalazło później swoje odbicie w rozprawie doktorskiej. Był opiekunem samorządu szkolnego. Organizował wycieczki krajoznawcze, wyjazdy do teatru i opery, obozy wędrowne i biwaki. W 1966 r. przeniósł się wraz z rodziną do Rzeszowa, gdzie początkowo pracował jako wykładowca fizyki w Studium Nauczycielskim, a od 1973 r. był wicedyrektorem Okręgowego Ośrodka Metodycznego w Rzeszowie.  Przewodniczył komisji ds. stopni specjalizacji zawodowej dla nauczycieli fizyki. Napisał podręcznik Prąd elektryczny w metalach – fizyka dla klasy II liceum ogólnokształcącego, szereg skryptów, artykułów i materiałów metodycznych dla nauczycieli, m.in.: Rola struktury dydaktycznej w zróżnicowanym nauczaniu fizyki, Rola modeli idealnych w organizacji procesu poznawczego z fizyki, Wybrane problemy korelacji fizyki i matematyki, Materiały pomocnicze do ćwiczeń rachunkowych z fizyki dla uczestników studium przedmiotowo-metodycznego oraz wiele artykułów do czasopisma „Fizyka w Szkole”. Organizował sympozja naukowe. W 1984 r. na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego uzyskał doktorat na podstawie rozprawy: Wpływ doboru i układu treści na indywidualizację procesu poznawczego z fizyki. W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Za szczególne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i naukowo-badawczej został wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania II i III stopnia. Zmarł 25 XI 2005 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzeszowie przy ul. Białogórskiej.

 

  • Andrzej Stokłosa

    Andrzej Stokłosa

STOKŁOSA ANDRZEJ, urodzony 14 VI 1943 r. w Węgrowie, syn Stefana i Urszuli. W 1952 r. przybył z rodzicami do Mielca. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1961 r. W finale centralnym VII Olimpiady Chemicznej w 1961 r. zdobył wyróżnienie. Studia na Wydziale Matematyki Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończył w 1966 r. uzyskując tytuł magistra chemii. W latach 1961?-1989 pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. W 1972 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych, a w 1984 r. habilitację z zakresu chemii ciała stałego. Od 1989 r. pracuje na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej, pełniąc m.in. funkcje prodziekana (1991-1994), dziekana (2001-2003) i aktualnie kierownika Zakładu Chemii Fizycznej. Obszarem jego badań naukowych jest fizykochemia ciała stałego, a rezultatem m.in. ponad 70 publikacji z zakresu struktury defektów punktowych i ich dyfuzji w tlenkach i siarczkach metali, korozji wysokotemperaturowej, elektrochemii ogniw iterkalowanych, elektrokatalizy oraz w ostatnim okresie z zakresu adsorpcji i procesów fotokatalicznych. Jest autorem podręcznika akademickiego z zakresu termodynamiki chemicznej. W 1991 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 r. tytuł profesora nauk chemicznych. Prowadzi wykłady z zakresu: chemii fizycznej, katalizy przemysłowej, podstaw krystalochemii i termodynamiki chemicznej. Zrealizował szereg projektów badawczych, m.in. Określenie wpływu jonów metali interkalowanych na aktywność i selektywność katalizatorów metalicznych dla reakcji odwodornienia i odwodnienia alkoholi. Otrzymywanie fotokatalizatorów na bazie ditlenku tytanu na podłożach ceramicznych (2004-2006). Jest autorem i współautorem wielu publikacji, w przeważającej części zamieszczanych w renomowanych wydawnictwach zagranicznych.

 

STOLARNIA KAPINOS, firma funkcjonująca w latach 1983-2009 w Tuszowie Narodowym koło Mielca. Od 1 II 2009 r. jej nową siedzibą jest budynek przy ul. R. Traugutta 22G w Mielcu. Specjalizuje się w wykonywaniu drewnianych części wyposażenia domów, m.in. drzwi, schodów, balustrad i parkietów, a także innych przedmiotów z drewna krajowego i zagranicznego. Produkuje i układa deskę podłogową z różnych gatunków drewna. Prowadzi też działalność handlową, oferując artykuły chemiczne do parkietów.

 

  • Czesław Stopiński

    Czesław Stopiński

STOPIŃSKI CZESŁAW, urodzony 11 XII 1921 r. w Sukowcach, pow. inowrocławski, syn Tomasza i Wiktorii z Radomskich. Naukę przerwała w 1939 r. wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował przymusowo na roli. Od 14 IV 1945 r. służył w Wojsku Polskim, głównie w jednostkach KBW, m.in. w Rzeszowie, Łodzi i Białymstoku oraz w Powiatowym Sztabie Wojskowym w Mielcu. Ukończył Oficerską Szkołę Piechoty (1947), Wyższą Szkołę Oficerską Piechoty (1952) i Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących w Rzeszowie z maturą w 1957 r. Z dniem 6 VII 1975 r. został zwolniony do rezerwy. Posiadał wówczas stopień pułkownika. Od 1 VIII 1975 r. do 31 XII 1988 r. pracował w Urzędzie Miejskim w Mielcu jako szef Miejskiego Inspektoratu Obrony Cywilnej. Należał do ZBoWiD, ZBŻZ, Klubu Oficerów Rezerwy i LOK. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOOP, ZKZ, SKZ, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Medalem „Za Udział w Walkach o Berlin”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz LOK”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa i Brązową Odznaką „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej”. Zmarł 26 VII 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

STOWARZYSZENIE AMAZONEK POWIATU MIELECKIEGO, powstało w 1999 r. Jego członkiniami są kobiety, które walczyły lub walczą z rakiem piersi. Jego celem jest wspieranie psychiczne kobiet po mastektomii piersi, a także zapewnienie im możliwości udziału w różnych formach aktywności fizycznej i umysłowej. Głównym inspiratorem i organizatorem tych działań jest Barbara Bień – prezes Stowarzyszenia od początku działalności.

 

STOWARZYSZENIE GRUPY PRZEDSIĘBIORCÓW PRZEMYSŁU LOTNICZEGO DOLINA LOTNICZA, powołane zostało w 2003 r. przez przedsiębiorstwa związane z lotnictwem na terenie Polski południowo-wschodniej, m.in. firmy z Mielca i okolicy. Jego głównym celem jest stworzenie na tym obszarze silnego regionu lotniczego, zdolnego do produkowania sprzętu lotniczego i wykonywania usług lotniczych na wysokim poziomie, a tym samym skutecznie konkurującego z innymi wiodącymi producentami lotniczymi w Europie i na świecie. Na prezesa Stowarzyszenia wybrano Marka Dareckiego – prezesa Zarządu WSK Rzeszów UTC. Wśród kilkudziesięciu zakładów – członków znajdują się firmy z Mielca: AERO AT Sp. z o.o., EC Avio Tech Sp. z o.o., Eurotech Sp. z o.o., King & Fowler Polska Sp. z o.o., MARR SA, Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o., Remog Polska Sp. z o.o., Waldrex s.c., Wytwórnia Zespołów Kooperacyjnych Sp. z o.o. i Zakład Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Grupa Zasada. Do Zarządu Stowarzyszenia został wybrany Janusz Zakręcki – prezes Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu. 

 

STOWARZYSZENIE KOLARSKIE STAL MIELEC, utworzono 11 XII 2007 r. na I Walnym Zebraniu Klubu. Powołano pierwszy zarząd i wybrano na prezesa Janusza Ćwika. Członkami klubu byli w większości zawodnicy stanowiący wcześniej sekcję trialu rowerowego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół Mielec. Powołano dwie sekcje: trialu rowerowego i downhill. Liderem trialowców pozostawał medalista Mistrzostw Polski i reprezentant kraju Bartosz Ćwik, a w downhill specjalizowali się Marcelina Mosior i Borys Świć. Na początku maja 2008 r. zorganizowano Otwarte Mistrzostwa Mielca w Trialu Rowerowym na terenach zielonych MOSiR. W zawodach wzięła udział krajowa czołówka, w tym wielokrotni mistrzowie świata Rafał Kumorowski i Karol Serwin oraz inni medaliści mistrzostw świata i Europy. W kategorii Elite zwyciężył R. Kumorowski, a mielczanin Bartosz Ćwik zajął 6. miejsce. Mielczanin potwierdził przynależność do polskiej czołówki 4. miejscem w Mistrzostwach Łodzi (15 V) i 3. miejscem w IX Zawodach o Puchar Babiej Góry w Zawoi (18 V) oraz indywidualnym wicemistrzostwem Polski w kategorii Elite MTG w Świdniku w czerwcu 2008 r. Po zakończeniu roku szkolnego 2007/2008 Stowarzyszenie rozpoczęło III edycję „Wakacji z Trialem” – akcji propagującej tę dyscyplinę sportową poprzez treningi i zawody. Główną rolę odgrywał, jak wcześniej, wicemistrz Polski Bartosz Ćwik, który prowadził treningi i był jednym z organizatorów zawodów. Na zakończenie wakacji (30 VIII) odbyły się zawody w Bytomiu, gdzie zwyciężył Michał Nowak z Warszawy, a Bartosz Ćwik był drugi. Na następny dzień (31 VIII) zorganizowano zawody w Mielcu o Puchar Starosty Powiatu Mieleckiego, a ich zwycięzcą został Bartosz Ćwik. W jesiennych startach najlepszy mielecki trialowiec odniósł kolejne sukcesy: II miejsce w zawodach Trial-Res w Słocinie koło Rzeszowa oraz II miejsce w finale XII Małopolskiej Ligi Trialowej w Pcimiu. Praca szkoleniowa zaowocowała udanym pierwszym startem dwóch młodych zawodników Stali Arkadiusza Sowy i Jakuba Smacznego w „Pucharze Monty” w kamieniołomach koło Suchej Beskidzkiej (25 X). W downhill najlepsi zawodnicy Stali osiągnęli w 2008 r. szereg liczących się sukcesów: *Międzybrodzie Żywieckie, Góra Żar, Diverse Downhill Contest (8 VI): Marcelina Mosior – III miejsce, Borys Świć – IV miejsce; *Myślenice, Groober DH Cup, 4. edycja Pucharu Polski (15 VI): Marcelina Mosior – II miejsce; *Wierchomla, 5. edycja Pucharu Polski (13 VII): Marcelina Mosior – III miejsce, Borys Świć – IV miejsce; *Wisła Stożek, 6. edycja Pucharu Polski, Mistrzostwa Polski (20 VII): Marcelina Mosior – 2. czas, Borys Świeć – V miejsce; *Wierchomla, 8. edycja Pucharu Polski (3 VIII): Marcelina Mosior – I miejsce; *II MTB Downhill Horenda Grand Prix (17 VIII): Marcelina Mosior – II miejsce, Borys Świeć – II miejsce; *Kluszkowce, I Festiwal Ekstremalnych Sportów Rowerowych (23 VIII): Marcelina Mosior – II miejsce, Borys Świć – II miejsce; *Kasina Wielka, Śnieżnica, 9. edycja Pucharu Polski (24 VIII): Marcelina Mosior – III miejsce. Sezon 2009 trialowcy rozpoczęli później, bo dopiero na początku czerwca. W zawodach Pucharu Polski w kategorii Elita w Świdniku Bartosz Ćwik zajął IV miejsce i potwierdził przynależność do krajowej czołówki. We wrześniu B. Ćwik zajął II miejsce w Międzynarodowych Zawodach Silesia Cup Trial, a w październiku zwyciężył w zawodach Underground Trial Challange w Zabrzu. Na sezon 2010 klubowa kadra powiększyła się m.in. o Tomasza Tamiołę z Raciborza. Najważniejsze osiągnięcia tego roku to: III miejsce drużyny w I rundzie Drużynowych Mistrzostw Polski (V, Myślenice), wicemistrzostwo Polski B. Ćwika w Mistrzostwach Polski – kategoria Elita 26 (VII, Świdnik), II miejsce B. Ćwika w Silesia Cup Trial – kategoria Elita (IX, Katowice), zwycięstwa B. Ćwika w kategorii Elita i T. Tamioły w kategorii Senior podczas Hitachi Cup Trial (IX, Mielec) oraz IV lokata B. Ćwika w finałowej rundzie Pucharu Europy (X, Tarnawa Dolna koło Suchej Beskidzkiej). W 2011 r. B. Ćwik zdobył brązowy medal i tytuł II wicemistrza Polski w kategorii Elita 26 (IX, Tarnawa Dolna koło Suchej Beskidzkiej), a ponadto zajął XXI miejsce w pierwszym swoim starcie w Pucharze Świata (VIII, zamek w Książu koło Wałbrzycha). 

 

STOWARZYSZENIE KULTURALNE JARTE, powstało w 2004 r. w Mielcu z inicjatywy grupy młodych intelektualistów. Od 2008 r. jest organizacją pożytku publicznego. Prowadzi działalność w zakresie tworzenia i upowszechniania kultury, a szczególnie zajmuje się fotografią i sztukami audiowizualnymi. Jest inicjatorem wielu przedsięwzięć, m.in. Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Metalowiec” i Imprezy „M4 – Moje Miasto, Moje Miejsce”. Organizuje warsztaty artystyczne oraz plenery, wystawy i inne projekty fotograficzne. Jest współorganizatorem największej i najbardziej prestiżowej imprezy filmowej w regionie – „Multimedia Festiwal Filmów Optymistycznych HAPPY END” w Rzeszowie. Współpracuje z wybitnymi polskimi twórcami, organizacjami pozarządowymi w regionie i instytucjami kultury. Z okazji 10-lecia działalności otrzymało nagrode Zarzadu Województwa Podkarpackiego (26 VI 2014 r.).

 

STOWARZYSZENIE MIELECKICH PODLASIAKÓW Z SIEDZIBĄ W MIELCU (STOWARZYSZENIE MIELECCY BIALCZANIE), powstało 11 VIII 1996 r. z inspiracji mieleckiego dziennikarza Ryszarda Niczyporuka, pochodzącego z Podlasia, przy wsparciu wielu innych mieszkańców Mielca wywodzących się z ziemi podlaskiej. Początkowo nazywało się „Stowarzyszenie Mieleccy Bialczanie”, ale 11 X 1996 r. postanowiono zmienić nazwę na „Stowarzyszenie Mieleckich Podlasiaków z Siedzibą w Mielcu”. Stowarzyszenie skupia osoby, które od 1938 r. przybywały do Mielca z Białej Podlaskiej i okolic, w związku z podjęciem pracy w nowo powstającej Wytwórni Płatowców nr 2 PZL. Byli to fachowcy z Podlaskiej Wytwórni Samolotów w Białej Podlaskiej, którzy pomagali w przygotowaniu i uruchomieniu produkcji samolotów, a później wraz z rodzinami zamieszkali na stałe w Mielcu. Ocenia się, że w Mielcu mieszka  3-5 tysięcy takich osób. Głównym celem działalności stowarzyszenia jest propagowanie historii Podlasia i tamtejszego Kościoła katolickiego, dorobku lotniczego, miasta Biała Podlaska w Mielcu i regionie oraz historii Mielca w Białej Podlaskiej, a ponadto konsolidacja regionalnego środowiska podlaskiego w Mielcu, inicjowanie i pomoc w organizacji wystaw historycznych w obu miastach, współpraca ze środkami masowego przekazu, współpraca z samorządami, muzeami i innymi instytucjami w obu miastach. Najbardziej znani Podlasiacy w Mielcu to: Kazimierz Korzeniowski, Henryk Kowalczyk, Józef Kowieski, Jan Łata, Ryszard Moczarski, Stefan Okrzeja, Janusz Rosiewicz, Marian Stańczuk, Czesław Sucharzewski, Marian Suszycki, Janusz Urbański, Czesław Waliczek, Wacław Wasiak, Wacław Wołoczko. Szereg osób z tej listy nie żyje, ale pozostały ich rodziny. Prezesem stowarzyszenia od początku działalności do dziś pozostaje Ryszard Niczyporuk.

 

STOWARZYSZENIE NAUCZYCIELI POLONISTÓW (SNAP) ODDZIAŁ w MIELCU, powstało w listopadzie 2000 r. z inicjatywy grupy nauczycieli języka polskiego. Celami statutowymi są: badanie i ulepszanie metod nauczania języka polskiego, doskonalenie programów kształcenia polonistycznego, podnoszenie kwalifikacji zawodowych członków, ułatwianie wymiany informacji i kontaktów w środowisku osób zainteresowanych problemami powszechnej edukacji polonistycznej oraz reprezentowanie członków na zewnątrz. Do udziału w działalności oddziału zgłosiło akces około 70 nauczycieli z Mielca i innych miejscowości powiatu mieleckiego. W latach 2000-2006 zorganizowano w Mielcu  m.in.: trzy konferencje ogólnopolskie („Literatura kresowa oczyma współczesnego Polaka”; „Ocenianie zewnętrzne – problem czy wyzwanie”; „Ludzie, których warto poznać, miejsca, które warto zobaczyć”), konferencje z wydawnictwami, warsztaty, biesiady poetyckie, konkursy, sesje naukowe, spotkania z artystami i ludźmi kultury oraz wycieczki edukacyjne. Od 2000 r. mielecki Oddział SNAP wydaje kwartalnik „W kręgu mieleckich humanistów” oraz prowadzi stronę internetową – www.snapmielec.prv.pl. Współpracuje z portalami edukacyjnymi SCHOLARIS i Eduskrypt, publikując materiały dydaktyczne opracowane przez mieleckich nauczycieli, a ponadto współdziała z OKE w Krakowie i CKE w Warszawie. 

Prezesi: Ewa Aleksiej (2000-2006), Małgorzata Boraczyńska (2006-nadal).

Członkowie zarządu: Barbara Ćwięka, Lidia Kutrybała, Edyta Kulińska, Barbara Pezda, Janina Progorowicz, Renata Wacnik, Agnieszka Zając.

 

STOWARZYSZENIE PIŁKI RĘCZNEJ (SPR) „STAL” MIELEC, powstało w czerwcu 1997 r. z inicjatywy grupy byłych piłkarzy ręcznych „Stali” i sympatyków drużyny. Pierwszy zarząd stanowili: Ryszard Sieroń – prezes, Andrzej Leś – wiceprezes, Janusz Hoszowski – sekretarz oraz Jacek Nowak i Robert Zawada – członkowie. Udało się zebrać byłych zawodników „Stali” i dołączono kilku młodych, a funkcję trenera powierzono R. Zawadzie. Zespół ten wystartował w rozgrywkach III ligi małopolskiej w sezonie 1997/1998 i awansował do II ligi. Skład: Arkadiusz Kozioł, Marek Kania, Józef Mączka - bramkarze, w polu: Jan Basiak, Henryk Dobosz, Witold Skuciński, Dariusz Tyter, Paweł Ryś, Marcin Basiak, Tomasz Szwaja, Łukasz Sowa, Jacek Michalik, Jacek Nowak, Tomasz Kardyś, Paweł Pazdan, Paweł Korpanty, Andrzej Wesołowski i Daniel Sikorski. Równocześnie prowadzono szkolenie młodzieży. Po rocznym pobycie w II lidze w 1999 r. zespół „Stali” spadł do III ligi. W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 nie zgłaszano seniorów do rozgrywek, natomiast zdecydowanie postawiono na szkolenie młodzieży. W tym okresie nastąpiły zmiany organizacyjne. W 1999 r. prezesem został Antoni Weryński, a w kwietniu 2000 r. do zarządu wybrano Zygmunta Szklarza – wiceprezesa i Stanisława Leśniaka – sekretarza. Przed sezonem 2001/2002 zespół seniorów awansował do II ligi po zwycięstwach w barażach z UKS Elektronik Przemyśl i BKS „Zdrój” Busko. W 2002 r. zakończył rozgrywki na 9. miejscu, a w 2003 uzyskał 5. lokatę. Przed sezonem 2003/2004 postarano się o wzmocnienia zawodnikami z zewnątrz. Skład stanowili: Mikołaj Zieliński, Paweł Banaś, Arkadiusz Lonczak, Tomasz Szymczyk i Józef Mączka – bramkarze, Marcin Babula, Dawid Juwa, Andrzej Krupa, Marcin Pazdro, Dominik Surowiec, Tomasz Szwaja, Sebastian Turek, Krzysztof Wach, Witold Skuciński – rozgrywający, Maciej Gąsior, Dariusz Kubisztal, Paweł Pazdan i Wojciech Ryś – kołowi, Marcin Basiak, Rafał Maćkowski, Jarosław Szczerba, Paweł Wilk i Wojciech Bienias – skrzydłowi. Drużyna „Stali” wygrała rozgrywki i awansowała do I ligi. Przed sezonem 2004/2005 przybyli nowi zawodnicy: Sebastian Pawluś, Mariusz Kubisztal, Krzysztof Lipka i Wiesław Surowiec oraz wychowankowie: Artur Boryczka, Damian Krzysztofik i Łukasz Rybak. Ubyli natomiast: Dominik Surowiec, Wojciech Ryś, Arkadiusz Lonczak i Sebastian Turek. Trenerem był Jacek Nowak, II trenerem – Józef Korzeń, a masażystą – Łukasz Machnik. Prezesem był nadal A. Weryński, wiceprezesem – Jan Krupa, a kierownikiem drużyny – Stanisław Leśniak. W końcowej tabeli sezonu „Stal” BRW zajęła 5. miejsce na 12 drużyn. W drugim sezonie w I lidze (2005/2006) mielecki zespół zagrał już bez Andrzeja Krupy, Rafała Maćkowskiego i Krzysztofa Wacha, ale wprowadzono do składu kolejnych wychowanków: Łukasza Nowaka, Arkadiusza Lonczaka, Łukasza Rybaka i Damiana Krzysztofika. Nowym I trenerem został Stanisław Kubala. Kierownictwo klubu pozostało bez zmian. W styczniu 2005 r. „Stal” wygrała towarzyski turniej w Końskich, a w marcu 2005 r. przegrała w ćwierćfinale Pucharu Polski z czołową drużyną ekstraklasy MMTS Kwidzyń 31:37 (17:18). Do rozgrywek w sezonie 2005/2006 przystąpiono z zamiarem awansu do ekstraklasy. Od 19. kolejki „Stal” zajmowała 1. miejsce w tabeli i zrealizowała założone zadanie. Do rozgrywek sezonu 2006/2007 w ekstraklasie przystąpiono w składzie: Krzysztof Lipka, Mikołaj Zieliński i Filip Jarosz – bramkarze, Dariusz Kubisztal i Piotr Jankowski – kołowi, Paweł Wilk, Paweł Piętak, Michał Salami, Tomasz Mróz – skrzydłowi, Mariusz Kubisztal, Grzegorz Sobut, Sebastian Pawluś, Piotr Przybylski, Tomasz Mochocki, Adam Babicz, Maciej Gąsior i Jurij Hiliuk – rozgrywający oraz I trener – Edward Strząbała, II trener – Henryk Trojanowski i specjalista odnowy – Łukasz Machnik. Zarząd pracował bez zmian. W pierwszym sezonie w ekstraklasie brak doświadczenia, nierówna forma i różny stopień zaangażowania się zawodników zadecydowały o wyprzedzeniu tylko jednego zespołu – „Śląska” Wrocław i spadku do I ligi. Kilku zawodników opuściło Mielec, ale przed sezonem 2007/2008 udało się skompletować drużynę zdolną do ponownego awansu do ekstraklasy i tak się też stało. Zwycięski zespół grał w składzie: Adam Turowski, Filip Jarosz i Artur Boryczka – bramkarze, Paweł Wilk, Łukasz Janyst, Tomasz Mróz i Norbert Jachowicz – skrzdłowi, Łukasz Kandora, Dariusz Kubisztal i Damian Łukasik – kołowi, Grzegorz Sobut, Michał Przybylski, Łukasz Nowak, Aleksander Boret i Tomasz Mochocki – rozgrywający. Trenerem był Wojciech Ostrowski, a masażystą – Łukasz Machnik. Zarząd Klubu stanowili: prezes – Antoni Weryński, wiceprezes – Zygmunt Szklarz, sekretarz – Stanisław Leśniak, a ponadto członkowie: Witold Pieróg, Paweł Pazdan i dyrektor – Ryszard Sieroń. W sezonie 2008/2009, po rezygnacji trenera Wojciecha Ostrowskiego (podjął pracę z młodzieżą w SPR), nowym trenerem został Ryszard Skutnik – były zawodnik i szkoleniowiec Stali Mielec. Pozyskano też bramkarza Bartłomieja Pawlaka i Adama Babicza oraz wprowadzono do składu wychowanków Marcina Basiaka i Jarosława Szczerbę. Drugi pobyt w ekstraklasie także zakończył się spadkiem do I ligi. Stal zajęła ostatnie - 12. miejsce (27 17 743:824). Nie załamano się, utrzymano kadrę szkoleniową i po częściowej zmianie składu (odeszli: B. Pawlak, Tomasz Mochocki, Tomasz Mróz i Michał Przybylski, a przybyli: bramkarz Krzysztof Lipka i Marek Szpera) w sezonie 2009/2010 kolejny raz Stal wygrała rozgrywki I ligi (22 44 871:640). Mocnego wsparcia finansowego udzieliła Rada Miejska. Pozyskano Pawła Albina, Michała Chodarę i bramkarza Adama Wolańskiego.

*2001/2002 9. SPR Stal 20 9 533 : 608,

*2002/2003 5. SPR Stal 16 15 448 : 458,

*2003/2004 1. SPR Stal 16 28 531 : 410 – awans do I ligi,

*2004/2005 5. SPR Stal 22 26 734 : 702,

*2005/2006 1. SPR BRW Stal 24 37 776 : 695 – awans do ekstraklasy,

*2006/2007 11. SPR BRW Stal 28 18 767 : 814 – spadek do I ligi,  

*2007/2008 1. SPR Stal 22 39 751 : 622 – awans do ekstraklasy,

*2008/2009 12. SPR Stal 27 17 743 : 824 – spadek do I ligi,

*2009/2010 1. SPR Stal 22 44 871 : 640 – awans do ekstraklasy,

W rozgrywkach zasadniczych sezonu 2010/2011 mielczanie zajęli 4. miejsce (22 23 715:687). W rozgrywkach play-off w ćwierćfinale wygrali z Warmią Olsztyn 2:1 (34:29, 28:34, 28:24 i powtórzony mecz po proteście Warmii 41:32), w półfinale przegrali z Vive Kielce 0:3 (29:40, 26:46, 28:44) a w tzw. małym finale ulegli MMTS Kwidzyn 2:3 (36:41, 25:20, 27:35, 30:25, 23:24) i zajęli 4. miejsce. Królem strzelców ekstraklasy został Grzegorz Sobut. Miejsce w czołówce ekstraklasy zmobilizowało działaczy do dalszego wzmocnienia zespołu. Pozyskano z Vive Kielce reprezentanta Polski Rafała Glińskiego, bramkarza Pawła Kiepulskiego oraz Wiktora Jędrzejowskiego i Łukasza Szatkę. W przerwie letniej rozegrano kilka międzynarodowych meczów: z mistrzem Słowacji Tatranem Presov (45:40 w Mielcu, 31:37 w Presovie) oraz w Belgii z wicemistrzem Belgii UHC Tongeren 33:24 i 32:25, wicemistrzem Holandii Cel-Makers OCI Lions 30:28 i KS Sasja (Belgia) 29:27. Ze sponsorowania klubu wycofała się firma BRW, ale wkrótce potem (XI 2011 r.) sponsorem została renomowana firma Tauron Polska Energia. Od początku sezonu 2011/2012 mielczanie grali dobrze i plasowali się w czołówce tabeli. Nie powiodło się natomiast w europejskich rozgrywkach Challange Cup, bowiem Stal po dwumeczu w Mielcu z greckim zespołem Diomidis Argous (28:27, 26:30) odpadła z dalszych gier. W przerwie zimowej rozegrano kilka meczów międzynarodowych. Wyniki: HCW Michalowce 35:28 i 45:31 (d), Dukla Praha 31:37 (w), Carbonex Tatabanya 24:30 (w), HCW Michalovce 35:27 (w).  W rozgrywkach zasadniczych 2011/2012  drużyna Tauron Stal Mielec uplasowała się na 4 miejscu (22 27 646:629). W rozgrywkach play-off pokonała Azoty Puławy 2:1 (28:23, 21:28, 25:23), przegrała z Vive Targi Kielce 0:3 (23:36, 24:42, 26:42) oraz zwyciężyła MMTS Kwidzyn 3:0 (34:33, 31:27, 33:27), zdobywając brązowe medale mistrzostw Polski. (Był to drugi medal w dziejach mieleckiej piłki ręcznej; w 1975 r. Stal zdobyła wicemistrzostwo Polski i srebrne medale.) Autorami sukcesu byli: Adam Wolański, Krzysztof Lipka i Paweł Kiepulski (bramkarze), Grzegorz Sobut, Marek Szpera, Łukasz Janyst, Michał Chodara, Adam Babicz, Rafał Gliński, Paweł Albin, Paweł Gawęcki, Dariusz Kubisztal, Paweł Wilk, Damian Krzysztofik, Wiktor Jędrzejewski, Marcin Basiak, Łukasz Szatko i Sebastian Kwoka. Trenerem był Ryszard Skutnik. Przed sezonem 2012/2013 mielczanie rozegrali szereg towarzyskich meczów międzynarodowych. Wyniki w Mielcu: ZTR Zaporoże (Ukraina) 32:31 i 31:27 oraz Mieszko Brześć (Białoruś) 29:22, HC winLand Michalovce (Słowacja) 29:26, ZTR Zaporoże 33:35, Dynamo Połtawa (Ukraina) 31:24 a na wyjeździe: HC winLand Michalovce (Słowacja) 31:28, Tatran Presov (Słowacja) 26:35, KV Sasja HC (Belgia) 29:22 i 34:17, Limburg Lions (Holandia) 36:20 i 37:30 i United HC Tongeren (Holandia) 25:28. Jako reprezentant Polski w Pucharze Europy zespół Tauron Stal Mielec w I rundzie wygrał z Nilufer Belediyespor Bursa (Turcja) 42:29 i 42:21 (oba mecze w Mielcu), a w II rundzie po wygranej w Mielcu z duńską drużyną Team Tvis Helstebro 29:26, przegrał na wyjeździe 24:30 i odpadł z dalszych rozgrywek. Ciężkim ciosem dla funkcjonowania Stowarzyszenia była śmierć jego prezesa Antoniego Weryńskiego (13 XI 2012 r.). Rozgrywki zasadnicze 2012/2013 mielczanie ukończyli na 3. miejscu (22 29 689:634). W rozgrywkach play off: w ćwierćfinałach przegrali z MMTS Kwidzyn 30:34 i 32:35, a następnie wywalczyli 5. miejsce po meczach z Piotrkowianinem Piotrków Trybunalski 39:37 i 33:32 oraz Powenem Zabrze 30:23 i 30:32. Królem strzelców ekstraklasy w sezonie 2012/2013 został zawodnik Stali Mielec Damian Kostrzewa (208 bramek). Przed sezonem 2013/2014 Tauron wycofał się ze sponsorowania zespołu. W czasie I rundy, po serii słabych meczów, z funkcji I trenera zrezygnował Ryszard Skutnik, a nowym trenerem został Paweł Noch. Zmiany te dobrze wpłynęły na zespół, który w rozgrywkach zasadniczych uplasował się na 7. miejscu (22 22 685:691), a po rozgrywkach play off awansował na 5. pozycję. Play off: ćwierćfinał – Orlen Wisła Płock 0:2 (20:36 w. i 19:32 d.), o miejsca 5-8 – Chrobry Głogów 1:1 i lepszy stosunek bramek 56:47 (33:22 d. i 23:25 w.), Gaz-System Pogoń Szczecin 2:0 (32:24 d. i 28:22 w.). Przed sezonem 2014/2015 nie doszło do większych zmian. Istotnymi wzmocnieniami byli tylko bramkarz z Serbii Nejbosa Nikolic i mielczanin Damian Krzysztofik, który powrócił z Tatrana Presov. Przygotowując się do rozgrywek Stal wygrała III Memoriał L. Walleranda w Gdańsku oraz II Memoriał A. Weryńskiego w Mielcu (m.in. ZTR Zaporoże 24:23, HCM Minaur Baia Mare 27:22). Nie udało się sfinalizować przed sezonem przedłużenia umowy sponsorskiej z Polską Grupą Energetyczną, która przez cały sezon nie podjęła jednoznacznej decyzji. Sytuację ratowały w pewnej mierze stypendia z samorządu miejskiego, ale z miesiąca na miesiąc klub miał coraz większe kłopoty z wypłatami dla zawodników. Mimo tych perturbacji zespół SPR Stal spisywał się dobrze i w rozgrywkach zasadniczych zajął 5. miejsce (22 24 624:602). W play off: ćwierćfinał – Pogoń Szczecin 1:2 (25:29 w., 31:24 d., 25:28 w.), o miejsca 5-8 – Chrobry Głogów 1:1 i lepszy stosunek bramek (29:24 w., 24:27 d.), Górnik Zabrze 0:2 (22:28 d., 17:33 w.). W końcowej tabeli Stal zajęła 6. miejsce. Przed sezonem 2015/2016 odeszła grupa podstawowych zawodników (Gliński, Szpera, Gudz, Adamuszek i Krieger) oraz trener Noch. Przybył trener Tadeusz Jednoróg, a do składu włączono kilku młodych zawodników, w tym własnych wychowanków. To było jednak za mało i Stal zakończyła rozgrywki na 11. (przedostatnim) miejscu. Ostatecznie nie doszło do spadku do I ligi, bowiem w wyniku reorganizacji rozgrywek przekształcony w lipcu 2016 r. w spółkę akcyjną mielecki klub otrzymał licencję i został zakwalifikowany do nowo utworzonej zawodowej PGNiG Superligi w sezonie 2016/2017. 14 drużyn podzielono na 2 grupy, a Stal Mielec znalazła się w grupie pomarańczowej z 6 innymi zespołami. Słaba kondycja finansowa nie pozwoliła na skompletowanie silnego składu. Mimo to w sezonie zasadniczym Stal zajęła niezłe 5. miejsce z bilansem 26  18  603-714. W dwumeczu o awans do ćwierćfinałów Superligi Stal przegrała z Górnikiem Zabrze 27:28 i 27:34. W ostatniej fazie rozgrywek - Pucharze Superligi - mielecka drużyna, z powodu narastających kłopotów kadrowych, słabła z meczu na mecz i zajęła ostatnie miejsce. Zgodnie z nowym regulaminem utrzymała się jednak w Superlidze i otrzymała licencję na sezon 2017/2018. Zdecydowanie lepiej spisała się Stal w Pucharze Polski, dochodząc aż do finału w Warszawie. Co prawda w finale zajęła 4. miejsce, ale i tak był to niewątpliwy sukces. Przed sezonem 2017/2018, dzięki pomocy finansowej Gminy Miejskiej Mielec, wzmocniono drużynę. Przybyli: bramkarz Tomasz Wiśniewski oraz Rudolf Cuzić (Chorwacja), Adrian Wojkowski, Matej Sarajlić (Bośnia i Hercegowina), Tomasz Mochocki  i Hubert Skuciński, a odeszło 5 zawodników, m.in. Diemientjew i Kyrylenko. 

Prezesi: Antoni Weryński (1999-2012), Wojciech Kamieniecki (2013-2015), Grzegorz Maj (2015-2016), Paweł Wacławik (2016-).

Prezes SPR Stal Mielec SA (od 2016 r.): Paweł Wacławik (2016-)

Wiceprezesi (1999- 2016): Zygmunt Szklarz, Leszek Kwaśniewski, Witold Pieróg 

Sekretarz: Stanisław Leśniak (do 2016 r.)

Dyrektor sportowy (od 2016 r): Jakub Tokarz (2016-2017)

Trenerzy: Ryszard Skutnik (do X 2013 r.), Paweł Noch (2013-2015), Tadeusz Jednoróg (2015-2016), Łukasz Rybak i Tomasz Sadej (2016), Krzysztof Lipka i Tomasz Sądej (2016-)

Kierownicy drużyny: Robert Zawada, Stanisław Leśniak, Jakub Tokarz.

Odnowa biologiczna: Łukasz Machnik, Łukasz Stawecki. 

Zawodnicy w latach 2008-2017: Grzegorz Barnaś, Filip Jarosz, Paweł Kiepulski, Lech Kryński, Sebastian Kwoka, Krzysztof Lipka, Hubert Łukawski, Nejbosa Nikolić (Serbia), Kamil Sarama, Tomasz Wiśniewski, Adam Wolański – bramkarze oraz zawodnicy w polu: Michał Adamuszek,Paweł Albin, Adam Babicz, Marcin Basiak, Michał Chodara, Rudolf Cuzić (Chorwacja), Jakub Ćwięka, Sergiej Dementiew, Nikola Dżono (Chorwacja), Michał Gasin, Piotr Gasin, Paweł Gawęcki, Rafał Gliński, Mirosław Gudz, Łukasz Janyst, Wiktor Jędrzejewski, Wiktor Kawka, Jakub Kłoda, Hubert Kornecki, Damian Kostrzewa, Kamil Krieger, Piotr Krępa, Rafał Krupa, Michał Krygowski, Damian Krzysztofik, Dariusz Kubisztal, Oleksandr Kyrylenko, Damian Misiewicz, Tomasz Mochocki, Adrian Najuch, Nebojsa Nikolić, Michał Obiała, Aleksiej Prakaptsou, Antonio Pribanić (Chowacja), Konrad Rarus, Krzysztof Rudolf, Dawid Rusin, Matej Sarajlić (Bośnia i Hercegowina), Hubert Skuciński, Grzegorz Sobut, Łukasz Szatko, Marek Szpera, Tomasz Tyniec, Paweł Wilk, Adrian Wojkowski, Michał Wypych. 

Powołania do kadry narodowej A: Łukasz Janyst, Rafał Gliński, Marek Szpera i Michał Chodara, Damian Kostrzewa, Michał Obiała, Damian Krzysztofik, Wiktor Kawka.

Powołania do kadry B: Adam Babicz i Marek Szpera. 

Powołania do reprezentacji młodzieżowej: Damian Krzysztofik, Hubert Kornecki.

Powołania do reprezentacji juniorskich: Adrian Najuch i Rafał Krupa.

 

 

STOWARZYSZENIE POLAKÓW POSZKODOWANYCH PRZEZ III RZESZĘ, jako organizacja ogólnopolska powstało w 1988 r. W lipcu 1988 r. zorganizowano w Rzeszowie zjazd osób, które wywieziono w czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) na roboty przymusowe do Niemiec. Powołano Zarząd Wojewódzki Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę, a do zarządu tego wybrano m.in. Jana Jemiołę - nauczyciela z Mielca. Spotkanie organizacyjne z udziałem ok. 180 osób poszkodowanych z powiatu mieleckiego odbyło się 9 II 1991 r. Wybrano wówczas zarząd regionu mieleckiego organizacji w składzie: przewodniczący – Jan Jemioło, zastępcy przewodniczącego – Mirosław Mikołajczyk i Stanisław Kuchta oraz członkowie – Władysław Łuc i Edward Uzdowski. Powstała też komisja weryfikacyjna, która przeanalizowała złożone deklaracje (ok. 820) o członkowstwo w Stowarzyszeniu i zaakceptowała 429. Od początku funkcjonowania Stowarzyszenie czyniło starania o odszkodowania pieniężne za przymusową pracę w Niemczech w czasie II wojny światowej. Po porozumieniu, zawartym pomiędzy Fundacją „Polsko-Niemieckie Pojednanie”, a Zarządem Fundacji Federalnej „Pamięć-Odpowiedzialność-Przyszłość” w sprawie odszkodowań, pomagano uprawnionym osobom wypełniać potrzebne dokumenty. Dla upamiętnienia mieleckich ofiar prac przymusowych w Niemczech w czasie II wojny światowej – staraniem Stowarzyszenia, przy pomocy samorządowych władz miasta i powiatu, 8 V 2000 r. umieszczono pamiątkową tablicę na wewnętrznej części muru ogradzającego kościół św. Mateusza. Od początku działalności delegacje Stowarzyszenia  uczestniczą w mieleckich uroczystościach patriotycznych. Siedziba; lokal w niskim parterze budynku przy ul. E. Biernackiego 1.

 

STOWARZYSZENIE POLSKICH KOMBATANTÓW, powstało w 1920 r. w kręgach kombatanckich związanych z Władysławem Sikorskim. W okresie międzywojennym organizacja nie miała większej popularności. Znacząca rola gen. W. Sikorskiego w II wojnie światowej sprawiła, że po zakończeniu wojny powrócono do idei utworzenia Stowarzyszenia Polskich Kombatantów  z siedzibą w Londynie. Wielu polskich żołnierzy z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, obawiając się o swój los w Polsce, pozostawało w Wielkiej Brytanii lub wyjeżdżało do innych krajów. Dla utrzymania więzi i wzajemnej pomocy, a także walki politycznej o niepodległą i demokratyczną Polskę – w latach 1945-1947 powstawały Koła SPK, a oficjalne rozpoczęto działalność na I Walnym Zjeździe Stowarzyszenia Polskich Kombatantów (17 V 1947 r.). Odtąd organizacja rozwijała się w wielu krajach na całym świecie, a jej władzami głównymi ustanowiono Światowy Zjazd SPK, odbywający co trzy lata i Radę Główną, pracującą pomiędzy zjazdami. W Polsce SPK wznowiło działalność dopiero w 1989 r., w warunkach zmian ustrojowych. Siedziba Zarządu Głównego znajduje się w Warszawie.  Mieleckie Koło SPK powstało 19 X 1991 r. i skupiło ponad 60 członków z różnych formacji wojskowych z czasów II wojny światowej. Jego animatorką i prezesem od momentu powstania do dziś jest Halina Radłowska. Ona także wykonała własnoręcznie sztandar organizacji, który został poświęcony w czasie uroczystości w sierpniu 1995 r. w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Celami statutowymi współczesnej działalności organizacji są m.in.: utrzymanie więzi żołnierskiej, obrona godności i dobrego imienia żołnierzy Wojska Polskiego, kultywowanie tradycji narodowych, dążenie do prawidłowego i rzetelnego udokumentowania i upamiętnienia żołnierskiego czynu Polaków w walkach o wolność i niepodległość, opieka nad kombatantami i reprezentowanie ich interesów. Delegacja Stowarzyszenia uczestniczy wraz z pocztem sztandarowym we wszystkich mieleckich uroczystościach patriotycznych. Siedziba Koła znajduje się w budynku Zespołu Szkół Technicznych przy ul. Kazimierza Jagiellończyka 3.

 

STOWARZYSZENIE POPIERANIA SZKÓŁ ZAWODOWYCH, powstało w 1933 r. z grona członków Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego po likwidacji tegoż Seminarium. Celem nowego stowarzyszenia było nie tylko uaktywnienie szkolnictwa zawodowego w Mielcu i kształcenie kadr dla przemysłu, ale także znalezienie możliwości spłacenia długu hipotecznego, ciążącego na budynku szkolnym. (Roczna rata wynosiła 1500 zł.)  W 1934 r. podjęto szereg działań zmierzających do utworzenia szkoły przemysłowej żeńskiej na poziomie średnim, sugerując specjalizacje bieliźniarską i hafciarską. Inicjatywę wsparły władze miasta i powiatu oraz Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego. Zorganizowano objazdową wystawę wyrobów bieliźniarskich lnianych i prac hafciarskich. Przy wystawach wygłaszano odczyty, zachęcając do uprawy lnu i konopi. Do projektowanej od 1 IX 1934 r. szkoły zgłosiło się ponad 20 dziewcząt. W wielu gospodarstwach wiejskich rozpoczęto uprawę roślin włókienniczych. Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego nie wyraziło zgody na utworzenie szkoły, sugerując organizowanie kursów z zakresu przędzalnictwa, tkactwa, krawiectwa i bieliźniarstwa. W tej sytuacji rozpoczęto organizowanie różnych kursów i udostępniano sale organizatorom z innych ośrodków. Kursy zawodowe organizowały m.in. dyrekcja Szkoły Zawodowej w Makowie Podhalańskim i Kierownictwo Państwowych Kursów Wędrownych przy Państwowej Szkole Zawodowej w Krakowie.. W roku szkolnym 1936/1937 przeprowadzono jednoroczne kursy z zakresu krawiectwa, tkactwa i gospodarstwa domowego, głównie dla bezrobotnych kobiet. Równocześnie od 1 IX 1936 r. SPPZ uruchomiło Prywatną Żeńską Szkołę Zawodową Krawiecko-bieliźniarską. Kierownikiem placówki została Emilia Szopińska. Narastające problemy z utrzymaniem bazy i kadry oraz obciążenia z tytułu spłaty długu hipotecznego sprawiły, że 25 VII 1937 r. w czasie nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia SPPZ podjęto decyzję o rozwiązaniu oraz przekazaniu całości majątku Stowarzyszenia gminie miejskiej Mielec. Konsekwentna działalność SPPZ przyniosła owoce już po jego rozwiązaniu, bowiem od 1 IX 1937 r. rozpoczęły funkcjonowanie dwie nowe szkoły zawodowe - Prywatne Gimnazjum Kupieckie i Prywatne Gimnazjum Krawieckie.

 

STOWARZYSZENIE PROMOCJI POLSKIEGO LOTNICTWA „PROMLOT”, powstało 10 IV 1997 r., nawiązując do dwóch rocznic: 60-lecia rozpoczęcia budowy Wytwórni Płatowców nr 2 PZL w Mielcu i 50-lecia pierwszego lotu samolotu SCh-1 – prototypu An-2, późniejszego głównego wyrobu WSK Mielec. Rejestracja „Promlotu” nastąpiła 19 VII 2001 r. Głównymi celami i zadaniami są m.in.: wspieranie inicjatyw naukowo-technicznych, technologiczno-organizacyjnych i badawczo-rozwojowych w branży lotniczej, wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw poprzez usługi informacyjne, szkoleniowe, doradcze i ekonomiczno-finansowe, propagowanie tradycji i osiągnięć polskiego lotnictwa i turystyki lotniczej, przedstawianie możliwości projektowych i technologicznych krajowych zakładów lotniczych oraz rozwijanie wśród młodzieży zainteresowania lotnictwem i promowanie modelarstwa. Ważniejszymi przedsięwzięciami zrealizowanymi przez Stowarzyszenie było: zorganizowanie lotu dookoła świata na seryjnym samolocie An-2, zainicjowanie światowych zlotów samolotów An-2, doprowadzenie do eksponowania na terenie Mielca w postaci kompozycji przestrzennych samolotów: TS-11 Iskra, M-18 Dromader i An-2, zainicjowanie wydania książki „An-2. Pół wieku w przestworzach”, współpraca przy przygotowaniu Lotniczego mieleckiego katalogu technologicznego, doprowadzenie (wspólnie z Fundacją MCKiRG w Mielcu) do powstania zrzeszenia firm AVIA-SPLOT, współorganizacja seminarium „Klastry przemysłowe” oraz współorganizacja Spotkań Lotniczych Pokoleń i szeregu konkursów o tematyce lotniczej.  Prezesem od początku działalności jest Kazimierz Szaniawski, a członkami zarządu: Włodzimierz Adamski, Wit Błaszczak, Franciszek Krawczyk, Wojciech Kruk, Bogusław Mamczarz i Stanisław Wójtowicz.

 

STOWARZYSZENIE PRZYJACIÓŁ FRANCJI, powstało w Mielcu w 1999 r. w ramach współpracy Szkoły Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i St. Wigury z miastem Morlaix w Bretanii, z inicjatywy: Danuty Styczeń i Witolda Celińskiego – nauczycieli, Henryka Duszkiewicza i Karola Kolisza – byłego członka ZPiT „Rzeszowiacy”, który zainicjował kontakty Mielca z Morlaix. Jego cele statutowe to m.in.: rozwijanie i propagowanie inicjatyw, postaw i działań sprzyjających przyjaźni polsko – francuskiej, wytwarzanie atmosfery zaufania i szacunku do narodu francuskiego oraz wspieranie organizacyjne i rzeczowe osób fizycznych i jednostek organizacyjnych, które podejmują takie działania. Stowarzyszenie utrzymuje partnerskie kontakty z działającym od 1983 r. Stowarzyszeniem Przyjaciół Polski w Morlaix. Formami systematycznej współpracy są: wymiana grup uczniów i dorosłych oraz organizowanie programu pobytu tych grup, a także podejmowanie wspólnych przedsięwzięć i akcji o charakterze społecznym. M.in. współorganizowano Dni Polskie w Morlaix, mieleckie grupy zwiedzały Bretanię, młodzieżowe drużyny piłki nożnej uczestniczyły wielokrotnie w międzynarodowych turniejach w Morlaix, a w sąsiednim mieście Saint Martin dwukrotnie eksponowano wystawę malarską z Mielca. W rewanżu gościom francuskim wielokrotnie organizowano wycieczki po Polsce Południowo-Wschodniej oraz w samym Mielcu, połączone z przelotami samolotami nad ziemią mielecką. Wspólnym przedsięwzięciem o szczególnej wymowie jest opieka i leczenie młodego mielczanina, chorego na dystonię. W Szkole Podstawowej nr 6 zorganizowano stałą ekspozycję pamiątek współpracy obu Stowarzyszeń. W dniach 9-12 V 2013 r. Stowarzyszenie uczestniczyło w spotkaniu miast partnerskich „Europejska Akademia Obywatelska” w Mielcu i opiekowało się delegacją miast francuskich: Morlaix, Saint-Martin-des-Champs i Saint-Thegonnec.

Prezesi: Danuta Styczeń, Jerzy Płaneta.

 

STOWARZYSZENIE „PRZYJAZNA DŁOŃ”, powstało na początku 1997 r. z inicjatywy około dwudziestu osób z terenu Mielca, a zostało zarejestrowane 30 V. Jego podstawowym celem była aktywizacja kulturalna dzieci i młodzieży z osiedli Dziubków (później Dziubków i W. Szafera) i Smoczka, ze szczególnym uwzględnieniem problemów rodzin patologicznych. Od 1 IX uruchomiono świetlicę opiekuńczo-wychowawczą przy ul. Warneńczyka 3, a w następnym roku przeniesiono ją do lokalu przy ul. Dąbrówki 14a. W świetlicy zorganizowano szereg kół zainteresowań, m.in.: modelarskie, plastyczne, koneserów sztuki i turystyczne. Zorganizowano też punkt informacyjno-konsultacyjny dla ofiar przemocy oraz telefon zaufania. Dla młodzieży zorganizowano dyskoteki.  W czasie wakacji organizowano obozy turystyczne, m.in. do Kotliny Kłodzkiej, na Mazurach i „Szlakiem Orlich Gniazd”.

 

STOWARZYSZENIE RODZIN KATOLICKICH DIECEZJI TARNOWSKIEJ, powstało 30 III 1993 r. Jego podstawowymi ogniwami są oddziały parafialne. W Mielcu takie oddziały utworzono przy parafiach: Ducha Świętego, Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Mateusza. Podstawowe zadania to: pomoc w kształtowaniu rodziny jako wspólnoty miłości, czuwanie nad realizacją w życiu społecznym Karty Praw Rodziny, praca wychowawcza z dziećmi i młodzieżą oraz podejmowanie inicjatyw mających na celu wszechstronną pomoc rodzinie. Zorganizowano m. in.: Kongresy Rodzin, Dni Rodziny, dni formacyjne, konferencje dla małżonków, letni i zimowy wypoczynek dla dzieci polskich z Ukrainy. Organizowana jest pomoc materialna dla rodzin wielodzietnych i ubogich. Szczególnie cenną inicjatywę podjął działający od lutego 1994 r. Oddział przy parafii Ducha Świętego, organizując w budynku parafialnym Szkołę Rodzenia dla rodziców spodziewających się dziecka.

 

STOWARZYSZENIE RYCERSTWO NIEPOKALANEJ PRZY PARAFII MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY, powstało 8 XII 1993 r., w dniu uroczystości Niepokalanego Poczęcia NMP, z inspiracji i przy pomocy organizacyjno – finansowej ks. dr. Jana Białoboka – ówczesnego proboszcza parafii MBNP. Stowarzyszenie założył w 1922 r. polski franciszkanin św. Maksymilian Maria Kolbe. Początkowo była to Milicja Niepokalanej o inicjałach MI (Militia Immaculatae). M. M. Kolbe jako główny cel przyjął  „głoszenie chwały Bożej poprzez wstawiennictwo i pośrednictwo Matki Bożej w Jej Znaku Niepokalanego Poczęcia”. Idea ta rozpowszechniła się w Polsce, a później na całym świecie. W 1997 r. decyzją Stolicy Apostolskiej Rycerstwo Niepokalanej zostało podniesione do rangi publicznej międzynarodowej organizacji o nazwie Stowarzyszenie Rycerstwo Niepokalanej z osobowością prawną.   W parafii MBNP w Mielcu pierwsze rekolekcje formacyjne odbyły się w adwencie 1993 r., a ich rezultatem była deklaracja wstąpienia do formacji MI -1 Rycerstwa przez przeszło 4,5 tys. osób. Z kolei 10 ochotników odbyło latem 1994 r. w Niepokalanowie szkolenie animacyjne niezbędne do pracy organizacyjnej w dużych wspólnotach. Tak powstała pierwsza formacja MI - 2, którą tworzyli: Zbigniew Kamiński, Mieczysław Rożniał, Julian Rokosz, Franciszek Potoniec, Fryderyk Gaj, Edward Paterak, Jolanta Metlak, Bernadetta Miczek, Józef Pszeniczny (przewodniczący grupy) i Julian Kozioł. Formy działalności to m.in.: kolportaż czasopism i książek religijnych oraz dewocjonaliów, pielgrzymki autokarowe do sanktuariów (szczególnie maryjnych), pomoc w organizacji Pieszych Pielgrzymek Tarnowskich na Jasną Górę,  inspiracja i pomoc w organizowaniu grup rycerskich w sąsiednich parafiach. W 1996 r. ufundowano własny sztandar Koła, który został poświęcony i odtąd uczestniczy w uroczystościach parafialnych. We wrześniu 1997 r., w związku z uroczystością Podwyższenia Krzyża Świętego, zorganizowano Drogę Krzyżową ulicami miasta. Członkowie Koła publikowali artykuły o tematyce religijno – społecznej w wydawnictwach Rycerstwa („Rycerz Niepokalanej”, „Informator Rycerstwa Niepokalanej”) i miejscowej prasie („Ikona”, „Wizjer Regionalny”). Po powołaniu międzynarodowego Stowarzyszenia Rycerstwo Niepokalanej – Koło Rycerstwa przy parafii MBNP w dniu 12 IV 1999 r. także przekształciło się w Stowarzyszenie. Pierwszym prezesem została wybrana Danuta Kamińska, a po niej funkcję tę sprawuje Julian Kozioł. W pierwszych latach XXI w. jego członkowie aktywnie uczestniczą we wszystkich uroczystościach parafialnych, z reguły pomagając przy ich organizacji. Biorą udział w szkoleniach animatorów MI - 2 w Niepokalanowie, organizują rekolekcje kolbiańskie i wykłady na tematy religijne. W okresie świąt Bożego Narodzenia zainicjowali pierwszy w diecezji tarnowskiej opłatek diecezjalny z udziałem przedstawicielstw Stowarzyszeń Rycerstwa Niepokalanej z wielu parafii. W ostatnich latach liczba członków Stowarzyszenia wzrosła do około 5 000. Formacja MI - 2 liczy 17 osób, w tym 3 z pierwszego szkolenia w Niepokalanowie.

 

STOWARZYSZENIE SENIORÓW ZPiT „RZESZOWIACY”, powstało w 1996 r. z inicjatywy Janusza Wołoszczaka, byłego długoletniego członka zespołu tanecznego. Zebranie założycielskie odbyło się 26 IX 1996 r., a w skład Komitetu Założycielskiego weszli: Zoran Dachowski, Elżbieta Dziekan, Agnieszka Dziuba, Antonina Galas, Marzena Gawrońska, Jerzy Gawroński, Witold Jaje, Mariusz Kantorowski, Ryszard Kiełb, Grzegorz Kilian, Andrzej Kumorek, Elżbieta Kwolek, Grażyna Maziarz, Agnieszka Mejza, Małgorzata Miller, Marzanna Olter, Helena Pastuła, Wiesław Rachwał, Krzysztof Tabor i Janusz Wołoszczak. Zarząd ukonstytuował się w składzie: prezes – J. Wołoszczak, wiceprezes – W. Jaje, sekretarz – Marzanna Olter i poza zmianą sekretarza, którym została w 2000 r. Elżbieta Kwolek, funkcjonuje nadal. Jako główne cele działalności przyjęto: ocalenie od zapomnienia dorobku kultury ludowej w jej historycznym rozwoju, tworzenie i rozpowszechnianie ruchu folklorystycznego i jego dorobku na obszarze Polski i poza jej granicami oraz patronowanie młodzieżowym i dziecięcym grupom ZPiT „Rzeszowiacy” i im podobnym. Przygotowano program taneczny w układzie na 5-6 par. Pierwszym występem był udział w koncercie „Niedziela rodzinna”, wspólnie z zespołami dziecięcymi MOK (później SCK) 9 III 1997 r. z okazji Dnia Kobiet. Oficjalna rejestracja Stowarzyszenia została dokonana 7 IV 1997 r. w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie. Od 1998 r. występowano 1-2 w roku, w tym tradycyjnie razem z dziećmi z okazji Dnia Babci i Dziadka (21 I). Szczególnym momentem był udział w Jubileuszowym Koncercie 50-lecia ZPiT „Rzeszowiacy” w dniach 21-22 IX 2002 r. w wypełnionej do ostatniego miejsca hali widowiskowo-sportowej MOSiR w Mielcu. 15-lecie działalności uczczono uroczystym koncertem i spotkaniem w Domu Kultury SCK 29 IX 2012 r. „Rzeszowiacy” – seniorzy wystąpili też, wraz innymi zespołami SCK, na koncercie z okazji 60-lecia ZPiT „Rzeszowiacy” 22 IX 2012 r. w DK SCK. W 2013 r. koncertowali w Budapeszcie i miasteczku Rakoczifalva koło Szolnoku z okazji Święta Polonii Węgierskiej (29 VI). W październiku 2014 r. ponownie wyjechali na Węgry i wystąpili w „Festiwalu Gulaszu”, organizowanym przez Samorząd Narodowości Polskiej na Węgrzech.

 

STOWARZYSZENIE TAKSÓWKARZY MIELECKICH „TAXI SPRINT”, powstało 6 IV 2010 r. Członkami założycielami było 34 taksówkarzy. Jako główny cel przyjęto podniesienie standardu usług i dbałość o kulturę w kontaktach z pasażerami, a ponadto reprezentowanie interesów taksówkarzy. Pierwszym prezesem został Andrzej Korpanty.

 

 STOWARZYSZENIE TRZEŹWOŚCIOWE „NOWE ŻYCIE” W MIELCU, zostało zorganizowane na zebraniu w dniu 9 IX 1997 r. przez 35-osobową grupę założycielską. Rejestracja w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie nastąpiła 23 X 1997 r. Głównymi płaszczyznami działalności Stowarzyszenia są: ochrona i promocja zdrowia; pomoc społeczna, w tym pomoc rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywanie szans tych rodzin i osób; nauka, edukacja, oświata i wychowanie; przeciwdziałanie patologiom społecznym. Celami działalności są m.in.: promowanie postaw społecznych, prowadzenie profilaktycznych, informacyjnych i psychoedukacyjnych programów, zwiększenie skuteczności i dostępności terapii dla osób uzależnionych od alkoholu oraz dla członków ich rodzin, wspieranie działalności środowisk wzajemnej pomocy na rzecz osób z problemami alkoholowymi i ich bliskich, podejmowanie współpracy z instytucjami i organizacjami działającymi na rzecz zmniejszania rozmiarów występujących problemów alkoholowych oraz zwiększanie zasobów niezbędnych do radzenia sobie z tymi problemami. Ważniejsze przedsięwzięcia: prowadzenie Punktu Konsultacyjnego dla osób uzależnionych i współuzależnionych; programy profilaktyczne dla m.in.: uczniów szkół ponadgimnazjalnych, sprzedawców napojów alkoholowych, pracowników socjalnych i rodziców dzieci ze szkół podstawowych; działalność na rzecz dzieci (m.in. wyjazdy do teatru i na pływalnie, obozy profilaktyczne, imprezy rozrywkowe); ogniska integracyjne, turnieje strzeleckie; obozy terapeutyczne i warsztaty; zabawy sylwestrowe i karnawałowe. Siedziba Stowarzyszenia mieści się w budynku przy ul. F. Chopina 8. Strona internetowa: www.nowezycie.mielec.pl. 

 Prezesi: Zbigniew Lechończak (IX 1997 r. – VI 1998 r.), Józef Baum (VI 1998 r. – V 2004 r.), Bogusław Kołacz (V 2004 r. – nadal). 

 

STOWARZYSZENIE TWÓRCÓW KULTURY PLASTYCZNEJ IM. J. STANISŁAWSKIEGO, utworzone zostało w 1998 r. z inicjatywy grupy twórców plastyków, przy wsparciu Samorządowego Centrum Kultury. Siedzibą organizacji stała się pracownia plastyczna SCK przy al. Niepodległości 7. Skupiono kilkudziesięciu twórców profesjonalnych i amatorów. Główne cele działalności STKP to: „twórcza prezentacja Mielca i regionu w zakresie różnych dziedzin sztuk plastycznych, upowszechnianie kultury plastycznej i kształcenie świadomości estetycznej oraz integracja twórców kultury”. Formami działalności są m.in. spotkania twórcze w pracowni plastycznej SCK, działalność twórcza w tej pracowni, organizowanie corocznej zbiorowej wystawy członków Stowarzyszenia, organizowanie wystaw grupowych i indywidualnych, udział w plenerach, konkursach, przeglądach, aukcjach i imprezach okolicznościowych, w tym charytatywnych. M.in. zorganizowano plenery w Zwardoniu, Cieszynie i Mielcu oraz spotkania i konfrontacje z podobnymi środowiskami twórczymi Strzyżowa i Przemyśla. Członkowie Stowarzyszenia odnoszą indywidualne sukcesy, m.in. Krzysztof Krawiec w konkursie międzynarodowym „Foto Odlot” i Edward Kociański w Ogólnopolskim Konkursie Pedagogów Plastyki w Rzeszowie. W pierwszym okresie działalności Stowarzyszenia jego skład stanowili: Filip Belhaoune, Jan Brożyna, Piotr Cisło, Stanisław Czarnecki, Ewa Czeczot, Zbigniew Czerkies, Jan Drews, Tomasz Jaworski, Urszula Kapuścińska, Agnieszka Katarzyńska, Edward Kociański, Maria Korzeniewska, Małgorzata Kruk, Kazimierz Kupiec, Ryszard Liśkiewicz, Dorota Łaz, Wiesław Łaz, Kinga Maroń, Mieczysław Matras, Witold Oczoś, Józef Piecuch, Marian Pietruszka, Tadeusz Płeszka, Jolanta Stachura – Paśko, Bolesław Szczurka, Mirosław Szędzioł, Stanisław Szęszoł, Witold Targosz, Małgorzata Wiech, Jan Wozowicz, Jakub Wozowicz i Maria Zapolska.

 

STOŻEK MICHAŁ, urodzony ok. 1803 r. w Kasince koło Mszany Dolnej. Był nauczycielem w mieleckiej szkole od ok. 1839 r. Zmarł 22 V 1852 r.

 

STÓJ STANISŁAW, urodzony 24 VII 1944 r. w Jaśle, syn Jana i Anieli z domu Niemiec. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Treningi piłkarskie rozpoczął w KS Górnik Mikulczyce i w tym klubie grał do 1965 r. Od wiosny 1966 r. przeszedł do Stali Mielec i jako napastnik znacznie przyczynił się do jej niepowtarzalnego awansu z III ligi na szczyt polskiej ekstraklasy, zdobycia mistrzostwa Polski w sezonie 1972/1973 oraz 3. miejsca w sezonie 1973/1974. Zagrał m.in. 71 meczów w II lidze (25 bramek) i 64 mecze w I lidze (12 bramek). Przed sezonem 1974/1975 przeszedł do Hutnika Kraków i grał w nim dwa sezony. W latach 1976-1978 występował w I-ligowym klubie belgijskim RFCL Liege. Powrócił do Hutnika Kraków i grał w sezonie 1978/1979, a następnie zakończył karierę zawodniczą. W 1980 r. został kierownikiem I drużyny Hutnika i pełnił tę funkcję do 1995 r., jednocześnie (1990-1992) trenując młodzieżowe grupy w Hutniku. Od 1996 r. jest kierownikiem obiektów Hutnika. W związku z ogłoszeniem upadłości przez Sportową Spółkę Akcyjną Hutnik Kraków w 2010 r. zaprzestał działalności w tym klubie.

 

STRADOMSKI GABRIEL, szlachcic, w imieniu opata Mikołaja Mieleckiego zarządzał jego częścią Mielca od 1592 r.

 

STRAJKI, zbiorowe czasowe zaprzestania pracy, usług lub innych świadczeń, organizowane jako protesty lub mające na celu wymuszenie nowych, korzystniejszych dla strajkujących warunków ekonomicznych, politycznych lub społecznych, zdarzały się w Mielcu nierzadko, zwłaszcza w ostatnich kilkudziesięciu latach. W niniejszym haśle wymienia się największe i najważniejsze z nich.

*1912 r. - Mieleccy rzeźnicy ogłosili strajk z powodów finansowych. Po uchwaleniu przez Radę Gminną w Mielcu nowej taryfy na mięso strajk zakończono. 

*31 III – 7 IV 1932 r. – Stronnictwo Ludowe zorganizowało strajk targowy chłopów z podmieleckich wsi, który polegał na wstrzymaniu się od przyjazdu do Mielca z płodami rolnymi, aż do wywalczenie obniżenia opłat targowych. Zakończył się sukcesem chłopów, bowiem samorząd miasta obniżył opłaty o połowę. 

*23-30 X 1932 r. – Z inspiracji Zarządu Głównego Związku Zawodowego Rolników podjęto próbę organizacji ogólnopolskiego strajku targowego chłopów. Żądano dalszej obniżki opłat targowych oraz podniesienia cen na płody rolne i obniżenia cen artykułów przemysłowych. Ostatecznie strajk odbył się tylko w trzech województwach: kieleckim, krakowskim i lubelskim. Policja w Mielcu była już lepiej przygotowana i aresztowała przywódców strajku, stąd strajk początkowo nie przebiegał zgodnie z planem. Wieczorem 26 X zorganizowano w lesie koło Trzciany członków Zarządów Powiatowych ZMW „Wici” i SL i postanowiono zmobilizować wieś do demonstracji w Mielcu przeciwko aresztowaniu liderów ruchu ludowego. 27 X na wiecu na mieleckim rynku zebrało się około 10 tysięcy chłopów, którzy domagali się zwolnienia z aresztu przywódców ruchu ludowego, ale demonstracja została przerwana akcją policji z Tarnowa przy użyciu sikawek z parzącym i żrącym płynem. 

*15 VIII 1937 r. – Na rynku w Mielcu odbył się wiec chłopski, w czasie którego ogłoszono 10-dniowy strajk przeciwko rządom sanacji. Obyło się bez większych ekscesów.

*30 VI 1980 r. – Pierwszy (lub jeden z pierwszych w Polsce) strajk części załogi WSK, głównie w Zakładzie Produkcji Lotniczej i Zakładzie Aparatury Wtryskowej. Protestowano głównie przeciwko coraz gorszemu zaopatrzeniu mieleckich sklepów oraz pogarszającej się sytuacji finansowej. Dyrekcji WSK udało się chwilowo załagodzić sytuację poprzez podwyższenie wynagrodzenia dla strajkujących. W rezultacie tych działań - w pierwszych dniach lipca strajkowały (miały „przestoje w pracy”) kolejne komórki organizacyjne WSK. W celu realizacji zgłaszanych wniosków i postulatów oraz zajęcia się powstającymi problemami, 9 VII powołano specjalny zespół. To czasowo zakończyło strajki.

*4-8 IX 1980 r. – Powszechny strajk w WSK. Na jego czele stanął Międzyzakładowy Komitet Strajkowy, składający się z 68 osób wybranych w demokratycznych wyborach. Przewodniczącym Komitetu został Dionizy Dziak (Zakład Produkcji Lotniczej), a zastępcą – Andrzej Stachowicz. Wśród pozostałych aktywnością wyróżniali się: Jan Borowiec, Fryderyk Gaj, Kazimierz Gawryś, Józef Groele, Józef Mroziński, Józef Szkółka, Mieczysław Wszołek i Czesław Żelasko. Wysunięto 49 postulatów w sprawach miejscowych: gospodarczych, organizacyjnych,  finansowych (m.in. wynagrodzenia za pracę), ochrony zdrowia i opieki społecznej oraz różnych spraw miasta i regionu, a także zgłoszono szereg wniosków o charakterze ogólnokrajowym, m.in. poparto żądania innych środowisk w sprawach wolnych związków zawodowych, swobodnego wyrażania poglądów, pełnej wolności wyznania oraz wprowadzenia wszystkich wolnych sobót płatnych. W dniu 8 IX przewodniczący Dionizy Dziak i dyrektor naczelny WSK Tadeusz Ryczaj podpisali porozumienie w sprawie realizacji postulatów. MK Strajkowy rozwiązał się, ale z jego składu powstał Komitet Robotniczy dla czuwania nad wykonywaniem ustaleń w porozumieniu.

*13 V 1982 r. – Pracownicy OBR SK zorganizowali strajk dla poparcia akcji ogólnopolskiej. Poparła go część wydziałów produkcyjnych. Na podstawie rygorystycznych przepisów stanu wojennego część strajkujących została dyscyplinarnie usunięta z pracy. Zostali oni niemal wszyscy wkrótce potem przyjęci do pracy, ale na gorszych warunkach.

*17 XII 1991 r. – Rozpoczęto strajk w Państwowym Gospodarstwie Ogrodniczym, postulując naprawę złej sytuacji ekonomicznej zakładu.

*30 III 1992 r. – Komisja Zakładowa NSZZ „S” WSK przekształciła się w Komitet Strajkowy i przystąpiła do jednodniowego strajku rotacyjnego dla zaprotestowania przeciwko braku decyzji rządowych w sprawie funkcjonowania zakładów przemysłu lotniczego.

*14-15 VII 1992 r. – Z inicjatywy NSZZ „Solidarność” oraz ZRP Pracowników WSK i OBR SK przeprowadzono 14 VII – 1-godzinny strajk ostrzegawczy. Od 15 VII przeprowadzano manifestacje i wiece dotyczące głównie spraw ekonomicznych (wypłacono tylko część pensji za poprzedni miesiąc) oraz przyszłości WSK i Mielca, a następnie strajk był kontynuowany  przez komitety strajkowe w poszczególnych zakładach i przez komitet główny. W dniu 13 XI, po otrzymaniu tylko 40 % gwarantowanych wypłat, duża część załogi WSK wzięła udział w marszu protestacyjnym pod budynek Urzędu Miejskiego przy ul. Żeromskiego, a następnie pod siedzibę Urzędu Rejonowego przy ul. Chopina. Narastająca desperacja strajkujących doprowadziła do rozmów Komitetu Strajkowego z Zespołem Rządowym i podpisaniem protokołu uzgodnień w dniu 18 XI 1992 r. 

*X 1992 r. – W MKS, MPEC i MZBM odbył się strajk ostrzegawczy. M.in. przez 2 godziny nie funkcjonowała komunikacja miejska.

*V 1993 r. – Strajk jednodniowy w 18 mieleckich szkołach (na 22 funkcjonujące). Protestowano przeciwko niskiemu wynagrodzeniu i niewłaściwych relacjach pomiędzy władzami oświatowymi a nauczycielami.

*1-11 XII 1995 r. – Strajk Zakładu Lotniczego, zorganizowany przez Komisję Zakładową NSZZ „S” ZL w proteście przeciwko decyzji rządu RP o przerwaniu programu I-22 Iryda i w obronie miejsc pracy. 1 XII przeprowadzono 2-godzinny strajk ostrzegawczy, a od 4 XII rozpoczęto całodobową okupację budynku dyrekcji ZL. W związku z podjęciem decyzji rządu o dalszych zamówieniach na Irydę 9 XII Komitet Strajkowy podjął decyzję o zawieszenie strajku okupacyjnego od 11 XII 1995 r.

*1998 – Strajk części pracowników  w WSK zorganizowany przez Komisję Zakładową NSZZ „Solidarność 80” WSK „PZL-Mielec”. Domagano się m.in.: zaprzestania zwolnień grupowych i zwolnień jedynych żywicieli rodziny. 

*30 VIII 2005 r. w Polskich Zakładach Lotniczych, w godz. 800-1100, domagano się podwyżki płac. Prezes Zarządu Zbigniew Działowski podał się do dymisji.

*29 III – 20 IV 2006 r. w Ogólnopolskim Strajku Lekarzy (domagano się: minimum 30% podwyżki, zaprzestania wyzysku służby zdrowia, wprowadzenia prawdziwych ubezpieczeń zdrowotnych i rzetelnej wyceny świadczeń opartej o rzeczywiste koszty), uczestniczyła część mieleckich lekarzy rodzinnych oraz lekarze w Szpitalu Powiatowym, m.in. nie wypełniając dokumentacji statystycznej, zwolnień na druku L4, pracując tylko w systemie ostrego dyżuru i przyjmując tylko w przypadkach zagrożenia życia. Ze 103 lekarzy pracujących w Szpitalu Powiatowym około 80 złożyło wypowiedzenie z pracy. 14 IV obiecano podwyżki lekarzom o 30 % od 1 IV 2006 r. i po spełnieniu tych obietnic protest został zakończony. 

*12 V 2006 r. – W Dniu Pielęgniarki i Położnej odbył się godzinny (1100-1200) strajk ostrzegawczy personelu szpitala (bez lekarzy) 

w sprawach płacowych.

*Od 21 V 2007 r. – Ogólnopolski strajk lekarzy i następnie pielęgniarek, głównie w sprawach płacowych.

 

  • Józef Strasiński

    Józef Strasiński

STRASIŃSKI JÓZEF, urodzony 24 IV 1926 r. w Chorzelowie koło Mielca, syn Stanisława i Stefanii z Radłowskich. Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu, maturę zdał w 1958 r. W czasie okupacji hitlerowskiej jako młodociany został zatrudniony w Flugzeugwerk Mielec i pracował od 3 IX 1940 r. do 28 VII 1944 r. Po kilkumiesięcznej przerwie od lutego 1945 r. ponownie podjął pracę w mieleckiej fabryce (później WSK) i do przejścia na emeryturę w 1990 r. pracował kolejno na stanowiskach: ślusarza, technologa, kierownika sekcji i specjalisty technologa. Jego życiową pasją jest śpiew. W 1950 r. został członkiem chóru mieszanego, który w 1954 r. wszedł w skład Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” ZDK WSK Mielec. Występował w nim do 1980 r., często jako solista – tenor. Jest także długoletnim członkiem i solistą chórów Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia”. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką z Laurem Związku Chórów i Orkiestr, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

 

STRATEGIE ROZWOJU SPOŁECZNO-GOSPODARCZEGO GMINY MIEJSKIEJ MIELCA, dokumenty planistyczne opisujące wizję, misję i kierunki rozwoju miasta w danym okresie czasu, cele strategiczne i operacyjne w poszczególnych dziedzinach życia miasta oraz politykę finansowania zadań realizujących wymienione kierunki i cele. 

I. Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego Gminy Miejskiej Mielec na lata 2000-2006, została opracowana w 1999 r. i przyjęta na Sesji Rady Miejskiej 10 II 2000 r. Misję  miasta Mielca sformułowano następująco: „Nadrzędnym celem rozwoju miasta Mielca będzie umacnianie jego funkcji subregionalnego centrum oraz zapewnienie mieszkańcom wzrostu poziomu życia z poszanowaniem środowiska naturalnego.” Przyjęto trzy cele strategiczne: 1. Rozwój zasobów ludzkich. 2. Rozbudowa infrastruktury, ochrona środowiska naturalnego i zagospodarowanie przestrzenne. 3. Rozwój gospodarczy i promocja atrakcyjności inwestycyjnej. W ramach 1. celu strategicznego założono następujące cele szczegółowe: *Zmniejszenie stopy bezrobocia poprzez tworzenie warunków dla zwiększenia miejsc pracy. *Tworzenie warunków dla budownictwa indywidualnego i wielorodzinnego. *Upowszechnienie modelu społeczeństwa uczącego się, uwzględniającego potrzeby zmieniającego się rynku pracy. *Dostosowanie bazy i wyposażenia do potrzeb szkolnictwa. *Zapewnienie systematycznego dopływu młodej kadry z wyższym wykształceniem dla miejscowego biznesu, instytucji i administracji. *Zapewnienie bieżącego kontaktu z wartościowymi dziełami i wytworami kultury, ze szczególnym uwzględnieniem kultury polskiej i innych krajów europejskich. *Pielęgnowanie tradycji regionalnych i wspieranie współczesnych form twórczości mielczan. *Dostosowanie bazy i wyposażenia do wymogów i potrzeb współczesnych twórców i odbiorców kultury. *Popularyzowanie aktywnych form spędzania czasu wolnego. *Dostosowanie bazy do potrzeb sportu i rekreacji. *Stworzenie stabilnego i sprawnego systemu kompleksowej opieki zdrowotnej. *Zapewnienie niezbędnej pomocy najuboższym i niepełnosprawnym. *Wspieranie instytucji i działań zapewniających bezpieczeństwo i porządek publiczny. W celu strategicznym 2. przyjęto cele szczegółowe: *Dostosowanie układu drogowego do potrzeb komunikacji z głównymi miastami w kraju i trasami międzynarodowymi. *Podniesienie standardu wewnętrznych ulic miejskich i osiedlowych. *Wykorzystanie lotniska jako atutu komunikacyjnego miasta. *Rozwijanie nowoczesnych technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych. *Usprawnienie administracji miasta. *Rozbudowa infrastruktury kanalizacyjnej, wodno-ściekowej, cieplnej i energetycznej. *Minimalizowanie zagrożeń zanieczyszczenia środowiska naturalnego. *Podniesienie jakości i zwiększenie funkcjonalności „małej architektury miejskiej“. Cel strategiczny 3. rozpisano na cele szczegółowe:  *Zakończenie procesu restrukturyzacji dużych przedsiębiorstw. *Współdziałanie w umacnianiu przemysłu lotniczego. *Wspieranie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw. *Rozwój instytucji otoczenia biznesu. *Kontynuowanie współpracy z Oddziałem ARP w Mielcu w rozwijaniu SSE „EUROPARK MIELEC“. *Promocja atrakcyjności inwestycyjnej Mielca w kraju i za granicą. *Pozyskiwanie inwestorów zewnętrznych. *Wytwarzanie pozytywnego klimatu wokół nowych inwestycji. *Popieranie rolnictwa ekologicznego i przetwórstwa rolno - spożywczego. Wszystkie założone cele, choć w różnym stopniu, były realizowane w latach 2000-2006 i w zdecydowanej większości były kontynuowane w następnych latach. 

II. Strategia rozwoju społeczno-gospodarczego miasta Mielca na lata 2007-2015 z prognozą do roku 2020, została opracowana po trzech konsultacjach społecznych w 2007 r. i przyjęta przez Radę Miejską w Mielcu na sesji 20 XII 2007 r. Wizję miasta w 2015 r. określono następująco: „Mielec nowoczesnym ośrodkiem przemysłowym i przyjaznym miastem, które zapewnia warunki wszechstronnego rozwoju, a zwłaszcza godnego i bezpiecznego życia, osiedlania się, kształcenia oraz prowadzenia działalności gospodarczej i społecznej, miastem, w którym mieszkańcy mogą na europejskim poziomie zaspokajać swoje potrzeby i aspiracje.” Sformułowano treść misji: „Misją władz miasta Mielca jest stwarzanie warunków do długofalowego, zrównoważonego rozwoju opartego na wiedzy, przedsiębiorczości, zapewniającego wzrost zatrudnienia i poprawę warunków życia mieszkańców z zachowaniem wartości kulturowych i środowiskowych.” Przyjęto 5 celów strategicznych (CS). CS1 ma treść: Utrzymanie odpowiedniego tempa wzrostu rozwoju miasta jako ośrodka przemysłowego oraz zwiększenie atrakcyjności posiadanego rynku pracy. W jego ramach wyszczególniono 4 cele ogólne (CO). *CO1.1. Tworzenie przyjaznego klimatu dla lokowania w mieście kapitału inwestycyjnego, szczególnie w Specjalnej Strefie Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC, Mieleckim Parku Przemysłowym oraz rozwoju usług na terenie miasta. *CO1.2. Wspieranie zwiększania dostępności oraz ułatwianie wdrażania nowoczesnych technologii w szkołach, przedsiębiorstwach, firmach sektora małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) w celu polepszenia wyników finansowych, unowocześnienia produkcji oraz podniesienia konkurencyjności przedsiębiorstw. *CO1.3. Stworzenie korzystnych warunków finansowych dla rozwoju przedsiębiorstw i zakładania nowych podmiotów, modernizację i rozwój sektora MSP, przy wykorzystaniu m.in. regionalnych funduszy gwarancyjnych i pożyczkowych oraz dotacje z Unii Europejskiej. *CO1.4. Wzmacnianie roli instytucji okołobiznesowych pełniących funkcje doradcze dla sektora MSP, m.in. poprzez wspólne tworzenie programów wspierania przedsiębiorczości, rozwijania pomiędzy firmami konsultingowymi współpracy ułatwiającej pozyskiwanie funduszy z Unii Europejskiej i efektywne ich wykorzystanie przez MSP. *CS2. brzmi następująco: Budowanie wizerunku miasta przyszłości, miejsca, gdzie warto mieszkać, uczyć się, pracować i wypoczywać. W jego zakresie wyszczególniono 9 celów operacyjnych (CO). *CO2.1. Wprowadzenie systemu zachęt i instrumentów wsparcia dla młodych ludzi kończących różne typy szkół, aby chcieli swoją przyszłość osobistą zawodową związać z Mielcem oraz tworzenie warunków do inwestowania dla osób powracających z zagranicy. *CO2.2. Przygotowanie atrakcyjnych terenów pod budownictwo mieszkaniowe, wspieranie zagospodarowania osiedli mieszkaniowych w infrastrukturę sportowo-rekreacyjną i bazę kulturową. *CO2.3. Opracowanie „Strategii Rozwoju Sektora Mieszkaniowego na terenie miasta Mielca”, która posłuży do pełnego zdiagnozowania zapotrzebowania mieszkaniowego na terenie miasta. *CO2.4. Wdrażanie nowoczesnych metod kształcenia dzieci i młodzieży, sprawdzonych systemów kształcenia ustawicznego dorosłych oraz programów autorskich, szczególnie w zakresie szkolnictwa zawodowego. *CO2.5. Wypracowanie polityki transportowej miasta zawierającej długofalowy projekt zrównoważonego rozwoju transportu miejskiego z uwzględnieniem modernizacji infrastruktury komunikacji miejskiej, również pod względem jej dostępności dla wszystkich grup społecznych (osoby niepełnosprawne, osoby starsze). *CO2.6. Pielęgnowanie środowiska przyrodniczego, zagospodarowanie obszarów parkowo-rekreacyjnych. *CO2.7. Rozwijanie współpracy międzyregionalnej, udział w wydarzeniach regionalnych, krajowych i zagranicznych, umożliwiających promocję Mielca i jego atrakcji. *CO2.8. Wprowadzanie nowoczesnych, innowacyjnych odnawialnych instrumentów finansowych, wspierających projekty miejskie i dostarczających rozwiązania w zakresie finansowania projektów dotyczących rozwoju i rewitalizacji miasta. *CO2.9. Opracowywanie projektów związanych z rozwojem infrastruktury miejskiej i innymi przedsięwzięciami związanymi z realizacją celów publicznych. *CS3 to „Zrównoważony rozwój przestrzenny miasta zapewniający dbałość o środowisko.” Jego rozwinięciem jest 11 celów operacyjnych. *CO3.1. Zachowanie zasobów różnorodności biologicznej oraz zapewnienie powiązań przestrzennych w systemie obszarów zielonych, szczególnie poprzez rozszerzenie prawnej ochrony przyrody na terenie miasta. *CO3.2. Prowadzenie pełnej waloryzacji przyrodniczej, wprowadzanie elementów przyrodniczego monitoringu środowiska miasta. *CO3.3. Łączenie zadań w zakresie ochrony i rekonstrukcji przestrzeni przyrodniczej z ochroną i rekonstrukcją obiektów zabytkowych. *CO3.4. Zagospodarowanie rekreacyjne lasów wschodniej części miasta w zgodzie z wymogami ochrony przyrody i ochrony środowiska. *CO3.5. Wykorzystanie nowych technologii w przemyśle, skutkujące wzrostem czystości powietrza, wpływające na czystość wód oraz gleb. *CO3.6. Kontynuacja realizacji programu likwidacji niskiej emisji, emisji gazów cieplarnianych oraz szersze wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, przyczyniające się do polepszenia jakości powietrza. *CO3.7. Wspieranie działań likwidujących przyczyny powstawania źródeł silnego zanieczyszczania powietrza w mieście. *CO3.8. Przebudowanie i rozbudowa układu komunikacyjnego, wprowadzanie alternatywnych środków komunikacji zbiorowej i indywidualnej, ze szczególnym uwzględnieniem dróg międzyosiedlowych, parkingów, poszerzaniem infrastruktury ścieżek rowerowych. *CO3.9. Wdrożenie sprawnego systemu monitorowania jakości powietrza. *CO3.10. Efektywne zarządzanie gospodarką wodno-ściekową, odpadami w celu ochrony i poprawy jakości wód podziemnych i zapobieganiu zanieczyszczeniom wód powierzchniowych. *CO3.11. Zmniejszenie zagrożeń powodziowych, m.in. poprzez budowę wałów przeciwpowodziowych, utrzymywanie odpowiedniego stanu rowów melioracyjnych i rozbudowę systemów wczesnego ostrzegania. *CS4 to: „Podniesienie konkurencyjności gospodarczej Mielca w regionie Podkarpacia.” Zawiera 6 celów operacyjnych. *CO4.1. Integracja systemów transportowych Mielca, pozostałych gmin powiatu i sąsiednich ośrodków miejskich, z uwzględnieniem potencjalnych możliwości wykorzystania mieleckiego lotniska w przewozach krajowych i międzynarodowych. *CO4.2. Stworzenie systemu zachęt inwestycyjnych, przeprowadzanie systematycznych badań gospodarczo-społecznych i monitorowanie rynku. *CO4.3. Sprzyjanie procesowi tworzenia i restrukturyzacji podmiotów gospodarczych, zwłaszcza w zakresie usług, w celu zwiększenia ich produktywności i rentowności. *CO4.4. Promocja gospodarcza miasta, udostępnianie zgromadzonej informacji na temat przygotowanych terenów inwestycyjnych, przygotowanej infrastruktury, zasobów rynku pracy, lokalnych preferencji władz samorządowych, zachęt inwestycyjnych, lokalnych firm przygotowanych do kooperacji, czy warunków życia społecznego ułatwiających podejmowanie decyzji inwestycyjnych. *CO4.5. Rozwijanie Mieleckiego Parku Przemysłowego poprzez modernizację i rozbudowę istniejącej infrastruktury technicznej. *CO4.6. Rozwój infrastruktury społeczeństwa informacyjnego: popularyzację Internetu, zwiększenie dostępności, podniesienie wiedzy komputerowej, zwiększenie dostępu do nowoczesnych sieci telefonicznych, światłowodowych, dających możliwość szybkich i dobrej jakości połączeń internetowych, umożliwiających rozwój szerokiego wachlarza usług informatycznych, szczególnie w zakresie usług administracyjnych, edukacyjnych, gospodarczych, będących niezbędnym warunkiem do sprawnego funkcjonowania miasta i jego obecności na rynku europejskim. *Ostatni z celów strategicznych (CS5) to: „Wykorzystanie i wzmocnienie potencjału naukowego, kulturalnego i środowiskowego dla poprawy jakości życia mieszkańców oraz przyciągania nowych mieszkańców do Mielca”. W tym zakresie przyjęto 3 cele operacyjne. *CO5.1. Rozwój współpracy na zasadach partnerstwa z samorządami, przedsiębiorcami, naukowcami i organizacjami pozarządowymi na rzecz: a) kontynuacji i poszerzenia współpracy międzynarodowej, wspierającej rozwój gospodarczy, edukacyjny, naukowo-techniczny, ochrony środowiska, kultury, sportu i rekreacji, b) podniesienia kwalifikacji kadr administracji samorządowej i organizacji pozarządowych w celu uczestniczenia w europejskiej polityce spójności, doskonalenie umiejętności programowania, wdrażania, monitorowania, kontrolowania i stosowania procedur współfinansowania oraz zarządzania projektami dofinansowanymi z funduszy strukturalnych, międzynarodowych programów pomocowych, międzynarodowych instytucji finansowych, c) przygotowania i realizacji wspólnych regionalnych projektów dofinansowanych z Unii Europejskiej, dotyczących podnoszenia kwalifikacji, przygotowania pracowników do zmian technologicznych i rynkowych oraz rozwoju przedsiębiorczości, w celu zwiększenia konkurencyjności, podnoszenia jakości życia  mieszkańców, rozwoju zasobów kulturalnych oraz zapewnienia ochrony środowiska, d) uczestniczenia w lokalnych porozumieniach na rzecz zatrudnienia, poradnictwa i informacji zawodowej, e) szerokiego udostępniania informacji zawodowej, wynikającej z prowadzonych analiz rynku pracy, f) wspierania rozwoju edukacji formalnej i nieformalnej na wszystkich poziomach kształcenia, umożliwiającej przygotowanie społeczeństwa do wymogów i sprostania konkurencji europejskiego rynku pracy poprzez dostosowanie systemu kształcenia do zmieniających się uwarunkowań demograficznych oraz wymagań standardów europejskich, tworzenia nowych kierunków nauczania, ograniczenia naboru na kierunki nie gwarantujące możliwości zatrudnienia, g) wspierania szerokiego stosowania innowacyjnych rozwiązań oraz nowoczesnych technologii, h) otoczenia opieką twórców i animatorów kultury, i) wspierania inicjatyw lokalnych i ponadlokalnych w sferze kultury profesjonalnej i masowej, amatorskiej oraz na rzecz rozwoju wykorzystującego potencjał i tradycje miasta Mielec, j) wspierania rozbudowy, modernizacji i adaptacji bazy kulturalnej, bazy sportowej i rekreacyjnej dla podniesienia atrakcyjności miasta oraz poszerzenia oferty turystycznej i wypoczynkowej, k) wspierania wdrożeń nowoczesnych systemów zarządzania w celu podnoszenia jakości funkcjonowania i efektywności oraz kreowania pozytywnego wizerunku tych podmiotów w środowisku. *CO5.2. Rozwój współpracy ze spółdzielniami i wspólnotami mieszkaniowymi w zakresie poprawy warunków życia w osiedlach miasta: a) polepszenie dostępu do obiektów sportowo-rekreacyjnych, obiektów kultury w celu rozwoju sportu rodzinnego, masowego oraz zapewnienia wzrostu udziału mieszkańców w wydarzeniach kulturalnych i sportowych, podniesienia poziomu czytelnictwa, etc., b) przygotowanie infrastruktury sprzyjającej wdrożeniu programu wykorzystania i zwiększenia udziału w ruchu miejskim alternatywnych środków transportu publicznego (np. ścieżki rowerowe), c) dbałość o tereny zieleni, czystość i estetykę miasta. *CO5.3. Rozwój zintegrowanego systemu pomocy dla osób starszych i niepełnosprawnych: a) sukcesywne dostosowywanie obiektów publicznych do potrzeb osób starszych i niepełnosprawnych, b) wypracowanie systemu ułatwień w dostępie do usług publicznych, szczególnie związanych z pomocą społeczną i ochroną zdrowia, c) wypracowanie mechanizmów ułatwiających zamianę mieszkań większych na mniejsze, zlokalizowanych na niższych piętrach, d)  rozwijanie aktywnych form spędzania wolnego czasu, w tym Klubów Seniora i Uniwersytetu III Wieku. [...] Założono osiągnięcie następujących efektów wdrożenia niniejszej Strategii: *Wykreowanie korzystnego wizerunku Gminy Miejskiej Mielec w opinii obecnych i przyszłych mieszkańców, w kraju i za granicą. *Umocnienie przeświadczenia o atrakcyjności inwestycyjnej Gminy Miejskiej Mielec. *Zmniejszenie bezrobocia na terenie miasta Mielca. *Poprawa jakości życia mieszkańców. *Zmniejszenie emigracji mieszkańców miasta. *Zwiększenie estetyki przestrzennej miasta. *Zwiększenie udziału mieszkańców w procesie zrównoważonego rozwoju miasta. *Uzyskanie poparcia społecznego dla procesów rozwojowych miasta. *Zwiększenie możliwości merytorycznych i formalnych dla pozyskania środków zewnętrznych na rozwój miasta. *Zwiększenie zakresu współpracy (opartej na partnerstwie) samorządu Gminy Miejskiej Mielec z samorządem Gminy Mielec, samorządem powiatu mieleckiego, samorządem województwa podkarpackiego oraz organizacjami pozarządowymi, a także partnerami zagranicznymi – potencjalnymi inwestorami. *Zwiększenie wielkości środków budżetowych i pozabudżetowych przeznaczonych na realizację zadań inwestycyjnych i społecznych w mieście. *Zwiększenie skuteczności i efektywności wydatkowania środków budżetowych i pozabudżetowych. *Umocnienie pozytywnego wizerunku władz samorządowych, a co za tym idzie – zwiększenie zaufania mieszkańców miasta do samorządu.

 

  • Jan Straż

    Jan Straż

STRAŻ JAN JÓZEF, urodzony 23 VI 1942 r. w Krakowie, syn Jana i Zofii z Tyrańskich. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie, maturę zdał w 1960 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie ukończył w 1967 r. z tytułem magistra inżyniera. W latach 1967-1990 pracował w WSK „PZL-Mielec” kolejno na stanowiskach: konstruktora, st. konstruktora, kierownika sekcji, kierownika Działu Rozwoju Przedsiębiorstwa, głównego specjalisty ds. eksportu, zastępcy dyrektora naczelnego ds. inwestycji i rozwoju, przedstawiciela WSK w Jugosławii przy Biurze Radcy Handlowego Ambasady Polskiej, głównego specjalisty ds. współpracy kooperacyjnej z zagranica oraz kierownika Działu Marketingu i Współpracy z Zagranicą. W tym czasie uczestniczył w realizacji szeregu ważnych przedsięwzięć dla WSK i miasta Mielca, m.in.: przejmowaniu i wdrażaniu licencji Leyland na produkcję silników SW 680, przygotowaniu i koordynacji prac związanych z programami inwestycyjnymi M 15, IŁ 86 i WG, przygotowaniu inwestycji związanej z uruchomieniem produkcji pomp rotacyjnych DPA na licencji angielskiej, w pracach nad przygotowaniem i nadzorem inwestycyjnym w ramach powiernictwa inwestycyjnego na rzecz miasta (budowa: osiedla Smoczka, ujęcia wody w Szydłowcu, szkół i przedszkoli, rozbudowa obiektów sportowych i sanatoryjnych), koordynacji prac związanych z zakupem licencji na produkcję samolotu M 20 Mewa (Piper Seneca II), eksporcie samolotów M-18 Dromader na rynek amerykański i inne rynki na świecie, działaniami marketingowo-handlowymi i wdrożeniowymi związanymi z nowym modelem WG wg projektu G. Foselli oraz w koordynowaniu autorskiego opracowania studium restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec”. W latach 1990-1997 pełnił funkcje prezesa zarządu i dyrektora „Eastcom” Sp. z o.o. – firmy specjalizującej się w handlu zagranicznym. Od 1997 r. do 2000 r. był prezesem zarządu „Amber American Enterprises” o profilu przedstawicielstwa handlowego amerykańskich firm chemicznych, a w latach 2000-2001 ponownie pełnił funkcję prezesa „Eastcom”. W 2002 r. powierzono mu funkcję wiceprzewodniczącego Rady Nadzorczej Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu. Od 17 XI 2003 r. pracował na stanowisku dyrektora Międzynarodowego Portu Lotniczego Rzeszów-Jasionka. W latach 2004-2005 wniósł istotny wkład w rozwój tej strategicznej dla Euroregionu Karpackiego instytucji oraz jej strategii rozwoju na najbliższe lata. Funkcję dyrektora lotniska w Jasionce pełnił do 2006 r., a w 2007 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (2005). 

 

STRAŻ MIEJSKA (POLICJA MIEJSKA, MILICJA MIEJSKA), została utworzona zapewne w pierwszych latach funkcjonowania Mielca jako miasta. Jej istnienie poświadczono w  XVI w. Podstawowymi  obowiązkami straży były: pilnowanie porządku i dyscypliny, zawiadamianie mieszkańców o zarządzeniach właścicieli miasta i ważnych terminach. Szczególnie dużo pracy miała w czasie jarmarków i targów, bowiem wtedy dochodziło do wielu sprzeczek i bójek. W 1575 r., jak informuje dokument, zdarzyło się, że strażnicy zostali pobici przez Wojciecha – mieszczanina z Tarnowa. O dalszej działalności mieleckich stróżów prawa wprawdzie później nie pisano, ale z pewnością funkcjonowali. Na podstawie ustawy krajowej o samorządzie gminnym z 12 VIII 1866 r. w 1867 r. utworzono policję miejską. Do jej zadań należał nadzór nad m.in.: bezpieczeństwem osób i mienia, środkami żywności, miarami i wagami oraz „obyczajnością publiczną”. Szefem policji był rewizor, którego wybierano w drodze konkursu. W Mielcu przez wiele lat funkcję rewizora policji (dla oszczędności) pełnił sekretarz Zarządu Gminnego (urzędu miejskiego). Na początku lat 70. XIX w. był nim Michał Galiński, a od około 1875 r. Józef Kozicki. Skład osobowy stanowiło dwóch policjantów, wspomaganych w godzinach nocnych dwoma stróżami. Dla potrzeb miasta liczącego około 5200 mieszkańców było to zabezpieczenie dalece niewystarczające, toteż powszechnie narzekano na stan bezpieczeństwa i higieny. Po śmierci J. Kozickiego (1898) utworzono oddzielne stanowisko rewizora policji, którym został Bazyli Goroń. Ponadto zatrudniono kolejnych dwóch policjantów, zwiększając stan osobowy mieleckiej policji do 4 (kapral i 3 policjantów). W 1906 r. zatrudniono już 6 policjantów, dowodzonych przez plutonowego. W 1908 r. funkcję rewizora zastąpiono inspektorem policji i powierzono to stanowisko Bazylemu Goroniowi. W 1913 r. policyjną jednostkę stanowili: plutonowy, 3 kaprali i 2 szeregowców. Stan ten utrzymywał się w okresie międzywojennym.  W „Statucie etatów służbowych Magistratu m. Mielca”, uchwalonym 27 II 1932 r., milicji miejskiej zalecono m.in.: czuwanie nad bezpieczeństwem osób i mienia, bezpieczeństwem i łatwością komunikacji na drogach, dozór policyjny nad żywnością na targach, miarami, wagami i cenami, czeladzią i wyrobnikami, obyczajnością publiczną, opieka nad ubogimi, zakładami dobroczynnymi, zapobieganie żebractwu oraz nadzór nad wykonywaniem przepisów budowlanych. 12 III 1934 r. wprowadzono do statutu nazwę „Straż miejska porządkowa” zamiast „milicja”. Komendant straży (inspektor w magistracie) dowodził załogą złożoną z plutonowego, kaprala i 5 strażników. Wprowadzono także etat szofera – mechanika. W czasie okupacji hitlerowskiej straż miejska porządkowa funkcjonowała w strukturze Zarządu Miejskiego w Mielcu jako milicja miejska i była podporządkowana burmistrzowi. Jej skład stanowili komendant Ludwik Weryński i 4 milicjantów. Po zakończeniu II wojny światowej utrzymano milicję miejską, nadal pod zarządem burmistrza. W lutym 1945 r. zmarł długoletni komendant L. Weryński, a na jego miejsce powołano Leona Kwaśnikiewicza. Na posiedzeniu 29 IX 1947 r. MRN postanowiła zwolnić z dniem 31 XII 1947 r. całą milicję miejską wraz z komendantem i od 1 I 1948 r. zatrudnić nowych 3 strażników. W 1950 r., w następstwie zmian w administracji państwowej, Straż Miejska została rozwiązana, a jej funkcje przejęła Milicja Obywatelska. Rozwój miasta w latach 80. oraz narastające zadania w zakresie ochrony porządku publicznego sprawiły, że pod koniec 1986 r. władze miejskie w Mielcu, wzorem większych miast, podjęły decyzję o utworzeniu Straży Miejskiej, współpracującej z MO. Misję jej zorganizowania powierzono emerytowanemu ppłk. MO Eugeniuszowi Stefańskiemu, który został jej komendantem. Ponadto utworzono 4 stanowiska strażników. Po wypełnieniu zadania E. Stefański zrezygnował z funkcji,  a komendantem  został mianowany Jan Maniak. Po zmianach ustrojowych w państwie i na podstawie nowych ustaw o samorządzie terytorialnym i o Policji – Rada Miejska w Mielcu podjęła uchwałę o utworzeniu z dniem 7 VIII 1991 r.  umundurowanej Straży Miejskiej w Mielcu, podlegającej Prezydentowi Miasta Mielca. Szczegółowy zakres zadań, obowiązków i uprawnień Straży, a także jej strukturę, umundurowanie, dystynkcje i uzbrojenie określono w Regulaminie Straży Miejskiej w Mielcu. Podstawowymi zadaniami w zakresie ochrony porządku publicznego, które pozostają aktualne, są m.in.: zapobieganie popełnianiu wykroczeń oraz ujawnianie wykroczeń, ochrona porządku i spokoju w miejscach publicznych, fizyczne zabezpieczenie miejsca wypadku lub awarii do czasu przybycia właściwych służb na miejsce zdarzenia, współdziałanie z właściwymi organami, służbami i instytucjami w zakresie przekazywania informacji o różnych wydarzeniach zagrażających porządkowi publicznemu i ludziom, kontrola utrzymania ładu i czystości oraz czuwanie nad porządkiem i kontrolą ruchu drogowego. Komendantem w latach 1991-1999 był Tadeusz Błachowicz, a od 1999 r. funkcję tę pełni Arkadiusz Misiak. Skład SM stanowi 5-6 strażników, w tym jedna kobieta. Siedzibą jest budynek Urzędu Miejskiego przy ul. S. Żeromskiego 26.

 

  • Tadeusz Strąk

    Tadeusz Strąk

STRĄK TADEUSZ MIECZYSŁAW, urodzony 27 VIII 1938 r. w Ławnicy koło Mielca, syn Jana i Katarzyny z domu Sikora. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1959 r. W 1954 r. został zatrudniony w WSK Mielec i pracował na stanowiskach: montera płatowców, technologa, starszego technologa, kierownika oddziału, zastępcy kierownika Wydziału AW-34 w Zakładzie Aparatury Wtryskowej i kierownika Wydziału 31 w Zakładzie Lotniczym. Równocześnie kształcił się, kończąc studia na Politechnice Krakowskiej w 1969 r., studia podyplomowe z zakresu ekonomiki i organizacji przedsiębiorstwa przemysłowego w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie oraz kilka kursów specjalistycznych III stopnia. W latach 1975-1979 pełnił funkcję głównego dyspozytora przedsiębiorstwa, w latach 1979-1984 był zastępcą szefa produkcji w Zakładzie Lotniczym, a w latach 1984-1994 – szefem produkcji w Zakładzie Produkcji Silników. Był autorem i współautorem szeregu projektów racjonalizatorskich, których zastosowanie przyniosło znaczne oszczędności. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej. W młodości działał w organizacjach młodzieżowych. W latach 1984-1990 był wiceprezesem FKS „PZL-Stal” Mielec ds. piłki ręcznej. Należał też do Klubu Techniki i Racjonalizacji, Stowarzyszenia Inżynierów i Mechaników Polskich oraz Automobilklubu Rzeszowskiego Oddział w Mielcu. Jako przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego przy Szkole Podstawowej nr 6 znacząco przyczynił się do rozbudowy szkoły. Na emeryturę przeszedł 1 X 1994 r. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką „Racjonalizatora Produkcji” i Złotą Odznaką FKS „PZL-Stal” Mielec oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1989 r.

 

  • Stanisław Strąk

    Stanisław Strąk

STRĄK STANISŁAW MARCIN, urodzony 4 XI 1937 r. w Chorzelowie koło Mielca, syn Wojciecha i Weroniki z domu Grzesik. Absolwent  Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1956 r. Jako nauczyciel pracował w Szkole Podstawowej w Drzeniowie (1956/1957), a następnie w latach 1957-1959 kształcił się w Studium Nauczycielskim w Rzeszowie. W latach 1959-1967 był nauczycielem Szkoły Podstawowej nr 5 w Mielcu, a w latach 1967-1972 nauczycielem II Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu. W tym czasie ukończył studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Wychowania Technicznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1972 r. uzyskał tytuł magistra. W latach 1973-1978 pełnił funkcję gminnego dyrektora szkół w Padwi Narodowej, a w latach 1978-1981 taką samą funkcję w Żyrakowie. W roku szkolnym 1981/1982 był dyrektorem Szkoły Podstawowej w Chorzelowie. W 1982 r. został powołany na stanowisko gminnego dyrektora szkół w Gminie Mielec (wiejskiej), a w 1984 r. – inspektora oświaty i wychowania w tej gminie i pełnił tę funkcję do 1988 r. W latach 1988-1990 był metodykiem wychowania technicznego, a następnie przeszedł na emeryturę. Był zaangażowanym działaczem społecznym. Jako instruktor ZHP od 1961 r. organizował i wspomagał działalność drużyn harcerskich, szczepu i rejonu. W latach 70. był radnym GRN w Padwi Narodowej, a w latach 80. działał w Radzie Osiedla J. Krasickiego (później Lotników) w Mielcu. Współpracował z TPD i innymi organizacjami, głównie w zakresie organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi,  Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką „Zasłużony Działacz TPD”, Medalem im. dr. Henryka Jordana, Honorową Odznaką Ofensywy Zuchowej, Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” oraz trzykrotnie Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania (1973, 1977, 1980) za osiągnięcia w pracy dydaktyczno-wychowawczej. Zmarł 28 VI 2014 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

STRĘK LESZEK, urodzony 31 III 1926 r. w Toruniu. W związku z wojskowym zawodem ojca od 1937 r. mieszkał z rodziną w Równem na Wołyniu, które zostało włączone do ZSRR we wrześniu 1939 r. Do najazdu Niemiec na ZSRR  ukończył ósmą klasę miejscowej dziesięciolatki. W czasie okupacji pracował w zakładzie blacharsko-ślusarskim. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej zgłosił się do I Armii Wojska Polskiego i został skierowany do szkolenia lotniczego. Odbył kurs teorii i pilotażu  na samolocie UT-2 w jednej z miejscowości pod Uralem, a następnie ukończył kurs podchorążych w Kaczyńskiej Wojskowej Szkole Lotniczej im. Miasnikowa w Krasnym Kucie koło Saratowa. Latał tam na samolotach: UT-2, Jak-7U, Jak-1 i Jak-3. Po ukończeniu szkolenia powrócił do Polski  kwietniu 1946 r. i służył w jednostce myśliwskiej w Krakowie. W 1951 r. ukończył szkołę średnią i zdał maturę. Odbył także przeszkolenie na samolotach odrzutowych. Po podjęciu przez WSK Mielec licencyjnej produkcji samolotów MiG-15 został służbowo przeniesiony do Mielca z dniem 9 IX 1953 r. jako pilot oblatywacz w stopniu kapitana. Od pierwszego lotu  (18 IX 1953 r.) do 31 V 1964 r. wykonywał obloty myśliwców odrzutowych Lim-1, Lim-2, Lim-5, Lim-5M, Lim-6bis i Lim-5P. Brał także udział w oblotach i próbach w locie polskich samolotów szkolno-treningowych TS-8 Bies i TS-11 Iskra oraz samolotach wielozadaniowych An-2. Ogółem wylatał w Mielcu około 3 000 godzin, w tym około 1 800 godzin na samolotach odrzutowych. W czasie służby w Mielcu uzyskał licencję pilota doświadczalnego II klasy (1957) i awansował do stopnia podpułkownika (1963). Wyróżniony został m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” i Medalem X-lecia Polski Ludowej. W czerwcu 1964 r. został przeniesiony na powrót do lotnictwa wojskowego w Krakowie.

 

STREFA – REGIONALNY MAGAZYN REKLAMOWY (MIELECKA STREFA), czasopismo promocyjne wydawane od stycznia 1994 r. w nakładzie kilku tysięcy egzemplarzy przez Agencję Promocyjno Wydawniczą „Strefa”, a później przez Agencję Wydawniczą Promocja (redaktor naczelny – Damian Gąsiewski). Jest rozprowadzana nieodpłatnie w Mielcu i okolicy oraz w innych miejscowościach na terenie kraju i za jego granicami.

 

STREFOWA (ULICA), ulica na terenie osiedla Cyranka, łączy ulicę Wojska Polskiego z ul. COP. Biegnie wzdłuż zachodniej granicy terenu SSE EURO-PARK MIELEC. Ma asfaltową nawierzchnię. Status ulicy i nazwę otrzymała w czasie sesji Rady Miejskiej 4 XII 2008 r. Nazwa związana jest z Specjalną Strefą Ekonomiczną.

 

  • Aleksandra Stroczyńska

    Aleksandra Stroczyńska

STROCZYŃSKA ALEKSANDRA, urodzona 15 V 1948 r. w Wilnie, córka Wiktora i Katarzyny. Absolwentka Liceum Plastycznego w Jarosławiu. W latach 1968–1974 studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i po złożeniu egzaminu końcowego z wynikiem bardzo dobrym uzyskała tytuł magistra sztuki. Już w czasie studiów jesienią 1971 r. debiutowała trzema obrazami w wystawie zbiorowej „Młoda Polska Sztuka” w Mannheim, a następnie brała udział w wystawach w Esslingen i Pforzheim (RFN). Po studiach mieszkała przez pewien czas w Krakowie, a następnie powróciła do Mielca. W 1979 r. została członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. W 1984 r. otrzymała od MSM w Mielcu pomieszczenie w bloku przy ul. Pisarka, w którym urządziła pracownię. Ważniejszymi wydarzeniami w jej artystycznym życiorysie były wystawy zbiorowe: „Absolwenci ASP w Krakowie” (Stara Kordegarda w Warszawie, 1975), „Linia i zapis” (Galeria Pryzmat w Krakowie, 1976), „Idee Wielkiego Października” (Pałac Sztuki w Krakowie, 1977) i „XIV Ogólnopolski Plener Malarski Bieszczady ‘83” (BWA w Krośnie, 1983) oraz wystawy indywidualne w Esslingen (Galeria, XII 1976 – I 1977), Dębicy (Galeria BWA Tarnów, XII 1977), Mielcu (Galeria RCK, V 1978), Łańcucie (Zameczek Romantyczny,  1978), Rzeszowie (BWA, III 1979), Dębicy (Galeria BWA Tarnów, V 1979) i Sopocie (BWA Gdańsk, Klub MPiK, VI 1986). Ponadto w 1983 r. uczestniczyła w XIV Ogólnopolskim Plenerze Malarskim – Bukowiec’83. W 1991 r. wyjechała do USA i tam mieszka. Maluje obrazy na zamówienie. Co pewien czas odwiedza Mielec.

 

STROKOŃ ROMAN JAN, urodzony 24 VI 1955 r. w Mielcu, syn Władysława i Ireny z domu Głuch. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1974 r. Studia na Wydziale Weterynaryjnym UMCS w Lublinie ukończył w 1980 r. i uzyskał tytuł lekarza weterynarii. Staż odbył w WZW w Przemyślu, a następnie pracował na stanowiskach: inspektora w ZWIS przy Zakładach Mięsnych w Jarosławiu (1980-1983), ordynatora w PZLZ w Zarzeczu (1983-1990), starszego inspektora i zastępcy kierownika ZWIS przy Zakładach Mięsnych w Jarosławiu (1990-1993), inspektora w Rejonowym Oddziale w Przeworsku (1993-1995), rejonowego inspektora sanitarnego w Rejonowym Oddziale w Jarosławiu (1995-1998), powiatowego inspektora w PIW w Jarosławiu (1999) i powiatowego lekarza weterynarii w Jarosławiu (1999-nadal). Angażuje się społecznie, m.in. w działalności Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Był członkiem jej Komitetu Założycielskiego, członkiem Rady i Komisji Rewizyjnej Izby Małopolskiej w Tarnowie, a następnie członkiem i skarbnikiem Rady Izby Podkarpackiej w Rzeszowie. Aktualnie pełni funkcje prezesa Rady Izby Podkarpackiej i członka Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej. Wybrano go także na prezydenta Rotary Club Jarosław.

 

STRONA INTERNETOWA WWW.MIELEC.PL (www.mielec.pl), została uruchomiona 24 XII 1999 r. Od początku jest redagowana, tworzona i rozwijana przez Biuro Promocji i Informacji Urzędu Miejskiego w Mielcu. Przedstawia najważniejsze i oficjalne informacje z historii i współczesnego życia miasta Mielca. Liczba odwiedzin: 2002 – 37 190, 2003 – 65 208, 2004 – 111 245, 2005 – 142 995, 2006 – 205 196. W I półroczu 2007 r. odnotowano 117.005 wejść, a najlepszy wynik to 1.097 wejść w dniu 19 II 2007 r.

 

STRONNICTWO DEMOKRATYCZNE, powstało w połowie kwietnia 1939 r. w Warszawie, w wyniku połączenia się Klubów Demokratycznych, funkcjonujących od jesieni 1937 r. w największych miastach Polski. Tworzyli go demokraci z kręgów inteligenckich, wojskowych i rzemieślniczych. Hasłami naczelnymi partii były: obrona i rozwijanie demokracji parlamentarnej, przebudowa ustroju państwa poprzez gospodarkę planową, upaństwowienie przemysłu kluczowego, reformę rolną oraz współprace z PPS i SL. W czasie okupacji hitlerowskiej działało pod kryptonimem „Prostokąt”, ale pod koniec okupacji nastąpił rozłam na dwie grupy. Pierwsza przekształciła się w Zjednoczenie Demokratyczne (opowiadające się za rządem londyńskim) i w 1945 r. zakończyła działalność w konspiracji. Druga, optująca za współpracą z PPR i tworzeniem nowego ustroju, utrzymała nazwę SD, które w dalszych latach uzyskało formalnie status partii współrządzącej (z PZPR i ZSL), a w praktyce odgrywało rolę drugoplanową. Pozostawało jednak partią niemarksistowską i broniło interesów prywatnych przedsiębiorców. W Mielcu koło SD powstało i rozwinęło działalność pod koniec 1944 r. W 1951 r. liczyło 146 członków. Przegrana „bitwa o handel” spowodowała rozgoryczenie środowiska rzemieślniczego i kupieckiego, a następnie spadek ilości członków do 42. Ponowny wzrost aktywności nastąpił po 1956 r. Powstały wtedy m.in. koła w środowiskach: nauczycielskim, prawniczym, lekarskim, rzemieślniczym i kupieckim. W 1971 r. powiatowa organizacja SD w Mielcu liczyła 301 członków, w 1975 r. – 327, a w 1980 r. – 422 i była jedną z większych i aktywniejszych w woj. rzeszowskim. Należeli do niej głównie: rzemieślnicy, kupcy, pracownicy administracji, nauczyciele i pracownicy służby zdrowia. Jej działacz Tadeusz Strzała był przez pewien czas wiceprzewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu, a kilku innych mielczan – członkami WK. Z ramienia SD wybierano radnych do WRN, PRN i MRN. W 1981 r. na XII Kongresie SD zgłoszono szereg propozycji reform centralnych organów państwowych, m.in. powołania Trybunału Stanu, Trybunału Konstytucyjnego, Biura Rzecznika Praw Obywatelskich i przywrócenia Senatu. Wprowadzono też obchody Święta 3 Maja i odtąd takie uroczystości odbywały się corocznie m.in. w Mielcu. W 1990 r., na wniosek SD, przywrócono święto narodowe 3 Maja. Po wprowadzeniu stanu wojennego (13 XII 1981 r.) część członków SD, w proteście przeciwko dalszej współpracy z PZPR, zrezygnowała z członkowstwa lub zaprzestała działalności, a następnie wsparła polityczne podziemie. W latach 80. osłabione, ale nadal liczące się Stronnictwo coraz częściej usiłowało uniezależnić się od dominacji PZPR i wysuwało szereg propozycji reform. Także w Mielcu radni Rady Miejskiej z ramienia SD wykazywali dużą aktywność, a Miejski Komitet SD wydawał własne pismo „Nad Wisłoką”. W 1989 r. centralne władze SD zawarły porozumienie z NSZZ „Solidarność”, na mocy którego Stronnictwo uczestniczyło w tworzeniu rządu T. Mazowieckiego. W latach 90. rola Stronnictwa systematycznie malała. Funkcjonuje do dziś, ale nie pełni znaczącej roli zarówno w centralnych urzędach państwowych jak i w strukturach samorządowych, także i w Mielcu. Na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym 16 III 2010 r. na przewodniczącego Rady Powiatowo-Miejskiej w Mielcu wybrano Zbigniewa Piskora.

Przewodniczący Powiatowego Komitetu ( Miejskiego Komitetu, Rady Powiatowo-Miejskiej) SD w latach 1944-2007: Lucjan Gawendo, Julian Niewiadomski, Jan Stankiewicz, Aleksander Kornak, Hieronim Kaysiewicz, Stanisław Weryński, Czesław Slany, Władysław Jagiełko, Jan Stankiewicz, Edward Krymski, Edward Żyrkowski, Stanisław Skórski, Zbigniew Bochenek, Władysław Korpanty, Hieronim Mykietiuk i Zdzisław Korpanty. 

 

STRONNICTWO PRACY (SP), partia polityczna powstała w 1937 r. z połączenia Narodowej Partii Robotniczej, Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji i Związku Hallerczyków. Współpracowała z Frontem Morges, a stanowiła opozycję dla obozu rządzącego. Jej program opierał się na podstawowych wartościach chrześcijańskiej kultury zachodniej, opowiadał się za ustrojem parlamentarno-demokratycznym i przeciwstawiał się przejawom totalitaryzmu, preferował własność prywatną, ale głosił konieczność nacjonalizacji wielkiego przemysłu i przeprowadzenia reformy rolnej. W polityce zagranicznej widział potrzebę utworzenia konfederacji środkowoeuropejskiej oraz sojuszu z Francją. Jednym z jej przywódców był Karol Popiel z Rzochowa koło Mielca. W czasie II wojny światowej SP na uchodźstwie współpracowało z gen. W. Sikorskim, a w okupowanym kraju działało w konspiracji pod kryptonimem Romb. Po zakończeniu wojny SP pod przywództwem K. Popiela ujawniło się, ale pozostawało w opozycji do nowej władzy. Wobec nasilających się prób rozbicia partii K. Popiel zawiesił w lipcu 1946 r. jej działalność w kraju i wkrótce potem wyjechał za granicę. Odłam SP sprzyjający PPR zorganizował nową SP, ale ta z biegiem lat traciła zwolenników i w 1950 r. zakończyła działalność. Mielec był jednym z prężniejszych miejsc działalności SP po II wojnie światowej na terenie województwa rzeszowskiego. W rezultacie kilkumiesięcznych działań organizacyjnych 25 I 1946 r. powołano Zarząd Powiatowy w składzie: Tadeusz Królikiewicz – prezes, Antoni Anders – wiceprezes, Tadeusz Dusberger – sekretarz i Jan Haładej – skarbnik. Jednym z pierwszych działań Zarządu było utworzenie Kół SP w mieleckiej wytwórni samolotów PZL oraz w Chorzelowie, Przecławiu, Radomyślu Wielkim i Wojsławiu. Po tej kampanii mielecka organizacja SP liczyła około 600 członków. Na I Powiatowym Zjeździe 10 III 1946 r. w Sali Królewskiej Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu wybrano oficjalnie nowy Zarząd Powiatowy i Komisję Rewizyjną. Prezesem został T. Królikiewicz, wiceprezesem – A. Anders, sekretarzem – T. Dusberger, zastępcą sekretarza – Ludwik Weryński, skarbnikiem – Matylda Ziemska, a członkami – Stanisław Kamiński i Jan Toczek. Przewodniczącą Komisji Rewizyjnej została Emilia Regucka. W rezultacie ustaleń międzypartyjnych SP uzyskało po 1 mandacie w Miejskich Radach Narodowych w Mielcu i Radomyślu Wielkim oraz 3 mandaty w Gminnych Radach Narodowych. W związku z opozycyjną postawą SP wobec nowych władz, a następnie zawieszeniem działalności tej partii w lipcu 1946 r. rozpoczęto represjonowanie czołowych działaczy SP. W tej sytuacji niektórzy z nich zaprzestali działalności partyjnej, a inni wstąpili do Stronnictwa Demokratycznego.

 

  • s. Barbara Strugała

    s. Barbara Strugała

STRUGAŁA BARBARA (siostra zakonna), urodzona 22 X 1966 r. w Borowej, powiat mielecki, córka Stefana i Marii z domu Paź. Ukończyła Zasadniczą Szkołę Zawodową (zawód: ciastkarz) w Mielcu, a następnie kurs instruktorek gospodarstwa domowego w Rzeszowie. W 1989 r. wstąpiła do zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Starej Wsi i tam odbyła postulat, a następnie nowicjat. W 1990 r. przyjęła strój zakonny i złożyła pierwsze śluby. Później jeszcze trzykrotnie ponawiała śluby i w 1997 r. złożyła wieczystą profesję zakonną (śluby zakonne publiczne). Po ukończeniu kursu katechetycznego w Przemyślu (1992) pracowała w ochronce w Szczawnie, w latach 1992-1996 w Krynicy, a w latach 1996-1998 w Zakładzie Pomocy Społecznej w Brzesku. Po ukończeniu nauki w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w Tarnowie w 1998 r. zdała maturę. Wkrótce potem została delegowana do Nuncjatury Apostolskiej w Moskwie, gdzie pełni funkcję zakrystianki i obsługuje gości.

 

STRUGAŁA KAZIMIERZ WOJCIECH, urodzony 20 I 1950 r. w Pisarzowicach koło Jeleniej Góry, syn Kazimierza i Heleny z domu Naprawa. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. W latach 1969-1990 pracował w WSK „PZL-Mielec” na stanowiskach: samodzielnego konstruktora, technologa, specjalisty technologa, specjalisty ds. przygotowań produkcji i zastępcy szefa produkcji ds. produkcji lotniczej. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalność: obrabiarki, narzędzia i technologia budowy maszyn) i w 1978 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Od lat szkolnych angażował się społecznie i politycznie. Należał do harcerstwa i ZMS (później ZSMP). Pełnił funkcję sekretarza w KZ PZPR WSK i sekretarza Rady Rejonowej SdRP w Mielcu. Był członkiem SIMP, KTiR, LOK i PTTK oraz działaczem sekcji piłki nożnej FKS Stal Mielec. W 1992 r. prowadził własną działalność gospodarczą, a następnie był bezrobotnym. W 1994 r. został zatrudniony w mieleckiej firmie R&G Sp. z o.o. jako specjalista ds. marketingu, a później pracował na stanowiskach regionalnego szefa marketingu i sprzedaży oraz dyrektora handlowego (2001-2002). W 2002 r. złożył egzamin dla kandydatów na członków rad nadzorczych w spółkach Skarbu Państwa. Od 2002 r. do 2006 r. pełnił funkcje wiceprezesa Zarządu i dyrektora operacyjnego Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu, a w latach 2007-2011 był prokurentem i dyrektorem operacyjnym w firmie AG Serwis Sp. z o.o. Mielec. Od 2011 r. pracuje na stanowisku mistrza ds. energetyczno-eksploatacyjnych MPGK Sp. z o.o. w Mielcu. Równocześnie kontynuował działalność społeczną i polityczną. W 1994 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu i przewodniczącego Komisji Regulaminowo-Mandatowej Rady oraz pełnił funkcję szefa Klubu Radnych. W 1998 r. ponownie uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej. Powierzono mu funkcje członka Zarządu Miasta i szefa Klubu Radnych. Także w wyborach samorządowych w 2002 r. wszedł do Rady Miejskiej i pozostał szefem Klubu Radnych. Od powstania Sojuszu Lewicy Demokratycznej (1999) jest jego członkiem. Pełni funkcję przewodniczącego Rady Powiatowej SLD. Wyróżniony m.in. Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi.

 

STRUMIŁŁO LEON, pochodził z guberni kowieńskiej na Litwie. W Mielcu na początku lat 70. XIX w. pełnił funkcję c.k. inspektora drogowego.

 

  • Mieczysław Struzik

    Mieczysław Struzik

STRUZIK MIECZYSŁAW, urodzony 6 III 1947 r. w Słupcu, woj. kieleckie, syn Wojciecha i Genowefy z domu Stępień. W 1969 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu. Pracę zawodową rozpoczął w 1965 r. w WSK Mielec jako monter płatowców, a następnie pracował jako konstruktor. W latach 1974-1977 pełnił funkcje: przewodniczącego Zarządu Powiatowego ZMS w Mielcu (do 1975 r.), przewodniczącego Zarządu Miejskiego ZMS (do 1976 r.) i przewodniczącego Zarządu Miejskiego ZSMP w Mielcu (do 1977 r.). W 1977 r. przeszedł do pracy w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym, gdzie był sekretarzem KZ PZPR (1977–1980). W 1980 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek: technologia ogólna) i uzyskał tytuł inżyniera mechanika, a także został mianowany zastępcą dyrektora MPB ds. środków produkcji (1980–1991). W tym okresie przyczynił się do utrzymywania ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa i realizacji produkcji podstawowej (m.in. budowa osiedli mieszkaniowych i infrastruktury w Mielcu i w innych miastach), mimo głębokiego kryzysu gospodarczego i społecznego w państwie. W latach 1991–1994 pracował na stanowisku dyrektora Zakładu Obróbki Kamienia Budowlanego „Rogala” w Przyłęku, pow. kolbuszowski. W 1994 r. powierzono mu kierownictwo administracyjne CHU „Pasaż” Sp. z o.o. (do 1996 r.), a następnie wybrano prezesem Zarządu Spółki. Funkcję tę pełnił do 2006 r., doprowadzając m.in. do znacznej poprawy estetyki obiektu oraz jego zabezpieczenia. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej, m.in. jako członek (od 1976 r.) i prezes Zarządu Koła Łowieckiego „Łoś” w Mielcu (od 2004 r.) oraz członek Zarządu Okręgowego PZŁ w Rzeszowie (od 2005 r.), a także jako sekretarz (od 1996 r.) i wiceprezes Zarządu Rejonowego LOK w Mielcu (od 2005 r.). Ponadto od 2001 r. jest przewodniczącym Zarządu Koła Stowarzyszenia „Pokolenie” w Mielcu. Od 2007 r. przebywa na emeryturze. Pełni funkcję prezesa Koła Łowieckiego „Łoś” w Mielcu. W 2010 r. został wybrany na wiceprezesa Okręgowej Rady Łowieckiej w Rzeszowie. Współpracuje ze szkołami w zakresie ochrony środowiska i opieki nad zwierzętami. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Brązowym Medalem Zasługi Łowieckiej, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Brązowym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju, Srebrnym Medalem Zasługi Łowieckiej i Medalem Świętego Huberta.

 

  • Marian Strych

    Marian Strych

STRYCH MARIAN, urodzony w 1899 r. w Radzyniu Podlaskim, syn Szymona i Katarzyny. Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował w zakładzie blacharskim ojca. W 1917 r. wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w czasie odzyskiwania przez Polskę niepodległości. Wstąpił do formującego się Wojska Polskiego i w formacji o genezie legionowej uczestniczył w walkach o utrzymanie niepodległości oraz wojnie polsko-bolszewickiej, prawdopodobnie w 34 pułku ułanów. W latach międzywojennych pracował jako monter płatowców w Zakładach Lotniczych w Białej Podlaskiej i od wiosny 1939 r. w PZL Okęcie Warszawa. Należał do Związku Legionistów i był m.in. współorganizatorem zjazdu legionistów i byłych członków POW w Wilnie w 1937 r. Jego żona – Maria została matką chrzestną ufundowanego wówczas sztandaru. We wrześniu 1939 r. został ewakuowany  wraz z Zakładami Lotniczymi z Białej Podlaskiej w kierunku granicy z Rumunią. Pociąg ewakuacyjny został jednak zbombardowany i załogę ZL zwolniono do domów. Po powrocie do Białej Podlaskiej musiał się jednak ukrywać, gdyż poszukiwało go gestapo. W latach 1939-1943 przebywał w miejscowościach Huszcza i Tuczyn, współpracując z ZWZ-AK m.in. w wykonywaniu prac rusznikarskich. Po uzyskaniu nowych dokumentów tożsamości (od stryja) powrócił do Białej Podlaskiej i w latach 1943-1948 prowadził zakład rzemieślniczy, wykonując m.in. w latach 1943-1944 liczne prace na rzecz ruchu oporu. W 1949 r. przeniósł się do Mielca i został zatrudniony w WSK. W 1955 r. UB represjonowało go w związku z patriotyczną przeszłością. Po karnym zwolnieniu z WSK Mielec pracował w WSK Kraków. W 1956 r. wycofano się z zarzutów, a w 1957 r. został zrehabilitowany i przywrócony do pracy w WSK Mielec. W 1964 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

STRYCHARZ JOLANTA MARIA (z domu STYPA), urodzona 22 I 1973 r. w Mielcu, córka Jana i Janiny z domu Czekaj. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1992 r. Studia na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie ukończyła w 1998 r. z tytułem magistra historii. W tym samym roku została zatrudniona w Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu na stanowisku bibliotekarza w Miejskiej Bibliotece Publicznej. W 2000 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. W 2003 r. została mianowana instruktorem bibliotecznym i na tym stanowisku pracowała do października 2016 r. Zajmowała się działalnością edukacyjną i akcjami propagującymi książkę, czytanie i bibliotekę. Organizowała wystawy, spotkania autorskie, konkursy, lekcje biblioteczne i różne imprezy czytelnicze. Publikowała artykuły o działalności MBP w prasie i m.in. wydawnictwie Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej „Mieleckie Zapiski”. Była jedną z redaktorek strony internetowej MBP. Jako instruktor biblioteczny zajmowała się też udzielaniem porad merytorycznych pracownikom bibliotek na terenie powiatu mieleckiego. W 2012 r. ukończyła podyplomowe studia menedżerskie w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Poza pracą zawodową angażowała się społecznie jako członek zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera i była odpowiedzialna za działalność literacką Towarzystwa. Współpracowała z Grupą Literacką „Słowo”, pomagając przy organizacji spotkań promocyjnych oraz pisząc wstępy do niektórych tomików poezji. Brała udział w organizacji Spotkań Lotniczych Pokoleń, konkursów o tematyce lotniczej oraz opracowaniach folderów pokonkursowych. Była też jurorem w wielu konkursach. Wyróżniona Odznaką Pamiątkową Jubileuszu 50-lecia TMZM. Z dniem 25 X 2016 r. została mianowana zastępcą dyrektora Samorządowego Centrum Kultury ds. Miejskiej Biblioteki Publicznej. 

 

  • Marian Strycharz

    Marian Strycharz

STRYCHARZ MARIAN, urodzony 15 V 1943 r. w Radomyślu Wielkim, pow. mielecki, syn Józefa i Bronisławy z domu Barłóg. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1963 r. Od 1960 r. pracował w WSK Mielec, początkowo jako ślusarz (6 lat), a następnie konstruktor (WSK, OBR SK) przez 25 lat. W tym czasie ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej w Oddziale Zakładowym PTTK przy WSK Mielec, będąc w latach 70. skarbnikiem (8 lat) i w latach 80. prezesem (8 lat). Pod koniec lat 80. pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” przy OBR SK Mielec oraz  był jednym z założycieli Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu. Był też członkiem zarządu regionu „Solidarności” w 1989 r. Został także członkiem mieleckiego Klubu Inteligencji Katolickiej. W wyborach do Rady Miejskiej w Mielcu w 1990 r. został wybrany na radnego, a następnie na zastępcę prezydenta miasta Mielca i członka Zarządu Miasta w kadencji 1990-1994. Także w kadencji 1994-1998 powierzono mu mandat radnego, funkcję zastępcy prezydenta miasta i członka Zarządu Miasta. W 1998 r. wszedł w skład Rady Miejskiej na kadencję 1998-2002. Równocześnie został zatrudniony w firmie PPHU „LOBO” w Mielcu na stanowisku dyrektora i sprawował je przez półtora roku. Aktualnie jest emerytem. Wyróżniony m.in. Złotą i Srebrną Honorową Odznaką PTTK. W 2016 r. został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.

 

  • ks. Władysław Strycharz

    ks. Władysław Strycharz

STRYCHARZ WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 16 IX 1940 r. w Wadowicach Górnych, powiat dębicki (w czasie wojny, po wojnie – mielecki), syn Piotra i Apolonii z Kopcińskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1957 r. W 1963 r. ukończył studia teologiczne w Warmińskim Seminarium Duchownym Hosianum i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Kwidzynie, Ełku, Olsztynie (parafia Serca Pana Jezusa) i parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Ostródzie (1970-1980). 1 X 1980 r. został mianowany proboszczem tej parafii, 4 XII tego roku powierzono mu funkcję wicedziekana dekanatu ostródzkiego, a w 1987 r. został wybrany na dziekana. W związku z rozwojem Ostródy i samej parafii aktywnie uczestniczył w jej podziale i utworzeniu sześciu nowych parafii. Doprowadził do odbudowania kościoła gotyckiego dla parafii św. Dominika Savio w Ostródzie oraz wybudowania kościoła dla parafii w Tyrowie, kaplic dla parafii św. Marcina w Ostródzie, parafii św. Jana Chrzciciela w Gietrzwałdzie i parafii Matki Bożej Fatimskiej w Lubajnach, a dla trzech parafii pozyskał place pod budowę kościołów. W 1988 r. obdarzony został godnością kapelana honorowego Jego Świątobliwości Papieża Jana Pawła II, a 31 III 1995 r. powierzono mu  funkcję sędziego audytora Warmińskiego Trybunału Metropolitalnego dla okręgu ostródzkiego. Zmarł 16 XII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu Kajkowo w Ostródzie.

 

STRYJSKI GRZEGORZ MICHAŁ, urodzony 9 XII 1952 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Kazimiery z domu Pieróg. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z maturą w 1972 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1972 r. jako elektromonter maszyn i urządzeń w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Mielec. Od 1972 do 1974 r odbywał zasadniczą służbę wojskową. W tym czasie ukończył Techniczną Szkołę Wojsk Lotniczych ze stopniem kaprala oraz otrzymał Złotą Odznakę Wzorowego Żołnierza i II klasę specjalisty lotniczego. Po służbie wojskowej powrócił do WSK Mielec na stanowisko specjalisty ds. zaopatrzenia w dziale Głównego Energetyka. Od 1 V 1976 r. do 31 VIII 1997 r. pracował w warsztatach szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu, specjalista ds. zaopatrzenia i główny technolog, a następnie został przeniesiony do nowo powstałego Centrum Kształcenia Praktycznego w Mielcu. Po reorganizacji struktur CKP w 2001 r. przeszedł do Zespołu Szkół Technicznych, gdzie pracował jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu. Uczestniczył w seminariach, kursach, szkoleniach specjalistycznych z prawa pracy, przepisów technicznych bhp, p.poż oraz ich kontroli, podstaw przedsiębiorczości i efektywnego zarządzania pracownikami. Brał udział w szkoleniach i warsztatach dla nauczycieli przedmiotów zawodowych elektrycznych, elektronicznych, elektroniki i diagnostyki  samochodowej. Po przejściu na emeryturę w 2008  r. pracuje nadal z młodzieżą jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęca działalności społecznej. Od szkolnych lat do chwili obecnej czynnie działa w związkach sportowych. Jest członkiem Polskiego Związku Motorowego i Automobilklubu Mieleckiego (od 1992 r.) oraz sędzią sportowym sportów samochodowych I klasy i Ratownikiem Drogowym Polskiego Związku Motorowego Automobilklubu Mieleckiego. Od 1999 r. pełni funkcję prezesa Automobilklubu Mieleckiego i kieruje organizacją wszystkich imprez organizowanych przez Automobilklub. Ponadto jest członkiem Komisji Rewizyjnej Zarządu Okręgowego PZM w Rzeszowie oraz członkiem Okręgowej Komisji Sportów Samochodowych. Wyróżniony m.in. Medalem Złotym za Długoletnią Służbę, Złotą, Srebrną i Brązową Odznaką Honorową PZM, Brązową Odznaką „Za Zasługi dla Sportu”, Złotą Odznaką ZNP i Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Ochrony Pracy”.

 

  • Janusz Strzała

    Janusz Strzała

STRZAŁA JANUSZ BRONISŁAW WŁADYSŁAW, urodzony 15 IX 1952 r. w Chorzelowie, syn Tadeusza i Adeli z domu Sołtys. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego (później im. S. Konarskiego) w Mielcu, maturę zdał w 1971 r. Studia na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Krakowie ukończył w 1977 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera zootechniki. Pracę zawodową rozpoczął w 1978 r. stażem w Zootechnicznym Zakładzie Doświadczalnym w Kołbaczu, a następnie pełnił funkcję zastępcy kierownika gospodarstwa w Igloopol-u Dębica (1978-1980). W 1980 r., w związku ze studiami doktoranckimi na Akademii Rolniczej w Krakowie, przeniósł się do Rolniczego Zakładu Doświadczalnego AR Kraków w Okocimiu i do 1982 r. był pracownikiem naukowo-technicznym. W latach 1982–1991 pracował w Wojewódzkim Ośrodku Postępu Rolniczego w Boguchwale jako specjalista rejonowy i zastępca kierownika. W 1986 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie doradztwa rolniczego na Wydziale Rolniczym AR w Krakowie oraz uzyskał uprawnienia czeladnika w rzemiośle fotografowanie w Izbie Rzemieślniczej w Rzeszowie. Odbył praktykę w mieleckim Zakładzie Fotograficznym Maksymowiczów i w 1990 r. otrzymał dyplom mistrza w zawodzie fotografowanie. Od 1991 r. prowadził własny zakład fotograficzny w Mielcu przy ul. Krótkiej. Należal do Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu i był przez pewien czas członkiem jego zarządu. Ponadto był członkiem Spółdzielni Rzemieślniczej „Wielobranżowej” w Mielcu i w przeszłości członkiem jej rady. Wiele czasu poświęcał też działalności społecznej. Był członkiem Koła Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego w Krakowie, Towarzystwa Genealogiczno-Heraldycznego w Poznaniu oraz Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Współpracował z czasopismem „Nadwisłocze” i periodykiem TMZM „Zapiski Mieleckie”, publikując artykuły o różnej tematyce związanej z historią Mielca i regionu. Wykonał liczne zdjęcia do wydawnictw regionalnych, m.in. „Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu” t. 3, a także prasy lokalnej, m.in. „Korso”, „Wieści z Gminy” i „Wizjer Regionalny”. Wyróżniony Honorową Odznaką Rzemiosła. Zmarł 3 V 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Tadeusz Strzała

    Tadeusz Strzała

STRZAŁA TADEUSZ JÓZEF, urodzony 1 V 1929 r. w Wadowicach, syn Stanisława i Bronisławy z domu Żak. W czasie okupacji hitlerowskiej uczęszczał do Publicznej Rzemieślniczo-Kupieckiej Okręgowej Szkoły Zawodowej we Wieliczce oraz brał udział w tajnych kompletach w zakresie szkoły średniej.  Jako kurier wielokrotnie przedostawał się przez granicę Generalnej Guberni do Rzeszy Niemieckiej, przekazując tzw. bibułę konspiracyjną. W lutym 1945 r. ochotniczo, dodając sobie lat, wstąpił do II Armii Wojska Polskiego. Jako żołnierz 34 pułku 8 dywizji uczestniczył w ostatniej fazie II wojny światowej, m.in. w walkach nad Nysą Łużycką, pod Brądowicami, Rothemburgiem, Horką i Budziszynem oraz w Sudetach. Szlak bojowy zakończył w miejscowości Ustek.  Po zakończeniu wojny ukończył kurs podoficerów piechoty i jako dowódca drużyny 3 batalionu 34 pułku piechoty brał udział w walkach w Bieszczadach. Pod koniec 1945 r. przeniesiono go do sztabu organizowanego 8 oddziału WOP w Przemyślu, a następnie do tamtejszej Oficerskiej Szkoły Saperów. W sierpniu 1946 r. jako młodociany (odkryto prawdziwa datę urodzenia) został zwolniony do rezerwy. Ukończył Państwowe Gimnazjum Ogólnokształcące im. Józefy Joteyko w Krakowie (3 VII 1947 r.). Jesienią 1947 r. ponownie powołano go do wojska i skierowano do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Jeleniej Górze. W 1950 r., już jako szef 6 kompanii 2 batalionu w Jeleniej Górze, został przeniesiony do rezerwy. W latach 1950–1957 pracował w przedsiębiorstwach budowlanych w: Mysłowicach, Krakowie, Nowej Hucie, Stalowej Woli, Rozwadowie i Dębicy. Od 1 I 1957 r. przeniósł się do Mielca i do1961 pracował kolejno w Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym, WSK i ponownie MPRB, jako m.in. kierownik budowy. Ukończył liczne kursy budowlane i w 1959 r. w Izbie Rzemieślniczej w Rzeszowie oraz uzyskał uprawnienia technika budowlanego i dyplom mistrza w zakresie budownictwa (specjalność – murarstwo). W 1960 r. współorganizował Rzemieślniczą Spółdzielnię „Wielobranżową” w Mielcu i pełnił m.in. funkcję prezesa zarządu. Należał także do Cechu Rzemiosł Różnych i w latach 1981-1990 pełnił funkcję starszego cechu. Reprezentował mieleckie rzemiosło jako członek Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie i członek Rady Centralnego Związku Rzemiosła w Warszawie. Wiele czasu poświęcał na działalność społeczną. Od 1957 r. był członkiem ZBoWiD, a później długoletnim wiceprezesem Zarządu Oddziału w Mielcu i członkiem Zarządu Okręgu w Rzeszowie. W latach 1958–1973 wybierano go radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Od 1964 r. należał do Stronnictwa Demokratycznego i pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Powiatowego Komitetu, członka Prezydium Wojewódzkiego Komitetu i członka Centralnego Komitetu. W okresie przemian ustrojowych pod koniec lat 80. wstąpił do tworzącego się Chrześcijańskiego Stronnictwa Pracy. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Komandorskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem Zasłużonych na Polu Chwały, Medalem za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Srebrnym i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Odznaką Grunwaldu, Odznakę Syn Pułku, Medalem „Za Udział w Walkach o Berlin”, Medalem „Za Pabiedu” (odznaczenie radzieckie), Medalem „Za udział w Walkach w Obronie Władzy Ludowej”, Medalem „Za Zasługi w Obronie Porządku Publicznego”, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Medalem im. J. Kilińskiego oraz licznymi odznakami, m.in.: „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, „Zasłużony Pracownik Handlu i Usług”, „Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” oraz Honorowymi Odznakami Rzemiosła i NFOZ. W 1989 r. został awansowany na stopień podporucznika. Zmarł 21 XII 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.

 

STRZĄBAŁA EDWARD STANISŁAW, urodzony 27 VII 1938 r. w Zagnańsku koło Kielc. Studia z zakresu wychowania fizycznego odbywał w Katowicach, gdzie grał w piłkę ręczną w AZS i zdobył wicemistrzostwo Polski w 1960 r., a następnie na Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, którą ukończył z tytułem magistra w 1965 r. Uzyskał także uprawnienia trenera II klasy w piłce ręcznej i pływaniu. W latach 1965-1966 pracował jako nauczyciel w Technikum Gospodarczym w Kielcach, a także grał w drużynie Budowlanych Kielce. Do Mielca przybył w 1966 r. i prowadził wychowanie fizyczne w Szkole Podstawowej nr 5 (1966-1968), Zespole Szkół Technicznych MPM (1968-1971) oraz I Liceum Ogólnokształcącym (1971). W 1968 r. został trenerem męskiej drużyny piłki ręcznej Stali Mielec i po zdobyciu I miejsca w lidze międzywojewódzkiej i zwycięskich eliminacjach wprowadził ją do I ligi (ekstraklasy). W 1971 r. powrócił do Kielc i tamtejszą Iskrę (później Koronę) doprowadził do ekstraklasy i brązowego medalu (1979). W latach 80. trenował m.in.: Śląsk Wrocław (dwa mistrzostwa Polski, trzy razy Puchar Polski), Koronę Kielce (Puchar Polski w 1985 r.) i al-Ahly Kair (mistrzostwo Egiptu i Puchar Afryki). W latach 90. kolejny raz prowadził (był też prezesem) Iskrę Kielce (mistrzostwo Polski w 1993 i 1994 r. oraz wicemistrzostwo w 1995 r.), al-Ahli (mistrzostwo Bahrajnu, Puchar Bahrajnu i Puchar Zatoki Perskiej) i MKS Końskie (awans do ekstraklasy). W kolejnych latach trenowane przez niego zespoły zdobyły brązowe medale: Śląsk Wrocław w 2000 r. i Vive Kielce w  2001 r. Później pracował z Piotrkowianinem Piotrków Trybunalski, a w sezonie 2006/2007 był trenerem SPR BRW Stal Mielec. Należął do ZNP, posiadał stopień podporucznika rezerwy. Po wyjeździe z Mielca w 2007 r. trenował męskie zespoły piłki ręcznej: Traveland Olsztyn, Miedź Legnica i Politechnika Radom. Zmarł 7 V 2012 r. Spoczywa na Cmentarzu Starym w Kielcach przy ul. ks. P. Ściegiennego.

 

  • Jan Strzelczyk

    Jan Strzelczyk

STRZELCZYK JAN, urodzony 25 VI 1942 r. w Mielcu. Absolwent Technikum Mechanicznego w Rzeszowie. W 1966 r. ukończył AWF w Warszawie, uzyskując tytuły magistra i trenera II klasy. W czasie studiów grał w AZS AWF Warszawa i przyczynił się do zdobycia m.in. akademickiego mistrza Polski (1964) i mistrza Polski (1966). Po studiach przybył do Mielca i krótko grał w Stali, a następnie powrócił do Rzeszowa i zasilił CWKS Resovia jako zawodnik i trener. W 1969 r. wprowadził Resovię do I ligi. W sezonach 1970/1971, 1971/1972, 1973/1974 i 1974/1975 zdobywał z nią mistrzostwo Polski, a ponadto pięciokrotnie uczestniczył w finałach Pucharu Europy. Tajemnicą tych wielkich sukcesów było nauczenie Resovii szybkiej gry kombinacyjnej oraz szeregu własnych niepowtarzalnych nowinek, czym zaskakiwano przeciwników. Później przez dwa sezony trenował GKS Płomień Milowice i zdobył z tą drużyną mistrzostwo Polski (1976/1977). W sezonie 1986/1987 trenował zespoły niemieckie, a w sezonie 1987/1988 – drużynę Karpaty Krosno i awansował z nią do II ligi. Od 1989 r. pracował w Zelmerze Rzeszów i dwa razy wywalczył wicemistrzostwo II ligi. Był długoletnim nauczycielem akademickim Wyższej Szkoły Pedagogicznej i Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie, a ponadto działał społecznie w PWZPS w Rzeszowie. Zmarł 31 VIII 2007 r.

 

STRZELEC MIKOŁAJ, jeden z najbogatszych mieszczan mieleckich w latach 70. XVI w., wójt mielecki w 1575 r.

 

  • Jerzy Strzelecki

    Jerzy Strzelecki

STRZELECKI JERZY urodził się 19 V 1938 r. w Buczałach koło Lwowa. Rodzice - Kazimierz i Janina (z domu Kalita) byli polskimi nauczycielami. Nic więc dziwnego, że od najmłodszych lat Jerzy był starannie i wszechstronnie edukowany oraz wychowywany w patriotycznej atmosferze. W czasie wojny ojciec zginął w okolicznościach, które wskazywały na jego udział w ruchu oporu. W 1944 r. Strzeleccy przenieśli się do Radomyśla Wielkiego, a w grudniu 1944 r. do Mielca, gdzie matka podjęła pracę jako nauczycielka. Jerzy ukończył szkołę podstawową w 1952 r. i Liceum Ogólnokształcące Nr 26 w Mielcu z maturą w 1956 r. Studiował na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1961 r. uzyskał tytuł magistra filologii klasycznej. Bardzo dobra ocena egzaminu magisterskiego spowodowała, że w roku akademickim 1961/1962 powierzono mu obowiązki lektora języka łacińskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Równocześnie podjął pracę nauczyciela języka rosyjskiego w mieleckich szkołach średnich - Technikum Mechanicznym MPC (etat) i  Technikum Ekonomicznym (niepełny wymiar godzin). Z powodu choroby matki zrezygnował z zajęć na UJ, a później z rozpoczętych studiów doktoranckich. W 1963 r. przeszedł do etatowej pracy w Technikum Ekonomicznym i Zasadniczej Szkole Zawodowej, ale uczył także języków obcych w innych mieleckich szkołach: Technikum Mechanicznym (j. rosyjski) oraz LO Nr 26 i Liceum Medycznym (j. łaciński). Znał ponadto grekę, j. niemiecki i j. francuski. W latach 1976-1998 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu. W tym okresie przyczynił się do rozbudowy obiektu szkoły i rozwoju organizacyjnego szkół wchodzących w skład Zespołu. Od 1998 r. do przejścia na emeryturę w 2001 r. pracował jako nauczyciel języków obcych. W czasie 40-letniej pracy pedagogicznej otrzymywał wyłącznie bardzo dobre oceny, zarówno jako nauczyciel jak i dyrektor. Za jasno sformułowane wymagania, ale także wyrozumiałość i życzliwy stosunek do uczniów był ceniony i lubiany przez młodzież. Wyróżniono go m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Złotą Odznaką ZNP. W 2002 r. został wybrany do Rady Parafialnej parafii Ducha Świętego. Zmarł 20 I 2004 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jan Strzępek

    Jan Strzępek

STRZĘPEK JAN, urodzony 31 XII 1912 r. w Mielcu, syn Henryka i Anny z Olszewskich. Ukończył szkołę powszechną, 4 klasy Państwowego Gimnazjum w Mielcu i Publiczną Szkołę Dokształcająca Zawodową w Mielcu. Od lat dziecięcych interesował się stolarstwem. Terminował w zakładzie stolarskim wuja – Karola Olszewskiego. Egzamin czeladniczy w zawodzie stolarz zdał w 1934 r. i otworzył prywatny zakład stolarski przy ul. Nowy Rynek 5. Jego drugą pasją życiową był sport. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, grał w drużynie piłkarskiej (m.in. z Władysławem Jasińskim). W 1935 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej w 19. Pułku Piechoty we Lwowie, ale po roku zwolniono go jako jedynego żywiciela rodziny. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. W Kowlu został wzięty przez Rosjan do niewoli, ale udało mu się (wspólnie z innym mielczaninem – Stanisławem Słabochą) zbiec z transportu. Przedostał się na zachodnią stronę Sanu, zajętą już przez  Niemców. Znów go uwięziono, ale z cukrowni w Przeworsku, gdzie zorganizowano prowizoryczny obóz, uciekł (także z S. Słabochą). Powrócił do Mielca i pracy w stolarni. Od stycznia 1940 r. włączył się w pracę konspiracyjną, przyjmując pseudonim „Terpentyna i Szelak”. Został też zapisany do Ochotniczej Straży Pożarnej, co chroniło przed wywozem do Niemiec i pozwalało na poruszanie się po mieście po godzinie policyjnej. Pomagał w kolportowaniu konspiracyjnego pisma „Odwet” i przerzutach broni (w produkowanych w warsztacie trumnach), udostępniał pomieszczenia stolarni dla potrzeb konspiracji i udzielał schronienia ukrywającym się przed niemieckimi władzami okupacyjnymi. W 1947 r. złożył egzamin mistrzowski w zawodzie stolarz. Udzielał się społecznie w Spółdzielni Rzemieślniczej Wielobranżowej jako członek Rady Nadzorczej oraz w Cechu Rzemiosł Różnych jako zastępca cechmistrza. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką Rzemiosła, Medalem Jana Kilińskiego i Odznaką Okręgu Radomsko-Kieleckiego AK. Zmarł 23 II 2000 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jan Strzępka

    Jan Strzępka

STRZĘPKA JAN, urodzony 27 I 1896 r. w Przyłęku, powiat kolbuszowski, syn Andrzeja i Agnieszki z domu Kędzior. Uczęszczał do Szkoły Przemysłowej Uzupełniającej w Mielcu. Należał do Związku Strzeleckiego, Drużyn Bartoszowych, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Ochotniczej Straży Pożarnej. Na wieść o mobilizacji 30 VIII 1914 r. zgłosił się do Komisji Werbunkowej w Mielcu i mimo negatywnej opinii lekarskiej postanowił służyć w wojsku. Przydzielono go do 15 kompanii 2 pułku piechoty w Krakowie. Brał udział w kampaniach: karpackiej, bukowińskiej i besarabskiej. W działaniach wojennych 1915-1916 był trzykrotnie ranny, ale po leczeniu szpitalnym powracał na front. Jesienią 1916 r. przebywał w Warszawie, gdzie ukończył kursy: telegraficzny, pionierski i saperski, a następnie został skierowany do Polskiego Korpusu Posiłkowego w Przemyślu. Po odmowie złożenia przysięgi Niemcom, wraz z wieloma polskimi żołnierzami, został internowany i wysłany na front włoski. Po zakończeniu I wojny światowej i rozpadzie cesarstwa austro-węgierskiego przybył do Krakowa (18 XI 1918 r.) i zgłosił się do polskiego wojska w Krakowie. Służył w 9 pułku ułanów, a następnie (od 12 IV 1919 r.) w 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej. 13 VII 1920 r. w Brześciu Litewskim został ciężko ranny i wzięty do niewoli bolszewickiej. Po 11 miesiącach uwolniono go i po powrocie do Polski został zdemobilizowany. Zamieszkał we Wrocance, a następnie przeniósł się do Jarosławia, gdzie zatrudniono go w tamtejszym urzędzie pocztowym. Był działaczem Związku Strzeleckiego. Wyróżniony m.in. Krzyżem Niepodległości.

 

  • Józefa Strzępka

    Józefa Strzępka

STRZĘPKA JÓZEFA BRONISŁAWA (z domu KUBIK), urodzona 28 I 1944 r. w Przyłęku, pow. kolbuszowski, córka Michała i Marii z domu Słomba. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1963 r. W latach 1963-1967 pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych w Niwiskach i Kosowach. W 1969 r. została zatrudniona w świetlicy dla dzieci prowadzonej przez Mielecką Spółdzielnię Mieszkaniową, a w 1974 r. przeszła do pracy w Przedszkolu Państwowym nr 4 w Mielcu. W 1975 r. ukończyła Studium Nauczycielskie (kierunek: pedagogika przedszkolna) w Tarnowie, a w 1982 r. zdała egzamin równoznaczny z wyższymi studiami zawodowymi. Od 1980 r. do 1999 r. pracowała w Przedszkolu nr 9, początkowo jako nauczycielka, a następnie wicedyrektor (1982-1989) i dyrektor (1989-1999). Uczestniczyła w organizowaniu tej placówki i przyczyniła się do jej wszechstronnego rozwoju. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką ZNP.

 

STUDIA REGIONALNE, czasopismo naukowe wydawane przez Agencję Wydawniczą „Promocja” – Włodzimierz Gąsiewski w Mielcu. Pierwszy numer (1/2007) ukazał się na wiosnę 2008 r. Funkcję redaktora naczelnego pisma powierzono ks. dr. hab. Januszowi Królikowskiemu – profesorowi Papieskiej Akademii Teologicznej (aktualnie Uniwersytet Papieski Jana Pawła II) w Krakowie. Skład pierwszego zespołu redakcyjnego stanowili: Jacek Krzysztof Danel, Irena Duszkiewicz, Włodzimierz Gąsiewski, Anna Gąsior, Jacek Krzysztofik, Piotr Łabuda, Andrzej Skowron, Józef Stala i Jolanta Witek. Zamierzeniem twórców czasopisma było publikowanie prac na temat szeroko rozumianej problematyki regionalnej. Siedziba redakcji znajduje się w Mielcu przy ul. Sobieskiego 1.

 

  • Eugeniusz Stuligłowa

    Eugeniusz Stuligłowa

STULIGŁOWA EUGENIUSZ, urodzony 9 X 1918 r. w Ropczycach, syn Stanisława i Antoniny z domu Brajer. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1936 r. W 1939 r. ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie. Otrzymał przydział do 28 Dywizji Piechoty Armii Łódź. Jako dowódca plutonu przeciwpancernego brał udział w wojnie obronnej 1939 r. do 28 IX, a następnie dostał się do niewoli sowieckiej i łagru w Wołoczyskach. 1 XI 1939 r. uciekł (z kilkoma kolegami), ale w czasie marszu w kierunku granicy węgierskiej został otoczony przez Rosjan i po walce, w której został ranny w obie nogi (trzej koledzy zginęli), ponownie znalazł się w więzieniu NKWD, tym razem w Stanisławowie. Otrzymał wyrok 12 lat, ale w wyniku szczęśliwego zbiegu okoliczności 1 VII 1941 r. ponownie uciekł i przez pół roku ukrywał się u krewnych w Buczaczu. W 1942 r. został zaprzysiężony w AK, przyjął pseudonim „Mik” i otrzymał przydział do 9 batalionu AK w Buczaczu. M.in. wziął udział w akcji ocalenia około 2 tysięcy Żydów, prowadzonych na rozstrzelanie na wzgórze przy klasztorze Bazylianów w Buczaczu. Po rozwiązaniu 9 batalionu został skierowany w 1943 r. do dyspozycji szefa dywizji - kpt. Żegoty w Kowlu i pełnił funkcję w referacie broni. W czasie akcji „Burza” walczył w oddziale partyzanckim „Jastrząb” i m.in. uczestniczył w zdobyciu Turzyska. 3 V 1945 r. przedostał się na teren 8 Armii Brytyjskiej i polskiego 11 pułku, a po wojnie przebywał w Anglii. W styczniu 1950 r. wyjechał do Australii i zamieszkał w Brisbane. Po okresie adaptacji od 1953 r. rozpoczął aktywną działalność społeczną wśród tamtejszej Polonii. Zainicjował powstanie „Biuletynu Polonii” i „Okólnika SPK” w Brisbane oraz był ich redaktorem. W tym czasie został także wybrany sekretarzem Polonii Brisbańskiej. Był organizatorem różnych uroczystości i występów artystycznych. Od 1955 r. rozpoczął współpracę z „Tygodnikiem Polskim” w Melbourne i kontakty te utrzymuje do dziś. Był też współpracownikiem wydawnictwa londyńskiego „Rzeczypospolita Podchorążacka” do czasu jego likwidacji w 2000 r. Udzielał się też w Kole Przyjaciół Harcerstwa i Komitecie Szkoły Polskiej w Brisbane. Wyróżniony został m.in.: „Krzyżem za Wojnę 1939”, Krzyżem Partyzanckim, Medalem „Polska Swemu Obrońcy”, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i O.A.M. (australijski państwowy medal zasług) oraz tytułem Członka Honorowego Polonii Australijskiej. Posiadał stopień majora Wojska Polskiego.

 

STYCZEŃ DANUTA MARTA (z domu SMOLIŃSKA), urodzona 29 VII 1956 r. w Lesku, córka Karola i Stefanii z domu Mandulak. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku, maturę zdała w 1975 r. Studiowała pedagogikę opiekuńczą w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1979 r. uzyskała tytuł magistra. Od roku szkolnego 1979/1980 pracowała w Zbiorczej Szkole Gminnej w Zagórzu jako nauczycielka w  Szkole Podstawowej w Czaszynie (2 lata) i Szkole Podstawowej w Zagórzu (rok). W 1982 r. przeniosła się do Mielca i została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i S. Wigury. Ukończyła studia podyplomowe z zakresu nauczania początkowego i zarządzania w oświacie. Od 1990 r. do 2007 r. pracowała na stanowisku wicedyrektora szkoły. W 1999 r. była współzałożycielką Stowarzyszenia Przyjaciół Francji w Mielcu i w latach 1999-2007 pełniła funkcję jego prezesa. Systematyczna i owocna współpraca (głównie sportowa) tej organizacji i Szkoły Podstawowej nr 6 z Saint-Martin-des-Champs w północnej Francji zaowocowała podpisaniem umowy o partnerstwie Mielca z tym miastem. W 2007 r. przeszła na emeryturę i założyła własną działalność gospodarczą – Centrum Edukacji i Rozwoju Dziecka „Żaczek” w Mielcu. W jego ramach prowadzi Niepubliczny Punkt Przedszkolny i jest jego dyrektorem. Wyróżniona nagrodami lokalnymi oraz Medalem Saint-Martin-des-Champs.

 

  • Piotr Styczeń

    Piotr Styczeń

STYCZEŃ PIOTR, urodzony 4 I 1974 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Elżbiety z domu Żak. W czasie nauki w Szkole Podstawowej nr 2 trenował piłkę nożną w „Stali” Mielec. Po rozpoczęciu nauki w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu przerwał treningi. W czasie trzeciego roku nauki zdecydował się wyjechać do USA, aby lepiej poznać język angielski i Amerykę Północną. Po zdanym egzaminie kwalifikacyjnym wyjechał (wraz z dwojgiem przyjaciół) do USA na roczny Exchange Student Program, organizowany przez AYIUSA (Academic Year in USA). Został przydzielony do rodziny amerykańskiej (Host Family) w West Memphis w stanie Arkansas. Tam też rozpoczął czwarty i ostatni rok w miejscowym West Memphis High School. W przypadkowych okolicznościach ujawnił swój talent piłkarski, został powołany do drużyny futbolu amerykańskiego Blue Devils (Niebieskich Diabłów) i przyczynił się do jej wielu zwycięstw w 1992 r. Jego talent został dostrzeżony przez fachowców i po otrzymaniu kilku ofert wybrał grę w drużynie Wonder Boys z Arkansas Tech University. Otrzymał  stypendium na 4-letnie studia i pełne pokrycie wszystkich kosztów. W czasie występów w zespole ATU wybił się jako czołowy kopacz w drugiej dywizji NCAA Division II. Zdobył trzykrotnie tytuł All-Conference Selection, a także dwukrotnie prestiżowy tytuł All-American Selection in 1995 and 1996. (Odznaczenia te są przyznawane najlepszym zawodnikom na każdej pozycji z każdej konferencji w całym USA.) Po otrzymaniu dyplomu z Arkansas Tech University in 1998 r. przez dwa lata trenował i próbował dostać się do profesjonalnej ligi NFL, ale ostatecznie nie udało się. Skupił się wówczas na nauce i w 2003 r. ukończył dwuletni program MBA (Master in Business Administration), a w 2004 r. jednoroczny kurs statystyczny „Certificat in Applied Statistical Strategies”. Pracował w znanych w USA firmach: Seagate Technology, Milliken & Company i FedEx, a bogate doświadczenia umożliwiły mu zdobycie pracy managera produktów w jednej z liczących się Klinik Medycyny Niekonwencjonalnej. Specjalizuje się w marketingu internetowym.

 

  • Jan Styrna

    Jan Styrna

STYRNA JAN (Biskup Elbląski), urodził się 25 I 1941 r. w Przyborowie, parafia Szczepanów, syn Władysława i Anny z domu Kotas. Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie, maturę zdał w 1959 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1965 r. i 27 VI przyjął święcenia kapłańskie. W roku 1970 uzyskał stopień magistra na Wydziale Teologicznym KUL. W latach 1971-1975 odbył studia specjalistyczne w zakresie teologii pastoralnej na tymże wydziale, uwieńczone doktoratem na podstawie rozprawy doktorskiej: Przemiany religijnej funkcji rodziny w środowisku wiejskim (na przykładzie wybranych wsi powiatu tarnowskiego). Pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz w Nowym Wiśniczu, Krynicy Zdroju i w parafii św. Mateusza w Mielcu, gdzie katechizował głównie młodzież Liceum Medycznego. W latach 1978-1980 był duszpasterzem polskich robotników w NRD – diecezja berlińska. Następne dwa lata pracował jako adiunkt w Instytucie Studiów nad Rodziną w Akademii Teologicznej w Warszawie, wykładając socjologię rodziny. W 1982 r. powrócił do posługi duszpasterskiej w diecezji tarnowskiej, obejmując stanowisko proboszcza i dziekana w Bieczu. W roku 1991 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji tarnowskiej i 28 VIII przyjął świecenia biskupie w katedrze tarnowskiej. Pełnił funkcję wikariusza generalnego, sprawując pieczę nad różnymi dziedzinami życia diecezji, zwłaszcza w dziedzinie pastoralnej. W latach 1991-1997 był też wykładowcą katolickiej nauki społecznej w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. W ramach Konferencji Episkopatu Polski był członkiem Komisji Misyjnej, a od roku 2001 był delegatem Konferencji Episkopatu do spraw duszpasterstwa rolników w Polsce. W 2003 r. z nominacji Ojca Świętego Jana Pawła II został biskupem diecezjalnym w Elblągu. Pełnił także funkcje członka Rady Ekonomicznej Konferencji Episkopatu Polski oraz członka Komisji Rewizyjnej Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. W listopadzie 2013 r. złożył rezygnację z kierowania diecezją z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Papież Franciszek przyjął rezygnację, ale polecił prowadzenie diecezji do wyboru nowego biskupa ordynariusza. Po wyborze nowego biskupa, którym został dotychczasowy biskup pomocniczy Jacek Jezierski, biskup Jan Styrna pozostał w diecezji jako biskup senior.

 

 

SUCHANEK JERZY, urodzony w 1939 r. w Szczyrku. Absolwent Technikum Mechanicznego w Bielsku Białej. Treningi w siatkówkę rozpoczął w szkole średniej, a od 1956 r. grał w zespołach Zryw Bielsko-Biała i Włókniarz Bielsko-Biała. W 1957 r. został zatrudniony w WSK Mielec i zasilił zespół siatkarzy Stali Mielec grający w II lidze. W 1959 r. znacząco przyczynił się do wywalczenia przez Stal pierwszego w historii województwa rzeszowskiego awansu w grach zespołowych do I ligi (ekstraklasy), a po spadku – do ponownego awansu. W sezonie 1962/1963 był grającym trenerem Stali. Debiut w tej roli zakończył się spadkiem z ekstraklasy, toteż bezpośrednio po sezonie zakończył grę w Stali i wyjechał z Mielca. Od 1958 r. występował w reprezentacji Polski, m.in. w Turnieju Trzech Kontynentów w Paryżu i Pucharze Świata w Brazylii (1961). Zmarł 19 II 1993 r. Spoczywa na cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu.

 

SUCHARSKIEGO HENRYKA (ULICA), ulica miejska o długości 218 m na osiedlu Cyranka. Biegnie od ul. E. Biernackiego do ul. Krzywej, pomiędzy dwoma rzędami prywatnych domów jednorodzinnych. Patrona otrzymała 28 III 1973 r. Od 1997 r. ma asfaltową nawierzchnię i chodnik z płytek. Przypomnieć można, że jeszcze w latach 60. XX w. na tym terenie wznosiła się spora górka, stanowiąca w dalekiej przeszłości wspólnie z dzisiejszą Górą Cyranowską pasmo niewysokich wzgórz, stanowiących Wydmę Mielecką, która osłaniała Mielec od północy i wschodu.

Patron ulicy: major HENRYK SUCHARSKI (1898-1946) to bohaterski dowódca obrony Westerplatte w dniach 1 – 7 IX 1939 r. po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polskę.

 

SUCHORZEWSKA PAULINA KAROLINA (z domu PIENIĄŻEK), urodzona w 1834 r. w Mielcu, córka Jana i Anny z Ossolińskich. Wychodząc za mąż za Ignacego Suchorzewskiego wniosła w posagu 2/3 miasta po Ossolińskich i Pieniążkach, w tym dwór nad Wisłoką. W 1863 r. została przewodniczącą mieleckiej filii Komitetu Niewiast Polskich – agendy organizacji narodowej obwodu tarnowskiego w czasie powstania styczniowego. Prawdopodobnie zbierała składki na cele powstańcze. Pomagała w ukrywaniu nieznanego z nazwiska podoficera austriackiego, który zdezerterował z pułku w Tarnowie. W czasie podejmowania gościną oficerów austriackich miała namawiać ich do złamania przysięgi. Za tę działalność w jesieni 1864 r. stanęła przed austriackim sądem wojennym w Tarnowie i została skazana na karę grzywny. Po wprowadzeniu w 1867 r. ustawy gminnej i uwłaszczeniu miasta, uczestniczyła w sporach z Radą Gminną w Mielcu. Prawdopodobnie około 1870 r. wyjechała z mężem z Mielca.

 

SUCHORZEWSKI IGNACY, urodzony w 1836 r.(?) Ożenił się z Pauliną z Pieniążków i został współwłaścicielem Mielca. Zbudował dworek klasycystyczny w pobliżu kościoła św. Mateusza. W marcu 1863 r. został naczelnikiem powiatowej organizacji narodowej wspierającej powstanie styczniowe. Organizował różne formy pomocy ludności Mielca i okolic na rzecz powstania styczniowego, m.in. zbierał daninę narodową, sprowadzał broń i magazynował ją na terenie swojego majątku, a następnie wyposażał w nią powstańców. Ukrywał rannych powstańców i dezerterów z armii austriackiej. Do pomocy powstaniu pozyskał wielu okolicznych właścicieli dóbr. Wielokrotnie Austriacy przeprowadzali rewizję w jego majątku, ale – chyba ostrzegany – zdążał z usunięciem broni, ludzi i materiałów związanych z powstaniem. W lutym 1864 r. przy kolejnej rewizji znaleziono jednak broń, amunicję, materiały rządu rewolucyjnego i kilka osób związanych z powstaniem. Wkrótce potem aresztowano go, a w sierpniu 1864 r. został skazany przez sąd wojenny w Tarnowie na rok więzienia. W związku z zadłużeniem musiał oddać mielecki majątek Bankowi Włościańskiemu we Lwowie. Nie układały mu się też stosunki z Radą Gminną w Mielcu po uwłaszczeniu miasta w 1867 r. W latach 70. był członkiem c.k. Towarzystwa Gospodarczo-Rolniczego w Krakowie. Dalsze losy nie są dotychczas znane.

 

  • Franciszek Sudek (z lewej)

    Franciszek Sudek (z lewej)

SUDEK FRANCISZEK, urodzony 3 III 1887 r. w Cyrance koło Mielca, syn Mikołaja i Krystyny z domu Niedbała. Przed I wojną światową wyjechał do USA i podjął pracę w hucie w Detroit. Trenował zapasy i był wyróżniającym się zawodnikiem w ekipie światowej sławy zapaśnika polskiego Stanisława Jana Cyganiewicza (Zbyszko I). Uczestniczył w zawodach i pokazach zapaśniczych. W czasie I wojny światowej przybył do Krakowa i tu służył w wojsku do końca wojny. Po wojnie został zaangażowany do ochrony władz miasta Krakowa. Z powodów rodzinnych (choroba i śmierć ojca) powrócił do Cyranki i zajął się gospodarstwem rodzinnym. W latach 30. podjął pracę w Urzędzie Melioracyjnym w Mielcu i nadzorował prace melioracyjne, m.in. w rejonie Cyranki i okolicznych miejscowości. W czasie jednej z wizyt cyrku w Mielcu stanął do walki z zawodowym zapaśnikiem cyrkowym i pokonał go przy olbrzymim aplauzie mieleckiej widowni. Udzielał się społecznie w Ochotniczej Straży Pożarnej oraz organizacjach politycznych i klubach sportowych. Zmarł 28 IV 1963 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Sudek

    Józef Sudek

SUDEK JÓZEF, urodzony 12 III 1927 r. w Cyrance koło Mielca, syn Franciszka i Karoliny z Dziekanów. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej, aby uniknąć wywózki na przymusowe roboty do III Rzeszy, uczył się w szkole przyzakładowej i pracował na wydziale obróbki mechanicznej w Flugzeugwerk Mielec.  W 1946 r. podjął pracę w PZL Mielec jako monter płatowcowy, a następnie ślusarz przyrządowy na Wydziale Budowy Przyrządów Montażowych. W 1948 r. ukończył Gimnazjum Mechaniczne w Mielcu, a w 1951 r.  2-letnią szkołę konstruktorów przy Politechnice Łódzkiej i uzyskał tytuł technika mechanika. Pracował w biurze konstrukcyjnym na stanowisku konstruktora oprzyrządowania i później technologa prowadzącego przy uruchomieniu produkcji samolotów MiG, a następnie pełnił funkcje kierownika sekcji technologicznej i zastępcy kierownika działu technologicznego. Opracował 38 projektów racjonalizatorskich, z których 29 wdrożono do produkcji. Opracował koncepcje i wytyczne do m.in.: organizacji produkcji seryjnej w wydziałach montażowych samolotów „Lim”, mechanizacji prac ręcznych udarowych przy nitowaniu profili ZNF w zespołu samolotu An-2 metodą bezudarową, technologii dyrektywnych dla seryjnej produkcji samolotów M-15, M-18 i An-28 oraz lokalizacji budowy dla remontu kapitalnego samolotów produkowanych w wytwórni. Opracował szereg analiz i koncepcji techniczno-ekonomicznych dla ofert eksportowych wyrobów lotniczych. Był członkiem Zakładowego Koła SIMP i pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego sekcji lotniczej. W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą i Srebrną Odznaką „Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji” i Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”. Zmarł 27 VII 2016 r.

 

  • ks. Andrzej Sudoł

    ks. Andrzej Sudoł

SUDOŁ ANDRZEJ (ksiądz), urodzony 17 IX 1970 r. w Mielcu, syn Józefa i Józefy z domu Kopeć. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1989 r. Ukończył Wyższe Seminarium Misyjne w Stadnikach, uzyskując magisterium z teologii w 1996 r. i przyjął święcenia kapłańskie.  W latach 1997-2000 jako członek Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego (SCJ) prowadził działalność misyjną w stanie Kerala w Indiach. Po powrocie do Europy odbył w latach 2000-2002 studia w Milltown Institute w Dublinie (Irlandia) i otrzymał tytuł licencjata w dziedzinie duchowości. Od 2002 r. do 2005 r. pracował na misjach na Mindanao (Filipiny).

 

  • Józef Sudoł

    Józef Sudoł

SUDOŁ JÓZEF ANDRZEJ, urodzony 15 II 1938 r. w Mielcu, syn Stanisława i Michaliny z domu Hyjek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalność: budowa płatowców). Po maturze w 1956 r. podjął pracę w WSK Mielec na stanowisku mechanika technologa, a później pracował jako starszy mechanik, kierownik sekcji i kierownik oddziału. Był organizatorem służby gospodarki smarowniczej w WSK Mielec. Uzyskał tytuł rzeczoznawcy gospodarki paliwowo-smarowniczej. Uczestniczył w różnych formach doskonalenia zawodowego, m.in. sympozjach naukowych krajowych i międzynarodowych oraz kursach specjalistycznych. Brał udział w opracowaniu nowych olejów, smarów i chłodziwa. Wykonywał dokumentację smarowniczą dla różnych przedsiębiorstw na terenie kraju. Współpracował z placówkami naukowymi, m.in. z Instytutem Obróbki Skrawaniem w Krakowie i Instytutem Technologii Nafty w Krakowie. Opracował szereg wniosków racjonalizatorskich wprowadzających nowe produkty smarne i chłodziwa oraz konserwację bezsmarową. Jego pasją pozazawodową była gra w piłkę nożną. Trenował w Stali Mielec od 1950 r., a w latach 60. występował w II-ligowej drużynie Stali. W 1965 r. przeszedł do Gryfa Mielec i przyczynił się do awansu tej drużyny do kl. A (1966), a następnie do ligi okręgowej (1967). Wyróżniony odznakami sportowymi, m.in. Srebrną Odznaką FKS Stal Mielec. W 2003 r. przeszedł na emeryturę.

 

SUKA MIELECKA, instrument muzyczny ludowy z grupy chordofonów (instrumentów strunowych), podobny do skrzypiec. Suki (nazwa przyjęta w różnych miejscach w kraju) zaliczano do instrumentów kolanowych, ponieważ przy graniu trzymano je na kolanie. Mielecka odmiana nie dotrwała do naszych czasów, ale potwierdzeniem jej istnienia jest akwarela Stanisława Putiatyckiego z 1840 r., przedstawiająca „włościanina ze skrzypcami z okolic Mielca” (stąd „suka mielecka”), która znajduje się w zbiorach Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie.

 

SUKIENNICTWO, jedno z najbardziej rozwiniętych rzemiosł w Mielcu i okolicach od początku XVI w. do połowy XIX w. Czynnikiem tego rozwoju było duże bieżące zapotrzebowanie na odzież oraz rozwinięta hodowla owiec dostarczająca surowca na sukno. W 1556 r. mieleccy sukiennicy wspólnie z rzemieślnikami pokrewnych zawodów utworzyli cech krawiecko-sukienniczy, a w  pierwszych latach XVII w. (przed 1608 r.) wyodrębnili się, tworząc oddzielny cech. Do najbardziej aktywnych należeli: Wojciech Maliński, Wawrzyniec Postrzygacz, Stanisław Rogacz, Walenty Wycholek i Grzegorz Wycholek. Specjalnością mieleckiego ośrodka sukienniczego było sukno szare oraz sukno dwubarwne, które tkano najczęściej w żółte i czarne pasy. Poza suknem dobrego gatunku wytwarzano też sukno nierunowane na gorszą odzież i różnego rodzaju przykrycia. W XVIII w. na czoło mieleckich sukienników wysunęły się rodziny Holeńskich, Kaczorków i Szostakowiczów, a cechmistrzem był Jacenty Holeński. Sukno wytwarzane przez mielczan było zapewnie dobrej jakości, bowiem Andrzej Propokowicz – ekonom podskarbiego koronnego – zawarł z nimi umowę na wyprodukowanie sporej ilości sukna. Ostatnim znanym sukiennikiem był cechmistrz Jan Spychaj, wymieniany w dokumentach z końca XVIII w. W XIX w., na skutek upowszechniania się fabrycznych materiałów tekstylnych, sukiennictwo jako rzemiosło zaczęło upadać. W II poł. XIX w. cech sukienniczy w Mielcu przestał istnieć, a pamiątką po tym rzemiośle pozostaje do dziś  nazwisko Sukiennik spotykane w Mielcu i okolicy.

 

SUPERMAKETY, duże samoobsługowe sklepy wielobranżowe, o powierzchni od 500 m2 do 2000 m2. Poprzedziły je w latach 70. i 80. XX w. pawilony handlowe PSS „Społem”: „Ikar” przy ul. A. Mickiewicza, „Zenit” i „Dedal” przy ul. J. Gagarina (później al. Ducha Świętego) oraz „Świt” przy ul. S. Drzewieckiego. Przemiany ustrojowe i nowe reguły rynkowe po 1989 r. spowodowały, że od lat 90. upowszechniły się w Polsce supermarkety firm zagranicznych i krajowych. Wprowadzały obfitość towarów wszelkiego rodzaju, co po wieloletnich dużych kłopotach z zakupami wręcz szokowało klientów. W Mielcu pierwsze tego typu placówki powstały w 1999 r. Były to: „Lider Market” (w pawilonie po zlikwidowanym „Dedalu”), „Biedronka” (w pawilonie po „Świcie”), „Szalony Max” (później „Albert”) przy ul. H. Sienkiewicza i Polski Sklep „Jedynka” przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. W pierwszych latach XXI w. powstawały kolejne: „Minimal” przy ul. H. Sienkiewicza (wkrótce zakończył działalność), „A&K” przy ul. Piaskowej (właściciele mieleccy), hipermarket „Tesco” przy ul. Kazimierza Jagiellończyka ( w rozbudowanych obiektach po Polskim Sklepie „Jedynka”) i „Lidl” przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. W pierwszych latach XXI w. ten rodzaj sklepów nadal dynamicznie się rozwijał. Rozpoczęły działalność: A&K przy ul. Kazimierza Jagiellończyka, „Aura” przy ul. E. Biernackiego 2, „Biedronka” przy ul. Sandomierskiej, ul. Warneńczyka, ul. Piaskowej i ul. Legionów, „Frac” przy ul. A. Kocjana (wcześniej „Carrefour”), „Smoczka” przy ul. W. Szafera i „Tesco” przy al. Ducha Świętego (wcześniej „Lider Market”).

 

SURDEJ JERZY, urodzony 20 I 1936 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Antoniego i Marii z domu Pieprzna. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1954 r. Studia na Wydziale Handlu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1960 r. z tytułem magistra. Pracę zawodowa rozpoczął w Narodowym Banku Polskim Oddział w Mielcu. W 1966 r. został mianowany dyrektorem Banku Spółdzielczego w Mielcu i w czasie 18 lat kierowania placówką przyczynił się do jej wielokierunkowego rozwoju.  Był członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego Oddział w Rzeszowie. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Srebrną Odznaką Banku Gospodarki Żywnościowej. Zmarł 3 IV 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SURDEJOWICZ (SURDEIOWICZ) ALBERT, burmistrz miasta Rzochowa w latach 80. XVIII w., wzmiankowany w 1784 i 1788 r.

 

  • Andrzej Surowiec

    Andrzej Surowiec

SUROWIEC ANDRZEJ MARCELI, urodzony 17 X 1954 r. w Rzeszowie, syn Kazimierza i Zuzanny z domu Pochwat. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Rzeszowie, maturę zdał w 1973 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończył w 1979 r. z tytułem lekarza medycyny. W latach 1979-1996 pracował w Szpitalu Miejskim w Rzeszowie. W tym czasie uzyskał I stopień specjalizacji (1985) i II stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej (1989) oraz stopień doktora nauk medycznych w Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu na podstawie rozprawy Wpływ czasu i poziomu śródoperacyjnego zamknięcia tętnic na równowagę kwasowo-zasadową i stężenie mleczanów w operacjach rekonstrukcyjnych tętnic (promotor: prof. dr hab. Jolanta Dobosz, recenzenci: prof. dr hab. Zbigniew Religa, prof. dr Wojciech Witkiewicz). W latach 1996-2001 pełnił funkcję ordynatora Oddziału Chirurgii w Szpitalu Rejonowym (Powiatowym) w Mielcu. Od 2001 r. jest ordynatorem Oddziału Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. F. Chopina w Rzeszowie.

 

SUROWIEC JÓZEF, starszy cechmistrz cechu zbiorowego w Mielcu w latach 50. XVII w., w okresie „potopu szwedzkiego”.

 

  • Lucjan Surowiec

    Lucjan Surowiec

SUROWIEC LUCJAN DOMINIK, urodzony 23 I 1944 r. w Trześni koło Mielca, syn Jana i Julii z domu Piękoś. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1963 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalność – silniki spalinowe) ukończył z wyróżnieniem w 1974 r., uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W latach 1963-1975 pracował w WSK Mielec na stanowiskach: konstruktor, technolog, technolog specjalista i specjalista ds. zamówień lotniczych części zamiennych. W 1975 r. objął kierownictwo Zakładu Utrzymania Ruchu w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Ceramiki Budowlanej Oddział w Mielcu, a w 1977 r. przeszedł na stanowisko dyrektora mieleckiego Oddziału Budowlano-Montażowego Zakładu Inwestycji i Budownictwa w Rzeszowie. W 1978 r. został mianowany zastępcą naczelnika miasta Mielca, a w 1981 r. powierzono mu funkcję naczelnika miasta. Po powiększeniu obszaru miasta (z 21,02 km2 do 47,36 km2) i przekroczeniu liczby 50 tysięcy mieszkańców, z dniem 1 I 1985 r. został mianowany pierwszym w dziejach prezydentem Mielca i pełnił tę funkcję do 1990 r. Przyczynił się do dynamicznego rozwoju miasta. Dokończono osiedle J. Krasickiego (Lotników), zbudowano nowe osiedla: W. Szafera, Dziubków, Smoczka i Borek oraz ich podstawową infrastrukturę, wykonano wiadukt nad linią kolejową i nowe rozwiązania komunikacyjne (ul. Wojsławska, ul. Kazimierza Jagiellończyka), a także szereg mniejszych ulic. W latach 1990-1998 pracował jako doradca w firmie prywatnej. Od 1999 r. jest głównym specjalistą do spraw techniczno-eksploatacyjnych w Miejskim Zarządzie Budynków Mieszkalnych w Mielcu. Poza pracą zawodową od wielu lat angażuje się politycznie i społecznie, głównie na rzecz Mielca i jego regionu. W wyborach samorządowych trzykrotnie (1998, 2002, 2006) był wybierany z listy SLD-UP na radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a w kadencjach 1998-2002 i 2002-2006 pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Rady i przewodniczącego Komisji Gospodarki i Finansów. W latach 2000-2003 był przewodniczącym Rady Powiatowej SLD w Mielcu i z ramienia tej partii w 2002 r. kandydował na funkcję prezydenta miasta Mielca. Wyróżniony Srebrnym Krzyżem Zasługi i wieloma odznaczeniami resortowymi.

 

  • Piotr Surowiec

    Piotr Surowiec

SUROWIEC PIOTR, urodzony 7 V 1936 r. w Czarnej koło Sędziszowa, syn Wawrzyńca i Katarzyny z domu Orzech. Absolwent Technikum Mechanicznego w Dębicy, maturę zdał w 1954 r. Pracował w WSK Dębica (1954-1955) i WSK Mielec jako technolog (1955-1957). Służbę wojskową odbył w latach 1957-1959, a następne 2 lata pracował w Zakładach Przemysłu Gumowego w Sanoku. W 1961 r. powrócił do WSK Mielec na stanowisko kontrolera, a później mistrza na Wydziale 50. Od lat szkolnych uprawiał lekkoatletykę, specjalizując się w skoku w dal i trójskoku. Był zawodnikiem klubów: KS Kolejarz Dębica, KS Zryw Dębica, KS Stal Dębica, Stal Mielec (1955-1957), WKS Lotnik Warszawa, KS Wisłoka Dębica, KS Sanoczanka Sanok i FKS Stal Mielec (od 1961 r.). Wielokrotnie zdobywał mistrzostwo okręgu rzeszowskiego i plasował się w tabelach najlepszych wyników w okręgu oraz wniósł znaczny wkład w punktową rywalizację Stali w ligowej rywalizacji. Po ukończeniu kursu instruktorskiego PZLA w Kluczborku w 1959 r. pracował jako instruktor, a następnie trener lekkoatletyczny i koordynator sekcji Stali (1981-1988). W 1976 r. został oddelegowany z WSK do pracy organizacyjnej i szkoleniowej w Stali. W 1980 r. ukończył zaocznie Studium Trenerskie na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Jako trener Stali Mielec (do 1997 r.) i Lekkoatletycznego Klubu Sportowego Mielec (od 1997 r. do dziś) odniósł wiele liczących się sukcesów. Jego wychowankowie zdobyli dotąd ponad 70 medali na Mistrzostwach Polski w LA w różnych kategoriach wiekowych. Kilkunastu zawodników startowało w reprezentacji Polski, m.in. Dorota Dydo zdobyła brązowy medal w sztafecie 4 x 100 m na Mistrzostwach Świata Juniorów Młodszych. Poza pracą szkoleniową jako działacz „Stali” i LKS wielokrotnie brał udział w organizacji zawodów lekkoatletycznych różnej rangi na mieleckim stadionie. Od wielu lat pełni funkcję członka Zarządu Okręgowego Lekkiej Atletyki i przewodniczącym Rady Trenerów OZLA w Rzeszowie. Od 1960 r. uczestniczył w obozach szkoleniowych OZLA i sprawował opiekę nad kadrą wojewódzką. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaka Honorową PZLA, Srebrną Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Złotą Jubileuszową Odznaką 50-lecia FKS PZL-Stal Mielec i tytułem „Zasłużony Trener PZLA”. Jako trener lekkoatletyczny LKS Stal Mielec wychował wielu medalistów i reprezentantów Polski w różnych kategoriach wiekowych, m.in. Dorotę Dydo, Patrycję Rataj, Joannę Bryłę, Katarzynę Zioło, Bartłomieja Dzika, Józefa Marszałka i Agnieszkę Ziębę. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W listopadzie 2011 r. zakończył działalność trenerską i przeszedł na sportową emeryturę. Zmarł 4 VIII 2014 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

SWOSZOWSKI JERZY, faktor Sebastiana Mieleckiego (XVI w.), zajmował się transportem towarów wyprodukowanych we włościach mieleckich rzekami Wisłoką i Wisłą w kierunku Gdańska.

 

  • Andrzej Swół

    Andrzej Swół

SWÓŁ ANDRZEJ LESZEK, urodzony 28 XI 1967 r. w Mielcu, syn Jana i Moniki z domu Sypek. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu. Po maturze w 1987 r. został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec”, a następnie odbył służbę wojskową. W latach 1994-1995 pracował jako policjant OPP Komendy Wojewódzkiej Policji w Rzeszowie. Od 1995 r. do 2006 r. zajmował różne stanowiska wykonawcze w służbie kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Mielcu. Ukończył Wyższą Szkołę Policji w Szczytnie (2003) oraz studia na Wydziale Administracyjno-Prawnym w Rzeszowie Wyższej Szkoły Administracji i Zarządzania w Przemyślu i w 2006 r. uzyskał tytuł magistra. W latach 2006-2010 był naczelnikiem Wydziału Kryminalnego KPP w Mielcu. Od 2010 r. pełni funkcję zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Mielcu. Posiada stopień nadkomisarza. Wyróżniony Brązową Odznaką „Zasłużony Policjant”.

 

  • Zdzisław Swół

    Zdzisław Swół

SWÓŁ ZDZISŁAW, urodzony 14 X 1945 r. w Trzcianie, pow. mielecki, syn Franciszka i Weroniki z domu Soboń. Po ukończeniu Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej WSK w 1962 r. rozpoczął pracę w WSK Mielec jako szlifierz. W 1964 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu, a w 1966 r. - Szkołę Oficerską OP Lot w Koszalinie. Uzyskał I klasę skoczka spadochronowego i III klasę pilota szybowcowego w Aeroklubie Mieleckim. W WSK Mielec pracował do 1997 r., m.in. jako kontroler, konstruktor (specjalista II stopnia), kierownik Działu Służb Zaopatrzeniowo-Handlowych i mistrz produkcji oraz konstruktor w Zakładzie Produkcji Pojazdów „Melex”. W 1976 r. ukończył studia I stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyskał tytuł inżyniera mechanika, a w 1979 r. – studia II st. z tytułem magistra inżyniera. Rozpoczął studia doktoranckie, ale z ważnych przyczyn musiał je przerwać. Był autorem 2 opatentowanych wynalazków i 1 wzoru użytkowego. W związku ze stanem zdrowia w 1997 r. przeszedł na zasiłek przedemerytalny. Wiele czasu przeznacza na działalność społeczną. Od 14. roku życia zajmuje się pszczelarstwem. Był działaczem młodzieżowym, m.in. wiceprzewodniczącym ZZ ZMS WSK, a później związkowym jako wiceprzewodniczący Komisji Oddziałowej NSZZ „Solidarność”. Należał także do PTTK; był organizatorem turystyki, strażnikiem ochrony przyrody i strażnikiem ochrony zabytków. Od 1998 r. pełni funkcję prezesa XXXVI Oddziału Związku Polskich Spadochroniarzy w Mielcu – Stalowa Wola i jest organizatorem imprez popularyzujących spadochroniarstwo. W 2001 r. był kierownikiem obozów młodzieżowych WAT (MON). Posiada stopień sierżanta. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką Skoczka Spadochronowego i Medalem Spadochroniarzy O/Berlin.

 

„SYMFONIA”, rzeźba plenerowa art. rzeźbiarz Janiny Barcickiej z Warszawy, wykonana z miedzianej blachy w czasie II Ogólnopolskich Spotkań Rzeźbiarskich Mielec – 1979. Umieszczono ją na zieleńcu pomiędzy ulicami J. Kusocińskiego i L. Solskiego, obok Biblioteki SCK. Jest wyrazem fascynacji artystki pracą maszyn w WSK Mielec.

 

SYNEL GRZEGORZ, cyrulik w Rzochowie, wzmiankowany w 1691 r.

 

  • Emilian Sypek

    Emilian Sypek

SYPEK EMILIAN, urodzony 8 I 1927 r. w Wadowicach Dolnych, pow. mielecki, syn Piotra i Heleny z domu Midura. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1949 r. W latach 1949-1951 pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Wadowicach Dolnych. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1955 r. uzyskał tytuł inżyniera budownictwa wodnego. Po studiach na podstawie nakazu pracy został zatrudniony jako projektant w Biurze Projektów „Biprohut” w Gliwicach (1 IX 1955 r. – 30 IV 1958 r.). Z dniem 1 V 1958 r. został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora ds. technicznych MPGK w Mielcu, a 25 III 1959 r. został mianowany dyrektorem tego przedsiębiorstwa. Zrezygnował z tej funkcji i 1 IV 1964 r. przeszedł na stanowisko kierownika Rozdzielni Gazu w Mielcu. Tu m.in. przyczynił się do opracowania założeń na modernizację i przebudowę sieci gazowej w rejonie Mielca oraz do gazyfikacji Chorzelowa, Złotnik i Wojsławia. Od 1 VII 1969 r. do 30 IV 1974 r. pracował w WSK Mielec jako zastępca kierownika Działu Realizacji Inwestycji Budowlanych. Na mocy porozumienia stron 1 VI 1974 r. przeszedł do Rejonowego Przedsiębiorstwa Melioracyjnego w Mielcu, gdzie objął stanowisko dyrektora. Pełniąc tę funkcję, wniósł duży wkład do rozwoju przedsiębiorstwa i jego działalności na terenie regionu mieleckiego. 28 II 1992 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa” i Odznaką „Zasłużony Działacz ZZ Pracowników Rolnych” oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1984).

 

  • Franciszek Syper

    Franciszek Syper

SYPER FRANCISZEK, urodzony 16 XI 1932 r. w Woli Wadowskiej, pow. mielecki, syn Józefa i Marii z domu Ogorzałek. Ukończył Państwowe Liceum Administracyjno-Handlowe I st. w Mielcu (1951) i Technikum Finansowe Ministerstwa Finansów w Dębicy (1953). W latach 1953-1955 odbył służbę wojskową w Szczecinie. Pracę zawodową rozpoczął w 1956 r. w Gromadzkiej Radzie Narodowej w Izbiskach (pow. mielecki) jako referent ds. skupu, a w 1959 r. przeszedł  do Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Wadowicach Górnych na stanowisko kierownika zaopatrzenia. W latach 1963-1971 pracował w KP PZPR w Mielcu jako instruktor, a następnie został mianowany prezesem Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w Mielcu. W 1970 r. ukończył studia wyższe w Zawodowym Studium Administracyjnym UMCS w Lublinie. 1 VIII 1974 r.  objął  stanowisko dyrektora Oddziału PKO w Mielcu. W czasie 24 lat kierowania mielecką instytucją bankową przyczynił się do jej dynamicznego rozwoju. Znacznie powiększył Oddział i doprowadził w 1978 r. do jego przeniesienia do pawilonu przy ul. K. Pułaskiego 2 A. Uczestniczył w szeregu kursów specjalistycznych. Na emeryturę przeszedł 1 III 1998 r. Angażował się społecznie, m.in. jako długoletni prezes Zarządu Miejskiego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Mielcu. Posiadał stopień porucznika rezerwy. Wyróżniony został m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony dla Bankowości”, Odznaką „Przyjaciel Dziecka”, Medalem im. dr. Henryka Jordana, Odznaką „Zasłużony dla LOK”,  Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Brązową Odznaką „Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego”. Zmarł 14 X 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Józef Syper

    Józef Syper

SYPER JÓZEF, urodzony 5 II 1934 r. w Woli Wadowskiej, pow. mielecki, syn Jana i Weroniki z domu Lebida. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1953 r. W latach 1954-1956 odbył zasadniczą służbę wojskową. 15 VII 1957 r. został zatrudniony w PUPiK „Ruch” w Mielcu na stanowisku kierownika sekcji kolportażu. 1 X 1959 r. przeszedł do pracy w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i był starszym referentem w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Od 1 V 1962 r. do 15 III 1974 r. pracował w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu na stanowiskach kierownika referatu i kierownika wydziału, a od 1973 r. – zastępcy przewodniczącego PMRN. 16 III 1974 r. powierzono mu funkcję kierownika Zarządu Gospodarki Terenami i pełnił ją do 30 VI 1984 r. 1 VII 1984 r. został mianowany zastępcą kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami w Urzędzie Miejskim, a 10 X 1985 r. kierownikiem Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Wniósł znaczny wkład w przygotowanie terenów pod różnego rodzaju inwestycje na terenie miasta. W tym zakresie współpracował z mieleckimi Komitetami Osiedlowymi. 1 V 1987 r. przeszedł do pracy w Miejskim Zarządzie Budynków Mieszkalnych w Mielcu. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Odznaką „Zasłużony Pracownik Państwowy”. Zmarł 6 II 1989 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Maria Syper

    Maria Syper

SYPER MARIA (z domu KAPINOS), urodzona 10 XII 1934 r. w Wadowicach Górnych, pow. mielecki, córka Michała i Bronisławy z domu Kozioł. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1953 r. Pracę nauczycielską rozpoczęła w 1953 r. w Szkole Podstawowej w Podborzu. W 1962 r. przeniosła się do Szkoły Podstawowej w Wadowicach Dolnych, a w 1964 r. do Szkoły Podstawowej nr 6 w Mielcu. W 1963 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: matematyka). W 1966 r. została mianowana zastępcą dyrektora Szkoły Podstawowej nr 7 w Mielcu. W 1977 r. ukończyła studia z zakresu matematyki w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyskała tytuł magistra. W 1981 r. mianowano ją  dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 7 im. I. Łukasiewicza w Mielcu i sprawowała tę funkcję do 1988 r. Wniosła duży wkład w rozwój placówki i osiągnięcia przezeń wysokiego poziomu pracy dydaktyczno-wychowawczej, wyrażającego się m.in. zdobyciem wielu tytułów laureata konkursów przedmiotowych oraz sukcesami artystycznymi i sportowymi. W tych dziedzinach szczególnie owocnie współpracowała z Robotniczym Centrum Kultury i FKS Stal Mielec. Działała społecznie, m.in. w Lidze Kobiet oraz ZNP, szczególnie jako członek chóru nauczycielskiego. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Przyjaciel Dziecka”, Złotą Odznaką ZNP i Złotą Odznaką FKS Stal Mielec.

 

  • ks. Stanisław Syper

    ks. Stanisław Syper

SYPER STANISŁAW (ksiądz), urodzony 25 III 1900 r. w Woli Wadowskiej, powiat mielecki, syn Józefa i Katarzyny z domu Midura. Absolwent Gimnazjum Państwowego w Mielcu, maturę zdał w 1919 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1925 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Żegocinie, Nockowej i Grybowie, a następnie był administratorem parafii w Wójtowej. W 1933 r. został mianowany proboszczem w Bystrzycy i doprowadził do wybudowania kościoła parafialnego. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako kapelan wojskowy. Został wzięty do niewoli niemieckiej i uwięziony najpierw w obozie jenieckim w Rottenburgu, a od 18 IV 1940 r. w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie. 7 VII 1942 r. został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau i otrzymał numer obozowy 31229. Zmarł w nieznanych okolicznościach 25 VIII 1942 r.

 

SYSTEMY LOKALIZACJI OBIEKTÓW „LOKALIZATOR” SP. Z O.O., firma specjalizująca się w pracach nad zastosowaniami technologii GPS. W 1998 r. rozpoczęła pracę nad systemami nawigacji satelitarnej i programami do zarządzania flotą samochodową. Zezwolenie na działalność na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 22 XII 2000 r. Produkcję rozpoczęła w grudniu 2001 r., a głównym produktem stał się lokalizator pojazdów SLO-001. Służy on do określania pozycji danego obiektu przy zastosowaniu systemu nawigacji satelitarnej GPS z równoczesnym wykorzystaniem systemu łączności mobilnej GSM, komunikując urządzenie zamontowane w obiekcie z komputerem obsługującym pracę systemu. Zgromadzona i wytworzona  przez urządzenie treść informacji o obiekcie jest wizualizowana, co wskazuje jego położenie na mapie. Siedzibą firmy jest obiekt w południowej części SSE. Adres: ul. Wojska Polskiego 3.

 

  • Joanna Szadkowska

    Joanna Szadkowska

SZADKOWSKA JOANNA MONIKA (z domu TYMACZKOWSKA), urodzona 6 VIII 1963 r. w Krakowie, córka Mariana i Janiny z Płochockich. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1982 r. Występowała w teatrze młodzieżowym RCK i teatrze szkolnym II LO oraz w wielu konkursach recytatorskich, m.in. w 1978 r. zdobyła I miejsce, a w 1979 r. III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim „Czerwony Mak” w Poznaniu. Studia w zakresie pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej (specjalność nauczycielska) w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie ukończyła w 1987 r. z tytułem magistra. W tym roku rozpoczęła pracę w Przedszkolu Państwowym nr 5 jako nauczycielka. W latach 1993-1995 uczyła w Szkole Podstawowej nr 3, a w latach 1993-1995 była wychowawcą w Ośrodku Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczym. W 1995 r. została dyrektorem tego Ośrodka i funkcję tę pełni nadal. Równocześnie od stycznia 2002 r. jest kierownikiem Punktu Wczesnej Interwencji. W 1996 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu pedagogiki specjalnej – oligofrenopedagogiki na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a w 2001 r. studia podyplomowe z dziedziny zarządzania oświatą i przedsiębiorczości na Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Uzyskała także certyfikat ukończenia kursu III stopnia z ruchu rozwijającego, bazującego na pracy Weroniki Sherborne. Wiele czasu poświęca pracy społecznej. Jest długoletnim instruktorem Hufca ZHP, posiada stopień podharcmistrza. Od 2003 r. pełni funkcję wiceprzewodniczącej Zarządu Koła Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym w Mielcu. Była jednym z inicjatorów utworzenia Punktu Wczesnej Interwencji oraz współorganizatorem Festynów Charytatywnych na Rzecz Osób Niepełnosprawnych i corocznych obchodów Dnia Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną. Za pracę na rzecz osób niepełnosprawnych intelektualnie i Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym została odznaczona w 2003 r. Medalem „Fideliter et Constanter” („Wiernie i wytrwale”). W związku z powierzeniem funkcji zastępcy  Bogdanowi Bieńkowi i oddaniem przez niego mandatu, została radną Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014. W czasie kadencji (w 2012 r.) zrezygnowała z mandatu, a jej miejsce zajął Wiesław Wałek. Także w 2012 r. zrezygnowała z funkcji dyrektora Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Mielcu.

 

SZADKOWSKA JOLANTA, urodzona 4 III 1957 r. we Wrocławiu, córka Władysława i Jadwigi z Chwojnickich. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu z maturą w 1976 r. Studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej im. S. Staszica w Krakowie ukończyła z wyróżnieniem w 1981 r., uzyskując tytuł magistra inżyniera. Po studiach została zatrudniona na Wydziale Mechanicznym w Instytucie Technologii Maszyn i Automatyzacji Produkcji  Politechniki Krakowskiej w Krakowie na stanowisku asystenta. W 1993 r. uzyskała stopień doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy Model symulacyjny systemu  transportowego ESP wraz z algorytmem wyboru trasy wózka i awans na stanowisko adiunkta. W ramach działalności dydaktycznej prowadzi zajęcia związane z problematyką menedżersko-ekonomiczną, np.: badania operacyjne, rachunkowość i finanse oraz rachunek kosztów dla inżynierów. W latach 1994-1995 odbyła podyplomowe studia menadżerskie w Szkole Biznesu we Wrocławiu (organizowane przez Central Connecticut State University w USA i Politechnikę Wrocławską) i otrzymała amerykański Certyfikat IBS. W 1995 r. z jej inicjatywy doszło do podpisania umowy pomiędzy Politechniką Krakowską i Central Connecticut State University (USA) i powołania funkcjonującej do dzisiaj  polsko–amerykańskiej Szkoły Biznesu (Institute of Business Studies - IBS) – Studium Podyplomowe Politechniki Krakowskiej. Także w roku 1995 została koordynatorem współpracy międzynarodowej Politechniki Krakowskiej i Central Connecticu State University (USA) w ramach pełnionej funkcji kierownika Studium Podyplomowego Szkoła Biznesu (Institute of Business Studies) w Krakowie – XVII edycji Szkoły. W 1999 r. uczestniczyła w opracowaniu planu i programu studiów interdyscyplinarnego kierunku studiów Zarządzanie i Inżynieria Produkcji na Politechnice Krakowskiej. W latach 2004–2005 była członkiem (z wyboru) Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej oraz w latach 2005-2008 członkiem (z wyboru) Senatu Politechniki Krakowskiej. Brała udział w opracowaniu koncepcji i przygotowaniu projektu Wzmocnienie potencjału dydaktycznego Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej  w programie PO KL. W projekcie tym, realizowanym w latach 2009-2015 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej,  pełni funkcję koordynatora d/s praktyk i staży. W ramach programu PO KL i Szkoły Biznesu była współorganizatorem ponad 20 konferencji naukowo-biznesowych oraz spotkań panelowych z udziałem takich autorytetów jak m.in. Zbigniew Nęcki, Andrzej Wiszniewski, Andrzej Arendarski, Jerzy Mordasiewicz i Andrzej Blikle oraz z Central Connecticut State University: Galligan Christopher, Judd Richard L., Miller John D., Olds Susan, Olson Scott, Parker Walter i Sanders Patricia. Jest autorką i współautorką ponad 60 publikacji polskich i zagranicznych, takich jak m.in.: Szadkowska J.: Activity Based Costing (ABC) Mehod as aTool of Establishing and Control of Production Cost,4  th International Carpathian control Conference (ICCC 2003), High Tatras, Slovak Republic, May 26-29, 2003r., str. 821-824; Szadkowska J.: Koszty i rachunek kosztów jako narzędzie zarządzania przedsiębiorstwem – rentowność klientów Międzynarodowa Konferencja Naukowo-Techniczna: Napędy i Sterowanie Hydrauliczne i Pneumatyczne’2007, Wrocław, 10-12 października 2007, str. 342-353 oraz Chrostowski H., Popczyk Z., Szadkowska J.: Polish, European and global industry of fluid power control in the economic crisis conditions. International Journal of Applied Mechanics and Engineering, vol.15, No.3, 2010, pp.629-636. Uprawia narciarstwo biegowe. Wyróżniona m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Politechniki Krakowskiej i tytułem „Zasłużony dla Stanu Connecticut”.

 

  • Władysław Szadkowski

    Władysław Szadkowski

SZADKOWSKI WŁADYSŁAW, urodzony 21 I 1928 r. w Konopnicy, pow. zborowski (aktualnie Ukraina), syn Kazimierza (żołnierza Legionów) i Zenobii z domu Olender. Naukę w szkole powszechnej przerwała wojna. W czasie wojny rodzina Szadkowskich została zesłana w głąb ZSRR (obwód permski w tajdze syberyjskiej), a po wojnie przeniosła się do Wrocławia. Absolwent Państwowego Gimnazjum (czeladnik ślusarski) i Liceum Mechanicznego we Wrocławiu (technik mechanik) z maturą w 1951 r. Studia I i II stopnia odbył na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej i w 1956 r. uzyskał dyplom magistra inżyniera mechaniki energetyki. Na podstawie nakazu pracy w 1956 r. został zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku technologa w Dziale Głównego Energetyka. W dalszych latach pełnił kolejno funkcje: zastępcy głównego energetyka, głównego energetyka, zastępcy głównego inżyniera ds. utrzymania ruchu i dyrektora Zakładu Utrzymania Ruchu WSK „PZL-Mielec”. Uczestniczył w budowie lub rozbudowie znaczących dla WSK i miasta inwestycji, m.in.: obiektu elektrociepłowni i ciepłowni wraz z sieciami przemysłowymi, stacji elektroenergetycznych wraz z liniami przemysłowymi, obiektu ujęcia wodnego na bazie wód głębinowych w Szydłowcu koło Mielca, stacji sprężarek z instalacją oraz stacji oczyszczania ścieków przemysłowych i sanitarnych. Równocześnie dokształcał się, uzyskując specjalizację zawodową I stopnia w zakresie konstrukcji i projektowania zakładów przemysłowych, kwalifikacje rzeczoznawcy SIMP w zakresie gospodarki energetycznej w przemyśle oraz rzeczoznawcy SEP w zakresie nadawania uprawnień kwalifikacyjnych osobom sprawującym dozór nad eksploatacją urządzeń i wielokrotnie przewodniczył komisjom nadającym  uprawnienia zawodowe w tym zakresie. Opracował kilkanaście wniosków racjonalizatorskich z dziedziny gospodarki elektroenergetycznej, które zostały wdrożone. Od 1967 r. angażował się społecznie w działalność FKS „Stal” Mielec jako członek Zarządu Klubu i wiceprezes ds. piłki nożnej. Brał udział w stworzeniu piłkarzom warunków, które pomogły w osiągnięciu bezprzykładnych sukcesów, m.in. dwukrotnego mistrzostwa Polski (1973, 1976) i wicemistrzostwa w 1975 r. oraz sukcesów w Pucharze Lata i Pucharze UEFA. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką „Zasłużony dla Energetyki” i Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” oraz Nagrodą II stopnia NOT za osiągnięcia w dziedzinie oszczędności paliw i energii (1972) i Nagrodą II stopnia NOT za nowatorskie opracowanie konstrukcji, technologii i wdrożenia obrabiarki zespołowej – gwinciarki (1977).

 

  • Władysław Szady

    Władysław Szady

SZADY WŁADYSŁAW, urodzony 22 VIII 1953 r. w Otmuchowie-Grodkowie, syn Stanisława i Eugenii z domu Sabaj. W latach szkolnych trenował piłkę nożną w „Stali” Mielec (1968-1970). W 1972 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK w Mielcu i został zatrudniony w WSK – W-30 na stanowisku szlifierza. W latach 1974-1976 odbył zasadniczą służbę wojskową i ukończył Szkołę Podoficerską Wojsk Łączności w Świeciu n/Wisłą. W czasie służby wojskowej oddał 2 krwi. Po powrocie do pracy w WSK Mielec został skierowany na W-31, gdzie do 1999 r. pracował jako szlifierz. Po ogłoszeniu upadłości WSK przeszedł do pracy w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu, także na stanowisko szlifierza. W 2005 r. przeszedł na rentę. Od 30 VII 1980 r. do choroby w 2005 r. oddawał honorowo krew i należał do Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza. Łącznie oddał dotąd 37 150 ml krwi. Wyróżniony został m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką HDK I stopnia, Odznaką Zasłużonego HDK I stopnia i Odznaką Honorową PCK III stopnia.

 

  • Jan Szafer

    Jan Szafer

SZAFER JAN, urodzony w 1815 r. w Tarnowie, syn kolonistów austriackich. Uczęszczał do gimnazjum w Cieszynie. W wieku 16 lat uciekł z bursy gimnazjalnej i walczył w powstaniu listopadowym w 1831 r. w pułku konnych strzelców im. S. Małachowskiego korpusu gen. Antonio Girolamo Ramorino. Został ranny pod Iłżą i dostał się do niewoli rosyjskiej, ale uciekł ze szpitala i powrócił do Tarnowa. W latach 1833-1845 służył w armii austriackiej jako oficer pułku huzarów pod dowództwem hr. Ledóchowskiego na Węgrzech. W 1845 r. powrócił do Tarnowa, wziął w dzierżawę majątek Górki nad Wisłą. W porozumieniu z Franciszkiem Wiesiołowskim z Wojsławia uczestniczył w przygotowaniach do powstania narodowego, ale przed jego wybuchem został aresztowany i osadzony w tarnowskim więzieniu. Został skazany na śmierć, ale po ogłoszeniu amnestii w 1848 r. został uwolniony. W 1852 r. wziął w dzierżawę majątek w Trzcianie. W czasie powstania styczniowego 1863 r. pomagał w przygotowaniach oddziałów powstańczych z terenu Galicji, które następnie przerzucano do walk w zaborze rosyjskim. Od 1876 r. pracował w Radzie Powiatowej w Mielcu i m.in. wizytował szkoły ludowe na terenie powiatu mieleckiego, a w latach 80. był członkiem c.k. Powiatowej Komisji Szacunkowej w Mielcu. Zmarł w 1885 r.

 

SZAFER MIECZYSŁAW, urodzony 19 III 1854 r. w Trzcianie, pow. mielecki, syn Jana i Barbary z domu Woll. Uczył się w Tarnowie, Szkole Technicznej we Lwowie i Instytucie Technicznym w Krakowie, a następnie studiował architekturę w Monachium (1875-1878). W latach 1879-1882 pracował w prywatnym biurze inżyniera i budowniczego guberni warszawskiej Józefa Orłowskiego w Warszawie i prowadził budowy różnych obiektów oraz dworu w Łaźniewie w pow. błońskim. W 1882 r. podjął pracę w biurze technicznym w Częstochowie i jako główny referent budowlany kierował m.in. budową wielkiej fabryki tkackiej i bielnika w Błesznie koło Częstochowy oraz budową domów robotniczych. W 1885 r. przeniósł się do Sosnowca i projektował m.in. kościół w Zawierciu, teatr w Sosnowcu i różne domy mieszkalne. Okresowo był też agentem Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeniowego w Warszawie, wykonując też plany sytuacyjne obiektów dla celów ubezpieczeniowych. W 1887 r. otrzymał posadę inżyniera Rady Powiatowej w Mielcu i zamieszkał w Mielcu. Korzystając z wsparcia prezesów Rady Powiatowej hr. M. Reya i S. Sękowskiego doprowadził do wybudowania w latach 1887-1914 blisko 150 km dróg na terenie powiatu. Przyczynił się do rozwoju infrastruktury miejskiej oraz ożywienia działalności kulturalnej. Działał w kasynie powiatowym, grał w teatrze amatorskim i brał udział w urządzaniu parku przy kasynie. Zmarł w 1932 r.

 

SZAFER TADEUSZ MIECZYSŁAW, urodzony 28 II 1894 r. w Mielcu. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1913 r. Studiował medycynę we Lwowie, ale na wieść o wojnie przerwał naukę i zgłosił się do Legionów we Lwowie. Zginął w 1915 r. w Konotopach pod Sokalem.

 

SZAFER WŁADYSŁAW, brat Mieczysława, lekarz praktykujący w Mielcu od lat 80. XIX w.  W latach 90. pełnił funkcję lekarza miejskiego.

 

  • Władysław Szafer

    Władysław Szafer

SZAFER WŁADYSŁAW, urodzony 23 VII 1886 r. w Sosnowcu, syn Mieczysława. Dzieciństwo przeżył w Mielcu, gdzie Szaferowie posiadali własną posesję i dom. Tu również ukończył szkołę ludową męską. Absolwent c.k. Gimnazjum w Rzeszowie, maturę zdał w 1905 r. Studiował na Uniwersytecie w Wiedniu u prof. R. Wettsteina (do 1908 r.). Wtedy to napisał pierwszą pracę naukową o gałęziakach Dandeuracemosa, opublikowana w austriackim wydawnictwie naukowym. Pracę tę ukończył w rodzinnym domu w Mielcu, posługując się mikroskopem wypożyczonym od prof. Wettsteina. Studia kontynuował na Uniwersytecie we Lwowie u prof. M. Raciborskiego(1908-1910), uzyskując dyplom doktora filozofii na podstawie pracy Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich. W latach 1910-1912 odbył studia uzupełniające w Wiedniu i Monachium, a w latach 1912-1914 pracował w Wyższej Szkole Lasowej we Lwowie. W I wojnie światowej uczestniczył jako ochotnik w Legionie Wschodnim Józefa Hallera, a po kryzysie przysięgowym skierowano go do pracy w pracowniach bakteriologicznych. W listopadzie 1917 r. został zatrudniony na Uniwersytecie Jagiellońskim jako profesor botaniki i dyrektor Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W latach 1931-1932 był dziekanem Wydziału Filozoficznego UJ, a w latach 1936-1938 sprawował funkcję rektora UJ. Doprowadził do znacznego powiększenia powierzchni Ogrodu Botanicznego i założenia „ogrodu roślin leczniczych”, unowocześnienia urządzeń szklarniowych i uporządkowania grup roślinnych. Przyczynił się do rozwoju takich kierunków badań jak m.in.: florystyka i systematyka roślin, geografia roślin i paleobotanika. Inspirował i organizował liczne wyprawy i wycieczki naukowe dla pracowników (z kraju i zagranicy) i studentów, a plonem tych wypraw były okazy i prace naukowe. Uczestniczył także w kongresach, sympozjach i zjazdach naukowych, m.in. w Tunezji, Czechosłowacji, Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, Holandii i Norwegii. Z prac naukowych tego okresu należy wymienić współautorstwo wielotomowej Flory polskiej (od 1919 r.) i klucza Rośliny polskie (1924, 1953) oraz Życie kwiatów (1928). Był jednym z prekursorów ochrony przyrody. W 1919 r. został wybrany przewodniczącym Państwowej Komisji Ochrony Przyrody i funkcję tę pełnił przez niemal 30 lat. Od 1920 r. redagował periodyk „Ochrona Przyrody”. Także od 1920 r. był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (PAU). Po zajęciu Krakowa przez Niemców, szczęśliwym zbiegiem okoliczności, uniknął aresztowania profesorów UJ (6 XI 1939 r.) i pełnił funkcję rektora tajnego UJ (1942-1945). Został aresztowany, ale śledztwo nie potwierdziło zarzutów. Ponadto energiczne starania żony i licznych przyjaciół doprowadziły do wypuszczenia go z aresztu. Po wojnie przekazał funkcję rektora prof. T. Lehr-Spławińskiemu i zajął się organizacją m.in. Komitetu Botanicznego PAN i Instytutu Botaniki PAN. Był