Litera P

  • Janusz Pacholec

    Janusz Pacholec

PACHOLEC JANUSZ, urodzony 17 III 1953 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Heleny z domu Pawelec. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1974 r. został zatrudniony w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. W 1976 r. przeniósł się do WSK Mielec. W latach 1981-1986 pełnił funkcję sekretarza ds. kultury Zarządu Wojewódzkiego ZSMP w Rzeszowie, a w latach 1986-1989 pracował w KW PZPR w Rzeszowie. W 1986 r. ukończył studia na Akademii Nauk Społecznych w Warszawie i uzyskał tytuł magistra ekonomii. W latach 1989-1997 był nauczycielem w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu. W tym czasie uzyskał licencjat z historii w WSP Rzeszów (1996). Od 1997 r. jest nauczycielem Liceum Technicznego w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Dużo czasu poświęcał działalności społecznej. W latach 1968-1989 należał do ZHP. Był uczestnikiem i organizatorem wielu form działalności artystycznej. Wielokrotnie pełnił funkcję oboźnego letnich obozów harcerskich. Drugą pasją życiową był teatr. W latach 60. i 70. występował w kabarecie w mieleckim Klubie „Podgórze”, a w latach 1972-1981 w Teatrze „Maska” Zakładowego Domu Kultury (później Robotniczego Centrum Kultury). Grał m.in. w sztukach: Ludzie z lasu, Igraszki z diabłem, Dekret i Czyżby (główna rola) oraz w kabarecie „U Ikarków”. W 1998 r. został wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencję 1998–2002 i pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Kultury, Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki. W 2009 r. przeszedł na emeryturę. Jest wykładowcą w Mieleckiej Szkole Biznesu. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Złoty „Za Długoletnią Służbę”. Od 2013 r. występuje w Teatrze Rozmaitości Domu Kultury SCK w Mielcu (Dziewczyny z pomysłem, Damy i huzary, Rozmowy przy wyrębie lasu).

 

  • Waldemar Pacholec

    Waldemar Pacholec

PACHOLEC WALDEMAR KAZIMIERZ, urodzony 29 III 1957 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Heleny z domu Pawelec. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach ukończył w 1982 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka. Uczestniczył w zespołowej pracy dyplomowej, opracowując „System telewizji przemysłowej w Zespole Szkół Hotelarskich w Zakopanem” i montując go w tej instytucji. W latach 1982-1983 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy. Od IX 1983 r. do IX 1993 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” jako kierownik sekcji obsługi sprzętu komputerowego. 1 IX 1993 r. podjął pracę w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu jako nauczyciel przedmiotów elektrycznych, a później także informatycznych. Ukończył studia podyplomowe z zakresu informatyki na Politechnice Warszawskiej (2002) i studia podyplomowe z zakresu zarządzania oświatą w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (2004). Od 1999 r. pracuje w WSGiZ w Mielcu, najpierw jako kanclerz, a następnie dyrektor administracyjny. Poza pracą zawodową od wielu lat angażuje się w działalność spółdzielczą i samorządową. W czasie studiów działał w samorządzie osiedla studenckiego. Od 1984 r. udziela się w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej, m.in. jako członek Społecznej Komisji Mieszkaniowej (do 1990), członek Rady Nadzorczej (1989-1990), przewodniczący Komisji Rewizyjnej (1990-1994) i przewodniczący Rady Nadzorczej (od 1994 r. i nadal). Równocześnie od 1990 r. jest członkiem Rady Osiedla Smoczka. W 2002 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2002-2006 i pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tej Rady. Od 2008 r. pracuje na stanowisku dyrektora administracyjnego Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (aktualnie WSGZ w Krakowie Wydział Ekonomiczny w Mielcu). W wyborach samorządowych w 2010 r. został wybrany do Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2010-2014.

 

PACOSSY JAKUB (ksiądz), proboszcz parafii mieleckiej, wzmiankowany w 1446 r.

 

PACZOS BARBARA, urodzona 22 IV 1960 r. w Zwierzyńcu koło Zamościa, córka Zbigniewa i Janiny z domu Pośnik. Absolwentka Technikum Przemysłu Drzewnego. Treningi sportowe rozpoczęła w szkole podstawowej w SKS Zwierzyniec (czwórbój lekkoatletyczny). Startowała też w biegach narciarskich i m.in. w czasie IMS w Dusznikach (1975) zajęła 6. miejsce w biatlonie, a w 1978 r. wywalczyła 2. miejsce w narciarskim „Biegu Piastów” w Jakuszycach. Z powodu słabych warunków śniegowych na Zamojszczyźnie zrezygnowała z narciarstwa wyczynowego i jako zawodniczka „Unii” Hrubieszów zaczęła startować w biegach długich, półmaratonach i maratonach. W pierwszym maratonie (Otwock, 1983) uplasowała się na 3. miejscu, a w 1984 r. zajęła 2. miejsce w Maratonie Pokoju i została powołana do kadry narodowej. Także w 1984 r. przeniosła się do I–ligowej „Stali” Mielec i była jedną z jej najważniejszych zawodniczek. W mistrzostwach Polski wielokrotnie plasowała się na czołowych miejscach. Jako reprezentantka Polski startowała m.in. w maratonie w Berlinie Zachodnim, Szeged (Węgry, 6. miejsce), Tubizie (Belgia, 3. miejsce) i Jokohamie (1987), gdzie była członkinią sztafety maratońskiej. Ustanowiła następujące rekordy życiowe: 5 000 m – 16:54.19 (1986, Grudziądz), 10 000 m – 34:57.42 (1987, Sopot), maraton – 2:42:34 (1986, Dębno, klasa mistrzowska). W 1989 r. zakończyła wyczynową karierę zawodniczą i podjęła pracę zawodową. Nie zrezygnowała jednak całkowicie z biegania i startowała po kilka razy w roku w krajowych biegach ulicznych, zajmując najczęściej 2. miejsce (za najlepszą w kraju Izabelą Zatorską). W latach 1997-1999 zdobyła trzykrotnie  mistrzostwo Polski w kategorii weteranów w półmaratonie. W 2000 r. wzięła udział w Maratonie Millenijnym w Rzymie. Duży sukces odniosła w 2002 r., zdobywając na VI Mistrzostwach Świata Biegaczy Weteranów w Riccione (Włochy) brązowy medal w biegu na 10 km i brązowy w zespołowym crossie 3 x 4 km.

 

  • Józef Pado

    Józef Pado

PADO JÓZEF, urodzony 1 XII 1938 r. w Wysokiej Głogowskiej, syn Jana i Stefanii z domu Pokrywka. Absolwent Technikum Rachunkowości Rolnej w Wysokiej, pow. Łańcut, maturę zdał w 1957 r. W 1960 r. ukończył Oficerską Szkołę Artylerii Przeciwlotniczej, uzyskując stopień podchorążego. Podjął służbę zawodową w Wojsku Polskim i pełnił funkcję dowódcy pododdziału w Wojskach Lądowych Warszawskiego Okręgu Wojskowego (1960-1970). W 1973 r. ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Warszawie i został skierowany do Sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W 1974 r. mianowano go szefem sztabu pułku 1 WDZ w Modlinie, a w 1975 r. został dowódcą pułku artylerii przeciwlotniczej 1 WDZ w Modlinie. W 1979 r. przeniesiono go na stanowisko dowódcy pułku rakiet przeciwlotniczych w Gołdapi i funkcję tę pełnił do 1987 r. W latach 1987-1997 był komendantem Wojskowej Komendy Uzupełnień w Mielcu, a następnie w stopniu pułkownika dyplomowanego przeszedł na emeryturę i odpowiadał za sprawy militaryzacyjne Nadleśnictwa Mielec. Poza pracą zawodową udzielał się w organizacjach społecznych, m.in. w Lidze Obrony Kraju (1963 r.), Kole Łowieckim „Knieja” (od 1980 r.) i Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych (od 1997). Od 2003 r. do 2005 r. pełnił funkcje wiceprezesa ZM LOK w Mielcu i kierownika Ośrodka Szkolenia Kierowców przy LOK w Mielcu. Z znaczącym stopniu przyczynił się do ożywienia jego działalności oraz gruntownej modernizacji strzelnicy LOK i rozwoju strzelectwa w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi oraz wieloma odznaczeniami resortowymi MON, MSW i LOK. Wyróżniony m.in. Brązową Odznaką „Za Zasługi dla ZŻWP”.

 

  • Marek Paduch

    Marek Paduch

PADUCH MAREK ADAM, urodzony 13 XII 1965 r. w Mielcu, syn Zenona i Jadwigi z Sobolewskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1984 r. Studiował filologię angielską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu  (w 1995 r. uzyskał tytuł magistra) i filologię rosyjską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie (w 1989 r. mgr). Od roku szkolnego 1993/1994 został zatrudniony w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu jako nauczyciel języka angielskiego. Ponadto jest wykładowcą języka angielskiego w Zakładzie Filologii Angielskiej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Tarnowie (od 1999 r.) i Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych w Mielcu (od 2004 r.). Od 1994 r. uczestniczy w konferencjach i sympozjach językowych w kraju i za granicą, m.in. na Uniwersytecie Kent i Manchester (Wielka Brytania). Brał udział w pracach nad formowaniem nowej matury z języka angielskiego, współpracując z OKE w Krakowie (od 1995 r.). Jest autorem publikacji naukowych z dziedziny lingwistyki kognitywnej: Metaphorical Awareness of the Native Speakres of English in the Conceptualisation of Happiness(2000), The Word and its Dictionary and Encyclopaedic Definitions (2001) i The Cognitive Approach to the Problem of Meaning (2003), wydanych przez Uniwersytet Rzeszowski. Jest inicjatorem i prowadzącym wielu międzynarodowych projektów edukacyjno-kulturowych dla nauczycieli i młodzieży w ramach programów Unii Europejskiej „Socrates-Comenius” i „Młodzież” oraz programu rządu norweskiego „Linking up for Mibility in Europe” w ramach programu „Leonardo da Vinci”. Od 1999 r. prowadzi współpracę ze szkołami w Norwegii, Francji, Portugalii, Rumunii i Włoszech, organizując wymiany młodzieżowe dla uczniów oraz wizyty studyjne dla nauczycieli, a od 2001 r. uczestniczy w organizowaniu współpracy pomiędzy duńskim klubem pływackim WestSwim Esbjerg i klubem pływackim MKS „Ikar” Mielec. Odbywa studia doktoranckie na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego w zakresie językoznawstwa. Wygłosił gościnnie (w języku angielskim) referat naukowy na Uniwersytecie Rzymskim La Sapienza w Rzymie nt. Pojęcie szczęścia w kulturze amerykańskiej i polskiej z perspektywy komunikacji międzykulturowej.

 

  • Andrzej Padwiński

    Andrzej Padwiński

PADWIŃSKI ANDRZEJ MAREK, urodzony 21 IV 1956 r. w Cyrance (później osiedle w Mielcu), syn Tadeusza i Teresy z domu Sokół. Uczęszczał do Technikum Elektrycznego, a później do Technikum Mechanicznego (specjalność: budowa płatowców) i w 1982 r. zdał maturę. Od 1968 r. trenował piłkę nożną w Stali Mielec pod kierunkiem H. Tobolika, T. Płanety i H. Noworyty. Powoływano go do kadry narodowej juniorów. W 1974 r. został zatrudniony w WSK Mielec z oddelegowaniem do FKS Stal. W latach 1974-1976 występował w I zespole Stali Mielec (1975 – wicemistrz Polski, 1976 – mistrz Polski). W młodzieżowej reprezentacji U-21 Polski rozegrał 4 mecze (Turniej o puchar Księcia Następcy Tronu w Iranie, 17-22 II 1976 r.). W 1976 r. przeniósł się do II–ligowej Stali Stalowa Wola (zatrudnienie w Hucie Stalowa Wola), od 1978 r. grał w II–ligowej Pogoni Szczecin (Zarząd Portu Szczecin), a w latach 1981-1982 występował w II–ligowej Koronie Kielce (Fabryka Łożysk Tocznych Iskra Kielce). W 1982 r. powrócił do Stali Mielec (WSK „PZL–Mielec”) i w jej barwach zakończył karierę wyczynową w 1985 r. Był prekursorem zapisu obrazu w technice video w Mielcu. W 1984 r. zorganizował (wspólnie z Krzysztofem Adamczykiem) w kawiarni „Melodia” (później „Odyseja 2000”) pierwszy w Mielcu publiczny pokaz możliwości technicznych aparatury video dla videodyskoteki (teledyski). W 1985 r. założył firmę EDA – VIDEO i jako pierwszy w Mielcu (jeden z dwóch pierwszych w województwie rzeszowskim) uzyskał zezwolenie na „dokonywanie elektronicznego zapisu obrazu i dźwięku oraz odtwarzanie metodą magnetowidową zapisu własnej produkcji”. Wykonał pierwsze nagrania video do mieleckiej miejskiej wideoteki: „Dożynki Wojewódzkie–Mielec 1986” i „Mielec na początku 1987 r.” oraz szereg innych w następnych latach. Wykonywał m.in. filmy reklamowe dla firm w Mielcu i w innych miastach oraz nagrywał uroczystości i imprezy okolicznościowe. Był jednym z realizatorów filmu video „Mielec”, zrealizowanego w 1997 r. Prowadzona przezeń firma EDA-VIDEO funkcjonowała z dużym powodzeniem. Zmarł 2 II 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Kazimierz Padykuła

    Kazimierz Padykuła

PADYKUŁA KAZIMIERZ, urodzony 8 XI 1950 r. w Złotnikach koło Mielca, syn Stanisława i Janiny z domu Sudek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu (później I LO). Po maturze (1968) pracował w PZZ w Chorzelowie jako stażysta, a następnie inspektor kontroli, skupu i kontraktacji. W latach 1970-1972 odbył służbę wojskową w Marynarce Wojennej. Po powrocie pracował w PKS Mielec (1972-1973) i PZU Mielec (1973). Równocześnie działał społecznie w Związku Młodzieży Wiejskiej, pełniąc funkcje: przewodniczącego koła, przewodniczącego Zarządu Gromadzkiego oraz członka Zarządu Powiatowego i Zarządu Wojewódzkiego. W 1973 r. został zatrudniony w Zarządzie Wojewódzkim ZMW w Rzeszowie i pełnił m.in. funkcję etatowego sekretarza ZP ZMW. Studiował na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1979 r. uzyskał tytuł inżyniera. W 1978 r. został zastępcą dyrektora ds. technicznych Spółdzielni Usług Rolniczych w Czerminie, a od 1980 r. do 1997 r. pełnił funkcję prezesa Zarządu SUR. W tym okresie doprowadził do gruntownej modernizacji zakładów oraz wybudowania nowych obiektów produkcyjnych i administracyjnych. Wprowadził nowoczesne technologie spawania tworzyw i metali lekkich. Uzyskał certyfikat uprawniający do montażu zespołów samolotu An-2 i „Dromader”, co było podstawą do ponad 10–letniej kooperacji z WSK „PZL-Mielec”. (Certyfikat ten został rozszerzony na uprawnienia remontowe, otwierając drogę do wykonywania napraw skrzydeł i zespołów usterzenia, głównie dla Zakładów Usług Agrolotniczych.) W 1997 r. przeszedł na stanowisko dyrektora Zakładu „Formaplan Polska Sp. z o.o.” w Czerminie, a od 1999 r. jest dyrektorem i członkiem Zarządu „Formaplan Mielec Sp. z o.o.” – firmy mającej siedzibę w SSE EURO-PARK MIELEC. Doprowadził do wybudowania nowoczesnego zakładu oraz uruchomienia produkcji mebli z drewna litego (głównym odbiorcą jest szwedzki koncern IKEA), a także uzyskania Certyfikatu ISO 9001 i Nagrody „Fair Play” przez 4 kolejne lata (2001-2004). Wyróżniony m.in.: Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Brązowym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa. Funkcję dyrektora i członka Zarządu Formaplan Mielec Sp. z o.o. pełnił do 2011 r.

 

  • Sabina Padykuła

    Sabina Padykuła

PADYKUŁA SABINA MARIA, urodzona 7 I 1958 r. w Mielcu, córka Władysława i Zofii z domu Buława. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1977 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie ukończyła w 1983 r., uzyskując tytuł lekarza medycyny. W latach 1983-2000 pracowała w Szpitalu Rejonowym (Powiatowym) w Mielcu jako lekarz stażysta (1983-1984), młodszy asystent i asystent na Oddziale Chorób Wewnętrznych (1984-1990) oraz jako asystent, starszy asystent i zastępca ordynatora na Oddziale Gruźlicy i Chorób (1991-2000). Równolegle (od 1989 r. do 2000 r.) pracowała w Pracowni Ultrasonograficznej, a od 2001 r. jest kierownikiem Poradni Gruźlicy i Chorób Płuc w tym szpitalu. W międzyczasie uzyskała I stopień specjalizacji z zakresu chorób wewnętrznych (Szpital Wojewódzki w Rzeszowie, 1989) i II stopień z zakresu chorób płuc (Akademia Medyczna w Krakowie, 1996). W 2001 r. była współzałożycielką Niepublicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej INTER-MED i SONO-MED w Mielcu przy ul. Pisarka 1 B i jest ich współwłaścicielką. Jako lekarz specjalista wykonuje badania USG: jamy brzusznej, tarczycy, szyi, sutków, węzłów chłonnych, ślinianek i przepływów w naczyniach szyjnych. W 2004 r. uzyskała stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy Ocena własnej ultrasonograficznej metody obliczania objętości płynu w jamie opłucnej na Akademii Medycznej w Warszawie. Należy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Alergologicznego, Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumologicznego i Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego, w którym od 2000 r. pełni funkcję członka Krajowej Komisji Rewizyjnej.

 

  • Stanisław Padykuła

    Stanisław Padykuła

PADYKUŁA STANISŁAW, urodził się 6 V 1946 r. w Mielcu, syn Józefa i Teofili z domu Biernat. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu (specjalność: urządzenia chłodnicze w przemyśle), maturę zdał w 1965 r. W okresie szkolnym zajmował się modelarstwem oraz przez pewien czas należał do ZHP (12. Męska Drużyna im. Dywizjonu 303). Trenował koszykówkę i grał w zespole Stali Mielec (liga międzywojewódzka). W 1973 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w zakresie mechaniki (specjalność: obrabiarki, narzędzia i technologia budowy maszyn) i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Od 30 VIIII 1965 r. pracował w WSK PZL-Mielec, m.in. na stanowiskach: starszego technologa, samodzielnego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika Działu Planowania Technologicznego, kierownika Działu Obsługi Informatycznej i kierownika działu koordynującego uruchomieniem produkcji samolotu M-18 „Dromader”. W latach 1974-1979 uczestniczył w pracach Grupy Roboczej Stałej Komisji Maszynowej przy Radzie Wzajemnej Pomocy Gospodarczej jako delegat ZPLiS w dziedzinie transportu chłodniczego i izotermicznego. W 1981 r. zapisał się do powstającego w WSK NSZZ „Solidarność”, ale nie pełnił w nim żadnych funkcji. Był też członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu i w późniejszych latach jako wiceprezes był jednym z jego najaktywniejszych działaczy. Także w 1981 r. został wybrany przewodniczącym Rady Pracowniczej Przedsiębiorstwa. Uczestniczył też w pracach Organizacji Zakładowych NSZZ „Solidarność” Wiodących Zakładów Pracy (tzw. „Sieć”), dotyczących m.in.: przygotowywanych nowych ustaw o przedsiębiorstwie i samorządzie robotniczym oraz programu reform systemu gospodarczego. W latach 80. pracował na stanowiskach: kierownika pracowni, kierownika sekcji, technologa prowadzącego i asystenta dyrektora naczelnego ds. współpracy z Sejmem i Rządem RP (do 22 I 1991 r.). W latach 1982-1988 brał udział w opracowaniu projektów i dokumentacji eksploatacyjnej oraz koordynacji opracowań i wdrożeń systemów informatycznych w zakresie technicznego przygotowania produkcji lotniczej. Był autorem 6 projektów racjonalizatorskich. Należał do SIMP. Ukończył szereg kursów specjalistycznych. Poza pracą zawodową w latach 70. i 80. angażował się społecznie w działalność Rady Spółdzielni Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej i Komitetu Osiedla MSM im. M. Kopernika. W wyborach 4 VI 1989 r. jako kandydat Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” został posłem na Sejm PRL X kadencji (tzw. „kontraktowy”) i aktywnie uczestniczył w zapoczątkowaniu głębokich przemian ustrojowych państwa. Brał udział w pracach Komisji Systemu Gospodarczego Przemysłu i Budownictwa; Komisji ds. Samorządu Terytorialnego i Gospodarki Komunalnej; Nadzwyczajnej Komisji do Rozpatrywania Ustaw o Samorządzie Terytorialnym (przewodniczył Podkomisji ds. Ordynacji Wyborczej) oraz Komisji ds. Reprywatyzacji Przedsiębiorstw Państwowych. 23 I 1991 r. został mianowany podsekretarzem stanu (wiceministrem) w Ministerstwie Przemysłu (później Ministerstwo Przemysłu i Handlu) i z krótką przerwą pracował na tym stanowisku do 31 XII 1996 r. Od 1 I 1997 r. pełnił funkcję wiceprezesa Agencji Rozwoju Przemysłu w Warszawie. Utrzymywał stały kontakt z Mielcem, m.in. wspierał procesy restrukturyzacyjne w WSK „PZL-Mielec” oraz przyczynił się do powstania i rozwoju SSE EURO-PARK MIELEC. W latach 1990–1997 był prezesem mieleckiej Fundacji S.O.S. „Życie”. Zginął 12 VII 2001 r. w katastrofie samolotu M28 „Skytruck”, wyprodukowanego w Mielcu, na lotnisku w Puerto Cabello (Wenezuela), gdzie przebywał z misją techniczno–handlową. (Specjalna komisja ustaliła, że wypadek spowodował pilot wenezuelski.) Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim OOP. Spoczywa na cmentarzu w Wilanowie w Warszawie. W 2005 r. Rada Miejska w Mielcu nadała jego imię nowo wybudowanej ulicy. (Szerzej w kolejnym haśle.) 

 

PADYKUŁY STANISŁAWA (ULICA), ulica miejska na osiedlu Cyranka, jedna z najmłodszych ulic w Mielcu. Jest przedłużeniem ul. Wojska Polskiego i biegnie od ul. Cyranowskiej, przez cyranowskie pola, do ronda na ul. H. Sienkiewicza. Dochodzą doń ulice: Orla, H. Boguszewskiej, Modelarska i Kazimierza Jagiellończyka. Jej budowę zakończono w 2005 r. w ramach realizacji programu tzw. małej obwodnicy, którego celem było wyprowadzenie ciężkiego ruchu kołowego, związanego z SSE EURO-PARK MIELEC, poza centralne osiedla mieszkaniowe Mielca. Ma 1 322 m długości. Posiada asfaltową nawierzchnię, chodnik i ścieżkę rowerową.

 

  • Marek Pająk

    Marek Pająk

PAJĄK MAREK WITOLD, urodzony 4 IX 1962 r. w Mielcu, syn Witolda i Elżbiety z Wierzbickich. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1981 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i w 1988 r. otrzymał tytuł lekarza medycyny. W tym roku podjął pracę w Szpitalu Rejonowym w Mielcu, przez rok jako lekarz stażysta, a następnie jako młodszy asystent na Oddziale Ginekologiczno-Położniczym. Równocześnie pracował w Przemysłowym ZOZ w WSK „PZL-Mielec”. W 1995 r. uzyskał I stopień specjalizacji, a w 1999 r. – II stopień specjalizacji z ginekologii i położnictwa. Do 2005 r. pracował jako starszy asystent. 15 III 2005 r. został zastępcą ordynatora Oddziału Ginekologiczno-Położniczego, a od 5 X 2007 r. powierzono mu pełnienie obowiązków ordynatora tego oddziału. Opublikował dwie prace naukowe w czasopismach medycznych. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Uczestniczył w licznych szkoleniach, kursach i zjazdach naukowych z zakresu ginekologii i położnictwa. Funkcję ordynatora pełnił do 2011 r.

 

  • Witold Pająk

    Witold Pająk

PAJĄK WITOLD ADOLF, urodzony 4 IX 1936 r. w Ostrowie koło Przemyśla, syn Adolfa i Eugenii z domu Wołos. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Przemyślu, maturę zdał w 1954 r. Studiował na Wydziale Morskim Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie i w 1959 r. uzyskał tytuł magistra nauk ekonomicznych. Od 1 II 1959 r. do 31 XII 1960 r. pracował w Stoczni Gdańskiej jako ekonomista, a następnie od 15 II 1961 r. do 31 XII 1961 r. w Urzędzie Celnym w Przemyślu–Żurawicy jako rewizor celny. 1 I 1962 r. został zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku starszego ekonomisty, a następnie mianowano go kierownikiem sekcji w Dziale Planowania Inwestycji. Równocześnie od 1962 r. był stałym współpracownikiem i piszącym członkiem kolegium redakcyjnego „Głosu Załogi”. Ponadto w latach 60. pracował jako nauczyciel ekonomii politycznej (w niepełnym wymiarze godzin) w Technikum Elektrycznym w Mielcu. W 1968 r. ukończył roczny Kurs Ekonomiki Inwestycji PTE w Warszawie.  1 II 1972 r. powierzono mu funkcję redaktora naczelnego gazety zakładowej WSK „Głos Załogi” i sprawował ją do odwołania (1 VI 1982 r.). Do 31 V 1991 r. pracował jako redaktor. Od 1 VI do 30 IX 1991 r. pełnił obowiązki redaktora naczelnego tygodnika „Głos Mielecki” i radiostudia WSK „PZL-Mielec, a następnie powrócił na stanowisko redaktora. W pracy dziennikarskiej zajmował się głównie problemami ekonomicznymi. Był też współautorem opracowania Powiat mielecki w XXX-leciu PRL, Mielec 1974 oraz książek: Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Mielec. Historia – dorobek – perspektywy 1938 – 1978, Mielec 1978, 40 lat Aeroklubu Mieleckiego, Mielec 1986 i artykułu Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego PZL – Mielec w Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu, t. 2 pod red. Feliksa Kiryka, Mielec 1988. Otrzymał kilka nagród związkowych oraz Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za popularyzację problematyki poprawy efektywności gospodarowania. Należał do PTE i SDP. Posiadał stopień podporucznika rezerwy. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Z dniem 30 IV 1993 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Zmarł 16 XI 1993 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Michał Pajor

    Michał Pajor

PAJOR MICHAŁ, urzędnik skarbowy, oficer armii austriackiej. Pracował m.in. w urzędach skarbowych w Krakowie, Strzyżowie i od 1907 r. w Mielcu, gdzie pełnił funkcję komisarza skarbowego. Był jednym z wybitniejszych działaczy niepodległościowych w Mielcu. W latach 1909-1912 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Od 1912 r. tworzył konspiracyjne Polskie Drużyny Sokole (Strzeleckie) w powiecie mieleckim i organizował ich szkolenie wojskowe. (Wizytował je w 1913 r. w lesie cyranowskim Józef Piłsudski.) 26 VIII 1914 r. powierzono mu funkcję komisarza wojskowego Powiatowego Komitetu Narodowego w Mielcu. Był jednym z głównych organizatorów wysłania całkowicie wyposażonych trzech grup ochotników z Mielca i powiatu mieleckiego do Legionów Polskich w Krakowie. Po zaniechaniu działalności PKN  w czasie działań wojennych na ziemi mieleckiej (30 IX 1914 r. – 11 V 1915 r.) M. Pajor był inicjatorem wznowienia działalności PKN bezpośrednio po odejściu frontu na wschód (V 1915 r.). Pełnił też funkcję delegata Departamentu Wojskowego NKN na teren powiatu mieleckiego aż do rozwiązania NKN (15 X 1917 r.). Wspólnie ze Stanisławem Łojasiewiczem doprowadził do powstania Koła Pracy Narodowej Kobiet w Mielcu. W 1921 r. przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował w Izbie Skarbowej. Zmarł 10 VI 1928 r. Spoczywa na jednym z krakowskich cmentarzy. 

 

  • Dawid Pakłos

    Dawid Pakłos

PAKŁOS DAWID EUGENIUSZ, urodzony 19 IX 1984 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Heleny z domu Prorok. Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego w ramach Centrum Kształcenia Ustawicznego w Mielcu, maturę zdał w 2003 r. Pracował w firmach mieleckiej SSE: Lear C. i Kamax. Studiuje na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie. Od 2002 r. uczestniczy w turniejach w komputerowych grach strategicznych 1 vs 1 i 2 vs 2, odnosząc duże sukcesy. Większe z nich to: * 2002 – 3. miejsce w Europejskim Turnieju w Rymarov (Czechy), * 2003 – 3. i 1. m. w Krakowie, 2 x 2. m. w Lublinie i 2. m. w Kielcach (Targi Kieleckie Games EXPO), * 2004 – 1. m. w Warszawie (25 IV, mistrz Polski), 2. m. w Warszawie, * 2005 – 2. m. w Częstochowie, 1. m. w Pradze (23 – 26 VI, PG Challenge). Był reprezentantem Polski w grach 1 vs 1 i 2 vs 2.

 

  • Anna Pakuła Sacharczuk

    Anna Pakuła Sacharczuk

PAKUŁA-SACHARCZUK ANNA, urodzona 10 VIII 1956 r. w Płońsku, córka Tadeusza i Krystyny. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1975 r. Uczestniczyła z powodzeniem w ogólnopolskich konkursach recytatorskich. Występowała w Teatrze Poezji „Kaliope” przy Osiedlowym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim ukończyła w 1983 r. uzyskując tytuł magistra. W czasie studiów działała wśród wydawców Niezależnego Pisma Młodych Katolików „Spotkania” oraz organizowała ogólnopolskie Tygodnie Filozoficzne i Tygodnie Eklezjologiczne, a także inicjowała i organizowała wyjazdy na Europejskie Spotkania Młodych Wspólnoty Taize. W latach 1983-1991 pełniła funkcję kierownika Spółdzielczego Domu Kultury MSM w Mielcu, a następnie pracowała w Osiedlowym Domu Kultury Spółdzielni Mieszkaniowej „Nowe Miasto” w Rzeszowie. Wykładała filozofię człowieka w Instytucie Edukacji Narodowej. W latach 1989-1991 brała udział w tworzeniu wolnej prasy i pracowała jako dziennikarz w tygodniku „San” Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność”. Została członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i brała udział w redakcji nowego statutu SDP. W latach 1991-2005 pracowała w Urzędzie Miasta Rzeszowa – najpierw na stanowisku dyrektora Wydziału Edukacji, Kultury, Sportu i Rekreacji (1991-1999), a następnie jako inspektor w Biurze Prasowym (1999-2005). Wstąpiła do partii Prawo i Sprawiedliwość i z jej listy w 2005 r. została wybrana posłem na Sejm RP (kadencja skrócona 2005-2007). Pracowała w sejmowej Komisji Polityki Społecznej oraz Kultury i Środków Przekazu. Jest członkiem Rady Programowej Centrum Dialogu Międzykulturowego. Inicjowała i realizowała liczne programy i akcje społeczne, m.in.: Samorządowy Konkurs Nastolatków „8 Wspaniałych”, program „Dialog” (integracja społeczności lokalnych, poprawa bezpieczeństwa na rzeszowskich osiedlach), Młodzieżową Akademię Lidera MAL i „Mikołajki – młodzi dzieciom”. Jest współzałożycielką stowarzyszeń i instytucji: Stowarzyszenia na Rzecz Rodzin Wielodzietnych „Rodzina Rodzin”, Towarzystwa Rozwoju Dzieci i Młodzieży „Altum”, Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych CEWOP, Podkarpackiego Forum Pozarządowego PFP, Centrum Wolontariatu, Podkarpackiej Wspólnoty Organizacji Socjalnych POWOS i Podkarpackiego Banku Żywności. Od 2008 r. pracowała jako pełnomocnik zarządu ds. współpracy Samorządu Województwa Podkarpackiego z organizacjami pozarządowymi w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Podkarpackiego. W maju 2008 r. uczestniczyła w wyprawie na Ararat, zorganizowanej przez Klub Dziennikarzy Podróżników przy rzeszowskim oddziale Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W sierpniu 2008 r., na prośbę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zorganizowała (z pomocą darczyńców i wolontariuszy) wakacyjny pobyt na Podkarpaciu dla grupy 86 gruzińskich dzieci z obozu dla uchodźców w Tibilisi, pochodzących głównie ze zburzonego miasta Gori, gdzie trwały działania wojenne. W 2010 r. zdobyła dla Samorządu Województwa Podkarpackiego III nagrodę w międzynarodowym konkursie dla samorządów z krajów Grupy Wyszehradzkiej „About people with people” („O ludziach z ludźmi”). Została zaproszona przez ministra pracy i polityki społecznej jako ekspert do uczestnictwa w programie „Model Współpracy Administracji Publicznej z Organizacjami Pozarządowymi”, i następnie została trenerem w tym programie. Jest pomysłodawcą utworzenia Podkarpackiej Rady ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych i wspiera jej działania. Od 2011 r. pracowała jako główny specjalista w kancelarii Zarządu Województwa Podkarpackiego. W 2011 r. założyła Stowarzyszenie KRIS – Kreatywność, Rozwój, Innowacyjne Społeczeństwo i pracuje społecznie jako jego prezes. W 2013 r. została wybrana przez rzeszowskie organizacje pozarządowe do wojewódzkiej Podkarpackiej Rady Organizacji Pozarządowych. Od 2013 r. pracuje jako główny specjalista w Departamencie Organizacyjnym Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego.

 

  • Tadeusz Pakuła

    Tadeusz Pakuła

PAKUŁA TADEUSZ, urodzony 27 III 1933 r. w miejscowości Rokitno, syn Michała i Zofii z domu Matusik. Ukończył Państwową Szkołę Przemysłową w Zamościu w 1952 r., a następnie studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (kierunek: budowa osprzętu lotniczego), uzyskując w 1956 r. tytuł inżyniera lotnictwa. Od 1 XI 1956 r. do 1990 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” na stanowiskach: technologa w Wydziale 57 (do 1960 r.), zastępcy kierownika Wydziału 57 (1960-1965), kierownika Wydziału 57 (1965-1969), samolotowego pilota doświadczalnego (1969-1973), szefa pilotów, szefa personelu lotniczego, pilota samolotowego-instruktora I klasy i samolotowego pilota doświadczalnego I klasy (1973-1990). Równolegle do pracy zawodowej działał społecznie w Aeroklubie Mieleckim jako pilot instruktor szybowcowy, pilot-instruktor samolotowy, szef wyszkolenia i członek Zarządu (sekretarz). Ponadto należał do Mieleckiego Klubu Seniorów Lotnictwa. Ogółem wylatał około 12 000 godzin na samolotach i około 1 000 godzin na szybowcach. Jako pilot szybowcowy uzyskał międzynarodową odznakę szybowcową z trzema diamentami. Będąc pilotem samolotowym, zdobył licencję pilota samolotowego liniowego z uprawnieniami pilota instruktora samolotowego I klasy oraz pilota doświadczalnego I klasy. Opracował pierwszą w Polsce Instrukcję wykonywania lotów patrolowych oraz lotów połączonych z gaszeniem pożarów. (Po uzgodnieniach w Ministerstwie Komunikacji i wdrożeniu w praktyczną działalność bazy przeciwpożarowej w Gozdnicy – WSK „PZL–Mielec” uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności usługowej w zakresie gaszenia pożarów przy pomocy samolotów w kraju i poza granicami.) Był także autorem Programu szkolenia lotniczego pilotów w zakresie patrolowania i gaszenia pożarów lasów, który po sprawdzeniu w szkoleniu praktycznym pilotów został przez Ministerstwo Komunikacji zalecony do wykorzystywania we wszystkich przedsiębiorstwach lotnictwa gospodarczego, prowadzących działalność przeciwpożarową. Sam uczestniczył w wielu lotach instruktażowych i operacyjnych na samolotach M-18 „Dromader”, połączonych z gaszeniem pożarów lasów, m.in. w Grecji i w Kanadzie. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30–lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką 100–lecia Sportu Polskiego, Odznaką „Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego”, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Aeroklubu PRL” i Pamiątkowym Medalem „Za aktywne uczestnictwo w produkcji samolotów An-2” (nadany przez dwóch ministrów ZSRR) oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1983).

 

PALEJ RAFAŁ, urodzony 16 V 1950 r. w Kłodzku, syn Romana i Ireny z domu Położenko. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (później II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, matura w 1968 r. Po ukończeniu studiów na Wydziale Mechanicznym (kierunek – mechanika stosowana) Politechniki Krakowskiej w Krakowie z tytułem magistra inżyniera, został zatrudniony w 1974 r. w tejże uczelni na Wydziale Mechanicznym w Instytucie Mechaniki i Podstaw Konstrukcji Maszyn. W 1984 r. na podstawie rozprawy Drgania nieliniowe układów mechanicznych poddanych działaniu okresowych sił impulsowych otrzymał na Politechnice Krakowskiej stopień doktora i awans na stanowisko adiunkta, a w 1997 r. uzyskał habilitację (tytuł rozprawy: Dynamika i stateczność aktywnych pneumatycznych układów wibroizolacji). Od 1999 r. do 2002 r. pełnił funkcję prodziekana Wydziału Mechanicznego i w tym czasie (2000 r.) otrzymał tytuł profesora Politechniki Krakowskiej. W 2003 r. przeszedł do Instytutu Informatyki Stosowanej Wydziału Mechanicznego. W latach 2005-2008 sprawował funkcję prorektora ds. dydaktyki Politechniki Krakowskiej. Jest kierownikiem Pracowni Metod Obliczeniowych Instytutu Informatyki Stosowanej oraz członkiem Senatu Politechniki Krakowskiej. W dorobku naukowym ma autorstwo: 2 dysertacji, 2 podręczników akademickich, książki naukowej Zagadnienia własne macierzy w teorii drgań (Kraków 2010), ponad 60 artykułów naukowych i 3 patentów. Jest także promotorem m.in. 3 doktorantów. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i 3 nagrodami Ministra Edukacji Narodowej.

 

  • Roman Palej

    Roman Palej

PALEJ ROMAN, urodzony 14 I 1922 r. w Bitkowie, woj. stanisławowskie (aktualnie Ukraina), syn Andrzeja i Stefanii z domu Matusik. Uzyskał średnie wykształcenie handlowe. W związku w represjami UPA na ludności polskiej i zmianami granic państwowych w 1945 r. przybył do Mielca i został zatrudniony w Zakładach Lotniczych w Mielcu (później WSK Mielec) na stanowisku starszego księgowego, a następnie pełnił funkcje kierownika sekcji, zastępcy głównego księgowego i kierownika działu ekonomicznego. Poza pracą zawodową angażował się społecznie i politycznie, m.in. był przewodniczącym Prezydium Rady Robotniczej „PZL-Mielec”, członkiem Prezydium Związkowej Rady Przedsiębiorstwa WSK i działał w zakładowych strukturach partyjnych. Ponadto przez 7 lat pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego w Liceum Ogólnokształcącym nr 27 (później II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, znacznie przyczyniając się do rozbudowy obiektu szkoły i ufundowania sztandaru dla Liceum. Na emeryturę przeszedł w 1981 r. W latach 1984-1986 był sekretarzem Komitetu Miejskiego PZPR w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1987 r. Zmarł 19 XII 2006 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Kazimierz Paluch

    Kazimierz Paluch

PALUCH KAZIMIERZ, urodzony 16 VIII 1941 r. w Mielcu, syn Stanisława i Władysławy z domu Małys. Po ukończeniu Zasadniczej Szkoły Metalowej w Mielcu w 1957 r. został zatrudniony w WSK (Wydział 33) jako tokarz. W latach 1961-1963 odbył służbę wojskową. Po powrocie do pracy w WSK uzyskał dyplom mistrza w zawodzie tokarz oraz ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu. Od 1968 r. pracował w kontroli jakości, a od 1987 r. jako kalkulator. Należał do SIMP i ZZ Metalowców. Z dniem 31 XII 1997 r. przeszedł na emeryturę. Nie angażował się politycznie. Jego pasją życiową była praca społeczna na rzecz środowiska, w którym mieszkał. Od początku lat 80. pracował w Komitecie Osiedla J. Krasickiego (później Lotników), a niedługo potem został wybrany przewodniczącym Rady Osiedla. Był też przewodniczącym Komisji Inwestycyjnej i członkiem Rady Nadzorczej Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Inspirował i współorganizował wiele przedsięwzięć inwestycyjnych na terenie osiedla, m.in. budowę: Szkół Podstawowych nr 8 i 9, Przedszkola nr 9, Centrum Handlowo-Usługowego, telewizji kablowej i placówek kultury. Był współorganizatorem osiedlowych imprez kulturalno-rekreacyjnych i czynów społecznych na rzecz osiedla. Pełnił też kilka innych funkcji społecznych, był m.in.: przewodniczącym Komitetu Rodzicielskiego Szkoły Podstawowej nr 8, działaczem Pracowniczych Ogrodów Działkowych, PSS „Społem” i TPD. Z wielkim zaangażowaniem i konsekwencją występował w sprawach osiedla Lotników na sesjach Miejskiej Rady Narodowej, a później – Rady Miejskiej w Mielcu. Został wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej na kadencje 1984-1988 i 1988-1992 (skróconą w 1990 r.) oraz radnym Rady Miejskiej na kadencje 1994-1998 i 1998-2002. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tejże Rady. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Honorową Odznaką Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działkowiec” i Odznaką TPD „Przyjaciel Dziecka”. Zmarł 5 VII 1999 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Stanisław Paluchowski

    Stanisław Paluchowski

PALUCHOWSKI STANISŁAW, urodzony 15 III 1879 r. w Woli Pławskiej, powiat mielecki, syn Tomasza i Katarzyny z domu Żelazko. Absolwent c.k. Gimnazjum w Tarnowie, maturę zdał (z wyróżnieniem) w 1899 r. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1899-1901), a następnie ukończył studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1905 r.). Po studiach złożył egzamin nauczycielski i został uprawniony do nauczania języka polskiego i filologii klasycznej (łacina, greka) w gimnazjach i szkołach realnych. Pracę nauczycielską rozpoczął w Państwowym Gimnazjum w Stryju, a następnie uczył jako profesor gimnazjalny w Gimnazjum im. S. Staszica we Lwowie. Uczestniczył w I wojnie światowej w 40 pułku piechoty armii austriackiej (5 VIII 1914 r. – 17 XII 1915 r.) i powrócił do szkolnictwa. W 1923 r. mianowano go dyrektorem Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Krzemieńcu i pełnił tę funkcję do 1927 r. Ponadto w latach 1924-1926 był członkiem Prezydium Liceum Krzemienieckiego i sprawował funkcję wizytatora Liceum Krzemienieckiego. W 1927 r. został przeniesiony do Nieszawy na stanowisko dyrektora Państwowego Seminarium Nauczycielskiego im. Władysława Jagiełły. W 1935 r. zrezygnował z tej funkcji i z powodu ważnych względów rodzinnych przeniósł się do Torunia, gdzie do 1939 r. był dyrektorem Prywatnego Gimnazjum Męskiego. W 1940 r. został wysiedlony przez Niemców z Torunia i wraz z żoną i córką przybył do Mielca. Tu włączył się do tajnego nauczania i był m.in. członkiem komisji egzaminacyjnej w zakresie szkoły średniej. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej pracował jako nauczyciel kontraktowy w Państwowym Gimnazjum i Liceum Administracyjno-Handlowym w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1938) i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” (1938). Zmarł 2 II 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PAŁACYK OBORSKICH, reprezentacyjny obiekt zabytkowy Gminy Miejskiej Mielec, usytuowany przy ul. Legionów 73, siedziba główna Muzeum Regionalnego. W 1891 r. hrabia Wacław Oborski i jego żona Konstancja z Wołowskich zakupili u żydowskiej rodziny Nuty i Serli Grossów zespół dworsko-parkowy w Mielcu oraz tzw. dobra mieleckie (m.in. na terenie Mielca, Cyranki i Smoczki). Dotychczas istniejący dwór, zbudowany przez Pieniążków na przełomie XVIII i XIX w. nad brzegiem Wisłoki, nie odpowiadał aspiracjom nowych właścicieli, toteż postanowili go rozbudować i zmodernizować. Projekt zlecono Kazimierzowi Hołubowiczowi – architektowi z Rzeszowa, a wykonawstwo prac budowlanych – Franciszkowi Bigo z Mielca. W pierwszym etapie prac, trwającym do jesieni 1905 r., zburzono część dworu od strony wschodniej i zbudowano pałacyk. W drugiej kolejności planowano modernizację pozostałej (zachodniej) części dworu, ale mimo intensywnych starań hr. W. Oborskiego – K. Hołubowicz (z nieznanych przyczyn) nie wykonał projektu i ostatecznie ta część obiektu pozostała bez większych zmian. Oddany do użytku pałacyk, a zwłaszcza jego fronton, przedstawiał się imponująco i klasą dorównywał modnym wówczas w Galicji reprezentacyjnym willom – pałacykom, budowanym w parkach i ogrodach. Zbudowany został z cegły na kamiennym fundamencie i otynkowany. Składał się z czterech różnych części, dwóch jednopiętrowych (po bokach) i dwóch parterowych (w środku), przykrytych dachami o różnych kształtach i różną dachówką. Całość harmonizowała jednak ze sobą i od początku istnienia była przedmiotem powszechnego podziwu. Lewa część piętrowa posiadała pięcioboczną werandę z balkonem na górze i dach siodłowy z trójbocznym daszkiem nad balkonem. Lewa część środkowa (parterowa) została nieco cofnięta, a przed nią, pod dachem urządzono taras ze schodami. Dominantą prawej części środkowej uczyniono duże okno. Prawa część piętrowa, niby wieża, miała wysoki i stromy czworoboczny dach z nieco uniesionymi okapami oraz dwukolumnowy podjazd z tarasem na górze, otoczonym balustradą z tralek. Dodatkowego piękna przydawały wysokie kominy z daszkami, okna o różnych kształtach z ozdobnymi opaskami oraz boniowane naroża części frontowej. Wnętrze urządzono w stylu neoklasycystycznym, a szczególnie ciekawie - hall (ozdobny strop, schody na piętro, przejście do narożnego pokoiku i na taras nad wejściem). Meble i piece miały rodowód XVIII i XIX–wieczny, a ponadto Oborscy posiadali imponującą bibliotekę (około 6 tysięcy książek, w tym 1,5 tysiąca starodruków), kolekcję prac malarskich i rysunkowych (m.in. Piotr Michałowski, C. K. Norwid i M. Oborski), a także zbiór miedziorytów. Systematycznie urządzano otoczenie, sadząc wiele rzadkich drzew i krzewów we wschodniej i północnej części parku. W okresie międzywojennym XX w. dobudowano piętro na części zachodniej obiektu. Po II wojnie światowej ostatni z żyjących Oborskich – Andrzej został zmuszony do opuszczenia pałacyku i pozbawiony majątku (tzw. dóbr mieleckich), a w obiekcie umieszczono osoby, które w czasie działań wojennych w 1945 r. nie miały gdzie mieszkać. W 1953 r. większą część budynku zajęła mielecka placówka (filia) Oddziału PKS w Stalowej Woli, a w pozostałej części kwaterowano pracowników WSK. W latach 60. mocno zdewastowany obiekt przekazano Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej. Po kapitalnym remoncie w latach 1967–1969 umieszczono w pałacyku dyrekcję i administrację. W ramach remontu m.in. uproszczono więźbę dachową i pokryto blachą znaczną część dachu oraz rozebrano wszystkie zabytkowe piece kaflowe. Po kilkuletnich staraniach dyrekcji Muzeum Regionalnego i Wydziału Kultury UM w Mielcu – Miejska Rada Narodowa w „Uchwale nr XXX/81/83 z 20 IX 1983 r. w sprawie rozwoju kultury w Mielcu na lata 1983-1985” postanowiła przeznaczyć Pałacyk Oborskich na siedzibą główną Muzeum Regionalnego. Na tej podstawie w 1986 r. rozpoczęto prace dokumentacyjno-projektowe restauracji obiektu. Po zasadniczych zmianach ustrojowych, wprowadzonych nową ustawą o samorządzie terytorialnym (1990), Zarząd Miasta Mielca uchwałą nr 271/92 z dnia 2 XI 1992 r. przeznaczył Pałacyk Oborskich na siedzibę główną Muzeum Regionalnego. (MPGK przeniosło się do budynku przy ul. Wolności 44.) W grudniu 1992 r. rozpoczęto prace rekonstrukcyjno-remontowe i adaptacyjne, a zakończono je wiosną 2001 r. Zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Rzeszowie przywrócono niemal całkowicie kształt pałacyku z 1906 r. Starano się też zachować układ wewnętrzny, ale z różnych powodów musiano wprowadzić sporo drobnych zmian. Koszty przedsięwzięcia sfinansowała Gmina Miejska Mielec, przy wsparciu środków z Państwowej Służby Ochrony Zabytków. 22 VI 2001 r. uroczyście oddano obiekt do użytku. Uzyskanie reprezentacyjnych pomieszczeń w Pałacyku Oborskich (taką nazwę pozostawiono) stworzyło nie tylko znacznie lepsze warunki do gromadzenia i eksponowania zbiorów Muzeum Regionalnego, ale także do organizowania m.in.: uroczystych spotkań władz miasta z delegacjami zagranicznymi i szczególnymi gośćmi Mielca, konferencji i sesji naukowych, jubileuszy, ślubów, promocji wydawnictw regionalnych i imprez oświatowo-edukacyjnych.

 

  • Andrzej Pamuła

    Andrzej Pamuła

PAMUŁA ANDRZEJ, urodzony 21 XII 1931 r. w Krakowie, syn Józefa i Marii z domu Panuś. Absolwent Gimnazjum im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie i Liceum Lotniczego w Warszawie. Po maturze w 1952 r. został skierowany do WSK Mielec, gdzie pracował na stanowiskach: technologa, mistrza, kontrolera, pilota transportowego, kierownika sekcji – pilota specjalisty, pilota doświadczalnego, kierownika kontraktu na sprzedaż samolotów do Grecji, zastępcy kierownika Działu NKJ-3 i szefa personelu latającego – kierownika Działu PLL. Systematycznie się kształcił. Ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Równocześnie pracował społecznie w Aeroklubie Mieleckim. Ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Lotniczego we Wrocławiu i otrzymał uprawnienia pilota samolotowego.  Sukcesywnie zdobywał kolejne lotnicze licencje - do pilota doświadczalnego włącznie oraz uprawnienia instruktorskie, w tym uprawnienia instruktora samolotowego I klasy. W 1954 r. wziął udział w I Spadochronowych Mistrzostwach Polski. Wykonał ogółem 9724 loty na 35 typach samolotów w czasie 7700 godzin. Oblatał około 2 tysiące samolotów wyprodukowanych w WSK Mielec, w tym około 500 samolotów odrzutowych. Przebazowywał mieleckie samoloty do m.in.: Tunezji, Egiptu, Sudanu, Iraku, Iranu, Indii, Grecji i innych krajów europejskich. Wielokrotnie demonstrował samoloty WSK Mielec na pokazach i wystawach lotniczych, m.in. w Londynie i Paryżu, a także wyszkolił na tych samolotach wielu pilotów z różnych krajów. Po przejściu na emeryturę (28 II 1991 r.) powrócił do rodzinnego Krakowa, gdzie podjął działalność społeczną. Został wybrany radnym Dzielnicy X Miasta Krakowa. Był też przez wiele lat członkiem jednej z Rad Parafialnych w Krakowie. Odznaczony został m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaka MPM i „Błękitnymi Skrzydłami” za wybitne osiągnięcia w pracy pilota doświadczalnego oraz pionierskie przedsięwzięcia w realizacji usług agrolotniczych za granicą. Otrzymał wyróżnienie za pracę biograficzną Zazdrościłem ptakom w konkursie „Kariery lotnicze” czasopisma „Skrzydlata Polska”. Zmarł 30 VI 2010 r. Spoczywa na cmentarzu Wróblowice koło Swoszowic (Kraków).

 

  • Roman Pancerz

    Roman Pancerz

PANCERZ ROMAN, urodzony 24 X 1941 r. w Przecławiu, powiat mielecki, syn Romana i Bronisławy z domu Czernia. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1959 r. W latach 1959-1961 pracował w Rejonowym Urzędzie Telekomunikacyjnym w Mielcu. W 1966 r. ukończył studia na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Szczecinie i uzyskał tytuł magistra inżyniera. Od 1967 r. do 1974 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Przecławiu, a w latach 1975-2001 był głównym ekonomistą w Małopolskim Centrum Biotechniki w Krasnem koło Rzeszowa. Pasją pozazawodową od 1972 r. pozostaje śpiewanie w Chórze Męskim Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” im. Stanisława Lachmana w Mielcu. Jest także członkiem chóru parafialnego parafii MBNP w Mielcu (od 1976 r.). Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony dla Rolnictwa” i Odznaką Honorową Złotą z Laurem Polskiego Związku Chórów.

 

„PANDA” (ZAKŁAD PRODUKCJI OBUWIA „PANDA”) SC, firma założona przez Tadeusza Kulikowskiego i Wiesława Smacznego w styczniu 1990 r. Siedzibę umieszczono na terenach przy ul. Partyzantów 19A. Produkuje ze skór naturalnych i tworzyw skóropodobnych – systemem klasycznym (klejonym) – obuwie męskie, damskie i dziecięce na każdą porę roku. Posiada własne zaplecze techniczno-produkcyjne i własną wzorcownię. Posiada własną sieć sklepów firmowych. Ponadto odbiorcami jej wyrobów są firmy handlowe w kraju i za granicą, m.in. na Ukrainie, Białorusi i Słowacji.

 

  • ks. Jan Panek

    ks. Jan Panek

PANEK JAN BOGUSŁAW (ksiądz), urodzony 10 VI 1962 r. w Mielcu, syn Stanisława i Zofii z domu Kiełb. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalność: budowa płatowców), maturę zdał w 1982 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1988 r. z tytułem magistra teologii (praca magisterska z zakresu homiletyki o literaturze katolickiej) i w tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w parafiach w Słopnicach koło Limanowej, Dębicy, Nowym Sączu, Krynicy i Dąbrowie Tarnowskiej. Był długoletnim katechetą w szkołach ponadpodstawowych. W latach 2000-2007 pełnił funkcję rektora kaplicy dojazdowej w Oleśnicy koło Dąbrowy Tarnowskiej. Doprowadził do jej gruntownej odnowy i koniecznych remontów. Od 1 XII 2007 podjął obowiązki proboszcza parafii Mokrzyska koło Brzeska i rozpoczął budowę kościoła parafialnego. Doprowadził do jego wybudowania, a zwieńczeniem tego wielkiego przedsięwzięcia była konsekracja kościoła pod przewodnictwem biskupa tarnowskiego Andrzeja Jeża w dniu 7 VI 2015 r. Ponadto parafia prowadzi przedszkole.

 

PANEK WAWRZYNIEC, mieszkaniec Mielca, uczestnik powstania styczniowego 1863 r. Walczył w kampanii jesiennej oddziału płk. Dionizego Czachowskiego. Uczestniczył w bitwie koło Rybnicy i w potyczce pod Jurkowicami (21 X 1863 r.), gdzie dostał się do niewoli rosyjskiej i został zesłany do guberni permskiej. Dalsze losy nieznane.

 

  • Zbigniew Panz

    Zbigniew Panz

PANZ ZBIGNIEW, urodzony 18 XI 1920 r. we Lwowie, syn Józefa i Henryki z Jaworskich. W 1938 r. ukończył Państwową Szkołę Techniczną we Lwowie. Zdobył uprawnienia budowlane. W latach 1950-1953 pracował jako inspektor nadzoru w Wojewódzkiej Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Rzeszowie. Przez kilkanaście kolejnych lat był kierownikiem budowy w: Zakładzie Budownictwa Mieszkaniowego w Stalowej Woli (1953-1955), RPBM KGR w Mielcu (1956-1962) i Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym (1963-1966). 1 III 1966 r. został mianowany zastępcą dyrektora ds. zaplecza w MPB, a 1 X 1974 r. – zastępcą dyrektora ds. przygotowania produkcji. Od 1 III 1975 r. przeniesiono go na stanowisko kierownika Działu Umów i Rozliczeń Materiałowych, a 1 V 1978 r. powierzono mu funkcję zastępcy kierownika Działu Przygotowania Produkcji. Z dniem 31 XII 1981 r. przeszedł na emeryturę. Uczestniczył w wielu budowach w Mielcu, m.in.: obiektów Szpitala Powiatowego przy ul. S. Żeromskiego, budynku Obwodowego Urzędu Poczty Polskiej i Urzędu Telekomunikacyjnego przy ul. H. Sawickiej (aktualnie ul. Jadernych) oraz osiedli Niepodległości i J. Kusocińskiego. Pracował też na kontrakcie w Libii. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych” oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1980). Zmarł 15 XI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

PAŃCZAKIEWICZ JAN JÓZEF BRONISŁAW, urodzony 27 XI 1907 r. w Kolbuszowej, syn Jana i Marii z Zalewskich. Absolwent Gimnazjum im. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu, maturę zdał w 1928 r. W tym czasie należał do harcerstwa i pełnił funkcję drużynowego. Społecznie udzielał się w Związku Strzeleckim. Służbę wojskową odbył w 3. Pułku Strzelców Podhalańskich we Włodzimierzu Wołyńskim oraz Gródku Jagiellońskim i ukończył szkołę podchorążych piechoty. Studiował medycynę i polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Już w czasie studiów podjął pracę w Izbie Skarbowej w Krakowie. Po ćwiczeniach wojskowych uzyskał awans do stopnia porucznika. Angażował się w działalność społeczną, m.in. w Związku Strzeleckim, Lidze Morskiej i Kolonialnej, Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, Polskim Czerwonym Krzyżu i Związku Zawodowym Pracowników Skarbowych. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako dowódca 2 kompanii II batalionu 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie, najpierw w rejonie Tuchowa, a następnie na Pogórzu Karpackim. Po rozbiciu oddziału przedostał się do Krakowa. Pod koniec września 1939 r. uczestniczył w założeniu podziemnej Organizacji Orła Białego (OOB) w Krakowie i w jej ramach został mianowany komendantem Krakowskiego Rejonu Dywersyjnego. Do kontaktów z innymi ośrodkami ruchu oporu przyjął pseudonimy: „Emil”, „Sylwester”, „Skała” i „Grzegorz”. Jednym z pierwszych ośrodków, z którym podjął współpracę i włączył do struktur krakowskiej OOB był Mielec. Na jego polecenia grupa dywersyjna Stanisława Doliny wykonywała akcje sabotażowe na terenie Flugzeugwerk Mielec. Po zmianach w organizacji ruchu oporu został zastępcą szefa Związku Odwetu, a następnie szefem Kedywu Okręgu ZWZ (później AK) Kraków. Po rozbiciu krakowskiego ośrodka dowodzenia ruchem oporu (w wyniku „wsypy”) został zmuszony do ukrywania się i z pomocą Władysława Jasińskiego „Jędrusia” przeniósł się do Krzemienicy koło Mielca, skąd kierował nadal działalnością dywersyjną na terenach byłego COP-u. Organizował też kursy na temat sabotażu i dywersji na terenie Mielca i Kolbuszowej. W maju 1944 r. został mianowany szefem Kedywu Okręgu Kraków. W związku z wybuchem powstania warszawskiego zarządził koncentrację podległych jednostek dywersyjnych i utworzył Samodzielny Partyzancki Batalion Kedywu, który wszedł w skład Grupy Operacyjnej „Garda” i działał w okolicach Krakowa. Otrzymał wówczas awans do stopnia kapitana, a następnie majora. Po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji hitlerowskiej w styczniu 1945 r. powrócił do pracy w Izbie Skarbowej, ale już w kwietniu został aresztowany przez polskie służby bezpieczeństwa i więziony do września tego roku. Po wyjściu na wolność przez pewien czas prowadził gospodarstwo rolne w okolicy Sobótki jako osadnik wojskowy. Aktywnie działał w PPS i wybrano go wiceprzewodniczącym Komitetu Powiatowego. Założył też spółdzielnię „Samopomoc Chłopska” i został jej prezesem. W czasie tworzenia PZPR w 1948 r. został zwolniony ze wszystkich funkcji. Przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował m.in. w Centralnym Związku Spółdzielczości Pracy i Resortowym Ośrodku Normowania Pracy Komitetu Drobnej Wytwórczości. Zaangażował się też w działalność społeczną, m.in. w komisjach Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokotów i w ZBoWiD. Gromadził materiały historyczne i spisywał wspomnienia z okresu II wojny światowej. Odznaczony został m.in.: Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) oraz Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Zmarł 27 IV 1968 r. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

PAŃSTWOWA KOMUNIKACJA SAMOCHODOWA (PKS) ODDZIAŁ W MIELCU, początki działalności mieleckiej placówki (filii, później oddziału i samodzielnego przedsiębiorstwa) największej państwowej firmy, wykonującej drogowe przewozy towarowe i osobowe, datują się na lata 1952-1953. Wtedy to utworzono w Mielcu placówkę filialną Oddziału PKS w Stalowej Woli. Jej organizatorem, pierwszym dyspozytorem i kierownikiem był Leon Homentowski, a siedzibą administracji – Pałacyk Oborskich. Początkowo wykonywano przewozy towarowe kilkoma, a następnie kilkunastoma samochodami i ciągnikami. Drugą siedzibą był barak obok budynku nr 40, a wkrótce potem – część Bazy Transportu Budownictwa Mieszkaniowego przy ul. S. Żeromskiego. W latach 1956-1957 rozpoczęto przewozy pasażerskie i dowóz pracowników do zakładów pracy. Najpierw używano do tego samochodów ciężarowych „Star”, przystosowanych do przewozu osób, a później włączano do ruchu autobusy. Początkowo obsługiwano 6 tras lokalnych: Radomyśl Wielki, Wadowice Dolne, Borowa, Gawłuszowice, Przecław i Czermin. W latach 1958-1959 przeniesiono siedzibę do obiektów po Gminnym Ośrodku Maszynowym w Cyrance (była prywatna własność Piotra M. Nowaka) przy ul. Przemysłowej, a dworzec autobusowy umieszczono na ulicy Szerokiej. Dynamiczny rozwój Mielca jako regionalnego centrum administracyjno-gospodarczego i oświatowo-kulturalnego spowodował, że zapotrzebowanie na przewozy drogowe (osobowe i towarowe) gwałtownie rosło. W 1963 r. powołano w Mielcu odrębny Oddział Krajowej PKS. Tabor samochodowy liczył wówczas 45 autobusów, które obsługiwały 12 linii (120 kursów). Niemal równocześnie oddano do użytku dworzec przy ul. B. Głowackiego. Uruchomiono pierwsze linie dalekobieżne – do Wetliny i Tomaszowa Lubelskiego. W latach 1964-1965 oddano do eksploatacji nową stację obsługi typu dwupoziomowego (tzw. wzór włoski) oraz nowy budynek administracyjny przy ul. Przemysłowej. Znaczny wzrost ilości pasażerów i kursów sprawiły, że w latach 1968-1969 przeprowadzono modernizację dworca, m.in. ustawiając stoiska prostopadle do ul. B. Głowackiego. We współzawodnictwie międzyzakładowym mielecki Oddział trzykrotnie (1967-1969) zdobywał 1. miejsce w województwie rzeszowskim i otrzymał puchar przechodni na własność, a ponadto w 1969 r. uzyskał 3. miejsce w kraju. W latach 70. nadal rosła ilość pasażerów, zarówno na liniach lokalnych jak i dalekobieżnych. Wprowadzono nowe linie, m.in. do Krakowa, Warszawy, Kielc, Lublina i Katowic. W 1976 r. obsługiwano już 26 tras. Stopniowo zmieniano też strukturę taboru autobusowego. Obok jeżdżących po liniach lokalnych „Autosanów” i „Jelczów RTO” wprowadzono w komunikacji dalekobieżnej autobusy jugosłowiańskie marki „TAM”, a w  przewozach pracowniczych – węgierskie „Ikarusy”. W latach 80. dysponowano około 200 autobusami. Równocześnie unowocześniano tabor towarowy. Samochody „Star 25” i „Star 27” zastępowano sukcesywnie „Starami 200” i „Jelczami 315” z silnikami Leylanda SW 0680 produkowanymi w WSK Mielec. Przykrym wydarzeniem był pożar budynku przy ul. B. Głowackiego (2 III 1987 r.), w którym mieściły się biura Oddziału, kasy, poczekalnia i świetlica. Dla dalszego funkcjonowania dworca zakupiono specjalne kontenery, w których umieszczono kasy, poczekalnię i dyspozytornię. Równocześnie zintensyfikowano starania o docelową lokalizację dworca po drugiej stronie torów kolejowych, przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. W 1990 r. nastąpiło przekształcenie Oddziału w samodzielne przedsiębiorstwo. W październiku 1992 r. oddano do użytku nowy dworzec  autobusowy przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. W kolejnych latach 90. stopniowo likwidowano tabor towarowy i w końcu wycofano się z przewozów towarowych. Sukcesywnie zmniejszano też tabor osobowy, wycofując z ruchu autobusy wysłużone i nie odpowiadające nowym standardom usług przewozowych. W 1998 r. oddano do użytku nową halę usługowo-naprawczą przy ul. Przemysłowej i wiele autobusów remontowano we własnym zakresie. Zakupiono też kilka nowych „Autosanów”. Głębokie przemiany społeczno-gospodarcze w kraju nie sprzyjały jednak wszelkim formom państwowej komunikacji, toteż mimo restrukturyzacji kondycja mieleckiego przedsiębiorstwa PKS stawała się coraz słabsza i w 2004 r. zostało ono sprzedane francuskiej firmie „Connex”.

Dyrektorzy: Eugeniusz Panek (1963–1964), Zbigniew Pelczarski (1964-1965, p.o. dyr. Ryszard Frańczak (1965–1966), Stanisław Szelest (1966–1974), p.o. dyr. Adam Gorczyca (1974), Adam Gorczyca (1974–1989), Władysław Marusiak (1990–1991), Krzysztof Śnieżek (1991–1995), p.o. dyr. Jan Krępa (1995–1996), Jan Krępa 1996–2003, Władysław Świetlicki (2003–nadal).

Długoletni, zasłużeni pracownicy: *pracownicy administracji: Teodor Betleja, Zdzisława Gancarz, Wanda Gosik, Jan Miłoś, Natalia Kania, Andrzej Sadłoń, Ryszard Szyszka, Władysław Śliwa; *kierowcy: Roman Barnaś, Józef Brzdęk, Szymon Fedorko, Kazimierz Gacek, Józef Jachym, Piotr Krawczyk, Józef Misiak, Alfred Pająk, Bronisław Pasierb, Marian Ryś, Zygmunt Surgot, Kazimierz Ząbek; *pracownicy zaplecza technicznego: Jan Adamczyk, Tadeusz Dudek, Stanisław Indyk, Konstanty Jabłoński, Adam Kierys, Jan Kluza, Stanisław Kozioł, Kazimierz Krempa, Tadeusz Kuczkowski, Henryk Luka, Stefan Maroń, Jan Omyłka, Eugeniusz Pietras, Jan Rak.

 

PAŃSTWOWA STRAŻ POŻARNA, instytucja specjalistyczna w zakresie ochrony przeciwpożarowej, zwalczania klęsk żywiołowych i ratownictwa technicznego. Jej siedziba znajduje się przy ul. H. Sienkiewicza 54. Historia Zawodowa straż pożarna w Mielcu tworzyła się w pierwszych latach po II wojnie światowej. Zarządzeniem z 30 XI 1945 r. minister administracji publicznej reaktywował Związek Straży Pożarnych RP. Stanowiło to podstawę prawną do odradzania się Ochotniczych Straży Pożarnych. Podjęły one trud walki z pożarami i innymi klęskami żywiołowymi oraz tworzyły ośrodki działalności kulturalno-oświatowej. Równocześnie w celu skoordynowania działalności w zakresie ochrony przeciwpożarowej i ochrony przed innymi klęskami żywiołowymi utworzono specjalne komórki organizacyjne w Urzędach Wojewódzkich, m.in. w Rzeszowie oraz referaty w starostwach powiatowych, m.in. w Mielcu. Kierownicy tych referatów byli równocześnie powiatowymi instruktorami pożarnictwa oraz komendantami powiatowymi Straży Pożarnych. 26 I 1946 r. utworzono Pogotowie Zawodowej Straży Pożarnej, korzystające z budynku i sprzętu (m.in. samochodu ciężarowego przystosowanego do akcji strażackich) OSP w Mielcu przy ul. J. Kilińskiego. Pierwszymi etatowymi pracownikami byli: komendant Władysław Mroczek oraz kierowcy: Edward Gesing i Kazimierz Plaskota. Ponadto całodobowe dyżury pełnili strażacy ochotnicy. W 1948 r., kiedy komendantem był Tadeusz Witek, zakupiono pierwszy typowy samochód strażacki. W pierwszych powojennych latach pożary zdarzały się bardzo często, gdyż materiały, z których tradycyjnie budowano domy i obiekty gospodarcze, łatwo zapalały się i szybko płonęły. Z reguły w czasie każdej burzy z wyładowaniami atmosferycznymi wybuchały pożary. Wielokrotnie akcje gaszenia pożarów, zwłaszcza przy wietrze, utrudniała latająca paląca się słoma z kicek (pokrycie dachu). Wraz z elektryfikacją wsi nierzadko powstawały pożary na skutek wadliwie wykonanej instalacji elektrycznej. Wiele wysiłku wkładano więc w działalność prewencyjną, sugerując na zebraniach wiejskich m.in. zamianę pokrycia dachu na dachówkę, montowanie instalacji odgromowych i wykonywanie instalacji elektrycznej zgodnie z przepisami. Oprócz jednostki powiatowej od 1944 r. funkcjonowała Zawodowa Straż Pożarna przy Państwowych Zakładach Lotniczych. Na mocy ustawy o ochronie przeciwpożarowej i jej organizacji z dnia 4 II 1950 r. powołano m.in. powiatowe komendy straży pożarnych, m.in. w Mielcu i podporządkowano im wszystkie straże istniejące na terenie powiatu: ochotnicze i zakładowe. Wcześniej (24 X 1949 r.) rozwiązano Związek Straży Pożarnych. W 1951 r. powiatowe komendy straży pożarnych usytuowano przy prezydiach powiatowych rad narodowych, a w 1952 r. nakazano zorganizowanie w miastach powiatowych punktu alarmowo-dyspozycyjnego, bazy konserwacji i naprawy sprzętu pożarniczego. W Mielcu zorganizowano taki punkt, przejmując na ten cel część pomieszczeń, wyposażenie i sprzęt OSP przy ul. J. Kilińskiego 27. Metody postępowania ówczesnych władz powiatowych spowodowały protesty OSP i w konsekwencji długoletnie animozje pomiędzy strażą ochotniczą i zawodową. Pogłębiło je jeszcze przeniesienie Powiatowej Komendy Straży Pożarnych z Prezydium PRN do siedziby OSP przy ul. J. Kilińskiego (1 II 1958 r.). Inne, często bardzo dobre relacje, wypracowano natomiast w kontaktach z wieloma jednostkami OSP na terenie powiatu. Sprzyjającym czynnikiem tego procesu było reaktywowanie z dniem 28 XII 1956 r. działalności Związku Ochotniczych Straży Pożarnych (odrębne hasło), a efektem m.in. rozwój wiejskich OSP. W 1960 r. funkcjonowały w pow. mieleckim 92 jednostki OSP, skupiające 1918 członków, a w 1970 r. było już 98 jednostek i 2301 członków. W 1963 r. utworzono w Mielcu Zawodową Straż Pożarną jako jednostkę IV kategorii z jedną sekcją na zmianie. Systematyczny rozwój budownictwa murowanego i powszechna wymiana pokryć dachowych (dachówka, blacha) oraz różne formy prewencji znacznie zmniejszyły ilość pożarów obiektów budowlanych. Zasadniczą poprawę warunków działania przyniosło oddanie do użytku (22 VII 1972 r.) zespołu obiektów przy ul. H. Sienkiewicza 54, w którym umieszczono Powiatową Komendę Straży Pożarnych, Zawodową Straż Pożarną i Zarząd Powiatowy Związku OSP. (Wykonawcą było Mieleckie Przedsiębiorstwo Budowlane, a ponadto wiele pracy włożyli strażacy ZSP i OSP z terenu powiatu.) W wyniku reformy podziału administracyjnego kraju i m.in. likwidacji powiatów w 1975 r. – Komenda Powiatowa SP w Mielcu została przekształcona na Komendę Rejonową SP i działalnością objęła miasto Mielec oraz gminy: Borowa, Czermin, Mielec, Przecław i Tuszów Narodowy, w ramach województwa rzeszowskiego. (Gminy: Padew Narodowa, Radomyśl Wielki i Wadowice Górne zostały włączone do innych województw.) Od lat 70. coraz częściej straże pożarne uczestniczyły w innych akcjach ratowniczych oraz formach pomocy. M.in. w 1979 r. usuwano z Wisłoki olej po awarii w Zakładach Oponiarskich „Stomil” w Dębicy, a w kolejnych latach wielokrotnie dowożono wodę pitną dla mieszkańców Mielca po zatruciach rzeki Wisłoki. W latach 80. stworzono możliwość odbywania służby wojskowej w straży pożarnej i z tego naboru kilkunastu junaków zostało przyjętych do pracy w mieleckiej ZSP. W 1985 r. w wojewódzkich zawodach ZSP, przeprowadzonych na stadionie „Gryfa” Mielec, drużyny ZZSP WSK „PZL-Mielec” i ZSP Mielec zdobyły I i II miejsce. Asp. Bogusław Wróbel i st. kpr. Wiesław Misiak (ZZSP) zostali powołani do reprezentacji Polski i startowali w zawodach międzynarodowych. Także w innych formach współzawodnictwa obie mieleckie straże zawodowe osiągały bardzo dobre wyniki, co świadczyło o wysokim poziomie w organizacji i realizowaniu zadań ochrony przeciwpożarowej oraz prowadzeniu innych akcji ratowniczych. Od 21 VIII 1991 r. wprowadzono w życie ustawę o ochronie przeciwpożarowej, a od 1 I 1992 r. ustawę o Państwowej Straży Pożarnej. Nakładała ona obowiązek zorganizowania zawodowej formacji, odpowiednio umundurowanej i wyposażonej w specjalistyczny sprzęt, wyszkolonej i przeznaczonej do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami. W wyniku przekształceń organizacyjnych w 1992 r. utworzono Komendę Rejonową Państwowej Straży Pożarnej w Mielcu i Jednostkę Ratowniczo-Gaśniczą PSP, a z dniem 1 I 1993 r. Jednostkę Ratowniczo-Gaśniczą nr 2 (na bazie ZZSP WSK „PZL-Mielec”). Nowe zadania wymagały m.in. nowoczesnego specjalistycznego sprzętu, wyszkolenia strażaków i odpowiedniej bazy, toteż poza dotacjami państwowymi energicznie i z powodzeniem starano się o pomoc finansową i rzeczową u miejscowych władz, instytucji i firm. W rezultacie tych działań systematycznie unowocześniano wyposażenie (samochody, sprzęt do gaszenia pożarów i innych działań ratowniczych). Wyrazem uznania dla dotychczasowej działalności i osiągnięć było poświęcenie i wręczenie sztandaru Komendzie Rejonowej PSP w Mielcu na uroczystościach w kościele MBNP i placu AK w dniu 29 IX 1996 r. W latach 1997 i 1998 mieleccy strażacy zawodowi uczestniczyli w akcjach ratowniczych w czasie powodzi na terenie regionu mieleckiego. W związku z reorganizacją administracji samorządowej i utworzeniem powiatów (m.in. mieleckiego w dawnym kształcie) - od 1 I 1999 r. powrócono do nazwy Komenda Powiatowa PSP oraz powołano Zarząd Powiatowy Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. W 2001 r. strażacy zawodowi i OSP kolejny raz walczyli z powodzią na północnych terenach powiatu mieleckiego. 21 VI 2003 r. oddano do użytku rozbudowany i unowocześniony zespół obiektów PSP przy ul. H. Sienkiewicza. (Wykonawcą była firma budowlana „Arkada”.) W tym dniu odsłonięto również obelisk upamiętniający inicjatora i organizatora tej inwestycji – długoletniego komendanta PSP w Mielcu – bryg. mgr. inż. Antoniego Maryniaka, zmarłego nagle 22 VI 2002 r. Uroczystości te były okazją do podsumowań i ocen, w których stwierdzono, że blisko 60–letnia historia mieleckiej straży zawodowej charakteryzowała się ciągłym rozwojem pod każdym względem. Współczesność W 2005 r. Komenda Powiatowa składa się z następujących komórek organizacyjnych: 1) Wydział Operacyjno-Szkoleniowy i Spraw Obronnych, w tym Stanowisko Kierowania Komendanta Powiatowego, 2) Wydział Kontrolno-Rozpoznawczy, 3) Wydział Organizacyjno-Kadrowy, 4) Wydział Finansów, 5) Wydział Kwatermistrzowsko-Techniczny i BHP, 6) Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza PSP z siedzibą przy ul. H. Sienkiewicza 54, 7) Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza PSP z siedzibą przy ul. Wojska Polskiego 3. W sierpniu 2005 r. w Centrum Powiadamiania Ratunkowego PSP rozpoczął funkcjonowanie telefon alarmowy 112, uruchamiający wspólne działania PSP, Pogotowia Ratunkowego i Policji.

Statystyka w wybranych latach: * 1992 – 350 zdarzeń, w tym 263 pożary i 87 miejscowych zagrożeń; * 1995 – 368 zdarzeń, w tym 173 pożary i 145 miejscowych zagrożeń; * 2000 – 657 zdarzeń, w tym 278 pożarów i 350 miejscowych zagrożeń; * 2003 – 993 zdarzeń, w tym 489 pożarów i 467 miejscowych zagrożeń. Udział w większych akcjach ratowniczych w XXI w. Gaszenie pożarów *13 VI 2000 r. – pożar odpadów poprodukcyjnych w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego (13 zastępów straży pożarnej); *4 IV 2001 r. – pożar torfowiska w Rzemieniu (6 zastępów); *19 IV 2002 r. – pożar 3 stodół i suszarni tytoniu w Babulach (9 zastępów); *31 VIII 2003 r. – pożar cegielni „Cekor” Sp. z o.o.w Rzemieniu (25 zastępów); *8 V 2004 r. – pożar obiektu hodowli gęsi w Radomyślu Wielkim (11 zastępów); *6 XI 2006 r. – pożar części linii technologicznej produkcji płyt wiórowych w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego (9 zastępów); *28 III 2007 r. – pożar młodnika sosnowego w Czajkowej (11 zastępów); *1 IV 2007 r. – pożar torfowiska w Rzemieniu (30 zastępów); *30 XII 2007 r. – pożar kurnika w Łączkach Brzeskich (12 zastępów); *23 XII 2008 r. – pożar kurnika w Grochowem II (13 zastępów); *15 XII 2009 r. – pożar masarni w Wadowicach Górnych (11 zastępów); *7 V 2010 r. – pożar magazynu owoców w Otałęży (13 zastępy); *24 VIII 2010 r. – pożar 4 stodół w Zadusznikach (16 zastępów); 31 X 2010 r. – pożar hurtowni szkła i zakładu przeróbki i utylizacji odpadów z tworzyw sztucznych w Mielcu przy ul. J. Korczaka  (20 zastępów); *3 VI 2012 r. – pożar składowiska śmieci i odpadów do produkcji paliw alternatywnych w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego (9 zastępów); 6 VII 2012 r. – pożar stolarni w Łysakowie (17 zastępów); 27 III 2012 r. – pożar lasu w Czajkowej (26 zastępów). *21 III 2014 r. – pożar składowiska zniszczonych i niezamieszkałych kontenerów na terenie lotniska. Spaliło sie okolo 30 kontenerów. Ratowanie ludzi i dobytku w czasie powodzi: 27 VII 2001 r. – Ostrówek: wały ochronne Wisły, Wisłoki, Brnia i Brnia Starego; 31 III 2006 r. – Mielec, ul. Zagrody, domy mieszkalne; 4 VI 2006 r. – Mielec – osiedle Rzochów: ul. Świętego Marka, wał na rzece Wisłoce, budynki mieszkalne; 5 VI 2006 r. – Mielec: ul. Zagrody i Zawale, prywatne posesje;Boża Wola-Kąty – cmentarz; 9 VII 2007 r. – Mielec: ul. Jaworowa, ulice na całym osiedlu Borek; 26 VI 2009 r. – Dulcza Wielka: budynki mieszkalne i gospodarcze, pola uprawne; 27 VI 2009 r. – Podborze, zabudowania i tereny wokół; 17 V 2010 r. –Ziempniów (wylew rzeki Breń), Książnice, wał przeciwpowodziowy rzeki Wisłoki; 18 V 2010 r. – Sadkowa Góra, wał przeciwpowodziowy rzeki Breń Stary – umacnianie wałów; Zabrnie – rozlewisko rzeki Breń, wał przeciwpowodziowy; Gliny Małe – wał przeciwpowodziowy rzeki Breń; 19 V 2010 r. – Ziempniów, rzeka Breń; Gawłuszowice – Ostrówek: umocnienie wału przeciwpowodziowy rzeki Breń i obrona mostu; Zabrnie – cegielnia: teren miejscowości, wał przeciwpowodziowy rzeki Breń; 22 V 2010 r. – Gliny Małe: szkoła, pola uprawne, rów melioracyjny; 24 V 2010 r. – Przykop: droga powiatowa, prywatne posesje; 4 VI 2010 r. – Zabrnie: patrolowanie wału, ewakuacja; 5 VI 2010 r. – Chrząstów, wał przeciwpowodziowy rzeki Wisłoki; 6 VI 2010 r. – Gliny Małe – Pod Wałem: pola uprawne, prywatne posesje, rozlewisko wody; 7 VI 2010 r. – Podleszany – Zawierzbie, rozlewisko wody na terenie miejscowości – wypompowywanie; Sadkowa Góra – most, rozlewisko na terenie miejscowości; 8 VI 2010 r. – Gawłuszowice –Ostrówek: rozlewisko – wypompowywanie; 15 VI 2010 r. – Gliny Małe: pola uprawne –rozlewisko. Komendanci Powiatowi Straży Pożarnych: por. Kazimierz Turek (1945–1946), ppor Aleksander Gałka (1946–1947), ppor. Tadeusz Witek (1947–1951), ppor. poż. Antoni Toczyński (1951–1957), ppor. poż. Edward Kuśnierz (1958–1958), ppor. poż. Władysław Folczyk (1958–1959), kpt. poż. Franciszek Kreid (1959–1962), ppor. poż. A. Toczyński (1962–1962), ppor. poż. Jan Szela (1963–1963), por. poż. Władysław Klamut (1963–1965), ppłk poż. Jerzy Lechowicz (1965–1975).

Komendanci Rejonowi Straży Pożarnych: ppłk poż. Jerzy Lechowicz (1975-1991), mjr poż. Kazimierz Leś (1991–1992), st. bryg. mgr inż. Antoni Maryniak (1992–1999).

Komendanci Powiatowi Państwowej Straży Pożarnej: st. bryg. mgr inż. A. Maryniak (1999–2002), st. kpt. – st. bryg. mgr inż. Roman Kołacz (2002–2015), bryg. mgr inż. Stanisław Grzegorz Rączka (2015-nadal).

Komendanci Zakładowej Zawodowej Straży Pożarnej WSK „PZL-Mielec”: Tadeusz Kędzierski (1944–1950), ppłk poż. Tadeusz Maryniak (1951–1983), mjr poż. Kazimierz Leś (1983–1991), mł. bryg. inż. Zbigniew Kępa (1991–1992).

Udział w większych akcjach ratowniczych w XXI w. Gaszenie pożarów *13 VI 2000 r. – pożar odpadów poprodukcyjnych w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego (13 zastępów straży pożarnej); *4 IV 2001 r. – pożar torfowiska w Rzemieniu (6 zastępów); *19 IV 2002 r. – pożar 3 stodół i suszarni tytoniu w Babulach (9 zastępów); *31 VIII 2003 r. – pożar cegielni „Cekor” Sp. z o.o.w Rzemieniu (25 zastępów); *8 V 2004 r. – pożar obiektu hodowli gęsi w Radomyślu Wielkim (11 zastępów); *6 XI 2006 r. – pożar części linii technologicznej produkcji płyt wiórowych w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego (9 zastępów); *28 III 2007 r. – pożar młodnika sosnowego w Czajkowej (11 zastępów); *1 IV 2007 r. – pożar torfowiska w Rzemieniu (30 zastępów); *30 XII 2007 r. – pożar kurnika w Łączkach Brzeskich (12 zastępów); *23 XII 2008 r. – pożar kurnika w Grochowem II (13 zastępów); *15 XII 2009 r. – pożar masarni w Wadowicach Górnych (11 zastępów); *7 V 2010 r. – pożar magazynu owoców w Otałęży (13 zastępy); *24 VIII 2010 r. – pożar 4 stodół w Zadusznikach (16 zastępów); 31 X 2010 r. – pożar hurtowni szkła i zakładu przeróbki i utylizacji odpadów z tworzyw sztucznych w Mielcu przy ul. J. Korczaka  (20 zastępów); *3 VI 2012 r. – pożar składowiska śmieci i odpadów do produkcji paliw alternatywnych w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego (9 zastępów); *6 VII 2012 r. – pożar stolarni w Łysakowie (17 zastępów); 27 III 2012 r. – pożar lasu w Czajkowej (26 zastępów). 

Ratowanie ludzi i dobytku w czasie powodzi: 27 VII 2001 r. – Ostrówek: wały ochronne Wisły, Wisłoki, Brnia i Brnia Starego; 31 III 2006 r. – Mielec, ul. Zagrody, domy mieszkalne; 4 VI 2006 r. – Mielec – osiedle Rzochów: ul. Świętego Marka, wał na rzece Wisłoce, budynki mieszkalne; 5 VI 2006 r. – Mielec: ul. Zagrody i Zawale, prywatne posesje;Boża Wola-Kąty – cmentarz; 9 VII 2007 r. – Mielec: ul. Jaworowa, ulice na całym osiedlu Borek; 26 VI 2009 r. – Dulcza Wielka: budynki mieszkalne i gospodarcze, pola uprawne; 27 VI 2009 r. – Podborze, zabudowania i tereny wokół; 17 V 2010 r. –Ziempniów (wylew rzeki Breń), Książnice, wał przeciwpowodziowy rzeki Wisłoki; 18 V 2010 r. – Sadkowa Góra, wał przeciwpowodziowy rzeki Breń Stary – umacnianie wałów; Zabrnie – rozlewisko rzeki Breń, wał przeciwpowodziowy; Gliny Małe – wał przeciwpowodziowy rzeki Breń; 19 V 2010 r. – Ziempniów, rzeka Breń; Gawłuszowice – Ostrówek: umocnienie wału przeciwpowodziowy rzeki Breń i obrona mostu; Zabrnie – cegielnia: teren miejscowości, wał przeciwpowodziowy rzeki Breń; 22 V 2010 r. – Gliny Małe: szkoła, pola uprawne, rów melioracyjny; 24 V 2010 r. – Przykop: droga powiatowa, prywatne posesje; 4 VI 2010 r. – Zabrnie: patrolowanie wału, ewakuacja; 5 VI 2010 r. – Chrząstów, wał przeciwpowodziowy rzeki Wisłoki; 6 VI 2010 r. – Gliny Małe – Pod Wałem: pola uprawne, prywatne posesje, rozlewisko wody; 7 VI 2010 r. – Podleszany – Zawierzbie, rozlewisko wody na terenie miejscowości – wypompowywanie; Sadkowa Góra – most, rozlewisko na terenie miejscowości; 8 VI 2010 r. – Gawłuszowice –Ostrówek: rozlewisko – wypompowywanie; 15 VI 2010 r. – Gliny Małe: pola uprawne – rozlewisko.

 

PAŃSTWOWA SZKOŁA MUZYCZNA I i II STOPNIA, powstała 1 IX 1970 r. jako Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia, z przekształcenia i na bazie Państwowego Ogniska Muzycznego w Mielcu. Przy szkole zorganizowano Społeczne Ognisko Muzyczne jako odrębną placówkę. Kierownictwo PSM i SOM objął Andrzej Wilczyński, dotychczasowy kierownik Państwowego Ogniska Muzycznego. Siedzibą pozostawała część budynku przy ul. M. Konopnickiej, użytkowana dotąd przez POM. W roku szkolnym 1970/1971 naukę podjęło 39 uczniów w dwóch działach: dziecięcym i młodzieżowym. Kadra pedagogiczna liczyła 6 nauczycieli. W drugim roku działalności (1971/1972) ilość uczniów wzrosła do 143, a nauczycieli – do 10. Dyrektorem placówki mianowano Aleksandra Myszkę, zaś A. Wilczyński pozostał na stanowisku dyrektora SOM. Mimo trudnych warunków lokalowych w kolejnych latach szkoła rozwijała się, a w 1975 r. (już przy wszystkich rocznikach) liczyła 194 uczniów i 12 nauczycieli. Odtąd do 1990 r. liczba uczniów utrzymywała się w granicach 190 – 220. Rósł też poziom artystyczny, toteż szkolna orkiestra, zespoły kameralne i soliści coraz częściej koncertowali w Mielcu i innych miastach. Tradycją stały się coroczne koncerty – popisy dla środowiska przed zakończeniem roku szkolnego. Pierwszym ważniejszym osiągnięciem było uzyskanie przez orkiestrę pod kierunkiem A. Myszki wyróżnienia na Międzywojewódzkich Przesłuchaniach Zespołów Kameralnych w Łańcucie (25 V 1973 r.). Równocześnie z rozwojem szkoły czyniono starania o budowę odpowiedniego obiektu. Mnożące się kłopoty (centralne ograniczenia inwestycji, inflacja, niezdecydowana postawa władz terenowych związana z reformą administracyjną państwa) spowodowały, że do budowy kompleksu obiektów PSM przy ul. ks. P. Skargi jednak nie doszło. W zamian za to przekazano szkole zabytkowy budynek byłej Rady Powiatowej przy ul. T. Kościuszki 10 do wyremontowania i modernizacji wnętrz dla specyficznych potrzeb indywidualnej edukacji muzycznej. Remont przeprowadziła Wielobranżowa Spółdzielnia Rzemieślnicza w Mielcu w latach 1977-1978. Rok 1978/1979 rozpoczęto już w nowej siedzibie, gdzie oprócz 23 sal do nauki i pomieszczeń dla administracji otrzymano na cele koncertowe „Salę Królewską” (unikatową w skali kraju ze względu na fryz z portretów wszystkich władców Polski przedrozbiorowej). Wówczas też nadano PSM imię Mieczysława Karłowicza. Efektem zdecydowanej poprawy warunków do nauki były sukcesy na przeglądach centralnych, m.in. w Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Muzyki Rozrywkowej PSM I i II stopnia w Elblągu, gdzie zespół wokalno-instrumentalny T. Wywrockiego zdobył I nagrodę, a orkiestra A. Myszki – II. Od 1980 r., na podstawie porozumienia pomiędzy PSM i Wydziałem Kultury UM w Mielcu a Krajowym Biurem Koncertowym w Warszawie, wprowadzono do Sali Królewskiej cykliczne koncerty wybitnych artystów polskich i zagranicznych. W latach 80. wystąpili m.in.: Paulos Raptis, Regina Smendzianka, Bogna Sokorska, Jerzy Sokorski, Kwintet Instrumentów Dętych PR i TV w Warszawie, Wanda Wiłkomirska, Andrzej Ratusiński, Warszawski Kwintet Akordeonowy, Krzysztof Jakowicz, Halina Czerny–Stefańska, Rinko Kobayashi (fortepian, Japonia) i Vladimir Cuchiala (akordeon, Czechosłowacja) oraz wielu artystów mniej znanych, ale posiadających też sporo sukcesów międzynarodowych. We współpracy z TMZM utworzono orkiestrę odeonową, która wielokrotnie występowała w Mielcu i innych miejscowościach. Po zakończeniu roku 1987/1988 A. Myszka przeszedł na wcześniejszą emeryturę, a funkcję dyrektora objął Franciszek Wyzga. Znaczne obniżenie poziomu dotacji z Funduszu Rozwoju Kultury, inflacja i głębokie przemiany ustrojowe spowodowały, że zrezygnowano z koncertów KBK i prowadzenia części zespołów, m.in. orkiestry odeonowej. Skoncentrowano się natomiast na pracy z najzdolniejszymi uczniami, których akurat wtedy zebrała się spora grupa. Efektem było zdobycie wielu czołowych miejsc w artystycznej rywalizacji ogólnopolskiej i międzywojewódzkiej. W 1990 r., po kilkuletnich staraniach dyrekcji szkoły i władz miasta Mielca oraz akceptacji Ministerstwa Kultury i Sztuki, Wojewoda Rzeszowski „Zarządzeniem nr 26/90 z dnia 1 IX 1990 r.” przekształcił PSM I st. w PSM I i II st. Awans organizacyjny i artystyczny był nie tylko spełnieniem marzeń i aspiracji mieleckiego środowiska muzycznego, ale też wyrazem uznania dla dotychczasowych osiągnięć szkoły i odpowiednich kwalifikacji grona nauczycielskiego. Kolejne lata to dalszy rozwój ilościowy, związany z przybywaniem roczników II stopnia oraz wzrost poziomu artystycznego. Wprowadzono cykliczne piątkowe koncerty „Muzyka dla wszystkich” i wieczory tematyczne, utworzono kilka kolejnych zespołów kameralnych (łącznie działało 9). W roku 1995/1996 jubileusz 25–lecia działalności uczczono nie tylko specjalnymi uroczystościami (28–29 IX), ale także szeregiem nagród i wyróżnień indywidualnych i zespołowych. Był to także rok zakończenia nauki przez pierwszych pięciu absolwentów II stopnia. Od roku 1996/1997 wprowadzono cykliczne „Wieczory muzyczne” i „Koncerty umuzykalniające dla dzieci przedszkolnych”. Rok 1997/1998 zakończono występem orkiestry kameralnej pod batutą Franciszka Wyzgi na I Międzynarodowym Festiwalu Organowym w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu (30 VI). W roku 1998/1999 ożywioną działalność prowadziły orkiestra kameralna i orkiestra smyczkowa pod dyrekcją Franciszka Wyzgi, które wystąpiły m.in. w mieleckim kościele MBNP z „Koncertem kolęd” i „Koncertem oratoryjnym”. W tradycyjnym „Koncercie galowym”, kończącym rok szkolny, wystąpił oficjalnie po raz pierwszy chór szkolny pod kierunkiem Renaty Wrażeń. Kolejny jubileusz – 30-lecie Szkoły – uczczono uroczystościami i m.in. debiutem szkolnej orkiestry symfonicznej (23 IX 2000 r.). Przed rokiem 2001/2002 nastąpiły zmiany w składzie dyrekcji i grona pedagogicznego. Po przejściu Franciszka Wyzgi na emeryturę nowym dyrektorem została Maria Gabriela Pietrzak, a zastępcą Bernadetta Duszkiewicz, zaś do grona przyjęto czworo nowych nauczycieli. Były też sukcesy indywidualne uczniów. W dniach 25 – 26 IV 2002 r. PSM była współorganizatorem (z SCK) I Podkarpackiego Festiwalu Instrumentów Dętych Blaszanych, a 5 IV 2003 r. zorganizowała I Mieleckie Spotkania Kontrabasowe o charakterze ogólnopolskim. Rok 2003/2004 rozpoczęto z nowym składem dyrekcji. Dyrektorem został mianowany Ryszard Kusek, a zastępcą dyrektora – Ireneusz Szela. Nowością było rozpoczęcie współpracy z węgierską Szkołą Muzyczną w Törökszentmiklós, a wydarzeniem roku – Ogólnopolski Festiwal Instrumentów Dętych Blaszanych Mielec - 2004 w SCK. Odnotowano także sukcesy indywidualne uczniów. W roku szkolnym 2004/2005, obok dotychczasowych tradycyjnych form (koncerty w Sali Królewskiej i kościołach oraz w innych miejscach w Mielcu i okolicy), zorganizowano atrakcyjny i udany wyjazd do Belgii i Szwajcarii, w czasie którego koncertowano (muzyka religijna polska i francuska) w 4 tamtejszych kościołach. Rok 2005/2006 (35–lecie działalności) mielecka PSM rozpoczęła z 257 uczniami, 36 nauczycielami i 7 pracownikami administracji. Nowa formą była „Klarnetomania” – cykl koncertów popularyzujący klarnet i utalentowanych mieleckich klarnecistów. W 2006 r. koncertowano m.in. w Homok na Wegrzech. W grudniu 2011 r., po przeprowadzonym remoncie i modernizacji poddasza budynku (2007-2011), oddano do użytku 11 pomieszczeń o łącznej powierzchni 400 m2. Dokonano też renowacji wnętrza Sali Królewskiej i znajdujących się w niej obrazów (poczet władców Polski, tryptyk religijny, herby ziem Polski przedrozbiorowej). Od września 2012 r. w ramach PSM II st. otwarto wydział wokalny. W ramach prac remontowo-konserwatorskich przebudowano podwórze szkolne od strony zachodniej, przystosowując go do funkcji plenerowej sceny koncertowej. Pierwszy koncert w plenerze odbył się 21 VI 2015. Aktualnie w Szkole uczy się gry na następujących instrumentach: fortepian, skrzypce, altówka, wiolonczela, kontrabas, flet, obój, klarnet, saksofon, fagot, waltornia, tuba, trąbka, puzon, organy, gitara, akordeon i perkusja. Rozwinięto różne formy kameralistyki. Szkoła jest organizatorem corocznych Spotkań Kontrabasowych, w których mieleccy uczniowie zdobywaja czołowe miejsca. W ramach współpracy międzynarodowej Szkoła utrzymuje żywe kontakty ze szkołami muzycznymi w miastach: Törökszentmikloś (Węgry), Detva (Słowacja) i Ostrawa Svinov (Czechy).

Największe sukcesy artystyczne: *1980 r.: Ogólnopolski Przegląd Zespołów Muzyki Rozrywkowej Szkół Muzycznych I i II st. w Elblągu, I nagroda – zespół wokalno – instrumentalny (kier. T. Wywrocki), II nagroda – orkiestra (kier. A. Myszka); *1986 r.: XVII Ogólnopolski Konkurs Młodego Muzyka w Szczecinku, III miejsce – Arkadiusz Świerk, puzon (naucz. T. Wywrocki); *1990 r.: XXI OKMM w Szczecinku, III m. – Tomasz Walas, saksofon (L. Gruszecki), IV m. – Grzegorz Wywrocki, puzon (T. Wywrocki), IV m. – drużynowo; *1992 r.: XXIII OKMM w Szczecinku, II m. – Grzegorz Dziki, puzon (T. Wywrocki); *1993 r.: Ogólnopolski Konkurs Zespołów Kameralnych PSM I st. w Zgierzu, wyróżnienie – kwartet puzonowy (T. Wywrocki), XXIV OKMM w Szczecinku, IV m. – Marcin Kania, saksofon (L. Gruszecki); *1994 r.: Międzynarodowy Konkurs Akordeonowy w Sanoku, wyróżnienie – B. Banaś, akordeon (Ryszard Kusek); *1996 r.: I Ogólnopolski Turniej Pianistyczny w Żaganiu, III m. – Tomasz Pawłowski, fortepian (Larysa Keller); *2001 r.: Międzynarodowy Festiwal Muzyki Akordeonowej w Przemyślu, wyróżnienie – Rafał Machnik, akordeon (R. Kusek); *2003 r.: Międzynarodowy Festiwal Akordeonowy w Przemyślu, wyróżnienie – Iwona Rzeszut, akordeon (Zdzisław Szymczyk), III Ogólnopolski Festiwal Saksofonowy w Przeworsku, III m. – Piotr Gruszecki, saksofon (L. Gruszecki); *2004 r.: Ogólnopolski Festiwal Instrumentów Dętych Blaszanych w Mielcu, III m. – Wojciech Szela, trąbka (Ireneusz Szela), wyróżnienie – Maciej Fijałkowski, trąbka (I. Szela). Wywrocki, Franciszek Wyzga, Paweł Wyzga, Piotr Wyzga, Kazimiera Zöllner. *2011 r.: II Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy (Törökszentmikloś, Węgry) – Marlena Zielińska, 3. miejsce (Maria Szela), Wojciech Tulik (Magdalena Pysz), Michał Tulik i Natalia Szymańska, wyróżnienia (M. Szela); III Ogólnopolski Konkurs Kontrabasowy im. W. Gadzińskiego w Katowicach – Magdalena Maziarz, 1. miejsce w grupie I (R. Kusek), Ewelina Kokoszka, wyróżnienie w grupie II (R. Kusek). *2012 r. – reprezentowanie Polski na XI Europejskim Festiwalu Młodzieży Europy Allegro-Mosso 2012 we Włoszech (17-19 V). *2013 r. – XV Ogólnopolski Konkurs Wiolonczelowo-Kontrabasowy w Malborku – Konrad Sosiński, 2. miejsce, Bernadeta Łachut, 3. miejsce, Weronika Adamska, wyróżnienie (R. Kusek); VII Ogólnopolski Konkurs Instrumentów Dętych „Jupiter 2013” – Przemysław Walecki, 2. miejsce (G. Wywrocki); III Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy (Törökszentmikloś, Węgry) – Kornelia Czechura, 2. miejsce (M. Szela). *2014 r. – Ogólnopolski Konkurs Instrumentów Dętych w Kielcach – Wojciech Fronc, 3. miejsce (G. Wywrocki); IV Międzynarodowy Konkurs Muzyczny (Törökszentmikloś, Węgry) – Mateusz Ozga, 1. miejsce (Jan Lubieniecki); I Ogólnopolski Konkurs Altówkowy i Kontrabasowy w Gdańsku – w różnych kategoriach: Konrad Sosiński, 2. miejsce, Weronika Adamska, 3. miejsce, Bernadeta Łachut, wyróżnienie (R. Kusek).

Dyrektorzy: Andrzej Wilczyński (1970-1971), Aleksander Myszka (1971-1988), Franciszek Wyzga (1988-2001), Maria Gabriela Pietrzak (2001-2003), Ryszard Kusek (2003-nadal).

Wicedyrektorzy: Franciszek Wyzga (1979-1986), Tadeusz Wywrocki (1990-1996), Gabriela Pietrzak (1996-2001), Bernadetta Duszkiewicz (2001-2003), Ireneusz Szela (2003-nadal).

Nauczyciele (w latach 1970-2015): Barbara Als, Zdzisław Augustyn, Lucyna Bednarz (z d. Łowczyk), Antoni Bęś, Karol Bik, Jan Bochenek, Jan Buda, Urszula Buda (Rykała), Joanna Brzezińska, Marek Brzeziński, Edyta Chlebowska, Adam Czernik, Janusz Dec, Renata Filip (Marnik), Jan Frankowski, Bożena Gan, Leszek Gruszecki, Oskar Gut, Renata Gwóźdź, Tadeusz Hałys, Jadwiga Huber, Alicja Jasińska, Bernadetta Duszkiewicz (Karaś), Piotr Karaś, Dorota Karkut, Agnieszka Kardyś, Jan Kasprzykowski, Jerzy Keller, Larysa Keller, Aleksandra Klupś, Jarosław Kmieć, Agnieszka Kramarz, Grażyna Kulpa–Straż, Małgorzata Kusek (Karaś), Ryszard Kusek, Sławomir Kusek, Maria Lenart, Paweł Lis, Małgorzata Loch, Jan Lubieniecki, Paweł Lubieniecki, Stanisława Lurska, Grzegorz Łobaza, Ewa Łuczyńska, Joanna Łukasik, Paweł Łukasik, Anna Matuła, Barbara Mialik, Katarzyna Moskal, Tomasz Niećko, Alicja Nowakowska, Zbigniew Orzech, Tomasz Ożóg, Bogusław Pawełczak, Anastazja Pelc, Leszek Pelc, Gabriela Pietrzak, Stefan Pilniakowski, Halina Pisarska, Bogusław Piwiński, Stanisław Piwnica, Marta Pleśniarowicz, Marta Pluta, Barbara Podłaszczyk, Antonina Probola (Bec), Katarzyna Racławska, Janusz Rothbard, Zofia Rothbard, Anna Rożek, Magdalena Rysz, Marian Rzym, Ludwik Sarama, Wacław Seminowicz, Joanna Siudmak, Katarzyna Skalińska, Agnieszka Skop, Łukasz Skop, Szczepan Smaga, Joanna Stachowicz, Sławomir Stan, Karolina Stasiowska, Ewa Stępień, Jerzy Stępień, Krystyna Stępień, Marzena Strach (Honc), Anna Swacha, Ireneusz Szela, Maria Szela, Waldemar Szlęzak, Leszek Szetela, Zdzisław Szymczyk, Joanna Tomecka, Janusz Tomecki, Sabina Trybulec (Oleniacz), Edyta Trzpis, Joanna Walczak, Maria Wałęka (Warzecha), Bogdan Warias, Paweł Węgrzyn, Zbigniew Wieloch, Barbara Wilczyńska (Lubacz), Leokadia Wilczyńska, Andrzej Wilczyński, Józef Wilczyński, Władysław Wilczyński, Józef Witek, Renata Wrażeń (Chmielowiec), Katarzyna Wrona, Grzegorz Wywrocki, Tadeusz Wywrocki, Franciszek Wyzga, Paweł Wyzga, Piotr Wyzga, Kazimiera Zöllner.

Dyrektor i kierownik Sekcji Instrumentów Strunowych: Ryszard Kusek (2003-nadal).

Wicedyrektor i kierownik Sekcji Instrumentów Dętych: Ireneusz Szela.

Kierownik Sekcji Fortepianu i Akordeonu: Zdzisław Szymczyk.

Kierownik Sekcji Teorii i Śpiewu Solowego: Aleksandra Klupś.

 

PAŃSTWOWE GOSPODARSTWO OGRODNICZE, powstało w 1977 r. na podstawie decyzji rządowej, na terenach przy ul. R. Traugutta. Pierwszym dyrektorem i organizatorem był Wojciech Wiktor. Zbudowano m.in.: 8 bloków (szklarni) o powierzchni 1 ha każdy, budynki technologiczne i socjalne, stacje uzdatniania wody ze studniami głębinowymi, bazę warsztatowo-magazynową, budynek mieszkalny dla 40 rodzin, budynek rotacyjno-mieszkalny i stołówkę pracowniczą. Dla celów ogrodniczych pozyskano 17 ha torfowiska w okolicy lasu cyranowskiego. PGO rozpoczęło działalność produkcyjną w 1984 r. Produkowało m.in. pomidory, ogórki, pieczarki i paprykę oraz kwiaty cięte i doniczkowe, a także przetwory, m.in: ogórki konserwowe, patisony konserwowe, buraczki konserwowe, przeciery ogórkowe, sałatki z zielonych pomidorów, musztardy i ketchupy. Odbiorcami tych produktów były firmy polskie i zagraniczne. W samym Mielcu funkcjonowały dwa sklepy firmowe (przy ul. J. Gagarina – później al. Ducha św. i przy ul. R. Traugutta. Przemiany społeczno-gospodarcze po 1989 r. niekorzystnie wpłynęły na mieleckie PGO, które w lipcu 1991 r. utraciło zdolność kredytowania. Niekorzystnej sytuacji nie uratowała nowa przetwórnia owocowo-warzywna, produkująca przetwory m.in. z buraków, grzybów, ogórków, patisonów, pomidorów i papryki. We wrześniu 1992 r. (decyzją wojewody rzeszowskiego) przestało istnieć w dotychczasowej formie i zostało włączone do zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa w Mielcu.

 

PAŃSTWOWE ZAKŁADY LOTNICZE WYTWÓRNIA PŁATOWCÓW NR 2, zob. WYTWÓRNIA SPRZĘTU KOMUNIKACYJNEGO 

 

PAŃSTWOWY OŚRODEK MASZYNOWY (POM), został zorganizowany w 1953 r. na pozostałościach dawnego majątku wojsławskiego Gardulskich. Przejęto starą dworską gorzelnię, zdewastowane budynki czworaków i drewniane szopy. Pierwszą załogę stanowiło 30 osób. Podstawowym zadaniem, które realizowano od początku funkcjonowania, było naprawianie zmechanizowanego sprzętu rolniczego W latach 1955-1960 wyremontowano pomieszczenia warsztatowe oraz wybudowano drogę asfaltową od drogi Mielec – Dębica do ośrodka, rampę rozładunkową, stację paliw, stację transformatorową i dom mieszkalny. Utworzono filie ośrodka w Borowej i Radomyślu Wielkim. W latach 70. rozszerzano działalność usługową i modernizowano zaplecze techniczne, angażując coraz więcej pracowników i to najczęściej z odpowiednimi kwalifikacjami do obsługi maszyn i urządzeń. W 1978 r. oddano do użytku nową wielofunkcyjną halę warsztatową. Od 1980 r. rozpoczęto produkcję pługów czteroskibowych. W 1982 r. przeniesiono się do nowego budynku administracyjno-socjalnego. W latach 80. wykonywano: diagnostykę, przeglądy, naprawy i remonty sprzętu rolniczego i usługi transportowe oraz produkowano m.in. wspomniane pługi, części zamienne do przyczep, kultywatory i części do różnych urządzeń w kooperacji z WSK. Załoga liczyła 140 osób. Szeroki zakres podejmowanych zadań napotykał jednak na wiele problemów, głównie w zakresie terminów dostarczania, ilości części zamiennych i materiałów do produkcji. W 1985 r., po włączeniu Wojsławia w granice Mielca, droga dojazdowa otrzymała status ulicy i jako patrona Żegotę – rycerza, właściciela Wojsławia w XIII w. Przemiany ustrojowe po 1989 r., a szczególnie wprowadzenie wolnego rynku, negatywnie wpłynęły na funkcjonowanie takich państwowych firm jak wojsławski POM. Z roku na rok jego sytuacja pogarszała się i 2 III 1994 r. Rada Miejska w Mielcu wyraziła zgodę na jego likwidację.

 

PAPILLON CLUB, lokal o charakterze kulturalno-gastronomicznym, urządzony w podziemiach budynku przy skrzyżowaniu ulic A. Mickiewicza i H. Sienkiewicza (dawniej „Kazanówka”). Jego pomysłodawcą i właścicielem była początkowo spółka, w której skład weszli właściciele firmy „Rawix” – Waldemar Kawalec i Arkadiusz Barszczewski oraz właściciel firmy „Rock’n’Roll” – Dariusz Ławruk, który niedługo potem zrezygnował. „Papillon” rozpoczął działalność w 2000 r. z atrakcyjną ofertą koncertów, prezentacjami mechanicznej muzyki jazzowej i przebojów muzyki popularnej oraz dyskotekami i innymi imprezami okolicznościowymi. W kolejnych latach lokal zyskał renomę atrakcyjnego ośrodka kulturalno-rozrywkowego, głównie dzięki kontynuowaniu koncertów gwiazd polskiej estrady.

 

PAPROCKA ANNA TERESA (z domu SEKUŁA), urodzona 9 XI 1940 r. w Mielcu, córka Mieczysława i Marii z domu Skiba. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie z maturą w 1976 r. oraz Pomaturalne Studium Medyczne (kierunek: pielęgniarstwo) w Mielcu w 1978 r. W latach 1959-1996 r. pracowała w Służbie Zdrowia w Mielcu, m.in. w Zespole Opieki Zdrowotnej. Jej pozazawodową pasją od wielu lat jest działalność społeczna. Na początku lat 90. była przewodniczącą Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” ZOZ w Mielcu. Została wybrana na radną Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 1990-1994. Uczestniczy w działalności kulturalnej i artystycznej w Klubie Seniora „Złota Jesień” przy SDK MSM w Mielcu. M.in. zdobyła I nagrodę w konkursie „Sztuka słowa” w Podkarpackim Festiwalu Seniorów w Boguchwale. Jest członkinią kabaretu „Senior Show” przy Mieleckim Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Mielcu. W sztuce Gabrieli Zapolskiej „Moralność pani Dulskiej” zagrała rolę pani Dulskiej. 10 XI 2016 r. zdobyła tytuł „Najsympatyczniejszej Seniorki Mielca 2016 r.”, „Miss Czytelników Korso” i „Laur Publiczności” w I edycji tej imprezy w Mielcu. 

 

  • Marek Paprocki

    Marek Paprocki

PAPROCKI MAREK, urodzony 3 IX 1963 r. w Mielcu, syn Franciszka Kiełbasy i Natalii z domu Róg. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, maturę zdał w 1983 r. W okresie szkolnym należał do najbardziej aktywnych harcerzy i w latach 1980-1983 był reprezentantem Chorągwi Rzeszowskiej w Radzie Harcerzy Starszych przy KG ZHP w Warszawie. Komponował piosenki i brał udział (z powodzeniem) w konkursach piosenkarskich. Wystąpił z recitalami m.in. w Teatrze Małym w Warszawie, Klubie „Pod Jaszczurami” w Krakowie, Klubie Studenckim Politechniki Rzeszowskiej i w programie III PR. Był także członkiem zespołu wokalno-instrumentalnego „Pod Globusem”. Naukę kontynuował w Studium Nauczania Początkowego w Rzeszowie i po jej ukończeniu w 1985 r. został zatrudniony w Szkole Podstawowej w Trześni koło Mielca. Przy zawarciu związku małżeńskiego w 1985 r. przyjął nazwisko żony (Magdaleny). Od X 1985 r. do IV 1987 r. odbył zasadniczą służbę wojskową w 13 Batalionie Saperów w Dębicy. Po powrocie uczył nadal w Trześni (do 1991), a ponadto prowadził szkolne zespoły artystyczne i żeńską drużynę harcerską. W 1989 r. został wybrany komendantem Hufca ZHP w Mielcu i funkcję tę pełnił przez rok. W 1991 r. ukończył studia magisterskie na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i po wygraniu konkursu objął stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 w Mielcu. W 1997 r. powtórnie wygrał konkurs, a w 2002 r. samorządowe władze powierzyły mu tę funkcję na następne 5 lat. Także w 2007 r. i 2012 r. przedłużano mu kierowanie szkołą na kolejne pięcioletnie kadencje. W czasie dotychczasowego kierowania szkołą doprowadził do dużej poprawy jej estetyki, wzbogacenia wyposażenia i unowocześnienia funkcjonowania. Ukończył m.in.: studia podyplomowe na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (specjalność: pedagogika opiekuńcza) w 1994 r., studia podyplomowe na Uniwersytecie Rzeszowskim (specjalność: zarządzanie oświatą w zreformowanym systemie edukacji) w 2003 r. i studia podyplomowe w Instytucie Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk (specjalność prawno-samorządowa) w 2005 r. oraz kilkanaście kursów i szkoleń specjalistycznych dla organizatorów pracy harcerskiej i oświatowej kadry kierowniczej. Uzyskał I stopień specjalizacji zawodowej w zakresie organizacji i zarządzania oświatą oraz stopień nauczyciela dyplomowanego. Poza funkcją dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 angażuje się w wiele innych przedsięwzięć. Prowadzi zajęcia w Niepublicznej Szkole Biznesu w Mielcu, Podkarpackim Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie Oddział w Tarnobrzegu, Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu oraz Wyższej Szkole Hotelarstwa i Turystyki w Jaśle. Wiele czasu poświęca też działalności na rzecz subregionu mieleckiego. W 1998 r. został wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencję 1998–2002 oraz wiceprzewodniczącym Rady i przewodniczącym Komisji Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego. W 2002 r. został ponownie wybrany radnym powiatowym i powierzono mu funkcję przewodniczącego Rady Powiatu Mieleckiego. Od 2001 r. do 2005 r. był dyrektorem Biura Senatorskiego Senatora RP Grzegorza Laty. W 2004 r. został powołany przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji na funkcję członka Rady Programowej TVP 3 Rzeszów. Był współzałożycielem Powiatowego Ruchu Obywatelskiego PRO (III 2005 r.). W wyborach w 2006 r. uzyskał mandat radnego Rady Powiatowej w Mielcu z ramienia Porozumienia Społeczno-Gospodarczego i został wybrany ponownie przewodniczącym Rady w kadencji 2006-2010. Od 2008 r. do 2012 r. pełnił funkcję społecznego asystenta prezesa PZPN Grzegorza Laty. W wyborach samorządowych w 2010 r. został wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego i wiceprzewodniczącego Rady w kadencji 2010-2014. W październiku 2011 r. powierzono mu funkcję prezesa Powiatowego Ruchu Obywatelskiego „Razem dla Ziemi Mieleckiej”. W wyborach samorzadowych w 2014 r. kolejny raz uzyskał mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego. Ponadto prezydent miasta Mielca Daniel Kozdęba powołał go na funkcję swojego doradcy.  Wyróżniony Brązowym Krzyżem Zasługi, Wyróżniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej II stopnia (1997) i Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej i Sportu I stopnia (2002) oraz tytułem „Mielczanin Roku 2001” w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso”.

 

PARAFIA DUCHA ŚWIĘTEGO, jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego w Mielcu, z siedzibą przy ul. M. Pisarka 16. Obejmuje ona swoimi granicami północno-zachodnią część miasta z ulicami: Bajana, Bema, Bohaterów Września, Borowiczan, Brzozowa, Chełmońskiego, Chodkiewicza, Daszyńskiego, Dąbala, Dąbrowskiego, Dąbrowskiej, Dębowa, Drzewieckiego, Ducha Świętego, Głowackiego (numer 37), Jaworowa, Kasztanowa, Kilińskiego (numery od 28 do Złotnik, 37-99), Kocjana, Konfederacka (numery parzyste), Limanowskiego (numery 32-45), Matejki, Michalina, Mielczewskiego, Mieleckiego, Modelarska, Modrzejewskiej, Morcinka, Nałkowskiej, Ogrodowa, Orkana, Orla (numer 25), Orzechowa, Orzeszkowej, Osterwy, Pisarka, Poniatowskiego, Przybosia, Reja, Różana, Sękowskiego (numery nieparzyste), Sienkiewicza (numery 40–166, 63–167), 6 Sierpnia, Słoneczna, Śniadeckiego, Świerkowa, Tańskiego, Teligi, Traugutta, Tuwima, Usługowa, Warszawska, Wiejska (numery 28–54, 31–47), Wiśniowa, Wybickiego, Wysockiego, Żółkiewskiego, Żwirki i Wigury oraz miejscowość Złotniki (numery 1–266). Liczy około 15 570 katolików. Kościołem parafialnym jest kościół Ducha Świętego przy ul. M. Pisarka 16, a ponadto czynne są kaplice św. Stanisława Kostki przy ul. Warszawskiej i Matki Bożej w Złotnikach. 

Historia Decyzją biskupa ordynariusza dr. Jerzego Ablewicza tworzenie nowej parafii w Mielcu, która objęła północno–zachodnią część Mielca i Złotniki, rozpoczęło się 28 VI 1979 r. Od tego dnia pełne duszpasterstwo przy kaplicy św. Stanisława Kostki przy ul. Warszawskiej, pełniącej funkcję parafialnego kościoła, na objętym terenie miasta i Złotnik rozpoczął ks. Władysław Marcinowski przy pomocy wikariusza ks. Jana Kudłacza. Kancelarię umieszczono w domu prywatnym. Utworzono grupy ministrantów i lektorów, powstał chór parafialny. 5 VI 1980 r. w święto Bożego Ciała odbyła się pierwsza procesja na maleńkim placu przed kaplicą, przy ogromnej liczbie wiernych (zmuszeni byli stać na miejscu) i na ul. Warszawskiej. Po uzyskaniu wymaganego zezwolenia władz państwowych 30 I 1981 r. nastąpiło formalne erygowanie Parafii Ducha Świętego w Mielcu. Pierwszym proboszczem został mianowany ks. Władysław Marcinowski, a ponadto pracowało dwóch wikariuszy. Kancelaria parafialna mieściła się w domu prywatnym. Pracę w parafii podjęły też siostry felicjanki, posiadające swój dom zakonny przy ul. Kilińskiego 98. Starania ks. proboszcza o odpowiedni teren dla świątyni i obiektów parafialnych powiodły się i 20 V 1982 r. (w uroczystość Wniebowstąpienia) biskup ordynariusz Jerzy Ablewicz poświęcił plac przy ul. M. Pisarka pod budowę kościoła parafialnego i plebanii. Budowę plebanii rozpoczęto 21 VI 1982 r., a ukończono 14 IV 1983 r., natomiast budowę kościoła rozpoczęto w kwietniu 1983 r. Pierwsze Misje Parafialne odbyły się we wrześniu 1983 r. Wybudowano pozostałą obok plebanii część zaplecza kościoła – dom katechetyczny, przeznaczony na naukę religii i inne cele parafialne, m.in. dla zorganizowanych grup parafialnych i biblioteki, a ponadto dom sióstr zakonnych. (Ta część obiektów parafialnych została poświęcona w 1986 r.)  23 X 1983 r. bp Jerzy Ablewicz dokonał uroczystego wmurowania kamienia węgielnego pod kościół Ducha Świętego. (Kamień ten został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w czasie uroczystości na krakowskich Błoniach 22 VI tegoż roku.) W czasie Pasterki 1983 r. bp Piotr Bednarczyk poświęcił wybudowany kościół dolny. Odtąd wszystkie nabożeństwa parafialne odbywały się w tym kościele z tymczasowym wystrojem prezbiterium, a w kaplicy św. Stanisława Kostki odprawiano nadal 2 Msze Św. w niedziele i jedną w dni powszednie. W czasie Zielonych Świąt 10 VI 1984 r. odbyła się uroczysta konsekracja czterech dzwonów o imionach: „Pneuma”, „Bogurodzica”, „Lech” i „Twoje Imię - Moje Imię” oraz uroczyście powitano Matkę Bożą Częstochowską w kopii Jasnogórskiego Obrazu. 21 VI 1984 r. po raz pierwszy procesja Bożego Ciała przeszła trasą wokół osiedla J. Krasickiego (później Lotników) ulicami: M. Pisarka, J. Gagarina (później al. Ducha Św.), A. Kocjana i M. Pisarka. Po staraniach proboszcza 20 V 1985 r. do parafii przybyły siostry ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego i na dom zakonny otrzymały północną część domu parafialnego. W pierwszą niedzielę po Wielkanocy 1986 r. poświęcono i zawieszono w kościele dolnym obraz Jezusa Miłosiernego. W kwietniu 1987 r. przeprowadzona została pierwsza wizytacja kanoniczna parafii. 14 XI tego roku zakończono budowę kościoła górnego w stanie surowym. 20 XII 1992 r. bp ordynariusz Józef Życiński poświęcił tę nową świątynię Ducha Świętego i odtąd ona stała się kościołem parafialnym. W kolejnych latach wyposażano wnętrza kościoła górnego i dolnego oraz urządzono plac przykościelny. W tym czasie w domu parafialnym rozpoczął działalność Katolicki Ośrodek Kultury. Jesienią 1994 r. powstała Grupa Modlitewna Odnowy w Duchu Świętym. Wraz z budową osiedli znajdujących się w granicach parafii powiększała się liczba wiernych, przekraczając w latach 90. 15 tysięcy. Od 2 do 8 IV 1995 r. odbyły się Misje Święte, a w dniach 16–17 IV tego roku wizytację kanoniczną przeprowadził ks. biskup ordynariusz Józef Życiński. W grudniu 1995 r. odbyły się Uroczystości Nawiedzenia Regionu przez Matkę Bożą w Figurze Fatimskiej. Kościołami Nawiedzenia dla ponad 30 parafii były świątynie Ducha Świętego i św. Mateusza. W dniach 9 – 15 IV 2000 r. odbyły się kolejne Misje Święte, które prowadzili ojcowie Paulini z klasztoru na Jasnej Górze w Częstochowie. 18 V parafie Ducha Świętego i Św. Mateusza były współorganizatorami Uroczystości Dziękczynienia za Beatyfikację Błogosławionego Ks. Romana Sitki. 27 X 2000 r. powstała kolejna grupa modlitewna – Apostolat Maryjny. W dniach 18 – 19 VI 2001 r. miało miejsce Nawiedzenie Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, poprzedzone renowacją Misji Świętych, przeprowadzonych przez ojców Paulinów z Częstochowy. W pierwszych latach XXI w. przystąpiono do realizacji docelowego wystroju wnętrza kościoła górnego. W 2002 r. zamontowano stacje Drogi Krzyżowej, a w 2003 r. – w prawej bocznej wnęce – rzeźbę św. Józefa z Jezusem w wieku chłopięcym. W dniach 7–9 XI 2003 r. ks. biskup ordynariusz Wiktor Skworc przeprowadził wizytację kanoniczną parafii. Wiosną 2006 r. zakończono prace nad docelowym wystrojem prezbiterium. 8 IV 2006 r. kościół Ducha Świętego został uroczyście konsekrowany przez biskupa ordynariusza dr. Wiktora Skworca. W sierpniu 2007 r. dotychczasowy proboszcz i budowniczy parafii – ks. Władysław Marcinowski przeszedł na emeryturę, a nowym proboszczem został mianowany ks. Waldemar Ciosek. Przeprowadzono remonty obiektów parafialnych przy ul. M Pisarka. Systematycznie ubogacano wnętrze kościoła parafialnego. Od 2008 r. montowano witraże. W 2011 r. umieszczono figurę bł. Jana Pawła II w planowanej kaplicy Miłosierdzia Bożego, a w 2012 r. – urządzono kaplicę św. Ojca Pio. Z okazji 30-lecia parafii (2011) w przedsionku wmurowano tablicę upamiętniająca jubileusz i ks. Władysława Marcinowskiego – pierwszego proboszcza i organizatora parafii. W okresie jesiennym 2009 r. przeprowadzono remont kapitalny i modernizację kaplicy św. Stanisława Kostki przy ul. Warszawskiej. W 2012 r. odbyła się wizytacja kanoniczna parafii przez biskupa ordynariusza diecezji tarnowskiej dr. Andrzeja Jeża. Ważnymi wydarzeniami w życiu parafii były też: udział w ogólnopolskiej telewizyjnej Litanii Miast (1 XI 2010 r.) i współorganizacja III Diecezjalnego Marszu dla Życia i Rodziny, który rozpoczęto od Mszy Świętej w kościele Ducha Świętego (14 X 2012 r.) W listopadzie 2012 r. biskup ordynariusz dr Andrzej Jeż przeprowadził wizytację kanoniczną parafii. Przez kolejne lata ubogacano kościół górny, m.in. urządzono kaplicę Miłosierdzia Bożego. W dniach 10-12 IV 2014 miało miejsce Nawiedzenie Figury św. Michała Archanioła z Gargano, od 7 do13 XI 2014 r. przeprowadzono Misje Święte, a w dniach 14-15 XI 2014 r. odbyła się Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego oraz relikwii św. Faustyny i św. Jana Pawła II.

Odpust: Zesłanie Ducha Świętego, Matki Kościoła.

Grupy działające w parafii: Rada Duszpasterska, ministranci, lektorzy, PDMD, „Odnowa w Duchu Świętym”, Róże Różańcowe, chór parafialny, Dziewczęca Służba Maryjna, Apostolat Maryjny, Apostostwo Dobrej Śmierci, Grupa Biblijna DABAR, Wspólnota Miłości Ukrzyżowanej, Ruch Światło – Życie, Grupa Modlitewna Ojca Pio, Legion Maryi pw. Niepokalanej Oblubienicy Ducha Świętego, Kręgi Rodzin, Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci.

Stowarzyszenia: Parafialne Oddziały: „Caritas”, Akcji Katolickiej, Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Stowarzyszenie na Rzecz Pomocy Rodzinie. 

Inne formy: Katolicki Ośrodek Kultury, biblioteka parafialna, Katolicka Szkoła Rodzenia, Klub AK „Tchnienie”, Parafialna Poradnia Rodzinna, Wspólnota AA.

Księgi metrykalne: od 1980, kronika parafialna: od 1979.

Proboszczowie: ks. Władysław Marcinowski (1979–2007), ks. Waldemar Ciosek (2007-nadal).

Wikariusze: ks. Jan Kudłacz (1979–1983), ks. Krzysztof Wymazała (1980–1982), ks. Jan Chmura (1981–1982), ks. Józef Kmak (1982–1984), ks. Zygmunt Kabat (1982–1984), ks. Jan Piotrowski (1982–1984), ks. Tadeusz Barnowski (1983–1984), ks. Kazimierz Duś (1983–1985), ks. Jan Michalik (1984–1985), ks. Stanisław Celusta (1984–1985), ks. Marian Urbański (1984–1985), ks. Jan Koszyk (1984–1990), ks. Józef Kiełbasa (1985–1989), ks. Jan Główczyk (1985–1986), ks. Stanisław Tabiś (1985–1989), ks. Leszek Stręk (1986–1990), ks. Ryszard Guzik (1986–1989), ks. Józef Jeziorek (1989–1992), ks. Kazimierz Sroka (1989–1992), ks. Jan Pikul (1989–1992), ks. Andrzej Pecka (1990–1993), ks. Stanisław Szufnara (1990–1993), ks. Wiesław Skrabacz (1992–1996), ks. Marek Lasek (1992–1996), ks. Stanisław Biskup (1992–1995), ks. Mariusz Berko (1993–1995), ks. Kazimierz Talarek (1993–1997), ks. Jan Witek (1990–1993), ks. Marek Kądzielawa (1993–1995), ks. Jan Gajda (1995–1997), ks. Marian Kujda (1995–1996), ks. Janusz Ul (1995–1997), ks. Paweł Pająk (1996–1998), ks. Paweł Bartula (1996–1997), ks. Stanisław Ciurka (1996–1997), ks. Dariusz Nawalaniec (1997–2005), ks. Stanisław Świątek (1997–2004), ks. Paweł Bobrowski (1997–2000), ks. Marek Kita (1997–2005), ks. Zbigniew Biernat (1998–2001), ks. Waldemar Ciosek (1998–2000), ks. Stanisław Duda (2000–2004), ks. Wiesław Duracz (2000–2002), ks. Mirosław Papier (2001–2004), ks. Andrzej Nowak (2001-2008), ks. Krzysztof Duda (2002-2008), ks. Janusz Adamczyk (2004-2010), ks. Leszek Lipiński (2004–2005), ks. Marek Zaborowski (2004–2008), ks. Paweł Górski (2005-2010), ks. Jerzy Janeczek (2005-2008), ks. Piotr Mucha (2008-2012), ks. Krzysztof Prokop (2008-2015), ks. Michał Rosa (2008-2010), ks. Tadeusz Wojciechowski (2008-2012), ks. Piotr Abram (2010-nadal), ks. Mariusz Nosal (2010-2011), ks. Mariusz Król (2010-2011), ks. Sławomir Czuba (2011-nadal), ks. Damian Kostrzewa (2011-nadal), ks. Janusz Lelito (2012-nadal), ks. Tomasz Bazuła (2012-nadal), ks. Andrzej Romanowski (2014-nadal), ks. Tomasz Krawiec (2014-nadal), ks. Karol Kużma (2014-nadal).

Rezydent: ks. Eugeniusz Kowalczyk (2002-).

Pomoc duszp.: ks. Kazimierz Rzeszutko (2009-nadal).

Z parafii pochodzą: * ks. Stanisław Głodzik (urodzony – 1927 r., wyświęcony – 1954 r.), ks. Bogdan Wiszyński (1957, 1982), ks. Eugeniusz Szyszka (1962, 1987), ks. Tadeusz Serafin (1962, 1989), ks. Piotr Bratek (1965, 1994), ks. Sławomir Głodzik (1969, 1994), ks. Mariusz Rucki (1970, 1998), ks. Piotr Machnik (1971, 1996), ks. Marek Podgórski (1972, 1996), ks. Grzegorz Brożonowicz (1968, 1996), ks. Sławomir Głodzik (1973, 2001), ks. Ireneusz Paluch (1975, 2000), ks. Wojciech Sola (1975, 2001), ks. Marcin Świąder (1976, 2002), ks. Tomasz Siembab (1976, 2005), ks. Artur Strzępka (1978, 2003), ks. Krzysztof Szebla (1978, 2003), ks. Łukasz Matyka (1980, 2005), ks. Marcin Polak (1981, 2006), ks. Bogusław Sobusiak (1978, 2006), ks. Paweł Błaszczyk (1983, 2008), ks. Paweł Wróbel SDS (1983, 2008), ks. Dariusz Wodka (1986, 2013), ks. Grzegorz Podołowski (wyśw. 2015), ks. Michał Dziewit (2015); * siostry zakonne: s. Maria Electa OCD, s. Jolanta Jasińska (Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Starowiejskich), s. Renata Kazimierska (Zgromadzenie Sióstr od Aniołów), s. Maria Ewa Czepiżak (Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Starowiejskich), s. Elżbieta Sądel (Zgromadzenie Sióstr Kapucynek od Najświętszego Serca Pana Jezusa).

Informacja o życiu  parafii: pismo „Spod Znaku Ducha Świętego” (wychodzi od 1995 r.). W 2014 r. wydano album „Parafia Ducha Świętego – Mielecki Wieczernik”, Mielec 2014.

 

PARAFIA MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY, jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego w Mielcu, z siedzibą przy ul. ks. H. Arczewskiego 1. W jej granicach znajduje się centralna i północno–wschodnia część miasta z ulicami: ks. Arczewskiego, Asnyka, Baczyńskiego, Beniowskiego, Biernackiego, Bogusławskiego, Boguszewskiej, Broniewskiego, Brożka, Chopina, Cyranowska, Czarneckiego, Czecha, Ćwiklińskiej, Długa, Drużbackiej, Dunikowskiego, Dworcowa, Działowskiego, Gałczyńskiego, Gombrowicza, Grunwaldzka, Haładeja, Hynka, Jagiellońska, Jaracza, Jasienicy, Jasińskiego, Karłowicza, Kasprzaka, Kazimierza Wielkiego, Kędziora, Kochanowskiego, Konopnickiej, Korczaka, Kordeckiego, Kossaka, Krasińskiego, Kraszewskiego, Kredytowa, Krzywa, Kwiatkowskiego, Kusocińskiego, Leśmiana, Leśna, Lotnicza, Łokietka, Łukasiewicza, Makuszyńskiego, Naruszewicza, Niepodległości, Nowa, Nowowiejskiego, Obrońców Westerplatte, Okrzei, Orla, Osiedle Młodego Robotnika, Ossolińskich, Parkowa, Piastowska, Piramowicza, Pola, Polna, Prusa, Przemysłowa, Pułaskiego, Rudnickiego, Sikorskiego, ks. Skargi, Skarżyńskiego, Starzyńskiego, Skłodowskiej, Solskiego, Sosnowa, Spółdzielcza, Staffa, Sucharskiego, Szenwalda, Szymanowskiego, Tetmajera, Torowa, Wiktora, Wojska Polskiego, Wolności, Wróblewskiego, Wyspiańskiego, Zapolskiej, Zwycięstwa i Żeromskiego. Na jej terenie mieszka około 22 600 katolików. Kościołem parafialnym jest kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy przy ul. ks. Arczewskiego. Na terenie parafii znajduje się ponadto kaplica szpitalna w budynku Szpitala Powiatowego przy ul. Żeromskiego.

Historia Plany tworzenia nowej parafii i budowy kościoła powstały pod koniec lat 30. XX w., kiedy to szybko rosło osiedle fabryczne PZL–Wytwórni Płatowców nr 2 i przybywało mieszkańców Mielca. Wybuch wojny i okupacja hitlerowska pokrzyżowały te plany. W kwietniu 1945 r. przybył do Mielca ks. Karol Durlak z misją utworzenia parafii. Dzięki pomyślnemu zbiegowi okoliczności, za przyzwoleniem radzieckiego dyrektora fabryki, rozpoczęto budowę prowizorycznego kościoła na zboczu Góry Cyranowskiej. Utworzyły się pierwsze grupy modlitewne, powstała grupa ministrantów. Pierwszą Mszą Św. w surowej jeszcze świątyni była „pasterka” 25 XII 1945 r. W związku z ciężką chorobą ks. K. Durlaka tworzenie parafii podjął ks. Henryk Arczewski. On też został pierwszym proboszczem erygowanej 8 V 1947 r. parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Obejmowała ona swymi granicami teren Osiedla Fabrycznego i Cyrankę. Na cele administracyjne parafii i mieszkania księży uzyskano dwa mieszkania w bloku 116, później 23 (aktualnie ul. A. Fredry 4/1 i 4/4). Tworzyły się kolejne grupy modlitewne, podjęła działalność wspólnota Opiekunek Rejonowych w ramach „Caritas”, powstał chór mieszany. W kolejnych latach przeżywano bardzo trudne chwile, bowiem walka ideologiczna o laicyzację załogi WSK, podjęta przez niektórych działaczy partyjnych z PZPR i wsparta przez PUBP, była bezpardonowa. Proboszczowi H. Arczewskiemu i księżom wikariuszom wielokrotnie utrudniano pracę duszpasterską, a nie brakowało także prób oczerniania i upokarzania związanych ze składkami pieniężnymi parafian. Mimo rozwiązania „Caritasu” (jako stowarzyszenia kościelnego) przez władze państwowe (1950), opiekunki rejonowe kontynuowały działalność pomocową. Od 1954 r. podjęto oficjalne starania o budowę kościoła. Po „odwilży październikowej” w 1956 r. relacje pomiędzy władzami państwowymi i partyjnymi a Kościołem katolickim nieco się poprawiły, ale konsekwentnie odmawiano wydania pozwolenia na budowę nowego kościoła. Z biegiem lat pełna poświęcenia praca duszpasterska i nieugięta postawa proboszcza oraz pozostałych księży sprawiły, że ilość osób deklarujących przynależność do Kościoła systematycznie rosła. Innymi formami publicznego demonstrowania wiary były procesje w święto Bożego Ciała, gromadzące każdorazowo wielkie tłumy wiernych. Z biegiem lat restrykcje wobec duchownych i najbardziej aktywnych działaczy parafialnych stopniowo łagodniały. W sierpniu 1964 r. uzyskano pozwolenie na budowę plebanii i rozpoczęto prace budowlane. Dni 13 i 14 XII 1969 zapisały się w historii parafii uroczystością Odwiedzin Pustych Ram Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. W 1970 r. przeprowadzono Misje Święte. W tym roku oddano do użytku nową plebanię i zintensyfikowano starania o budowę nowej świątyni, motywując to rosnącą ilością wierzących. Potwierdzono to dokładnymi spisami w 1972 r. Z 22 624 mieszkańców terenu parafii: 14 496 deklarowało się jako „wierzący praktykujący”, 6 806 – „wierzący niepraktykujący”, a 1 322 – „niewierzący”. 6 VI 1974 r. uzyskano zgodę na budowę budynku parafialnego, a kilka dni potem –15 VI 1974 r. udało się uzyskać zezwolenie na budowę kościoła MBNP, w czym niemałą rolę odegrało odwołanie się ks. H. Arczewskiego do zgody Rosjan na budowę tymczasowego kościoła w 1945 r. Nową świątynię wybudowano w latach 1974–1977 dzięki wielkiej finansowej ofiarności parafian i ich dużym udziale w pracach budowlanych. 17 VIII 1974 r. odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego (z grobu św. Piotra w Rzymie) z udziałem ks. arcybiskupa Bostonu Humberto Medeirosa i ks. biskupa ordynariusza Jerzego Ablewicza. W styczniu 1976 r. oddano do użytku budynek parafialny i od 3 II rozpoczęto tam zajęcia katechetyczne z dziećmi i młodzieżą szkolną. Poświęcenia świątyni (z tymczasowym wystrojem wewnętrznym) dokonał ks. biskup J. Ablewicz 18 XII 1977 r. W kolejnych latach, kiedy po rezygnacji ks. Henryka Arczewskiego (ze względu na zły stan zdrowia) proboszczem został ks. dr Jan Białobok, wyposażano wnętrze według projektu dr. inż. Krzysztofa Dygi z Warszawy. W środkowej części ściany głównej prezbiterium umieszczono przeniesiony z starego kościoła obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W latach 80. okna wymieniono na witraże, które ufundowali parafianie. W pamiętny dzień 13 XII 1981 r. (wprowadzenie stanu wojennego) odbyło się spotkanie założycielskie Katolickiej Poradni Rodzinnej. Od 1983 r. regularnie uczestniczono (jako zorganizowana grupa) w Pieszej Pielgrzymce Tarnowskiej na Jasną Górę. W 1983 r. odbyły się Misje Święte, a w dniach 1–8 IX 1983 r. – uroczystości Nawiedzenia Matki Bożej w Obrazie Jasnogórskim. W latach 1984–1987 rozbudowano plebanię. Z inicjatywy KIK od 1985 r. corocznie organizowano Tydzień Kultury Chrześcijańskiej. W 1986 r. zakończono montaż organów niemieckiej firmy Bautzen Eule. W 1993 r. zawieszono obrazy Stacji Drogi Krzyżowej. Zwiększająca się liczba dzieci i młodzieży na katechezie spowodowała konieczność rozbudowy domu parafialnego i po otrzymano zgody (1986) w 1987 r. rozpoczęto prace budowlane. Także w 1987 r. przekazano wschodnią część parafii do nowo powstałej parafii Trójcy Przenajświętszej. Od 1 I 1991 r. uruchomiono kuchnię „Caritas”, która działa nadal i wydaje dziennie kilkaset posiłków dziennie. Nową część plebanii oddano do użytku w 1992 r. Przeniesienie katechezy do szkół stworzyło możliwości lokalowe dla działalności grup parafialnych i stowarzyszeń religijnych, m.in. w 1993 r. powstało Rycerstwo Niepokalanej, a w 1994 r. Oddział Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. 14 XII 1995 r. odbyła się uroczystość Nawiedzenia Parafii przez Figurę Matki Bożej Fatimskiej. 4 VIII 1996 r. ukazało się pierwsze parafialne pismo „Ikona”, które z niewielkimi przerwami wydawane jest do dziś. 8 III 1998 r. rozpoczęła działalność Poradnia Specjalistyczna „Arka”, udzielająca wszechstronnej pomocy ludziom znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych, a w 1999 r. – Poradnia Prawa Pracy. 13 V 1998 r. uroczyście obchodzono 50–lecie parafii. Latem 1998 r. w kościele parafialnym zorganizowano I Międzynarodowy Festiwal Organowy (główny organizator – SCK) i odtąd corocznie organizowane są kolejne edycje Festiwalu. W dniach 3 i 4 X 1998 r. uroczyście przyjęto do świątyni Figurę Matki Bożej Fatimskiej, zakupionej w Fatimie i poświęconej w Sanktuarium Fatimskim. Od 2000 r. zagospodarowywano skrzydło domu parafialnego od strony ul. Parkowej, głównie dla Katolickiego Centrum Edukacji Młodzieży „Kana”. Ważnym wydarzeniem roku 2000 był II  Diecezjalny Kongres Rodzin pod hasłem „Dla rodziny – dla przyszłości”. 27 VI 2001 r. przeżywano trzecią w historii parafii Uroczystość Nawiedzenia Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. W 2004 r. zorganizowano kilka imprez o zasięgu diecezjalnym, m.in. 10 stycznia – VI Diecezjalne Spotkanie Kolędników Misyjnych (z ok. 200 parafii), 21-23 V – Mieleckie Forum Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich „Rodzina Bogiem silna”, a 18 IX – Diecezjalne Spotkanie Młodych, w którym wzięło udział około 2000 młodzieży. Data 2 IV 2005 r. zapisała się w pamięci całego świata śmiercią papieża Jana Pawła II. 7 IV przed kościołem MBNP w Mielcu odbyła się miejska Msza Święta za Ojca Świętego, w której uczestniczyło kilkanaście tysięcy osób. Uroczystości jubileuszowe z okazji 60-lecia parafii odbyły się 23 V 2007 r. na placu przed kościołem parafialnym. Jubileuszowej Mszy Świętej przewodniczył biskup ordynariusz ks. dr Wiktor Skworc. Do kalendarza cyklicznych corocznych uroczystości wprowadzono w jesieni „Dzień Skupienia Samorządowców z Rejonu Mieleckiego”. Przygotowując się do konsekracji kościoła parafialnego, od lutego 2010 r. rozpoczęto jego remont i modernizację. Dokonano wielu zmian w wystroju wnętrza, głównie w prezbiterium. (Szerzej w haśle: KOŚCIÓŁ PARAFIALNY MBNP.) W dniach 21 V – 1 VI 2011 r. odbyły się Misje Święte, które prowadzili O. Piotr Polek i O. Jan Bednarz – paulini z Jasnej Góry. 4 VI 2011 r. ks. biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej dr Wiktor Skworc dokonał konsekracji kościoła parafialnego. Wkrótce potem biskup ordynariusz dekretem ustanowił drugi odpust w parafii w dniu 14 IX (święto Podwyższenia Krzyża Świętego). Także w 2011 r., po przeprowadzeniu procedury, 15 XI w sali posiedzeń im. bł. Jana Pawła II Rady Miejskiej i w kościele parafialnym odbyły się uroczystości obwołania Matki Bożej Nieustającej Pomocy Patronką Miasta Mielca. Z tej okazji skomponowano utwór na odsłonięcie obrazu MBNP w ołtarzu głównym i pieśni tematyczne, a także wydano modlitewniki: Pani Mielecka – prowadź nas do Jezusa (oprac. ks. Tomasz Rąpała, Mielec 2011) i Nabożeństwo ku czci MBNP Pani Mieleckiej (oprac. ks. Tomasz Rąpała, Mielec 2012). Od tego czasu coroczne święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy – Patronki Mielca czczone jest główną Mszą Świętą w dzień odpustu parafialnego (27 VI). W dniach 5 – 7 X 2012 r. ks. biskup dr Wiesław Lechowicz przeprowadził wizytację kanoniczną parafii. Także ks. bp Wiesław Lechowicz poświęcił 15 XI 2012 r. figurę bł. Jana Pawła II, postawioną na placu przykościelnym. Działalność parafii MBNP w Mielcu została przedstawiona przez TVP Kraków w programie „Parafia z sercem” (2012). Rok Wiary upamiętniono przez m.in. Forum Ewangelizacyjne, które odbyło się 13 IV 2013 r. pod przewodnictwem ks. biskupa ordynariusza dr. Andrzeja Jeża. W dniach 26-27 XI 2014 r. parafia przeżywała peregrynację Obrazu Jezusa Miłosiernego oraz relikwii św. Faustyny i św. Jana Pawła II.

Odpust:  27 czerwca.

Grupy działające w parafii: Rada Duszpasterska, lektorzy, ministranci, Rycerstwo Niepokalanej, Straż Honorowa Najświętszego Serca Pana Jezusa i Najświętszego Serca Maryi, Wspólnota Krwi Chrystusa, Rodzina Radia Maryja, Czuwanie Nocne w Rodzinie, Arcybractwo Pana Jezusa Konającego i Matki Bożej Bolesnej, Róże Różańcowe.

Stowarzyszenia: Parafialne Oddziały: Akcji Katolickiej, „Caritas”, Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy, Towarzystwa Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie.

Duszpasterstwa Specjalistyczne: harcerzy, niewidomych, niepełnosprawnych ruchowo, trzeźwościowe. 

Inne formy: Poradnia Specjalistyczna „Arka”, Klub Inteligencji Katolickiej, chór parafialny „Modus”, „Kana”, poradnia rodzinna, zespoły instrumentalno–wokalne, świetlica dla dzieci. 

Księgi metrykalne: od 1947 r., kronika parafialna: od 1997 r.

Proboszczowie: ks. Henryk Arczewski (1946-1978), ks. Jan Białobok (1978-1997), ks. Kazimierz Czesak (1997-).

Wikariusze (w latach 1947–2015): ks. Karol Durlak (1947-1954), ks. Stanisław Witek (1951-1952), ks. Edward Limanówka (1954-1958), ks. Józef Górski (1956-1959), ks. Stanisław Nowak (1956-1957), ks. Zygmunt Suwada (1957-1959), ks. Michał Wojtasik (1957-1986), ks. Edward Lazarowicz (1958-1965), ks. Kazimierz Mikulski (1958-1960), ks. Zygmunt Bochenek (1959-1969), ks. Tadeusz Rodak (1960-1969), ks. Kazimierz Mularz (1963-1972), ks. Marian Przybyło (1964-1973), ks. Tadeusz Dyło (1965-1975), ks. Stanisław Hebda (1967-1971), ks. Czesław Muszyński (1969-1973), ks. Jan Gryboś (1971-1973), ks. Bronisław Franczyk (1971-1972), ks. Zbigniew Adamek (1972), ks. Józef Wierzbicki (1972-1976), ks. Władysław Marcinowski (1972-1979), ks. Adam Mardeusz (1973-1979), ks. Ryszard Hendzel (1973-1976), ks. Stanisław Krzywonos (1973-1977), ks. Michał Baniak (1975-1978), ks. Edward Pres (1975-1979), ks. Tadeusz Rolka (1976-1978) ks. Leon Sądowicz (1976-1979), ks. Stanisław Świderski (1976-1980), ks. Stanisław Chudy (1977-nadal), ks. Tadeusz Kardyś (1978-1982), ks. Edward Nylec (1978-1982), ks. Kazimierz Markowicz (1979-1982), ks. Jan Wójcik (1979-1981), ks. Stanisław Urbański (1979-1984), ks. Stanisław Tworek (1979-1984), ks. Jan Durda (1980-1988), ks. Kazimierz Skrzypek (1981-1987), ks. Franciszek Bukowiec (1982-1984), ks. Ryszard Kudroń (1982-1984), ks. Stanisław Pilch (1982-1986), ks. Andrzej Michalik (1983-1988), ks. Mieczysław Kosakowski (1984-1986), ks. Stanisław Kuboń (1984-1992), ks. Czesław Górka (1984-1991), ks. Antoni Kocoł (1984-1985), ks. Kazimierz Bukowiec (1985-1988), ks. Aleksander Mroczek (1986-1988), ks. Józef Jasiurkowski (1986-1989), ks. Stanisław Michalik (1984-1992), ks. Józef Bukowiec (1985-1992), ks. Jan Siedlarz (1988–1991), ks. Adam Chmiel (1988–1992), ks. Stanisław Porębski (1988–1994), ks. Roman Woźny (1988–1994), ks. Janusz Głąbiński (1989–1990), ks. Józef Węgrzyn (1990–1995), ks. Emil Myszkowski (1990 –1993), ks. Jacek Daniel (1991–1994), ks. Stanisław Leśniak (1991–1994), ks. Bogusław Hajnas (1992–1993), ks. Józef Głowa (1992–1994), ks. Józef Nita (1992–1996), ks. Marek Łabuz (1992–1996), ks. Jan Rybak (1993–1995), ks. Świętek Kazimierz (1993-2001), ks. Stanisław Betlej (1994-2001), Marek Wójtowicz (1994-1996), ks. Janusz Kłęczek (1994– 2000), ks. Eugeniusz Mrożek (1994-2002), ks. Rafał Cisowski (1994–1999), ks. Zbigniew Wójcik (1995–1999), ks. Czesław Janiga (1995–2000), ks. Bogusław Soleński (1995-2000), ks. Henryk Homoncik (1995-2000), ks. Bogdan Walerowski (1996-1997), ks. Wiesław Majka (1996-2001), ks. Antoni Wolak (1997-2000), ks. Krzysztof Dynarowicz (kapelan Szpitala Powiatowego, 1997–2014), ks. Edward Janikowski (1998-2006), ks. Józef Masłoń (1999-2006). Grzegorz Baran (1999- 2003), ks. Stanisław Góral (2000-2004), ks. Stanisław Stec (2000-2006), ks. Piotr Adamczyk (2000-2010), ks. Ryszard Stanisław Nowak (2000-2003), ks. Henryk Kołodziej (2000-2003), ks. Marek Kluz (2001-2002), ks. Zbigniew Stabrawa (2001-2002), ks. Marian Chełmecki (2001-2004), ks. Bogdan Więcek (2002-2007), ks. Stanisław Kurczab (2002-2010), ks. Józef Partyka (2003-2006), ks. Zbigniew Rusin (2003-2006), ks. Sławomir Lech (2003-2009), ks. Grzegorz Skalniak (2003-2006), ks. prałat Bronisław Marczyk (2003-2007), ks. Mariusz Mucha (2004-2007), ks. Marek Sobota (2006-2010), ks. Antoni Mulka (2006-2013), ks. Piotr Kluza (2006-2007), ks. Mariusz Mikołajczyk (2006-2008), ks. Maciej Knapik (2007-2010), ks. Piotr Siemek (2007-2011), ks. Robert Krzyszkowski (2007-2014), ks. Piotr Franczak (2008-2015), ks. Marcin Kawa (2009-2014), ks. Paweł Laska (2010-2011), ks. Tomasz Rąpała (2010-2014), ks. Andrzej Bajorek (2010-nadal), ks. Andrzej Basiaga (2011-2012), ks. Wiesław Znamirowski (kapelan Szpitala Powiatowego, 2011-nadal), ks. Marek Synowiec (2012-nadal), ks. Mariusz Gródek (2013-nadal), ks. Józef Żurowski (2014-nadal), ks. Sławomir Szyszka (2014-nadal), ks. Bartłomiej Musiał (2014-nadal), ks. Mateusz Gurbisz (2014-nadal).

Penitencjarze: ks. Władysław Buczek (2007-2013), ks. Kazimierz Kuman (2011-nadal). Pomoc duszp.: ks. Stanisław Sowiński (2013-2015).

Rezydent: ks. Stanisław Chudy (od 2003 ).

Z parafii (po jej powstaniu) pochodzą: *kapłani: ks. Stanisław Witek (urodzony w 1924 r., wyświęcony w 1951 r.), ks. Józef Gacek (1926, 1952), ks. Jerzy Pawlak (1942, 1966), ks. Stanisław Marczewski (1947, 1973), ks. Stanisław Trzewik (1951, 1975), ks. Jan Bajor (1951, 1978), ks. Henryk Osora (1958, 1986), ks. Andrzej Kosowicz (1958, 1986), ks. Marek Hołowicki (1959, 1984), ks. Bogusław Skotarek (1959, 1984), ks. Janusz Kukułka (1960, 1985), ks. Andrzej Ofiara (1961, 1988), ks. Jan Panek (1962, 1988), ks. Henryk Słąba (1962, 1993), o. Flawian Janusz Bularz (1962, 1994), ks. Jerzy Borczewski (1963, 1989), ks. Piotr Głód (1965, 1990), ks. Zdzisław Huber SCJ (1965, 1993), ks. Wacław Paterak (1967, 1994), ks. Marek Pytko (1969, 1994), ks. Piotr Wawrzyniak (1969, 1998), ks. Andrzej Sudoł SCJ (1970, 1996), ks. Wojciech Wolak (1970, 1998), ks. Janusz Pociask Misjonarz Misji Afrykańskich (1970, 1999), ks. Dariusz Bujak (1970, 1999), ks. Antoni Soja (1971, 1997), ks. Dariusz Mytych (1971, 1998), ks. Tomasz Krzanicki (1972, 2000), ks. Witold Kapuściński (1975, 2000), ks. Tomasz Wroński (1980, 2005), ks. Adrian Woźniak (wyśw. 2007), ks. Marcin Dąbrowski (wyśw. 2013); *siostry zakonne: s. Wiesława Woskowicz (FMA), s. Elżbieta Piękoś (FMA), s. Małgorzata Szewczyk (SSCJ), s. Krystyna Pokrzywa (FMA), s. Elżbieta Kawalec (FMA), s. Anna Świniarska (FMA), s. Klarysa Kamuda (CSSJ).

Informacja o życiu parafii: pismo „Ikona” (od 1996 r.). W 2014 r. wydano album „Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy Patronki miasta Mielca”, Mielec 2014.

 

PARAFIA ŚW. MARKA EWANGELISTY, jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego w Mielcu, z siedzibą przy ul. Rzochowskiej 89. Obejmuje swoimi granicami południową część miasta – niegdyś odrębne miasto Rzochów, dziś osiedle Mielca, z ulicami: Biedronki, Dębicka, Grabiowa, Grzybowa, Jagodowa, Kolejowa, Łuże, Św. Marka, Podleśna, Rynek Rzochowski, Rzochowska, Wandy, Wiesiołowskiego (numery parzyste), Wojsławska (numery 271–391) i Żegoty oraz miejscowości: Rzemień (część północną) i Tuszyma (część północną). Liczy około 1980 katolików. Kościołem parafialnym jest nowy kościół św. Marka Ewangelisty przy ul. Rzochowskiej 89, a ponadto czynne są stary kościół przy ul. Rzochowskiej 89 oraz kaplica w Łużu.

Historia  Powstanie parafii wiąże się z lokacją miasta Sochow (pierwsza nazwa Rzochowa) w latach 1380–1382. Wtedy to zapewne jego założyciel Jan z Tarnowa (kasztelan sandomierski) ufundował kościół św. Marka Ewangelisty i wystarał się o erygowanie parafii rzymskokatolickiej. Obejmowała granicami: Zochow (kolejna nazwa miasta), Przedmieście, Grabie, Kiełków, Kościelów (później Tuszyma) i Ociekę. Utworzono szkółkę parafialną, a jej uczniowie już od 1444 r. (Stanisław z Zochowa) kontynuowali naukę na Uniwersytecie Krakowskim. Powstał też szpital dla ubogich i kościół szpitalny św. Anny. Właściciel Zochowa w latach 1485–1507 Jan Feliks Tarnowski „Szrama” ufundował prepozyturę (prepozyt i 6 mansjonarzy). Niezwykle trudne lata przeżywano w czasie reformacji, bowiem ok. 1561 r. kolejny właściciel Żochowa Jan Tarnowski (Rzemieński) nakazał duchownym katolickim opuścić kościół i zamienił go na zbór kalwiński. Około 1585 r. następny właściciel miasta - Stanisław Tarnowski doprowadził do rekatolizacji świątyni oraz uposażył ją i kaplicę szpitalną św. Anny. Około 1595 r. parafia została włączona w granice dekanatu mieleckiego. W jej granicach znajdowały się wówczas: Żochów, Przedmieście, Zazamcze, Kiełków, Tuszyma, Rżyska, Niwiska, Ociecka Wola i Ocieka. Po trudnych czasach szwedzkiego „potopu” i rabunkowych najazdach Rakoczego miasto i okolica znacznie zubożały, a liczba mieszkańców (i parafian) zmniejszyła się. W 1655 r. z inicjatywy mieszczanina Jana Kozłowskiego powstało przy parafii Bractwo Różańcowe i mimo różnych problemów przetrwało do lat 30. XX w. W XVIII i XIX w. ilość katolików w parafii znów wzrosła i utrzymywała się w granicach 2400–3200. (Obok katolików liczącą się grupą byli Żydzi, których w samym Rzochowie było około 80.)  W połowie XIX w. parafia obejmowała granicami miejscowości: Rzochów (nazwę tę nadali Austriacy po I rozbiorze Polski), Rżyska, Kiełków, Rzemień, Tuszymę, Dębrzynę, Dobrynin, Rudę, Łuże, Zaborcze, Białe i Papiernię. W 1818 r. powstała grupa Trzeciego Zakonu św. Franciszka z Asyżu (tzw. tercjarze) i do 1839 r. przejawiała dużą aktywność. W 1820 r. drewniany kościół spalił się, a wybudowany następny kościół drewniany został porwany przez wodę w czasie powodzi w 1839 r. Także cmentarz został całkowicie zniszczony przez wodę.  Dopiero kolejna drewniana świątynia, zbudowana w 1840 r. na innym, wyżej położonym miejscu, doczekała naszych czasów. Urządzono także nowy cmentarz. W tym czasie parafia obejmowała granicami: Rzochów, Rżyska, Kiełków, Rzemień, Łuże, Białe, Papiernię, Tuszymę, Dębrzynę, Dobrynin i Rudę. Liczyła około 2500 katolików. Już w nowej świątyni rozpoczęły działalność Apostolstwo Modlitwy (1844) i Towarzystwo Wstrzemięźliwości (1845). Zapewne miały one niemały wpływ na zdecydowaną postawę rzochowian wobec krwawej rebelii chłopskiej w 1846 r. Także w 1846 r. urządzono i poświęcono nowy cmentarz, a pierwszymi pochowanymi na nim byli zamordowani w czasie rabacji chłopskiej w Kiełkowie. W 2. poł. XIX w. urządzano wnętrze kościoła i wyposażano go w sprzęt liturgiczny. W 1877 r. zakończono budowę kaplicy grobowej rodziny Boguszów na placu przykościelnym. Trudne czasy I wojny światowej przyniosły osłabienie życia parafialnego, toteż rozpoczynający w 1917 r. pracę duszpasterską nowy proboszcz ks. Karol Dobrzański doprowadził do Misji Świętych w dniach 27 V – 6 VI 1918 r., prowadzonych przez redemptorystów z Krakowa. W okresie międzywojennym rzochowska parafia przejawiała dużą aktywność. Z pomocą rodaków z Ameryki zakupiono dwa dzwony: „Marek” i „Michał”. W 1924 r. zbudowano plebanię. W 1930 r. założono Arcybractwo Najświętszego Serca Jezusowego, w 1934 r. - Bractwo Żywego Różańca, a w 1937 r. - Straż Honorową Najświętszego Serca Pana Jezusa. Od 1934 r. działała Akcja Katolicka, która m.in. prowadziła bibliotekę parafialną., a od 1936 r. rozpoczęła funkcjonowanie organizacja „Caritas”, która objęła opieką wszystkich biednych na terenie parafii. Ważnymi wydarzeniami dla Rzochowa były tygodniowe zloty zarządów Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej (21–28 VII 1936 r.) i Młodzieży Żeńskiej (3–12 VIII 1937 r.). W czasie okupacji hitlerowskiej proboszcz ks. Karol Dobrzański musiał ukrywać się, gdyż gestapo podejrzewało go o współpracę z ruchem oporu. Powrócił do Rzochowa dopiero w 1945 r. Trudne lata przeżywała parafia po usunięciu nauki religii ze szkół (1960). Lekcje religii prowadzono wówczas przy kaplicy Boguszów, a później w salce katechetycznej przy plebani. W 1961 r. przybyły do Rzochowa siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus i zamieszkały w domu zakonnym przy ul. Rzochowskiej 109, a później przeniosły się do nowego Domu Zakonnego przy ul. Dębickiej 2. Rok 1969 zapamiętano za sprawą przejmującej wędrówki pustych ram Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. W związku z utworzeniem nowych parafii od rzochowskiej parafii w 1977 r. odłączył się Dobrynin, a w 1984 r. Kiełków. Ówczesny proboszcz w Rzochowie ks. Kazimierz Mularz nie tylko pomógł w ich utworzeniu, ale osobiście nadzorował prace przy budowie kościoła w Kiełkowie. Pod koniec lat 80. podjęto starania o budowę nowej świątyni w Rzochowie, gdyż stan starego zabytkowego kościoła znacznie się pogorszył. 23 IV 1994 r. biskup ordynariusz dr Józef Życiński  poświęcił plac pod budowę kościoła, a 11 V tegoż roku rozpoczęto prace ziemne. 1 IX 1996 r. bp J. Życiński poświęcił i wmurował kamień węgielny oraz akt erekcyjny, a następnie przewodniczył pierwszej Mszy Św. na terenie nowej świątyni, jeszcze nie przykrytej dachem. Dla pozyskania dodatkowych środków finansowych na budowę, od 1999 r. corocznie organizowane są Festyny Parafialne. Pod koniec października 1999 r. wykonano więźbę dachową i pokryto ją blachą. W listopadzie 2000 r. odbyły się Misje Święte, a w dniach 24–25 VI 2001 r. zorganizowano uroczystości Nawiedzenia Parafii przez Obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Także w 2001 r. zakończono prace stolarskie, a w 2002 r. położono posadzkę i zamontowano cztery dzwony: 3 przeniesione ze starej dzwonnicy („Marcin”, „Marek” i „Tomasz”) oraz dokupiony nowy („Stanisław”). Poświęcenia dokonał ks. infułat Władysław Kostrzewa. W kolejnych latach wyposażano wnętrze świątyni. 14 XII 2003 r. poświęcił ją i przewodniczył Mszy Św. ks. bp ordynariusz dr Wiktor Skworc. Wówczas też przeprowadzono wizytację kanoniczną parafii. Po poświęceniu nowego kościoła parafialnego (14 XII 2003 r.) sukcesywnie wyposażano jego wnętrze oraz urządzano otoczenie. Dla pozyskania funduszy organizowano corocznie (z wyjątkami) festyny parafialne na placu przykościelnym. W latach 2005-2007 przeprowadzono remont kaplicy grobowej Boguszów. W 2010 r. przeniesiono zabytkowy kościół drewniany do skansenu w Kolbuszowej, a w październiku tego roku odbyły się Misje Święte i dla ich upamiętnienia ustawiono krzyż misyjny na placu przed kościołem. W 2011 r. w pobliżu krzyża, na miejscu starego kościoła, ustawiono figurę bł. Jana Pawła II z okazji jego beatyfikacji i 225-lecia diecezji tarnowskiej. W listopadzie 2012 r. odbyła się wizytacja kanoniczna parafii.

Odpust: niedziela po 25 IV.

Księgi metrykalne: od 1794, kronika parafialna: od 1837.

Grupy działające przy parafii: Rada Parafialna, ministranci, lektorzy, Dziewczęca Służba Maryjna, młodzieżowa grupa apostolska oraz 13 róż Żywego Różańca: 10 żeńskich, 2 męskie i 1 dziecięca.

Stowarzyszenia: „Caritas”.

Proboszczowie: ks. Mikołaj Weszar z Pilzna (? -1478/1479), ks. Jakub z Tarnowa (1478/1479 - ?), ks. Mateusz z Lubziny (ok. 1513–1529), ks. Jan z Koprzywnicy (ok. 1561), ks. Jan Szydłowski (ok. 1561), ks. Stanisław Gałązka (ok. 1580), ks. Józef Piotrowski (ok. 1590–1594), ks. Albert Silicki (ok. 1594–1596), ks. Jakub Niećko (ok. 1603), ks. Samuel Kozorowski (ok. 1618–1644), ks. Walenty Połecki (ok. 1658–1704), ks. Jakub Dziekanowicz (ok. 1704–1707), ks. Hiacenty Łabęcki (ok. 1707–1740), ks. Jan Zembecki (ok. 1740–1758), ks. Józef Sędzimir (ok. 1758–1770), ks. Stefan Nowakowski (1770–1774), ks. Wojciech Garlicki (1774–1789), ks. Józef Szczepański lub Szczepanowski (1789–1794), ks. Tomasz Ryniewicz (1794–1823), ks. Ignacy Sitkowski (administrator, 1823) ks. Stanisław Hadasik (1824–1836), ks. Stanisław Gruczyński (administrator, 1836), ks. Ludwik Andrzejowski (1836–1837), ks. Józef Mozdrzeniowski (1837–1871), ks. Franciszek Karakulski (administrator, 1871), ks. Adam Grębosz (1871–1917), ks. Karol Dobrzański (1917–1960), ks. Piotr Stary (administrator, 1942–1945), ks. Tomasz Rzepka (1961–1972), ks. Kazimierz Mularz (1972–1990), ks. Józef Jaworski (1990–1995), ks. Józef Węgrzyn (1995), ks. Jerzy Ptak (1995–).

Wikariusze: ks. Jan z Wielopola (ok. 1591–1596), ks. Hipolit Józefowicz (ok. 1603), ks. Stanisław Gruczyński (1835–1837), ks. Franciszek Miklasiński (1898), ks. Stefan Tabaszewski (1897–1898), ks. Leon Gruszowiecki (1898–1901), ks. Franciszek Staszałek (1902–1904), ks. Franciszek Ignacy Gutwiński (1904–1906), ks. Jan Rosiek (1906–1909), ks. Andrzej Piś (1909–1911), ks. Wojciech Orzech (1911–1914), ks. Józef Urbański (1914–1915), ks. Michał Kronenberg (1915–1916), ks. Józef Śledź (1916–1917), ks. Michał Matras (1919–1920), ks. Franciszek Bardel (1920–1921), ks. Jan Burgiel (1921–1923), ks. Stanisław Tobiasz (1923–1924), ks. Jan Superson (1924–1930), ks. Jakub Stabrawa (1930–1935), ks. Marian Wcześny (1935–1937), ks. Henryk Florek (1937–1942), ks. Stanisław Nowakowski (1942–1945), ks. Józef Kwieciński (1945–1949), ks. Ludwik Sieradzki (1949–1956), ks. Stanisław Smaga (1955–1961), ks. Jan Krawczyk (1956–1958), ks. Wojciech Zygmunt (1958–1962), ks. Piotr Pajor (1962–1963), ks. Eugeniusz Miłoś (1963–1965), ks. Leopold Bandurski (1965–1967), ks. Ignacy Piwowarski (1967–1971), ks. Wincenty Krzyżak (1968–1971), ks. Tadeusz Skura (1971–1973), ks. Wiesław Krzyżanowski (1971–1972), ks. Augustyn Gurgul (1973–1975), ks. Stanisław Jemioło (1975–1979), ks. Jerzy Bubula (1979–1983), ks. Henryk Osora (1983–1984), ks. Józef Jaworski (1984–1987), ks. Jerzy Ochał (1987–1988), ks. Marek Kądzielawa (1998–2005), ks. Jacek Kurcz (2005–2008), ks. Krzysztof Trzepacz (2008-2011), ks. Przemysław Gabik (2011-nadal).

Rezydent: ks. Kazimierz Mularz (1990-2004).

Kapelani kościoła szpitalnego św. Anny: ks. Jan Zagrzenzen (ok. 1589), ks. Stanisław Czapla (ok. 1590), ks. Feliks z Łęki (ok. 1595), ks. Jan Forkowic (ok. 1603–1610), ks. Szymon Janowski (ok. 1616), ks. Walenty (Maciej) Rozga (ok. 1638), ks. Erasmus Kretkowski (ok. 1638), ks. Franciszek Aleksandrowicz (ok. 1644–1667), ks. Bartłomiej Cisowski (ok. 1664–1667), ks. Jan Małecki (ok. 1672), ks. Piotr Sobkowic (ok. 1672), ks. Gaspary Młynarski (ok. 1679), ks. Jakub Kożuchowski (ok. 1685–1700), ks. Jan Skwarkiewicz (ok. 1701–1703), ks. Tomasz Łowicki (ok. 1703–1721), ks. Jan Woycicki (ok. 1734–1744), ks. Tomasz Lipiński (ok. 1754–1781). 

Z parafii pochodzą: * kapłani: ks. Antoni Wydro (urodzony w 1825 r., wyświęcony w 1851 r.), ks. Jakub Pyzikiewicz (1830, 1856), ks. Paweł Wołek (1855, 1881), Michał Siewierski (1856, 1880), ks. Michał Nowicki (1859, 1885), ks. Antoni Kania (1873, 1900), ks. Józef Krukowski (1886, 1912), ks. Leon Pyzikiewicz (1889, 1913), ks. Aleksander Rusin (1894, 1918), ks. Józef Pyzikiewicz (1895, 1921), Józef Smaczniak (1896, 1919), ks. Józef Franciszek Wałek (1900, 1925), ks. Jan Pyzikiewicz (1901, 1926), ks. Kazimierz Mozdzioch (1904, 1930), ks. Józef Gałda (1913, 1939), ks. Michał Bronisław Siewierski (1915, 1940), ks. Feliks Kwilas (1909 – 1941), ks. Władysław Slęk (1917, 1942), ks. Jan Słomba (1931 – 1956), ks. Stanisław Tobiasz (1940, 1969), ks. Feliks Kwilas (1946, 1970), ks. Stanisław Posłuszny (1948, 1972), ks. Marek Marcićkiewicz (1950, 1978), ks. Janusz Halik (1951, 1975), ks. Zbigniew Rusin (1972, 1998), ks. Marcin Krępa (1973, 1998), ks. Waldemar Podlasz – SDS, ks. Krzysztof Rusin (wyśw. 2007); * siostry zakonne: 

s. Teresa Marcićkiewicz (OPraem), s. Barbara Kołodziej (Karmel. Dz.J.).

 

PARAFIA ŚW. MATEUSZA EWANGELISTY, jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego w Mielcu, z siedzibą przy ul. Bł. Ks. Romana Sitki 3. Jej granice obejmują zachodnią i centralną część Starego Mielca z ulicami: Al. Jana Pawła II, Apteczna, Batorego, Cicha, Dembowskiego, Długosza, Flisaków, Głowackiego, Hetmańska, Jadernych, Jedrusiów, Joselewicza, Kilińskiego (numery 1–35 i 2–26), Konarskiego, Konfederacka (numery nieparzyste), Kosynierów, Kościelna, Kościuszki, Krakowska, Krasickiego, Krótka, Kwiatowa, Lelewela, Lenartowicza, Legionów, Limanowskiego, Lindego, Lisa, Lwowska, Narutowicza, Nowy Rynek, Mała, Mickiewicza, Moniuszki, 3 Maja, Obrońców Pokoju, Pasieczna, Plater, Połaniecka, Potockiego, Racławicka, Reymonta, Rynek, Rzeczna, Rzemieślnicza, Sienkiewicza (numery 1–39 i 2–38), Sękowskiego (numery parzyste), Sandomierska, Bł. Ks. Sitki, Słowackiego, Sobieskiego, Staszica, Szalay–Groele, Szeroka, Szewska, Szkolna, Targowa, Wąska, Wiejska, Wolności (numery 2–10), Zacisze, Zagrody, Zawale oraz osiedle Wojsław z ulicami: Benedyktyńska, Bolesława Chrobrego, Dobra, Gardulskiego, Gołębia, Korczaka (numery 69 i 71), Nadziei, Rybacka, Wiosenna, Witosa (numery 1–269 i 2–276), Bolesława Wstydliwego i Zielona. Skupia około 6 000 katolików.

Historia Pierwsze wiadomości o funkcjonowaniu najstarszej mieleckiej parafii pochodzą z lat 1373 i 1374. Są to spisy świętopietrza, które wśród parafii wymieniają Imelecz (wg znawców niewątpliwie Mielec). Jeśli tak przyjąć, to jej założycielem był zapewne Paszko Trestka, będący wówczas właścicielem wsi Mielec i jej okolic. Pierwszym kościołem parafialnym był prawdopodobnie kościół p.w. Trójcy Świętej, bowiem przy nim usytuowano cmentarz. Po założeniu miasta w 1470 r. bracia Jan i Bernardyn Mieleccy zbudowali w centrum nowy kościół parafialny p.w. Najświętszej Marii Panny i św. Mateusza Apostoła. Odtąd aż do XIX w. (włącznie) właściciele miasta byli kolatorami mieleckiej fary i innych obiektów parafialnych, choć w różnym zakresie i zaangażowaniu finansowym. Poza proboszczem w parafii zatrudniano nielicznych księży i później kilku mansjonarzy. Wspólnotę parafialną tworzyli mieszkańcy Mielca, Wojsławia, Markowej Woli, Żędzianowic, Dutowa i Trzciany. Przy parafii założono, co było ówczesną normą, szkółkę parafialną, która kształciła chłopców do służby liturgicznej i wyposażała w pewien zasób wiedzy. Jej wychowankami byli zapewne pierwsi mieleccy studenci na Uniwersytecie Krakowskim: Walenty (1490), Mikołaj (1494) i Michał (1495), a później wielu innych. Prawdopodobnie jeszcze w XV w. zbudowano drewnianą kaplicę św. Anny nad Wisłoką, przy drodze do Wojsławia. Z czasem zorganizowano też szpital (przytułek) dla ubogich z kaplicą św. Ducha. W 1526 r., na prośbę właściciela Mielca Stanisława Mieleckiego, biskup krakowski Piotr Tomicki erygował prepozyturę w Mielcu, przyłączając doń parafię w Chorzelowie. Przy kościele znajdowały się cmentarz i kostnica. Rozwijano życie religijne. Powstawały mieszczańskie katolickie stowarzyszenia: Bractwo Literackie (1526-1721?), Bractwo Różańcowe (1665) i Bractwo św. Anny (XVII-XVIII w.). Nie odnotowano w historii przypadków zbiorowej agresji wobec rozwijającej się od końca XVI w. napływowej społeczności żydowskiej. Wierność wierze katolickiej udowodnili mielczanie w czasie reformacji, choć np. Mikołaj Mielecki, jeden z najznakomitszych współwłaścicieli miasta, przez pewien czas był wyznawcą kalwinizmu. Kilkakrotnie właściciele miasta budowali i przebudowywali kościół parafialny, ale kolejne drewniane świątynie niszczały lub ulegały pożarom. W 1577 r. powstała na pagórku w pobliżu drogi do Sandomierza drewniana kaplica Najświętszej Maryi Panny Łaskawej. Trwały, murowany (do dziś stojący) parafialny kościół św. Mateusza zbudowali dopiero Ossolińscy w latach 1670-1721. Znalazły w nim miejsce najcenniejsze obrazy, rzeźby i przedmioty liturgiczne z poprzedniego wyposażenia. Ponadto systematycznie wzbogacano wystrój świątyni. Od około 1595 r., kiedy utworzono dekanat mielecki, mielecka parafia była też siedzibą dziekana, bowiem funkcję tę z reguły powierzano miejscowemu proboszczowi. Niedługo po I rozbiorze Polski, kiedy Mielec znalazł się w granicach zaboru austriackiego (1772), z nakazu cesarza Józefa II utworzono diecezję tarnowską (1782), a dekanat mielecki został wówczas włączony w granice nowej diecezji. W latach 1792-1795 rozbudowano kościół parafialny św. Mateusza i wzbogacono jego wnętrze poprzez chór muzyczny. Dobudowano wieżę od strony zachodniej oraz zbudowano wokół kościoła mur z wnękami na Stacje Męki Pańskiej. W tym czasie władze austriackie nakazały urządzenie cmentarza parafialnego poza miastem. Powstał więc cmentarz nad Wisłoką przy drodze do Wojsławia, Dębicy i Pilzna, a na jego terenie, na miejscu dawnej kaplicy NMP Łaskawej, wybudowano w latach 1792-1795 kaplicę cmentarną p.w. św. Michała (później św. Marka). Częste wylewy Wisłoki powodowały jednak zniszczenia brzegu. Po pewnym czasie podmywały także teren cmentarza i niszczyły groby, dlatego w połowie XIX w. urządzono nowy cmentarz parafialny przy drodze do Chorzelowa i Sandomierza. Przeciwdziałając szerzącemu się pijaństwu, w 1844 r. założono Towarzystwo Trzeźwości. W czasie rabacji chłopskiej 1846 r. katolickie mieszczaństwo mieleckie nie wpuściło band chłopskich do miasta i uchroniło wiele rodzin posiadaczy ziemskich. W 1885 r. parafia św. Mateusza obejmowała swymi granicami: Mielec, Cyrankę, Biesiadkę, Smoczkę, Wojsław, Rzędzianowice, Trzcianę i Złotniki, licząc łącznie około 5950 wiernych. W 1893 r. rozpoczęło działalność Stowarzyszenie św. Wincentego a’Paulo, głównie w zakresie pomocy sierotom, biednym i chorym. Z inicjatywy Stowarzyszenia w 1927 r. przybyły do Mielca siostry józefitki, które pracowały w ochronce i kuchni „Caritas”, a później także w szpitalu zakaźnym, sierocińcu dla dzieci i przedszkolu. Od 1905 r. nowym zadaniem duszpasterskim stała się katechizacja młodzieży uczęszczającej do c.k. Państwowego Gimnazjum w Mielcu oraz opieka nad wybudowaną w 1912 r. kaplicą gimnazjalną. Popularną i powszechnie szanowaną wśród młodzieży organizacją stała się Sodalicja Mariańska, która prowadziła ożywioną systematyczną działalność w kilku sekcjach i organizowała uroczystości religijne. W 1908 r. biskup ordynariusz Leon Wałęga przeprowadził wizytację kanoniczną parafii. W 1913 r. odbyła się konferencja duszpasterska, z udziałem wielu księży z okolicznych parafii. 4 VI 1924 r. biskup ordynariusz L. Wałęga ponownie wizytował parafię i poświęcił sztandar Szkoły Męskiej. Mimo rosnącej liczby katolików w Mielcu i innych miejscowościach wchodzących w skład parafii (1938 – ok. 8510), co było następstwem budowy fabryki samolotów i rozwoju Mielca – parafia św. Mateusza nadal, jako jedyna w mieście, prowadziła działalność duszpasterską. (W 1930 r. odeszły od niej Rzędzianowice, gdzie powstała parafia p.w. św. Józefa Rzemieślnika.) Liczne obowiązki duszpasterskie nie przeszkadzały jednak duchownym, a zwłaszcza proboszczom, w angażowaniu się w sprawy miejskie. Odgrywali oni znaczącą rolę w świeckiej (od czasów rozbiorów) oświacie i szkolnictwie, pełniąc funkcje lustratorów i inspektorów. Angażowali się w działalność patriotyczną, m.in. wspierali zrywy patriotyczne w okresie rozbiorów Polski oraz ruch oporu w czasie okupacji hitlerowskiej. Żyli sprawami miasta poprzez działalność samorządową (byli radnymi) i gospodarczą (pełnili funkcje w stowarzyszeniach finansowych). W okresie okupacji hitlerowskiej z inicjatywy ks. A. Lachmana przeprowadzono remont kościółka św. Marka nad Wisłoką. Po II wojnie światowej, mimo trudności stwarzanych przez nowe władze, udało się doprowadzić do erygowania nowej parafii na rozbudowującym się Osiedlu Fabrycznym (8 V 1947 r.). W 1959 r. powstała oddzielna parafia w Trzcianie. W 1969 r. ważnym wydarzeniem była uroczystość przyjęcia pustych ram Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. Dalszy dynamiczny rozwój miasta spowodował, że z terenu parafii św. Mateusza wydzielono północną jego część na parafię Ducha Świętego (1981), a następnie część południowo–wschodnią dla parafii Trójcy Przenajświętszej (1987). W 1981 r. odbyły się Misje Święte. W 1982 r. zorganizowano pierwszą grupę parafialną w ramach pieszej pielgrzymki rzeszowskiej do Częstochowy, a w kolejnych latach stanowiono grupę 16. (im. Bł. Szymona z Lipnicy) w pielgrzymce tarnowskiej. W 1985 r. wprowadzono Wieczystą Adorację Najświętszego Sakramentu. Nieustającą troską parafii św. Mateusza był stan zabytkowej fary. W latach 80. i 90. przeprowadzono renowację wnętrza świątyni oraz m.in. wykonano nową polichromię, posadzkę i ławki. W latach 1985–1992 zbudowano kościół pomocniczy Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wojsławiu. Szczególną kartę w życiu parafii zapisało Duszpasterstwo Ludzi Pracy, szczególnie aktywne w latach 1988–1989. Od początku lat 90. wprowadzono Mszę Św. na rozpoczęcie uroczystości miejskich z okazji świąt państwowych. W 1992 r. przeprowadzono Misje Święte. 25 VI 1997 r. odbyło się zebranie założycielskie Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej. W Roku Jubileuszowym 2000 mielecka fara została mianowana Kościołem Jubileuszowym (w diecezji wyznaczono 18 takich świątyni). 18 V w parafiach Ducha Św. i Św. Mateusza odbyła się podniosła uroczystość Dziękczynienia za Beatyfikację Błogosławionego Ks. Romana Sitki. Dla upamiętnienia Jubileuszu 2000 w ogrodzie parafialnym postawiono figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem. (Według projektu ks. prof. Franciszka Knutelskiego rzeźbę wykonał artysta rzeźbiarz Marek Blajerski z Jarosławia.) Upamiętnieniem tego roku była też druga figura Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, także wykonana przez M. Blajerskiego na zlecenie grupy parafian i umieszczona w Parku Oborskich. Poświęcił ją 15 X proboszcz ks. prałat Stanisław Jurek. Ważnym momentem tego roku były Misje Święte prowadzone przez redemptorystów. 16 i 17 VI 2001 r. odbyły się uroczystości Nawiedzenia przez Matkę Bożą w Obrazie Częstochowskim, a poprzedziły je renowacje Misji św. w dniach 10–15 VI. W dniach 10–12 X 2003 r. przeprowadzono kolejną wizytację kanoniczną. Jednym z największych wydarzeń w dziejach parafii było podniesienie przez Ojca Świętego Benedykta XVI kościoła parafialnego św. Mateusza do godności bazyliki mniejszej. Uroczystość związana z tym aktem odbyła się 21 IX 2006 r., a przewodniczył jej nuncjusz papieski w Polsce ks. abp Józef Kowalczyk. W 2008 r., po osiągnięciu wieku 70 lat, ks. Stanisław Jurek został odwołany z funkcji proboszcza. Pozostał w parafii jako penitencjarz. Na nowego proboszcza mianowano ks. Janusza Kłęczka. Od 1 I 2009 r. teren parafii zmniejszył się o miejscowość Wolę Mielecką (ok. 2000 wiernych), w związku z utworzeniem parafii Bożej Opatrzności w Woli Mieleckiej. 15 IV 2010 r. w bazylice mniejszej, a następnie przy Ścianie Katyńskiej odbyła się uroczystość wmurowania i poświęcenia kolejnych tabliczek upamiętniających mielczan zamordowanych przez NKWD oraz tablicy upamiętniającej katastrofę samolotu pod Smoleńskiem, w której zginął prezydent RP Lech Kaczyński i m.in. poseł ziemi mieleckiej Leszek Deptuła. Od 2010 r. do 2013 r. przeprowadzono remont bazyliki mniejszej – kościoła parafialnego św. Mateusza. (Szerzej w uzupełnieniu hasła: KOŚCIÓŁ PARAFIALNY ŚW. MATEUSZA.) W 2011 r. odbyły się Misje Święte, równocześnie w bazylice mniejszej św. Mateusza i kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wojsławiu. Od 19 do 21 X 2012 r. ks. biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej dr Andrzej Jeż przeprowadził wizytację kanoniczną parafii.

Odpust: niedziela przed lub po 21 IX (św. Mateusza).

Grupy działające w parafii: Rada Duszpasterska, lektorzy, ministranci, Dziewczęca Służba Maryjna, PDMD, „Światło – Życie”, Straż Honorowa Najświętszego Serca Pana Jezusa, Rycerstwo Niepokalanej, Róże Różańcowe (30), Wspólnota Żywej Drogi Krzyżowej, Grupa Modlitewna Mężczyzn Świętego Józefa, Grupa Modlących się za Ojczyznę, Licealne Grupy Żywego Różańca.

Stowarzyszenia: Parafialne Oddziały Akcji Katolickiej, Caritas, Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży i Towarzystwa Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie.

Duszpasterstwa specjalistyczne: głuchoniemych, niepełnosprawnych ruchowo. 

Inne formy: chór parafialny, poradnia rodzinna, Mieleckie Studio Radia „Dobra Nowina” (później „Plus”).

Księgi metrykalne: od 1785 r., kronika parafialna: od 1957 r.

Proboszczowie: ks. Piotr (1443–1446), ks. Tomasz (1460–1465), ks. Jan z Przecławia (?–1491), ks. Erazm Kromer z Krakowa (1491-?), ks. Stanisław (1513–1515), ks. Bartłomiej z Turobina (1515–1541), ks. Mikołaj Koczowski (1582–1596), ks. Jakub Ołtarzowski (1596–1618), ks. Jan Łada Skrzyński (1618-?), ks. Radostka z Mielca (?–1641), ks. Wojciech Karol Waśniowski (1652–1681), ks. Konstanty z Koniecpola Przedbór (1683, może nawet wcześniej –1695), ks. Józef z Głębokiego Głębocki (1695–1707), ks. Sebastian z Głębokiego Głębocki (1707–1733), ks. Tomasz Spychajewski (1782–1808), ks. Jan Mikulicz de Radecki (1808–1829), ks. Jan Nitecki – administrator (1829–1831), ks. Jan Bubula (1833–1843), ks. Edmund Oraczewski (1843–1867), ks. Józef Knutelski (1868–1893), ks. Józef Śmietana (1893–1903), ks. Franciszek Pawlikowski (1903–1932), ks. Michał Nawalny (1933–1957), ks. Wojciech Madej (1957–1980), ks. Stanisław Jurek (1980–2008), ks. Janusz Kłęczek (2008-nadal).

Wikariusze i katecheci (k.): *XVI w.: ks. Jan z Iłży, ks. Wawrzyniec z Sochaczewa, ks. Albert Smoczek, ks. Joachim z Leszna, ks. Albert Grzegorz Byczkowski; *XVII w.: ks. Wawrzyniec Wiadro, ks. Bartłomiej Wawrzkowicz, mansjonarz ks. Joannes Godzisovius, m. Krzysztof Anferibus, m. Jan z Głowna, m. Szymon Gwoździk, ks. Walerian Mojkowicz, m. Albert Zawisza, m. Błażej Sumerowicz; *XVIII w.: m. Piotr Neklewicz, m. Mikołaj Świadczyński, m. Franciszek Serwiński, ks. Piotr Burkiewicz; ks. Błażej Dłubaczewski (1785–1788), ks. Marcin Kalatowicz (1789–1791), Fuhlecki Jakub (1790–1792), ks. M. Szpaczyński (1797); *XIX w.: ks. Michał Szaflarski (1804–1810?), ks. Andrzej Wacławik (1809–1811?), ks. Józef Rogowski (1809–1810), ks. Jan Konopka (1814–1815), Józef Kaznowski (1817), ks. Ignacy Sitkowski (1823–1824), ks. Jakub Tondra (1823–1825), ks. Ignacy Turzyński (1823–1828), ks. Andrzej Waligórski (1825–1827), ks. Franciszek Galarowski (1826–1827), ks. Adam Petryszcza (1827-1829?), ks. Jakub Wessely (1828–1831), ks. Jan Fox (1835–1836), ks. Wacław Prochaska (1840–1842), ks. Feliks Głowacki (1844–1849), ks. Józef Rublowicz (1839–1840), ks. Wawrzyniec Rzeszodko (1842–1843), ks. Karol Solarski (1851–1855), ks. Ludwik Rojkowski (1853–1858), ks. Gałuszka Franciszek (1860–1861), ks. Jan Wciślak (1860?–1864), ks. Piotr Kwieciński (1862), ks. Antoni Maciejczyk (1863), ks. Michał Muszyński (1865–1866), ks. Józef Michalik (1866-1869), ks. Józef Zychowicz (1869–1870), ks. Franciszek Karakulski (1870–1871), ks. Michał Obrochta (1871–1873), ks. Józef Bobiński (1873–1875), ks. Andrzej Niemiec (1875–1885), ks. Józef Kowalski (1885–1886), ks. Franciszek Szablowski (1886–1889), ks. Antoni Mamak (1888–1889), ks. Kazimierz Dutkiewicz (II–IV 1889), ks. Piotr Kapała (1889–1890 i k. 1891-1895), ks. Stanisław Golonka (VIII–XI 1890), ks. Antoni Kurasiewicz (1890–1891), ks. Jan Górnik (1891–1892), ks. Józef Pegorowicz (1892–1893), ks. Franciszek Gutwiński (1893–1896), ks. Julian Trybowski (k. 1894–1895), ks. Marcin Żaczek (X–XII 1896), ks. Józef Piekarzewski (1896–1901), ks. Jan Kwiatkiewicz (k. 1897–1898), ks. Walenty Wcisło (k. 1898–1903 i 1909–1912); XX w.: ks. Franciszek Miklasiński (1901–1903), ks. Jan Pragłowski (1903–1906), ks. Jan Gawroński (1906–1909), ks. Roman Sitko (k. 1909–1921, później wyniesiony na ołtarze), ks. Stanisław Bulanda (1909–1910), ks. Andrzej Bogacz (1910–1913, k. 1913–1917), ks. Jan Pabian (k. 1911–1917), ks. Roman Duchiewicz (1913–1916), ks. Adam Stefański (1916–1917), ks. Jan Dec (k. 1917–1946), ks. Jan Stasiowski (1917–1918), ks. Franciszek Piękoś (1917-1919), Paweł Wieczorek (k. 1917–1919), ks. Jan Paciorek (1918–1919, k. 1919 – 1921), ks. Józef Stawiarski (1919-1921), ks. Edward Pykosz (1921-1924), ks. Walenty Chrobak (k. 1921-1924), ks. Adam Stefański (k. 1921-1959), ks. Leon Mucha (1924-1931), ks.Wawrzyniec Dudziak (k. 1924-1934), ks. Józef Smółka (k. 1926-1927), ks. Franciszek Herr (1931-1933), ks. Jan Czerwiński (1933-1935), ks. Wincenty Bialik k. 1934-1943), ks. Aleksander Budacz (1935-1939), ks. Franciszek Gawlik (1935-1939), ks. Adolf Lachman (k. 1936-1943), ks. Józef Bogusz (1937-1942), ks. Bolesław Gwoździowski (k. 1939-1978), ks. Walenty Kotarba (1939-1943), ks. Tomasz Rzepka (1942-1946, k. 1946-1960), ks. Józef Rodak (1943-1945), ks. Jan Kos (1945-1947, k. 1947-1949), ks. Władysław Smoleń (k. 1945-1946), ks. Karol Durlak (1945-1947), ks. Tadeusz Wojciechowski (k. 1946-1947), ks. Adam Śmietana (1946-1951), ks. Jerzy Biłyk (1947-????) ks. Józef Hereśniak (1951-1958, k. 1958-1971), ks. Edward Lazarowicz (1954-1958), ks. Stanisław Fiołek (1956-1962), ks. Józef Nóżka (1958-1963), ks. Kazimierz Krzyżek (1960-1964), ks. Mieczysław Pytka (1962-1965), ks. Michał Baniak (1963-1968), ks. Stanisław Longosz (1964-1965), ks. Edward Mucha (1964-1971), ks. Zbigniew Ryznar (1965-1969), ks. Józef Strugała (1965-1971), ks. Władysław Januś (1968-1971), ks. Andrzej Pękala (1969-1975), ks. Stanisław Chudy (1971-1977), ks. Franciszek Bondek (1971-1976), ks. Jan Knutelski (1971-1976), ks. Józef Ziobroń (1971-1976), ks. Władysław Krężel (1973-1975), ks. Zygmunt Suwada (I-IX 1975), ks. Fryderyk Bajorek (1975-1981), ks. Władysław Burek (1976-1987), ks. Teodor Szarwark (1976-1977), ks. Jan Juruś (1976-1978), ks. Jan Styrna (1977-1978), ks. Stanisław Mucha (1977-1978), ks. Marian Majka (1978-1987), ks. Andrzej Kurek (1978-1982), ks. Stanisław Czernecki (1980-1984), ks. Stanisław Ruchała (1981-1984), ks. Władysław Domarski (1982-1991), ks. Stanisław Łącz (1984-1988), ks. Mieczysław Śliwa (1984-1988), ks. Stanisław Szary (1985-1986), ks. Marek Rudziński (1987-1992), ks. Zbigniew Szostak (1987-1992), ks. Jerzy Gawle (1988-1994), ks. Mieczysław Cichoń (1988-1991), ks. Władysław Burek (1990-), ks. Andrzej Sułek (1991-1994), ks. Stanisław Wąchała, ks. Piotr Pośliński (1994-1996), ks. Leszek Rojowski (1994-1995), ks. Franciszek Cieśla (1994-1999), ks. Antoni Sowa (1993-1999), ks. Jacek Należny (1992-1993), ks. Franciszek Knutelski (1995-), ks. Piotr Lisowski (1995-2002), ks. Paweł Wrzos (1995-1998), ks. Andrzej Dydo (1996-1998), ks. Jerzy Krzynowski (1996-1999), ks. Marian Górowski (1998-2003), ks. Marek Dzień (1998-2000), ks. Marek Bach (1998-2000), ks. Ryszard Polek (1999-2003), ks. Piotr Kruczyński (2000-2008), ks. Piotr Gawełda (2001-2004), ks. Mariusz Bawołek (2003-2009), ks. Mariusz Żaba (2003-2011), ks. Zbigniew Smołkowicz (2004-2009), ks. Rafał Budzik (2005-2008), ks. Grzegorz Grych (2008-nadal), ks. Zbigniew Kmiecik (2008-nadal), ks. Paweł Furdyna (2010-2014), ks. Stanisław Olszak (2011-nadal), ks. Mateusz Wójcik (2014-nadal), ks. Wiesław Kulka (2017-).

Pomoc duszp.: ks. Władysław Burek (1989-nadal). 

Penitencjarze: ks. Franciszek Knutelski (1995-nadal), ks. Stanisław Jurek (2008-nadal).

Rezydent: ks. Franciszek Hanek (1996-nadal).

Pochodzą z parafii: * kapłani: ks. Wawrzyniec (Laurenty) Wiadro (XVII w.), ks. Radostka (XVII w.), ks. Tomasz Spychajewski (1740, 1766), ks. Jakub Kolasiński (1801, 1830), ks. Jan Jaworski (1845, 1870), ks. Stanisław Kurdziel (1850, 1876), ks. Franciszek Rączka (1853, 1880), ks. Piotr Graczyński (1854, 1880), ks. Mateusz Jeż (1862, 1885), ks. Piotr Podolski (1863, 1887), ks. Michał Weryński (1865, 1891), ks. Kasper Mazur (1871, 1896), ks.Władysław Mysor (1871, ?), ks. Jan Kralisz (1879, 1903), ks. Jan Bączyński (1882, 1909), ks. Henryk Weryński (1892, 1915),  ks. Józef Kilian (1893, 1917), ks. Michał Kurmaniak (1895, 1924), ks. Józef Rusek (1901, 1926), ks. Jan Złotnicki (1901, 1926), ks. Stanisław Indyk (1902, 1925), ks. Adam Stanisław Duszkiewicz (1903, 1925), ks. Józef Głodzik (1904, 1928), ks. Bolesław Gwoździowski (1910, 1934), ks. Stanisław Cieśla (1911, 1936), ks. Stanisław Gudz (1912, 1935), ks. Józef Rokita (1913, 1937), ks. Jan Szyszka (1914, 1944), ks. Stanisław Pycior (1916, 1940), ks. Paweł Śliwa (1921, 1941), ks. Julian Osmola (1925, 1953), ks. Józef Kasprzak (1932, 1956), ks. Kazimierz Bukowski (1934, 1958), Eugeniusz Śpiewak (1937, 1961), ks. Kazimierz Piekarski (1953, 1983), ks. Adam Puścizna (1961, 1989), Tomasz Weryński (1962, 1989), ks. Stanisław Zarzycki (1962, 1993), ks. Artur Miłoś (1962, 1994), ks. Krzysztof Zygmunt (1962, 1995), ks. Andrzej Surowiec (1964, 1990), ks. Ireneusz Krużel (1964, 1991), ks. Janusz Skrzypek (1965, 1991), ks. Wojciech Werner (1967, 1992), ks. Piotr Bajor (1972, 1998), ks. Dariusz Dudzik (1969, 1995), ks. Paweł Róg (1980, 2005), ks. Artur Przywara (wyśw. 2010?), ks. Piotr Dydo-Rożniecki (wyśw. 2012); *siostry zakonne: s. Marta Mazur (józefitka), s. Anna Draus (józefitka), s. Teresa Ryś (CST), s. Sabina Żak (FMA), s. Eligia Violetta Pomykała (józefitka), s. Monika Pomykała (szarytka). 

Informacja o parafii: „Fara Mielecka” od 1994 r.

 

PARAFIA ŚW. WOJCIECHA BISKUPA MĘCZENNIKA W TRZEŚNI, jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego w Trześni (nr 276), na terenie gminy Mielec, w ramach dekanatu Mielec–Południe. W jej granicach, poza Trześnią, częścią Ławnicy i Wolą Chorzelowską, znajduje się północno–wschodnia część Mielca (osiedle Mościska) - ulice: Doliny, Pogodna, Rudnik i Spokojna. Liczy około 1460 katolików, w tym około 340 z Mościsk. Kościołem parafialnym jest kościół Niepokalanego Serca Matki Bożej Fatimskiej w Trześni.

Historia  Od 1967 r. życie religijne w Trześni skupiało się w kapliczce obok budynku szkoły. Duszpasterstwo sprawowali księża z parafii chorzelowskiej, do której należała Trześń. Na nabożeństwa uczęszczano do Chorzelowa, Sarnowa i kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. W czasie wizytacji kanonicznej w Chorzelowie pod koniec lat 70. biskup ordynariusz Jerzy Ablewicz nakazał budowę kościoła w Trześni i rozpoczęcie przygotowań do utworzenia parafii. Z ofiarności mieszkańców Trześni, Woli Chorzelowskiej, części Ławnicy–Rudzisk i Mościsk zakupiono parcelę pod budowę kościoła, a 29 X 1980 r. poświęcono plac pod budowę. W uroczystość Bożego Ciała (18 VI 1981 r.) do Trześni przybył pierwszy proboszcz ks. Stanisław Kędzior z misją zorganizowania parafii. 29 XI 1981 r. biskup J. Ablewicz erygował parafię św. Wojciecha BM w Trześni. Problemy organizacyjne i stan wojenny spowodowały, że ks. S. Kędzior zrezygnował, a proboszczem mianowano ks. Wojciecha Chochoła, który objął parafię 17 III 1982 r. Niespełna 2 miesiące później (8 V 1982 r.) rozpoczęto budowę kościoła, co było równocześnie początkiem tworzenia parafii. 19 V tegoż roku biskup ordynariusz J. Ablewicz nadał patronat Matki Bożej Fatimskiej nad kościołem oraz św. Wojciecha BM nad parafią. Po 82 dniach budowy uroczyście poświęcono ukończony dolny kościół i wmurowano kamień węgielny pod budujący się kościół górny. Uroczystości te były poprzedzone tygodniowymi Misjami Świętymi, przeprowadzonymi przez O. Józefa Kubowicza ze Zgromadzenia Salwatorianów w Krakowie. W 1983 r. powstały kolejne obiekty parafialne. 22 IV biskup Piotr Bednarczyk poświęcił cmentarz parafialny. (Z powodu niskiego położenia terenu musiano nawieźć dodatkowej ziemi na wysokość 2,20 m.) 21 VIII biskup Władysław Bobowski poświęcił nową plebanię. Szczególnie owocny był rok 1984. 29 IV biskup Józef Gucwa poświęcił kamień węgielny pod budowę kaplicy na cmentarzu. 19 VIII biskup P. Bednarczyk konsekrował 5 dzwonów: „Niepokalane Serce Matki Bożej”, „Święty Wojciech”, „Święty Maksymilian”, „Święty Józef”, „Jan Paweł II”. 21 X biskup W. Bobowski poświęcił nowo wybudowany górny kościół. W kolejnych latach wyposażano wnętrza kościoła górnego. 25 VIII 1985 r. biskup P. Bednarczyk poświęcił Drogę Krzyżową malowaną na desce i złoconą przez artystę plastyka Józefa Furdynę. 24 VIII 1986 r. odbyła się pod przewodnictwem biskupa P. Bednarczyka uroczysta intronizacja figury Matki Bożej Fatimskiej. (Figura - wyrzeźbiona w drewnie cedrowym - została zakupiona przez proboszcza W. Chochoła w Fatimie w czasie pielgrzymki w 1985 r. i pobycie w Coimbra u siostry Łucji.) W sierpniu 1987 r. odbyła się pierwsza wizytacja kanoniczna parafii, a 23 VIII biskup W. Bobowski poświęcił nowy ołtarz marmurowy w kościele głównym. 23 VIII 1992 r. nastąpiło poświęcenie Ogrójca przez biskupa P. Bednarczyka. (Dwie figury - Pana Jezusa klęczącego w Getsemani i Anioła z kielichem - zostały wyrzeźbione w drewnie lipowym przez art. plast. Tadeusza Szpunara z Krakowa.) 24 IV 1994 r. odbyła się intronizacja relikwii św. Wojciecha do kościoła górnego, a uroczystości przewodził biskup ordynariusz Józef Życiński. 6 V 1995 r. ks. infułat Stanisław Rosa poświęcił ołtarz ku czci św. Wojciecha. (Naturalnej wielkości figura św. Wojciecha została wyrzeźbiona w drewnie lipowym przez T. Szpunara.) Obrazy polskich świętych namalował na desce J. Furdyna. 23 IV 1997 r. biskup Jan Styrna poświęcił krzyż w przedsionku kościoła. Rok później – 23 IV 1998 r. poświęcono chrzcielnicę, paschał, świecznik, Baranka Apokaliptycznego na frontonie podstawy głównego ołtarza (odlew z brązu, złocony) i anioła na frontonie ambonki (odlew z brązu, złocony), wykonane przez Czesława Dźwigaja z Krakowa. (Części marmurowe wykonał Tadeusz Sumek z Krakowa.) 13 IX 1998 r. poświęcono krzyż i figurę Matki Bożej przy skrzyżowaniu dróg na terenie osiedla Mościska. 14 X 1999 r. ks. dziekan Stanisław Składzień poświęcił figurę Pana Jezusa Uwielbianego do kaplicy cmentarnej. (Figurę wyrzeźbił w drewnie lipowym T. Szpunar.) W dniach 25–26 VI 2001 r. odbyły się uroczystości Nawiedzenia Parafii przez Kopię Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej pod przewodnictwem biskupa J. Gucwy. 30 IX tegoż roku zorganizowano jubileuszowe uroczystości 20–lecia erygowania parafii w Trześni oraz 15–lecia intronizacji figury Matki Bożej Fatimskiej. Przewodniczący uroczystościom biskup J. Styrna poświęcił płaskorzeźbę „Trójka dzieci fatimskich”, wykonaną wraz z polichromią przez T. Szpunara. 23 IV 2002 r. poświęcono figurę Pana Jezusa Zmartwychwstałego i polichromię autorstwa T. Szpunara, a 22 VIII tegoż roku biskup ordynariusz Wiktor Skworc konsekrował kościół parafialny. 23 IV 2004 r. biskup W. Bobowski poświęcił kaplicę cmentarną. (Wnętrze kaplicy i chłodni wyłożono marmurem.) 22 IV 2005 r. odbyła się uroczystość poświęcenia figury Pana Jezusa Miłosiernego i ołtarza polowego. (Autorem figury naturalnej wielkości z brązu był T. Szpunar, a ołtarz granitowy wykonał T. Sumak.) W 2001 r. Misje Święte przeprowadzili redemptoryści – o. Stanisław Gruszka i o. Stanisław Nowak. 18 V 2006 r. zorganizowano uroczystość nadania Szkole Podstawowej w Trześni imienia Ojca Świętego Jana Pawła II. Przewodniczył jej ks. biskup Stanisław Budzik, który także poświęcił sztandar szkolny, figurę Ojca Św. Jana Pawła II (z brązu, wg proj. Tadeusza Szpunara, ustawioną przed szkołą), dwa obrazy Jana Pawła II (mal. Józef Furdyna) i „Dąb Papieski”, posadzony obok szkoły. (Figurę, obrazy oraz radiofonizację szkoły i nagłośnienie sali gimnastycznej ufundowali parafianie i ksiądz proboszcz.) W dniu odpustu parafialnego 27 VIII 2006 r. odbyła się uroczystość jubileuszowa 25-lecia parafii i 20-lecia intronizacji figury Matki Bożej Fatimskiej. Rok później, także w czasie odpustu (19 VIII 2007 r.), ks. biskup Władysław Bobowski dokonał intronizacji relikwii św. Faustyny i poświęcił obraz Apostołki Miłosierdzia, znajdujący się w Ogrójcu, w nawie bocznej kościoła. 15 VIII 2008 r. ks. biskup Władysław Bobowski poświęcił nowo zbudowane organy 32-głosowe. Od 23 VIII 2009 r. rozpoczął w parafii posługę kapłańską ks. prałat Władysław Szyrszeń, dotychczasowy proboszcz w Borusowej, kanonik honorowy Kapituły Bocheńskiej. W dniu odpustu 21 VIII 2011 r. obchodzono uroczystość 30-lecia parafii i 25-lecia intronizacji figury Matki Bożej Fatimskiej. Wtedy też rozpoczęto nawiedzanie rodzin w parafii przez tę figurę. W 30-lecie rozpoczęcia budowy kościoła w Trześni odbyła się uroczystość pod przewodnictwem ks. Józefa Poręby – prałata honorowego Ojca Świętego. Od 17 do 23 X 2012 r. parafialne Misje Święte prowadził o. Tomasz Niedziela – salwatorianin, a w dniach 27-28 X 2012 r. ks. biskup Wiesław Lechowicz przeprowadził wizytację kanoniczną parafii. Latem 2013 r. malowano kościół. 22 VIII 2013 r. ks. biskup ordynariusz dr Andrzej Jeż poświęcił witraże: 5 „Tajemnice Bolesnych” (w Ogrójcu), 2 witraży przedstawiających sceny z działalności ewangelicznej Pana Jezusa (w nawie głównej) i 4 witraże: bł. ks. Jerzego Popiełuszki, bł. Jana Pawła II, ks. prymasa Stefana Wyszyńskiego i bł. s. Faustyny (w kaplicy św. Wojciecha).

Odpust: niedziela po 23 IV (św. Wojciecha B.M.), niedziela po 22 VIII (Niepokalanego Serca Matki Bożej Fatimskiej). 

Księgi metrykalne: od 1981, kronika parafialna: od 1982.

Grupy działające przy parafii: Rada Parafialna, lektorzy, ministranci, grupy młodzieżowe, Dziewczęca Służba Maryjna, schola, Róże Różańcowe (dziecięca, młodzieżowa i dorosłych), zespół teatralny.

Stowarzyszenia i inne formy działalności: „Caritas”, biblioteka parafialna, świetlica dla dzieci na plebanii. 

Proboszcz: ks. Wojciech Chochół (1982-nadal).

Wikariusze: -.

Rezydent: ks. Władysław Szyrszeń (2009-nadal).

Pochodzą z parafii: *księża: ks. Jan Pietryka (urodzony - 1940, wyświęcony - 1964), ks. Czesław Gracz (1941, 1965, zm. 1982), ks. Daniel Pietryka (1967, 1993), ks. Dariusz Babula SDS (1970, 1997), ks. Robert Stachowicz SDS (1970, 1997), ks. Mariusz Kowalski SDS, ks. Paweł Szczur, ks. Waldemar Pszeniczny SDS (1971, 1999), ks. Piotr Haracz (wyśw. 2009), ks. Szymon Pietryka (wyśw. 2012).

* siostry zakonne: s. Zofia Kardyś, s. N. Kardyś, Regina Kasza CSFN, s. Józefa Bernat RM, s. Józefa Rado SSCJ.

 

PARAFIA TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ, jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego w Mielcu, z siedzibą przy ul. Ks. Kardynała Stefana Wyszyńskiego 14. W jej granicach znajdują się wschodnie tereny miasta z ulicami: Botaniczna, Św. Brata Alberta, Budowlana, Chałubińskiego, Daleka, Dąbrówki, Gajowa, Godlewskiego, Iwaszkiewicza, Jasna, Jastrzębia, Jemiołowa, Jodłowa, Św. Kingi, Klonowa, Św. Królowej Jadwigi, Krempy, Laskowa, Lipowa, Łąkowa, Łowiecka, Majowa, Metalowców, Mikołajczyka, Miła, Nieduża, Okrężna, Osiedlowa, Partyzantów, Rataja, Raciborskiego, Szafera, Smoczka, Władysława Warneńczyka, Wierzbowa, Witosa (numery nieparzyste od 15 do końca, numery parzyste od 26 do końca), Wolności (numery nieparzyste od 115 do końca, numery parzyste od 148 do końca), Wrzosowa, Kard. S. Wyszyńskiego i Zygmuntowska. Liczy około 11 000 katolików. Kościołem parafialnym jest kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej przy ul. Kard. Stefana Wyszyńskiego, a ponadto na terenie parafii znajduje się kaplica Matki Bożej Fatimskiej w Domu Pomocy Społecznej przy ul. Kard. Stefana Wyszyńskiego. 

Historia Parafia Trójcy Przenajświętszej w Mielcu powstała na mocy dekretu ks. abp. Jerzego Ablewicza z dnia 4 VIII 1987 r. na terenach wydzielonych z parafii św. Mateusza i parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, zamieszkałych wówczas przez około 4 tysiące katolików. Początkowo opiekę duszpasterską na tym terenie sprawował ks. Kazimierz Skrzypek. Pierwszym proboszczem został mianowany ks. Stanisław Składzień, który 20 IX 1987 r. odprawił pierwszą parafialną Mszę Św. w sali katechetycznej (w użyczonym przez Michalinę i Aleksandra Chmielów budynku prywatnym) przy ul. Wolności 196. Tam właśnie odprawiano Msze Św. do 24 XII 1988 r. Początkowo duchowni mieszkali w domach prywatnych: proboszcz ks. S. Składzień u M. i A. Chmielów, a wikariusze u Grażyny i Grzegorza Ciejków oraz Zofii i Edwarda Feretów. Utworzono grupy apostolskie, m.in.: ministrantów, lektorów, DSM i grupę misyjną, a w późniejszych latach rozpoczęły działalność stowarzyszenie „Caritas”, zespół wokalno–instrumentalny „Adeus” oraz świetlica dla dzieci. Od 8 XII 1987 r. rozpoczął peregrynację obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Po zakupieniu ok.1,7 ha terenu przy ul. Ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego – 29 V 1988 r. ks. bp Piotr Bednarczyk poświęcił plac pod budowę kościoła oraz krzyż na placu budowy. Od lipca do grudnia 1988 r. zbudowano prowizoryczną kaplicę z materiału uzyskanego od parafii Ducha Świętego w Mielcu. Poświęcenia kaplicy dokonał biskup Władysław Bobowski na Mszy Św. „pasterce” 25 XII 1988 r. Pierwsze rekolekcje rozpoczęły się w środę popielcową 1989 r. W latach 1989–1992 wybudowano plebanię w stanie surowym. Od 1989 r. – w każdą pierwszą niedzielę października – wprowadzono coroczną pielgrzymkę do kapliczki Matki Bożej Częstochowskiej przy drodze do Kolbuszowej. 21 V 1991 r. biskup ordynariusz Józef Życiński poświęcił dzwony, ufundowane przez parafian. 29 IX 1993 r. rozpoczęto prace ziemne pod stopę i fundament pod wieżę kościoła. Od Adwentu 1993 r. rozpoczął peregrynację po parafii obraz „Jezu ufam Tobie”. W dniach 14–22 V 1994 r. odbyły się pierwsze Misje Święte, które prowadzili księża saletyni, zakończone pierwszą wizytacją kanoniczną ks. biskupa Józefa Życińskiego. 15 VI 1997 r. biskup ordynariusz J. Życiński wmurował kamień węgielny pod kościół. (Kamień został poświęcony przez papieża Jana Pawła II na uroczystościach w Gnieźnie 3 VI 1997 r.) Dekretem ks. biskupa ordynariusza Wiktora Skworca z dn. 18 V 1998 r. powiększono parafię o rejony ulic: J. Iwaszkiewicza, Majowej, F. Wiesiołowskiego, W. Witosa i Wolności (numery parzyste). W szczególny sposób czczono Rok Jubileuszowy 2000 (ustanowiony dla uczczenia Trójcy Przenajświętszej), przyspieszając znacznie tempo budowy kościoła oraz dostosowując jego wewnętrzny wystrój do treści jubileuszowych. Od 9 do 16 IV przeprowadzono drugie Misje Św. (księża pallotyni). W dniach 26–27 VI 2001 r. w surowych murach wybudowanej świątyni odbyły się uroczystości Nawiedzenia Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. 3 XII 2001 r. na wieży kościoła zamontowano iglicę z krzyżem. W latach 2002 – 2003 otynkowano kościół na zewnątrz i wewnątrz, a następnie rozpoczęto wyposażanie wnętrza. W dniach 28–30 III 2003 r. przeprowadzona została druga wizytacja kanoniczna, w czasie której 28 III ks. bp Wiktor Skworc poświęcił kościół. Po wizytacji kanonicznej i poświęceniu kościoła (2003) kontynuowano prace w jego wnętrzu i równocześnie urządzano otoczenie. Piękniejące wnętrze świątyni i rozwijające się w nim życie religijne parafii inspirowało wiernych do tworzenia grup modlitewnych, charytatywnych i artystycznych. Aktywność ta wzmogła się w 2004 r. i rozwijała w latach następnych. W 2008 r. rozebrano kaplicę, która tymczasowo pełniła funkcję kościoła parafialnego w latach 1988-2001. Wkrótce potem ustawiono wokół kościoła 5 kapliczek Maryjnych. Ważnym wydarzeniem w życiu parafii było urządzenie w kościele kaplicy ze statuą Pana Jezusa Nazareńskiego oraz poświęcenie przez biskupa ordynariusza dr. Andrzeja Jeża (23 III 2012 r.). W 25. roku działalności parafii i dnia Odpustu Trójcy Przenajświętszej, 3 VI 2012 r. kościół został konsekrowany przez biskupa ordynariusza dr. Andrzeja Jeża.

Odpust: w święto Trójcy Przenajświętszej.

Grupy działające przy parafii: lektorzy, ministranci, Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci, Dziewczęca Służba Maryjna, Apostolska Wspólnota Młodzieży, Studencki Krąg Biblijny, Róże Żywego Różańca, Młodzieżowa Róża Żywego Różańca, Odnowa w Duchu Świętym, dziecięcy zespół muzyczny, zespół muzyczny „Łódź Piotrowa”, młodzieżowy zespół muzyczny. Grupy działające przy parafii (nowe po 2004 r.): Róża Różańcowa Bł. Matki Teresy z Kalkuty (kapłańska), Róże Rodziców, Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym „Żywa Woda”, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Kręgi Rodzin Domowego Kościoła, Apostolat „Margaretka”, Pieśniarki i Pieśniarze, Apostolska Wspólnota Młodzieży, Eucharystyczny Ruch Młodych, Młodzieżowa Grupa Błogosławieństw, Krąg Biblijny.

Inne formy: Parafialna Rada Duszpasterska, modlitwa medytacyjna, kursy przedmałżeńskie (w maju każdego roku), Poradnia Życia Rodzinnego (od 1994 r.), „Caritas”, „Młodzież Trzeciego Tysiąclecia”. Inne formy działalności (nowe po 2004 r.): Parafialna Poradnia Rodzinna i Wolontariat charytatywny oraz zespoły muzyczne: „Radość Istnienia”, „Tchnienie Życia”.

Księgi metrykalne: od 1987 r., kronika parafialna: od 1987 r. 

Proboszcz: ks. Stanisław Składzień (1987-).

Wikariusze: ks. Stanisław Madeja (1989-1995), ks. Antoni Sawina (1989-1993), ks. Bronisław Kowalik (1990-1994), ks. Kazimierz Soleński (1993-1996), ks. Jan Burdek (1994–1998), ks. Leszek Durlak (1996-2001), ks. Ryszard Kołodziej (1996–1999), ks. Stanisław Morańda (1997–1999), ks. Krzysztof Rybski (1998–2002), ks. Józef Ciejka (1999–2000), ks. Tomasz Atłas (1999-2001), ks. Edward Kobos (2000-2003), ks. Mieczysław Smoleń (2001-2004), ks. Krzysztof Waśko (2001-2002), ks. Antoni Mulka (2002-2006), ks. Mirosław Żuchowski (2002-2008), ks. Andrzej Papież (2003-2009), ks. Piotr Fela (2004-2006), ks. Piotr Nalepa (2006-2012), ks. Stanisław Kłyś (2006-2011), ks. Marcin Gądek (2008-nadal), ks. Grzegorz Franczyk (2009-2013), ks. Leszek Poremba (2011-nadal), ks. Mariusz Czosnyka (2012-nadal), ks. Jerzy Ciećko (2013-nadal).

Rezydenci: rezydent – ks. Stanisław Borek (2000-2008), ks. Władysław Tokarczyk (2004-), ks. Ryszard Słowik (2008-2009), ks. Józef Bukowiec (2010-nadal).

Pochodzą z parafii: *księża: ks. Stanisław Posłuszny (urodzony -1948, wyświęcony - 1972), ks. Adam Malczyński (1972, 1997), o. Tomasz Miczek (kapucyn), ks. Karol Żuraw (wyśw. 2003), ks. Łukasz Halada (wyśw. 2005), ks. Grzegorz Pazdro (wyśw. 2007), ks. Michał Bik (wyśw. 2010), ks. Rafał Duda (wyśw. 2011), ks. Łukasz Kurmaniak (wyśw. 2011), ks. Marcin Górski (wyśw. 2012 r.), ks. Adrian Pazdyk (wyśw. 2013 r.); *siostry zakonne: Agnieszka Kamuda (służebniczka), Klemensa Kotwica (józefitka), Katarzyna Ciemięga (szarytka), Magdalena Słoboda (sercanka), Magdalena Chmiel (nazaretanka), Paulina Magda (SS. Miłosierdzia), Joanna Janik (służebniczka starowiejska), Sabina Górska (karmelitanka).

Informacja o parafii: Od 1994 r. parafia wydaje gazetę „Trinitas”, najczęściej przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy, dla przedstawienia realizacji aktualnych zadań duszpasterskich i inwestycyjnych parafii (budowa i urządzanie wnętrza kościoła, obiektów parafialnych i otoczenia). W 2012 r. wydano album „25 lat parafii pw. Trójcy Przenajświętszej w Mielcu”, Mielec 2012.

 

PARK IM. 100-LECIA HARCERSTWA POLSKIEGO, niewielki park u zbiegu ulic A. Mickiewicza, Wolności i Jadernych. Powstał w okresie międzywojennym XX w. i wtedy też na jego terenie zbudowano pomnik Jana Kilińskiego, zwany też pomnikiem Wolności. W latach 2010-2011 został gruntownie zmodernizowany i urządzony. Patronat harcerski otrzymał na sesji Rady Miejskiej w Mielcu 24 V 2012 r. na wniosek Komendy Hufca ZHP. Harcerstwo jako polski ruch społeczno-wychowawczy obchodzi w latach 2010-2012 stulecie nieprzerwanej chlubnej działalności. Początkiem harcerstwa w Mielcu było powstanie w październiku 1911 r. I Mieleckiej Drużyny Skautowej im. T. Kościuszki w Mielcu. Jej założycielem był profesor gimnazjalny Franciszek Siorek. W czasie I wojny światowej mieleccy skauci walczyli w Legionach Polskich Józefa Piłsudskiego. Jesienią 1918 r. uczestniczyli w rozbrajaniu wojska austriackiego w Mielcu, a w latach 1918-1920 walczyli w wojnie o polskie granice wschodnie. W okresie międzywojennym (jako harcerze) prowadzili ożywioną wielokierunkową działalność społeczną w mieleckim środowisku. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczyli (w strukturach Szarych Szeregów) w czynnej walce z okupantem. Po II wojnie światowej i latach przemian ustrojowych, kiedy harcerstwo mocno ucierpiało, od 1956 r. mieleckie ZHP przystąpiło do odbudowy swoich struktur i pozycji w życiu społecznym. Wyróżniało się zwłaszcza w organizacji wypoczynku zimowego i letniego dzieci i młodzieży. Po okresowym załamaniu w latach 1989-1990, wynikłym z rozłamu w harcerstwie, znów systematycznie odbudowywano organizację i rozwijano działalność. Aktualnie mieleccy harcerze uczestniczą w uroczystościach patriotycznych, prowadzą pracę szkoleniową, organizują wiele form kulturalno-wychowawczych, wypoczynek letni i zimowy oraz przedsięwzięcia o charakterze ogólnopolskim, m.in. mielecką edycję WOŚP i Betlejemskie Światełko Pokoju. Do mieleckiej tradycji weszły spotkania harcerzy, parlamentarzystów i samorządowców w parku za pomnikiem Wolności po każdej miejskiej uroczystości patriotycznej.

 

PARKI 

*Park przy Pałacyku Oborskich (ul. Legionów 73) został założony prawdopodobnie w 1. poł. XIX w. na terenie południowo-wschodniej części posesji, dochodząc do skarpy Wisłoki (płynącej wówczas obok folwarku „nad brzegiem”) i wzgórza zamkowego. Potwierdzeniem wieku parku jest zachowany drzewostan: dęby (wiek – ok. 160 lat), klony polne (ok. 160 lat) i robinie (ok. 160 lat) oraz sadzone nieco później lipy (90 – 110 lat) i kasztanowce (90 – 100 lat). Część północna (od ul. Legionów i ul. Lenartowicza) została urządzona w 2. poł. XIX w. i na początku XX w. W 1966 r. zmodernizowano park, nasadzono kolejne drzewa i krzewy oraz wykonano asfaltowe nawierzchnie ścieżek i urządzono boisko do gier zespołowych. W południowo – zachodniej części zbudowano szklarnie dla potrzeb Zakładu Zieleni Miejskiej MPGK. W 1969 r. i 1979 r. pomiędzy drzewami ustawiono rzeźby plenerowe: „Gołąb” B. Lewińskiego, „Spotkanie” R. Grodzkiego i „Kantata Mielecka” E. Michalskiej. W nieczynnej fontannie zbudowano w 1984 r. kompozycję z kotwicą wg projektu H. Momota, dla upamiętnienia wodowania statku „Mielec”. 22 II 1990 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał park do rejestru zabytków województwa rzeszowskiego pod numerem A – 1212. W pierwszych latach XXI w. wykonano szereg prac porządkowych i budowlanych, m.in. rozebrano szklarnie i budynki kotłowni, zlikwidowano boisko sportowe, zbudowano nową fontannę i urządzono zieleńce oraz zmieniono nawierzchnię ścieżek na kostkę brukową.

*Park miejski na wydmach okalających Mielec od wschodu i północy, z Górą Cyranowską jako najwyższym punktem, był przedmiotem rozważań Rady Miejskiej w pierwszych latach XX w. W rezultacie podjęto decyzję o systematycznym zalesianiu wydmy (3–4 morgi rocznie) i urządzeniu na tym terenie spacerowego parku. Ostatecznie typowego parku nie udało się urządzić, ale na piaskach wyrósł las (głównie sosnowy), po którym spacerowali mielczanie. W pierwszych miesiącach po wyzwoleniu miasta spod okupacji hitlerowskiej stacjonujące w Mielcu wojska radzieckie wycięły las na Górze Cyranowskiej. Po wojnie powtórnie zasadzono las i w latach 50. zbudowano na jego terenie urządzenia sportowe, m.in. skocznię narciarską i tor saneczkowy. Urządzenia te po kilku latach zostały zdewastowane i musiano je zlikwidować. Na sesji MRN w dniu 26 IX 1979 r. laskowi komunalnemu nadano status parku miejskiego. W latach 80. rozpoczęto realizację programu „Parku Wypoczynku i Kultury”, m.in. urządzono plac zabaw z plenerowymi rzeźbami zabawowymi, wybudowano aleję główną i alejki boczne oraz umocniono osuwające się zbocza. Dalsze prace przerwano w 1991 r. W latach 90. wyraźnie zwiększyła się ilość wiewiórek, które dziś stanowią jedną z atrakcji parku.

*Park – ogród obok strażnicy przy ul. J. Kilińskiego został urządzony przez Ochotniczą Straż Pożarną w latach 70. i 80. XIX w. Posadzono drzewa liściaste różnych gatunków, zbudowano staw. Z czasem staw zlikwidowano, a tradycją stało się organizowanie w parku ćwiczeń strażackich i zabaw ogrodowych. W latach 70. XX w. działalność ta osłabła. Z roku na rok nasilało się natomiast zjawisko budowania na drzewach gniazd przez wrony, które od lat 90. stały się sporym problemem dla przechodniów. W pierwszych latach XXI w. część parku została wycięta ze względu na budowę nowej ulicy (Al. Jana Pawła II), biegnącej od ul. J. Kilińskiego do ul. Legionów.

*Park przy ul. S. Sękowskiego, na terenach zwanych niegdyś Błoniami, został założony w latach 30. z inicjatywy Franciszka Kazany, ówczesnego burmistrza miasta Mielca. Zasadzono wówczas  drzewa liściaste, urządzono alejki. Po II wojnie światowej uporządkowano tereny parku oraz sąsiadującego z nim parku – ogrodu strażackiego i 5 VIII 1945 r. urządzono festyn z okazji „otwarcia parku miejskiego”. W latach 50., 60. i 70. dokonano kilku istotnych zmian w wyglądzie parku, m.in. urządzono alejki, wycięto część krzewów i usunięto kiosk spożywczy (czynny od końca lat 40.). W 1969 r. w centrum parku umieszczono rzeźbę „Pierwsza miłość”, wykonaną przez artystę rzeźbiarza Bronisława Kubicę. W latach 90. wycięto część drzew w związku z poszerzeniem ulicy S. Staszica. Także i w tym parku nasiliło się zjawisko masowego budowania na drzewach gniazd przez wrony. 27 II 2004 r. uchwałą Rady Miejskiej nadano parkowi nazwę „Park Inwalidów Wojennych”, a w maju tego roku we wschodniej części parku umieszczono obelisk Inwalidów Wojennych.

*Park przy dworze w Wojsławiu został założony w XVIII w. W południowo–wschodniej jego części urządzono aleję grabową. Zasadzono też wiele innych gatunków drzew, m.in. lipy, dęby, klony, kasztanowce i żywotniki zachodnie. W zachodniej części parku, od strony rzeki Wisłoki, umieszczono kamienną rzeźbę św. Jana Nepomucena (późnobarokowa, z 2. poł. XVIII w.). Część najstarszych drzew uległa zniszczeniu (złamania, uderzenia pioruna, choroby), a sporo drzew wycięto z  różnych przyczyn. Aktualnie 19 drzew (w wieku 90–170 lat) jest uznanych za pomniki przyrody, o czym szerzej w odrębnym haśle. W 2013 r. oddano do użytku niewielki park leżący pomiędzy Halą Targową i ul. Kazimierza Jagiellończyka (w rejonie Szpitala Powiatowego).

 

PARK PRZEMYSŁOWY (MIELECKI PARK PRZEMYSŁOWY), został utworzony na mocy uchwały nr XXVI/218/05 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 18 V 2005 r. Na realizację tego zadania przeznaczono dwa obszary o łącznej powierzchni 95 ha, położone na terenie miasta: 1) 54 ha po zrestrukturyzowanym lotnisku, w jego południowo-zachodniej części, 2) 41 ha po przedsiębiorstwie WSK PZL-Mielec w obrębie 5. Smoczka. Instytucją Zarządzającą MPP została Agencja Rozwoju Regionalnego MARR S.A. Celami głównymi przedsięwzięcia jest tworzenie warunków dla wielofunkcyjnego rozwoju gospodarczego regionu oraz stymulowanie rozwoju przedsiębiorczości w oparciu o wykorzystanie doświadczeń z funkcjonowania pierwszej w Polsce SSE EURO-PARK MIELEC. Realizację projektu przewidziano na lata 2006-2008. Koszt przygotowania obu terenów, m.in. wykonanie pełnego uzbrojenia oraz wybudowanie hal produkcyjnych, dróg dojazdowych i parkingów, ma wynosić 28 870 000 PLN, w tym wydatków kwalifikowanych 23 663 934,43 PLN. Złożą się nań: 17 747 950,82 PLN z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz po 2 957 991,80 PLN z budżetu państwa i budżetu Gminy Miejskiej Mielec. Głównym efektem przedsięwzięcia było stworzenie odpowiednich warunków dla funkcjonowania około 30 firm, w tym minimum 4 z zaawansowanymi technologiami, które utworzą około 800 nowych miejsc pracy (w tym ok. 420 miejsc dla kobiet). Ponadto działalność MPP miała pośrednio wpłynąć na powstanie ok. 60 miejsc pracy w firmach kooperujących. W skład MPP weszły: Obszar A (teren lotniska) dla branży lotniczej i motoryzacyjnej, Obszar B (osiedle Wojsław) dla różnych branż opartych na nowoczesnych technikach i technologiach, Obszar C (teren lotniska) dla usług lotniczych potrzebujących bezpośredniego dostępu do pasa startowego, Obszar D (przy Obszarze B) dla firm różnych branż opartych na nowoczesnych technikach i technologiach, Inkubator IN-Tech 1 (przy dawnym Inkubatorze Przedsiębiorczości IN-MARR) dla firm rozpoczynających działalność gospodarczą oraz Inkubator IN-Tech 2 (zmodernizowany budynek po szkołach WSK). Wszystkie obszary i obiekty zostały udostępnione inwestorom, którzy systematycznie je zapełniają.

 

PARKINGI, pierwsze specjalnie wydzielone i oznakowane miejsca dla postoju pojazdów samochodowych pojawiły się w Mielcu w latach 70. XX w., wraz z upowszechnianiem się samochodów osobowych. Były to utwardzone place bez zabezpieczeń, głównie przy zakładach pracy. Największym z nich był parking przy ul. Wojska Polskiego dla pojazdów pracowników i gości WSK. Intensywną budowę parkingów i miejsc do parkowania rozpoczęto w połowie lat 90., w związku z gwałtownie rosnącą liczbą samochodów, zwłaszcza osobowych. W pierwszych latach XXI w., zgodnie ze strategią rozwoju miasta Mielca,  kontynuowana jest budowa parkingów i miejsc parkingowych przy urzędach, instytucjach, przedsiębiorstwach i w miejscu zamieszkania, dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu i podniesienia komfortu codziennego życia. Największe parkingi w Mielcu: 1) parking przy SSE EURO-PARK MIELEC – ul. Wojska Polskiego, 2) parking przy Supermarkecie TESCO – ul. Kazimierza Jagiellończyka, 3) parking przy cmentarzu komunalnym – ul. Królowej Jadwigi, 4) parking przy stacji paliw BP i pawilonie handlowym – ul. H. Sienkiewicza, 5) parking przy Szpitalu Powiatowym – ul. Żeromskiego, 6) parking przy kościele św. Mateusza – ul. Rzeczna, 7) parking przy Oddziale Agencji Rozwoju Przemysłu – ul. Partyzantów, 8) parking przy kościele Ducha Świętego i Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 – ul. Pisarka, 9) parking przy Urzędzie Miejskim – ul. Żeromskiego, 10) parking przy kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy – ul. ks. Arczewskiego, 11) parking przy kościele Trójcy Przenajświętszej – ul. Ks. Kard. S. Wyszyńskiego, 12) parking strzeżony przy hotelu „Polskim” – ul. E. Biernackiego, 13) parking przy Starostwie Powiatowym – ul. Sękowskiego, 14) parking przy Supermarkecie ALBERT – ul. Kocjana, 15) parking przy MPB – ul. Żeromskiego, 16) parking przy MERKURY MARKET – ul. Wolności, 17) parking przy ul. Bajana, 18) parking przy Hali Targowej – ul. Wolności, 19) parking przy ul. Pułaskiego, 20) parking przy Supermarkecie A & K – ul. Piaskowa, 21) parking przy Hotelu „Iskierka” – ul. Wojska Polskiego, 22) parking przy Al. Ducha Św., 23) parking przy Sklepie Firmowym „Orzech” – ul. Wolności, 24) parking przy dworcu PKS – ul. Kazimierza Jagiellończyka, 25) parking przy Urzędzie Skarbowym – ul. Leśna. Rozbudowano parkingi przy ul. Rzecznej oraz wybudowano nowe przy powstających supermarketach (Aura, A&K, Biedronka, Galeria VIVA, Galeria przy ul. Legionów, Galeria Smoczka). Wiele miejsc parkingowych powstało także w ramach remontów istniejących ulic.

 

  • Władysław Parkosz

    Władysław Parkosz

PARKOSZ WŁADYSŁAW, urodzony 12 VI 1925 r. we Lwowie, syn Stanisława i Heleny ze Skibińskich. W 1941 r. ukończył 10-letnią Szkołę w Berteszewie koło Drohobycza. W 1942 r., po niemieckiej łapance we Lwowie, został wywieziony do Niemiec na przymusowe roboty. W 1945 r. powrócił do Polski i w Opolu podjął pracę w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnych. W latach 1946-1948 odbył zasadniczą służbę wojskową w Komendzie Garnizonu WP jako podoficer. Po przejściu do rezerwy zamieszkał w Bydgoszczy i tam początkowo pracował w Powszechnym Domu Towarowym jako kasjer, a następnie był nauczycielem w Liceum Handlowym. W związku z zawarciem małżeństwa w 1953 r. przeniósł się do Mielca. Pracował w MHD jako rewident (1953), Mieleckich Zakładach Przemysłu Terenowego jako ekonomista (do 1956 r.) i Zarządzie Powiatowym Związku OSP, gdzie pełnił funkcję sekretarza-instruktora. 20 III 1962 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako pracownik fizyczny i wkrótce potem ekonomista. Jego pasją życiową była fotografika. Od 1965 r. rozpoczął systematyczną współpracę z gazetą zakładową „Głos Załogi” w zakresie wykonywania bieżącego serwisu zdjęciowego, a w 1969 r. przeszedł na etat fotoreportera – starszego redaktora w tej gazecie. Wykonywał dokumentację fotograficzną związaną z działalnością WSK „PZL-Mielec” – zarówno produkcyjną jak i socjalną, a także z życiem Mielca i jego regionu. Współpracował z dziennikiem regionalnym „Nowiny Rzeszowskie” (później „Nowiny”) i czasopismem „Skrzydlata Polska”. Ukończył Studium Ekonomiki Przemysłu organizowane przez PTE w Katowicach (1964) oraz Kurs Instruktorów Fotografiki i Filmu (1972). Był instruktorem praktycznej nauki zawodu w zakresie fotografiki. Należał do Klubu Dziennikarzy Zakładowych i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a w latach 80. do Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL. Posiadał stopień kaprala rezerwy. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZZM i Odznaką „Zasłużony Działacz ZIW”. Na emeryturę przeszedł z dniem 31 XII 1985 r. Zmarł 3 I 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PARKOWA (ULICA), ulica (352 m) na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Rozpoczyna się od skrzyżowania z ul. S. Żeromskiego i ks. H. Arczewskiego, obok kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Biegnie w kierunku wschodnim przez park, a następnie pomiędzy POD „Metalowiec” i domami jednorodzinnymi, do ul. E. Drużbackiej. Jej przedłużeniem jest ciąg pieszo-rowerowy do osiedla W. Szafera. Powstała jako jedna z pierwszych ulic tego osiedla i otrzymała nazwę 27 V 1960 r. Posiada nawierzchnię asfaltową i chodniki po obu stronach. Bogata zieleń i kwiaty przy domach i w ogródkach działkowych stanowią dlań piękną oprawę.

Nazwa: PARKOWA związana jest z pobliskim parkiem, dawniej nazywanym laskiem komunalnym.

 

PARTACZE, rzemieślnicy produkujący i sprzedający swoje wyroby nielegalnie. Nie należeli do cechów z różnych przyczyn, nie posiadali stosownych zezwoleń i uprawnień, z reguły oferowali towary po cenach niższych od cen rzemieślników cechowych. Wśród partaczy zdarzali się fachowcy wysokiej klasy i ich działalność stwarzała problemy w środowisku rzemieślniczym. Mimo protestów kierowanych do władz i różnych form walki z partaczami – mieleckim cechom rzemieślniczym nigdy nie udało się wyeliminować tej grupy rzemieślników. Ustawa z 1989 r. zlikwidowała przymus przynależności cechowej, uprawniła władze miejskie do wydawania zgody na działalność rzemieślniczą oraz wprowadziła do rzemiosła m.in. wolną konkurencję, co w naturalny sposób wyeliminowało zjawisko partactwa. W języku potocznym słowa: „partacz, partactwo, partaczenie” pozostały jednak i do dziś służą określeniu złego wykonawcy i efektów jego pracy.

 

PARTYZANTÓW (ULICA), jedna z ważniejszych i dłuższych (2400 m) ulic wschodniej części miasta, w osiedlu Dziubków. Została wybudowana po II wojnie światowej, głównie w celu połączenia WSK (od ul. Wojska Polskiego do ul. Wolności) z drogą do Kolbuszowej i Rzeszowa. Dobiegają do niej ulice: Długa i Gajowa oraz kilka dróg leśnych. Biegnie po obrzeżu kompleksu leśnego. Status ulicy i nazwę „Gwardii Ludowej” otrzymała 28 III 1973 r., ale w 1994 r. zmieniono jej nazwę na „Partyzantów”. Ulokowano przy niej m.in. Pracownicze Ogrody Działkowe „Podlesie”, strzelnicę LOK, siedzibę Nadleśnictwa Mielec i miniosiedle bloków mieszkalnych, a w latach 90. m.in. siedzibę mieleckiego Oddziału Agencji Rozwoju Przemysłu w Warszawie, zarządzającego SSE EURO-PARK MIELEC oraz Zakład Produkcji Obuwia „Panda”. W związku z przebudową wewnętrznego układu komunikacyjnego miasta, rozpoczętą pod koniec lat 90. XX w., stała się częścią tzw. obwodnicy wewnętrznej (ul. W. Witosa – ul. Wolności – rondo – ul. Partyzantów – rondo – ul. Wojska Polskiego), została zmodernizowana w ramach Programu PHARE 2000 i oddana do użytku we wrześniu 2003 r. Posiada nawierzchnię asfaltową, chodnik i ścieżkę rowerową.

Nazwa: PARTYZANTÓW upamiętnia miejsce akcji różnych oddziałów partyzanckich w pobliskim kompleksie leśnym w czasie II wojny światowej.

 

  • Irena Parys

    Irena Parys

PARYS IRENA (z domu LEWICKA), urodzona 6 I 1906 r. (w księdze chrztów parafii św. Mateusza w Mielcu) lub 27 XI 1910 r. (w innych dokumentach) w Mielcu, córka Teodora i Anny z domu Rink. Po ukończeniu Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego w Mielcu (z maturą w 1930 r.) podjęła pracę jako nauczycielka. Równocześnie kształciła się, kończąc Wyższy Kurs Nauczycielski w Krakowie oraz kursy sanitarne PCK. Poza nauką i pracą zawodową wiele czasu poświęcała harcerstwu, do którego należała od 1922 r. Pełniła m.in. funkcję drużynowej, a następnie (1933–1935) komendantki Żeńskiego Hufca Harcerskiego w Mielcu w stopniu podharcmistrzyni. Była także instruktorką Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Od 1935 r.(?) zamieszkała w Krakowie i pracowała jako nauczycielka. Ukończyła m.in. kurs dramatyczny i kurs gier zespołowych oraz uczestniczyła w szkoleniach kierowników świetlic. Wzięła udział w kampanii wrześniowej 1939 r. jako sanitariuszka w grupie płk. Antoniego Sikorskiego, a po jej rozbiciu – w szpitalu polowym w Krasnobrodzie koło Zamościa i szpitalu polowym w Zamościu. Po zakończeniu kampanii powróciła do pracy nauczycielskiej w Krakowie, ale po odmowie podpisania deklaracji lojalności wobec władz okupacyjnych została zwolniona. W lutym 1940 r. podjęła pracę w Sekcji Charytatywnej RGO jako pielęgniarka, a później – kierownik Domów Opieki Społecznej dla uchodźców i przesiedlonych. W 1943 r. uczęszczała na kursy pielęgniarskie i pracowała jako praktykantka – sanitariuszka w ambulatoriach Ubezpieczalni Społecznej. Od stycznia 1940 r. działała w konspiracji (ZWZ-AK), była m.in. kurierką i łączniczką Kedywu Kraków oraz członkiem patrolu specjalnego (toksyczno–bakteriologicznego). Posługiwała się pseudonimem „Lila Maria” W styczniu 1944 r. przeszła do pracy wywiadowczej w Kedywie, a w lipcu tego roku, jako wywiadowczyni, łączniczka i sanitariuszka 1 kompanii Samodzielnego Batalionu Partyzanckiego „Skała”, uczestniczyła w starciach z oddziałami niemieckimi. 1 X 1944 r. otrzymała stopień podporucznika i została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji hitlerowskiej powróciła do pracy w ambulatorium Ubezpieczalni Społecznej, a od lutego do października 1946 r. pracowała w placówkach opieki społecznej w Krakowie. Nie ujawniła się jako były członek AK. W listopadzie 1947 r. wyjechała z Polski, a 3 XII przybyła (przez „zieloną granicę”) do Meppen w Niemczech Zachodnich. Tam objęła kierownictwo internatu Kursów Sióstr Pogotowia Sanitarnego oraz włączyła się w działalność ZHP w Niemczech i pełniła funkcję referentki zuchów. W maju 1947 r. wyjechała do Anglii i została zatrudniona jako sekretarka w Głównej Kwaterze Harcerek w Londynie, a następnie pełniła szereg funkcji w Komendzie Chorągwi Harcerek w Wielkiej Brytanii, m.in. w latach 50. była skarbnikiem i referentką prasową, a na początku lat 60. – komendantką  KChH. Otrzymała stopień harcmistrzyni. Organizowała i prowadziła kolonie i obozy harcerskie oraz była współorganizatorką harcerskich uroczystości patriotycznych. W 1960 r. zorganizowała chór harcerek. Angażowała się też do prac społecznych w innych polskich organizacjach w Wielkiej Brytanii, m.in. w Zarządzie Macierzy Szkolnej i Zrzeszenia Nauczycielstwa Polskiego. Wizytowała Szkoły Sobotnie w wielu miastach, współorganizowała kursy języka polskiego w Londynie, uczestniczyła w wysyłaniu paczek do Polski przez Zjednoczenie Polek, była skarbnikiem Koła AK w Londynie, przewodniczącą Komisji Rewizyjnej Związku Spadochroniarzy oraz wiceprezesem chóru im. F. Chopina. Ze szczególnym zamiłowaniem dokumentowała działalność Polaków w Wielkiej Brytanii, zarówno na kartach kronik i taśmach filmowych, jak i w postaci zapisu elektronicznego. Była członkiem Klubu Filmowego Polskiej YMCA. Zmarła 6 II 2001 r. w Domu Polskim w Newton Abbot. Spoczywa na cmentarzu w Newton Abbot.

 

  • Zygmunt Parzyński

    Zygmunt Parzyński

PARZYŃSKI ZYGMUNT, urodzony 22 XI 1931 r. w Lublinie, syn Jana i Rozalii z Kotłowskich. Początkowo uzyskał wykształcenie zawodowe i w 1950 r. tytuł czeladnika w zawodzie ślusarz samochodowy. W latach 1951-1953 służył we wojsku jako: kierowca, technik samolotu i technik klucza. W 1953 r. ukończył Oficerską Szkołę Techników Lotniczych i otrzymał stopień chorążego. Do 1978 r. pracował w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK Mielec jako technik odbioru produkcji, pomocnik przedstawiciela wojskowego i starszy pomocnik przedstawiciela wojskowego. W tym okresie został kilkakrotnie awansowany i pod koniec służby posiadał stopień podpułkownika. Ponadto od 30 XII 1958 r. został zaliczony do korpusu osobowego oficerów lotnictwa grupy lotniczo-technicznej. W 1965 r. ukończył m.in. Kurs Rachunku i Analizy Kosztów Produkcji PTE w Warszawie. Po przejściu na emeryturę wojskową (31 VII 1978 r.) podjął pracę w Serwisie WSK Mielec jako technolog. 30 XII 1980 r. uzyskał licencję mechanika lotniczego obsługi sprzętu lotniczego. W latach 80. wielokrotnie wyjeżdżał za granicę, m.in. do ZSRR, Bułgarii, Rumunii i na Węgry oraz do Nikaragui i na Kubę, pełniąc funkcję kierownika grupy serwisowej lub specjalisty do spraw serwisu. Na emeryturę przeszedł w 1988 r. Udzielał się społecznie m.in. w Kole SIMP i Kole Łowieckim „Sęp” przy 21. PW. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” oraz Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 17 IV 1994 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PASIECZNA (ULICA), niedługa (240 m), wąska (bez chodnika) uliczka na osiedlu T. Kościuszki. Jest boczną ul. Targowej i równoległą do ulic G. Narutowicza i S. Moniuszki. Jest trasą dojazdową do sporej grupy posesji prywatnych. Jako droga polna istniała w okresie międzywojennym, ale nazwę otrzymała w latach 50. Aktualnie posiada nawierzchnię z kostki brukowej. 

Nazwa: PASIECZNA nawiązuje do czasów, kiedy na tym terenie rosły sady, a jeden z mieszkańców posiadał okazałą pasiekę. Jeśli wierzyć anegdocie, to nazwę wymyślił jeden z pracowników wytyczających ulicę, ugryziony przez pszczołę.

 

PASOWICZ STANISŁAW, bakałarz, uczył w rzochowskiej szkole parafialnej około 1615 r. Posiadał dom z ogródkiem w Rzochowie.

 

PASTOR ADOLF, urodzony w 1816 r. w rodzinie rabinackiej. Był neofitą, podobnie jak jego żona Katarzyna z domu Schmalzbach. Po studiach medycznych pracował jako chirurg miejski w Mielcu. Zmarł 27 XII 1847 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym przy kościele św. Marka nad Wisłoką.

 

PASTOR LEON (ksiądz), urodzony 7 VI 1846 r. w Mielcu, syn Adolfa (lekarza) i Franciszki ze Smalzbachów. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie, a następnie  Seminarium Duchowne w Przemyślu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1869 r. w Przemyślu. Powierzono mu obowiązki wikarego przy tamtejszej katedrze oraz kapelana więzienia. Od 1873 r. prowadził katechezę w przemyskich szkołach oraz wykładał katechetykę i metodykę nauczania religii w Seminarium Duchownym. W latach 1875–1898 pełnił funkcję administratora parafii w Radymnie i doprowadził do odnowienia kościoła. Opublikował m.in.: Kazania na temat pieśni kościelnych rozłożone na niektóre uroczystości kościelne (Przemyśl 1884) i Na święto Bożego Ciała! Sześć krótkich nauk dogmatyczno–moralnych...(Przemyśl 1886). Wiele czasu poświęcał działalności społecznej, m.in. spowodował powstanie Towarzystwa Powroźniczego, szkoły rzemieślniczej i kasy pożyczkowej. Był też członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie i członkiem Rady Powiatowej w Jarosławiu. Od 1894 r. zaangażował się politycznie i został wybrany do Rady Państwa, a umiarkowanie i zdolności parlamentarne spowodowały, że wybrano go także w 1897 r. W 1898 r. został mianowany proboszczem w Bieczu i wkrótce potem przeprowadził restaurację miejscowego kościoła Bożego Ciała. W 1900 r. trzeci raz został wybrany do Rady Państwa i w 1901 r. stanął na czele Koła Polskiego grupującego posłów centrowych. Także w 1901 r. wybrano go posłem do Sejmu Krajowego. W 1905 r. został przywódcą Polskiego Centrum Ludowego, skupiającego grupy katolicko-ludowe. Jako jego przedstawiciel był m.in. członkiem Rady Narodowej. W 1907 r. wybrano go po raz czwarty do Rady Państwa, a w 1908 r. po raz drugi do Sejmu Krajowego. Zniechęcony niepowodzeniami PCL zgłosił w 1908 r. swój akces do PSL, ale już w następnym roku zeń wystąpił z powodu antyklerykalizmu prezesa Jana Stapińskiego. W 1901 r. otrzymał tytuł szambelana papieskiego, w 1905 r. wybrano go dziekanem, a w 1908 r. – mianowano kanonikiem honorowym kapituły przemyskiej. Z powodu negatywnego stosunku do Związku Katolicko-Społecznego i zbytnie angażowanie się w politykę popadł w niełaskę u biskupa Józefa Pelczara. W 1910 r. został przeniesiony na probostwo w Leżajsku. W 1911 r. raz jeszcze startował w wyborach do Rady Państwa, ale nie został wybrany i zrezygnował także z posłowania do Sejmu Krajowego. Za liczne zasługi dla różnych miejscowości otrzymał m.in. honorowe obywatelstwo Radymna, Biecza i Dębicy. Zmarł 4 II 1912 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Leżajsku.

 

PASTRZYGOWICZ (PAZTRZYGOWICZ?, FASTRZYGOWICZ?) SEBASTIAN, mielecki kupiec w I poł. XVII w. Prowadził handel z kupcami krakowskimi, wyjeżdżał do Krakowa w latach 1613-1649.

 

  • Helena Pastuła

    Helena Pastuła

PASTUŁA HELENA (z domu TORBICZ), urodzona 31 VII 1958 r. we Włodawie, córka Edwarda i Wincentyny z Radomskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego we Włodawie, maturę zdała w 1977 r. Studiowała na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie (specjalizacja: upowszechnianie kultury) i w 1982 r. uzyskała tytuł magistra. W latach 1982-1992 pracowała w Robotniczym Centrum Kultury WSK w Mielcu na różnych stanowiskach, a w latach 1990-1992 pełniła funkcję dyrektora tej placówki. Od 1994 r. jest nauczycielką języka polskiego w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. W 2002 r. ukończyła studia podyplomowe na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego.

 

  • Wiesław Pastuła

    Wiesław Pastuła

PASTUŁA WIESŁAW, urodzony 27 III 1958 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Genowefy z domu Smolak. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Studiował na Wydziale Górniczym Politechniki Lubelskiej w Lublinie i w 1981 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W 1982 r. został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” i pracował na różnych stanowiskach. W 1989 r. był członkiem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu, a w 1990 r. został członkiem Rady Sekcji Krajowej Przemysłu Lotniczego NSZZ „Solidarność”. W 1991 r. został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora WSK „PZL-Mielec” ds. restrukturyzacji i rozwoju. Na początku 1993 r. powierzono mu funkcję pełnomocnika dyrektora ds. specjalnej strefy ekonomicznej w Mielcu, w marcu tego roku mianowano go zarządcą komisarycznym WSK „PZL-Mielec”, a 1 VI 1994 r. został prezesem Zarządu WSK „PZL-Mielec” S.A. Kandydował do Sejmu RP w 1993 r. W 1998 r. został odwołany z funkcji prezesa Zarządu WSK „PZL-Mielec” S.A. W dalszych latach pracował w różnych firmach na terenie SSE EURO-PARK MIELEC.

 

  • Kazimierz Paszkowski

    Kazimierz Paszkowski

PASZKOWSKI KAZIMIERZ, urodzony 17 III 1917 r. w Leśnej Podlaskiej, syn Antoniego Jana i Julianny z Szumskich. Ukończył Prywatne Ślusarsko-Monterskie Kursy Płatowcowe Wieczorowe Towarzystwa Wojskowo-Technicznego w Białej Podlaskiej. W latach 1934–1938 pracował jako monter płatowcowy w Podlaskiej Wytwórni Samolotów. W 1938 r. służył w 5 Pułku Lotniczym w Lidzie jako strzelec pokładowy (st. szeregowiec). Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako strzelec pokładowy. W czasie lotu bojowego samolot został uszkodzony i lądował na terenie Prus Wschodnich. Cała załoga została wzięta do niewoli, a K. Paszkowski znalazł się w stalagu XIII A w Norymberdze. Pracował m.in. w kamieniołomie, tartaku i majątku ziemskim. Z niewoli powrócił w maju 1945 r. i podjął pracę w Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Komarówce Podlaskiej jako ślusarz. W 1947 r. przybył do Mielca i został zatrudniony w PZL–Wytwórnia Płatowców nr 2 jako traser. W 1956 r. ukończył Technikum Mechaniczne – Dział Budowy Płatowców w Mielcu. Został mianowany zastępcą kierownika Wydziału 01, a następnie kierownikiem tego Wydziału. W późniejszych latach pełnił funkcje m.in. kierownika Sekcji Technologicznej i starszego technologa, zajmującego się oszablonowaniem przy budowie płatowców. Był jednym z wyróżniających się racjonalizatorów. Zgłosił około 100 wniosków, z czego zastosowano około 70. Opracował obszerną literaturę na temat oszablonowania przy budowie płatowców (m.in. instrukcje), z której korzystano m.in. przy wykonawstwie samolotu M-15. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Racjonalizatora Produkcji i Nagrodą Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki. 31 III 1984 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 16 XII 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PATERAK RENATA MAŁGORZATA (z domu RZESZUTEK), urodzona 6 V 1968 r. w Mielcu, córka Mariana i Danuty z domu Stec. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu z maturą w 1987 r. Od 1987 r. do 2011 r. pracowała w Gminnej Bibliotece Publicznej w Tuszowie, w tym od 1990 r. jako kierownik tej placówki. W kwietniu 2011 r. powierzono jej funkcję sekretarza Gminy Tuszów Narodowy. Ukończyła studia licencjackie w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (kierunek: ekonomia, specjalność: gospodarka regionalna), a następnie studia na Wydziale Rachunkowości Akademii Ekonomicznej w Krakowie (kierunek: zarządzanie, specjalność: zarządzanie i rachunkowość) i uzyskała tytuł magistra. Od utworzenia 26 VIII 1990 r. Izby Pamięci gen. Władysława Sikorskiego w siedzibie biblioteki (dawnej szkole, miejscu urodzin W. Sikorskiego) zaangażowała się w rozwój tej placówki muzealnej i jej przekształcenie w Centrum Pamięci Generała Władysława Eugeniusza Sikorskiego. Gromadziła dokumenty, zdjęcia i inne pamiątki związane z jego życiem, działalnością i śmiercią. W wyniku współpracy z Klubem Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari i kanclerzem kapituły tego Orderu gen. Stefanem Bałukiem pozyskała do zbiorów dwie wystawy: „Generał Sikorski – życie i działalność” (320 zdjęć) i plenerową „Żołnierze II wojny światowej” (700 zdjęć). Pełniła funkcję przewodnika i prowadziła lekcje historii w oparciu o zbiory Centrum. W 2010 r. doprowadziła do rozbudowy budynku biblioteki i Centrum. Od 1990 r. należy do Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego im. Gen. W. E. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym i jest członkiem jego zarządu. Bierze udział w organizacji miejscowych uroczystości patriotycznych oraz różnych przedsięwzięć społecznych i kulturalnych. W 1997 r. zgłosiła bibliotekę do wojewódzkiego konkursu „Skąd nasz ród” i zainicjowała zbieranie dokumentów i pamiątek związanych z historią Tuszowa i okolic. Włączyła się także w inne przedsięwzięcia kulturalne na terenie gminy, m.in. remont zabytkowego kościoła w Sarnowie oraz remont i adaptację Domu Strażaka w Sarnowie na bibliotekę i świetlicę. Wyróżniona m.in. Medalem Pro Memoria, Srebrnym Medalem Pamięci, Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” oraz Nagrodami Wojewody Rzeszowskiego i Marszałka Województwa Podkarpackiego.

 

  • Tadeusz Paterak

    Tadeusz Paterak

PATERAK TADEUSZ, urodzony 26 X 1970 r. w Mielcu, syn Józefa i Zofii z domu Pluta. W Szkole Podstawowej w Przykopie należał do ZHP i był przewodniczącym szkolnego koła Ligi Ochrony Przyrody. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, maturę zdał w 1990 r. W 1991 r. pracował w Urzędzie Gminy w Padwi Narodowej. Studia na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (specjalność: finanse publiczne) ukończył w 1998 r. i uzyskał tytuł magistra ekonomii. Praktyki studenckie odbył w firmach niemieckich: Lindenmaier Praezision AG i McDonalds oraz w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Lublinie. W latach 1998-1999 pracował w Oddziale BGŻ w Tarnobrzegu jako inspektor w Wydziale Kredytów, a następnie w Zespole Windykacji i Restrukturyzacji. Od 2001 r. pracuje w BRW w Mielcu jako administrator aplikacji. Wiele czasu poświęcał na działalność społeczną i polityczną. W 1989 r. udzielał się w kampanii wyborczej Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. W latach 1990-1993 był członkiem Rady Sołeckiej wsi Zaduszniki. W czasie studiów należał do koła AIESEC (Międzynarodowe Stowarzyszenie Studentów Nauk Ekonomicznych i Handlowych) przy UMCS. Społecznie udzielał się w Akademickim Klubie Jeździeckim w Lublinie oraz od 1995 r. w Roztoczańskiej Konnej Straży Ochrony Przyrody im. 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lublinie, m.in. w latach 1997-1998 był zastępcą komendanta RK SOP. Był współorganizatorem i uczestnikiem defilad z udziałem RK SOP w Lublinie. Uczestniczy w patrolowaniu Roztoczańskiego Parku Narodowego, akcjach „Sprzątania Świata” i „Dnia Ziemi”, warsztatach ekologicznych dla dzieci, likwidacji dzikich wysypisk śmieci na terenach obszarów chronionych oraz hipoterapii dzieci niepełnosprawnych. Od 2002 r. jest członkiem Platformy Obywatelskiej w Mielcu, a w 2003 r. został wybrany członkiem władz powiatowych PO w Mielcu i członkiem Regionalnej Komisji Rewizyjnej PO w Rzeszowie. W 2010 r. powierzono mu funkcję wiceprzewodniczącego Koła Powiatowego Platformy Obywatelskiej w Mielcu.

 

  • Teresa Paterak

    Teresa Paterak

PATERAK TERESA (z domu POJNAR), urodzona 26 IX 1948 r. we Wróbliku Szlacheckim koło Rymanowa, córka Jana i Katarzyny z domu Knurek. Ukończyła Technikum Mechaniczne ZSZ MPM w Mielcu, maturę zdała w 1969 r. i uzyskała tytuł technika ekonomisty. Od 24 III 1965 r. do 29 III 2004 r. (39 lat) pracowała w mieleckim handlu. W latach 1965–1972 była referentem w Miejskim Handlu Detalicznym (MHD). Po połączeniu MHD z Wojewódzkim Przedsiębiorstwem Handlu Spożywczego w WPHS O/Mielec (1973) pracowała na stanowisko st. referenta Działu Spraw Pracowniczych. W wyniku kolejnej reorganizacji handlu i włączeniu WPHS O/Mielec do „Społem” WSS O/Mielec (1976) pracowała na stanowisku starszego referenta ds. pracowniczych i socjalnych. Później pełniła etatowe funkcje: sekretarza, zastępcy przewodniczącego i przewodniczącego Rady Zakładowej ZZPHiS WSS „Społem” O/Mielec. Od 1980 r. pracowała na stanowisku specjalisty BHP, a następnie kierownika Sekcji BHP i Ochrony Przeciwpożarowej. W 1983 r. powierzono jej stanowisko kierownika Działu Organizacji i Techniki Sprzedaży i Reklamy. Brała udział w uruchamianiu wielu nowych placówek „Społem”, m.in. pawilonów handlowych: „Zenit”, „Dedal”, „Świt” i „Mini-SAM”. W 1992 r. została zastępcą, a w 1993 r. kierownikiem Działu Administracji Gospodarczej i BHP PSS w Mielcu. 29 III 2004 r. przeszła na wcześniejszą emeryturę. Wiele czasu poświęcała pracy społecznej. Działała w organizacjach młodzieżowych, Lidze Kobiet. Pracowniczej Kasie Zapomogowo-Pożyczkowej i Związkach Zawodowych. Pełniła funkcję przewodniczącej Rady Zakładowej przy PSS Mielec oraz była członkiem Plenum Zarządu Okręgu ZZ Pracowników Handlu i Spółdzielczości. Uczestniczyła jako delegat w V Krajowym Kongresie tegoż ZZ. Była też członkiem Wojewódzkiej Rady ZZ w Rzeszowie. Brała udział w VI Krajowym Zjeździe Spółdzielczyń. W latach 1994-1997 pełniła społecznie funkcje sekretarza Rady Nadzorczej „Społem” PPSS Mielec, a od 1997 r. do 1999 r. przewodniczyła Radzie Nadzorczej. Była członkiem Zarządu i Rady Osiedla Cyranka, a od 2003 r. jest przewodniczącą tej Rady. Wyróżniona została m.in. Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu i Spółdzielczości” oraz Złotą i Srebrną Odznaką Związku Zawodowego Pracowników Handlu i Spółdzielczości.

 

  • Zofia Paterak

    Zofia Paterak

PATERAK ZOFIA (z domu OCHALIK), urodzona 21 XI 1951 r. w Mielcu, córka Edwarda i Elżbiety z domu Mazur. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1970 r. Ukończyła także studia z zakresu filologii polskiej w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Rzeszowie (1974 r.). W 1970 r. rozpoczęła pracę nauczyciela w Szkole Podstawowej w Babulach, następnie uczyła w Padwi Narodowej (1976-1979) i Zespole Szkół w Chorzelowie (1979-2005). Wprowadzała wiele innowacji pedagogicznych, stosowała nowoczesne metody nauczania, prowadziła lekcje pokazowe i przedstawiała efekty pracy na konferencjach metodycznych. Dokonała modyfikacji programu „Przyjaciele teatru” i po jego zarejestrowaniu w Kuratorium Oświaty w Rzeszowie (1994 r.) wdrażała ten program do czerwca 1999 r., a rezultatami były m.in. aktywność  teatru szkolnego i  wielokrotne sukcesy uczniów w konkursach przedmiotowych i artystycznych. Udzielała się w działalności Mieleckiego Oddziału Stowarzyszenia Nauczycieli Polonistów. Była członkiem zespołu redakcyjnego kwartalnika dla nauczycieli „W kręgu mieleckich humanistów” oraz autorką szeregu publikacji. Była opiekunką szkolnego koła PCK (1980-2005), współpracowała z Powiatowym Oddziałem PCK w Mielcu oraz Klubem Honorowych Dawców Krwi. Od początku pracy zawodowej należy do Związku Nauczycielstwa Polskiego. W latach 1990-2006 pełniła funkcję prezesa Oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego w gminie wiejskiej w Mielcu. Inicjowała i prowadziła różne formy działalności kulturalno-oświatowej, a także pomagała nauczycielom w zakresie awansu zawodowego i sprawach związanych z prawem oświatowym. Z jej inicjatywy w 1993 r. w ramach Oddziału ZNP Mielec-Gmina powstała Sekcja Emerytów i Rencistów. Przez wiele lat śpiewała w Chórze Nauczycielskim „Akord” przy ZNP w Mielcu. W latach 1994-1998 była członkiem Zarządu Okręgu Podkarpackiego ZNP w Rzeszowie. Wielokrotnie była wychowawczynią na koloniach letnich dla dzieci pracowników WSK Mielec oraz koloniach organizowanych przez OUPiS (Ośrodek Usług Pedagogicznych i Socjalnych) w Rzeszowie oraz Biuro Turystyczne „Tramp” w Rzeszowie. W 2006 r. i 2010 r. był wybierana na radną Gminy Wiejskiej Mielec. W kadencji 2006-2010 pełniła funkcję przewodniczącej Komisji Oświaty, Kultury i Sportu, a w kadencji 2010-2014 jest członkiem tej komisji. Ponadto od wielu lat udziela się w Kole Gospodyń Wiejskich w Chorzelowie. Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP, Odznakami Honorowymi PCK III i IV stopnia oraz trzykrotnie nagrodami Rzeszowskiego (Podkarpackiego) Kuratora Oświaty w Rzeszowie.

 

PATRIOTYCZNY RUCH ODRODZENIA NARODOWEGO (PRON), ogólnopolska organizacja społeczno-polityczna skupiająca przedstawicieli różnych partii i stronnictw politycznych oraz stowarzyszeń dla zachowania politycznego status quo w warunkach stanu wojennego w Polsce. Powstał jesienią 1982 r. i wtedy też powołano jego struktury terenowe: wojewódzkie, miejskie i gminne. Jego oficjalnymi celami było: porozumienie społeczne dla przezwyciężenia głębokiego kryzysu i powrotu kraju na drogę rozwoju i umocnienia państwa, integracja społeczeństwa powiązana z funkcjonowaniem demokratycznych instytucji sprawowania władzy, otwartość dla wszystkich obywateli. W listopadzie 1982 r. utworzono Tymczasową Radę Miejską w Mielcu, a jego pierwszą siedzibą był Dom Rzemiosła. 2 II 1983 r. mielecka TRM PRON zmieniła siedzibę z Domu Rzemiosła przy ul. Krótkiej 5 na DAMM przy ul. Chopina. 24 III 1983 r. w RCK odbyła się I Miejska Konferencja Programowo-Wyborcza PRON w Mielcu. Zaaprobowano projekty „Deklaracji” i Zadań statutowych PRON”. Wyrażono opinię, że Rada winna podejmować różnorodne działania mające na celu zmianę społecznych obyczajów, głównie w zakresie etyki zawodowej i społecznej, rozwijania i doskonalenia form funkcjonowania samorządów i samopomocy społecznej, oddziaływania społeczeństwa na ekonomikę gospodarowania, a zwłaszcza przeciwstawiania się marnotrawstwu i niefrasobliwości w dysponowaniu majątkiem państwowym. Zgłoszono pilną potrzebę przeprowadzenia wszechstronnych badań stanu zdrowia dzieci i młodzieży. Zobowiązano prezydium RM do przekazania wniosków z konferencji do odpowiednich władz. Wyrażono poparcie i uznanie dla działań prowadzonych na rzecz zapewnienia praworządności i zwalczania patologii społecznej. Po zakończeniu stanu wojennego (22 VII 1983 r.) PRON powierzono dotychczasowe zadania Frontu Jedności Narodu, który w sierpniu 1983 r. zakończył działalność. PRON uczestniczył w organizacji wyborów do rad narodowych w 1984 i 1988 r. oraz do sejmu w 1986 r. Z jego inicjatywy powołano m.in. Narodowy Czyn Pomocy Szkole, w ramach którego reaktywowano opiekę patronacką zakładów pracy nad placówkami oświatowymi. Kierunki i rezultaty działalności omawiano na zjazdach. II Zjazd Miejski PRON w Mielcu odbył się 18 III 1985 r., a III Zjazd – 20 II 1987 r. Odsunięcie PRON od wpływu na życie polityczne nastąpiło w 1989 r. Nie zaproszono jego działaczy do „okrągłego stołu” (6 II – 5 IV 1989 r.) i nie powierzono mu organizacji wyborów do parlamentu (V-VI 1989 r.). Po klęsce wyborczej rozpadła się też koalicja partyjna inicjatorów PRON: PZPR, ZSL i SD. W listopadzie 1989 r. uznano, że dalsza działalność jest niecelowa. Rada Miejska PRON w Mielcu zakończyła działalność.Przewodniczący: Józef Kamiński (XI 1982 r. – 24 III 1983 r.), Marek Białynicki (24 III 1983 r. – 18 III 1985 r.), Bronisław Okoń (18 III 1985 r. – XI1989 r.).

 

PATRONKA MIELCA, MATKA BOŻA NIEUSTAJĄCEJ POMOCY obwołana została patronką Mielca 15 XI 2011 r. na uroczystej sesji Rady Miejskiej w Mielcu i Mszy Świętej dziękczynnej w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Dokument Stolicy Apostolskiej o patronacie przywiózł do Mielca biskup tarnowski dr Wiktor Skworc (od 19 XI 2011 r. arcybiskup i metropolita archidiecezji katowickiej) i przewodniczył uroczystościom religijnym. Historia starań o patronat  Z inicjatywy członków Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej imienia profesora Władysława Szafera zarząd Towarzystwa wystąpił w dniu 8 kwietnia 2011 r. do Rady Miejskiej w Mielcu z wnioskiem o podjęcie działań w sprawie obwołania Matki Bożej Nieustającej Pomocy patronką miasta Mielca. Wybór patronki uzasadniono następująco: „Kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy, od wielu lat żywy na ziemi mieleckiej, zintensyfikował się po II wojnie światowej. Uwidoczniło się to zwłaszcza po erygowaniu 8 maja 1947 r. parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy na terenie budującego się osiedla fabrycznego. Do Mielca przybywało z roku na rok coraz więcej osób z różnych stron Polski i ziem Polski przedwojennej. Parafia, której duszpasterze z charyzmatycznym proboszczem ks. Henrykiem Arczewskim i jego godnymi następcami ks. Janem Białobokiem i ks. Kazimierzem Czesakiem na czele, scalała to niezwykle zróżnicowane kulturowo zgromadzenie ludzi, czyniła zeń coraz bardziej zintegrowaną społeczność i kształtowała ją duchowo. Materialnymi wyrazami kultu Matki Bożej i tworzącej się jedności mieleckiego społeczeństwa były niezwykła ofiarność i bardzo sprawne – mimo wielu trudności – wybudowanie pierwszego prowizorycznego kościoła, a następnie (w latach 1974-1977) pięknej świątyni i zespołu obiektów parafialnych. Takimi przejawami jedności mielczan były (i są do dziś) wielotysięczne procesje Bożego Ciała oraz uroczystości Maryjne, zwłaszcza w 1969 r., 1983 r., 1995 r. i 2001 r., gromadzące nieprzebrane tłumy. Widocznymi dowodami wielkiego kultu Matki Bożej w całym Mielcu są kaplice i kapliczki oraz liczne figury na terenie wszystkich mieleckich osiedli, także w najbardziej oddalonym Łużu. Dodać mogę, że opisując każdą z nich, dowiedziałem się od ich właścicieli, że najczęściej budowano je w podzięce za nadzwyczajne łaski. Także i teraz wśród nas są osoby, które wybudowały figury Matki Bożej. Przykłady rozwijającego się kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy na terenie naszego miasta można mnożyć. Intencją wniosku Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej jest przede wszystkim zwrócenie uwagi na wartości duchowe, a ponadto niewątpliwy wzrost prestiżu miasta, wynikający z wejścia do grona miast szczycących się patronatem religijnym.” Na sesji 8 IV 2011 r. Rada Miejska w Mielcu pojęła uchwałę, w której wyraziła wolę rozpoczęcia procedury przygotowań do obwołania Matki Bożej Nieustającej Pomocy patronką miasta Mielca i zobowiązała Prezydenta Miasta Mielca do podjęcia i wspierania działań w celu uzyskania zgody właściwych władz kościelnych. Starania uzyskały akceptację biskupa ordynariusza diecezji tarnowskiej dr. Wiktora Skworca i Nuncjatury Apostolskiej w Polsce, a ostateczną decyzję o patronacie podjęła Stolica Apostolska.

 

  • Marek Patyk

    Marek Patyk

PATYK MAREK, urodzony 10 II 1960 r. w Stalowej Woli, syn Stanisława i Anieli z domu Nizioł. Absolwent Technikum Mechanicznego w Stalowej Woli, maturę zdał w 1980 r. Studiował  na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie (specjalność: ekonomika i organizacja przedsiębiorstw) i w 1984 r. uzyskał tytuł magistra. Po studiach został zatrudniony w Wydziale Handlu i Usług Urzędu Miejskiego w Mielcu, a następnie pracował m.in. w Przedsiębiorstwie Hurtu Spożywczego jako kierownik organizacji i techniki handlu oraz w Firmie Polonijnej „Edal” na stanowisku specjalisty ds. marketingu. W 1994 r. był współtwórcą pierwszego mieleckiego Radia HIT–FM. Pracował na stanowiskach dziennikarza i szefa działu reklamy oraz pełnił funkcję wiceprezesa ds. marketingu i reklamy. Od 1996 r. współpracował jako dziennikarz z „Głosem Mieleckim”, Super Nowościami” i Polskim Radiem Oddział Rzeszów. 2 II 1998 r. założył Agencję INFO-MARKET-SERVICE i został jej właścicielem. Pod koniec tego roku rozpoczął wydawanie własnego miesięcznika „Mieleckie Echa”, a od lipca 1999 r. wydawał informator o tematyce motoryzacyjnej „Moto Serwis” (dwutygodnik). W 2000 r. przygotował na Światowy Zjazd Mielczan płytę CD Multimedialny Mielec, w 2001 r. wydał płytę CD Mielec 2001, a w 2003 r. – płytę CD Katalog firm produkcyjnych. Od 2001 r. związał się z Obywatelskim Stowarzyszeniem, a następnie partią polityczną „Platforma Obywatelska”. W tym samym roku, po wyborach parlamentarnych, powierzono mu stanowisko asystenta poseł Krystyny Skowrońskiej i sprawował je w kadencji 2001-2005. Od 2003 r. jest członkiem władz wojewódzkich PO i członkiem Rady Regionu PO. Ponadto przez wiele lat pracował społecznie w mieleckiej Delegaturze Automobilklubu Rzeszowskiego, a w 2001 r. był jednym z inicjatorów i założycieli stowarzyszenia Automobilklub Mielecki. Jesienią 2005 roku zakończył współpracę z posłanką K. Skowrońską, wycofując się jednocześnie ze struktur politycznych Platformy Obywatelskiej. Obecnie bezpartyjny. Prowadzi działalność swojej agencji. Powrócił także do zawodu dziennikarza, zawieszonego na czas działalności politycznej. Jest korespondentem Polskiego Radia Rzeszów.

 

  • Elżbieta Pawełek

    Elżbieta Pawełek

PAWEŁEK ELŻBIETA, urodzona 20 II 1974 r. w Mielcu, córka Jana Franciszka i Eugenii Zofii z domu Warzecha. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1993 r. Od 1986 r. trenowała karate w Mieleckiej Szkole Karate Tradycyjnego (później MKK „Kaminari”) pod kierunkiem Andrzeja Pisarczyka. Osiągnęła wiele sukcesów krajowych i międzynarodowych najpierw jako juniorka, a później w kategorii seniorów, m.in. zdobywając medale w zawodach rangi mistrzowskiej. Była wielokrotną reprezentantką Polski juniorek i seniorek. 1) Mistrzostwa Polski Juniorów w Karate Tradycyjnym: *1991 (Zamość) – brązowy w kumite, *1992 (Mielec) – złoty w kata drużynowym, *1993 (Poddębice) – złoty w kata drużynowym, srebrny w kumite, srebrny w enbu kobieta/mężczyzna, *1994 (Piła) – srebrny w kata drużynowym, brązowy w kata, brązowy w kumite, *1995 (Kraków) – złoty w kumite, złoty w fukugo, złoty w en-bu kobieta/mężczyzna, srebrny w kata. 2) Mistrzostwa Europy Kadetów i Juniorów w Karate Tradycyjnym: *1994 (Zakopane) – srebrny w kumite. 3) Mistrzostwa Świata Kadetów i Juniorów w Karate Fudokan: *1995 (Zamość) – brązowy w kata. 4) Mistrzostwa Polski Seniorów w Karate Tradycyjnym: *1992 (Człuchów) – brązowy w kumite, *1993 (Człuchów) – srebrny w kata drużynowym, *1994 (Człuchów) – srebrny w kata drużynowym, *1996 (Łódź) – brązowy w kumite, brązowy w kata drużynowym. 5) Mistrzostwa Europy Seniorów w Karate Fudokan: *1994 (Praga) – srebrny w kata drużynowym, * 1995 (Praga) – srebrny w kumite. 6) Mistrzostwa Europy w Karate Tradycyjnym: * 1994 (Passau) – brązowy w kata drużynowym.

 

  • ks. Jerzy Pawlak

    ks. Jerzy Pawlak

PAWLAK JERZY (ksiądz), urodzony 23 VIII 1942 r. w Mielcu, syn Romana i Agnieszki z domu Hyjek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (później II LO) w Mielcu, maturę zdał w 1960 r. Studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1966 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Grybowie, Szczepanowie, Limanowej, Krynicy Zdroju, Tylmanowej, Żabnie, Górze Ropczyckiej i Pleśnej. W czasie wikariatu kontynuował studia teologiczne na Wydziale Teologicznym w Krakowie, uzyskując magisterium i licencjat z teologii dogmatycznej. W 1982 r. otrzymał stopień doktora za rozprawę Zagadnienie przynależności i odniesienia do Kościoła. Studium rozwoju nauki Vaticanum II. W 1984 r. został mianowany proboszczem w Łączkach Brzeskich, a w 1991 r. przeniesiono go na probostwo w Kiczni. Ze względów zdrowotnych zrezygnował z funkcji w 1994 r. i zamieszkał w Domu Księży Rencistów i Emerytów w Tarnowie, gdzie pomaga w duszpasterstwie diecezjalnym. Utrzymuje żywy kontakt z Mielcem.

 

PAWLAK MICHAŁ, urodzony 12 XI 1882 r. w Rożniatowie koło Doliny (Galicja Wschodnia), syn Jana i Eufrozyny z domu Boyczuk. Służył w c.k. armii austriackiej, w granizonie przemyskim (1903-1906) i otrzymał stopień kaprala. W kolejnych latach służył w żandarmerii austriackiej, a od jesieni 1918 r. w Żandarmerii Krajowej. Z dniem 1 XII 1919 r. przeszedł do Policji Państwowej, a od 1 III 1920 r. do pierwszych dni IX 1939 r. pracował na posterunku Policji Państwowej w Mielcu jako starszy posterunkowy. Za wyjątkowe poświęcenie w czasie wielkiej powodzi w lipcu 1934 r. został wyróżniony przez komendanta wojewódzkiego Policji Państwowej w Krakowie. Wyróżniony także m.in. Srebrnym Medalem za Odwagę II klasy (austriackie). Napaść Niemiec na Polskę (1 IX 1939 r.) spowodowała, w pierwszych dniach września 1939 r. ewakuował się (z innymi mieleckimi policjantami) w kierunku wschodnim. Po wejściu wojsk radzieckich na wschodnie tereny Polski (17 IX 1939 r.) został uwięziony w nieznanych okolicznościach w obozie NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. został rozstrzelany w Twerze. (Lista wywozowa NKWD nr 37/3 z 20 IV 1940 r. poz. 64.) Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Tabliczka z jego nazwiskiem znajduje się m.in. na Ścianie Katyńskiej w Mielcu.

 

PAWLICA JAN, starosta mielecki w latach 1928–1929. Był obecny przy rozwiązaniu Rady Miejskiej w Mielcu przez wojewodę krakowskiego 16 VII 1929 r. Zmarł 19 lub 20 IX 1929 r.

 

PAWLICKA ZOFIA (z domu JARZEMBSKA), urodzona 15 III 1922 r. w Pabianicach, córka Józefa i Matyldy z domu Dziergonow. Absolwentka Gimnazjum Ogólnokształcącego w Pabianicach oraz kursów buchalteryjno-handlowych. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowała w Firmie „Doeles” w Pabianicach. Po wojnie została zatrudniona w Powiatowej Radzie Związków Zawodowych w Jeleniej Górze (1945-1946), a następnie w Dolnośląskich Zakładach Przemysłu Drzewnego w Jeleniej Górze (1946-1950) i Łódzkich Zakładach Garbarskich Zakład Produkcyjny w Pabianicach (1950-1951). Do Mielca przyjechała z rodziną w 1951 r. i podjęła pracę w pionie ekonomicznym WSK Mielec. W tym okresie ukończyła Technikum Mechaniczne MPC i zdała maturę. Była m.in. pracownikiem działu zaopatrzenia, a następnie kierownikiem sekcji planowania. W marcu 1963 r. została wybrana do Rady Zakładowej WSK i pełniła funkcję skarbnika oraz urzędującego członka Prezydium. Przez wiele lat była działaczką Komisji Kobiet Pracujących przy Zarządzie Głównym i Zarządzie Okręgu Związku Zawodowego Metalowców oraz przewodniczącą Komisji Kobiet WSK Mielec. W codziennej pracy przejawiała niezwykłą wrażliwość na sprawy kobiet pracujących i wielokrotnie pomagała w ich pozytywnym załatwieniu. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZZM i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarła 23 II 1978 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PAWLICKI LESZEK WŁODZIMIERZ, urodzony 7 XI 1946 r. w Jeleniej Górze, syn Bronisława i Zofii z Jarzembskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (później II LO) w Mielcu z maturą w 1964 r. Po dwuletniej pracy w WSK Mielec (kreślarz, 1964-1965) studiował na Wydziale Budowy Maszyn (specjalność: maszyny cieplne tłokowe) Politechniki Gdańskiej w Gdańsku i w 1972 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Powrócił do Mielca i w WSK pracował jako konstruktor w doświadczalnej hamowni silnika wysokoprężnego. W 1973 r. przeniósł się do Bydgoszczy i pracował kolejno w PZBM Makrum Bydgoszcz (1973-1984, kierownik zespołu w biurze konstrukcyjnym), na kontrakcie zagranicznym w Iraku (1985, inżynier nadzoru w zakładzie wapienniczym w Kerbala) i ponownie w PZBM ZREMB-Makrum w Bydgoszczy (1986-1988, starszy konstruktor). W latach 1989-1992 prowadził samodzielną działalność inżynierską, a następnie pracował w Spółdzielni Pracy Mlecz-Masz w Bydgoszczy (1993-2006, kierownik sekcji marketingu). Od 2007 pracuje w firmie Dozo-Pak Sp. z o.o. Bydgoszcz na stanowisku kierownika biura zarządu. Ponadto w latach 1974-1976 był asystentem (umowa - zlecenie) na Wydziale Mechanicznym Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy. Jest autorem wynalazku „mieszalnik poziomy z bębnem obrotowym samowyładowczym” i trzech wzorów użytkowych oraz 15 udokumentowanych i wdrożonych projektów racjonalizatorskich. W latach 1979-2004 jako rzeczoznawca ZORPOT SIMP sporządził ponad 80 ekspertyz i opracowań. Jego pozazawodową pasją było kolarstwo. W latach szkolnych (1961-1964) był zawodnikiem sekcji kolarskiej Stal Mielec i odnosił sukcesy w licencji IV. M.in. w 1962 r. zdobył 3. miejsce w mistrzostwach okręgu rzeszowskiego w wyścigu szosowym i reprezentował okręg w wyścigu w Czechosłowacji (11. miejsce), a w 1963 r. w mistrzostwach okręgu wygrał zarówno wyścig przełajowy jak i szosowy. Dobrze zapowiadającą się karierę przerwały studia. W latach 1975-1988 był działaczem Bydgoskiego Okręgowego Związku Kolarskiego, a w latach 1978-1988 pełnił funkcję wiceprezesa BOZKol. Ponadto w latach 1975-1993 był sędzią I klasy Polskiego Związku Kolarskiego. Wyróżniony m.in.: Nagrodą Zespołową II Stopnia „Za Wybitne Osiągnięcia w Dziedzinie Techniki w Roku 1980” – NOT OW w Bydgoszczy, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Kolarstwa Polskiego”, odznaką i tytułem „Racjonalizator Produkcji” oraz Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Miasta Bydgoszczy”. Utrzymuje kontakty z Mielcem. 

 

  • Elżbieta Pawlik

    Elżbieta Pawlik

PAWLIK ELŻBIETA (z domu PYRZ), urodzona 19 VI 1951 r. w Staszowie, córka Sylwestra i Marii z Markowskich. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Staszowie, maturę zdała w 1970 r. Studiowała na Akademii Ekonomicznej w Krakowie (kierunek: organizacja pracy), uzyskując w 1976 r. tytuł magistra ekonomii. Po studiach pracowała w Tarnobrzeskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego m.in. jako specjalista ds. eksportu. W 1992 r. przeszła do pracy w PKO BP w Tarnobrzegu. W Oddziale Centrum PKO BP w Tarnobrzegu objęła stanowisko zastępcy dyrektora. W czerwcu 2004r. powierzono jej stanowisko dyrektora Oddziału 1 PKO BP S.A. w Mielcu przy ul. K. Pułaskiego. W 2005 r. kierowała przeprowadzką Oddziału do nowo wybudowanego obiektu przy ul. Kazimierza Jagiellończyka i organizowała pracę placówki w nowej siedzibie.

 

PAWLIK Z MIELCA (PAULIK DE MELCHA), pierwszy mieszkaniec miejscowości Mielec wymieniony w dokumencie z 1224 r. Był to „protokół z dwukrotnego przysądzenia przez księcia Leszka Białego biskupowi krakowskiemu Iwonowi posiadłości w Pełczyskach oraz dwukrotnego rozgraniczenia tejże posiadłości przez wojewodę krakowskiego Pakosława” (wg Stefana Mateszewa), a jednym ze świadków rozgraniczenia (13 VI) był „Paulik de Melcha”, czyli Pawlik z Mielca.

 

PAWLIKOWSKI ANDRZEJ, urodził się w 1845 r. Uzyskał wykształcenie farmaceutyczne. W klasycystycznym dworku Suchorzewskich w Mielcu (aktualnie ul. T. Kościuszki 5) urządził „Aptekę pod Opatrznością” i od 1901 r. zarejestrował ją pod swoim nazwiskiem. W 1874 r. był jednym z założycieli Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu. Został wybrany do jego pierwszego zarządu i pełnił funkcję zastępcy dyrektora. Od 1898 r. uczestniczył w pracach komisji Rady Miejskiej ds. podjęcia starań o zorganizowanie gimnazjum w Mielcu. W 1900 r. został wybrany radnym z Gminy Chrześcijańskiej, a w 1903 r. zastępcą burmistrza i funkcję tę pełnił do 1913 r. W latach 1912-1913, w związku z wakatem na stanowisku burmistrza (tzw. „miejsce opróżnione”), faktycznie rządził miastem i ponadto pełnił funkcję kasjera. W 1913 r. został wybrany burmistrzem Mielca. W następstwie reskryptu Prezydium c.k. Namiestnictwa w Białej, rozwiązującego samorządy gminne w związku z wybuchem wojny światowej, 28 X 1914 r. na posiedzeniu Rady Gminnej przekazał swoje obowiązki delegatowi rządowemu Władysławowi Zaczykowi. 2 XI 1918 r., w okresie odradzania się Polski, na podstawie postanowień (decyzji) PKL o przejęciu władzy w Galicji Zachodniej, przejął od komisarza wojennego dr. Stanisława Łojasiewicza władzę w Mielcu i powrócił do pełnienia funkcji burmistrza. Antyżydowskie rozruchy w mieście i pogarszające się zdrowie skłoniły go rezygnacji z funkcji już 9 XI 1918 r. Zmarł 27 XII 1924 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • ks. Franciszek Pawlikowski

    ks. Franciszek Pawlikowski

PAWLIKOWSKI FRANCISZEK (ksiądz), urodzony 23 IV 1862 r. w Starym Sączu, syn Jana i Tekli z Wiaglarów. Absolwent Gimnazjum w Sączu. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1887 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Wojniczu, a następnie w katedrze w Tarnowie. Był także katechetą w Grabówce i Rzędzinie. W 1896 r. został mianowany proboszczem w Królówce, a od 16 IX 1903 r. przeszedł na probostwo do parafii św. Mateusza w Mielcu. Wykazywał dużą troskę o życie religijne parafian, stan kościoła i obiektów parafialnych. Wsparł inicjatywę powstania charytatywnego Towarzystwa św. Wincentego a’Paulo, sprowadził siostry józefitki, rozpowszechniał kult bł. Kingi, pomógł przy wydzielenia się z parafii mieleckiej odrębnej parafii w Rzędzianowicach (1930). W 1924 r. doprowadził do rozbudowania kościoła św. Mateusza poprzez dobudowanie przedsionka południowego, podwyższenia wieży i nakrycia jej hełmem. Wtedy też wybudowano wieżyczkę na sygnaturkę. Zakupił także dzwony. W latach 1911-1932 pełnił funkcję dziekana dekanatu mieleckiego. Wyróżniony EC i RM oraz tytułem szambelana papieskiego. Zmarł 12 X 1932 r. Spoczywa w grobowcu kapłańskim na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PAWŁOWICZ JULIAN, inspektor szkolny w Mielcu w latach 30. XX w., współzałożyciel i członek zarządu Koła Towarzystwa Szkoły Ludowej w Mielcu, członek Powiatowej Komisji Opieki Społecznej w Mielcu w latach 30.

 

  • Danuta Pawłowska

    Danuta Pawłowska

PAWŁOWSKA-MEJZA DANUTA ( żona Jana Mejzy), urodzona 22 II 1934 r. w Skarżysku-Kamiennej, córka Jana i Julii z Krymskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego Nr 26 w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego), maturę zdała w 1953 r. Studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim (Katedra Systematyki i Geografii) i w 1957 r. uzyskała tytuł magistra biologii. Pracę magisterską Roślinność doliny Wisłoki na odcinku od Książnic po Rzędzianowice w powiecie mieleckim napisała pod kierunkiem prof. Władysława Szafera. Od 1958 r. pracowała w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu. Zorganizowała laboratorium badania wody i ścieków, a także pełniła funkcję jego kierownika. Udzielała się społecznie, prowadząc bibliotekę w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji. Ponadto występowała w chórze Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy”. Wyróżniona m. in. Złotym Krzyżem Zasługi i odznaczeniami resortowymi. Zmarła 26 X 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PAWŁOWSKI PRZEMYSŁAW, urodzony 25 XI 1978 r. w Mielcu, syn Zbigniewa (znanego mieleckiego muzyka) i Haliny z domu Śnitko. Absolwent Technikum Rolniczego w Rzemieniu, maturę zdał w 1998 r. Ukończył też Studium Medyczne (kierunek – terapia zajęciowa) w Mielcu w 2004 r. Studiował na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym (kierunek – edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej) Uniwersytetu Rzeszowskiego i w 2010 r. uzyskał tytuł magistra muzyki. W czasie studiów uczył się śpiewu u prof. Ihora Kushplera – światowej sławy solisty operowego. Od 2005 r. pracuje w Środowiskowym Domu Samopomocy w Mielcu jako muzykoterapeuta oraz od 2009 r. w Niepublicznym Gimnazjum w Mielcu jako nauczyciel muzyki. Ponadto był instruktorem muzyki w Gminnym Ośrodku Kultury i Sportu w Czerminie (2006-2009) i nauczycielem w Prywatnej Szkole Muzycznej Yamaha w Mielcu oraz prowadził chóry seniorów działające przy Spółdzielczym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej (2010-2012). Udziela się społecznie jako muzyk-instruktor w Świetlicy Profilaktyczno-Wychowawczej w Mielcu. Od 1992 r. występuje na scenie jako wokalista i instrumentalista w różnych zespołach muzycznych, które sam zakłada. Współpracował też (jako gitarzysta i śpiewak) z formacją romsko-polską Terne Blumy (2008), m.in. brał udział w wielu koncertach i festiwalach. Pod koniec 2008 r. założył zespół Przemysław Pawłowski – Cantica Romanza, który prezentuje na licznych koncertach różnorodny repertuar (m.in. muzykę rozrywkową z całego świata, pieśni, własne kompozycje).

 

PAWUŁA LESZEK, urodzony 26 IX 1960 r. w Poznaniu, syn Bolesława i Gabrieli z Baranowskich. Absolwent IX Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu, maturę zdał w 1979 r. W latach szkolnych należał do koła modelarskiego, a następnie do sekcji spadochronowej i szybowcowej Aeroklubu Poznańskiego. Studiował na Wydziale Mechanicznym (specjalność: lotnictwo, specjalizacja: pilotaż) Politechniki Rzeszowskiej i w 1986 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Równolegle do studiów kształcił się jako pilot w Ośrodku Szkolenia Personelu Lotniczego w Rzeszowie. Latał wówczas na samolotach: An-2, PZL-104 Wilga i M-20 Mewa. W 1987 r. rozpoczął pracę w PZL Świdnik jako inżynier prób w locie, a następnie pracował jako pilot fabryczny i inżynier prób w locie (1991-2002) oraz pilot doświadczalny (2002-2010) i Szef Personelu Lotniczego (2005-2010). W tym okresie wykonywał próby w locie na wszystkich produkowanych i modernizowanych w Świdniku cywilnych i wojskowych wersjach śmigłowców Mi-2, PZL-Kania, PZL-Sokół oraz SW-4. Oprócz prób w locie, przez kilkanaście lat, każdego lata wykonywał loty gaśnicze śmigłowcem Sokół, biorąc udział w kolejnych kampaniach przeciwpożarowych w Hiszpanii. W Ośrodku Szkolenia Lotniczego PZL-Świdnik był instruktorem śmigłowcowym (1995-2010) i Szefem Instruktorów Szkolenia Praktycznego (2005-2010). W ośrodku tym udzielał się też jako wykładowca oraz opracowywał programy szkoleń. Od 2001 r. jest egzaminatorem Komisji Egzaminacyjnej Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W okresie pracy w PZL-Świdnik działał równocześnie w Aeroklubie Świdnik, latając tam na samolotach: AN-2, Jak-12, PZL-110 Koliber, Cessna 172 i Cessna 150. W dniu 2 VIII 2010 r. podjął pracę w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu (Sikorsky Aircraft Corporation) na stanowisku Szefa Personelu Lotniczego i Szefa Pilotów Śmigłowcowych. Jest pierwszym polskim pilotem doświadczalnym latającym na śmigłowcach BLACK HAWK S-70iTM. Szkolenie podstawowe na ten typ śmigłowca odbył w West Palm Beach na Florydzie (USA) w 2010 r., a szkolenie z procedur obowiązujących podczas wykonywania produkcyjnych lotów próbnych śmigłowca Black Hawk S-70iTM – w Mielcu, pod kierunkiem amerykańskiego pilota Michaela Skaggsa.Według stanu na 1 I 2011 r. posiada licencję pilota śmigłowcowego liniowego z uprawnieniami: instruktora, wykonywania lotów gaśniczych i pilota doświadczalnego 1 klasy; licencję pilota samolotowego zawodowego z uprawnieniem do wykonywania lotów według wskazań przyrządów oraz upoważnienie egzaminatora Komisji Egzaminacyjnej Urzędu Lotnictwa Cywilnego do przeprowadzania egzaminów praktycznych z zakresu uprawnień śmigłowcowych, w tym na uzyskanie licencji, uprawnień na typ, uprawnień instruktora i pilota doświadczalnego.

 

  • Paweł Pazdan

    Paweł Pazdan

PAZDAN PAWEŁ, urodzony 27 VIII 1969 r. w Mielcu, syn Stanisława i Krystyny z domu Fuksa. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1989 r. Równocześnie w latach 1987-1989 pracował w jednym z magazynów WSK „PZL-Mielec”. W 1991 r. ukończył (z wynikiem celującym) Medyczne Studium Zawodowe nr 7 w Krakowie i uzyskał tytuł dyplomowanego pracownika socjalnego. W latach 1991-2000 pracował w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Mielcu jako pracownik socjalny, st. pracownik socjalny i st. specjalista pracy socjalnej. Pełnił także funkcję członka Zespołu ds. Analiz. Studiował na Wydziale Filozoficznym UJ w Krakowie (kierunek: socjologia) i w 1998 r. uzyskał tytuł magistra socjologii. W 2000 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu organizacji pomocy społecznej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Także w tym roku został zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu jako inspektor, a następnie – dyrektor Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych i nadal pełni tę funkcję. Jest też szefem Grupy Opieki Zdrowotnej i Pomocy Socjalno-Bytowej w Powiatowym Zespole Reagowania Kryzysowego, sekretarzem Zespołu Opiniująco-Doradczego i zastępcą pełnomocnika ds. Systemu Zarządzania Jakością ISO 9001:2001. Uczestniczy w reformowaniu służby zdrowia. Jest współorganizatorem Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Mielcu i jednym z inicjatorów powstania Forum Organizacji Pozarządowych Powiatu Mieleckiego. W 2004 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie Europejskiego Prawa Samorządowego w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Ponadto w latach 1991-2005 ukończył kilkanaście kursów specjalistycznych związanych z problemami opieki społecznej i służby zdrowia. Angażował się do różnych dziedzin działalności społecznej. Przez szereg lat grał w piłkę ręczną w SPR BRW „Stal” Mielec i przyczynił się do jej awansu do I ligi. W latach 1994-2000 był kuratorem społecznym w Sądzie Rejonowym w Mielcu, a w latach 2000-2003 pełnił funkcję ławnika w tymże Sądzie. Ponadto w 1995 r. realizował program profilaktyczny Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych „Drugi Elementarz czyli Program Siedmiu Kroków”. Od 2012 r. pełni funkcję dyrektora Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu.

 

PAZDRO ADAM SZCZEPAN, urodzony 1 I 1933 r. w Chorzelowie k. Mielca, syn Władysława i Walerii z domu Krempa. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego (później LO nr 26, I LO) w Mielcu z maturą w 1951 r. i Liceum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej i w 1956 r. uzyskał tytuł inżyniera budownictwa wodnego. Bezpośrednio po studiach z nakazu pracy został zatrudniony w Urzędzie Powiatowym w Dębicy na stanowisku referenta technicznego ds. melioracji. W latach 1957-1960 pracował w Krakowskim Przedsiębiorstwie Wodno-Inżynieryjnym,  . jako kierownik budowy siłowni wodnej na Sanie w Myczkowcach i kierownik budowy jazu i ujęcia wody na rzece Kamiennej w Ostrowiu Świętokrzyskim przy Hucie Ostrów. W 1960 r. przeniósł się do pracy w Biurze Projektowym WSK Mielec. Zaprojektował  . startowe stanowisko dowodzenia lotów i pas startowy na lotnisku zakładowym, magazyn lakierów i nowe pokrycie hali anodowni oraz nadzorował realizację szeregu obiektów na terenie WSK. W latach 1963-1991 pracował w służbach inwestycyjnych WSK jako zastępca kierownika Działu Inwestycji i kierownik Działu Inwestycji Budowlanych, a następnie specjalista ds. inwestycji przemysłowych. W tym czasie uczestniczył w projektowaniu i realizacji budów wielu obiektów,  . galwanizerni z neutralizatorem ścieków, hamowni silników wysokoprężnych, 7 hal, ciepłowni zakładowo-miejskiej, ujęcia wody pitnej, oczyszczalni ścieków i składowiska odpadów przemysłowych (w tym metali ciężkich i nie dających się utylizować). Ukończył studia podyplomowe w zakresie ekonomii inwestycji w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1970) i uzyskał uprawnienia budowlane w kierowaniu robotami ogólno-budowlanymi i instalacyjnymi w obiektach budownictwa ogólnego. W celach służbowych wyjeżdżał za granicę,  . do kilku krajów europejskich i USA. Sporządził wiele wniosków racjonalizatorskich i był zaliczany do elitarnego grona „racjonalizatorów – milionerów” WSK Mielec. W 1991 r. przeszedł na tzw. wcześniejszą emeryturę, ale pozostał czynny zawodowo. Uzyskał też uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości (1994). Angażował się społecznie w działalność stowarzyszeń i organizacji,  . Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej, Automobilklubu Rzeszowskiego – Delegatura w Mielcu, Polskiego Związku Filatelistów, Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych, Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Wyceny Nieruchomości, Podkarpackiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i Polskiego Związku Działkowców. Był porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego. Wyróżniony  . Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką CZSBM, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Odznaką „Zasłużony Racjonalizator Produkcji”, Odznaką „Zasłużony dla Wynalazczości i Racjonalizacji”, Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Złotą Jubileuszową Odznaką FKS Stal Mielec, Srebrną Odznaką „Zasłużonego Działkowca” oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1989). Zmarł 25 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PAZDRO DANUTA (z domu MARUT), urodzona 20 XII 1961 r. w Złotoryi, córka Franciszka i Zofii z domu Białek. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Kolbuszowej, maturę zdała w 1980 r.  Ukończyła studia na Wydziale Budownictwa Ogólnego Politechniki Rzeszowskiej (1986, magister inżynier budownictwa), studia podyplomowe na Politechnice Krakowskiej z zakresu inżynieryjnych problemów odnowy i utrzymania obiektów budowlanych  (1990) oraz Alliance Française de Paris (1992, dyplom zaawansowanej znajomości języka francuskiego). Uzyskała także uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (1989) oraz uprawnienia tłumacza NOT do wykonywania tłumaczeń tekstów z języka francuskiego na polski i odwrotnie w zakresie budownictwa (1994). Pracę zawodową rozpoczęła w WSK Mielec jako mistrz budowy w Wydziale Inwestycji Nieprzemysłowych (1987-1989), a następnie pracowała w Przedsiębiorstwie Projektowo-Technologicznym Przemysłu Lotniczego i Silnikowego „PZL-Kraków” Oddział Mielec (starszy asystent projektanta, 1989-1990), Urzędzie Miejskim – Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego w Mielcu (inspektor, 1990) i Biurze Projektowym „Usługi Projektowe Bogdan Szpara” (projektant budynków mieszkalnych). W latach 1990-1994 mieszkała we Francji, w Paryżu, gdzie między innymi studiowała język francuski w Międzynarodowej Szkole Języka Francuskiego, uzyskując dyplom zaawansowanej znajomości języka francuskiego – Diplome de Langue Francaise. Po powrocie z Francji rozpoczęła pracę jako projektant w biurze projektowym oraz równocześnie jako nauczyciel języka francuskiego w szkołach mieleckich: Zasadniczej Szkole Budowlanej, Szkole Podstawowej nr 9, II Liceum Ogólnokształcącym oraz Gimnazjum nr 4. Pracę nauczycielki języka francuskiego, z tytułem nauczyciela kontraktowego, zakończyła w 2009 roku i poświęciła się wyłącznie branży projektowo-budowlanej. Od maja 1996 r. prowadzi własną „Pracownię Projektową mgr inż. Danuta Pazdro”. Pełni funkcje projektanta obiektów, kierownika budów i inspektora nadzoru budów. Pracownię Projektową prowadzi razem z mężem Witoldem, zatrudniają w niej pracowników z różnych branż (w dorobku pracowni do dnia dzisiejszego znajduje się ponad 1700 projektów wszelkich budynków i budowli). W 2001 r. zdobyła uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i do projektowania w specjalności architektonicznej w zakresie ograniczonym. W latach 2002-2007 pełniła funkcję prezesa firmy „NOWA BUD” Spółka deweloperska z o.o. w Mielcu. W maju 2007 r. Europejska Federacja Narodowych Stowarzyszeń Inżynierskich w Brukseli przyznała jej prestiżowy tytuł zawodowy „Inżynier Europejski – EUR ING”. Jest członkiem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa oraz Podkarpackiej Izby Budowlanej w Rzeszowie. Wyróżniona m.in. Srebrną Odznaką Honorową PZIiTB. Bierze udział w licznych akcjach charytatywnych, między innymi: w lutym 2006 roku i w maju 2007 r., za jej pośrednictwem, francuska Klinika Saint-Etienne et du Pays Basque z Bayonne przekazała humanitarnie mieleckiemu szpitalowi sprzęt medyczny. Jej pracownia regularnie wspiera dzieci i potrzebujących poprzez różne stowarzyszenia: „Zdążyć z pomocą”, „Stonoga” i inne. W listopadzie 2007 r. reprezentowała nasz kraj, razem z dwunastoma polskimi projektantami z Warszawy, Wrocławia, Legnicy i Gdańska, na międzynarodowych targach Budownictwa BATIMAT w Paryżu (BATIMAT - największy i najbardziej międzynarodowy salon budownictwa). W 2010 roku założyła i prowadzi nadal spółkę cywilną „Dorota Bajor, Danuta Pazdro”, która zajmuje się budową i sprzedażą domków w zabudowie szeregowej. W wyborach samorządowych w 2014 r. została wybrana na radną Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2014-2018.

 

  • Jan Pazdro

    Jan Pazdro

PAZDRO JAN, urodzony 8 III 1891 r. w Goleszowie, syn Józefa i Barbary z domu Mierzwowicz. Absolwent gimnazjum w Tarnowie, maturę zdał w 1910 r. Studia farmaceutyczne ukończył we Lwowie. Po studiach odbył praktykę w aptekach we Lwowie, a następnie w Krakowie. Był członkiem Izby Aptekarskiej w Izbie Zdrowia w Generalnym Gubernatorstwie. Po przybyciu do Mielca pracował w aptece przy Rynku, a następnie w „Aptece pod Opatrznością” przy ul. T. Kościuszki. W czasie okupacji hitlerowskiej współpracował z ruchem oporu, organizując w aptece tzw. skrzynkę kontaktową oraz zaopatrując partyzantów w leki i środki opatrunkowe. Zmarł 18 II 1946 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Piotr Pazdro

    Piotr Pazdro

PAZDRO PIOTR, urodzony 29 VI 1913 r. w Babisze, powiat mielecki. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1934 r. Uczęszczał do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Prawdopodobnie uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej należał do ZWZ–AK. Posiadał stopień porucznika. Posługiwał się pseudonimem „Rolnik”. Pełnił funkcję komendanta Placówki AK Padew–Gawłuszowice. W czerwcu 1944 r. (po zmianie dowództwa Obwodu „Mleko”) pozostał dowódcą Placówki nr 2 (ps. „Adam”, kryptonim „Fa2”), funkcjonującej na terenach położonych na północ od Mielca. W czasie akcji „Burza”, po objęciu przez kpt. Konstantego Łubieńskiego dowództwa zgrupowania żołnierzy AK w pobliżu miejscowości Hyki–Dębiaki, został zastępcą dowódcy zgrupowania w sile batalionu. Uczestniczył w działaniach zbrojnych w ramach akcji „Burza” na terenach pomiędzy Hykami–Dębiakami, Czajkową i Maliniem. Do wyzwolonego Mielca wkroczył 7 VIII z drugą częścią oddziału. (Pierwsza część weszła z wojskiem radzieckim 6 VIII). 31 I 1945 r. został mianowany komendantem Obwodu AK Mielec. Po wojnie ukończył studia weterynaryjne i pracował jako lekarz weterynarii we Wrocławiu. Zmarł w 1969 r.

 

PELC ANTONINA (z domu PODLESZAŃSKA), urodzona 1 III 1949 r. w Glinach Wielkich, powiat mielecki, córka Jana i Marii z domu Szczerba. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1968 r. Grała też w koszykówkę w Młodzieżowym Klubie Sportowym w Mielcu (liga międzywojewódzka, liga okręgowa) i była jedną z najlepszych jego zawodniczek. Pracę zawodową rozpoczęła w 1968 r. w Szkole Podstawowej w Hucisku, powiat kolbuszowski, a od 1971 r. uczyła w Szkole Podstawowej w Górkach, powiat mielecki. Równocześnie ukończyła Studium Nauczycielskie w Krośnie (kierunek: biologia z chemią, 1971 r.), a następnie studia na Wydziale Matematyczno-Chemicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach, uzyskując w 1977 r. tytuł magistra. Przed rokiem szkolnym 1978/1979 została mianowana dyrektorem Szkoły Podstawowej w Górkach i na tym stanowisku pracowała do 1 IX 2007 r. Ponadto uczyła biologii, chemii i matematyki. W 1987 r. ukończyła studia podyplomowe na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej (kierunek: ochrona środowiska dla nauczycieli chemii). W 1988 r. otrzymała II stopień specjalizacji zawodowej, a w 2001 r. tytuł nauczyciela dyplomowanego. Pracując w Górkach, znacząco przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju szkoły, wybudowania nowego kompleksu szkolnego i remontu budynków po powodzi w 1997 r. Za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze i artystyczne kierowana przez nią szkoła otrzymywała wysokie oceny i nagrody. Była radną Gminy Borowa (1988-1992) oraz członkiem Komisji Oświaty, Kultury i Zdrowia (1992-1996). Współpracowała z organizacjami społecznymi, m.in. ZHP i LZS. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZHP, Krzyżem Zasługi dla ZHP i Złotą Odznaką Honorową LZS oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania (trzykrotnie) i wieloma nagrodami lokalnymi.

 

PELC LUCJAN, urodzony 17 V 1968 r. w Ruszelczycach k. Przemyśla, syn Jerzego i Jadwigi z Pirożyńskich. Absolwent Technikum Elektrycznego (specjalność elektryczna i elektroniczna automatyka przemysłowa) w Mielcu, maturę zdał w 1988 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalność automatyka i metrologia) ukończył w 1993 r. z tytułem magistra inżyniera i został zatrudniony na stanowisku asystenta w Katedrze Automatyki i Informatyki Politechniki Rzeszowskiej. Prowadził zajęcia dydaktyczne z podstaw informatyki, teorii sterowania, sterowników mikroprocesorowych, komunikacji w systemach automatyki oraz podstaw programowania funkcjonalnego i weryfikacji programów. W 2004 r. na Wydziale Informatyki i Zarządzania Politechniki Wrocławskiej uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Specyfikacja i walidacja protokołów komunikacyjnych czasu rzeczywistego, a następnie został adiunktem w Katedrze Informatyki i Automatyki Politechniki Rzeszowskiej. Autor szeregu publikacji z dziedziny informatyki, m.in.: Zastosowanie automatów czasowych TA do specyfikacji i weryfikacji ograniczeń czasowych protokołów polowych (rozdział w pracy Współczesne problemy systemów czasu rzeczywistego, praca zbiorowa pod redakcją A. Kwietnia i P. Gaja, 2004), Formalny model i realizacja obserwatora wybranych akcji (rozdział w pracy Systemy Czasu Rzeczywistego. Metody i zastosowania, praca zbiorowa pod redakcją Z. Huzara i Z. Mazura, 2007), Uwarunkowany czasowo probabilistyczny model systemu rozpoznawania akcji (rozdział w książce Modele i Zastosowania Systemów czasu Rzeczywistego pod redakcją Z. Mazura i Z. Huzara, 2008). Był także recenzentem jednego z rozdziałów we wspomnianej książce. W latach 2006-2007 brał udział w projekcie KBN „Wielomodalny system wizyjny wspomagający interakcję człowiek – maszyna”.

 

PEŁKA Z GALOWA, syn Niemierzy z Gołczy, herbu Mądrostki. Był kasztelanem sieciechowskim. Po ojcu otrzymał m.in. Rzochów i Trześń. W 1365 r. zastawił za 140 grzywien połowę Rzochowa (i Trześń) Rafałowi z Tarnowa herbu Leliwa, podkomorzemu krakowskiemu.

 

PER RYSZARD, urodzony 25 IX 1954 r. w Krakowie, syn Adama i Stanisławy z domu Kawula. Treningi piłkarskie rozpoczął w „Cracovii” i był jej zawodnikiem (obrońcą) w latach 1965–1973. W latach 1971–1972 rozegrał 19 meczów w reprezentacji Polski juniorów, która m.in. w 1972 r. zdobyła 3. miejsce w turnieju UEFA w Hiszpanii. W 1973 r. przeszedł do „Stali” Mielec (ówczesnego mistrza Polski) i grał w jej składzie do jesieni 1978 r. Wystąpił w 128 spotkaniach I-ligowych i strzelił 3 bramki. Przyczynił się do wielu jej sukcesów, m.in. zdobycia: 3. miejsca w sezonie 1973/1974, wicemistrzostwa Polski w sezonie 1974/1975 i mistrzostwa Polski w sezonie 1975/76 oraz awansu do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Powoływany był do młodzieżowej reprezentacji Polski i zagrał w jej 10 spotkaniach, m.in. uczestniczył w Międzynarodowym Turnieju w Tulonie (1974), w którym Polska zajęła 1. miejsce. Z dniem 15 VI 1979 r. przekazany został do „Cracovii” i grał w jej barwach do końca rundy jesiennej 1979 r., a następnie niespodziewanie zakończył karierę wyczynową. Podjął pracę szkoleniową w „Naprzodzie” Jędrzejów (sezon 1980/1981), a następnie trenował „Słomniczankę” (1981/1982). Był także sędzią piłkarskim w III lidze i niższych klasach rozgrywkowych piłki nożnej (1983–1985).

 

PERET BARTŁOMIEJ JAN, urodzony 12 VI 1975 r. w Mielcu, syn Stanisława i Bogusławy z domu Kozik. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 3 w Mielcu uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Kolbuszowej i w 1994 r. zdał maturę. Studiował na Wydziale Leśnym Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1999 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. 1 IX 1999 r. został zatrudniony w Nadleśnictwie Kolbuszowa jako stażysta. Później pracował tam na stanowiskach podleśniczego i specjalisty ds. zagospodarowania lasu, a od 1 XII 2010 r. pełni funkcję nadleśniczego Nadleśnictwa Kolbuszowa. W 2006 r. ukończył Podyplomowe Studium „Przedsiębiorczy Menedżer” w zakresie przedsiębiorczego zarządzania organizacją w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. W 2015 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk leśnych w dyscyplinie leśnictwo w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie.  Poza pracą zawodową udziela się społecznie. Jest m.in.: członkiem Polskiego Towarzystwa Leśnego (od 1999r.) i członkiem zarządu PTL w Krośnie, członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, członkiem zarządu oddziału SITLiD w Krośnie (od 2002 r.), sekretarzem, zastępcą przewodniczącego i przewodniczącym ZO SITLiD w Krośnie (od 2017 r.), wiceprezesem federacji stowarzyszeń naukowo-technicznych NOT w Rzeszowie (od 2015 r.), członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, członkiem Rady Okręgowej i od 2015 r. wiceprezesem Rady Okręgowej PZł w Rzeszowie oraz członkiem Koła Łowieckiego „Knieja” w Mielcu i od 2010 r. wiceprezesem  tegoż koła. Ponadto w latach 2012-2016 był członkiem Rady Gospodarki Wodnej Regionu Wodnego Górnej Wisły przy Dyrekcji Regionu Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie oraz w latach 2010-2014 członkiem Rady Ochrony Przyrody przy Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie. Wyróżniony m.in. odznaczeniem ministra środowiska za działalność na rzecz środowiska i gospodarki wodnej, odznaczeniem ministra gospodarki za działalność dla rozwoju gospodarczego kraju oraz odznaczeniami honorowymi PZŁ, SITLiD, NOT i PTL.

 

PERET ZENON KAZIMIERZ, urodzony 10 II 1956 r. w Mielcu, syn Bronisława i Genowefy z domu Ochab. Ukończył Zasadniczą Szkołę Metalową ZST w Mielcu (specjalność: frezer). W latach 1975-1993 pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. W wyniku zwolnień grupowych w WSK w 1993 r. stracił pracę. Do 2000 r. pracował sezonowo, m.in. w MPGK. W 2000 r. został zatrudniony w Polskich Zakładach Lotniczych. Oddawanie krwi rozpoczął w czasie służby wojskowej w 1976 r., a do PCK i Klubu HDK w Mielcu wstąpił w 1980 r. Oddał 52 250 ml krwi (stan na 15 V 2011 r.). Wyróżniony m.in. Odznaką Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.

 

  • Jerzy Perła

    Jerzy Perła

PERŁA JERZY, urodzony 8 I 1938 r. w Ostrówku, pow. mielecki, syn Franciszka i Julii z domu Sztuka. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego), maturę zdał w 1955 r. Studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył w 1964 r. z tytułem magistra inżyniera górnika. Przebieg pracy zawodowej: Rejon Eksploatacji Kamienia Kielce – szef produkcji (1964-1968), KiZPS w Tarnobrzegu – kierownik Zakładu (1968-1977 i 1986-1993), PGKiM Tarnobrzeg – dyrektor (1977-1986), Urząd Miasta i Gminy w Baranowie Sandomierskim – zastępca burmistrza (1994-1996), Urząd Gminy w Gawłuszowicach, pow. mielecki – wójt w kadencji 1998-2002, wybrany z listy PSL. W czasie sprawowania funkcji samorządowych przyczynił się m.in. do budowy wodociągu i oczyszczalni ścieków w Baranowie Sandomierskim oraz budowy wodociągu, obiektu gimnazjum i dróg w Gawłuszowicach i gminie, a także pozyskania dla Gawłuszowic środków unijnych i powodziowych. Od 2003 r. przebywa na emeryturze. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i tytułem „Zasłużony dla Miasta Tarnobrzega”.

 

PERZYŃSKI JAN, pochodził prawdopodobnie z Królestwa Kongresowego. Uczestniczył w powstaniu listopadowym 1830–1831, walczył m.in. w korpusie gen. Ramorino. Po upadku powstania, w obawie przed represjami rosyjskimi, uciekł do Galicji i został zatrudniony jako oficjalista dworski w majątku Tarnowskich w Chorzelowie. Około 1850 r. zbudował młyn na terenie Borku (aktualnie osiedle w Mielcu) i prowadził go do śmierci (ok. 1870 r.) Młyn ten, po remontach i z wieloma ulepszeniami, dotrwał do naszych czasów.

 

PERZYŃSKI MARIAN, urodzony 20 VIII 1900 r. w Mielcu, syn Franciszka i Antoniny z domu Korpanty. W 1918 r. powołany został do czynnej służby wojskowej w armii austriackiej, ale wkrótce zwolniono go z powodu zakończenia I wojny światowej. Ukończył szkołę średnią. W latach 1920-1923 odbył służbę wojskową, a od 1924 r. do końcowych dni sierpnia 1939 r. pracował w kancelariach adwokackich dr. Józefa Pflastra i dr. Antoniego Droby w Mielcu. Wiele czasu poświęcał na działalność społeczną w Klubie Sportowym „Kruki – Gryfy Mieleckie”, Ochotniczej Straży Pożarnej i Spółdzielni Spożywców „Konsum” w Mielcu. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. i odniósł ciężkie rany. W czasie okupacji hitlerowskiej i kilka lat po II wojnie światowej prowadził z braćmi (Kazimierzem i Bolesławem) sklep przy Rynku. W 1950 r., w związku z nieprzyjazną polityką władz wobec prywatnych sklepów (tzw. „Bitwa o handel”), zrezygnował z prowadzenia sklepu i podjął  pracę w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu. Na emeryturę przeszedł w czerwcu 1969 r. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej. Był m.in. skarbnikiem w Miejskim Komitecie Stronnictwa Demokratycznego, członkiem Obwodowych Komisji Wyborczych, radnym Miejskiej Rady Narodowej (4 kadencje), działaczem i przewodniczącym Rady Nadzorczej PSS „Społem” (1968-1971) oraz długoletnim członkiem Zarządu MKS „Gryf”, m.in. w latach 1955-1961 pełnił funkcję prezesa, a następnie sekretarza. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Złotą Odznaką Honorową ZG ZZ Górników, Odznaką Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego, Odznaką „Zasłużony Działacz ZZ PPSiC” i Odznaką „Za Zasługi na Rzecz PPOK”. Zmarł 19 VI 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Lidia Peterkowska

    Lidia Peterkowska

PETERKOWSKA LIDIA (z domu ZAJDEL), urodzona 1 III 1936 r. w Zawierciu, córka Zdzisława i Kazimiery z domu Grzesik. Ukończyła Technikum Mechaniczne w Mielcu z maturą w 1955 r. W latach 1955-1991 pracowała w WSK Mielec jako: wydawacz, kartotekowa, planowa, młodszy konstruktor, planista, samodzielny planista i specjalista do spraw planowania. Ukończyła szereg kursów doskonalących zawodowych (z zakresu planowania) i sportowych (m.in. instruktora lekkoatletyki i pływania). Treningi lekkoatletyczne rozpoczęła w latach szkolnych w „Stali” Mielec. Specjalizowała się w sprintach, awansując w szybkim tempie do czołówki wojewódzkiej, a następnie krajowej na dystansach 100 m (rek. życ. 12,1 sek.) i 200 m (25,5). Ponadto dla potrzeb klubowych startowała w biegu na 80 m przez płotki, skoku w dal i wzwyż. W Lekkoatletycznych Mistrzostwach Polski Seniorów w Zabrzu (1956) zdobyła srebrny medal w biegu na 200 m (25,7). Był to pierwszy medal w kategorii seniorów w historii FKS „Stal” Mielec. Została powołana do kadry narodowej i jako reprezentantka Polski startowała w Międzynarodowym Memoriale im. Janusza Kusocińskiego w Warszawie. W trakcie obozu przygotowawczego kadry narodowej do XVI Letnich Igrzysk Olimpijskich w Melbourne – 1956 odniosła kontuzję i nie została zakwalifikowana do reprezentacji. (Była planowana do sztafety 4 x 100 m). Po wyleczeniu kontuzji startowała z powodzeniem w wielu zawodach krajowych i znacząco przyczyniła się do awansu „Stali” Mielec do II ligi lekkoatletycznej. Karierę zawodniczą skończyła w 1959 r. Na początku lat 60. pracowała jako instruktor lekkoatletyczny w „Stali” i prowadziła treningi z grupą dziewcząt. Wyróżniona została resortowymi odznaczeniami sportowymi. Od 1 VI 1991 r. przebywa na emeryturze.

 

PETERKOWSKI JAN WŁADYSŁAW, urodzony 10 I 1935 r. w Sandomierzu, syn Jerzego i Władysławy z Petrykowskich. Ukończył Gimnazjum Handlowe w Mielcu, a następnie Technikum Finansowe w Rozwadowie z maturą w 1953 r. W okresie od 17 VI 1953 r. do 1 VII 1990 r. pracował w WSK Mielec jako starszy rachmistrz, księgowy, starszy księgowy, kierownik sekcji płac i sekcji kosztów własnych, kierownik działu finansowego oraz kierownik działu płac i wypłat z ubezpieczeń społecznych. Treningi lekkoatletyczne rozpoczął w latach szkolnych w LKS „Tęcza” Mielec, a od 1953 r. przeniósł się do „Stali” Mielec. Specjalizował się w sprintach i w latach 50. był czołowym zawodnikiem w okręgu rzeszowskim. W 1957 r. przyczynił się do awansu „Stali” do II ligi lekkoatletycznej. Ustanowił rekordy życiowe: 10,9 sek. w biegu na 100 m, 22,1 sek. na 200 m i 50,2 sek. na 400 m. W 1959 r. biegł w sztafecie olimpijskiej „Stali” (800 m – 400 m – 200 m – 100 m), która na stadionie „Resovii” – w składzie: Jacek Jakubowski, Witold Baran, Z. Żółkiewicz i J. Peterkowski – ustanowiła rekord Polski (3:15,0). Karierę zawodniczą zakończył w 1961 r. Ponadto po ukończeniu kursu instruktorskiego lekkoatletycznego od 1958 r. pracował jako szkoleniowiec. Prowadził zajęcia ogólnorozwojowe z II–ligowymi piłkarzami „Stali”, a następnie trenował grupę średniodystansowców i długodystansowców, wprowadzając kilku zawodników do czołówki krajowej (S. Cybulko, K. Redlińska, A. Dybek, M. Snoch). Po odbyciu studiów trenerskich w WSWF w Poznaniu uzyskał tytuł trenera lekkoatletyki II klasy (1968). W tym okresie (1967) był głównym trenerem lekkoatletów „Stali”. Inną jego specjalnością i pasją było prowadzenie przez wiele lat spikerki na zawodach lekkoatletycznych w Mielcu. W 1987 r. zakończył działalność szkoleniową i spikerską. Wyróżniony został m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40–lecia Polski Ludowej i Złotą Odznaką PZLA. Zmarł 4 X 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ulicy Królowej Jadwigi.

 

PETRYKOWSKI N., zarządca dóbr mielecko–chorzelowskich na przełomie XVIII i XIX w.

 

PETRYKOWSKI WIESŁAW, urodzony 12 VII 1952 r. w Nowym Mieście Lubawskim, syn Eugeniusza i Henryki z domu Wiatr. Uzyskał wykształcenie zawodowe. Pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako monter płatowców (1969-1994), a następnie w Fabryce Nadwozi Samochodowych Janusz Kuczyński i Syn s.c. (1996-2000) oraz Zakładzie Przerobu Drewna TRAKEJA ELP w Trześni (2002-2003). Był zawodnikiem sekcji pływackiej i sekcji piłki ręcznej FKS Stal Mielec. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1973 r. Akces do mieleckiego Klubu HDK zgłosił w 1995 r. Według stanu na 31 V 2011 r. oddał 39 400 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznaką Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

  • Janusz Petryna

    Janusz Petryna

PETRYNA JANUSZ MIKOŁAJ, urodzony 3 II 1954 r. w Krakowie, syn Adama i Stefanii z domu Czaja. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1973 r. W latach szkolnych należał do harcerstwa. Studiował na Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki (kierunek – elektrotechnika) Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1979 r. uzyskał tytuł  magistra inżyniera elektryka. W latach 1979-1980 pracował w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. W 1980 r. odbył służbę wojskową w SOR przy Wojskowej Akademii Technicznej i jeszcze w tym samym roku został zatrudniony na Politechnice Krakowskiej jako asystent na Wydziale Inżynierii Elektrycznej i Komputerowej. W 1985 r. ukończył studia doktoranckie na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki (kierunek – elektrotechnika i automatyka) AGH w Krakowie i otrzymał stopień doktora nauk technicznych, a następnie pracował na stanowisku adiunkta. Aktualnie jest starszym wykładowcą w Instytucie Elektromechanicznych Przemian Energii Politechniki Krakowskiej. Prowadzi wykłady, ćwiczenia, projekty i laboratorium z zakresu napędów elektrycznych, eksploatacji maszyn elektrycznych i diagnostyki układów elektrycznych. Równocześnie w latach 1999-2004 pracował w firmieMega-Rem Sp. z o.o. (wcześniej Wydział Remontów Elektrociepłowni Kraków) na stanowisku specjalisty ds. pomiarów elektrycznych i kierownika Stacji Prób i Badań. Ponadto prowadził prace badawcze i wykonywał ekspertyzy w energetyce i przemyśle w dziedzinie diagnostyki, badań i pomiarów maszyn i napędów elektrycznych (głównie dla elektrowni, elektrociepłowni, hut, przemysłu chemicznego i petrochemicznego). Brał ł we żeniu bezinwazyjnych systemów diagnostycznych maszyn i napędów elektrycznych w energetyce i przemyśle. Jest rzeczoznawcą Stowarzyszenia Elektryków Polskich w dziedzinie maszyn i napędów elektrycznych. Wyróżniony m.in. Złotym Medalem za Długoletnią Służbę.

 

  • Romuald Pezacki

    Romuald Pezacki

PEZACKI ROMUALD, urodzony 29 XII 1908 r. w Kcyni, woj. bydgoskie, syn Ludwika i Marii z Komplerowiczów. W 1929 r. ukończył Seminarium Nauczycielskie im. K. Libelta w Kcyni. Był jednym z aktywniejszych organizatorów i uczestników życia kulturalno-oświatowego i sportowego Seminarium. Od sierpnia 1929 r. do października 1930 r. odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Jarocinie. W latach 1930–1939 pracował jako nauczyciel kierujący w Publicznej Szkole Powszechnej w Mirkowicach, powiat wągrowiecki. Założył i prowadził młodzieżowy zespół teatralny. W 1933 r. został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty. Egzamin nauczycielski złożył w 1935 r. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako oficer 59 Pułku Piechoty w Inowrocławiu. Walczył pod Kutnem, nad Bzurą i w obronie Warszawy (lotnisko polowe na Mokotowie, SGGW) jako dowódca plutonu. Po kapitulacji Warszawy został wzięty do niewoli niemieckiej. Więziono go w oflagach: XI B w Brunschwig (nr 1128, 1939–1940), II C w Woldenbergu (1940-1945) i VII H w Murnau (1945). W ramach tajnej edukacji obozowej w Woldenbergu ukończył Kurs Szkolenia Administracyjnego i Wyższy Kurs Nauczycielski grupy B. Należał do zespołu muzycznego i klubu sportowego „Warta”, działających za przyzwoleniem władz obozowych. Po wyzwoleniu obozu w Murnau przez wojsko amerykańskie, został przydzielony do jednostki wartowniczej pełniącej służbę w obozach amerykańskich dla niemieckich jeńców wojennych na terenie Francji. Po zakończeniu służby powrócił do Polski i udał się do Mielca, gdzie mieszkała rodzina przesiedlona w 1939 r. przez Niemców. Został zatrudniony na stanowisku instruktora wychowania fizycznego przy Inspektoracie Szkolnym w Mielcu oraz w Szkole Podstawowej w Brniu Osuchowskim, a od 1947 r. w Publicznej Szkole Powszechnej Męskiej w Mielcu. Prowadził też zajęcia przysposobienia wojskowego w Szkole Przyzakładowej WSK i Liceum Pedagogicznym oraz lekcje wychowania fizycznego w Liceum Handlowym w Mielcu. Angażował się także w działalność organizacji społecznych, m.in.: Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej, Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej, Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (pełnił funkcję prezesa), harcerstwa, Związku Nauczycielstwa Polskiego i Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Uczestniczył w planowaniu i budowie stadionu „Stali” Mielec. Był współorganizatorem masowych imprez plenerowych. W 1954 r. został powołany na stanowisko podinspektora szkolnego w Inspektoracie Oświaty i Wychowania PPRN w Mielcu. Wybrano go także radnym MRN w Mielcu. Mimo zwiększonych obowiązków, zwłaszcza na terenie powiatu, nie rezygnował z działalności społecznej w wymienionych organizacjach. Szczególnie mocno angażował się w odrodzenie ZHP w 1957 r., a w Domu Harcerza (ul. A. Mickiewicza 13)  prowadził naukę gry na różnych instrumentach. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego nauczycielskiej Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej w Mielcu. Ponadto był organizatorem różnych form wypoczynku letniego dzieci i młodzieży. Powierzono mu też funkcję kuratora społecznego Sądu dla Nieletnich. W 1966 r. ukończył Studium Nauczycielskie w Przemyślu (kierunek: nauczanie początkowe i zajęcia praktyczno-techniczne). Na emeryturę przeszedł z dniem 1 I 1971 r., ale jeszcze przez wiele lat pracował w (niepełnym wymiarze godzin) w mieleckiej Bibliotece Pedagogicznej. Był także długoletnim kuratorem sądowym. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Odznaką Tysiąclecia, Medalem im. H. Jordana, Złotą Odznaką ZNP, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz TPD”, Złotą Odznaką „Zasłużony Popularyzator Wiedzy TWP”, Honorową Odznaką „Zasłużony Pracownik Rady Narodowej”, Krzyżem Zasługi dla ZHP oraz  tytułem „Zasłużony Nauczyciel PRL”, stopniem Harcmistrza Polski Ludowej i wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. Zmarł 21 XI 1993 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PEZDA BOGUSŁAW ROBERT „BODEK”, urodzony 15 X 1969 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Moniki z domu Pezda. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie, maturę zdał w 1988 r.  Studia na Wydziale Ekonomii (kierunek – ekonomika nieruchomości i inwestycji) Akademii Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1993 r., a studia na Wydziale Finansów i Bankowości tejże uczelni w 1994 r., uzyskując w obu przypadkach tytuł magistra. Pracował jako marketing manager w studiu nagrań Spaart Recording Studio (1995-1996) oraz jako label manager w firmach fonograficznych Koch International Poland (1997-2000) i EMI (2000-2001). Od  2002 r. prowadzi własną wytwórnię płytową 2.47 Production. Jest producentem płytowym, m.in. Soyka Sings Love Songs (2005) oraz soundtracków (ścieżek dźwiękowych) do filmów: Poniedziałek (reż. Witold Adamek), Gniew (reż. Marcin Ziębiński) i Egoiści (reż. Mariusz Treliński).  Pomysłodawca albumu POECI - polska scena hip hopowa wykonuje wiersze polskich poetów. Autor ponad 40 remiksów nagrań znanych polskich wykonawców, m.in.: Maanam, Soyka, Ilusion, Vader, Kat, Reni Jusis, LD, Tuff Enuff, Jesus Chrysler Suicide. Promuje nowych wykonawców polskiej sceny, m.in. Husky, Kanał Audytywny, Oszibarack, Saluminesia, NOT i Hetane. W latach 1994-2007 był liderem formacji Agressiva 69, wykonującej rock industrialny, kompozytorem wielu utworów oraz producentem większości nagrań tej grupy (Hammered By The Gods – 1994, 2.47 – 1997, Agressiva 69 – 2001, Dirrrt – 2004, IN – 2006, OUT – 2007).  Współpracował z muzykami tej klasy jak Wayne Hussey (The Mission) i Martin Atkins (Nine Inch Nails, PIL, Pigface, Killing Joke). Prowadzi działalność artystyczną w zespołach: Heart & Soul (od 2009 r. ), 2Cresky (od 2011 r.) i Made In Poland. Jest członkiem Akademii Fonograficznej Związku Producentów Audio-Video (ZPAV).

 

PEZIKIEWICZ JAN ALBERT, wójt miasta Rzochowa, wzmiankowany w dokumencie w 1740 r.

 

  • Wiesława Pęgiel

    Wiesława Pęgiel

PĘGIEL WIESŁAWA (z domu ROGÓŻ), urodzona 25 III 1963 r. w Borowej, pow. mielecki, córka Władysława i Janiny z domu Naprawa. Absolwentka Studium Wychowania Przedszkolnego w Łańcucie. W 1984 r. została zatrudniona w Państwowym Przedszkolu nr 7 w Mielcu i jako nauczyciel pracowała do 31 VIII 1993 r., a z dniem 1 IX 1993 r. została mianowana dyrektorem tej placówki i funkcję tę pełni nadal. Ukończyła studia magisterskie z zakresu pedagogiki przedszkolnej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Uzyskała też tytuł nauczyciela dyplomowanego.

 

  • Zbigniew Pęgiel

    Zbigniew Pęgiel

PĘGIEL ZBIGNIEW, urodzony 27 I 1945 r. w Czerminie, syn Władysława i Stefanii z domu Skowron. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO) w Mielcu, maturę zdał w 1963 r. W 1964 r. podjął pracę w warszawskiej FSO jako operator sprzętu, ale po kilku miesiącach powrócił w rodzinne strony. Pracował w Prezydium GRN i Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Czerminie. W latach 1966–1968 odbył zasadniczą służbę wojskową i powrócił do pracy w GS Czermin. Od 1 IX 1969 r. do 31 V 1975 r. pracował w Prezydium PRN (później Urząd Powiatowy) w Mielcu na stanowisku inspektora w Wydziale Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, a od 1 VI 1975 r. do 27 II 1990 r. pracował w Urzędzie Miejskim w Mielcu jako inspektor, zastępca kierownika i kierownik Wydziału Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. W 1988 r. ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie i uzyskał tytuł magistra ekonomii. W 1990 r. przeszedł do pracy w Urzędzie Rejonowym w Mielcu na stanowisko kierownika, a z dniem 1 I 1993 r. powierzono mu funkcję zastępcy kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w Mielcu. Zajmując się przez wiele lat sprawami zatrudnienia wniósł, znaczący wkład w kształtowanie polityki zatrudnienia w Mielcu i regionie w latach 70. i 80. oraz przyczynił się do łagodzenie skutków transformacji ustrojowej w dziedzinie zatrudnienia w latach 90. Wyróżniony m.in. Odznaką „Zasłużony Pracownik Państwowy”. Zmarł 20 VII 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PĘKALSKI MARIAN JAN, urodzony 24 I 1908 r. w Raniżowie, syn Adama i Anny z domu Ingram. Absolwent Państwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1928 r. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie oraz Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 17 pp we Lwowie ukończył w 1932 r. Pracował jako radca prawny w Poznaniu, m.in. w Domu Filatelistycznym. W 1934 r. został awansowany na stopień podporucznika i otrzymał przydział do 62 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Bydgoszczy. Nie wiadomo, w jakich okolicznościach został wzięty do niewoli przez Sowietów, ale stało się to po napaści ZSRR na Polskę (17 IX 1939 r.). Skierowano go do obozu w Kozielsku, skąd 17 IV 1940 r. został wywieziony do Katynia (Lista wywozowa 36/1) i zamordowany w tamtejszym lesie. Źródła podają przy jego nazwisku stopień porucznika rezerwy.

 

  • Krystyna Philipp

    Krystyna Philipp

PHILIPP KRYSTYNA EWA (z domu WERYŃSKA), urodzona 15 XII 1947 r. w Mielcu, córka Leona i Janiny z domu Szeliga. Absolwentka  Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO) w Mielcu, maturę zdała w 1966 r. Studiowała na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1971 r. uzyskała tytuł magistra filologii polskiej. Równocześnie ukończyła Międzywydziałowe Studium Kulturalno-Oświatowe UJ i otrzymała dyplom absolwenta pedagogiki kulturalno-oświatowej. Po studiach została zatrudniona jako asystent na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1971-1972). W latach 1972-1973 była nauczycielem-instruktorem w Centrum Kultury im. H. Jordana w Krakowie, a następnie przeniosła się do Wydawnictwa Literackiego w Krakowie, gdzie pracowała jako redaktor w Redakcji Klasycznej i Przekładów (1973–1990). W 1990 r. powierzono jej funkcję wicedyrektora Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Miasta Krakowa. Funkcję tę pełniła do 1993 r., odpowiadając m.in. za współpracę międzynarodową. Uczestniczyła w zagranicznych wyjazdach studyjnych i seminariach międzynarodowych, m.in. w Danii i Szwecji. W latach 1994-2000 sprawowała funkcję dyrektora Śródmiejskiej Biblioteki Publicznej w Krakowie. Ponadto (w niepełnym wymiarze godzin) pracowała jako nauczyciel i lektor języka angielskiego w różnych instytucjach w Krakowie. Poza pracą zawodową sporo czasu poświęcała na działalność społeczną. W latach 1984-1990 była radną Rady Miasta Krakowa. W kadencji 1984-1988 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Komisji Kultury, a w kadencji 1988-1990 – wiceprzewodniczącej Komisji Finansów. Należała też do The English Speaking Union (1993-2000, członek i prezes Zarządu w Krakowie) i PCK. Prowadziła społecznie kursy językowe w krakowskich Domach Dziecka. W 2000 r. powróciła do rodzinnego Mielca i pracowała w Miejskim Gimnazjum w Radomyślu Wielkim jako nauczyciel języka angielskiego (2000-2001), a następnie w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu jako kustosz. Z dniem 16 XII 2002 r. przeszła na wcześniejszą emeryturę. W latach 2000–2003 prowadziła lektorat j. angielskiego w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Włączyła się też w działalność społeczną, m.in. została wybrana wiceprezesem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i sekretarzem Forum Organizacji Pozarządowych Powiatu Mieleckiego. Współpracuje z prasą lokalną. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Miasta Krakowa” oraz Nagrodą Zbiorową Ministra Kultury i Sztuki dla Redakcji Przekładów Wydawnictwa Literackiego za serię dzieł literatury iberoamerykańskiej.

 

PIASKI (PIASEK, NA PIASKU), używana w wiekach XV–XIX nazwa terenów miejskich w Mielcu położonych pomiędzy traktem sandomierskim a drogą do Cyranki. Znajdowały się na nich pola mieszczańskie i plebańskie. W połowie XIX w. na polu plebańskim usytuowano cmentarz parafialny, a na części pól wybudowano domy. Po uruchomieniu linii kolejowej teren ten uległ dalszemu zmniejszeniu. Do dziś pozostał stosunkowo niewielki teren pomiędzy zjazdem z wiaduktu a cmentarzem i są to nadal pola uprawne. Nazwy przestano używać już pod koniec XIX w.

 

PIASKOWA (ULICA), ulica miejska długości 409 m na osiedlu Wolności, boczna ul. Wolności. Po przebudowie w 2004 r. ma nawierzchnię asfaltową i chodnik z kostki brukowej. Przez długie lata istniała jako skromna droga polna. Rozwój strefy przemysłowo-usługowej w tej części miasta w latach 50. XX w. uczynił zeń ulicę znaną i mocno eksploatowaną. Nazwę otrzymała 27 V 1960 r. Aktualnie jest drogą dojazdową dla szeregu firm produkcyjnych i handlowych, m.in.: „Elmex”, „Stolbud”, „Metalpol”, „Ożóg”, „Basco 2”, „Ekoterm”, „DECO”, A&K, GS „Samopomoc Chłopska” i „Rawix” oraz kilku innych hurtowni i myjni samochodowych. Nazwa PIASKOWA nawiązuje do terenu piaszczystego, po którym biegnie ulica.

 

PIASTOWSKA (ULICA), jedna z większych (366 m) i ważniejszych ulic miejskich na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Biegnie od ul. Kazimierza Wielkiego środkiem osiedla, w kierunku wschodnim, do ul. E. Drużbackiej, krzyżując się w środkowej części osiedla z ulicami: L. Szenwalda, P. Jasienicy i F. Hynka. Powstała i otrzymała nazwę 27 V 1960 r. Wtedy to bowiem rozpoczęto budowę osiedla domów jednorodzinnych na błoniach „za laskiem”, na których w latach 30. funkcjonowało lotnisko turystyczne. Od 2003 r. posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki po obu stronach.Patroni ulicy: PIASTOWIE kojarzeni są zawsze i jednoznacznie z Polską, a król Kazimierz Wielki, ostatni prawdziwy Piast rządzący państwem polskim, nie za darmo otrzymał zaszczytny przydomek. A przecież do najwybitniejszych w historii Polski władców zalicza się też: Mieszka I, Bolesława Chrobrego, Bolesława Krzywoustego i Władysława Łokietka. Piastowie bywali okrutni, czasem kumali się z obcymi przeciwko sobie, ale w końcu znaleźli dość sił, aby zjednoczyć się i uczynić Polskę państwem faktycznie liczącym się w Europie.

 

PIĄTEK ANDRZEJ, urodzony 4 XI 1899 r. w Jaworniku-Przedmieściu, powiat przeworski, syn Jana i Marianny z domu Bury. Ukończył trzyklasową szkołę ludową. Odbył służbę wojskową w 3 pułku ułanów armii austriackiej (1917-1918). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (XI 1918 r.) zgłosił się do polskiej Żandarmerii Krajowej i od 14 VI 1919 r. służył na posterunku w Mielcu. Tu również został przekwalifikowany do Policji Państwowej (1 XII 1919 r.). W latach 1921-1922 był czasowo przeniesiony do okręgu tarnopolskiego, a następnie odbył służbę wojskową. Po jej zakończeniu został ponownie skierowany do służby w Komendzie Powiatowej Policji Państwowej w Mielcu. W 1933 r. otrzymał awans na starszego posterunkowego. Za niezwykle ofiarną służbę w czasie wielkiej powodzi w lipcu 1934 r. otrzymał pochwałę komendanta wojewódzkiego Policji Państwowej w Krakowie. Od 1939 r. pełnił służbę na posterunku w Złotnikach koło Mielca. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi i Brązowym Krzyżem Karola (austriackie). Po napaści Niemiec na Polskę (1 IX 1939 r.) w pierwszych dniach września 1939 r. ewakuował się (z innymi mieleckimi policjantami) w kierunku wschodnim. Po wejściu wojsk radzieckich na wschodnie tereny Polski (17 IX 1939 r.) został uwięziony w nieznanych okolicznościach w obozie NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. został rozstrzelany w Twerze. (Lista wywozowa NKWD nr 27/1 z 13 IV 1940 r. poz. 29.) Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Tabliczka z jego nazwiskiem znajduje się m.in. na Ścianie Katyńskiej w Mielcu.

 

  • Jan Piątek

    Jan Piątek

PIĄTEK JAN, urodzony 6 VII 1887 r. w Trzemesznie koło Mogilna (Wielkopolska), syn Franciszka i Anny z domu Jaworowicz. Ukończył gimnazjum w Trzemesznie, a następnie studiował nauki handlowe w Anklam (Niemcy). Od młodości interesował się fotografią i własnoręcznie skonstruował swój pierwszy aparat fotograficzny. Uczestniczył w różnych formach walki o polskość w zaborze pruskim i w akcji przygotowawczej do powstania wielkopolskiego 1918 r. W wolnej Polsce podjął pracę w Urzędzie Celnym w Poznaniu i obowiązki te pełnił do września 1939 r. Wiele czasu poświęcał fotografii artystycznej i jego prace wielokrotnie eksponowano na zbiorowych wystawach fotograficznych. Na początku marca 1940 r. wraz z rodziną został wyrzucony przez Niemców z domu, a następnie umieszczony w obozie pośrednim na Głównie i wywieziony z Wielkopolski do Generalnej Guberni w transporcie wysiedleńców nr 23. Ostatecznie schronienie znalazł w Mielcu. Tu postanowił utrzymywać się z prowadzenia zakładu fotograficznego. Jako ekstern uzyskał dyplom mistrzowski w Izbie Rzemieślniczej w Krakowie i już w maju 1940 r. uruchomił zakład „Foto Rubens” przy Rynku 18 (Victoria Platz), a później pod numerem 1.Specjalizował się w zdjęciach portretowych, a ponadto wykonywał zdjęcia legitymacyjne i zdjęcia amatorskie klientów. W latach 1943-1944 lokal zakładu był miejsce spotkań konspiracyjnych Szarych Szeregów i skrzynką kontaktową Armii Krajowej. W maju 1945 r., po zakończeniu wojny, Jan Piątek zamknął zakład i powrócił z rodziną do Poznania, gdzie został zatrudniony w Dyrekcji Ceł. Nadal uprawiał fotografię artystyczną. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz członkiem założycielem Stowarzyszenia Miłośników Fotografii w Poznaniu. Uczestniczył w wystawach i zdobywał nagrody i wyróżnienia. Wygłaszał odczyty na temat fotografii, publikował artykuły w piśmie „Świat Fotografii”. Zmarł 16 V 1949 r. Spoczywa na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.

 

PIĄTEK JÓZEF, urodzony 29 IX 1960 r. w Mielcu, syn Józefa i Janiny z domu Midura. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1979 r. W 1982 r. został zatrudniony w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, ale jeszcze w tym roku przeszedł do Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Mielcu i w do 1989 r. pracował w Dziale Inwentaryzacji i Rewizji Gospodarczej. W latach 1989-2013 prowadził własną działalność gospodarczą. Studiował w Wyższej Szkole Inżynieryjno-Ekonomicznej (kierunek: technika rolnicza) w Ropczycach i w 2004 r. uzyskał tytuł inżyniera. W 2014 r. został pełnomocnikiem dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Tarnobrzegu. W wyborach samorządowych w 2014 r. został wybrany na wójta Gminy Mielec. Angażuje się społecznie jako m.in. wiceprezes Lokalnej Grupy Działania LASOVIA w Mielcu oraz członek Rady Sołeckiej w Chorzelowie.

 

  • Michał Piątek

    Michał Piątek

PIĄTEK MICHAŁ, urodzony 17 XII 1922 r. w Chorzelowie koło Mielca. Ukończył szkołę powszechną. W 1940 r. podjął pracę w Flugzeugwerk Mielec. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej został powołany do II Armii Wojska Polskiego w Rzeszowie i po przeszkoleniu przydzielony do 27 pułku piechoty. Uczestniczył w walkach z wojskami niemieckimi nad Nysą (Łużycką), a następnie nad Sprewą i przy jej forsowaniu został ciężko ranny. Po leczeniu w szpitalu w Poznaniu 27 V 1946 r. został zdemobilizowany. Powrócił do Chorzelowa, a niedługo potem do pracy w mieleckich Państwowych Zakładach Lotniczych (później WSK Mielec). Na emeryturę przeszedł w 1987 r.  Od 1947 r. należał do Związku Inwalidów Wojennych i pełnił funkcję członka Zarządu Oddziału w Mielcu do likwidacji Związku w 1950 r. Po reaktywacji ZIW w 1956 r. powrócił do działalności w mieleckim Oddziale, pełniąc funkcje w zarządzie i komisji rewizyjnej. Był też członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (później: Związek Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych). Uczestniczył w spotkaniach kombatantów z młodzieżą. Od 1974 r. do 2005 r., jako chorąży pocztu sztandarowego ZIW, brał udział w obchodach świąt i rocznic państwowych, a po 1990 r. także w uroczystościach religijnych w Mielcu i okolicach. Posiadał stopień porucznika WP. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Zasługi na Polu Chwały, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medalem za Berlin i Złotą Odznaką Honorową ZIW. Zmarł 26 XI 2005 r. Spoczywa na cmentarzu w Jaślanach koło Mielca.

 

PIĄTEK STANISŁAW, urodzony 8 V 1935 r. w Kliszowie, powiat mielecki, syn Mieczysława i Stefanii z domu Rzeźnik. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1952 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalność: technologia wytwarzania samochodów i ciągników) i w 1958 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Był członkiem organizacji młodzieżowych. Po krótkiej pracy w TZEK w Tarnowie (XI 1957) został zatrudniony (od 2 XII 1957 r.) w WSK Mielec na stanowisku technologa, a następnie pracował jako st. konstruktor, st. mistrz – kierownik Technicznej Obsługi „Mikrusa” i od 1964 r. – kierownik Oddziału HR – 3. Od 1 IX 1964 r. do 31 VII 1967 r. pełnił funkcję dyrektora MPGK w Mielcu, a następnie powrócił do WSK. Od 1 VIII 1967 r. pracował jako zastępca kierownika i kierownik Wydziału 33, a 1 VII 1971 r. został powołany na stanowisko zastępcy szefa produkcji WSK. Ponadto był biegłym sądowym w zakresie samochodów. Z dniem 1 IX 1973 r. został służbowo przeniesiony do Wytwórni Łożysk Ślizgowych „Delta – Bimet” w Gdańsku na stanowisko dyrektora. W 1974 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu zarządzania w SGPiS w Warszawie. Za „Opracowanie wielowarstwowego materiału na łożyska ślizgowe nie wymagające smarowania oraz technologii i urządzeń do wytwarzania tego materiału i łożysk” otrzymał „Nagrodę za szczególne osiągnięcie w dziedzinie postępu naukowo-technicznego” Ministerstwa – Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń w 1988 r. Z dniem 1 I 1991 r. przeszedł na rentę, a później na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30–lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Honorową Odznaką PCK III stopnia i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz ZZM”.

 

PIĄTKOWSKI JÓZEF KAZIMIERZ, urodzony 16 III 1874 r. we Lwowie, syn Kazimierza i Emilii ze Stronerów. Absolwent IV Gimnazjum we Lwowie, maturę zdał w 1892 r. Studia przyrodnicze i matematyczne na Uniwersytecie Lwowskim ukończył w 1896 r. Egzamin nauczycielski zdał w 1900 r. Pracował jako nauczyciel przyrody w gimnazjach w Przemyślu (1898-1901) i Jarosławiu (1902-1909). Od 1909 r. był nauczycielem c.k. Gimnazjum w Mielcu, a w 1912 r. został urlopowany w celu objęcia stanowiska dyrektora prywatnego Polskiego Gimnazjum Realnego w Orłowej. Angażował się politycznie i społecznie. Był działaczem m.in. Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego i Ligi Narodowej, Towarzystwa Szkoły Ludowej (członek Zarządu Głównego od 1908) i Towarzystwa Kółek Rolniczych. W latach 1914-1917 służył (jako porucznik) w armii austriackiej na terenie Galicji. W latach 1919-1920 działał na terenie Cieszyna, pełniąc funkcje prezesa Komitetu Wykonawczego Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego z ramienia Polskiego Zjednoczenia Narodowego, a następnie był jednym z trzech prezesów Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego, członkiem ZG Macierzy Szkolnej Księstwa Cieszyńskiego i członkiem Rady Naczelnej Związku Ludowo-Narodowego. W 1919 r. wszedł w skład delegacji polskiej do Paryża w misji przyłączenia Śląska Cieszyńskiego do Polski, a następnie wziął udział w konferencji polsko-czechosłowackiej w Krakowie w sprawie ustalenia granic. Po przydzieleniu Orłowej Czechosłowacji przeniósł się do Lwowa i w 1920 r. objął stanowisko dyrektora Oddziału Parcelacyjnego Ziemskiego Banku Kredytowego, a  później został dyrektorem Zarządu Głównego Towarzystwa Szkoły Ludowej we Lwowie. Był autorem kilku książek, m.in. Wskazówki do zbierania, preparowania oraz urządzenia zbiorów owadów (Jarosław 1904), Stosunki narodowościowe w Księstwie Cieszyńskim (Cieszyn 1918) i Rozwój stosunków wyznaniowych i narodowościowych w Małopolsce Wschodniej (Lwów 1936) oraz artykułu Szkoła ludowa a stosunki narodowościowe w Galicji (w „Przewodniku Oświatowym” 1910, nr 4-6), napisanego w okresie pracy w Mielcu. Zmarł 4 VI 1942 r. we Lwowie.

 

  • Stanisław Piechociński

    Stanisław Piechociński

PIECHOCIŃSKI STANISŁAW, urodzony 12 X 1896 r. w Mielcu, syn Józefa i Julii z domu Kłos. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1917 r. Studiował na Akademii Rolniczej w Dublanach, a następnie na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki we Lwowie i w 1922 r. uzyskał tytuł inżyniera rolnika. Brał udział w obronie Lwowa (1 XI 1918 r. – 26 III 1919 r.) i po utracie prawego oka został zwolniony z wojska jako inwalida. Po studiach został zatrudniony na Politechnice Lwowskiej w charakterze asystenta w Stacji Chemiczno-Rolniczej w Dublach (1921-1923). Kolejnymi miejscami pracy były: Szkoła Rolnicza w Wejherowie (kierownik szkoły, 1923-1925), Szkoła Rolnicza w Pawłowie koło Chojnic (dyrektor szkoły, 1925-1936), Pomorska Izba Rolnicza w Toruniu (inspektor nasiennictwa i zastępca naczelnika Wydziału Produkcji Roślinnej, 1936-1939) i Zakład Doświadczalny Pomorskiej Izby Rolniczej w Starym Brześciu koło Włocławka (kierownik zakładu, IX-XII 1939 r.). W czasie pracy w Pawłowie założył Kółko Rolnicze i był jego prezesem, a także wiceprezesem Powiatowego Towarzystwa Rolniczego w Chojnicach. Na początku grudnia 1939 r. został aresztowany przez Niemców, a następnie wysiedlony z Pomorza. Powrócił do Mielca i przez rok pozostawał bez pracy. 1 XI 1940 r. podjął pracę w Zarządzie Dróg Wodnych w Tarnowie jako referent uprawy wikliny, a od 1 X 1941 r. do 14 X 1944 r. był zarządcą majątku rolnego Stanisława Reja w Przecławiu. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej i utworzeniu województwa rzeszowskiego powierzono mu funkcję naczelnika Wydziału Organizacyjnego Wojewódzkiej Izby Rolniczej w Rzeszowie i zastępcy dyrektora tej Izby (15 X 1944 r. – 30 I 1945 r.). W latach 1945-1947 pracował w Pomorskiej Izbie Rolniczej w Toruniu jako naczelnik Wydziału Produkcji Roślinnej, a następnie (do 31 VII 1950 r.) kierował Działem Ziemniaczanym Związku Plantatorów Roślin Okopowych w Toruniu i Warszawie. Od 1 VIII 1950 r. do 31 V 1957 r. był starszym inspektorem w Ministerstwie Przemysłu Rolnego i Spożywczego w Warszawie. W tym czasie ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i uzyskał tytuł magistra nauk agrotechnicznych (1953 r.). Od 1 VI 1957 r. do 31 XII 1964 r. pełnił funkcje kierownika Działu Ziemniaczanego i zastępcy dyrektora Związku Plantatorów Roślin Okopowych w Warszawie. Należał do wielu organizacji społecznych, m.in. Polskiego Czerwonego Krzyża, Naczelnej Organizacji Technicznej i Związku Zawodowego Pracowników Instytucji Społecznych. Wyróżniony m.in. Krzyżem Obrony Lwowa, Krzyżem  Walecznych, Odznaką Honorową „Orlęta”, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Odznaką „Za Ofiarną Pracę”, Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” (wszystkie z czasów II RP) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1962 r.). 1 I 1965 r. przeszedł na emeryturę i powrócił do rodzinnego Mielca. Zmarł 10 I 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PIECHOCIŃSKI WOJCIECH, cechmistrz cechu kowalskiego w Mielcu w latach 70. XVIII w.

 

PIECHOTA JAN (ksiądz), urodzony 12 II 1909 w Jaślanach, pow. mielecki. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1928 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1933 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w kilku parafiach. W 1946 r. został mianowany proboszczem w Iwkowej. Doprowadził do wybudowania nowego kościoła (stary spalił się) i założył muzeum parafialne. Napisał kilka prac historycznych na temat etnografii. Zaliczono go do grupy proboszczów najbardziej zasłużonych dla parafii w jej blisko 700–letniej historii. W 1979 r. zrezygnował z funkcji proboszcza i rezydował w Iwkowej. Zmarł 17 I 1987 r. Spoczywa na cmentarzu w Iwkowej.

 

  • Marian Piechota

    Marian Piechota

PIECHOTA MARIAN, urodzony 20 IX 1959 r. w Mielcu, syn Piotra i Zofii z domu Lubera. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1978 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1984 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny. Od 1 XI 1984 r. do 31 XII 2003 r. pracował w ZOZ Mielec na stanowisku starszego asystenta. Ponadto wykładał pediatrię w Liceum Medycznym w Mielcu (1985-1987). Specjalizację I stopnia z pediatrii uzyskał w 1989 r. (Rzeszów), a tytuł specjalisty chorób płuc II stopnia w 1992 r. w Instytucie Gruźlicy i Chorób Płuc w Rabce. W 1993 r. zorganizował i prowadził Poradnię Gruźlicy i Chorób Płuc Dzieci i Młodzieży w Mielcu. Jako pierwszy w Mielcu wykonywał testy alergiczne i rozpoczął odczulanie pacjentów preparatem (szczepionkami przeciwpyłkowymi i przeciwroztoczowymi). W 2003 r. został zatrudniony w NZOZ „Pulm–Med” Poradnia Pulmunologiczna na stanowisku kierownika i lekarza prowadzącego tę poradnię. W ramach doskonalenia zawodowego uczestniczył w szeregu międzynarodowych konferencji naukowo-szkoleniowych, m.in. w Pekinie (2002), na Krecie (2002) i Teneryfie (2003), w Pradze (2003) i Monaco (2004) oraz w wielu krajowych konferencjach i zjazdach naukowych z zakresu pneumonologii i alergologii. Angażował się do różnych form pracy społecznej. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ftyzjopulmunologicznego i Polskiego Towarzystwa Alergologicznego. W latach 1990-1994 był radnym Rady Miejskiej w Mielcu (z listy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”) i pracował w Komisji Zdrowia i Ochrony Środowiska. W 1996 r. zagrał w drużynie ZOZ Mielec, która zdobyła mistrzostwo Polski lekarzy w piłce nożnej halowej w Mielcu. Od maja 2005 r. uczestniczy w ogólnopolskich badaniach „KOMPAS” chorych na astmę oskrzelową.

 

PIECHOTA WOJCIECH, cechmistrz mieleckiego cechu kowalskiego w latach 90. XVIII w.

 

PIECHOWICZ KILIAN, burmistrz miasta Mielca, wymieniony w dokumencie z 1663 r.

 

  • Józef Piecuch

    Józef Piecuch

PIECUCH JÓZEF WŁADYSŁAW, urodzony 13 III 1933 r. w Wojsławiu  koło Mielca, syn Mieczysława i Julii z domu Sarama. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1951 r. Studiował na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i w 1958 r. uzyskał tytuł magistra biologii. W latach 1959-1970 pracował w Technikum Mechanicznym MPM w Mielcu jako nauczyciel chemii, rysunku i BHP. W 1972 r. przeniósł się do Liceum Medycznego w Mielcu, gdzie do emerytury w 1988 r. uczył biologii i chemii. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej, a zwłaszcza ochronie przyrody i twórczości malarskiej. Przez wiele lat był opiekunem szkolnego Koła Ligi Ochrony Przyrody w LM, przewodniczącym Zarządu Oddziału LOP w Mielcu i członkiem Zarządu Wojewódzkiego LOP w Rzeszowie. Był inicjatorem m.in.: sesji popularno-naukowej „Profesor Władysław Szafer–Jego życie i dzieło” (1975), nadania Rezerwatowi Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim imienia prof. Władysława Szafera oraz wystawy fotogramów „Osobliwości przyrody Ziemi Mieleckiej”. Działalność ta opisywana była wielokrotnie w wydawnictwach Zarządu Głównego LOP w Warszawie. Napisał artykuł Parki i osobliwości przyrody do wydawnictwa Mielec Studia i materiały z dziejów miasta i regionu T. 3, Mielec 1994 r. Malarstwem interesował się od dziecka, bowiem ojciec wykonywał wiele prac plastycznych. Sam zaczął malować w latach 70. Ulubionym tematem była przyroda, ale nie stronił od portretów, np. prof. W. Szafera dla Zespołu Szkół Rolniczych w Rzemieniu i Szkoły Podstawowej nr 1 w Mielcu. Był jednym z pierwszych członków Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i później członkiem jego zarządu. Po raz pierwszy eksponował swoje prace na wystawie indywidualnej w 1978 r. w Galerii RCK w Mielcu. W 1981 r. uczestniczył w założeniu Klubu Środowisk Twórczych TMZM. Odtąd brał udział w jego wszystkich wystawach zbiorowych i wielu plenerach, a w latach 90. został wybrany przewodniczącym Zarządu KŚT. Brał także udział w wystawach międzywojewódzkich prac nauczycieli w Stalowej Woli, Krośnie, Rzeszowie i Opatowie. Jest też członkiem Stowarzyszenia Twórców Kultury Plastycznej im. J. Stanisławskiego SCK w Mielcu. Obrazy jego autorstwa znajdują się w licznych zbiorach w kraju i poza jego granicami, m.in. w USA i Australii. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Honorową „Zasłużony dla Ochrony Przyrody”, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Nagrodami Ministra Oświaty i Wychowania: stopnia III, II i specjalną za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej oraz tytułem Honorowego Członka TMZM w Mielcu.

 

PIECZĘCIE, znak własnościowy i rozpoznawczy instytucji lub osoby fizycznej, świadectwo wiarygodności i nadania mocy prawnej (oficjalnej) pismu lub dokumentowi. W dotychczasowej historii Mielca, a zwłaszcza po II wojnie światowej, używano wielu różnych pieczęci. Niektóre z nich miały jednak szczególną wartość, gdyż w ich środkowej części znajdował się herb miasta. *Najstarszą znaną, choć dotychczas nie odnalezioną, mielecką pieczęcią jest pieczęć odciśnięta na dokumencie z 1535 r. W jej środkowej części widnieje rycerski szyszak z dwoma rogami – prostym i rozgałęzionym, a pod szyszakiem – niezbyt kształtna i szeroka litera M. W otoku znajduje się napis gotykiem: SIGILLUM CIVITATIS MIELECZ. Przypuszcza się, że pieczęcią tą posługiwano się już w XV w., może nawet od początku funkcjonowania miasta. *W późniejszych latach XVI w. posługiwano się już dalece bardziej wysublimowaną pieczęcią. Także i na niej w środkowej części znajduje się szyszak z rogami żubra i jelenia, ale jest ozdobiony z obu stron labrami. Pod szyszakiem umieszczono literę M o kształcie kapitałowym, na średniowiecznej tarczy, wchodzącej dolną częścią na otok. W otoku w kształcie wstęgi widnieje napis: SIGILLUM CI/VITATIS MIELEC. Przypuszcza się, że pieczęć ta używana była do końca XVIII w., bowiem widnieje na dokumencie z 1786 r. *W I poł. XIX w. posługiwano się pieczęcią bardzo podobną do poprzedniej, a jedynie w herbie zamieniono szyszak na koło. *Po wprowadzeniu autonomii galicyjskiej i w pierwszych latach II Rzeczypospolitej (do 1923 r.) używano pieczęci z herbem rodu Mieleckich Gryf i opisem w otoku: URZĄD GMINY MIASTA MIELEC lub URZĄD GMINNY MIASTA MIELCA.*W latach 1923-1933 w pieczęci miejskiej pozostawiono w środku herb Mieleckich Gryf, ale w otoku umieszczono napis: MAGISTRAT MIASTA MIELCA. *W 1933 r. ujednolicono pieczęcie organów administracji państwowej, wprowadzając godło Polski na miejsce herbu miasta. *W 1991 r. wprowadzono pieczęć zaprojektowaną przez Mirosława Maciągę. W jej środkowej części znajduje się nowy herb miasta, wprowadzony w 1991 r., a w otoku napis: MIASTO MIELEC.*Rzadziej, jak się wydaje, zmieniano pieczęcie miasta Rzochowa. Najstarszą pieczęcią miasta Rzochowa, według tradycji, była pieczęć lakowa z 1372 r., której odciski widnieją na dokumentach z wieków XVII-XIX. W jej środkowej części znajdował się herb Leliwa: sześcioramienna niewielka gwiazda ponad półksiężycem na tarczy. W otoku umieszczono napis: ZOCHOW SIGILLUM EIUS OPPIDI. Przechowywano ją do 1923 r. *W 1908 r. wprowadzono nową pieczęć. Powtórzono w środkowej części herb Leliwa z bogatymi zdobieniami. W otoku umieszczono napis: URZĄD GMINNY MIASTA RZOCHOWA. Używano jej do 1934 r.?, bowiem wówczas Rzochów stracił prawa miejskie.

 

PIECZĘĆ ZASŁUG OBYWATELSKICH SIGILLUM MERITI CIVILIS, odznaczenie honorowe Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. prof. Władysława Szafera. Formą odznaczenia jest medal i statuetka. Pieczęć Zasług Obywatelskich przyznawana jest raz w roku w listopadzie, a wręczenie odbywa się w czasie uroczystości Święta Niepodległości. Odznaczenie jest przyznawane ludziom wybitnie zasłużonym dla ziemi mieleckiej: jedno osobie żyjącej, a drugie pośmiertnie. Odznaczeni: *2016 r. - Janusz Chodorowski – prezydent miasta Mielca w latach 1994-2014, pośmiertnie – bł. ks. Roman Sitko – budowniczy bursy gimnazjalnej z kaplicą św. Stanisława Kostki w 1912 r. (odebrała je delegacja Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Bł. ks. Romana Sitki w Mielcu); *2017 r. - Józef Oleksiak - konstruktor samolotu Dromader, pośmiertnie - prof. Władysław Szafer (odebrała delegacja Szkoły Podstawowej nr 1 im. Władysława Szafera);

 

PIECZYŃSKI HENRYK, cechmistrz cechu krawiecko–kuśnierskiego w Mielcu w latach 1790 (być może także wcześniej) – 1800.

 

PIEKARNICTWO, rzemiosło związane z wyrobem i wypiekiem pieczywa funkcjonowało z pewnością od początku założenia miasta Mielca i traktowano je (wspólnie z rzeźnictwem) na innych prawach niż pozostałe rzemiosła. W akcie lokacyjnym z 1470 r. Jan i Bernardyn Mieleccy wyznaczyli dla wszelkich rzemieślników roczną opłatę po groszu, z wyjątkiem piekarzy i rzeźników, których zobowiązali do płacenia czynszu za jatki. Piekarze i rzeźnicy nie musieli zrzeszać się w cechy. Nie tworzyli ani własnego cechu, ani nie przyłączali się do cechów zbiorowych. Zapewne dlatego nie ma w najstarszych mieleckich dokumentach cechowych nazwisk piekarzy. Można jednak przypuszczać, że z tym zawodem związane były ongiś rodziny Piekarczyków, Piekarskich i Piekarzów. Pierwszą bardziej znaną mielecką rodziną piekarzy byli Woźniakowie, których piekarnia była usytuowana w pobliżu rynku, a jej właściciel Tomasz Woźniak dwukrotnie pełnił funkcję naczelnika Towarzystwa Ochotniczej Straży Pożarnej (1894-1896, 1903-1904). Piekarzem był też jeden z pierwszych naczelników TOSP Wincenty Jędrzejowski (1869-1879). W XIX w. znane były też piekarnie żydowskie Jakóba i Szymona Trompeterów. W 1923 r. uruchomił piekarnię Jan Sobusiak przy ul. Kościelnej 8, a w 1924 r. piekarnię przy ul. H. Sienkiewicza wybudował Ludwik Jeż. W latach 30. uruchomił piekarnię przy ul. Legionów Wawrzyniec Dutkiewicz. W czasie okupacji hitlerowskiej powstały piekarnie Jana Strzępy przy Bäckerstrasse (II 1940) i Józefa Gajdy przy ul. Kościelnej 8 (1942) . Wkrótce po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej uruchomił piekarnię przy ul. Legionów 3 Paweł Rola (X 1944). W 1948 r. rozpoczęła działalność piekarnia Stanisława Tarana przy ul. Sandomierskiej. (Później przeniesiono ją do nowego budynku przy ul. Sienkiewicza 5.) Powstały także piekarnie Mariana Pogłodzińskiego przy ul. Kilińskiego i Adama Koniecznego przy ul. 17 Grudnia. Rozwój prywatnego piekarnictwa zahamowała pod koniec lat 40. niesławna „bitwa o handel”, w czasie której zobowiązano Powszechną Spółdzielnię Spożywców „Społem” do przejmowania „w dzierżawę” piekarni prywatnych i ich sklepów. Równocześnie mielecka PSS wybudowała i uruchomiła własną piekarnię (15 ton pieczywa w ciągu doby) przy ul. Wolności (1954). W połowie lat 50. PSS produkowała chleb w 6 piekarniach. Przemiany po 1956 r., nierentowność piekarni i niska jakość sporej części wytwarzanego pieczywa spowodowały, że w 1958 r. zakończono dzierżawienie prywatnych piekarni i zwrócono je właścicielom, którzy ponownie uruchomili działalność na własny rachunek. W latach 60. i 70. nie odnotowano większych zmian. W 1987 r. PSS zakończyła budowę piekarni mechanicznej (12 ton pieczywa na dobę) przy ul. Racławickiej 17. Spore zmiany nastąpiły po 1990 r. Nowe piekarnie uruchomili: Stanisław Kloch (przy ul. Gagarina 35, później al. Ducha Św.), Grażyna i Witold Kłaczyńscy (w 1991 r. przy ul. Drzewieckiego 9, a następnie w 1994 r. w CHU „Pasaż” przy ul. Dworcowej), Stanisław i Ewa Konieczny (przy ul. Kościuszki 23), Fryderyk Trybulec (przy ul. Wolności 68) i Adam Rzeźnik (przy ul. Kościelnej 6). Nowym zjawiskiem tego okresu stała się ekspansja na mielecki rynek wyrobów piekarni z pobliskich miejscowości.

 

  • ks. Kazimierz Piekarski

    ks. Kazimierz Piekarski

PIEKARSKI KAZIMIERZ WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 12 IX 1953 r. w Mielcu, syn Stanisława i Rozalii z Leśniowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (budowa płatowców), maturę zdał w 1977 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1983 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafiach w Jodłowej (1983-1986), Nawojowej (1986-1990), Bieczu (1990-1992), Chorzelowie (1993-1997) i Zaborowie (1997-1999). W 1999 r. został mianowany proboszczem parafii św. Maksymiliana M. Kolbego w Jaworsku.

 

PIEKARSKI MAREK, urodzony 20 III 1878 r. w Wojsławiu k/Mielca, syn Franciszka i Eleonory z domu Saj. W 1899 r. ukończył gimnazjum w Tarnowie. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego do 1905 r. z przerwą w roku akademickim 1902/1903, kiedy służył w wojsku austriackim. Jeszcze w czasie studiów (1 II 1904 r.) został zatrudniony jako nauczyciel w I Szkole Realnej we Lwowie. Opracował wówczas „Plan nauki języka polskiego w 8-mio klasowej szkole realnej”, który później wydano drukiem. W 1906 r. zdał egzamin nauczycielski i podjął pracę w Gimnazjum im. arcyksięcia Rudolfa w Brodach, a następnie w latach 1907-1914 uczył w V Gimnazjum we Lwowie. W 1909 r. uzyskał tytuł doktora filozofii na podstawie rozprawy „Mistrzostwo formy u Juliusza Słowackiego”. W latach 1912 – 1913 pracował jako docent w Wyższej Szkole Lasowej we Lwowie i wykładał język polski. Opublikował w tym okresie m.in.: Cyrano de Bergerac historique et Cyrano de M. Edmond Rostand (Brody 1907), Józefa Ignacego Kraszewskiego życie i dzieło” (Lwów 1912) i „Jak czytać z uczniami „Nieboską Komedię” Krasińskiego (w: Księga pamiątkowa ku uczczeniu setnej rocznicy urodzin Zygmunta Krasińskiego, Lwów 1913). Był ponadto członkiem komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli szkół wydziałowych. W latach 1914-1915 pełnił funkcję dyrektora prywatnego Gimnazjum im. A. Mickiewicza we Lwowie. Później przez pewien czas służył w wojsku austriackim (w randze podporucznika), a następnie został wzięty do niewoli rosyjskiej. Po wyjściu na wolność, w ramach działalności Polskiej Macierzy Szkolnej na Rusi, był współorganizatorem oraz zastępcą dyrektora i dyrektorem Średniej Szkoły Polskiej w Humaniu. Uczynił wówczas tę placówkę prężnym polskim ośrodkiem kulturalno-oświatowym. W 1921 r. z powodu zagrożenia ze strony ukraińskich nacjonalistów powrócił do Lwowa i podjął pracę w Gimnazjum im. S. Żółkiewskiego. 1 II 1922 r. został mianowany wizytatorem w Okręgu Szkolnym Wołyńskim. Opracował projekt wznowienia działalności Liceum Krzemienieckiego, zlikwidowanego jeszcze w roku szkolnym 1832/1833. Na jego podstawie Rada Ministrów aktem prawnym przywróciła działalność tegoż Liceum, a M. Piekarski został jego wizytatorem i równocześnie kuratorem Okręgu. W latach 1922-1927 doprowadził do odbudowy szkoły i sprawnego funkcjonowania zdewastowanych gospodarstw szkolnych, a następnie rozwinął działalność kulturalno-oświatową, czyniąc z Liceum wzorcowy ośrodek polskości. W 1927 r. został przeniesiony do Torunia na stanowisko wizytatora szkół średnich ogólnokształcących w tamtejszym kuratorium. W 1929 r. przeniesiono go na wcześniejszą emeryturę. Odtąd pracował jako nauczyciel języka polskiego w Gimnazjum Polskim w Gdańsku, następnie w Gimnazjum im. Edwarda Rontalera w Warszawie (1929-1935) i w prywatnym Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej. 1 IV 1937 r. został dyrektorem i nauczycielem j. polskiego Gimnazjum Koedukacyjnego im. Juliana Ursyna Niemcewicza w Brześciu nad Bugiem. Był fundatorem kapliczki w Wojsławiu. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. pełnił funkcję komendanta obrony przeciwlotniczej w Brześciu. Pod koniec tego roku opuścił Brześć i usiłował przenieść się do Generalnej Gubernii, ale został aresztowany i uwięziony. Z braku dowodów winy wypuszczono go i zamieszkał w Warszawie. Pod koniec 1940 r. zagrożony aresztowaniem przeniósł się do rodziny w pobliżu Mielca i uczestniczył w tajnym nauczaniu. Prowadził tajne komplety i przewodniczył jednej z komisji egzaminacyjnych. Po wojnie podjął się organizacji prywatnego Gimnazjum im. ks. S. Konarskiego OO. Pijarów w Krakowie i w latach 1945-1948 (do likwidacji przez władze) był jego dyrektorem. W roku szkolnym 1949/1950 został zatrudniony w Miejskiej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Odolanowie Wielkopolskim, ale pracę tę musiał przerwać z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Zamieszkał u siostry w Tuszowie Narodowym koło Mielca i tam zmarł 1 X 1951 r. Spoczywa na cmentarzu w Tuszowie Narodowym. Jego nazwisko figuruje na tablicy pamiątkowej w kościele Wizytek w Warszawie.PIEKARSKI WOJCIECH, szlachcic, pochodził ze Strzyżowa. Był faktorem zarządzającym częścią Mielca należącą do Katarzyny Mieleckiej – wdowy po Janie Mieleckim, pod koniec XVI w.

 

PIEKARZEWSKI WAWRZYNIEC KAJETAN (ksiądz), urodzony w 1725 r. w Mielcu. Po studiach teologicznych w Rzeszowie i Krakowie ok. 1750 r. przyjął świecenia kapłańskie. Do 1763 r. pełnił funkcję proboszcza w Ropie, a następnie został przeniesiony na probostwo w Święcanach. Sprawował też funkcje dziekana i scholastyka bieckiego. Zmarł w 1790 r.

 

PIENIĄŻEK ANNA (z domu OSSOLIŃSKA), córka Michała herbu Topór Ossolińskiego (1716-1788), współwłaściciela Mielca i Anny z Szaniawskich. Jej pierwszym mężem był Ludwik Skarbek, a drugim – Jan (Michał?) Pieniążek. Po śmierci ojca została właścicielką 2/3 miasta Mielca. W 1795 r.? otrzymała jako wiano dobra mieleckie. Mieszkała w Mielcu, w dworze nad Wisłoką. Mimo, że była współwłaścicielką mieleckiego majątku, nie włączała się w awanturniczą politykę męża (Jana) w stosunku do mieszkańców Mielca i jego władz miejskich.

 

PIENIĄŻEK JAN herbu Odrowąż, podkomorzy lwowski. Ok. 1795 r. ożenił się z Anną Ossolińską (córką Michała), właścicielką 2/3 miasta Mielca, folwarku nad Wisłoką i majątku ziemskiego. Jako współwłaściciel Mielca wielokrotnie spierał się z gminą miejską i stosował wobec niej bezprawne metody wymuszania akceptacji jego racji, m.in. w 1819 r. uwięził wójta Brożynowicza. Poprzez własną policję dominialną pobierał opłaty targowe, które wcześniej było dochodami cechów rzemieślniczych. Nękanie mieleckich rzemieślników różnymi opłatami na rzecz dworu spowodowało widoczny regres rzemiosła i miasta. Na przełomie XVIII i XIX w. na terenie „folwarku nad brzegiem” zbudował murowany dworek (jego pozostałości są częścią dzisiejszego pałacyku przy ul. Legionów). Majątek mielecki po rodzicach przejęła córka Karolina, żona Ignacego Suchorzewskiego.

 

PIELGRZYMKI, odwiedzanie miejsc szczególnie czczonych ze względów religijnych ma w Mielcu niemałą tradycję. W 1534 r. Stanisław Mielecki (syn Stanisława) zawędrował do Ziemi Świętej, ale z nieznanych przyczyn zmarł w Jerozolimie. Z pewnością kolejni właściciele Mielca: Mieleccy, Ossolińscy i Morsztynowie – bardzo hojni dla Kościoła katolickiego – niejednokrotnie odwiedzali słynną już w XV w. Jasną Górę. Wśród dowódców bezprzykładnej obrony częstochowskiego klasztoru przed Szwedami w 1655 r. H. Sienkiewicz wymienił w „Potopie” Mieleckiego. W okresie rozbiorów pielgrzymki do Częstochowy, ze względu na granice, były niemal niemożliwe. Coraz bardziej znane stały się natomiast inne miejsca kultu Matki Bożej („łaskami słynące obrazy”), znajdujące się na terenie diecezji tarnowskiej, a odwiedzanymi przez mielczan miejscami stały się: Odporyszów, Zawada koło Dębicy i Tuchów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości najczęstszym miejscem pielgrzymek stała się znów Częstochowa. Wyraźne ożywienie w ruchu pielgrzymkowym nastąpiło po wyborze ks. kard. Karola Wojtyły na papieża. 15 VIII 1983 r. ruszyła I Piesza Pielgrzymka Tarnowska na Jasną Górę i następnie w każdym roku o tej porze szły kolejne pielgrzymki (w 2007 r. – XXV PPT). W latach 80. ruszyły pielgrzymki autokarowe, najczęściej do Lichenia, Kalwarii Zebrzydowskiej, Wadowic i Kalwarii Pacławskiej, a w latach 90. – pielgrzymki autokarowe i busowe do innych miejsc kultu religijnego w Europie, m.in. do Rzymu i Watykanu (m.in. spotkanie z Ojcem św.), Wilna, Medjugorie, Asyżu, Lourdes, La Salette, Mariazell, Fatimy, Ejzedel, Beauraing i Banneux oraz do Ziemi Świętej.

 

„PIERWSZA MIŁOŚĆ”, rzeźba plenerowa art. rzeźbiarza Bronisława Kubicy z Warszawy, wykonana z masy betonowej w czasie I Ogólnopolskich Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec-1969”. Jest ustawiona w centrum parku pomiędzy ulicami S. Staszica i S. Sękowskiego. Kompozycja symbolizuje silną więź dwóch osób, łagodnie pochylających się ku sobie.

 

PIESZA PIELGRZYMKA TARNOWSKA NA JASNĄ GÓRĘ W CZĘSTOCHOWIE została zainicjowana przez ks. Tadeusza Wiatra, proboszcza parafii w Łączkach Brzeskich (dekanat Mielec – Południe). Po uzyskaniu akceptacji władz diecezjalnych ks. T. Wiater doprowadził w 1982 r. do zorganizowania pierwszej grupy pielgrzymów z diecezji tarnowskiej i 4 VIII grupa ta wyruszyła z Pielgrzymką Rzeszowską. W dniach 17-25 VIII 1983 r. już samodzielnie wędrowała na Jasną Górę jako I Piesza Pielgrzymka Tarnowska trasą: Tarnów–Szczepanów-Grobla-Zielenice-Miechów-Tczyca-Pradła-Niegowa-Janów-Częstochowa. Znaczną jej część stanowili wierni z Mielca - dwie grupy nr 8: „Bł. Szymona” i „Bł. Rafała”. Przesłanie I pielgrzymki brzmiało: „Niesiemy pomoc Ojcu Św. i Ojczyźnie”. W 1984 r. powstała trzecia mielecka grupa – „Św. Wojciecha”. W związku z powiększeniem się ilości uczestników pielgrzymki mieleckie grupy otrzymały w 1984 r. numery: 13, 14 i 15, a w 1985 – 16, 17 i 18, i tak już pozostało do dziś W 1985 r. zmieniono nieco trasę, a w następnych latach także wprowadzano zmiany. W jubileuszowym 1986 r. (200-lecie diecezji tarnowskiej) do Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej pielgrzymowało z diecezji około 14 tysięcy wiernych, w tym: 130 księży, 61 sióstr zakonnych i 106 kleryków. Do 2007 r. zorganizowano dwadzieścia pięć Pieszych Pielgrzymek Tarnowskich na Jasną Górę. Do 2015 r. zorganizowano 33 Piesze Pielgrzymki Tarnowskie na Jasną Górę w Częstochowie. Mielczanie szli tradycyjnie w trzech grupach: nr 16 (św. Szymon), nr 17 (św. Rafał) i nr 18 (św. Wojciech).

 

  • Edward Pietras

    Edward Pietras

PIETRAS EDWARD, urodzony 7 XII 1933 r. w Przebendowie koło Wadowic Górnych, powiat mielecki, syn Franciszka i Bronisławy z domu Szady. W 1944 r., kiedy zbliżał się front, został wraz z wieloma innymi mieszkańcami Przebendowa i okolicznych wsi przewieziony do lagru w Breslau (później Wrocław). W styczniu 1945 r. przetransportowano więźniów do miejscowości Plannitz koło Zwickau i tam obóz został wyzwolony przez wojska amerykańskie. Po powrocie do rodzinnej miejscowości E. Pietras podjął naukę i w 1951 r. ukończył Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu oraz zdał maturę. W 1951 r. ukończył Państwowy Kurs Nauczycielski i otrzymał dyplom nauczyciela szkół ogólnokształcących stopnia podstawowego. W latach 1951-1953 pracował w WSK Mielec, a w latach 1953-1955 odbył zasadniczą służbę wojskową. W 1956 r. został zatrudniony w Powiatowej Komendzie Straży Pożarnych w Mielcu  i do 1964 r. pracował na stanowiskach podoficerskich. Po ukończeniu w 1964 r. Szkoły Oficerów Pożarnictwa w Warszawie powierzano mu różne funkcje oficerskie. W 1972 r. został mianowany zastępcą komendanta powiatowego Straży Pożarnych i funkcję tę pełnił do przejścia na emeryturę w lipcu 1992 r. W 1977 r. ukończył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów Pożarnictwa w Warszawie. Posiadał stopień majora (młodszego brygadiera). Poza pracą zawodową udzielał się społecznie w Ochotniczych Strażach Pożarnych, m.in. w Zarządzie Powiatowym Związku OSP Mielec, Zarządzie Gminnym Związku OSP Gminy Mielec i Zarządzie OSP w Mielcu. Uczestniczył w organizowaniu Izby Pamięci w zabytkowym budynku OSP przy ul. J. Kilińskiego. Długoletnią pracą zawodową i społeczną w pożarnictwie przyczynił się do rozwoju różnych form ochrony przeciwpożarowej na ziemi mieleckiej. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym i Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa, Honorową Odznaką „Zasłużony Funkcjonariusz Pożarnictwa”, Brązową Odznaką „Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego” i Złotym Znakiem Związku (OSP).

 

PIETRAS EDWARD, urodzony 9 VIII 1946 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Franciszka i Stefanii z domu Midura. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze, którą zdał w 1965 r., pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Dulczy Małej (IX-XII 1965 r.) i Państwowym Zakładzie Wychowawczym w Smoczce koło Mielca (I-IX 1966 r.). W 1966 r. rozpoczął studia pedagogiczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1971 r. uzyskał tytuł magistra pedagogiki. Po studiach został zatrudniony w Urzędzie Miasta Krakowa na stanowisku referenta do spraw preorientacji zawodowej, ale jeszcze w tym samym roku przeszedł do pracy w spółdzielczości mleczarskiej. W latach 1971-1978 był inspektorem, a następnie naczelnikiem wydziału Centralnego Związku Spółdzielni Mleczarskich w Warszawie – Okręgowy Oddział w Krakowie. W tym czasie ukończył studia podyplomowe na Wydziale Ekonomii Produkcji Akademii Ekonomicznej w Krakowie (1977 r.). Od 1979 r. do 1997 r. pracował w Zakładzie Obrotu Towarowego (spółdzielczości mleczarskiej) w Krakowie, Mleczarskiej Spółdzielni Pracy „Widok” i Krakowskiej Spółdzielni Mleczarskiej jako zastępca dyrektora zakładu, wiceprezes i prezes zarządu. W 1997 r. przeszedł do Korporacji Gospodarczej Efekt SA (spółka giełdowa) i pełnił funkcje: prezesa zarządu Agro-Efekt SA (podmiot zależny), członka zarządu Korporacji Gospodarczej SA i prezesa zarządu Efekt – Hotele Sp. z o.o. – spółki powołanej do utworzenia i prowadzenia pierwszego w Krakowie Hotelu  sieci Holiday Inn Express). W czerwcu 2012 r. przeszedł na emeryturę, a od lipca 2012 r. został członkiem Rady Nadzorczej Lider Hotel  Sp. z o.o., prowadzącej  Hotel Best Western Premier w Krakowie (podmiot zależny od KG Efekt). Poza pracą zawodową, w okresie akademickim i przez kilka lat po studiach, był społecznym kuratorem Sądu dla Nieletnich w Krakowie. Aktualnie, jako emeryt, zajmuje się zarządzaniem nieruchomościami. Wyróżniony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa” oraz odznakami resortowymi.

 

  • Teresa Pietras

    Teresa Pietras

PIETRAS TERESA (z domu ACHTYL), urodzona 19 XI 1945 r. we Lwowie (aktualnie Ukraina), córka Stanisława i Emilii z domu Achtyl. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1964 r. Pracę nauczycielską rozpoczęła w Szkole Podstawowej w Woli Wadowskiej od roku szkolnego 1964/1965. W 1967 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: matematyka z fizyką). Od 1 IX 1975 r. pracowała w Zbiorczej Szkole Gminnej w Wadowicach Górnych. 15 XII 1980 r. otrzymała stanowisko służbowe nauczyciela dyplomowanego. Równocześnie studiowała matematykę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1979 r. uzyskała tytuł magistra. 1 V 1981 r. powierzono jej funkcję zastępcy gminnego dyrektora szkół w Wadowicach Górnych. Z dniem 1 VII 1984 r. została oddelegowana do pracy w Urzędzie Gminy w Wadowicach Górnych na stanowisko zastępcy inspektora oświaty i wychowania, a ponadto uczyła w wymiarze 1/2 etatu w Szkole Podstawowej w Wadowicach Górnych. 1 IX 1988 r. awansowano ją na funkcję inspektora oświaty i wychowania Urzędu Gminy w Wadowicach Górnych. Od 1 IX 1991 r. powróciła do Szkoły Podstawowej w Wadowicach Górnych i pracowała jako nauczycielka matematyki do emerytury (31 VIII 1999 r.). Angażowała się w działalność na rzecz środowiska. Jako działaczka spółdzielcza wspierała spółdzielczość uczniowską. Była też aktywnym członkiem Gminnego Oddziału TPD. W latach 1992-1998 pełniła funkcję prezesa Zarządu Oddziału ZNP w Wadowicach Górnych. W 1999 r. została wybrana radną Gminy Wadowice Górne, a następnie przewodniczącą Rady w kadencji 1999-2003. Od 2002 r. jest przewodniczącą Komisji Egzaminacyjnej na stopień nauczyciela mianowanego w Wadowicach Górnych. Pełniąc odpowiedzialne funkcje gminne, przyczyniła się do rozwoju bazy lokalowej szkół i budowy obiektów gimnazjum w Wadowicach Górnych. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP i Odznaką Zasłużonego Działacza Ruchu Spółdzielczego.

 

PIETRAS STANISŁAW, urodzony 26 VIII 1935 r. w Jamach, powiat mielecki, syn Jana i Apolonii z domu Siembab. Do WSK Mielec został przyjęty w 1958 r. i pracował na stanowisku technika obliczeniowego. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (zakres: mechanika, specjalność: samochody i ciągniki) i w 1969 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Na początku 1973 r. został zastępcą kierownika Wydziału 57, a pół roku później powierzono mu funkcję kierownika Wydziału 57. Od 1975 r. pełnił funkcję głównego specjalisty ds. produkcji lotniczej. Wyróżniono go wówczas za osiągnięcia techniczne w zakresie lotnictwa w ramach działalności komisji WAGRAR (1978). W 1980 r. przeszedł na stanowisko kierownika Działu Serwisowo-Reklamacyjnego, a od 1 III 1982 r. do 31 X 1982 r. był kierownikiem Oddziału w Zakładzie Usług Agrolotniczych w Mielcu. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP.

 

  • Zdzisław Pietras

    Zdzisław Pietras

PIETRAS ZDZISŁAW, urodzony 4 IV 1937 r. w Witkowicach, pow. tarnobrzeski, syn Józefa i Ewy z domu Bierut. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1955 r. W latach 1955-1969 z nakazu pracował jako nauczyciel matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej w Dolicach, pow. pyrzycki, woj. szczecińskie, a w latach 1969-1970 był nauczycielem matematyki w Liceum Ogólnokształcącym w Pyrzycach. Równocześnie studiował i ukończył: II Studium Nauczycielskie w Szczecinie (kierunek: matematyka) w 1961 r. i Wydział Matematyczno-Fizyczno-Chemiczny Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu w 1969 r. z tytułem magistra matematyki. Jego uczniowie uczestniczyli z powodzeniem w konkursach przedmiotowych. Angażował się też w inne formy działalności edukacyjnej i społecznej. Był m.in.: nauczycielem w szkołach wieczorowych dla dorosłych (likwidacja analfabetyzmu), instruktorem metodycznym w zakresie matematyki, instruktorem kółka fotograficznego, wiceprezesem ds. szkoleniowych Zarządu Oddziału Powiatowego ZNP w Pyrzycach i wykładowcą Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i członkiem Rady Nadzorczej GS „Samopomoc Chłopska” w Dolicach. Uczestniczył też w zakładaniu i prowadzeniu Szkół Przysposobienia Rolniczego (SPR) na terenie pow. pyrzyckiego. W 1970 r. przeniósł się w rodzinne strony i powierzono mu stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w Przecławiu, a w 1973 r. – funkcję gminnego dyrektora szkół w Przecławiu i pełnił ją do 1977 r. W 1977 r. został dyrektorem Szkoły Podstawowej w Wojsławiu koło Mielca, przemianowanej w 1985 r. na Szkołę Podstawową nr 10 w związku z przyłączeniem Wojsławia do Mielca. W 1980 r. ukończył kurs dla kadry kierowniczej, organizowany przez IKNiBO w Rzeszowie. W latach 1987-1991 prowadził szkolne schronisko młodzieżowe, czynne w wojsławskiej szkole w czasie wakacji. Był wykładowcą TWP. Wielokrotnie uczestniczył w pracach komisji wyborczych. W 1988 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi.

 

  • Marian Pietruszka

    Marian Pietruszka

PIETRUSZKA MARIAN, urodzony 6 III 1938 r. w Mielcu, syn Władysława i Karoliny z domu Korpanty. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1956 r. Ukończył też Wydział Zaoczny Technikum Mechanicznego w Mielcu (1971). W latach 1956 - 1994 pracował w WSK Mielec m.in. jako ślusarz, monter płatowców, technolog, specjalista technolog, specjalista konstruktor i mistrz. W 1994 r. przeszedł na emeryturę. Od lat 70. jego życiową pasją stała się korzenioplastyka, dziedzina plastyki niezwykle rzadko uprawiana w Polsce. Początkowo wykonywał z korzeni przedmioty użytkowe, a następnie podejmował inne tematy, m.in. sakralne. W 1982 r. prace te wystawił w Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu. Także w 1982 r. został członkiem Klubu Środowisk Twórczych TMZM i uczestniczył w pierwszej zbiorowej wystawie Klubu w 1983 r. w Domu Rzemiosła w Mielcu. Od połowy lat 80. uprawiał malarstwo olejne, a najczęstszymi tematami były pejzaże i martwa natura. Regularnie uczestniczył w wystawach zbiorowych KŚT i indywidualnych oraz brał udział w konkursach i plenerach. Swoje prace wystawiał około 130 razy, najczęściej w Mielcu, ale także m.in. w Rzeszowie, Krakowie, Zakopanem, Sędziszowie Małopolskim i Kolbuszowej. Uzyskał m.in. III nagrodę w konkursie „Pan Tadeusz i inni” WDK w Rzeszowie (1988) i nagrodę w konkursie rzeźby i malarstwa w Mielcu (1986) oraz szereg wyróżnień, m.in w I (1992), II (1994) i IV (1998) w Biennale Rzeźby Amatorskiej im. Antoniego Rząsy w WDK Rzeszów, w Konkursie „Ptaki, ptaszki, ptaszyska”, organizowanym przez warszawską Fundację „Cepelia – Polska Sztuka i Rękodzieło” w Krakowie (1997) oraz w Konkursie i VIII Wystawie Malarstwa Nieprofesjonalnego w Rzeszowie (2005). Wyróżniony m.in. Odznaką „Za Zasługi dla Łowiectwa”, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką „Zasłużony dla Kultury Narodowej” oraz Honorową Nagrodę Albertusa.

 

  • Stanisław Pietryka

    Stanisław Pietryka

PIETRYKA STANISŁAW PIOTR, urodzony 17 VII 1912 r. w miejscowości Ljubuszki (Jugosławia), syn Teofila i Marii z domu Halama. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1931 r. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach służył w 19. pułku ułanów na Wołyniu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Uniknął niewoli i w czasie okupacji hitlerowskiej należał do ZWZ-AK w Okręgu Lwowskim, m.in. pełnił funkcję łącznika pomiędzy tymże Okręgiem i oddziałem Władysława Jasińskiego „Jędrusia” – kolegi z mieleckiego gimnazjum. Po wojnie powrócił do Mielca i objął kierownictwo młyna i tartaku przy ul. Legionów. Zakład ten należał do wyróżniających się w regionie mieleckim. Na początku lat 50. młyn upaństwowiono i przekazano Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. (Tartak pozostawiono S. Pietryce.) Po kilku latach chciano zwrócić młyn, ale nękany różnymi kłopotami związanymi z prywatną działalnością – odmówił przyjęcia. Angażował się do działalności społecznej związanej z rozwojem rzemiosła w Mielcu i regionie, m.in. w latach 1973-1977 był członkiem Zarządu Cechu Rzemiosł Różnych. Zmarł 24 IV 1986 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jan Pietrykowski

    Jan Pietrykowski

PIETRYKOWSKI JAN, urodzony 25 VI 1908 r. w Kcyni, pow. Szubin, syn Franciszka i Anastazji ze Stefańskich. Absolwent Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy, maturę zdał w 1926 r. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego ukończył w 1932 r., uzyskując dyplom lekarza medycyny. W czasie studiów działał w patriotycznej Organizacji Młodzieży Studenckiej „MAGNA POLONIA”, a także był członkiem uniwersyteckiej załogi wioślarskiej oraz zawodnikiem piłkarskich klubów sportowych w Poznaniu i „Polonii” Bydgoszcz. W tym okresie odbył też służbę wojskową w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Od 1932 r. pracował w Klinice Otolaryngologicznej Uniwersytetu Poznańskiego jako asystent i starszy asystent, pod kierunkiem słynnego prof. dr. med. A. Laskiewicza. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako lekarz (w stopniu podporucznika) w 55 pułku piechoty w Inowrocławiu Armii „Poznań”, na froncie pomorskim, w walkach o Poznań, pod Sochaczewem i w obronie Warszawy. Po poddaniu Warszawy i demobilizacji powrócił do Poznania i pracował w Ubezpieczalni Społecznej. Pod koniec 1939 r. został wysiedlony z Poznania i zamieszkał w Warszawie, skąd w kwietniu 1940 r. został skierowany przez niemieckie władze okupacyjne do pracy w Flugzeugwerk Mielec. Jako jedyny polski lekarz w fabryce przez 4 lata okupacyjne leczył przy pomocy prymitywnych środków medycznych i w bardzo trudnych warunkach. Dzięki odwadze i dobrej znajomości języka niemieckiego pomógł w trudnych sytuacjach wielu osobom, a zwłaszcza członkom ruchu oporu, m.in. udzielał pomocy medycznej rannym partyzantom i wypisywał zwolnienia lekarskie uczestnikom akcji zbrojnych. Po wojnie pozostał w Mielcu i był jednym z organizatorów zakładowej służby zdrowia. Założył punkt sanitarny, a następnie ambulatorium zakładowe i rozwinął jego działalność. Zorganizował też Koło PCK przy WSK i przez 20 lat był jego przewodniczącym. Inspirował powstawanie drużyn sanitarnych, które propagowały oświatę sanitarną w powiecie mieleckim. W 1952 r. został kierownikiem Przychodni Lekarskiej na Osiedlu WSK (później przy ul. M. Curie-Skłodowskiej) i w jej ramach zorganizował pierwszą poradnię otolaryngologiczną. Po zakończeniu pracy w ambulatorium WSK został zatrudniony jako asystent w Oddziale Chirurgicznym Szpitala Powiatowego w Mielcu. Tu doprowadził do wydzielenia tzw. łóżek otolaryngologicznych i wykonywał w szpitalu najpilniejsze operacje otolaryngologiczne. Był pierwszym lekarzem klubowym FKS „Stal” Mielec oraz kierownikiem Przychodni Sportowo-Lekarskiej w Mielcu, a dzięki zaangażowanej i fachowej pomocy medycznej przyczynił się do wielu sukcesów mieleckich sportowców. Przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego Koła Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Mielcu. Ponadto w latach 50. był wykładowcą przedmiotów medycznych w Ośrodku Szkoleniowym PCK, a w latach 70. w Liceum Medycznym w Mielcu. W 1978 r. przeszedł na emeryturę, ale nadal pracował w niepełnym wymiarze godzin w lecznictwie otwartym ZOZ w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, Honorowymi Odznakami II i III stopnia PCK i Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1979). Zmarł 25 V 1980 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

PIETRZAK BOGDAN, urodzony 10 VII 1958 r. w Mielcu, syn Jerzego i Józefy z domu Cabaj. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. Studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej w Warszawie ukończył w 1983 r. z tytułem magistra inżyniera telekomunikacji. Pracę zawodową rozpoczął w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec” jako specjalista kontroli jakości, a następnie mechanik lotniczy. Od XII 1991 r. do II 1993 r. pracował jako specjalista w Agencji Rozwoju Regionalnego „MARR” SA w Mielcu i wniósł znaczny wkład w tworzenie Agencji i Inkubatora Przedsiębiorczości. Od tego czasu konsekwentnie angażuje się w przedsięwzięcia i projekty mające na celu wspieranie rozwoju prywatnej przedsiębiorczości w nowej rzeczywistości rynkowej w Polsce po przemianach ustrojowych po 1989 r. W latach 1993-1996 pełnił funkcję dyrektora Centrum Wspierania Biznesu w Mielcu. W grudniu 1996 r. przeniósł się do Warszawy i pracował w firmach: Volunteers in Overseas Cooperative Assistance (VOCA) w Warszawie (koordynator Ośrodków Wspierania Biznesu, 1996-1999), Agricultural Cooperative Development International (ACDI) w Warszawie (koordynator Ośrodków Wspierania Biznesu, 1999-2000), Danish Technological Institute w Warszawie (kierownik projektu, 1999-2001), BC Berlin-Consult GmbH (kierownik projektu, 2000-2001), Firma 2000 Sp. z o.o. (współwłaściciel i kierownik wielu projektów, 1999-2007). Od 2008 r. pracuje jako starszy konsultant w firmie Policy& Action Group Uniconsult Sp. z o.o. w Warszawie. Ponadto od 2001 r. prowadzi własną jednoosobową działalność gospodarczą BP Partners i w jej ramach m.in. prowadzi w języku angielskim zajęcia ze studentami Politechniki Warszawskiej (z różnych krajów) w zakresie zakładania i prowadzenia działalności gospodarczej. Angażuje się w różne akcje społeczne, m.in. jako ochotnik-tłumacz pomagał organizatorom Mistrzostw Europy w Biathlonie w Dusznikach Zdroju w styczniu 2017 r. Utrzymuje kontakty z Mielcem. 

 

 

  • Jerzy Pietrzak

    Jerzy Pietrzak

PIETRZAK JERZY LUCJAN, urodzony 29 X 1931 r. w Warszawie, syn Władysława i Eugenii z Czechowskich. W latach 1943-1948 wychowywał się w Domu Dziecka w Częstochowie (prowadzonym przez Braci Szkolnych) i tam ukończył gimnazjum z małą maturą. (Ojciec został aresztowany przez gestapo 12 I 1941 r. za działalność konspiracyjną. Więziono go „na Pawiaku”, a następnie wywieziono do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i tam zamordowano 2 VIII 1941 r.) W 1952 r. ukończył Liceum Lotnicze w Warszawie i otrzymał dyplom technika lotniczego. Uczył się latać w Szkole Szybowcowej w Fordonie koło Bydgoszczy (1951) i w Centrum Wyszkolenia Lotniczego we Wrocławiu (1952).  Po maturze otrzymał nakaz pracy w WSK Mielec i został zatrudniony jako kontroler techniczny. Równocześnie kontynuował szkolenie lotnicze w Aeroklubie Mieleckim, uzyskując uprawnienia do latania zawodowego. W 1961 r. podjął pracę jako pilot zawodowy w mieleckiej WSK. W 1967 r. ukończył studia na Politechnice Krakowskiej i otrzymał dyplom inżyniera mechanika. Od 1971 r., po zdobyciu uprawnień, przeszedł na stanowisko pilota doświadczalnego. Po przejściu na emeryturę w 1991 r. latał w Zakładzie Usług Agrolotniczych (ZUA). Ogółem na 25 typach samolotów wykonał 14708 lotów w czasie 8728 godzin. Podczas pracy w WSK oblatał 726 wyprodukowanych samolotów i wykonał 2771 godzin próbnych lotów doświadczalnych. Brał udział w próbach na samolotach: An-2, M-18, An-28, M-20 „Mewa”, M-15, M-21, M-24. Około 1400 razy przebazowywał mieleckie samoloty do odbiorców zagranicznych w Bułgarii, Jugosławii, Niemczech, Turcji i ZSRR oraz na Węgrzech, a także wykonywał obloty w Nikaragui i Wietnamie. W lotach agro przebywał w powietrzu 1583 godziny, a w lotach przeciwpożarowych – 314 godzin. Brał udział w wielu kontraktach zagranicznych: *1967-1968: Egipt, Sudan – opryski bawełny na An-2; *1969-1970: Sudan – opryski bawełny na An-2; *1974-1975: Nigeria – loty geofizyczne na An-2; *1975-1976: Nigeria, Czad – loty geofizyczne na An-2; *1979: NRD – loty agro na M-15; *1984: NRD – loty agro na M-18; *1995: Kenia – loty akwizacyjne na An-28. Na 12 typach szybowców wykonał 585 lotów w czasie 345 godzin. Posiada Srebrną Odznakę Szybowcową oraz dwa diamenty. Po przejściu na emeryturę pełni funkcję skarbnika Klubu Pilotów Doświadczalnych i jest współorganizatorem corocznych zjazdów klubowych. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Medalem „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie” (z małżonką Józefą z domu Cabaj).

 

PIETRZAK JAN, urodzony 17 V 1877 r. w Jankowie koło Ostrowa Wielkopolskiego, w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły ludowej w Jankowie pracował w Niemczech. Wstąpił do Zjednoczenia Zawodowego Polskiego (ZZP) i wkrótce stał się jego czołowym działaczem, przewodnicząc Związkowi Metalowców (w ramach ZZP). W latach 1915-1918 uczestniczył w I wojnie światowej jako żołnierz armii niemieckiej na frontach wschodnim i zachodnim. W 1920 r. pracował w Polskiej Komisji Plebiscytowej na Górnym Śląsku i walczył w III powstaniu śląskim. W latach 1921-1939 był członkiem Rady Głównej ZZP, a w latach 1926-1939 pełnił funkcję prezesa Związku Metalowców ZZP. Był też działaczem politycznym, wiążąc się najpierw z NPR, a następnie z obozem piłsudczykowskim. W 1928 r. został wybrany posłem z listy Narodowego Chrześcijańskiego Zjednoczenia, ale zrzekł się mandatu. W latach 30. wybierano go do śląskiej rady wojewódzkiej oraz był radnym Rady Miejskiej w Chorzowie. W latach 1935-1939 dwukrotnie został wybrany posłem i pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Pracy. Od 1937 r. był wiceprezesem śląskiej Rady Okręgowej OZN. Po najeździe Niemiec hitlerowskich na Polskę, zagrożony aresztowaniem przez Niemców, uciekł do Mielca, gdzie zapewniono mu schronienie. Zmarł 17 IX 1940 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PIETRZYKOWSKI KONSTANTY, inżynier powiatowy w Mielcu. Był m.in. projektantem budynku szkolnego przy kościele św. Mateusza i kierownikiem jego budowy w latach 1872-1873.

 

  • Krystyna Piękoś

    Krystyna Piękoś

PIĘKOŚ KRYSTYNA (z domu ŚMIAŁOWSKA), urodzona 12 V 1906 r. w Żołyni, pow. łańcucki, córka Eugeniusza i Marii z Kolasińskich. Ukończyła Seminarium Nauczycielskie Żeńskie w Mielcu maturą w 1925 r. Pracowała jako nauczycielka w szkołach w Krzemienicy, Rożniatach, Rzędzianowicach i Trześni. Po złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego 8 XI 1927 r. w Tarnowie otrzymała patent na nauczyciela szkół powszechnych, a następnie została zaangażowana do pracy w Szkole Powszechnej w Radomyślu Wielkim. Tam zastał ją wybuch II wojny światowej. 1 VII 1940 r. została zwolniona z pracy przez niemieckie władze okupacyjne i do 1 V 1945 r. zajmowała się domem. Po II wojnie światowej uczyła w mieleckich szkołach podstawowych, najdłużej w Szkole Podstawowej nr 4 im. Janusza Korczaka. Ponadto przez wiele lat pracowała społecznie w Polskim Czerwonym Krzyżu oraz była kuratorem społecznym dla nieletnich. 1 IX 1972 r. przeszła na emeryturę. Odtąd jako działacz Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Mielcu poświęcała dużo czasu osobom potrzebującym pomocy. W szczególny sposób pomagała dzieciom ociemniałym, m.in. wielokrotnie wysyłając datki (z własnej emerytury) do Szkoły Specjalnej dla Dzieci Ociemniałych w Laskach koło Warszawy. Działała także w Komitecie Osiedlowym J. Kilińskiego, Lidze Kobiet i ZNP.  Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Odznaką Honorową PCK, Złotą Odznaką Honorową ZERiJ i Złotą Odznaką ZNP oraz medalami: „Zasłużonej Matce”, „Zasłużony Opiekun Społeczny” i „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie”. W 1980 r. została wpisana do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. Zmarła 2 VIII 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PIGUŁA ALEKSANDRA, urodzona 12 VIII 1968 r. w Mielcu, córka Zbigniewa i Marii z domu Paluch. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1987 r. Ukończyła też dwa wydziały Medycznego Studium Zawodowego w Mielcu – Higieny Stomatologicznej (1988) i Dietetyk (2002). Od 1988 r. pracowała w szkołach i przychodniach stomatologicznych na stanowisku higienistki stomatologicznej. Zajmuje się twórczością poetycką. Wydała 5 tomików poezji: Kropla (2012), Dłonie (2013), Skrzydła (2014), Karuzela (2015) i Strofy na … (2016). Przygotowuje do druku tomik Karuzela w wersji polsko-angielskiej. Jej utwory drukowano m.in. w publikacjach: Almanach Grupy Literackiej Słowo i Artefakty Mielecki Rocznik Literacki 2012-2014 oraz miesięcznikach: „Poezja dzisiaj” (nr 107 z 2014 r., nr 117 z 2016 r.) i „Nasz Dom Rzeszów”. Jest autorką tekstów piosenek do muzyki Alka Berkowicza i Jana Robaka. Jest członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Pełni funkcję członka Sądu Koleżeńskiego w kadencji 2015-2018 oraz należy do grupy redagującej Kronikę TMZM. 

 

  • Maria Pikor

    Maria Pikor

PIKOR MARIA LESŁAWA (z domu ŚWIĄDER), urodzona 3 X 1951 r. w Mielcu, córka Bronisława i Stanisławy z domu Działo. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdała w 1970 r. W latach 1971–1973 pracowała w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1973 r. przeszła do Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu i pełniła funkcję kierownika Ośrodka Opieki Społecznej. W 1978 r. ukończyła Medyczne Studium Zawodowe Wydział Pracowników Socjalnych w Krakowie. Po utworzeniu Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Mielcu w 1990 r. została jego pracownikiem, a w 1994 r. powierzono jej kierownictwo Lokalnego Domu Pomocy Społecznej w Mielcu przy ul. T. Kościuszki. W 1999 r. uzyskała w Lublinie specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej i tytuł organizatora pomocy społecznej. W związku z wybudowaniem nowoczesnego Domu Pomocy Społecznej i likwidacją LDPS, w 2001 r. została zatrudniona w DPS na stanowisku kierownika Działu Opiekuńczo-Terapeutycznego. Ponadto od 2001 r. jest nauczycielem zawodu w Zespole Szkół Medycznych w Mielcu. W 2004 r. ukończyła Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęca działalności społecznej, m.in. w Społecznym Komitecie Przeciwalkoholowym, Polskim Komitecie Pomocy Społecznej i Towarzystwie Pomocy im. Bł. Brata Alberta. Była współorganizatorem szeregu placówek opieki społecznej w Mielcu, m.in.: Schroniska im. Brata Alberta, Lokalnego Domu Pomocy Społecznej, Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego, kuchni „Caritas” i Domu Dziennego Pobytu. Wyróżniona m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Honorową Odznaką „Za Zasługi w Ruchu Przeciwalkoholowym”, Honorową Odznaką NFOZ i Honorowa Złotą Odznaką PKPS. W 2008 r. przeszła na emeryturę. 

 

  • Mieczysław Pikor

    Mieczysław Pikor

PIKOR MIECZYSŁAW BOLESŁAW, urodzony 20 V 1950 r. w Trzebusce koło Sokołowa Małopolskiego, syn Wojciecha i Anieli z domu Marciniak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Rudniku nad Sanem, maturę zdał w 1967 r. W latach szkolnych grał w piłkę nożną w Sokołowiance Sokołów Małopolski. W latach 1967-1970 pracował w WSK Rzeszów jako technik oprzyrządowania oraz startował w Stali Rzeszów. W 1970 r. przeniósł się do Mielca i został zatrudniony w WSK. Pracował m.in. w Działach: Handlowym, Lotniczym i d/s Wojskowych. Znacznie wzmocnił zespół lekkoatletyczny Stali Mielec, regularnie skacząc powyżej 2,00 m i zwyciężając w kilku zawodach krajowych. W 1971 r. został powołany do reprezentacji Polski i startował w meczach z Wielką Brytanią i Szkocją. Brał też udział w zawodach międzynarodowych związanych z kolarskim „Wyścigiem Pokoju”. Należał do kadry olimpijskiej. 17 VI 1973 r. na zawodach w Mielcu ustanowił rekord życiowy 2,11 m, będący rekordem okręgu rzeszowskiego. Rozwój kariery przerywały kontuzje, ale mimo to startował do 1984 r. W 1980 r. ukończył Studium Pedagogiczne w Rzeszowie. Pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 i nr 7 w Mielcu, a aktualnie pracuje w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Jest także trenerem w LKS Mielec. Pełnił szereg funkcji społecznych, m.in.: członka Komisji Rewizyjnej Stali Mielec, wiceprezesa POZPR w Rzeszowie, członka Komisji Rewizyjnej LKS Mielec. Obecnie jest członkiem Zarządu LKS Mielec. W 1997 r. był kierownikiem i opiekunem na zgrupowaniach dzieci powodzian z terenów powiatu mieleckiego w Szkole Podstawowej nr 7 Mielcu i kolonii dla powodzian w Bystrem. Wyróżniony m.in. Brązową Odznaką PZLA i Złotą Odznaką WFS oraz odznakami klubowymi Stali Mielec i Stali Rzeszów.

 

  • Ryszard Pikus

    Ryszard Pikus

PIKUS RYSZARD SZYMON, urodzony 3 IX 1929 r. w Warszawie, syn Bolesława i Romany z domu Fesser. W czasie okupacji hitlerowskiej uczył się na tajnych kompletach prowadzonych przy nauczycieli Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Władysława IV w Warszawie (od 1942 r.). Był też członkiem Szarych Szeregów – pionu dla najmłodszych „Zawisza” i posiadał pseudonim „Kruk” w okresie od I 1943 r. (przyrzeczenie) do 1 VIII 1944 r. W powstaniu warszawskim nie brał udziału, ponieważ mieszkał na Pradze, oddzielonej Wisłą od walczącej lewobrzeżnej Warszawy. W 1947 r. ukończył gimnazjum, a następnie uczęszczał do Państwowego Liceum Mechaniczno-Lotniczego w Warszawie. Maturę zdał w 1950 r., uzyskując tytuł technika lotniczego. Z nakazu pracy 31 VII 1950 r. został zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku konstruktora i potem starszego konstruktora w Biurze Konstrukcyjnym, a następnie na Wydziale 01 (Płytowo-Szablonowy) pełnił funkcje: kierownika sekcji, zastępcy kierownika Wydziału (od 1962 r.) i kierownika Wydziału (od 1966 r.). Po utworzeniu OBR (1969) został kierownikiem Wydziału 17 (Płytowo-Szablonowy). Znacząco przyczynił się do uruchomienia i wykonawstwa prototypów i montażu produkcji seryjnej elewacji aluminiowych gmachu RWPG w Moskwie. Miał też duży wkład w uruchamianie wyrobów lotniczych, samochodów chłodni i wózków „Melex”. Należał do SIMP. Był tłumaczem tekstów technicznych z języka rosyjskiego. Opracował projekty i nadzorował wykonanie pracowni chemicznych w II i I LO w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Na tzw. wcześniejszą emeryturę przeszedł 1 I 1983 r. Od 1986 r. do 1990 r. pracował w niepełnym wymiarze godzin na Wydziale Budownictwa Mieszkaniowego WSK Mielec. Od 2004 r. należy do Stowarzyszenia Szarych Szeregów Oddział Kraków Samodzielny Krąg Mielec. Zmarł 14 IV 2015 r.

 

  • Stefan Pilicz

    Stefan Pilicz

PILICZ STEFAN MICHAŁ, urodzony 26 VIII 1920 r. w Sobowie, powiat tarnobrzeski, syn Stefana i Michaliny z domu Dul. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1938 r. W 1939 r. ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 6 Dywizji Piechoty w Krakowie i w stopniu plutonowego podchorążego odbył praktykę w kilku jednostkach, m.in. w 16 pułku piechoty w Tarnowie. Jako zastępca dowódcy plutonu uczestniczył w pierwszych dniach kampanii wrześniowej 1939 r. w walkach pod Pszczyną i Ćwiklicami. Po okrążeniu przez Niemców – na rozkaz dowódcy jednostka rozproszyła się i żołnierze przebijali się indywidualnie. Powrócił w rodzinne strony i w czasie okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckich firmach w Mielcu i Rudniku. Jesienią 1944 r. został powołany do tworzącej się w Rzeszowie 2 Armii Wojska Polskiego i szkolił żołnierzy w 2 zapasowym pułku piechoty. 15 I 1945 r. został przydzielony do 25 pułku piechoty w Rzeszowie i skierowany na front. Uczestniczył w całym szlaku bojowym 2. Armii, m.in. w walkach nad Nysą Łużycką i Sprewą oraz pod Budziszynem, a szlak bojowy zakończył pod Pragą. Po wojnie studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i w 1951 r. uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego. Od 1948 r. pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w II Gimnazjum i Liceum we Wrocławiu. W 1950 r. podjął dodatkowo pracę we wrocławskim PAFAWAG-u, a w 1951 r. pracował w szkołach średnich w Otwocku. Od 1952 r. został zatrudniony na Politechnice Warszawskiej jako wykładowca Studium Wychowania Fizycznego, a od 1954 r. pełnił funkcję kierownika tegoż Studium. W 1960 r. przeszedł do pracy naukowej w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie i przez pewien okres był kierownikiem jednej z pracowni, a następnie zakładu. W 1963 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Rozwój fizyczny i sprawność fizyczna studentów Politechniki Wrocławskiej. Od 1973 r. pracował w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pełnił m.in. funkcje: wicedyrektora ds. naukowych (1973-1981) i dyrektora Instytutu Wychowania Fizycznego i Rekreacji Ruchowej AWF Warszawa (1981-1987) oraz kierownika Punktu Konsultacyjnego AWF w Mielcu (1973-1977, miał duży udział w jego utworzeniu), prorektora ds. dydaktyczno-wychowawczych AWF (1984-1987) i prorektora ds. nauki AWF (1987-1990). W międzyczasie uzyskał habilitację (rozprawa Wychowanie fizyczne młodzieży akademickiej, 1980) i tytuł profesora nadzwyczajnego (1989). Był kierownikiem wielu badań naukowych związanych z problemami kultury fizycznej. Spośród jego uczniów 11 uzyskało doktoraty. W 1990 r. przeszedł na emeryturę, ale do 2000 r. pracował w niepełnym wymiarze godzin. Od 2002 r. pracuje w Wyższej Szkole Gastronomii, Hotelarstwa i Turystyki w Warszawie.  Pełnił szereg funkcji społecznych, był m.in.: przewodniczącym Rady Środowiskowej AZS Warszawa, wiceprzewodniczącym Komisji Wychowania Fizycznego Sekcji Szkół Wyższych Zarządu Głównego ZNP, prezesem Ogniska TKKF „Politechnika”, członek Plenum i przewodniczącym Komisji TKKF, prezesem Ogniska ZNP w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej, prezesem Klubu Oficerów Rezerwy AWF, skarbnikiem i wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Kultury Fizycznej (1973-1983) oraz członkiem Zarządu – skarbnikiem International Association of Sports Kinetics. Posiada stopień kapitana rezerwy. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz licznymi odznaczeniami bojowymi, wojskowymi i resortowymi. Zmarł 19 III 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Marian Piłat

    Marian Piłat

PIŁAT MARIAN, urodzony 19 X 1928 r. w Ostrowcu Świętokrzyskim, syn Juliana i Heleny z domu Cieśla. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Ostrowcu Świętokrzyskim, maturę zdał w 1949 r. Studiował na Politechnice Warszawskiej (specjalność: budowa płatowców) i w 1953 r. uzyskał tytuł inżyniera lotnictwa. Nakazem pracy został skierowany do WSK Mielec, od 2 I 1953 r. na stanowisko starszego kontrolera (pracownika cywilnego) w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym. 10 VI 1953 r. powołano go do służby wojskowej i odtąd pracował w 21 PW w stopniu porucznika. Od 18 XII 1955 r. do 10 II 1958 r. pracował w 43 PW przy WSK Świdnik na stanowisku starszego przedstawiciela wojskowego (dowódcy PW). Z dniem 10 II 1958 r. przeniesiony został ponownie do 21 PW przy WSK Mielec, także na stanowisko starszego przedstawiciela wojskowego. Funkcję tę pełnił do 15 X 1973 r., kiedy to został przeniesiony do rezerwy. Posiadał wówczas stopień podpułkownika. Ukończył m.in. dwa kursy rachunków i analizy kosztów produkcji, organizowane przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne (1965) i Ministerstwo Obrony Narodowej (1966). 1 XII 1973 r. otrzymał przeniesienie służbowe do pracy w Instytucie Lotnictwa w Warszawie i pełnił tam funkcje: kierownika Zakładu Badań w Locie, zastępcy głównego konstruktora i dyrektora Instytutu. W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz odznaczeniem radzieckim „Odznaką Honorową”. Zmarł 28 V 2002 r. Spoczywa na cmentarzu na Salwatorze w Krakowie.

 

PINIŃSKI LEON (hrabia), Honorowy Obywatel Mielca, urodzony 8 III 1857 r. we Lwowie, syn hrabiego Leonarda Franciszka Ksawerego (właściciela miasteczka Grzymałów i dóbr ziemskich w Galicji) i Julii Teresy z Nikorowiczów. Uczył się prywatnie w domu rodzinnym, a maturę zdał w Tarnopolu. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1878), a następnie uzyskał stopień doktora praw (1880). Studiował też w Lipsku, Berlinie i Wiedniu. W 1885 r. wydał pracę O stanie faktycznym posiadania („posiadanie jest stanem gospodarczego korzystania z rzeczy”), a w 1886 r. na jej podstawie uzyskał habilitację. W 1891 r. został profesorem prawa rzymskiego na Uniwersytecie Lwowskim. Po śmierci ojca przejął rodzinny majątek i działał w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim. Równocześnie zajmował się polityką. Jako jeden z liderów ziemiańskiego ugrupowania konserwatywnego „Podolacy” został posłem do Rady Państwa w Wiedniu (1889-1898) i był jednym z przywódców Koła Polskiego. W 1900 r. opublikował pracę O pojęciu i granicach prawa własności według prawa rzymskiego („prawo własności nie ma charakteru nieograniczonego – ograniczeniem jest interes ogółu”). W latach 1894-1898 był posłem do Sejmu Krajowego we Lwowie (1894-1898). 31 marca 1898 r. cesarz Franciszek Józef powołał go na urząd namiestnika Galicji. Sprawował go do 8 VI 1903 r., wykazując się dużymi umiejętnościami w administrowaniu Galicją (m.in. doprowadził do wyciszenia niepokojów społecznych), opieką nad młodzieżą szkolną oraz troską o zabytki kultury. Był też rzecznikiem rozszerzenia autonomii Galicji i zwiększenia uprawnień Sejmu Krajowego. Został odwołany z urzędu na skutek intryg, ale pozostał członkiem Izby Panów Rady Państwa i powierzono mu w niej kierownictwo frakcji konserwatywnej. W okresie I wojny światowej zaangażował się w działalność na rzecz odzyskania niepodległości przez Polskę. Zajmował się też historią sztuki i kolekcjonował dzieła sztuki. W latach 20. powrócił do pracy naukowej. W roku akademickim 1928/1929 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Był także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Swoją kolekcję dzieł sztuki ofiarował m.in. Wawelowi i Ossolineum. Otrzymał liczne odznaczenia, tytuły doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie oraz honorowe obywatelstwo polskich miast: Lwowa, Drohobycza, Tarnowa, Nowego Sącza, Nowego Targu, Jasła i Mielca. Zmarł 4 IV 1938 r. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

 

PIOTR (ksiądz), proboszcz parafii rzymskokatolickiej w Mielcu w latach 1443-1446.

 

PIOTR Z KRAŚNIKA, absolwent Akademii Krakowskiej, nauczyciel (bakałarz) mieleckiej szkoły parafialnej pod koniec XVI w.

 

  • Beata Piotrowska

    Beata Piotrowska

PIOTROWSKA BEATA LUCYNA (z domu Pietruszka), urodzona 22 IV 1960 r. w Mielcu, córka Mariana i Teresy z domu Nycek. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1979 r. W latach szkolnych uczestniczyła w olimpiadach przedmiotowych z biologii i chemii, a w 1978 r. była finalistką Olimpiady Chemicznej. Studia na II Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie ukończyła w 1985 r. uzyskując tytuł lekarza medycyny. We wrześniu 1985 r. podjęła pracę w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Po odbyciu wymaganego stażu podyplomowego w 1986 r. rozpoczęła specjalizację I stopnia z pediatrii w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie i po zdaniu egzaminów w 1990 r. otrzymała tytuł pediatry. Specjalizację II stopnia z pediatrii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie ukończyła z wyróżnieniem w 1998 r. i uzyskała tytuł specjalisty w zakresie pediatrii. Poza chorobami wieku dziecięcego interesuje się ultrasonografią. W 1994 r., po zdaniu egzaminów centralnych, uzyskała certyfikat w dziedzinie ultrasonografii pediatrycznej. Od 1998 r. została zatrudniona w Oddziale Dziecięcym Szpitala Rejonowego w Mielcu na stanowisku starszego asystenta. Po wygraniu konkursu w 2002 r. została ordynatorem Oddziału Dziecięcego Szpitala Powiatowego w Mielcu i funkcje tę pełni nadal. (W związku z utworzeniem powiatu mieleckiego szpital zmienił nazwę). Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego i drugą kadencję pracuje w Zarządzie Regionalnym PTP. Aktywnie uczestniczy w zebraniach naukowych. Ponadto ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania Służbą Zdrowia.

 

PIOTROWSKI KAZIMIERZ ZYGMUNT, urodzony 4 I 1933 r. w Katowicach, syn Antoniego i Bronisławy z domu Kos. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Katowicach-Ligocie (1953 r.). W latach 1953-1955 pracował w Kopalni Węgla Kamiennego „Mysłowice” i „Kotłomontażu” w Siemianowicach. W 1955 r. przeniósł się do Mielca i został zatrudniony w WSK Mielec, najpierw w pionie głównego energetyka, a później w laboratorium, m.in. zajmował się naprawą i legalizacją manometrow. Ukończył kurs mistrzowski w zawodzie ślusarz i szereg kursów specjalistycznych. Na emeryturę przeszedł w 1990 r. Od 1948 r. trenował kolarstwo w klubie Górnik Mysłowice. Zdobył m.in. brązowy medal na mistrzostwach Polski młodzików, mistrzostwo Śląska i 3. miejsce w wyścigu kolarskim na Zlocie Młodzieży w Warszawie. Brał też udział w Wyścigach Dookoła Polski oraz Dookoła Warmii i Mazur, na które zapraszano kolarzy prezentujących wysoką formę. Od 1955 r. startował w barwach Stali Mielec i wielokrotnie odnosił sukcesy. Ważniejsze osiągnięcia indywidualne: *1955 r.: Mistrzostwa Zrzeszenia Sportowego Stal (Mielec) – 1. miejsce, Wyścig o Puchar WKKFiT w Rzeszowie (Rzeszów) – 1. miejsce, Wyścig o Puchar Nowego Mielca (Mielec) – 2. miejsce, Wyścig eliminacyjny do mistrzostw Polski – 1. miejsce, Wyścig o Proporzec WKKFiT w Rzeszowie (Rzeszów) – 1. miejsce; *1956 r.: Wyścig o Puchar Rzeszowa (Rzeszów) – 1. miejsce; *1957 r.: Wyścig o Puchar Rzeszowa (Rzeszów) – 1. miejsce, *1961 r.: Przełajowe mistrzostwa województwa rzeszowskiego, licencja II – 1. miejsce. Po ukończeniu kursu instruktorskiego na AWF w Warszawie uzyskał uprawnienia instruktora kolarstwa i trenował kolarzy Stali Mielec, doprowadzając ich do wielu sukcesów indywidualnych, głównie na terenie okręgu rzeszowskiego. Po rozwiązaniu sekcji kolarskiej Stali (1968 r.) uprawiał kolarstwo rekreacyjnie. Do wyścigów kolarskich powrócił już na emeryturze w 1990 r., kiedy to coraz popularniejsze stawały się rywalizacje w starszych kategoriach wiekowych. Ważniejsze osiągnięcia: *1990 r.: I Górskie Mistrzostwa Polski w kategorii Cyklosport – 2. miejsce w grupie 56-60 lat; *1994 r.: Indywidualne MP Cyklosport (Warszawa) – 2. miejsce, III Ogólnopolski Wyścig Kolarski Cyklosport  o Puchar Poznańskiego Towarzystwa Cyklistów (Pobiedziska) – 1. miejsce w kategorii VII, MP w wyścigu dwójkami Cyklosport (Świdnica) – 2. miejsce w kat. VII; *1999 r.: MP w kategorii Masters (Walim, Dolny Śląsk) – 2. miejsce, MP Masters w wyścigu dwójkami (Kłobuck) – 2. miejsce, Górskie  MP Masters (Ustrzyki Dolne) – 3. miejsce; *2003 r.: MP Masters „Po Ziemi S. Żeromskiego i H. Sienkiewicza” (Strawczyn) – 3. miejsce w kategorii IV c, Górskie MP Masters (Ustrzyki Dolne) – 2. miejsce w kat. IV c; *2006 r.: MP Masters (Kielce) – 1. miejsce i tytuł mistrza Polski Masters 2006.

 

PIPAŁA FRANCISZEK, urodzony 8 X 1931 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Antoniego i Adeli z domu Markulis. Uczęszczał do Gimnazjum w Przecławiu, a następnie do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, gdzie zdał maturę w 1950 r. Studia dziennikarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończył w 1953 r. W latach 1953-1957 pracował w redakcji gazety codziennej „Nowiny Rzeszowskie” jako dziennikarz. Od kwietnia 1957 r. do grudnia 1993 r. (emerytura) był redaktorem Polskiej Agencji Prasowej - Oddział w Rzeszowie. W podejmowanych tematach nierzadko zajmował się sprawami Mielca i jego regionu. Napisał m.in. książkę Dromader na błękitnych szlakach (Rzeszów 1988) i kilka publikacji okolicznościowych o „Stali” Mielec. Był działaczem organizacji młodzieżowych, a później społecznych, m.in. Związku Zawodowego Pracowników Książki, Prasy i Radia. Posiadał stopień porucznika rezerwy. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Złotą Odznaką FKS „Stal” Mielec. Zmarł 6 III 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Wilkowyi.

 

PIRAMOWICZA GRZEGORZA (ULICA), niedługa (255 m) ulica miejska na osiedlu Cyranka. Od 2003 r. posiada nawierzchnię z kostki brukowej. Wraz z ulicami: L. Lachnita, S. Skarżyńskiego, K. K. Baczyńskiego i H. Boguszewskiej tworzy ramy dla gniazda domów jednorodzinnych za hotelem „Polskim” i laskiem komunalnym. Od strony południowo-wschodniej jej sąsiadami są posesje prywatne, a po drugiej stronie biegnie tor kolejowy – bocznica do SSE EURO-PARK MIELEC. Status ulicy i patrona otrzymała 28 III 1973 r., w czasie poprzedzającym intensywną budowę tego osiedla.Patron ulicy: ksiądz GRZEGORZ PIRAMOWICZ (1735-1801) to jeden z wybitnych Polaków w 2. połowie XVIII w. – czasu wielu światłych lecz spóźnionych reform w Polsce. Był m.in. profesorem filozofii w lwowskim kolegium jezuickim, sekretarzem Komisji Edukacji Narodowej, sekretarzem Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych, współautorem nowego ustawodawstwa szkolnego i autorem wielu prac pedagogicznych oraz członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

 

PISARKA MARIANA (ULICA), jedna z głównych ulic miejskich osiedla Lotników. Biegnie od ul. H. Sienkiewicza do al. Ducha Świętego, krzyżując się z kilkoma małymi uliczkami wewnątrzosiedlowymi. Ma 596 m długości. W 1995 r. wykonano remont asfaltowej nawierzchni, a w latach 2002 i 2005 – chodników po obu stronach. Powstała i otrzymała patrona 20 IV 1977 r. Jeszcze w latach 60. na terenie dzisiejszego skrzyżowania stały dwa pawilony internatu dziewczęcego, obok stała zabytkowa kapliczka z XIX w., a za internatem w kierunku ul. Zielonej i Złotnik, pośród pól i łąk biegła niewielka dróżka polna. W 2. poł. lat 70. obraz tej części miasta zmienił się. Pawilony internatu rozebrano i zbudowano ulicę, a jedynym obiektem murowanym pozostała kapliczka. Na początku lat 80. po lewej stronie pojawiły się pierwsze bloki mieszkalne, a później żłobek i przedszkole (nr 9), zaś po prawej wybudowano monumentalny kościół Ducha Świętego i dom parafialny (1982-1987) oraz w latach 90. Centrum Handlowo-Usługowe (m.in. filie banków, sklepy, firmy usługowe i administracja osiedla). Dopełnieniem pejzażu stało się powstanie supermarketu „Szalony Max” (później „Albert”) przy skrzyżowaniu ul. M. Pisarka z ul. H. Sienkiewicza. W 2011 r. przeprowadzono jej remont i modernizację. Położono nową nawierzchnię asfaltową i zbudowano miejsca parkingowe. Patron ulicy: MARIAN PISAREK (1913-1942) to jeden z polskich lotników – bohaterów II wojny światowej. Walczył w powietrzu w czasie kampanii wrześniowej 1939 (zestrzelił 2 samoloty i 1 uszkodził) i w bitwie o Anglię (w randze porucznika). W 1941 r. został dowódcą 308 dywizjonu, a 18 IV 1942 r. – dowódcą skrzydła myśliwskiego (w randze majora). Kilka dni później zginął w czasie lotu bojowego nad Francją. Angielski bilans mjr. Pisarka zamknął się ilością 10 samolotów hitlerowskich zestrzelonych na pewno i 1 prawdopodobnie.

 

  • Stanisław Pisarz

    Stanisław Pisarz

PISARZ STANISŁAW, urodzony 4 II 1927 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Józefa i Anieli z Lewickich. W 1948 r. został zatrudniony w Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Wadowicach Górnych. Od 1951 r. do 30 IV 1989 r. pracował w WSK Mielec na różnych stanowiskach fizycznych, m.in. jako brygadzista w galwanizerni. Ukończył m.in. kursy mistrzowskie w zakresie obróbki galwanicznej. Z dniem 1 V 1989 r. przeszedł na rentę, a później na emeryturę. Jego życiową pasją była społeczna działalność samorządowa w miejscu zamieszkania – na osiedlu Wolności. Pełnił funkcje: członka Komitetu Obwodowego nr 5 (1958-1963), wiceprzewodniczącego Komitetu Osiedlowego nr 13 (1963-1964), przewodniczącego Zarządu Osiedla (1970-1974) i przewodniczącego Komitetu Osiedlowego „Wolności”, a od 1981 r. jest przewodniczącym Rady Osiedla Wolności. Był inicjatorem szeregu osiedlowych przedsięwzięć inwestycyjnych i współorganizatorem wielu czynów społecznych na osiedlu Wolności, m.in.: budowy sieci gazowych z przyłączami domowymi, przebudowy sieci elektrycznej, budowy oświetlenia ulicznego, budowy sieci wodociągowej z przyłączami domowymi, budowy sieci kanalizacyjnej z przyłączami domowymi, budowy i napraw dróg gruntowych oraz budowy dróg o nawierzchni utwardzonej. Wiele czasu poświęcił też organizowaniu osiedlowych imprez kulturalno-rozrywkowych i sportowo-rekreacyjnych. Wielokrotnie przedstawiał problemy osiedla na sesjach Miejskiej Rady Narodowej i Rady Miejskiej w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Zmarł 13 XII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PISKOR ROMAN, urodzony 5 I 1894 r. w Wojsławiu (dziś osiedle w Mielcu), powiat mielecki, syn Andrzeja i Weroniki z domu Podkoszana. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie, maturę zdał w 1914 r. Był członkiem Związku Strzeleckiego w Wojsławiu. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do Komisji Werbunkowej w Mielcu, która uznała go za zdolnego do służby wojskowej i skierowała do miejsca zbornego w Dębicy. Otrzymał przydział do 13 kompanii 4 batalionu 2 pułku piechoty. Uczestniczył w kampanii karpackiej. W czasie działań wojennych w kwietniu 1915 r. został ranny. Po wyleczeniu powrócił na front i uczestniczył w walkach na Wołyniu. W zimie 1915/1916 r. zachorował na zapalenie płuc i został zwolniony z dalszej służby. W 1916 r. podjął pracę nauczyciela, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został mianowany kierownikiem szkoły w Siedliskach. Wyróżniony m.in. Krzyżem Niepodległości. Dalsze losy nieznane.

 

  • Zbigniew Piskor

    Zbigniew Piskor

PISKOR ZBIGNIEW KAZIMIERZ, urodzony 24 XI 1959 r. w Mielcu, syn Jana i Stanisławy z Lublińskich. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdał w 1980 r. Studiował na Wydziale Zarządzania Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (specjalność: przedsiębiorstwo w warunkach globalizacji). Od 1972 r. był członkiem Aeroklubu Mieleckiego, początkowo sekcji modelarskiej, a później także spadochronowej, szybowcowej i samolotowej. Jako skoczek spadochronowy wykonał 136 skoków. Uprawnienia pilota szybowcowego zdobył w 1977 r., a pilota samolotowego w 1978 r. Aktualnie posiada I klasę pilota sportowego. Uzyskał także uprawnienia instruktora samolotowego. W latach 1980-1986 pracował w Aeroklubie Mieleckim. Od 1986 r. do 1992 r., jako pilot Zakładu Usług Agrolotniczych w Mielcu, brał udział w akcjach agrolotniczych i przeciwpożarowych w kraju i poza jego granicami, m.in. w Etiopii (misja ONZ), Iranie i Algierii. W latach 1993-1997 pracował jako pilot w ZUA Warszawa, a w latach 1997-2005 był pilotem firmy Aerogryf Szczecin. Od 2006 r. pełni funkcję kierownika szkolenia praktycznego w powietrzu (CFI) i instruktora lotniczego w Ośrodku Kształcenia Lotniczego Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie. Poza pracą zawodową udziela się społecznie. Należy do mieleckiego Oddziału Związku Polskich Spadochroniarzy w Mielcu (od 2002), a w latach 2004-2008 był jego skarbnikiem. Także od 2002 r. jest członkiem Stronnictwa Demokratycznego, a w 2010 r. został wybrany na przewodniczącego mieleckiej organizacji SD. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką Skoczka Spadochronowego, Srebrną Odznaką Pilota Szybowcowego i Złotą Odznaką Związku Polskich Spadochroniarzy.

 

  • Stanisława Piskozub

    Stanisława Piskozub

PISKOZUB STANISŁAWA (z domu KOSTECKA), urodzona 16 I 1911 r. w Ustrzykach Dolnych, córka Jana i Olgi z Kasztelewiczów. Ukończyła Gimnazjum Sióstr Urszulanek w Stanisławowie w 1929 r. W latach 1930-1936 studiowała na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Praktykę lekarską odbyła w latach 1937-1939 w Klinice Pediatrycznej we Lwowie i uzyskała specjalizację z zakresu pediatrii. W 1939 r. na podstawie rozprawy doktorskiej otrzymała stopień doktora medycyny. Od 1 VI 1939 r. do wybuchu wojny pracowała jako pediatra w Mielcu, a od 8 IX była lekarzem w Szpitalu Wojskowym w Chełmie. W 1940 r. powróciła do Mielca i do końca okupacji hitlerowskiej prowadziła prywatną praktykę lekarska. Od 1945 r. została zatrudniona w nowo powstałym Ośrodku Zdrowia w Mielcu jako pediatra i kierownik Poradni Dziecięcej. Została odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. W 1981 r. przeszła na emeryturę, ale jeszcze do 1986 r. pracowała (w wymiarze połowy etatu) jako lekarz pediatra. Zmarła 11 VII 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Wacław Piskozub

    Wacław Piskozub

PISKOZUB WACŁAW, urodzony 1 VIII 1912 r. w Kołomyi, syn Jana i Zofii z domu Kovats. Absolwent Gimnazjum w Kołomyi z maturą w 1930 r. W latach 1930-1936 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1937-1938 pracował jako asystent w Klinice Akademii Medycznej we Lwowie i na podstawie rozprawy doktorskiej otrzymał stopień doktora medycyny (1939). 1 VI 1939 r. został zatrudniony jako lekarz w Państwowych Zakładach Lotniczych w Mielcu-Cyrance. 8 IX został ewakuowany z kadrą kierowniczą PZL (przez Zaleszczyki) do Rumunii. Tam został internowany i do 1941 r. pracował jako lekarz w jednym z sanatoriów przeciwgruźliczych. Po powrocie do okupowanego Mielca (1941) podjął się niezwykle trudnej misji organizowania pomocy lekarskiej dla mieszkańców miasta i okolic. Do 1946 r. pracował jako lekarz ogólny i rentgenolog. W 1947 r. został mianowany ordynatorem Oddziału Przeciwgruźliczego przy ul. Sandomierskiej, a później w Szpitalu Powiatowym przy ul. E. Biernackiego. W latach 1950-1956 uzyskał specjalizacje I i II stopnia z zakresu chorób płuc i pulmunologii. Od 1968 r. do 1970 r. pełnił obowiązki zastępcy dyrektora Szpitala Powiatowego. W 1978 r. przeszedł na emeryturę, ale pracował nadal (w wymiarze połowy etatu) w Poradni Przeciwgruźliczej aż do śmierci. Wyróżniony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1983). Zmarł 31 I 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Piszczek

    Józef Piszczek

PISZCZEK JÓZEF KAROL, urodzony 30 I 1912 r. w Cyrance koło Mielca, syn Józefy Flur z domu Piszczek. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. St. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1930 r. Studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1937 r. uzyskał tytuł inżyniera rolnictwa. Do wybuchu wojny pracował w Urzędzie Gminy w Dąbrowie Tarnowskiej. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r., walczył w okolicach Lwowa. Po zakończeniu walk udało mu się uniknąć niewoli i powrócić do domu rodzinnego. Zagrożony aresztowaniem przeniósł się do krewnych w folwarku Przybysz koło Zgórska (powiat mielecki) i pracował tam jako buchalter pod nazwiskiem Flur. Prawdopodobnie należał do Armii Krajowej. Po wojnie studiował na Uniwersytecie Marii Curie - Skłodowskiej w Lublinie i w 1951 r. na podstawie rozprawy: „Wpływ nawożenia i płodozmianu na zawartość manganu w glebie” uzyskał stopień doktora nauk rolniczych. Do 14 VIII 1954 r. pracował jako adiunkt na Wydziale Rolniczym UMCS. 15 VIII 1954 r. został zaangażowany w nowo utworzonej (17 VII 1954 r.) Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie. Powierzono mu organizację i prowadzenie Katedry Gleboznawstwa. W latach 1956-1959 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rolniczego, a następnie wybrano go rektorem Wyższej Szkoły Rolniczej i pełnił tę funkcję przez dwie kadencje (1959-1964 i 1966-1969, z roczną przerwą w 1965 r. na poratowanie zdrowia). W tym okresie otrzymał tytuł profesora. Przedmiotami jego działalności naukowej były m.in.: geneza, systematyka i kartografia gleb, badania mikroelementów w glebach, badania nad niedoborem magnezu w glebach Pomorza Zachodniego, erozja gleb i jej zapobieganie. Jego dorobek naukowy to ponad 60 prac opublikowanych lub przygotowanych do druku oraz wykształcenie kilkudziesięciu pracowników naukowych. Pełnił liczne funkcje społeczne, był m.in.: przewodniczącym szczecińskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa oraz Sekcji Studiów Rolnych przy Ministrze Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. Wyróżniony został m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem X-lecia Polski Ludowej, Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego i Państwową Nagrodą Zespołową III stopnia. Zmarł 23 III 1967 r. Spoczywa w Alei Zasłużonych na cmentarzu w Szczecinie.

 

PISZCZEK STANISŁAW, urodzony 17 X 1899 r. w Sąsiadowicach koło Felsztyna (aktualnie Ukraina), syn Tomasza i Marii. Uzyskał wykształcenie uprawnionego technika dentystycznego. Od lat 30. prowadził w Mielcu gabinet dentystyczny przy ul. J. Piłsudskiego. Po wojnie pracował m.in. w Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. L. Waryńskiego (później ul. Sandomierska) i protezowni przy ul. M. Curie-Skłodowskiej. Zmarł 2 X 1964 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PITNER ANDRZEJ, urodzony 9 I 1959 r. w Krakowie, syn Rudolfa i Janiny z Piątkowskich. Zdobył zawód ślusarza oraz uprawnienia motorniczego tramwajów i operatora wózków widłowych. Pracował w Hucie im. Lenina w Krakowie (8 lat) i MPK Kraków (2 lata), a następnie przeniósł się do Mielca i był pracownikiem WSK „PZL-Mielec” (5 lat), hipermarketu TESCO, C+N Polska i Wytwórni Aparatury Wtryskowej „PZL-Mielec. Od 2008 r. pracuje dorywczo. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1978 r. w Nowej Hucie. Po zamieszkaniu w Mielcu zgłosił akces do Klubu Honorowych Dawców Krwi przy Oddziale PCK. Pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego Klubu. Do 2011 r. oddał 58 900 ml krwi. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Odznaczeniem Honorowym PCK III stopnia oraz Złotą Odznaką HDK i Odznaką Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

  • Andrzej Piwanowski

    Andrzej Piwanowski

PIWANOWSKI ANDRZEJ JAN, urodzony 6 II 1956 r. w Mielcu, syn Michała i Janiny z domu Indyk. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową, a następnie Technikum Mechaniczne w Mielcu i zdał maturę w 1981 r. W latach szkolnych zajmował się modelarstwem lotniczym. Pracę zawodową rozpoczął w 1974 r w WSK Mielec jako frezer. W latach 1977-1979 odbył służbę wojskową i powrócił do pracy w WSK (SOWI, W-30, W-33 – frezer). W grudniu 1984 r. przeszedł do pracy w Milicji Obywatelskiej w Mielcu. Ukończył Podoficerską Szkołę MO w Pile (1986) oraz specjalne szkolenie w Zakładzie Tresury Psów w Sułkowicach (1988). Od 1990 r. pracował w Komendzie Rejonowej, a następnie Komendzie Powiatowej Policji w Mielcu. W 2000 r. przeszedł na emeryturę. Posiadał stopień aspiranta sztabowego. Od 18 VII 1975 r. był Honorowym Dawcą Krwi – członkiem Klubu HDK im. prof. J. Aleksandrowicza przy WSK Mielec, później członkiem i wiceprezesem Koła Miejskiego oraz członkiem Koła przy KP Policji w Mielcu. Do momentu zakończenia działalności jako HDK (2 VI 2000 r.) oddał 25 400 ml krwi. Za tę szlachetną formę pomocy innym ludziom wyróżniony został Srebrnym Krzyżem Zasługi i Odznaką PCK III stopnia.

 

  • Krzysztof Piwek

    Krzysztof Piwek

PIWEK KRZYSZTOF HIPOLIT, urodzony 13 VIII 1949 r. w Malcanowie, syn Stanisława i Krystyny z domu Rafał. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Aninie, maturę zdał w 1966 r. Studia na Wydziale MEiL (specjalność: samoloty i śmigłowce) Politechniki Warszawskiej ukończył w 1972 r., uzyskując tytuł magistra inżyniera. Od 1 VIII 1972 r. do 31 VII 1997 r. pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec” i Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” na stanowiskach: stażysty, starszego konstruktora, samodzielnego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika Zespołu Zadaniowego Samolotu M20, głównego konstruktora samolotów M20 i M26, zastępcy dyrektora Ośrodka Badań Rozwojowych d/s technicznych, dyrektora OBR (1 III 1993 r. – 31 VIII 1994 r.), kierownika Służby Badawczo – Rozwojowej i głównego konstruktora Zakładu Lotniczego oraz pełnomocnika dyrektora technicznego d/s rozwoju w Zakładzie Lotniczym. Pełniąc te ważne funkcje, przyczynił się do skonstruowania i wdrożenia do produkcji szeregu mieleckich samolotów: „Dromadera”, „Bryzy”, „Skytrucka” i „Irydy”, a przede wszystkim „Mewy” i „Iskierki”, których był głównym konstruktorem. Doprowadził do uzyskania dla „Mewy” certyfikatów: polskiego, niemieckiego, australijskiego, litewskiego i amerykańskiego, a dla „Iskierki” – polskiego i amerykańskiego. Był inicjatorem m.in.: systemu certyfikacji i kwalifikacji samolotów, nowych programów (samoloty: B&C – dyspozycyjny, CESAR – satelita, VECTOR – bezpilotowiec, AS – aeroklubowy)  oraz jednym z inicjatorów pierwszego w kraju utylitarnego zastosowania programu NASTRAN. Nawiązał bezpośrednie kontakty z renomowanymi firmami lotniczymi na całym świecie. Uczestniczył w pracach nad restrukturyzacją przemysłu lotniczego. W ramach doskonalenia zawodowego ukończył kilkanaście kursów i szkoleń w kraju i za granicą. Był współorganizatorem samorządu pracowniczego w WSK Mielec, pełnił funkcje przewodniczącego Zebrania Delegatów i wiceprzewodniczącego Rady Pracowniczej. Od 1 VIII 1997 r. przeniósł się do Instytutu Lotnictwa w Warszawie, gdzie został głównym specjalistą d/s marketingu samolotów. Od 1 III 1998 r. pełni funkcję kierownika Zakładu Samolotów Ogólnego Przeznaczenia w Instytucie Lotnictwa w Warszawie. Jest członkiem Krajowej Rady Lotnictwa. Jako kierownik Zakładu Samolotów Ogólnego Przeznaczenia w warszawskim Instytucie Lotnictwa uczestniczył m.in. w realizacji samolotu I-23 Manager, samolotu I-25 „As”, aerostatu I-26, poduszkowca ratowniczo-patrolowego PRP-560 i śmigłowca IS-2. Opublikował kilkanaście artykułów o tematyce lotniczej (w językach polskim i angielskim). Udzielał się społecznie, m.in. jako radny Rady Miasta Józefów i członek Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej Mazowsze. Za wybitne zasługi w rozwoju polskiego przemysłu lotniczego otrzymał m.in.: Srebrny Krzyż Zasługi, Honorowe Wyróżnienie „Błękitne Skrzydła”, Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznakę „Zasłużony dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego” i Srebrną Honorową Odznakę SIMP.

 

  • Józef Piwnik

    Józef Piwnik

PIWNIK JÓZEF, urodzony 10 II 1937 r. w Kałkowie koło Starachowic, syn Franciszka i Stefanii z domu Cieślik. W 1953 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako szlifierz. W 1964 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (Wydział Zaoczny). W 1965 r. został mistrzem, a w 1968 r. kierownikiem zmianowym. W latach 1970-1972 pracował w Radzie Zakładowej WSK, a w latach 1972-1990 pełnił funkcje przewodniczącego Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK oraz sekretarza Komisji Współzawodnictwa Pracy. W tym czasie znacząco przyczynił się m.in. do zdobycia przez WSK Mielec sztandaru w 1978 r., przyznanego przez CRZZ za najlepsze wyniki we współzawodnictwie pracy i racjonalizacji w przemyśle lotniczym. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1975 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W latach 1990-1991 pracował jako technolog, a następnie przeszedł na rentę. Znacząco przyczynił się do organizacji i rozwoju ruchu wynalazczego. Był autorem szeregu projektów racjonalizatorskich. Angażował się społecznie, m.in. był ławnikiem Sądu Powiatowego w Mielcu (1965-1968) i ławnikiem Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie (1968-1970) oraz członkiem Komisji Rewizyjnej Wojewódzkiego Klubu Techniki i Racjonalizacji. Wyróżniony m.in. Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Racjonalizatora Produkcji i Srebrną Odznaką Związku Zawodowego Metalowców.

 

PIWOWARSTWO, jedno z najstarszych rzemiosł uprawianych w Mielcu, prawdopodobnie od początku istnienia miasta. Około 1575 r. funkcjonował browar prowadzony przez wójta Mikołaja Strzelca. W najstarszym rejestrze rzemieślników z 1583 r. oraz ówczesnej księdze wójtowsko-ławniczej wymieniono piwowarów: Wojciecha, Stanisława i Elżbietę Słodowniczkę. Nieco później znaleźć można: Wojciecha Słodownika, Grzegorza Piwowara, Zofię Kramarkę, Adama Setę i Stanisława Czepka. Piwowarów i słodowników chętnie przyjmowano do cechu zbiorowego, bowiem na spotkaniach braci rzemieślniczej nie mogło zabraknąć piwa. Określone ilości piwa należało wnieść przy zapisach do terminu i wyzwolinach oraz jako należność za karę. Mimo popularności piwowarstwa i słodownictwa w Mielcu oraz dostępności chmielu (mieleckim chmielem handlowano m.in. w Krakowie), żaden z browarów nie zyskał większej popularności. Od XIX w. rzemiosło to odgrywało coraz mniejszą rolę i przed I wojną światową niemal całkowicie zanikło.

 

PLAC ARMII KRAJOWEJ, powstał na początku lat 50. XX w. w ramach budowy osiedla fabrycznego WSK. Usytuowano go w centrum osiedla i przy jego głównej ulicy (A. Kędziora, później 22 Lipca), na powierzchni ok. 77 m x 42 m. Intencją projektantów było zbudowanie miejsca zgromadzeń i imprez masowych. Funkcję tę wzmocniono w 1953 r. wybudowaniem przy placu Zakładowego Domu Kultury WSK (dziś SCK). Przez ponad 50 lat na placu organizowano główne świeckie imprezy powiatowe i miejskie, m.in. manifestacje i masówki z okazji świąt i rocznic państwowych i lokalnych, Dni Mielca, Dni Młodości, koncerty i inne imprezy masowe. Początkowo plac otrzymał nazwę Centralny, następnie Bolesława Bieruta, a później znów Centralny. 24 X 1990 r. Rada Miejska zmieniła nazwę na plac Armii Krajowej. W latach 2001-2002, w ramach remontu sieci wodno-kanalizacyjnych i estetyzacji miasta, przebudowano plac, umieszczając w jego centrum fontannę.

 

PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO, plan wykorzystania określonego terenu na cele: osadnictwa, produkcji, usług, komunikacji i uzbrojenia w media. Plan ogólny jest powszechnie obowiązującym przepisem gminnym, narzędziem polityki przestrzennej, dyscyplinuje działania wszystkich podmiotów na danym terenie. Plan miejscowy jest prawną podstawą działania organów samorządowych i państwowych w dziedzinie gospodarki przestrzennej na terenie miast w sprawach: gospodarowania gruntami, lokalizacji inwestycji, zmian sposobu użytkowania terenów, dolesień i zalesień.

*Pierwszym znanym w Mielcu dokumentem tego rodzaju był projekt budowy osiedla fabrycznego PZL WP-2, opracowany przez Biuro Projektowe Wojskowego Funduszu Kwaterunkowego w Warszawie i zatwierdzony w 1937 r. Plan ten realizowano do wybuchu II wojny światowej. 

*Dostosowując miasto do nowych warunków funkcjonowania, Zarząd Miejski miasta Mielca sporządził w 1938 r. „Plan inwestycyjny”, a w jego ramach ujął m.in. zadanie: „...5) sporządzenie podstawowych pomiarów i planu zabudowania m. Mielca”. Realizację planu zabudowania m. Mielca przerwała II wojna światowa.

*W 1951 r. w pracowniach „Miastoprojektu” w Warszawie opracowano „Ogólny plan zagospodarowania miasta”, co stanowiło podstawę do planowej rozbudowy Mielca.

*22 X 1964 r. zatwierdzono II edycję „Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca”, opracowanego przez Wojewódzką Pracownię Urbanistyczna w Rzeszowie.

*29 X 1979 r. zatwierdzono III edycję „Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca”, opracowanego przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w Rzeszowie Zespół w Mielcu. W 2003 r. stracił ważność z mocy ustawy. Od 2003 r. obowiązują fragmentaryczne plany zagospodarowania przestrzennego. Według stanu na 15 XI 2008 r. jest ich 15.

Ponadto 28 IX 2000 r. Rada Miejska przyjęła „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. Mielca”, opracowane przez WBPP w Rzeszowie Zespół Projektowy w Mielcu (przekształcony w czasie opracowania na Podkarpackie BPP w Rzeszowie Oddział Zamiejscowy w Tarnobrzegu).

 

PLANY I MAPY MIASTA

*Plan zabudowy Mielca w XVII w., opracował Mirosław Maciąga, w: Mielec. Dzieje miasta i regionu, t. 1, Mielec 1984.

*Plan zabudowy miasta w XVIII w., oprac. M. Maciąga, w: Mielec. Dzieje miasta i regionu, t. 1, Mielec 1984.

*Mapa katastralna miasta Mielca Stadt Mielec in Galizien, sporządzona w 1850 r.

*Plan zabudowy miasta w 1939 r., oprac. M. Maciąga, w: Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu, t. 2, Mielec 1988.

*Miasto Mielec w 1984 r. – zagospodarowanie terenów miejskich, oprac. Stefan Majewski, Mielec 1987.

*Miasto Mielec, zmiany granic administracyjnych, oprac. Stefan Majewski, Mielec 1987, w: Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu, t. 2, Mielec 1988.

*Plan miasta Mielca, Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w Rzeszowie,  tekst: Józef Witek , Rzeszów 1987.

*Mielec i okolice, z serii „Mapa topograficzna Polski”, wydanie turystyczne, skala 1 : 100 000, Zarząd Topograficzny Sztabu Generalnego WP i Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno – Kartograficzne, Warszawa 1993, w skali 1 : 100 000.

*Plan miasta Mielca z podziałem na osiedla, Wydawnictwo Journal w Bydgoszczy, oprac. J. Witek, Bydgoszcz 1995. 

*Plany miasta wydane przez firmy wydawnicze w Mielcu (AWR „Korso” – kilkakrotnie, „Wizjer Regionalny”).

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo „Pod Aniołem” Kraków, tekst: Józef Witek, Kraków 1997.

*Plan miasta Mielca, „Yonatan” Kraków, tekst: Biuro Promocji i Informacji UM Mielec, Kraków 1998. 

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo „Pod Aniołem”, tekst: BPI UM Mielec, Kraków 1999.

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo „Pod Aniołem”, tekst: BPI UM Mielec, Kraków 2001.

*Plan miasta Mielec Specjalna Strefa Ekonomiczna, Kraków 2001.

*Plan miasta Mielca, TNP Szczawnica, tekst: BPI UM Mielec, 2005.

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo „Geoplan” Bielsko-Biała, tekst: BPI UM Mielec, 2006.

*Plan miasta Mielca w zestawie planów „Sandomierz + 3”, „Demart” S.A. Warszawa, 2007. *Plan miasta Mielec, III edycja, Wydawnictwo „Geoplan” Bielsko-Biała, tekst: BPI UM Mielec, 2010.

*Plan miasta Mielec, IV edycja, Wydawnictwo „Geoplan” Bielsko-Biała, tekst: BPI UM Mielec, 2012.

*Plan miasta Mielec, V edycja, Wydawnictwo „Geoplan” Bielsko-Biała, tekst: Edward Michocki i Józef Witek, konsultacja: BPI UM Mielec, Mielec, 2014.

 

PLASSMANN OTTO, z zawodu prawnik, niemiecki urzędnik w okresie okupacji hitlerowskiej w Mielcu (1939–1944). Pełnił funkcję zarządzającego majątkiem państwowym i gminnym, przejętym od miejscowych władz we wrześniu 1939 r. Siedziba jego urzędu znajdowała się w budynku szkoły męskiej („pod zegarem”) przy ul. T. Kościuszki. Na tle innych okupantów był postacią raczej pozytywną i nie szkodził mieszkańcom. Jako jeden z ostatnich opuścił Mielec w dniu 5 VIII 1944 r.

 

PLASTIC FACTORY „COBI” S.A., firma utworzona przez firmę „Cobert” Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, będącą drugim w Polsce producentem zabawek z tworzyw sztucznych. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK Mielec otrzymała 23 X 1996 r. Jej siedzibami stały się nowo wybudowany budynek we wschodniej części SSE i budynek BKL. Działalność produkcyjną rozpoczęto 1 IX 1997 r. Główne produkty to klocki z tworzyw sztucznych COBI i zestawy dydaktyczne dla dzieci. Firma powstała w 1987 r., a jej założycielem był Robert Podleś. Od 1998 r. zabawki COBI są eksportowane, m.in. do Czech, Francji, Niemiec, Rosji i Słowacji. Rosnący popyt sprawił, że mielecka fabryka COBI została rozbudowana, a ponadto powstały filie w Czechach i na Słowacji. W 2006 r., po połączeniu się z firmą amerykańską Best-Lock, zabawki eksportowane są także na rynki amerykański i azjatycki. Ogółem międzynarodowa sieć sprzedaży obejmuje około 60 krajów. COBI regularnie uczestniczy w najbardziej prestiżowych światowych targach zabawek – Hong Kong Toys&Games Fair i Spielwarenmesse Nur nberg Toy Fair.

 

PLATA ANDRZEJ, urodzony 15 VI 1984 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Elżbiety z Kocięckich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu z maturą w 2003 r. Studiował na Wydziale Aktorskim (kierunek – aktorstwo dramatyczne) Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie i w 2010 r. uzyskał tytuł magistra. W latach 2005-2006 był aktorem etatowym w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie i w plebiscycie tamtejszej publiczności otrzymał tytuł „Najpopularniejszego aktora BTD w Koszalinie w 2006 r.” Od 2010 r. jest aktorem Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, a ponadto pracuje w Teatrze im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, Teatrze Nowym w Krakowie oraz w teatrze „Polonia” w Warszawie. Zagrał w sztukach teatralnych: Klątwa S. Wyspiańskiego w reż. A. Polony, Sen Podszewki wg W. Szekspira w reż. R. Czechowskiego, Happy End B. Brechta i K. Weila w reż. J. Batyckiego, O miłości i innych demonach G. G. Marqueza w reż. G. Castellanosa, Mały Eyolf  H. Ibsena w reż. M. Spiss (rola tytułowa), Nadobnisie i koczkodany S. I. Witkiewicza w reż. A. Nawojczyka i Giganci z gór L. Pirandello w reż. J. Stuhra, Keret w reż. Sz. Kaczmarka i Pan Jowialski A. Fredry w reż. A. Polony, W imię ojca i syna Sz. Bogacza w reż. P. Ziniewicza, Hamlet W. Szekspira w reż. R. Rychcika, Jądro ciemności J. Conrada w reż. Sz. Kaczmarka i Niebezpieczne związki Ch. de Laclosa w reż. R. Rychcika oraz w filmach: Żołnierze wyklęci (2008) i Majka (2009-2010).

 

PLATER EMILII ULICA, niewielka (135 m) ulica miejska na osiedlu T. Kościuszki, boczna ulicy T. Lenartowicza. Powstała w latach 50. Od 2000 r. posiada nawierzchnię asfaltową i po obu stronach chodniki z czerwonej kostki. Jej adres mają posesje z domami jednorodzinnymi i ogródkami przydomowymi.Patronka ulicy: PLATER EMILIA (1806-1831) to jedna z najbardziej podziwianych kobiet w historii naszego kraju. Pochodziła z hrabiowskiej rodziny, której przodkowie byli komturami krzyżackimi. W środowisku wyróżniała się uwielbianiem polskiej kultury. Uczestniczyła w powstaniu listopadowym 1830-1831 w stopniu porucznika, a następnie kapitana w oddziale gen. D. A. Chłapowskiego. Mimo słabego zdrowia brała udział w wielu bitwach i potyczkach, a szczególnym męstwem i odwagą wykazała się w bitwie pod Szawlami. Rozchorowała się w drodze do oblężonej Warszawy. Zmarła wkrótce po otrzymaniu wieści, że Warszawa została zdobyta, a powstanie upadło.

 

PLATFORMA OBYWATELSKA RP (PO), partia polityczna założona na początku 2001 r. przez grupę działaczy o poglądach liberalnych, należących wcześniej do AWS i Unii Wolności: Andrzeja Olechowskiego, Macieja Płażyńskiego i Donalda Tuska. W programie działalności odwołano się do ideałów republikańskich, poszanowania prawa i tradycyjnych wartości obyczajowych, wspierania rodziny oraz prowadzenia gospodarki wolnorynkowej z ograniczoną regulacyjną rolą państwa. W Mielcu misję utworzenia grupy inicjatywnej powierzono Januszowi Chodorowskiemu – prezydentowi miasta. Uczynił to na specjalnym spotkaniu w Mielcu marszałek Sejmu RP Maciej Płażyński. Platforma po raz pierwszy jako ruch obywatelski, przygotowując się do wyborów parlamentarnych, przeprowadziła prawybory dla ustalenia miejsc na listach. W wyborach w 2001 r. kandydatka z listy PO mielczanka Krystyna Skowrońska otrzymała 3 894 głosy i uzyskała mandat posła na Sejm RP IV kadencji. Po utworzeniu PO RP – także w powiecie mieleckim rozpoczęto budowanie jej struktur. Pierwszym przewodniczącym PO RP w powiecie mieleckim został Adam Chrabąszcz (13 V 2002 r.), a kolejnymi byli Andrzej Drozdowski (od 15 IV 2003 r.) i Marcin Cieśla (od 3 IV 2006 r.). Podejmowane inicjatywy i działalność członków PO wynikały z działań ogólnokrajowych partii, m.in. obchodów „Święta Flagi” (2.05.) i wywieszania flag państwowych przez obywateli, zbieranie podpisów w akcji obywatelskiej 4 x TAK (likwidacja immunitetu parlamentarnego, likwidacja Senatu, zmniejszenie o połowę liczby posłów oraz wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych w wyborach do Sejmu). W wyborach do Sejmu RP V kadencji w 2005 r. posłem ponownie została wybrana Krystyna Skowrońska (16 479 głosów). W 2002 r. członkowie PO startowali w wyborach samorządowych, z listy Komitetu Wyborczego „Nasz Mielec – Nasz Powiat”, który uzyskał 4 mandaty do Rady Powiatu Mieleckiego i 4 do Rady Miejskiej w Mielcu. W wyborach do Rady Miejskiej w Mielcu w 2006 r. PO wystawiła własną listę i zdobyła 2 mandaty. Do Rady Powiatu Mieleckiego członkowie PO startowali z list Komitetów Wyborczych „Nasz Mielec – Nasz Powiat” i Porozumienie Samorządowo-Gospodarcze, uzyskując 3 mandaty. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 r. mielczanin Alan Rosenbaiger (członek PO) otrzymał 1 626 głosów i nie został wybrany. Od 2002 r. członkowie PO z powiatu mieleckiego pełnią różne funkcje w regionalnych i krajowych organach statutowych PO RP. Posłanka Krystyna Skowrońska została wybrana członkiem Rady Krajowej i członkiem Zarządu Regionu Podkarpackiego, Marcin Cieśla – członkiem Rady Regionu Podkarpackiego, Tadeusz Paterak – członkiem Krajowej Komisji Rewizyjnej i członkiem Rady Regionu Podkarpackiego, a Witold Kwiatkowski – członkiem Regionalnego Sądu Koleżeńskiego. W przedterminowych wyborach parlamentarnych Krystyna Skowrońska po raz trzeci otrzymała mandat poselski na lata 2007-2011. Na zebraniu wyborczym 15 III 2010 r. funkcję przewodniczącej Koła Powiatowego w Mielcu powierzono poseł Krystynie Skowrońskiej. W wyborach samorządowych w 2010 r. z listy PO wybrano 4 osoby do Rady Miejskiej i 5 osób do Rady Powiatu Mieleckiego. W obu radach PO weszła do koalicji rządzącej. Dorota Kotula została wybrana na wiceprzewodniczącą Rady Miejskiej, a Henryk Niedbała na przewodniczącego Rady Powiatu. Do Sejmiku Województwa Podkarpackiego wybrano Zdzisława Nowakowskiego. W wyborach parlamentarnych w 2011 r. mandat poselski uzyskała Krystyna Skowrońska (po raz czwarty).

 

PLATON LIDIA JOANNA (z domu JARMOLUK, później KOSTRZEŃSKA, aktualnie WALLICH), urodzona 21 VIII 1943 r. we Lwowie, córka Kamila i Marii z domu Wallich. Po wojnie mieszkała w Bytomiu, a od 1952 r. w Mielcu. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu (później II LO), maturę zdała w 1961 r. W latach szkolnych trenowała lekkoatletykę w „Stali” Mielec i osiągała dobre wyniki w sprintach (60 m, 100 m). Studiowała na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1966 r. uzyskała tytuł magistra historii. Od 1966 r. pracowała jako nauczycielka historii i wiedzy o społeczeństwie w Szkole Podstawowej w Biskupcu Reszelskim (1 rok) i Technikum Przemysłu Spożywczego w Ciechanowie (2 lata) oraz jako specjalista ds. szkolenia w WPBWJ „Hydrobudowa 1” w Nowym Dworze Mazowieckim. W latach 1972-1975 uczyła historii i wiedzy o społeczeństwie w szkołach podstawowych w Izbiskach i Wadowicach Górnych. Od roku szkolnego 1975/1976 pracowała w Zasadniczej Szkole Budowlanej w Chorzelowie (i od 1982 r. w Mielcu) jako nauczyciel, w 1983 r. została wicedyrektorem tej szkoły, a w latach 1990-1997 pełniła funkcję dyrektora ZSB. W tym czasie ukończyła m.in. studia podyplomowe z dziedziny bibliotekoznawstwa i informacji naukowej na UJ w Krakowie (1983) oraz studia podyplomowe z zakresu zarządzania i kierowania oświatą. Kierując ZSB wniosła znaczny wkład w rozwój pracy dydaktyczno-wychowawczej tej szkoły. Napisała i opublikowała: „Biblioteka Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu”, Mielec 1983 oraz „Szkic biograficzny dh. Toli ps. Żaba”, Mielec 1999, a ponadto opracowała do użytku wewnętrznego: „Skuteczność funkcjonowania zespołu wychowawczego w przyzakładowych szkołach budowlanych województwa rzeszowskiego” i „Kurs przybocznych drużynowych”. Na emeryturę przeszła w 2000 r. Jej społeczną pasją jest działalność harcerska. Należy do ZHP od 1957 r. W 1958 r. przeszła do 10. Artystycznej Drużyny Harcerskiej, która dała początek grupie tanecznej ZPiT „Rzeszowiacy”. Od 1972 r. była drużynową gromady zuchowej i drużynową 34. DH przy Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu. Przez wiele lat była członkiem Komendy Hufca ZHP w Mielcu, a w latach 1975-1979 i 1981-1985 pełniła społecznie funkcję zastępcy komendanta Hufca. Zorganizowała i prowadziła w latach 1983-1989 102. Drużynę starszoharcerską przy ZSB w Mielcu. Była inspiratorem i współorganizatorem wielu uroczystości i imprez oraz zimowisk i letnich obozów harcerskich. Aktualnie jest członkiem Komisji Stopni Instruktorskich przy KH ZHP w Mielcu. Posiada stopień harcmistrza. Od przejścia na emeryturę jest członkiem Klubu Seniora „Pogodna Jesień” i angażuje się w jego działalność. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Zasłużonych dla Budownictwa, Złotą Odznaką ZNP i Złotym Krzyżem za Zasługi dla ZHP.

 

PLEBAN HENRYK, urodzony 2 X 1948 r. w Niwiskach, powiat kolbuszowski, syn Jana i Anny z domu Marzec. Pracował w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Robót Budowlanych (1969-1971), czechosłowackiej firmie „Texlen 20 Jawor” Teplice (1971-1980), Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Mielcu (1980) i Przedsiębiorstwie Transportowym Handlu Wewnętrznego w Mielcu (1980-1990). Od 1990 r. pozostawał bez pracy lub podejmował prace krótkoterminowe. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1975 r. Do Klubu HDK i PCK w Mielcu wstąpił w 1997 r. Oddał 46 500 ml krwi. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Odznakami Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.

 

„PLISZKA” (PZL M-3), szybowiec przejściowy wykonany w 4 egzemplarzach w WSK Mielec w latach 1957-1961. Opracowanie powstało w PZL Mielec. Konstruktorem prowadzącym był inż. Zdzisław Żok. Szybowiec posiadał masę startową 290 kg. Pierwszy lot wykonał pilot Sławomir Makaruk 20 III 1958 r.

 

PLUTA MAREK ANDRZEJ, urodzony 23 XI 1955 r. w Mielcu, syn Józefa i Genowefy z domu Kozioł. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1981 r. W latach 1976-2006 pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec” – Zakład Utrzymania Ruchu, a następnie w firmie PRODREM jako starszy tokarz. Od 2006 r. pracuje w angielskiej firmie Osborne Engineering Cramlington. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1975 r. Do mieleckiego PCK i Klubu HDK wstąpił w 1981 r. Oddał 36 650 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznaką Honorową PCK oraz Odznakami Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia. Był też skoczkiem spadochronowym – członkiem Aeroklubu Mieleckiego. Wykonał 85 skoków. Otrzymał odznakę skoczka spadochronowego III stopnia FAI.

 

  • Jerzy Płaneta

    Jerzy Płaneta

PŁANETA JERZY, urodzony 23 XI 1952 r. w Mielcu, syn Stanisława i Heleny z Perzyńskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. Podjął pracę w WSK Mielec i został oddelegowany do sekcji piłki nożnej FKS „Stal” Mielec jako trener grup młodzieżowych, skupionych w klasach sportowych w Szkole Podstawowej nr 6 (sportowej) w Mielcu. W 1981 r. ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie z tytułami magistra sportu i trenera piłki nożnej II klasy. Poza pracą w „Stali” wielokrotnie pełnił funkcję trenera grup młodzieżowych reprezentujących woj. rzeszowskie. Od 1 IX 1990 r. pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu. W ramach współpracy międzynarodowej Mielca, od połowy lat. 90. jest współorganizatorem wyjazdów młodych piłkarzy na turnieje piłkarskie do Francji. W ciągu długoletniej pracy trenerskiej wyszkolił liczną grupę liczących się w kraju piłkarzy, m.in. reprezentantów Polski: Krzysztofa Boćka, Andrzeja Jaskota, Tomasza Tułacza i Bogusława Wyparłę. W 1997 r. był jednym z członków grupy inicjatywnej, reaktywującej drużynę piłkarską „Stali” Mielec i został pierwszym trenerem odradzającej się I drużyny (V liga). Poza pracą w Mielcu trenował drużyny piłkarskie w wielu podmieleckich miejscowościach, m.in.: LZS Partynia, LZS Radomyśl Wielki, „Wisła” Szczucin, LKS Czermin, LKS Niwiska, Wadowice Górne, „Jutrzenka” Ławnica, „Ikarus” Tuszów Narodowy, „Chemik” Pustków i „Smoczanka” Mielec. Od 1999 r. jest członkiem Stowarzyszenia Przyjaciół Francji, działającego przy Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu i pełnił funkcję wiceprezesa, a następnie został prezesem.

 

  • Tadeusz Płaneta

    Tadeusz Płaneta

PŁANETA TADEUSZ, urodzony 27 III 1942 r. w Mielcu, syn Stanisława i Heleny z Perzyńskich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1961 r. Treningi piłkarskie rozpoczął w grupie trampkarzy Stali Mielec. Powoływano go do kadry narodowej w kategorii juniorów. Od 1958 r. występował w pierwszym zespole Stali i przyczynił się do pierwszego w historii klubu (i województwa rzeszowskiego) awansu do I ligi. W I lidze zagrał w 12 spotkaniach i strzelił 3 bramki. W latach 1964-1968 studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego oraz dyplom trenera piłki nożnej II klasy. W czasie studiów grał w drużynach Śląska Wrocław (1964-1965) i Moto Jelcz Oława (1965-1968). We wrześniu 1968 r. powrócił do Mielca. W barwach Stali występował do 1971 r. i zakończył karierę zawodniczą. Od 1968 r. trenował grupy młodzieżowe i drugi zespół Stali Mielec. W latach 1975-1977 był szkoleniowcem Stali Nowa Dęba, a w latach 1978-1986 trenował zespoły Stali Stalowa Wola. W 1986 r. powrócił do szkolenia młodzieży w mieleckiej Stali. Zmarł 2 IX 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PŁATEK ADAM, urodzony15 XII 1893 r. w Rzędzianowicach, powiat mielecki, syn Jana i Józefy z domu Żyga. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1913 r. Aktywnie uczestniczył w działalności tajnych organizacji niepodległościowych. Studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie przerwała I wojna światowa. Wcielono go do 9 pułku piechoty armii austriackiej i skierowano na kurs medyczny. W czasie wojny był podoficerem sanitarnym, a następnie lekarzem w 10 pułku piechoty armii austriackiej. Pragnął służyć w polskich Legionach, ale jego prośby o przeniesienie, kierowane do austriackich przełożonych, były odrzucane. Pod koniec wojny uciekł z wojska i brał udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich w Krakowie. Otrzymał stopień podporucznika w polskich formacjach wojskowych (6 XI 1918 r.) i został zatrudniony w Szpitalu Okręgowym w Krakowie. Jako oficer sanitarny brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej (1918-1919) i polsko-bolszewickiej w 1920 r., a następnie służył w jednostkach wojskowych w Sanoku i Grudziądzu. Po ukończeniu wyższych uzupełniających studiów medycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim (1921-1923) otrzymał awans na stopień kapitana i został ordynatorem Wojskowego Szpitala Okręgowego nr IV. W 1931 r. awansowano go do stopnia majora. Wyróżniony m.in. Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości. Dalsze losy nieznane.

 

  • Jan Płatek

    Jan Płatek

PŁATEK JAN, urodzony 8 XII 1943 r. w Dąbrówce Osuchowskiej, powiat mielecki, syn Romana i Antoniny z domu Magdziarz. W 1961 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Metalową w Mielcu, a w późniejszych latach kursy mistrzowskie w rzemiosłach ślusarz i frezer.  Pracę zawodową rozpoczął w 1961 r. w WSK jako blacharz na Wydziale 41. Od 1964 r. był monterem płatowców, a w latach 1965-1992 pracował jako frezer w Zakładzie Narzędziowym. Równocześnie udzielał się społecznie w NSZZ „Solidarność”. W 1980 r. był sekcyjnym w W-03, delegatem do Rady Nadzorczej NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” oraz delegatem do Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie. W 1989 r. był współzałożycielem i przewodniczącym NSZZ „Solidarność” w Zakładzie Pomocy Fabrykacyjnych. W 1992 r. został wybrany przewodniczącym (etatowym) Komisji Zakładowej (później przemianowanej na Międzyzakładową) NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” i pełnił tę funkcję do 1997 r. Przewodniczył (wspólnie z B. Biernackim) Komitetowi Strajkowemu w czasie strajku załogi WSK jesienią 1992 r. i po negocjacjach z zespołem rządowym 20 XI podpisał protokół uzgodnień, na mocy którego zawieszono akcję strajkową od 23 XI. Ponadto w latach 1995-1999 był członkiem i sekretarzem Rady Nadzorczej WSK „PZL-Mielec”. Reprezentował MK NSZZ „Solidarność” w pracach nad restrukturyzacją WSK Mielec oraz pracach przygotowawczych do utworzenia Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu. Konsekwentnie odmawiał podpisania porozumień w sprawach zwolnień grupowych z WSK. W latach 1997-1999 powierzono mu stanowisko organizatora pracy WSK „PZL-Mielec”. W czerwcu 1999 r. przeszedł na zasiłek przedemerytalny, a w 2003 r. na emeryturę.

 

  • Tadeusz Płeszka

    Tadeusz Płeszka

PŁESZKA TADEUSZ JAN, urodzony 19 V 1936 r. w Skopaniu, syn Ludwika i Zofii z Kosiorowskich. W latach dziecięcych wykonywał w drewnie różne przedmioty, zabawki i modele. W ramach pracy zawodowej uzyskał wykształcenie zawodowe i dyplom mistrza w zawodach: ślusarza, spawacza i szlifierza. W 1953 r. przybył do Mielca i został zatrudniony w WSK jako monter płatowcowy na Wydziale 50. W 1955 r. zrezygnował i podjął prace w Baranowie Sandomierskim jako piekarz czeladnik. W latach 1956-1958 odbył zasadniczą służbę wojskową, a po powrocie z wojska zajmował się gospodarstwem. W 1960 r. ponownie został zatrudniony w WSK Mielec jako monter płatowcowy (W-50), a następnie pracował na Wydziale Głównego Energetyka, W-36 i W-23. W 1974 r. przeniósł sie do Firmy „Montokwas” w Katowicach. W 1981 r. powrócił do Mielca i podjął pracę w PSS „Społem”, a rok później w Państwowym Gospodarstwie Ogrodniczym. W 1987 r. raz jeszcze powrócił do WSK i na Wydziale 23 pracował do emerytury w 1993 r. Jego pozazawodową pasją była twórczość rzeźbiarska. Od 1970 r. tworzył głównie płaskorzeźby. Wykonał w drewnie lipowym m.in. oryginalną kolekcję Godło państwowe Polski w rozwoju historycznym, składającą się z 30 płaskorzeźb. Wyrzeźbił ponadto wiele scen rodzajowych, krajobrazów, portretów, herbów miast (w tym Mielca), motywów kwiatowych i masek – łącznie ponad dwieście prac. Większość z nich prezentował na wystawach indywidualnych i zbiorowych, głównie na terenie Podkarpacia. Szczególnie atrakcyjna była ekspozycja prac na Międzynarodowych Targach MUBA w Bazylei (1996). W konkursach otrzymywał nagrody i wyróżnienia. Jego prace były upominkami dla Ojca Świętego Jana Pawła II, prezydenta RP Lecha Wałęsy, ambasadora Japonii w Polsce i szeregu innych osobistości. Wiadomo, że inne prace trafiły m.in. do prywatnych kolekcji w Anglii, Chinach, Czechach, Francji, Kanadzie, Niemczech, Rosji, Słowacji, USA i Włoszech oraz na Ukrainie i Węgrzech. Kilkakrotnie prezentowano jego prace w telewizji (TVP1 – „Teleexpres”, TV Kraków, TV Rzeszów). Jest członkiem Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej. Wyróżniony m.in. Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz Odznaką „Zasłużony dla Kultury Narodowej”. Program o jego twórczości przygotowała i emitowała Telewizja Trwam. W 2011 r. otrzymał Honorową Nagrodę Albertus.

 

PŁOSZAJ ROBERT, urodzony 1 stycznia 1970 r. w Sokołowie Małopolskim, syn Józefa i Władysławy. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność elektromechanika ogólna), maturę zdał w 1990 r.Ukończył Szkołę Policji w Słupsku – kurs podstawowy (1991) i kurs podoficerski o specjalności prewencja (1993) oraz kurs aspirancki o specjalności technika operacyjna w Centrum Szkolenia Policji w Legionowie (1996). Pracę w policji rozpoczął w 1991 r. w Wydziale Dochodzeniowo- Śledczym Komendy Rejonowej Policji w Mielcu.  W latach 1997-2002 studiował na Wydziale Socjologiczno- Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego na kierunku socjologia, specjalność samorządowa. W 2006 r. ukończył w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie studia oficerskie podyplomowe z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi. W latach 1995-2000 pracował w rzeszowskim wydziale Biura do Walki z Przestępczością Zorganizowaną Komendy Głównej Policji w Warszawie, a następnie w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji - Zarząd w Rzeszowie (2000-2007). W latach 2007-2008 pełnił funkcję zastępcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu a następnie I zastępcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu (2008). Odznaczony Srebrnym (2007) i Brązowym Krzyżem Zasługi (2000) oraz Srebrną (2005) i Brązową Odznaką Zasłużony Policjant (2001).

 

PŁYWALNIA KRYTA MOSIR PRZY UL. POWSTAŃCÓW WARSZAWY, obiekt wybudowany ze środków własnych miasta Mielca i przeznaczony głównie do pływania rekreacyjnego. Jego budowę rozpoczęto w 2008 r., a oficjalnie oddano do użytku 11 XII 2009 r. W skład obiektu wchodzą: basen rekreacyjno-sportowy, niecka rekreacyjna ze zjeżdżalnią (74 m), jacuzzi, natryski aromatyczne, sauna sucha, sauna parowa, solarium i siłownia, sala restauracyjna oraz Klub Manhattan z czterotorową kręgielnią bowlingową. Do ogrzewania wody wykorzystywane są odnawialne źródła energii – kolektory słoneczne i pompy cieplne.

 

POCIASK JANUSZ (KSIĄDZ MISJONARZ), urodzony 18 II 1970 r. w Mielcu, syn Władysława i Danuty z domu Ozimek. Absolwent Zasadniczej Szkoły Zawodowej i Technikum Elektrycznego w Zespole Szkół Zawodowych im. Prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, maturę zdał w 1991 r. Trenował pływanie oraz piłkę nożną w zespole juniorów FKS „Stal” Mielec i seniorów „Złotniczanka” Złotniki. Od 1988 r. do 1991 r. pracował jako elektromechanik na Wydziale Utrzymania Ruchu w WSK „PZL-Mielec”. W 1991 r. wstąpił do Stowarzyszenia Misji Afrykańskich (SMA). Odbył dwuletnie studia filozoficzne w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie koło Warszawy, a następne dwa lata formacji obejmowały naukę języka angielskiego w Maynooth (Irlandia) i rok duchowy w Zinswald (Francja). W latach 1995-1999 odbył studia teologiczne w Tangaza College w Nairobi (Kenia) – Misyjnym Instytucie Międzyzakonnym, afiliowanym przez Urbanianum w Rzymie i uzyskał dyplom oraz tytuł magistra. 19 VI 1999 r. przyjął święcenia kapłańskie. Od 1999 r. do 2008 r. pracował na misjach w Tanzanii. Przez dwa lata był wikariuszem w parafii w wiosce Bugisi w diecezji Shynianga. W 2002 r. został mianowany proboszczem parafii Pasiansi/Bwiru w archidiecezji Mwanza. Ponadto z mianowania arcybiskupa Anthony Mayala od 2004 r. do 2008 r. pełnił w radzie biskupiej funkcje wikariusza oraz koordynatora misjonarzy i zgromadzeń misyjnych w archidiecezji Mwanza. Obecnie został oddelegowany do Polski i pracuje w formacji duchowej i misyjnej kleryków i misjonarzy świeckich przygotowujących się do wyjazdu do Afryki. Poza pracą pastoralną w afrykańskich parafiach zaangażowany był w projektach socjalnych prowadzonych przez ludzi świeckich związanych z Stowarzyszeniem Misji Afrykańskich, m.in. przy budowie schroniska dla tzw. dzieci ulicy („Upendo Daima”) oraz zakładaniu i budowie szkoły integracyjnej „Uzima Center” dla dzieci upośledzonych i sierot, których rodzice zmarli na AIDS. Od 2010 r. pracuje w misji rzymskokatolickiej w Moita Bwawani (diecezja Arusha) w Tanzanii.

 

  • Maria Pociask

    Maria Pociask

POCIASK MARIA (z domu OGIBA), urodzona 14 VII 1949 r. w Borowej, powiat mielecki, córka Juliana i Janiny z domu Czaja. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1969 r. Od roku szkolnego 1969/1970 pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Broniszowie koło Wielopola Skrzyńskiego, a od 1971 r. do 1985 r. w Szkole Podstawowej w Kawęczynie Sędziszowskim. Równocześnie dokształcała się i w 1974 r. ukończyła Wyższą Szkołę Nauczycielską w Rzeszowie oraz studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyskała tytuł magistra filologii polskiej (1979). Jako nauczycielka języka polskiego prowadziła różne formy artystyczne, m.in. teatrzyk lalkowy, konkursy recytatorskie i Dzień Patronki Szkoły Marii Konopnickiej. W latach 1979-1984 pełniła funkcję dyrektora szkoły. W 1985 r. zamieszkała w Ropczycach i pracowała w Szkole Podstawowej nr 1, a następnie w Szkole Podstawowej nr 5 (do1999 r.). W 1987 r. powierzono jej funkcję nauczyciela metodyka języka polskiego w rejonie Ropczyce i pełniła ją do 1991 r. W tym czasie uzyskała II stopień specjalizacji zawodowej. Urządziła wzorcową pracownię dydaktyczną, propagowała klasy autorskie i opiekowała się samorządem uczniowskim. W 2003 r. otrzymała tytuł nauczyciela dyplomowanego. Od 1999 r. do 2004 r. pracowała w Gimnazjum nr 2 w Ropczycach, a następnie przeszła na emeryturę. Wiele czasu poświęcała działalności społecznej. W latach 1994-2011 sprawowała funkcję przewodniczącej Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej w Ropczycach, a w latach 2004-2007 była ławnikiem Sądu Rejonowego w Ropczycach. Pełniła także funkcje w Związku Nauczycielstwa Polskiego, była m.in. prezesem Ogniska (1994-2002) i wiceprezesem Zarządu Oddziału (1994-2006). W czasopiśmie „Ziemia Ropczycka” publikowała artykuły opisujące doświadczenia z długoletniej pracy oświatowej i społecznej. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem KEN, Złotą Odznaką ZNP, Medalem 100-lecia ZNP oraz licznymi nagrodami, w tym Nagrodą Ministra Edukacji III stopnia.

 

  • Stanisław Pociask

    Stanisław Pociask

POCIASK STANISŁAW, urodzony 1 I 1952 r. w Niedźwiadzie koło Dębicy, syn Antoniego i Marii z domu Cabaj. Absolwent Technikum Samochodowego w Rzeszowie (specjalność: eksploatacja i naprawa samochodów). Po maturze w 1972 r. został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” i pracował na stanowiskach: mechanika samochodowego, elektryka samochodowego, kontrolera jakości i montera mechanika silników wysokoprężnych. W latach 1984-1992 był społecznym inspektorem pracy w Zakładzie Silnikowym. W wyniku restrukturyzacji WSK od 1993 r. pracował w Wytwórni Silników „PZL-Mielec” Sp. z o.o. jako mistrz taśmy, mistrz placówki regeneracji agregatów i kierownik zmianowy. W 2003 r. przeszedł do firmy „BEZPOL” Rzeszów O/Mielec na stanowisko zastępcy kierownika, a od 2004 r. pracuje jako magazynier w Hipermarkecie TESCO w Mielcu. Poza pracą zawodową jego życiowym powołaniem stało się od 1975 r. honorowe krwiodawstwo. Do 31 XII 2005 r. oddał 68 150 ml krwi i pozostaje nadal czynnym krwiodawcą. Od lat 80. aktywnie działa w mieleckich strukturach PCK oraz Klubie Honorowych Dawców Krwi im. Juliana Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec”. Był m.in. członkiem ZZ PCK przy WSK oraz członkiem i wiceprezesem Zarządu Rejonowego PCK w Mielcu. W klubie HDK sprawował funkcje: członka zarządu (od 1980 r.), wiceprezesa i sekretarza, a od 1999 r. pełni funkcję prezesa. W latach 1985-2001 był przewodniczącym Rady Klubów HDK w Mielcu, a od 1986 r. jest członkiem Wojewódzkiej Rady HDK w Rzeszowie. Ponadto angażował się w działalności związkowej w WSK, Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Polskich oraz w Stronnictwie Demokratycznym. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Kryształowym Sercem (najwyższe odznaczenie HDK), Złotą Odznaką za Zasługi dla Rozwoju PCK – HDK, Medalem Pamiątkowym z okazji 40-lecia Honorowego Krwiodawstwa, Odznakami Honorowymi PCK: IV, III i II stopnia oraz Odznakami Zasłużonego HDK: III, II i I stopnia.

 

POCIEJ MARIAN, urodzony 24 IX 1898 r. w Grybowie, województwo krakowskie, syn Józefa. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1917 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej i uzyskał tytuł inżyniera. Pracował w Towarzystwie Górniczo-Przemysłowym w Czeladzi. Służbę wojskową odbył w 18 Pułku Piechoty (wcześniej 2 Pułk Ziemi Rzeszowskiej) i prawdopodobnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921. Szkolił się też w Oficerskiej Szkole Wojsk Kolejowych w Krakowie. W 1925 r. otrzymał stopień podporucznika rezerwy. Nie ustalono dotąd, czy brał udział w wojnie obronnej Polski we wrześniu 1939 r. i w jakich okolicznościach wzięto go do niewoli sowieckiej (po 17 IX 1939 r.) i skierowano do obozu w Kozielsku, skąd w kwietniu 1940 r. został wywieziony do Katynia (Lista wywozowa 40/2) i zamordowany w tamtejszym lesie. Źródła podają przy jego nazwisku stopień podporucznika rezerwy.

 

  • Irena Początek

    Irena Początek

POCZĄTEK IRENA (z domu WOŁOWIEC), urodzona 3 VIII 1946 r. w Dzierżoniowie, córka Józefa i Zofii ze Świderskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1965 r. Grała na skrzypcach w orkiestrze szkolnej, była współorganizatorką szkolnego zespołu estradowego „Syrenka”. Od 1965 r. pracowała w Szkole Podstawowej w Wadowicach Dolnych jako nauczycielka (do 1978 r.), zastępca dyrektora (1978-1985) i dyrektor (1985-1987). Udzielała się też społecznie jako sekretarz, a następnie wiceprezes Oddziału ZNP w Wadowicach Górnych. W latach 1987-1990 pełniła funkcję zastępcy inspektora oświaty i wychowania w Wadowicach Górnych. Równocześnie dokształcała się, kończąc studia magisterskie z zakresu matematyki na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu (1975), studium przedmiotowe z zakresu rachunku prawdopodobieństwa w ODN w Nowym Sączu (1978) i Studium dla Kadry Kierowniczej w Tarnowie (1983). W latach 1990-1999 pracowała jako nauczyciel matematyki w Szkole Podstawowej w Wadowicach Dolnych. W 1999 r. wójt Gminy Wadowice Górne, Stefan Rysak powierzył jej funkcję dyrektora Publicznego Gimnazjum w Wadowicach Górnych do 2002 r., a następnie wygrała konkurs na dyrektora na lata 2002-2007. W 2004 r. uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. W znaczącym stopniu przyczyniła się do organizacji „od podstaw” gimnazjum, a następnie budowy obiektów gimnazjalnych z halą sportową i stołówką przygotowującą posiłki dla szkół z gminy Wadowice Górne. Kierowała wyposażaniem szkoły i urządzaniem jej otoczenia. W 2007 r. odeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania II stopnia (1976). Angażuje się w działalność grup przy Parafii Ducha Świętego w Mielcu i pisze artykuły do pisma parafialnego „Spod Znaku Ducha Świętego”.

 

POCZTA, instytucja „poczty czyli koni rozstawnych” powołana została w Polsce w 1558 r. dla przewożenia listów pomiędzy Krakowem a niektórymi miastami w Europie. W Tarnowie i Rzeszowie (miastach niedalekich od Mielca) placówki pocztowe powstały w XVII w. Pierwszy znaczek na terenie Galicji pojawił się w 1850 r. Urząd Pocztowy (Postamt) w Mielcu powstał prawdopodobnie po utworzeniu powiatu mieleckiego (1853), ale nieznana jest jego pierwsza siedziba. Pod koniec XIX w. zmienił nazwę na Urząd Pocztowo-Telegraficzny. Od pierwszych lat XX w. mieścił się w willi Franciszka Jaglarza (poczmistrza) przy ul. T. Kościuszki 25. W latach międzywojennych Urząd przeniesiono do budynku przy ul. Pierackiego (później: Obrońców Pokoju). Do transportu przesyłek pocztowych używano specjalnego wozu, przypominającego nieco dyliżans bagażowy, w kolorze czerwonym z godłem Polski i napisem Poczta Polska. W czasie okupacji hitlerowskiej siedziba poczty nie zmieniła się, ale nazwano ją Niemiecki Urząd Pocztowy (Postamt). Zmieniono też nazwę ulicy na Poststrasse. W końcowej fazie działań wojennych w okolicach Mielca (jesień 1944 r.) budynek pocztowy został poważnie uszkodzony, dlatego na pewien czas Urząd Pocztowo-Telegraficzny przeniesiono do budynku przy ul. Kolejowej 7 (dziś: ul. Jadernych 7). Po gruntownym remoncie obiekt przy ul. Obrońców Pokoju (b. Pierackiego) ponownie stał się siedzibą UPT. W 1957 r. utworzono Obwodowy Urząd Pocztowo-Telekomunikacyjny. Na początku lat 60. na terenie starego cmentarza żydowskiego przy ul. H. Sawickiej (aktualnie: ul. Jadernych) rozpoczęto budowę obiektu specjalnie dostosowanego dla potrzeb usług pocztowych i telekomunikacyjnych. (Z terenu budowy usunięto trumny ze szczątkami osób i pochowano je na mieleckim cmentarzu parafialnym, a stamtąd wkrótce potem przewieziono na cmentarz żydowski w Starym Sączu. Szerzej w oddzielnym haśle.) Nowy budynek pocztowo-telekomunikacyjny oddano do użytku w 1964 r. Umieszczono w nim OUPT i Urząd Pocztowy Mielec 1 oraz Rejonowy Urząd Telekomunikacyjny.  Rozwój demograficzny i terytorialny Mielca wpłynął na rozwój sieci Urzędów Pocztowych. W 1954 r. na osiedlu fabrycznym WSK powstał UPT Mielec 3 przy ul. 22 Lipca (później al. Niepodległości). W budującym się osiedlu J. Krasickiego  25 XI 1983 r. otwarto UP Mielec 4 przy ul. M. Pisarka 17 a. W 1973 r. wprowadzono kody pocztowe (pocztowe numery adresowe). Mielec otrzymał kod: 39-300. Po poszerzeniu granic Mielca i objęciu nimi m.in. Rzochowa, tamtejszy UPT (kod: 39-323), mieszczący się w drewnianym budynku przy Rynku, otrzymał numer 5, a w latach 90. przeprowadzono go do nowego budynku wielofunkcyjnego przy ul. Rzochowskiej. Po wybudowaniu osiedla W. Szafera uruchomiono UP Mielec 6 przy ul. Szafera. W ramach przemian ustrojowych w Polsce po 1989 r., na mocy Ustawy o łączności z 20 XI 1991 r. państwowe przedsiębiorstwo Polska Poczta, Telegraf i Telefon zostało rozdzielone na dwa odrębne i samodzielne przedsiębiorstwa: Poczta Polska i Telekomunikacja Polska S.A. Taki sam podział nastąpił w Mielcu, bowiem utworzono dwie jednostki: 1) Poczta Polska, Obwodowy Urząd Poczty oraz 2) Rejon Telekomunikacji TP S.A. Obie jednostki pozostały w budynku przy ul. Jadernych. Z dniem 1 IX 2005 r. przeprowadzono reorganizację Urzędów Pocztowych, m.in. UPT Mielec 1 podzielono na trzy oddzielne placówki: Centrum Sieci Pocztowej Urząd Pocztowy nr 1 (okienka i kasa główna), Centrum Usług Pocztowych (listonosze) i Centrum Usług Koncesjonowanych – Oddział Regionalny w Rzeszowie – Mielec 1 (wartownicy).Poczmistrze: * Józef Miniewski (ok. 1861), Jan Ostrowski (ok. 1870), Józef Fuchs (ok. 1877), Stanisław Gutteter (1895-1901), Franciszek Jaglarz (1902-1939). W czasie okupacji hitlerowskiej urzędem pocztowym zarządzało kierownictwo niemieckie.Naczelnicy i dyrektorzy OUPT i UPT nr 1: Jan Szczurka (1944-1954), Karol Grudziński (1954–1968), Aleksander Kozakiewicz (1968-1969), Józef Nowak (1969-1984), Stanisław Lubacz (1984-2002), Piotr Kozak (2003-2005), Maria Rutkowska (2005-2007), Teresa Małgorzata Mazurkiewicz (2007-nadal).Naczelnicy UPT: *Mielec 3: Franciszek Szlajber (administrator), Emilia Świątoniowska, Maria Skrzypek, Janina Klich, * Mielec 4 (os. Lotników): Elżbieta Kardyś, Mariola Pietryka – Toczek, *Mielec 5 (Rzochów): Stanisława Wałek, Bogumiła Mojek, *Mielec 6 (os. W. Szafera): Elżbieta Kardyś. Długoletni pracownicy: Stanisława Babula, Sylwester Batog, Małgorzata Barbara, Franciszek Batko, Grażyna Bielska, Stanisława Broda, Wiesława Bukała, Stanisława Cebula, Albina Ciebień, Danuta Cieśla, Wacław Cieśla, Janusz Cwykiel, Maria Czapka, Kazimiera Czerniejewska, Anna Czerwińska, Wanda Dąbrowska, Henryk Dąbrowski, Irena Dorociak, Elżbieta Dul, Katarzyna Dziekan, Jadwiga Filas, Adela Filipecka, Jan Froncz (Frącz), Barbara Gawrońska, Danuta Gąsior, Józef Gąska, Mieczysław Gnida, Renata Gołębiowska, Andrzej Gołębiowski, Józef Grądziel, Krystyna Grzesik, Janina Guzik, Adam Gwoździowski, Janina Guzik, Teresa Hałoń, Bożena Hyla, Antonina Jaglarz, Helena Jamrozy, Aleksander Jaskot, Helena Jóźków, Wiesława Kalita, Janina Klich, Elżbieta Kocoł, Tadeusz Kogut, Grażyna Kołek, Maria Konieczny, Danuta Kopeć, Czesław Korpanty, Leszek Kowalski, Ludwik Koziara, Danuta Krawiec, Marzanna Krok, Jan Kusak, Stanisława Kwolek, Józef Leyko, Stefan Leyko, Krzysztof Lubacz, Mariusz Lubacz, Stanisław Lubacz, Zofia Lubacz, Marta Łabaj, Danuta Łomnicka, Alina Majerczak, Józefa Marusarz, Bogusława Maziarz, Teresa Mazurkiewicz, Irena Meisser, Janina Minor, Bogumiła Mojek, Zdzisława Murdza, Maria Nalewa, Tadeusz Nowiński, Stanisław Nowiński, Anna Opiela, Andrzej Osmola, Maria Pawlak, Renata Pazdro, Helena Piechota, Zuzanna Piechota, Tadeusz Piekarski, Joanna Porada, Stanisław Pszeniczny, Józef Ratusiński, Elżbieta Rup, Karol Rudolf, Genowefa Rusek, Lidia Rusek, Ryszard Rusek, Jan Rzeszutek, Bogusława Sałek, Tadeusz Siemek, Maria Skrzypek, Stanisław Smaczniak, Stanisław Sobota, Danuta Solecka, Zofia Sypek, Aniela Szarama, Władysław Szatkowski, Marta Śpiewak, Stanisław Świątek, Zofia Taran, Kazimierz Toporowski, Agnieszka Trojan, Marta Wacławska, Stanisława Wałek, Karolina Wanatowicz, Wendeker, Izabela Węglarz, Jerzy Węgrzyn, Krystyna Węgrzyn, Janina Witek, Józef Witek, Kazimierz Witek, Adolf Wnuk, Barbara Wojtusiak, Irena Woskowicz, Jan Wróbel, Danuta Zagroba, Adam Zduński, Ewa Zięba.

 

POCZTOWA KASA OSZCZĘDNOŚCI, utworzona została przy urzędzie pocztowym 12 I 1883 r., na podstawie ustawy z 20 V 1882 r. Posiadała status kasy zbiorczej.

 

  • ks. Feliks Podgórniak

    ks. Feliks Podgórniak

PODGÓRNIAK FELIKS (ksiądz), urodzony 29 IX 1901 r. w Kańczudze, syn Ignacego i Pauliny z Sochackich. Po ukończeniu gimnazjum w Przemyślu studiował teologię w tamtejszym Seminarium Duchownym. Święcenia kapłańskie przyjął w 1925 r. Pracował jako wikariusz w Moszczenicy. Szczególnie wiele czasu poświęcał młodzieży w ramach Akcji Katolickiej, m.in. doprowadził do wybudowania domu parafialnego. Był także działaczem ruchu ludowego, wspierał frakcję W. Witosa. W 1935 r. został mianowany proboszczem w Rzędzianowicach, gdzie niedawno powołano parafię (1930). Doprowadził do zakończenia budowy kościoła i wyposażenia go. Jako jeden z nielicznych księży uczestniczył w ówczesnym życiu politycznym wsi, m.in. brał udział w uroczystościach ludowych, poświęcał sztandary ludowców i ZMW „Wici”. W czasie okupacji hitlerowskiej prawdopodobnie działał w ROCh-u (lub pomagał mu). W latach 1944-1945 ukrywał poszukiwaną przez gestapo Walerię Szalay-Groele. Po wojnie współpracował ze Stronnictwem Ludowym i z jego ramienia pełnił funkcje zastępcy pełnomocnika do spraw reformy rolnej w powiecie mieleckim i wiceprzewodniczącego Powiatowej Komisji ds. Reformy Rolnej w Mielcu. W 1946 r., w klimacie walki politycznej przed referendum, wraz z wieloma mieleckimi ludowcami został aresztowany przez UB i przetrzymywany przez pewien czas w mieleckim więzieniu. W 1982 r., ze względu na wiek, został zwolniony z funkcji proboszcza i rezydował w Rzędzianowicach. Zmarł 14 X 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzędzianowicach.

 

PODGÓRSKI MAREK (ksiądz), urodzony 20 X 1972 r. w Kolbuszowej, syn Adolfa i Reginy z domu Posłuszna. W 1979 r. zamieszkał w Mielcu. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1990 r. Po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1996 r. uzyskał tytuł magistra teologii katolickiej (temat pracy: Życie i działalność ks. Henryka Weryńskiego). Święcenia kapłańskie przyjął 25 V 1996 r. Jako wikariusz pracował w parafiach: Mędrzechów (1996-1999), Ryglice (1999-2003) i Matki Bożej Niepokalanej w Nowym Sączu (2003-2005). W 2006 r. ukończył podyplomowe studia archiwistyki kościelnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (praca dyplomowa: Kościół garnizonowy św. Agnieszki w Krakowie w zbiorach Archiwum Kurii Metropolitalnej). W latach 2005-2009 odbył studia doktoranckie na Wydziale Historii i Dziedzictwa Kulturowego Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych z zakresu historii, na podstawie rozprawy: Rzymskokatolickie duszpasterstwo wojskowe w ludowym Wojsku Polskim. W marcu 2007 roku został notariuszem Kurii Diecezjalnej w Tarnowie, a ponadto w kwietniu togo roku – zastępcą dyrektora Archiwum Diecezjalnego w Tarnowie. Jest członkiem Diecezjalnej Komisji Historycznej. Należy do Polskiego Towarzystwa Teologicznego i Stowarzyszenia Archiwistów Kościelnych. Od 2009 r. prowadzi wykłady z historii Kościoła na Wydziale Teologicznym Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Badaniami i zainteresowaniami naukowymi obejmuje tematy: Kościół katolicki w Polsce w czasach komunizmu, duszpasterstwo wojskowe w Wojsku Polskim, dzieje Marynarki Wojennej RP, wojna obronna 1939 r. oraz wojna argentyńsko-brytyjska na południowym Atlantyku w 1982 r.

 

PODGÓRZE, część osiedla Cyranka, położona przy Górze Cyranowskiej od strony północno-wschodniej. Na tym terenie zbudowano w latach 50. XX w. tymczasowe Miasteczko Młodego Robotnika (odrębne hasło). W latach 60.i 70. w jednym z baraków prężnie funkcjonował Klub ZMS „Podgórze”. Aktualnie baraki są sukcesywnie burzone, a mieszkańcy są przenoszeni do zdecydowanie lepszych warunków lokalowych w budownictwie wielorodzinnym. Teren ten, a zwłaszcza Miasteczko Młodego Robotnika, został przeznaczony przez samorząd miasta do rewitalizacji w ramach uchwalonego w 2006 r. Lokalnego Programu Rewitalizacji. (Szerzej w haśle: Miasteczko Młodego Robotnika.)PODHALUZIN MITROFAN, urodzony w 1840 r., kozak doński, żołnierz armii carskiej. W czerwcu 1863 r. zdezerterował z armii i przyłączył się do powstania styczniowego. Jako oficer walczył w oddziałach płk. Dionizego Czachowskiego i gen. Józefa Hauke–Bossaka. Po rozbiciu obu oddziałów utworzył własny i kontynuował walkę. Po upadku powstania od maja 1864 r. ukrywał się w dworku Ignacego Suchorzewskiego w Mielcu, posługując się nazwiskiem „Jan Zolecki”, a później „Ohli Mahmud Mustafa”. W grudniu 1864 r. został aresztowany przez Austriaków i przekazany władzom rosyjskim. Po rozprawie przed rosyjskim sądem wojennym w Warszawie został skazany na śmierć. Wyrok wykonano w grudniu 1865 r. w Cytadeli Warszawskiej. Miejsce pochówku nieznane. Według niektórych źródeł urodził się w 1841 r. i został stracony w Cytadeli Warszawskiej w 1866 r.

 

PODKAŃSKI WOJCIECH, urodzony 1 III 1944 r. w Boryszewie koło Sochaczewa, syn Wacława i Eugenii z Kościńskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Sochaczewie. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej w Warszawie ukończył w 1968 r. z tytułem magistra inżyniera. Pracę zawodową rozpoczął w 1969 r. w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN. Od 1971 r. do 1995 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” i OBR SK Mielec jako odpowiedzialny za analizy aerodynamiczne, wytrzymałościowe i flatterowe projektowanych samolotów. M.in. przy projektowaniu samolotów M-15, M-18 i I-22 wprowadził nowoczesne metody obliczeniowe dynamiki i flatteru płatowców. Był członkiem KZ SIMP WSK. Po obronie pracy Obciążenia aerodynamiczne odkształcalnego dwupłata w przepływie potencjalnym w Polskiej Akademii Nauk w 1980 r. otrzymał stopień naukowy doktora. W latach 1981-1995 prowadził wykłady i ćwiczenia z aeroelastyczności i mechaniki lotu na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej. W 1995 r. przeszedł do Instytutu Lotnictwa w Warszawie na stanowisko zastępcy dyrektora do spraw naukowych. Brał udział w projektach badawczych w zakresie nieliniowych zagadnień flatteru, doprowadził do opracowania i wdrożenia strategii usług Instytutu Lotnictwa w skali międzynarodowej. W 1999 r. został powołany do Panelu NATO - AVT i wielokrotnie uczestniczył w międzynarodowych programach technicznych. M.in. był mentorem Konferencji AVT-145 i wiceprzewodniczącym Konferencji AVT-170. Brał udział w redakcji dokumentu AVT-092 Qualification by Analysis. W 2004 r. uczestniczył w pracach nad programem offsetowym związanym z zakupem samolotów F-16 i CASA-295. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Honorową Odznaką SIMP, Srebrną Odznaką Honorową NOT, Medalem Brązowym za Długoletnią Służbę, Odznaką „Zasłużony Pracownik Instytutu Lotnictwa”, nagrodą AVT Panel Excellence Award oraz mielecką Statuetką Dedala. Zmarł 22 VI 2017 r. Pochowany na cmentarzu w Kozłowie Biskupim k. Sochaczewa. 

 

  • ks. Waldemar Podlasz

    ks. Waldemar Podlasz

PODLASZ WALDEMAR ksiądz, urodzony 1 XI 1976 r. w Mielcu, syn Jana i Barbary z domu Lach.  Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu. Maturę zdał w 1995 r. i we wrześniu tego roku rozpoczął nowicjat w Zgromadzeniu Księży Salwatorianów (Towarzystwo Boskiego Zbawiciela) w Trzebini. W 2002 r. ukończył studia w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Salwatorianów w Bagnie koło Wrocławia i uzyskał tytuł magistra teologii, a następnie przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w parafii przy bazylice św. Jadwigi Śląskiej w Trzebnicy (2002-2003). W 2003 r. został skierowany do pracy duszpasterskiej w Kanadzie. Początkowo był wikariuszem w parafii św. Józefa w Langley, British Columbia, archidiecezja Vancouver (2003-2004) i parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Powell River, także w archidiecezji Vancouver (2004-2006). W 2006 r. został mianowany proboszczem w parafii św. Piotra w Nanaimo (diecezja Victoria na zachodnim wybrzeżu Kanady) i pełnił tę funkcję do 2013 r. Aktualnie jest proboszczem parafii Boskiego Dziecięcia w Orleans (archidiecezji Ottawa, centralna Kanada). Utrzymuje stały kontakt z rodzimą parafią św. Marka Ewangelisty w Rzochowie.

 

PODLEŚNA (ULICA), kręta, polna droga przy lesie na osiedlu Rzochów, boczna ulicy Jagodowej. Ma 723 m długości. Nazwę otrzymała w 1985 r., kiedy przyłączono Rzochów do Mielca. W 2007 r. położono na niej asfaltową nawierzchnię.Nazwa ulicy związana jest z sąsiedztwem dużego kompleksu leśnego.

 

  • Barbara Podłaszczyk

    Barbara Podłaszczyk

PODŁASZCZYK BARBARA ZUZANNA (z domu MAZUREK), urodzona 28 I 1940 r. w Tarnowie, córka Mariana i Anny z domu Kul. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu (I LO), maturę zdała w 1959 r. Ukończyła także Średnią Szkołę Muzyczną w Rzeszowie – Wydział Rytmiki. W latach 60., 70. i 80. uczyła gry na fortepianie w Państwowym Ognisku Muzycznym, a następnie w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mielcu. W tym czasie prowadziła także lekcje rytmiki i umuzykalnienia w mieleckich przedszkolach. W latach 70. 80. była współorganizatorem wielu edycji Festiwalu Piosenki Przedszkolnej w Osiedlowym Domu Kultury MSM. W latach 70. pomagała Stanisławowi Steczkowskiemu w organizacji i prowadzeniu chóru chłopięcego „Mieleckie Słowiki”. W latach 80. jako nauczyciel i instruktor umuzykalniania Rzeszowskiego Ośrodka Usług Pedagogicznych w Rzeszowie, poza pracą w przedszkolach, w miesiącach wakacyjnych prowadziła zajęcia w ramach różnych form szkoleniowych organizowanych przez Ośrodek. Udzielała także prywatnych lekcji na fortepianie. Zmarła 3 II 1990 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Mikołaj Podłaszczyk

    Mikołaj Podłaszczyk

PODŁASZCZYK MIKOŁAJ, urodzony 5 VI 1931 r. w Białowieży, syn Nestora i Stefanii z domu Kiczkajło.W czasie II wojny światowej wraz z rodziną był dwukrotnie przesiedlany (Toporki, Kleszczele). W 1948 r. przeniósł się do Lwówka Śląskiego i tam ukończył Gimnazjum i Liceum. Pasjonował się lotnictwem i najpierw w okresie szkolnym zajął się modelarstwem lotniczym, a następnie ukończył kurs szybowcowy w Rzadkowie koło Poznania (1951). Po studiach na Wydziale Lotniczym Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie skierowany został do 3 Eskadry Lotnictwa Myśliwskiego. W 1959 r. przeniesiono go do 21 Przedstawicielstwa Wojskowego przy WSK „PZL-Mielec”, gdzie pracował na różnych stanowiskach do listopada 1990 r., a następnie przeszedł na emeryturę. Posiada stopień podpułkownika. W czasie pracy w 21 PW w Mielcu uzyskał III, a następnie II klasę nawigatora wojskowego i uczestniczył w oblotach samolotów wyprodukowanych w Mielcu: An-2, An-28, M-15 i TS-11 „Iskra” jako przedstawiciel odbiorcy samolotów. Uczestniczył w około 3 tysiącach lotów w czasie około 2,5 tysiąca godzin. Jego pozazawodową pasją jest od ponad 40 lat kolekcjonowanie minerałów i tzw. kamieni szczęścia. Aktualnie posiada około 8 tys. okazów, co jest jedną z największych i najciekawszych kolekcji w Polsce. Wielokrotnie eksponował ją na terenie kraju, a w ostatnich latach kilkakrotnie w Mielcu. Ekspozycja minerałów z jego zbiorów znajduje się w Centrum Wystawienniczo-Promocyjnego Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu.

 

PODMIOTY GOSPODARCZE, według rejestru prowadzonego przez Urząd Miejski w Mielcu od 1989 r. (po wprowadzeniu w życie ustawy o podejmowaniu prywatnej działalności gospodarczej z XII 1988 r.), ich stan w latach 1989-2006 przedstawiał się następująco: *1989 – 1091, *1990 – 1641, *1991 – 2132, *1992 – 2614, *1993 – 3034, *1994 – 3292, *1995 – 3442, *1996 – 3505, *1997 – 3767, *1998 – 3.834, *1999 – 3.713, *2000 – 3.546, *2001 – 3.788, *2002 – 3.684, *2003 – 3.583 (+ około 220 spółek prawa handlowego i spółdzielni zarejestrowanych w KRS), *2004 – 3.174 (+ ok. 220 s.p.h. i sp-ni), *2005 – 3.102 (+ ok. 220 s.p.h. i sp-ni), 2006 – 3.039 (+ ok. 300 s.p.h. i sp-ni).Stan na 31 XII 2011 r. *2011 – 5 859 (208 sektora publicznego, 5 651 sektora prywatnego), *2013 – 6 147 (209 sektora publicznego, 5 938 sektora prywatnego).

 

PODOLSKA ELŻBIETA, urodzona 8 VII 1908 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, córka Jakuba i Stefanii z Piekarskich. Ukończyła renomowane Liceum Krzemienieckie, gdzie kuratorem był jej wuj dr Marek Piekarski, a następnie uzyskała uprawnienia do nauczania w szkołach powszechnych. Powróciła w rodzinne strony i podjęła pracę nauczycielską w Szkole Powszechnej w Borkach Nizińskich. W związku z trudną sytuacją kadrową w oświacie uczyła później w Przykopie, Książnicach i Pławie, gdzie przez 12 lat była kierownikiem szkoły. W latach 50. przeniosła się do rodzinnego Tuszowa Narodowego, gdzie uczyła różnych przedmiotów oraz 3 lata pełniła funkcję kierownika szkoły. Ukończyła studium nauczycielskie z zakresu nauczania początkowego. Przez szereg lat pracowała jako instruktor metodyczny nauczania początkowego Powiatowego Ośrodka Metodycznego przy Wydziale Oświaty i Wychowania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarła 28 XII 1984 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.

 

  • Maria Podolska

    Maria Podolska

PODOLSKA MARIA (żona Tadeusza, z domu RZEŹNIK), urodzona 11 II 1922 r. w Jaślanach, pow. mielecki, córka Jakuba i Marii z domu Orzech. Do wybuchu wojny w 1939 r. ukończyła trzy klasy w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Małą maturę zdała w 1945 r. W 1946 r. ukończyła Wstępny Kurs Pedagogiczny w Sandomierzu i podjęła pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej w Otałęży (III-VI 1946 r.). W latach 1946-1948 była nauczycielką w Szkole Podstawowej w Pławie. W 1948 r. zdała egzamin przed Komisją Rejonową dla Niekwalifikowanych Nauczycieli Szkół Powszechnych w Krośnie w zakresie programu liceum pedagogicznego. Od XI 1949 r. do IX 1955 r. pracowała jako wychowawczyni i magazynierka w internacie Liceum Pedagogicznego w Mielcu. W 1957 r. zdała maturę w mieleckiej filii Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Kolbuszowej, a w 1958 r. uzyskała maturę w Liceum Pedagogicznym w Gorlicach. W latach 1958-1979 pracowała w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu (czasowo będącej też Zbiorczą Szkołą Gminną) jako nauczycielka prac ręcznych i rysunku oraz wychowawca świetlicy i placu zabaw. Wykonywała dekoracje okolicznościowe. W 1963 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: rysunek i prace ręczne). Po przejściu na emeryturę w 1977 r. pracowała do 1989 r. w Szkole Podstawowej nr 1 w niepełnym wymiarze godzin (m.in. w bibliotece szkolnej). Przez wiele lat krzewiła wśród dzieci i młodzieży ideę oszczędności poprzez SKO, prowadziła szkolne koło lotnicze, organizowała wycieczki i obozy wędrowne. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką SKO, okolicznościową Odznaką „Za 50-letnią Przynależność do ZNP” i Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej.

 

  • Adam Podolski

    Adam Podolski

PODOLSKI ADAM, urodzony 24 X 1923 r. w Mielcu, syn Jana i Ludwiki z domu Łojczyk. Do wybuchu II wojny światowej ukończył trzy klasy Gimnazjum i Liceum S. Konarskiego w Mielcu. Od wczesnej młodości uczestniczył w ćwiczeniach Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu, której naczelnikiem był jego ojciec – Jan Podolski. W czasie okupacji niemieckiej, w latach 1940-1944 pracował jako robotnik magazynowy Spółdzielni „Społem”. W 1944 r., w czasie walk o Mielec i inne okoliczne miejscowości, wielokrotnie uczestniczył u boku ojca w gaszeniu pożarów, m.in. kościoła św. Mateusza (dwukrotnie), Szkoły Męskiej „pod zegarem”, Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego przy ul. J. Kilińskiego, budynku Rady Powiatowej z Salą Królewską oraz domów przy ul. Rzecznej i ul. J. Sobieskiego. Od 1944 r. do 1952 r. pracował w Komendzie Miejskiej MO w Krakowie i Komendzie Wojewódzkiej MO w Opolu, kończąc jednocześnie Szkołę Oficerską w Słupsku. W okresie pobytu w Krakowie pełnił społeczne funkcje kierownika Sekcji Gimnastyki Przyrządowej i członka Zarządu Klubu Sportowego „Wisła-Gwardia” Kraków. W 1952 r powrócił do Mielca i został zatrudniony jako kierownik eksploatacji Osiedla Fabrycznego, a następnie kierownik Osiedla i Hoteli WSK. Po przekazaniu Osiedla pod zarząd władzom miasta (26 VI 1957 r.) powierzono mu kierownictwo Drukarni WSK i funkcję tę pełnił do przejścia na wcześniejszą emeryturę w 1980 r. W okresie pracy w WSK pełnił szereg funkcji społecznych. Był m.in.: działaczem ORMO, gospodarzem obiektów sportowych w latach 60., prezesem i wiceprezesem Zakładowego Ogniska Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej, organizatorem zakładowych spartakiad letnich i zimowych oraz międzynarodowych spotkań TKKF WSK z zespołami „Csepel” Budapeszt i „Crvena Zwezda” Belgrad. Zainicjował i popularyzował w Mielcu rozgrywki w kometkę (badminton). Był też jednym z założycieli Koła Łowieckiego „Łoś”, a później prezesem (1956-1958) i sekretarzem zarządu tego koła. Ponadto w latach 1960-1965 pełnił funkcję sekretarza Powiatowej Rady Łowieckiej. 20 VI 1968 r. był świadkiem w procesie „kata ziemi mieleckiej” Rudolfa Zimmermanna w Berlinie. (Był naocznym świadkiem rozstrzeliwania mieleckich Żydów przez Zimmermanna.) Po przejściu na emeryturę przez 3 kadencje sprawował funkcje członka i przewodniczącego Komitetu Osiedla Niepodległości. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa, Złotym Medalem Zasługi dla Polskiego Łowiectwa, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz TKKF”, Złotą Odznaką ZZ Metalowców i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.

 

  • Antoni Podolski

    Antoni Podolski

PODOLSKI ANTONI JÓZEF („JOE”), urodzony 17 stycznia 1923 r. koło Baranowicz na Kresach, syn Józefa i Marii z Śliżewskich. Uczęszczał do Gimnazjum Ojców Salezjanów w Grodnie. Latem 1939 r. przebywał w Warszawie. Po wybuchu wojny powrócił do Baranowicz i z innymi równolatkami Polakami stworzył grupę partyzancką przeciwstawiającą się okupacji radzieckiej. Został aresztowany i po okrutnym śledztwie skazany na śmierć. W czasie więzienia w Orszy zamieniono mu wyrok na 25 lat zesłania do obozu nad Peczorą. W niezwykle szczęśliwych okolicznościach udało mu się uciec do Finlandii, skąd został przerzucony do Anglii. W związku z powierzonymi zadaniami specjalnymi powrócił do ZSRR. Został aresztowany przez Rosjan, ale ponownie zdołał uciec. Po rozpoczęciu naboru do polskiej armii gen. W. Andersa w 1941 r. zgłosił się do miejsca jej organizacji w Tatiszczewie. (Tam spotkał się z ojcem.). Tu również rozpoczął wstępne szkolenie lotnicze. Po kolejnych etapach szkolenia, w Kanadzie i Walii, uczestniczył jako pilot „spitfirów” i „mustangów” w walkach powietrznych z Niemcami oraz w lotach nad Warszawą w czasie powstania warszawskiego (VIII-IX 1944 r.). W czasie pogrzebu gen. Władysława Sikorskiego (VII 1943 r.) niósł trumnę na cmentarzu w Newark. Po wojnie zamieszkał w Anglii. Pracował jako robotnik w fabryce autobusów, prowadził sklepy i zakłady usługowe. Odnosił sukcesy sportowe, był m.in. mistrzem Dolnej Anglii w judo. Ponadto przez 18 lat pełnił funkcję szefa wyszkolenia w Norfolk Gliding Club. Uczył latania na szybowcach wielu znanych ludzi, m.in. światowej sławy amerykańskiego aktora filmowego Jamesa Stuarta. Także w codziennym życiu wielokrotnie wykazywał się odwagą, m.in. uratował tonącego chłopca i stanął w obronie policjanta w starciu z grupą chuliganów. Współpracował z organizacjami społecznymi, m.in. fundacją charytatywną „Sue Ryder”, prowadzącą dom opieki w Konstancinie. Poczynając od lat 60. odwiedzał Polskę, goszcząc najczęściej u ojca w Warszawie i u rodziny w Mielcu. Jednym z owoców tych odwiedzin było doprowadzenie do współpracy II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu z angielska szkołą Blyth – Jex w Norwich. Udało mu się także odwiedzić Baranowicze (1992). Wyróżniony odznaczeniami angielskimi i polskimi. Zmarł 13 V 1999 r. Jego prochy spoczęły na cmentarzu w Norwich. W lutym 2000 r. cząstkę prochów przywiózł do Polski jego syn Nigel i umieścił je w grobie Józefa Podolskiego w Warszawie oraz w grobowcu rodzinnym Podolskich w Mielcu.

 

  • Jan Podolski

    Jan Podolski

PODOLSKI JAN, urodzony 10 VI 1845 r. w Mielcu, syn Jakuba i Wiktorii z Mulowskich. Kształcił się u ojca w zawodzie bednarskim. Na wieść o powstaniu w październiku 1863 r. zgłosił się na zbiórkę oddziału powstańczego w lasach baranowskich i tam przeszedł podstawowe szkolenie żołnierskie. Walczył w oddziale Dionizego Czachowskiego w bitwie pod Rybnicą, a po jego rozbiciu pod Jurkowicami – w grupie Karola Kality „Rębajły” – w bitwach pod Jeziorkiem (29 XI), Mierzwinem (4 XII), Hutą szczecińską (9 XII), Iłżą (17 I 1864 r.) i Rodkowicami (21 I). Po połączeniu się oddziału „Rębajły” z oddziałem J. Hauke–Bossaka brał udział w ataku na Opatów i został ranny w nogę. Przebywał w lazarecie w Siennie i w kwietniu przyłączył się do oddziału Denisiewicza, który pod Wierzbnikiem został otoczony przez Rosjan i rozbity. W czasie powrotu do Galicji dostał się do niewoli rosyjskiej. Po śledztwie w więzieniu w Opatowie został przekazany żandarmerii austriackiej, ale udało mu się uciec z transportu i powrócić do Mielca. Przez pewien czas, prawdopodobnie do austriackiej amnestii w 1869 r., ukrywał się w lasach tuszowskich koło Mielca i pomagał w pracach bednarskich. W 1869 r. powrócił do Mielca, ożenił się i pomagał teściowi (Janowi Gołuchowskiemu) w prowadzeniu firmy masarskiej. Po bankructwie firmy przeniósł się do Szczucina i tam założył zakład masarski. Później prowadził też restaurację i sklep z towarami mieszanymi w wydzierżawionej kamienicy nr 6 w Rynku, a w 1900 r. zakupił ją. Był jednym z członków - założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej w Szczucinie (1885). Zdobył sobie autorytet w mieście, stąd powierzano mu odpowiedzialne funkcje: radnego, wiceburmistrza, członka zarządu kasy Reiffeisena, cechmistrza i od 1913 r. – burmistrza. W 1920 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Jego powstańcze przeżycia pt. Moje wspomnienia z 1863 r., spisane przez syna (Ignacego Podolskiego), stały się cennym źródłem wiedzy o powstaniu styczniowym. Zmarł w 1932 r. Spoczywa na cmentarzu w Szczucinie, obok mogił powstańców z oddziału Dunajewskiego.

 

  • Jan Podolski

    Jan Podolski

PODOLSKI JAN, urodzony 14 I 1884 r. w Mielcu, syn Adama (herbu Nałęcz) i Julii z Jasińskich. W młodości uczył się rzemiosła ciesielskiego. Ponadto w wieku 16 lat wstąpił do Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu i wykazywał wielką gorliwość w wypełnianiu zadań. Drugą jego pasją pozazawodową stał się sport, a zwłaszcza gimnastyka sportowa prowadzona przez  Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Startował z powodzeniem w imprezach krajowych i zagranicznych, zdobywając medale i nagrody. W czasie I wojny światowej walczył w armii austriackiej, m.in. na włoskim froncie nad Piavą. W listopadzie 1918 r. jako starszy wachmistrz uczestniczył w walkach w obronie Lwowa, za co otrzymał Medal Orląt Lwowskich. Wkrótce potem został pochwycony przez ukraińskich nacjonalistów i skazany na śmierć, ale w przeddzień egzekucji udało mu się zbiec z więzienia. Powrócił do Mielca i zajął się pracami ciesielskimi. Jako mistrz ciesielski prowadził prace ciesielskie przy budowie wielu obiektów użyteczności publicznej, m.in.: gmachu TG „Sokół” i szkoły „pod zegarem” w Mielcu oraz szkół na terenie powiatu mieleckiego. W 1921 r. został wybrany zastępcą naczelnika OSP w Mielcu, a w 1930 r. naczelnikiem. Funkcję tę pełnił do 8 IX 1939 r. Wielokrotnie kierował akcjami gaszenia pożarów, a sam wyratował m.in. kilkoro dzieci z płonących domów, za co otrzymał m.in. Srebrny Strażacki Krzyż Virtuti Militari. Był jednym z inicjatorów powstania mieleckiego oddziału Związku Strzeleckiego im. płk. Leopolda Lisa-Kuli (14 III 1927 r.). Solidnością w pracy zawodowej i wielkim zaangażowaniem w pracach społecznych wyrobił sobie autorytet wśród mielczan, którzy wysunęli jego kandydaturę na posła z ramienia BBWR. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę w pierwszych dniach września 1939 r. wraz z innymi strażakami eskortował na wschód dokumentację Zarządu Miasta Mielca. Po agresji radzieckiej 17 IX i ustaleniu się linii demarkacyjnej na Sanie, powrócił do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej dwukrotnie (1939-1941, 1942-1944) pełnił funkcję komendanta OSP, jedynej organizacji społecznej tolerowanej przez Niemców. Współpracował z Władysławem Jasińskim „Jędrusiem”, wystawiał akowcom legitymacje strażackie upoważniające do poruszania się po mieście i w terenie po godzinie policyjnej. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej nadal pełnił funkcję komendanta. Od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r., kiedy Mielec był ostrzeliwany przez artylerię niemiecką i wybuchały pożary, wraz ze swoim zastępcą Antonim Ratusińskim oraz grupą strażaków ratowali m.in. takie obiekty jak: kościół parafialny, budynek Rady Powiatowej, gmach gimnazjalny czy domy mieszczańskie. W czasie gaszenia jednego z takich pożarów pocisk niemiecki trafił w dom rodzinny Podolskich i całkowicie go zburzył. Mimo takiego poświęcenia doznawał ze strony miejscowego PUBP licznych upokorzeń i nawet aresztowano go bez konkretnych powodów. W 1947 r. przekazał komendanturę A. Ratusińskiemu, a w 1952 r. zakończył aktywną działalność strażacką. W uznaniu wielkich zasług obdarzony został godnością Honorowego Naczelnika OSP w Mielcu. W tej roli służył organizacji swoim bogatym doświadczeniem. Wyróżniony m.in. medalami za odwagę i długoletnią służbę strażacką. Zmarł 1 VI 1963 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Janusz Podolski

    Janusz Podolski

PODOLSKI JANUSZ, urodzony 10 VII 1950 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Marii z domu Rzeźnik. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. W latach szkolnych uprawiał różne dyscypliny sportowe: łyżwiarstwo szybkie (MKS), biegi średnie (LKS „Tęcza”) i piłkę nożną („Gryf”). W latach 1969-1978 pracował w WSK Mielec Wydział 31 na różnych stanowiskach. W 1978 r. został zatrudniony w Urzędzie Miejskim w Mielcu jako inspektor w Wydziale Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. W 1987 r. przeszedł do pracy w MPGK w Mielcu na stanowisko kierownika Zakładu Usług Komunalnych i zajmuje je nadal. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Był działaczem organizacji młodzieżowych. W latach 90. pełnił funkcje przewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego Szkoły Podstawowej nr 2 im. T. Kościuszki w Mielcu oraz wiceprzewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu. Był współorganizatorem uroczystości 500-lecia szkolnictwa mieleckiego i zjazdów rodziny Podolskich (bardzo rozgałęzionej) oraz wszystkich większych uroczystości i imprez plenerowych w Mielcu. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi.

 

  • Józef Podolski

    Józef Podolski

PODOLSKI JÓZEF, urodzony w 1897 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Antoniny z Toczyńskich. Ukończył szkołę zawodową przemysłu drzewnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Brał także udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. W okresie międzywojennym pełnił funkcję komendanta policji w Darewie i Baranowiczach. Był także zaprzysiężonym agentem kontrwywiadu (tzw. „Dwójki”). W 1939 r., po przekroczeniu granic Litwy, został internowany i uwięziony w obozie w Kozielsku. Udało mu się uciec i tym samym uratować od wywózki do Katynia i niechybnej śmierci. W 1941 r. zgłosił się do tworzonego w ZSRR polskiego wojska pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Przeszedł cały jego szlak bojowy, m.in. uczestniczył w zwycięskiej bitwie o Monte Cassino, dowożąc amunicję na linię frontu. Po zakończeniu działań wojennych wraz z armią W. Andersa został przetransportowany do miasta Penley w Walii. Po kilku latach powrócił do Polski i zamieszkał w Międzylesiu pod Warszawą. Zmarł 9 III 1980 r. Spoczywa na cmentarzu na Wólce Węglowej w Warszawie.

 

  • Juliusz Podolski (w środku) z rodziną

    Juliusz Podolski (w środku) z rodziną

PODOLSKI JULIUSZ, urodzony 10 IV 1910 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Jakuba i Stefanii z Piekarskich. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu, a następnie szkołę handlową w Krakowie. Przejął po ojcu budynek dawnej karczmy w Tuszowie Narodowym i prowadził w niej sklep i restaurację. Po pewnym czasie na miejscu karczmy wybudował okazały dom z poddaszem i pomieszczenia gospodarcze. W rezultacie sławetnej „bitwy o handel” i mnożących się utrudnień w 1950 r. ograniczył działalność prywatną do produkcji wędlin na potrzeby gminnych spółdzielni, a po kolejnych szykanach wycofał się z branży wędliniarskiej i prowadził sklep gospodarczy z handlem obwoźnym, m.in. w Mielcu. Okresowo pracował też w Spółdzielni Pracy Piaskarzy „Dostawa” w Rzochowie. Po „odwilży październikowej” (1956 r.) uruchomił produkcję suchych farb do pomieszczeń i elewacji, a następnie lakiernię. (Przejął ją później syn Krzysztof.)  Jednocześnie od młodości angażował się społecznie, wykorzystując swoje nieprzeciętne zdolności artystyczne. Znacząco przyczynił się do powstania tuszowskiej filii Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, oddając dużą część własnego budynku na potrzeby tej szkoły. Sam kształcił swoje dzieci w mieleckich szkołach i pomagał w różny sposób tym szkołom. Założył teatr amatorski „Prowincja” i z bratem Tadeuszem wykonywał dlań dekoracje i rekwizyty. Występowano w wielu okolicznych miejscowościach, m.in. w Baranowie Sandomierskim, Dębicy i Mielcu. Był też inicjatorem powstania orkiestry, dla której z własnych pieniędzy zakupił instrumenty i był jednym z jej muzyków. Zespół występował zarówno na uroczystościach świeckich jak i religijnych. Juliusz Podolski był także organizatorem tuszowskiego życia towarzyskiego, m.in. wycieczek i kuligów oraz zabaw ludowych i różnych spotkań w największym z pomieszczeń własnego domu. Działalność ta, bardzo ceniona w środowisku, nie znajdowała aprobaty władz politycznych powiatu mieleckiego, które wielokrotnie zarzucały mu „nielegalne działania” i „organizowanie grup przestępczych”. Zniechęcony i schorowany wyjechał do Krakowa i tam w 1970 r. zmarł. Pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.

 

  • Ks. Kazimierz Podolski

    Ks. Kazimierz Podolski

PODOLSKI KAZIMIERZ (ksiądz), urodził się 27 VII 1911 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Jakuba i Stefanii z Piekarskich. Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i Małego Seminarium w Tarnowie, maturę zdał w 1931 r. Studia Teologiczne w Wyższym Seminarium w Tarnowie ukończył w 1935 r. Pracował jako wikary w Żabnie, Porąbce Uszewskiej i Żegocinie. W 1947 r. mianowano go proboszczem w Lipinkach. Poza codzienną pracą duszpasterską wykazał się umiejętnościami w zakresie organizowania rekolekcji zamkniętych oraz talentem kaznodziejskim. W 1951 r. został przeniesiony na stanowisko dyrektora Domu Rekolekcyjnego w Ciężkowicach. W 1969 r. zrezygnował z powodu pogarszającego się zdrowia i przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Domu Księży Emerytów w Tarnowie. Zmarł 27 VI 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.

 

  • Ks. Piotr Podolski

    Ks. Piotr Podolski

PODOLSKI PIOTR (ksiądz), urodził się 27 VI 1863 r. w Mielcu, syn Macieja i Julianny z domu Kwapisz. Gimnazjum i studia teologiczne ukończył w Tarnowie i w 1887 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikary pracował w Dębicy, Mikluszowicach, Tarnowie (przy katedrze), ponownie Mikluszowicach, Szczepanowie (administrator) i Szczurowej. W 1985 r. mianowano go proboszczem w Ostrowach Tuszowskich. Doprowadził do wybudowania w latach 1901-1902 kościoła parafialnego Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej oraz plebanii. Od 1898 r. pełnił funkcję wicedziekana kolbuszowskiego. W 1905 r. przeniesiony został na probostwo w Otfinowie, gdzie wybudował kościół parafialny śś. Piotra i Pawła. W czasie działań wojennych w 1914 r. świątynia ta niemal całkowicie została zniszczona, toteż w latach 1918-1929 kierował budową nowego kościoła. Odznaczony EC i RM. Zmarł 8 I 1932 r. Spoczywa na cmentarzu w Otfinowie.

 

  • Tadeusz Podolski

    Tadeusz Podolski

PODOLSKI TADEUSZ KACPER, urodzony 6 I 1914 r. w Tuszowie Narodowym,  powiat mielecki, syn Jakuba i Stefanii z Piekarskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1934 r. Należał do Hufca Szkolnego PW. W latach 1934-1936 odbył praktykę u komornika sądowego Władysława Kasprzykowskiego w Mielcu, a w latach 1936-1939 pracował jako kancelista (sekretarz) Zakładów Naukowych (Gimnazjum) Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał w rodzinnym Tuszowie. Wykonywał prace blacharskie i zajmował się fotografią. Prowadził tajne nauczanie (1 IX 1940 r. – 31 III 1941 r. i 1 IX 1941 r. – 30 VIII 1944 r.). Po wojnie ukończył Wstępny Kurs Pedagogiczny w Sandomierzu (1945) i Państwowy Instytut Robót Ręcznych w Bielsku (1947). Od 1947 r. do 1965 r. pracował w Liceum Pedagogicznym w Mielcu jako nauczyciel prac technicznych, a w latach 1948–1961 pełnił funkcję kierownika internatu Liceum Pedagogicznego. W związku z stopniową likwidacją Liceum Pedagogicznego – w 1965 r. podjął pracę nauczyciela w Technikum Elektrycznym, a od 1970 r. do 31 I 1974 r. uczył w I Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 26 VIII 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.

 

  • Władysław Podolski

    Władysław Podolski

PODOLSKI WŁADYSŁAW, urodzony 24 III 1900 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Antoniny z Toczyńskich. Uczeń c.k. Gimnazjum w Mielcu. W 1915 r. na ochotnika zgłosił się do Legionów i brał udział w szlaku bojowym 3. pułku piechoty. W czasie walk pod Kaniowem (11 V 1918 r.) został wzięty do niewoli przez Niemców. Po wyjściu z niewoli w 1919 r. podjął służbę w Wojsku Polskim. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. Po wojnie pozostał w wojsku jako zawodowy podoficer, służąc m.in. w 3 plutonie żandarmerii w Falenicy. Mieszkał z rodziną w Międzylesiu koło Warszawy. W czasie okupacji hitlerowskiej włączył się w ruch oporu w Warszawie. Był oficerem AK, posługiwał się pseudonimem „Andrzej”. W 1944 r. gestapo aresztowało go i uwięziło na Pawiaku, ale po intensywnych staraniach znajomych został wykupiony. Walczył w powstaniu warszawskim jako podporucznik w plutonie „Bukszpan” kompanii „Koszta”. Zginął 12 IX 1944 r. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C-10) w Warszawie. Odznaczony m.in.: Krzyżem Walecznych (4 razy), Medalem 10-lecia Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem de la Victorie (francuski) i Serviciut Credincia II klasy (rumuński).

 

PODOLSKI ZYGMUNT, urodzony 4 VII 1931 r. w Szalowej, pow. gorlicki, syn Stanisława i Marii z domu Chlebarz. Absolwent gimnazjum w Łużnej i Liceum Mechanicznego w Ropczycach. Po maturze w 1951 r. otrzymał nakaz pracy w WSK Mielec i w tym przedsiębiorstwie pracował nieprzerwanie 40 lat na różnych stanowiskach – rozpoczynając od technologa, a kończąc jako główny technolog Ośrodka Badawczo-Rozwojowego w Zakładzie Lotniczym WSK „PZL-Mielec”. W 1963 r. ukończył studia na Wydziale Mechaniki Politechniki Krakowskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. Był aktywnym członkiem Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich. Za badanie silnika SW680 w wersji doładowanej, udział w pracach badawczych nad przygotowaniem produkcji nowego samolotu M-15 oraz przy uruchomieniu statecznika pionowego i poziomego samolotu IŁ86 otrzymał nagrody i dyplomy ministra przemysłu maszynowego oraz ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki. Jako ekspert lotniczy wyjeżdżał służbowo m.in. USA, Francji, Anglii i Belgii oraz byłego ZSRR. W 1987 r. otrzymał tytuł Mistrza Techniki WSK „PZL-Mielec”. Udzielał się społecznie, m.in. w latach 1992-2000 był przewodniczącym Rady Osiedla Niepodległości. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i odznaczeniami resortowymi. Zmarł 1 IX 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Andrzej Podosek

    Andrzej Podosek

PODOSEK ANDRZEJ, urodzony 1 II 1958 r. w Dąbrowie Tarnowskiej, syn Bronisława i Alfredy z domu Osak Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dąbrowie Tarnowskiej, maturę zdał w 1977 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej im. M. Kopernika w Krakowie ukończył w 1985 r. z dyplomem lekarza medycyny. Od 1 XI 1985 r. został zatrudniony w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu na Oddziale Wewnętrznym Szpitala Rejonowego, a wkrótce potem także w Przychodni Rejonowej nr 2 przy ul. M. Curie-Skłodowskiej. Ponadto w latach 1986-1997 pracował w Pogotowiu Ratunkowym. 1 IV 1993 r. został mianowany kierownikiem Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. Sandomierskiej 15. Po reformie służby zdrowia był współzałożycielem NZOZ-ZLEP im. dr. J. Maja przy ul. Sandomierskiej 15 i pozostaje do dziś jego kierownikiem. Uzyskał stopnie specjalizacji: I z zakresu chorób wewnętrznych (Rzeszów, 1991), II z medycyny ogólnej (Lublin, 1997) i II z medycyny rodzinnej (Lublin, 2004). Należy do Koła Polskiego Towarzystwa Lekarskiego (przez pewien czas był członkiem zarządu) i Polskiego Towarzystwa Internistów Polskich.

 

PODPŁOMYK KRZYSZTOF, urodzony 30 VI 1957 r. w Mielcu, syn Mariana i Heleny z domu Skaza. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Ukończył też Pomaturalne Studium Zawodowe w Mielcu (1979 r.). Od 1979 r. do 1999 r. pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, kolejno na stanowiskach: ekonomisty, kierownika sekcji administracyjnej, kierownika zmiany, kierownika działu kadr i pełnomocnika zarządu. W 2000 r. przeniósł się do firmy Henryk Bury Mielec i pracował tam do 2005 r. m.in. na stanowiskach kierownika Działu Kadr i Szkoleń oraz kierownika pionu personalnego. W 2006 r. pobierał świadczenia rehabilitacyjne, w 2007 r. był kierownikiem handlowym w firmie Studio Efekt, a od 2008 r. pobiera rentę chorobową. Ukończył studia na Wydziale Socjologiczno-Politologicznym Wyższej Szkoły Społeczno-Gospodarczej w Tyczynie (2006 r.) oraz studia z zakresu socjologii na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie, uzyskując w 2008 r. tytuł magistra socjologii. Został dwukrotnie wybrany do Rady Miejskiej w Mielcu (2002, 2006). W kadencji 2006-2010 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej.

 

  • Elżbieta Podraza

    Elżbieta Podraza

PODRAZA ELŻBIETA (z domu KRALISZ, żona Stefana Włodzimierza), urodzona 8 X 1928 r. w Wojsławiu koło Mielca, córka Romana i Honoraty z Tomeckich. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczyła w tajnych kompletach gimnazjalnych, a w 1948 r. ukończyła Państwowe Gimnazjum i Liceum Koedukacyjne im. S. Konarskiego w Mielcu i zdała maturę. Studiowała na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Szczecinie i w 1956 r. uzyskała tytuł lekarza medycyny.  W latach 1956-1964 pracowała jako lekarz zakładowy WSK Mielec. W 1960 r. uzyskała specjalizację I stopnia w dziedzinie medycyny przemysłowej, a w 1964 r. specjalizację I stopnia w dziedzinie neurologii. Od 1964 r. do 1997 r. pracowała jako neurolog w Szpitalu Miejskim w Mielcu. W tym samym okresie pełniła funkcję kierownika Poradni Neurologicznej i Poradni Przeciwalkoholowej w Mielcu. Sprawowała też opiekę nad dziećmi specjalnej troski, m.in. w Szkole Specjalnej nr 4 w Mielcu oraz w Państwowym Zakładzie Wychowawczym w Smoczce koło Mielca (później osiedle w Mielcu). Ponadto w latach 1975-1997 przewodniczyła Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. W 1997 r. przeszła na emeryturę, ale pracowała jeszcze w niepełnym wymiarze godzin w Poradni Neurologicznej. Była członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Neurologicznego. Wyróżniona m.in.: Odznaką Honorową „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” i Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Zmarła 8 VI 2005 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stefan Podraza

    Stefan Podraza

  • Stefan Podraza

    Stefan Podraza

PODRAZA STEFAN WŁODZIMIERZ, urodzony 26 XII 1927 r. w Przeczycy, pow. jasielski, syn Franciszka i Bronisławy z domu Jasik. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego w Pilźnie, maturę zdał w 1949 r. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, kończąc pierwszy stopień w 1952 r. i uzyskując tytuł magistra prawa w 1958 r. W latach 1952-1953 odbył aplikację sądową w Sądzie Powiatowym w Nisku i w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie. W 1953 r. został asesorem sądowym w Okręgu Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z przydziałem do pracy w Sądzie Powiatowym w Mielcu. 16 VII 1955 r. powierzono mu funkcję wiceprezesa Sądu Powiatowego w Mielcu, a 24 X 1955 r. mianowano go prezesem tegoż Sądu. W 1960 r. powrócił na funkcję wiceprezesa i pełnił ją do 1994 r. Na emeryturę przeszedł w 1997 r. Poza pracą zawodową angażował się w działalność Towarzystwa Wiedzy Powszechnej jako prelegent z dziedziny prawa. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką Honorową „Zasłużony Pracownik Państwowy” oraz Medalem Pamiątkowym XXX-lecia Wymiaru Sprawiedliwości. Zmarł 9 VII 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PODRODZKI MACIEJ, rektor mieleckiej szkoły w latach 1704-1707.

 

  • Andrzej Podsadowski

    Andrzej Podsadowski

PODSADOWSKI ANDRZEJ BOGUMIŁ, urodzony 29 IV 1955 r. w Zambrowie, syn Jana i Cecylii z Nowackich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Gorlicach, maturę zdał w 1974 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (kierunek: lotnictwo, specjalność: budowa płatowców), uzyskując tytuł magistra inżyniera. Ukończył także szereg kursów, m.in.: „Konsultant dla MSP“ zorganizowany przez Polską Fundację Promocji Kadr w Warszawie, „Zaradzanie i Marketing“ Polskiej Fundacji Promocji Kadr w Krakowie oraz „Manager Development Course – MDC“ przeprowadzony przez General Electric Training Center w Crotonville (USA). W latach 1980-1992 pracował w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym SK „PZL Mielec” jako: konstruktor, specjalista konstruktor i kierownik Działu Aerodynamiki. Ponadto w latach 1980-1981 odbył służbę w wojskach lotniczych oraz przeszedł szkolenie w COSSTWL Oleśnica i otrzymał stopień podporucznika. W 1992 r. przeszedł do WSK „PZL-Mielec”, gdzie powierzono mu funkcję głównego konstruktora bezpilotowego aparatu latającego UAV VECTOR i kierownika działu. Był twórcą koncepcji UAV VECTOR. Prowadził m.in.: prace z zakresu aerodynamiki samolotów projektowanych w Mielcu (np. projekt skrzydła samolotu MK-1), badania i poprawianie właściwości charakterystyk przeciągnięcia samolotów za pomocą zdalnie kierowanych modeli oraz prace nad poprawą charakterystyk korkociągowych samolotu M-18 poprzez modyfikację krawędzi natarcia. W 1997 r. został mianowany dyrektorem handlowym i członkiem Zarządu Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec”. Brał udział w tworzeniu drugiego etapu restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” i „Programu restrukturyzacji Zakładu Lotniczego”, którego rezultatem było utworzenie w 1998 r. nowego podmiotu – Polskich Zakładów Lotniczych. Po ogłoszeniu upadłości Zakładu Lotniczego „PZL Mielec”, w latach 1999-2000 pełnił funkcję przedstawiciela upadłego. W latach 2000-2004 pracował w General Electric Company Polska jako dyrektor Oddziału Engineering Design Center oraz członek Zarządu Spółki. Wniósł znaczący wkład w utworzenie i rozwój tej firmy, która stała się przykładem firmy high-tech i współpracy polsko-amerykańskiej w dziedzinie lotniczych silników turboodrzutowych. Promował także współpracę polsko-amerykańską w zakresie prac badawczo-rozwojowych. Ostatnio pełnione funkcje to: New Technology Oficer dla WSK „PZL Rzeszów“ i Pratt&Whitney Kalisz (2004-2005) oraz Scientific Oficer w Dziale Lotniczym Dyrekcji ds. Rozwoju Komisji Europejskiej w Brukseli (od 2005 r.). Poza pracą zawodową działał społecznie jako członek zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej Pomocy w Budownictwie Jednorodzinnym, dzięki której wybudowano 32 domy w zabudowie szeregowej.

 

POGODA WALENTY, urodzony 3 I 1887 r. w Cyrance koło Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu). Po ukończeniu szkoły powszechnej w Mielcu uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Tarnowie. Po maturze w 1905 r. pracował jako nauczyciel w Trzemesnej koło Tuchowa, a później w Ryglicach. Na początku I wojny światowej walczył w armii austriackiej, ale w 1915 r. został wzięty przez Rosjan do niewoli i więziono go na terenie Kazania, a następnie w Taszkiencie i Twerze. Po wojnie powrócił do zawodu nauczycielskiego oraz studiował język polski i historię na Wyższych Kursach Nauczycielskich. W latach międzywojennych pracował m.in. na stanowisku kierownika Szkoły Powszechnej im. T. Kościuszki w Tarnowie oraz działał w Towarzystwie Szkół Ludowych. Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do wojska, ale ze względu na zły stan zdrowia odesłano go do domu. W czasie okupacji hitlerowskiej zaangażował się w działalność ZWZ i prowadził tajne nauczanie. Gestapo wpadło na trop tej działalności i aresztowało go 7 III 1941 r. Po bestialskich przesłuchaniach został przewieziony do obozu w Oświęcimiu i tam zamordowany.

 

  • Zbigniew Pogoda

    Zbigniew Pogoda

POGODA ZBIGNIEW JAN, urodzony 18 II 1941 r. w Ostrowach Baranowskich, pow. kolbuszowski, syn Michała i Julii z domu Magda. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1960 r. W latach 19581962 grał w drużynie piłkarskiej MKS „Gryf” Mielec. W 1963 r. został zatrudniony w PUPiK „Ruch” w Mielcu na stanowisku kierownika ds. administracji. Inspirował powstawanie wielu Klubów Prasy i Książki „Ruch” w powiecie mieleckim i uczestniczył w ich organizacji. W 1973 r. przeszedł do pracy w biurze Stronnictwa Demokratycznego w Mielcu i do 1989 r. prowadził jego działalność. Pełnił także funkcje sekretarza i wiceprzewodniczącego Miejskiego Komitetu. W 1986 r. ukończył studia na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej  w Lublinie i uzyskał tytuł magistra prawa. W latach 70. i 80. uczestniczył z ramienia SD w kampaniach wyborczych oraz wybierany był do Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego Rady. Był także ławnikiem w Sądzie Powiatowym (później Rejonowym). W latach 1990-1999 pełnił funkcję kierownika Inspektoratu ZUS w Mielcu. Rozwinął jego struktury, dostosowując je do zwiększających się zadań i potrzeb. Dla odpowiedniego funkcjonowania placówki dwukrotnie doprowadził do zmiany jej siedziby, a następnie rozpoczął proces wprowadzania do ZUS nowoczesnego wyposażenia technicznego.

 

POGODNA (ULICA), ulica miejska na osiedlu Mościska. Biegnie od skrzyżowania ulic Wojska Polskiego i Rudnik, pomiędzy zabudowaniami, w kierunku południowym aż do lasu Czekaj i tam spotyka się z ul. Spokojną. Ma 624 m długości. Status ulicy i nazwę otrzymała 27 III 1985 r., po włączeniu Mościsk w granice Mielca. W ramach budowy w 2004 r. otrzymała asfaltową nawierzchnię.

 

POHOSKI STANISŁAW, urodzony 24 IV 1813 r. na Podolu. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863 r. W obawie przed represjami rosyjskimi przeniósł się do Galicji i około 1875 r. zamieszkał w Mielcu. Był inżynierem dróg krajowych w Wydziale Krajowym. Zmarł 8 III 1884 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

POJAZDY SANITARNE DODGE 3/4, samochody dla potrzeb służby zdrowia produkowane w WSK Mielec na przełomie lat 40. i 50. XX w. Wykonano około 100 sztuk sanitarek tego typu.

 

POKIŃSKI JULIAN, urzędnik państwowy, w latach 80. XIX w. komisarz c.k. Starostwa w Żółkwi, a następnie komisarz c.k. Starostwa w Stanisławowie. W latach 1888-1896 był starostą powiatu mieleckiego. Pełnił też funkcję przewodniczącego Rady Szkolnej Okręgowej w Mielcu. Należał do konserwatywnego koła politycznego Stańczyków. W 1896 r. został służbowo przeniesiony do pracy w Namiestnictwie we Lwowie, co prawdopodobnie wiązało się z porażką „Stańczyków” w wyborach w 1895 r. W 1899 r. został starostą powiatu tarnobrzeskiego i przewodniczącym tamtejszej Rady Szkolnej Okręgowej.

 

POKRYWKA MAŁGORZATA (z domu GALUS), urodzona 12 VI 1963 r. w Koszycach, córka Józefa i Danieli z domu Jagła. Absolwentka Zespołu Szkół Ekonomicznych nr 1 w Krakowie, maturę zdała w 1982 r. Studiowała na Wydziale Ekonomiki Obrotu (kierunek: ekonomika i organizacja obrotu i usług) Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 1987 r. otrzymała tytuł magistra ekonomii. W tym czasie ukończyła także Międzywydziałowe Studium Pedagogiczne przy krakowskiej AGH. Pracę zawodową rozpoczęła od stanowiska referenta w Wojewódzkim Urzędzie Statystycznym w Łodzi (1987-1988). Kolejnymi miejscami pracy były: Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego Chemobudowa – Kraków SA. w Krakowie (księgowa, 1989-1990), Zakłady Przemysłu Jedwabniczego SILWANA SA Gorzowie Wielkopolskim (zastępca kierownika Działu Finansowego, 1991-1995) i Zakłady Azotowe w Tarnowie – Mościcach SA. (kierownik Zespołu ds. Rozliczeń Budżetowych, 1995-1997). W tym okresie ukończyła m.in. kurs dla księgowych bilansistów. W 1999 r. została zatrudniona w Zakładzie Energetycznym Tarnów SA/ENION SA/Enion Energia Sp. z o.o. w Krakowie na stanowisku kierownika Biura Taryf, a następnie została doradcą Zarządu (do 2010 r.). Ukończyła m.in. studia podyplomowe z zakresu rachunkowości i zarządzania finansami (2000) oraz zarządzania projektami według metodyki PRINCE 2 (2009), a także uzyskała świadectwo kwalifikacyjne Ministerstwa Finansów do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych (2001). Od 1 XII 2010 r. pracuje w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Początkowo pełniła funkcję koordynatora Biura Kontroli Zarządczej, a w 2015 r. powierzono jej funkcję sekretarza powiatu.

 

  • Wacław Pokrywka

    Wacław Pokrywka

POKRYWKA WACŁAW, urodzony 25 VIII 1962 r w Przewrotnem koło Rzeszowa, syn Stanisława i Anny z Węglowskich. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie, maturę zdał w 1981 r. Studiował w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi i w 1988 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny. Staż podyplomowy odbył w latach 1988-1990 w Szpitalu Wojskowym w Wałczu, Szpitalu Wojskowym w Przemyślu i Jednostce Wojskowej w Myśliborzu. Od 1990 r. do 1993 r. był asystentem Oddziału Neurochirurgii Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Gorzowie Wielkopolskim, a w latach 1993-1997 pracował jako asystent Oddziału Chirurgii Urazowej i Ortopedii Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Tarnowie. W 1993 r. uzyskał specjalizację I stopnia z neurochirurgii, a w 1997 r. – specjalizację II stopnia z tego działu medycyny klinicznej. W 1997 r. powierzono mu stanowisko zastępcy ordynatora Oddziału Neurochirurgii Szpitala Wojewódzkiego im. Św. Łukasza w Tarnowie. Uczestniczył w wielu formach doskonalenia zawodowego, głównie w zakresie neurochirurgii, m.in. w kursach i szkoleniach w Aalborgu (Dania), Kopenchadze (dwutygodniowy staż), Maderze (Portugalia), Barcelonie (Hiszpania), Kaprunie (Austria) i Krakowie. 27 XII 2007 r. został mianowany ordynatorem Oddziału Neurochirurgii Szpitala Powiatowego w Mielcu.

 

POLA WINCENTEGO (ULICA), krótka (117 m), „ślepa” uliczka na osiedlu Wolności, jedna z bocznych ulicy X. Dunikowskiego. Powstała i otrzymała patrona w 1977 r. Biegnie wśród prywatnych posesji z domami jednorodzinnymi.Patron ulicy: WINCENTY POL (1807-1872) to niezwykła postać w historii literatury polskiej XIX w.: żołnierz, poeta, geograf i działacz polityczny. Wielki patriota, powstaniec listopadowy, za odwagę w walce odznaczony orderem Virtuti Militari. Choć pozostawił niemały dorobek literacki, to znany jest głównie z autorstwa słów do pieśni Piękna nasza Polska cała, którą upowszechnił Państwowy Zespół Pieśni i Tańca „Mazowsze”. W ramach remontu otrzymała nawierzchnię z kostki betonowej.

 

POLAK KRZYSZTOF, urodzony 6 VII 1957 r. w Mielcu, syn Stanisława i Genowefy z domu Adamczyk. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (kierunek –pedagogika kulturalno-oświatowa) ukończył w 1981 r. z tytułem magistra i wyróżnieniem. Napisał pracę magisterską Wychowawcze funkcje amatorskiego ruchu artystycznego. Po odbyciu rocznego przeszkolenia wojskowego rozpoczął pracę w charakterze asystenta w Zakładzie Dydaktyki Ogólnej UJ. Pozostał w nim także po przemianowaniu ZDO na Zakład Pedagogiki Szkolnej. W 1992 r. na podstawie rozprawy Podmiotowe uwarunkowania działalności innowacyjnej nauczycieli uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki. Istotną rolę przy zbieraniu materiałów do tej rozprawy było dodatkowa praca w charakterze nauczyciela języka angielskiego w szkole podstawowej. Od 2002 r. do 2008 r. sprawował obowiązki zastępcy dyrektora Instytutu Pedagogiki UJ ds. studenckich, a przez pięć kolejnych lat był pełnomocnikiem dziekana Wydziału Filozoficznego UJ do spraw studiów doktoranckich w Instytucie Pedagogiki UJ. Od 2005 r. jest koordynatorem programu Erasmus – Longlife Learning Programme w Instytucie Pedagogiki UJ, m.in. odpowiada za wymianę pracowników naukowych i studentów. Bierze udział w wymianie naukowej (uzyskał sześciokrotnie stypendium z programu Erasmus) i wygłasza wykłady dla studentów z uczelni zagranicznych (Jena, Luxemburg, Rotterdam, Zlin i Baden).  Jest autorem ponad 60 publikacji, w tym czterech książek autorskich: Nauczyciel – Twórczość – Promocja. Wybrane uwarunkowania modernizacji oświaty (Kraków 1997), Indywidualne teorie nauczycieli. Geneza – Badanie – Kształtowanie (Kraków 1999), Kultura szkoły. Od relacji społecznych do języka uczniowskiego (Kraków 2007) i Bezradność nauczyciela (Kraków 2012). Uczestniczył w kilku międzynarodowych projektach badawczych, dotyczących m.in. procesów społecznych towarzyszących polskim przemianom ustrojowym przełomu lat 80. i 90. (projekt realizowany w latach 1994-1995), modelu współpracy szkoły z innymi instytucjami środowiska lokalnego (projekt School and Community, 2005-2008), mechanizmów wykluczenia społecznego oraz wskazania możliwości społecznej integracji w ośmiu społecznościach krajowych reprezentowanych w projekcie (projekt Social Inclusion and Exclusion, 2007-2009). W ramach działalności badawczo-organizacyjnej uczestniczył też  w programie SMART – Kreator, który obok programów  Nowa Szkoła, Nowa Matura i  Arka stanowił ważny element poszukiwania nowego modelu systemu edukacyjnego u schyłku lat 90-tych. Doświadczenia zdobyte w trakcie uczestnictwa w programie SMART- Kreator stały się podstawą do przygotowania projektu studiów podyplomowych „Edukacja i reforma”. Po akceptacji projektu pełnił funkcję kierownika tych studiów w latach 2000-2007. Ponadto przez kilkanaście lat był związany zawodowo z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Krośnie, powstałą na bazie m.in. Kolegium Nauczycielskiego działającego pod patronatem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Współorganizował w niej specjalność - edukacja wczesnoszkolna. Pracował na stanowiskach profesora i docenta oraz przez kilka lat pełnił  funkcję kierownika Zakładu Pedagogiki. Należy do Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, a w latach 1996-1998 pełnił funkcję sekretarza Zarządu Krakowskiego Oddziału PTP. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

 

POLAK VEL RYNNOWIC KAZIMIERZ, burmistrz i wójt mielecki w latach 1705-1711.

 

  • Krystyna Polańska-Szkutnicka

    Krystyna Polańska-Szkutnicka

POLAŃSKA-SZKUTNICKA KRYSTYNA (z domu POLAŃSKA), urodzona 8 IX 1948 r. w Głogowie, woj. zielonogórskie, córka Tadeusza i Antoniny z domu Białas. Z rodzicami przybyła do Mielca w 1949 r. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących z maturą w 1968 r. W latach szkolnych rozpoczęła treningi lekkoatletyczne w LKS „Tęcza” Mielec pod kierunkiem trenera Józefa Wójtowicza. Specjalizowała się w sprintach (100 i 200 m), biegach 80 i 100 m przez płotki oraz skoku w dal (rekord życiowy 5,87 m). Należała do ścisłej czołówki okręgu rzeszowskiego. Zdobyła szereg medali na krajowych mistrzostwach Zrzeszenia LZS, jednego z najsilniejszych zrzeszeń w Polsce. Od 1965 r. powoływana była na zgrupowania kadry narodowej sprinterek. W latach 70. startowała z powodzeniem także w wielobojach. W 1974 r. na zawodach w Rzeszowie ustanowiła nowy rekord Zrzeszenia LZS w pięcioboju lekkoatletycznym (3814 pkt.). W połowie lat 70. zakończyła wyczynowe uprawianie sportu. Pracę zawodową rozpoczęła 15 XII 1966 r. jako sekretarz LZS przy PZGS w Mielcu i funkcję tę pełniła do 31 VIII 1975 r. Od 1970 r. prowadziła zajęcia z młodzieżą jako instruktor lekkoatletyki. Od 1973 r. pracowała jako nauczycielka wychowania fizycznego w szkołach ponadpodstawowych: Zasadniczej Szkole Zawodowej w Mielcu (1973-1974), ZSZ CRS „Samopomoc Chłopska” w Rzeszowie (1975-1977), I Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu (1977-1979) i Liceum Medycznym od 1979 r. do przejścia na emeryturę z dniem 1 IX 1998 r. na pełnym etacie oraz do 31 VIII 2000 r. w niepełnym wymiarze godzin. W 1979 r. ukończyła Wydział Wychowania Fizycznego AWF w Krakowie i uzyskała tytuł magistra. Wielokrotnie z powodzeniem przygotowywała uczennice do zawodów międzyszkolnych. W 1998 r. została wybrana radną Rady Miejskiej w Mielcu i członkiem Zarządu Miasta na kadencję 1998-2002.

 

  • Barbara Polańska- Więckowska

    Barbara Polańska- Więckowska

POLAŃSKA-WIĘCKOWSKA BARBARA (z domu PFEIFER), urodzona 31 X 1931 r. w Stanisławowie, córka Leona i Marii z Pyrzowskich. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Jeleniej Górze. W 1945 r. wraz z rodziną została przesiedlona do Gliwic, a następnie do Jeleniej Góry. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące i Szkołę Muzyczną I stopnia w Jeleniej Górze. W 1950 r. przeniosła się z rodziną do Wrocławia, gdzie kontynuowała naukę w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej. W latach 1952-1954 grała w orkiestrze salonowej zorganizowanej przez Agencję „Artos” we Wrocławiu i występującej w uzdrowiskach na Dolnym Śląsku, a także akompaniowała artystom Opery i Operetki Dolnośląskiej we Wrocławiu. W listopadzie 1956 r. na zaproszenie Janusza Mejzy przyjechała do Mielca i w grudniu objęła klasę fortepianu w zorganizowanym przez niego Społecznym Ognisku Muzycznym, przekształconym w 1962 r. na Państwowe Ognisko Muzyczne. (Pracowała w nim do 1965 r.) W latach 1956-1960 kształciła się w Zaocznym Studium Muzycznym Centralnej Poradni Amatorskiego Ruchu Artystycznego w Poznaniu i uzyskała uprawnienia pedagogiczno-instruktorskie. Także w 1960 r. otrzymała dyplom Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej. W 1957 r. została zatrudniona w WSK Mielec i skierowana do pracy w ZDK, gdzie rozpoczęła pracę w Zespole Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy”. W trakcie blisko 40-letniej pracy z „Rzeszowiakami” pełniła różne funkcje: chórmistrza, korepetytora baletu, akompaniatora i w latach 80. – dyrygenta, wnosząc duży wkład w liczne sukcesy artystyczne krajowe i zagraniczne zespołu. Występowała także jako solistka – pianistka. Akompaniowała Zespołowi Teatralnemu ZDK (później RCK). W ramach tzw. „małych form” zorganizowała i prowadziła w latach 60. zespół estradowy i grupy wokalne: kwartet męski, tercet żeński, tercet egzotyczny i zespół instrumentalny. Komponowała i aranżowała utwory dla potrzeb tych zespołów. W 1967 r. rozpoczęła pracę z reaktywowanym chórem męskim „Melodia” i później chórem mieszanym jako akompaniator, a następnie także jako jeden z dyrygentów. Otrzymała instruktorską kategorię I (1969) i kat. S – specjalną (1982). Samodzielnie prowadziła chór mieszany „Melodia” od 1993 r. Funkcję kierownika artystycznego obu zespołów „Melodia” pełniła od 1997 r. do 2001 r., wnosząc istotny wkład w sukcesy obu chórów w kraju i za granicą. Poza pracą zawodową udzielała się społecznie, prowadząc chór przy parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu (lata 60., 70. i 80.) oraz chór seniorów (byłych pracowników WSK Mielec) przy Radzie Związkowej WSK w latach 1987-1991. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Odznaką Honorową Złotą z Wieńcem Laurowym PZChiO i Odznaką Honorową Złotą PZChiO.

 

POLECKI KAZIMIERZ, rektor mieleckiej szkoły, wzmiankowany w 1708 r.

 

POLEK ALEKSANDER, urodzony 1 VII 1893 r., syn Jana. W 1924 r. ukończył studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W latach 30. pełnił funkcję lekarza powiatowego w Mielcu. Po II wojnie światowej pracował jako lekarz w Krakowie.

 

POLEK MICHAŁ JAN, urodzony 22 X 1955 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Romana i Bronisławy z domu Marszałek. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1974 r. Grał w piłkę nożną w Gryfie Mielec. Pracę zawodową rozpoczął w 1975 r. w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Wojsławiu jako tokarz. W latach 1976-1978 odbył zasadniczą służbę wojskową. W tym czasie ukończył Techniczną Szkołę Wojsk Lotniczych w Zamościu z tytułem mechanika lotniczego i jako mechanik służył w jednostce wojskowej w Radomiu. Po powrocie ze służby pracował jako mechanik w Zakładzie Usług Agrolotniczych (1978-1979) i Aeroklubie Mieleckim (1979-1980). W 1980 r. przeszedł do pracy w Milicji Obywatelskiej na stanowisko kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego KW MO w Rzeszowie. Ukończył Szkołę Podoficerską Ruchu Drogowego w Piasecznie (1981), kurs chorążych ruchu drogowego w Piasecznie (1986), Wyższą Szkołę Oficerską w Szczytnie (1988) i Akademię Spraw Wewnętrznych w Warszawie z tytułem magistra administracji (1991). W 1988 r. został przeniesiony do Sekcji Przestępstw Gospodarczych RUSW w Mielcu. Od 1990 r. powrócił do struktur ruchu drogowego w Komendzie Policji w Mielcu i pełnił funkcje: kierownika Samodzielnej Sekcji Ruchu Drogowego (1990-1993), zastępcy naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego i Prewencji (1993-1999) i naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji (1999-2008). Był też członkiem Komisji ds. Oznakowania Dróg przy Staroście Powiatowym w Mielcu. W 2008 r. został powołany na stanowisko zastępcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu, a w 2010 r. w stopniu młodszego inspektora przeszedł na emeryturę. W ramach obowiązków i poza pracą zawodową współpracował z instytucjami związanymi z ruchem drogowym i wieloma organizacjami społecznymi, m.in. LOK, ZHP, PZMot i Automobilklubem Mieleckim. Pełni funkcję pełnomocnika prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Rodzina Policyjna. Wyróżniony m.in. Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Krzyżem „Za Dzielność”, Złotym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla LOK” i Odznaką „Przyjaciel Dziecka”.

 

POLGAZ (ZAKŁAD GAZÓW TECHNICZNYCH), wytwórnia gazów technicznych wybudowana od podstaw w Mielcu przy ul. Przemysłowej i uruchomiona w 1969 r. Podjęła produkcję acetylenu, tlenu w fazie ciekłej i gazowej, tlenu medycznego oraz azotu technicznego w stanie ciekłym i gazowym. Działalnością objęła 12 województw Polski południowo-wschodniej, m.in. poprzez filie w Kielcach, Lublinie, Skarżysku-Kamiennej i Tarnowie. Szczególną specjalnością mieleckiego zakładu stała się produkcja tlenu medycznego dla szpitali, przychodni i służb ratowniczych. W latach 90. firma przeżywała kryzys i starano się go przezwyciężyć przez restrukturyzacje i zmiany włascicieli.)

 

POLICJA, organ państwowy powołany do ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego. Powstała w ramach zmian ustrojowych w Polsce po 1989 r., na mocy tzw. pakietu ustaw policyjnych z dnia 6 IV 1990 r. Przekształcenie Milicji Obywatelskiej w Policję nastąpiło 10 V 1990 r. M.in. odpolityczniono policjantów na wszystkich szczeblach, rozdzielono policję od UOP (powołanego w miejsce zlikwidowanego SB), zdecentralizowano wiele uprawnień decyzyjnych i zwiększono składy osobowe komend rejonowych. W komendzie w Mielcu w latach 1990-1991 przyjęto 64 nowych policjantów, czyli 1/3 kadry. Nie zmieniono natomiast siedziby głównej mieleckiej Policji, która pozostała w budynku przy ul. St. Wyspiańskiego 8, a więc w dawnej „40” na Osiedlu Fabrycznym WSK, później wielokrotnie modernizowanym i rozbudowanym. Pierwszym komendantem Komendy Rejonowej był podinspektor Bogusław Chyc, a zastępcą nadkomisarz Bronisław Rolek. Pierwsze ślubowanie policjantów garnizonu mieleckiego odbyło się jesienią 1990 r. w Sali Królewskiej PSM I i II st., a odebrał je B. Chyc. W 1992 r., po odejściu B. Chyca na stanowisko komendanta wojewódzkiego w Przemyślu, komendantem rejonowym Policji w Mielcu został nadkomisarz B. Rolek (później podinspektor i młodszy inspektor), a zastępcą nadkomisarz Mieczysław Babula. W tym czasie mielecka Komenda Rejonowa Policji pracowała według następującego rozkazu (schematu) organizacyjnego: 1) Wydział Kryminalny, którego naczelnikiem był podkomisarz Ryszard Szkotnicki, a później komisarz M. Babula i komisarz Ryszard Gergont, 2) Wydział Dochodzeniowo Śledczy z naczelnikiem komisarzem (później nadkomisarzem) Stanisławem Duszą i zastępcą aspirantem sztabowym Janem Mączką; od 1997 r. naczelnikiem został komisarz Wiesław Turek, 3) Samodzielna Sekcja Dzielnicowych, kierowana przez komisarza Henryka Buraka i zastępcę aspiranta sztabowego Stanisława Madeja, 4) Wydział Prewencji z naczelnikiem kom. Henrykiem Żygadłą (później podinspektorem), 5) Wydział Ruchu Drogowego, kierowany przez naczelnika komisarza (później podinspektora) Michała Polka, 6) Wydział Kadr i Szkolenia z naczelnikiem komisarzem Mirosławem Furdyną (później podinspektorem) i 7) Sekcja Logistyki, kierowana przez aspiranta sztabowego Stanisława Skopa. W przeprowadzonej kilka lat później zmianach w rozkazie oranizacyjnym powstały m.in.: Wydział Ruchu Drogowego i Prewencji z naczelnikiem H. Żygadłą i zastępcami H. Burakiem i M. Polkiem oraz księgowość, kierowana przez główną księgową podinspektor Izabelę Jaros. Kolejna zmiana dotyczyła rozdzielenia poszczególnych służb i zmian nazewnictwa. Powstały: 1) Sekcja Dochodzeniowo-Śledcza z naczelnikiem podinspektorem W. Turkiem, 2) Sekcja Kryminalna z naczelnikiem podinspektorem R. Gergontem, 3) Sekcja Prewencji z naczelnikiem podinspektorem M. Furdyną oraz zastępcami podinspektorem Józefem Kiełbasą i nadkomisarzem Lucjanem Moździochem, 4) Sekcja Ruchu Drogowego z naczelnikiem podinspektorem M. Polkiem, 5) Zespół Kadr i Szkolenia, kierowany przez nadkomisarza Andrzeja Kopcia i podinspektora Wiesława Marca, 6) Zespół Finansów i Zaopatrzenia, kierowany przez aspiranta sztabowego St. Skopa. Po utworzeniu powiatów (1999) rozpisano konkurs na stanowisko komendanta powiatowego w Mielcu. Spośród 8 kandydatów najwięcej głosów otrzymał nadkomisarz H. Burak, ale ostatecznie komendantem mianowano nadkomisarza Zbigniewa Głowackiego, pełniącego dotąd funkcję zastępcy komendanta w Ropczycach. Zastępcami zostali nadkomisarz H. Burak i podkomisarz Władysław Błażejowski. W 2002 r. odwołano podinspektora Z. Głowackiego z pełnionego stanowiska i obowiązki komendanta powierzono podinspektorowi H. Burakowi. Po trzech miesiącach komendantem powiatowym został mianowany podinspektor Ryszard Szkotnicki, I zastępcą – podinspektor H. Burak, a II zastępcą nadkomisarz W. Błażejowski. W 2003 r. podinspektorów R. Szkotnickiego i H. Buraka awansowano na stopień młodszego inspektora, a w 2005 r. nadkomisarza W. Błażejowskiego na stopień podinspektora. Według stanu z dnia 31 XII 2005 r. Komenda Powiatowa Policji liczyła 218 etatów policyjnych oraz 20 etatów cywilnych. Poza Mielcem w strukturze funkcjonowalo 3 posterunki w Radomyślu Wielkim, Padwi Narodowej i Przecławiu oraz 5 rewirów dzielnicowych w: Borowej, Czerminie, Gawłuszowicach, Tuszowie Narodowym i Wadowicach Górnych. Od początku funkcjonowania (1990) Komenda Rejonowa (Powiatowa) w Mielcu plasuje się w czołówce komend w województwie rzeszowskim (podkarpackim). Od 1999 r. systematycznie spada dynamika przestępczości na terenie powiatu. Wśród czynników wpływających na to pozytywne zjawisko wymienić można aktywność Sekcji Prewencji, a zwłaszcza Zespołu ds. Prewencji Kryminalnej i Nieletnich, współpracującego ze szkołami, parafiami, instytucjami i stowarzyszeniami na rzecz ochrony młodzieży przed przestępstwami oraz zapobiegania wejściu młodych ludzi na drogę przestępstwa. Efektem tego wspólnego działania jest spadająca ilość przestępstw popełnianych przez nieletnich. W latach 2007-2008 przeprowadzono remont siedziby Komendy Powiatowej przy ul. S. Wyspiańskiego. 1 VIII 2008 r. awansowano inspektora Ryszarda Szkotnickiego na stanowisko zastępcy komendanta wojewódzkiego Policji w Kielcach. Komendantem Komendy Powiatowej Policji w Mielcu mianowany został młodszy inspektor Mirosław Furdyna. W 2012 r. inspektor Mirosław Furdyna został mianowany komendantem powiatowym Policji w Tarnobrzegu, a komendantem powiatowym Policji w Mielcu został inspektor Andrzej Świder.Komendanci: podinspektor Bogusław Chyc (1990-1992), nadkomisarz (później podinspektor i młodszy inspektor) Bronisław Rolek (1992-1999), podinspektor Zbigniew Głowacki (1999-2002), p.o. podinspektor Henryk Burak (2002), podinspektor – inspektor Ryszard Szkotnicki (2002-2008), insp. Mirosław Furdyna (2008-2012), insp. Andrzej Świder (2012-nadal).Zastępcy: nadkomisarz Bronisław Rolek (1990–1992), nadkomisarz Mieczysław Babula (1992-1999), nadkomisarz (później podinspektor i młodszy inspektor) Henryk Burak (1999–2007) i nadkomisarz (później podinspektor Władysław Błażejowski (1999–2006), podinsp. Mirosław Furdyna (2006-2008), kom. Robert Płoszaj (2007-2010), mł. insp. Michał Jan Polek (2008-2010), mł. insp. Jeremi Bartosiewicz (2010-2014), nadkom. Andrzej Leszek Swół (2010-nadal), podinsp. Lesław Zdziebło (2014-nadal).

 

POLICJA MIEJSKA – zob. STRAŻ MIEJSKA.

 

POLICJA PAŃSTWOWA (PP), utworzona została na mocy ustawy z 24 VII 1919 r. Komendzie Głównej podlegały Komendy Okręgowe, m.in. w Krakowie, a tym – Komendy Powiatowe, m.in. w Mielcu. W latach 1924-1934 komendantem powiatowym był Władysław Wróblewski, a po nim obowiązki komendanta powierzono Janowi Ortylowi. Pierwszą siedzibą Komendy Powiatowej był dworek i pawilon na posesji przy ul. H. Sienkiewicza, drugą – budynek przy ul. W. Potockiego, a trzecią – budynek nr 12 przy ul. T. Kościuszki. We wrześniu 1939 r., po opuszczeniu miasta przez władze administracyjne i policję, z inspiracji byłego komendanta policji W. Wróblewskiego zorganizowano pod jego dowództwem Straż Obywatelską, która czuwała nad porządkiem w mieście i starała się przeciwdziałać rabunkom sklepów i magazynów. Po ukazaniu się zarządzenia o organizacji Policji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa (17 XII 1939 r.), niemieckie władze okupacyjne w Mielcu rozwiązały Straż Obywatelską, a powołały Policję Polską (tzw. „granatową”) i stanowiły dlań zwierzchnictwo. Siedzibą Policji był budynek szkolny fundacji barona Hirscha przy Piłsudskistrasse. Polscy policjanci funkcjonowali w niezwykle skomplikowanych uwarunkowaniach i zachowywali się bardzo różnie. Jedni wysługiwali się Niemcom i ponad potrzebę gorliwie wykonywali swoje obowiązki, ale byli też i tacy, którzy utrzymywali kontakty z ruchem oporu lub doń należeli. Uprzedzając o planowanych aresztowaniach lub innych akcjach niemieckich uratowali niejedno życie. Byli jednak tak głęboko zakonspirowani, że wielu partyzantów nie wiedziało o tym i strzelając do policjantów „granatowych” popełniało tragiczne pomyłki. W taki sposób zginęli m.in. mieleccy policjanci Zdzisław Sarnowski i Julian Toczyński. Tragiczny był też los policjantów, którzy z różnych przyczyn (z reguły służbowych) znaleźli się na wschodnich terenach Polski, zajętych 17 IX 1939 r. przez Armię Czerwoną. Niemal wszyscy zostali zamordowani w Katyniu lub w innych radzieckich obozach. (Szerzej w haśle Katyńskie Tablice.) 27 VII 1944 r. dekretem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego Policję Państwową rozwiązano.

 

POLITECHNIKA DZIECIĘCA FILIA W MIELCU, projekt Politechniki Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza w Rzeszowie oraz WSK „PZL-Rzeszów” SA., uruchomiony w październiku 2009 r. w Rzeszowie. Jego słuchaczami są dzieci w wieku 9-12 lat. Celem jest pokazanie tajemnic naukowych w sposób zabawowy oraz „odciąganie od telewizji i komputera”. Po powodzeniu PD w Rzeszowie uruchomiono filie w kilku miastach na terenie województwa podkarpackiego, m.in. w Mielcu. Pierwszy wykład w Mielcu odbył się 26 X 2013 r. Uczestnikami są dwie grupy wykładowe rekrutujące się ze szkół podstawowych z powiatu mieleckiego. Zajęcia PD odbywają się w Zamiejscowym Ośrodku Dydaktycznym AGH w Mielcu przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie. Partnerami projektu w Mielcu są: Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. w Mielcu (partner strategiczny), Kronospan Mielec Sp. z o.o. oraz Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. 

 

POLITECHNIKA KRAKOWSKA PUNKT KONSULTACYJNY W MIELCU, powstał z inicjatywy WSK Mielec w celu wykształcenia na miejscu własnej kadry z wyższym wykształceniem. W 1960 r. zorganizowano pilotażowo Punkt Konsultacyjny Studium Magisterskiego Politechniki Krakowskiej w Mielcu i studia te ukończyły 23 osoby, uzyskując tytuł magistra inżyniera. Od roku akademickiego 1962/1963 r. rozpoczęto kształcenie w zakresie studiów I stopnia (inżynier). Pierwsze dyplomy inżynierskie odebrało w 1967 r. 51 osób. W kolejnych latach studia podejmowało corocznie 50 – 70 osób. Siedzibami PK PK były obiekty WSK, m.in.: budynki Zespołu Szkół Technicznych. W 1976 r. z okazji podsumowania 15-lecia działalności podano, że studia w mieleckim PK ukończyło 420 osób.

 

POLITECHNIKA RZESZOWSKA PUNKT KONSULTACYJNY W MIELCU, rozpoczął działalność od roku akademickiego 1974/1975. Przejął dotychczasowy zakres funkcjonowania Punktu Konsultacyjnego Politechniki Warszawskiej (kształcenie inżynierów o specjalnościach lotniczych). Jego siedzibą były obiekty Zespołu Szkół Technicznych przy ul. Wojska Polskiego, a następnie przy ul. Kazimierza Jagiellończyka.

 

POLITECHNIKA WARSZAWSKA PUNKT KONSULTACYJNY W MIELCU, powstał w 1972 r. z inicjatywy WSK Mielec, w celu wykształcenia inżynierów o specjalnościach lotniczych. Funkcjonował w budynku szkolnym WSK przy ul. Wojska Polskiego. W 1974 r. pełny zakres działalności PW w Mielcu przejęła Politechnika Rzeszowska, która utworzyła w Mielcu swój Punkt Konsultacyjny.

 

POLNA (ULICA), krótka (147 m) i „ślepa” uliczka na osiedlu Wolności, boczna ul. M. Ćwiklińskiej. Nazwę otrzymała 28 III 1973 r. Służy jako droga dojazdowa do prywatnych posesji. Nazwa ulicy: POLNA odpowiada jej charakterowi i stanowi technicznemu.

 

„POLONIA” (KLUB SPORTOWY „POLONIA”), piłkarska drużyna w Mielcu, powstała w 1910 r. Jej założycielami i podstawowymi zawodnikami byli: Henryk Pykosz – kapitan, Stanisław Piechociński, Czesław Leyko, Stanisław Brzynek, Mieczysław Dębicki, Kamil Leyko, Henryk Chrobaczyński, Bronisław Szwakop i Stanisław Wanatowicz. Trenowano razem z „Pogonią”. Poza piłką nożną uprawiano biegi. Klub istniał do I wojny światowej. 

 

„POLONIA” CHICAGO MIELEC, zob. pod hasłem KLUB PIŁKARSKI „POLONIA” MIELEC w CHICAGO.

 

„POLONIA RESTITUTA”, Jednodniówka Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej i Inicjatywy na Rzecz Obywatelskich Obchodów Święta Niepodległości w Mielcu wydawana cyklicznie w ramach obchodów Narodowego Święta Niepodległości Polski 11 Listopada w Mielcu. Pierwszy numer ukazał się w 1998 r. w 80. rocznicę odzyskania niepodległości jako jednodniówka mieleckich hufców ZHR. Od 2003 r. wznowiono inicjatywę wydawniczą dzięki wsparciu senatora RP Władysława Ortyla oraz finansowaniu niektórych numerów w ramach projektów celowych Ministerstwa Obrony Narodowej. Od 2006 r. jednodniówkę wspiera Inicjatywa na Rzecz Obywatelskich Obchodów Święta Niepodległości w Mielcu. Do niektórych numerów dołączane są okolicznościowe plakaty. Każdy z numerów poświęcony jest tematyce patriotycznej, szczególnie mieleckim legionistom. Dotychczas przedstawiani byli: 2003 – Władysław Jagiełko, 2004 – Jan Wydro, 2005 – Jan Ciołkosz, 2006 – August Jaderny, 2007 – Franciszek Dubiel, 2008 – Jan Hajec, 2009 – Stanisław Hyjek, 2010 – Tadeusz Gardulski, 2011 – Franciszek Siorek. W roku stulecia mieleckiego skautingu i  harcerstwa numer poświęcono założycielowi pierwszej drużyny skautowej w Mielcu. Jednodniówka jest częścią projektu, na który składają się ponadto wspomnienia o mieleckich legionistach Józefa Piłsudskiego i wieczornica patriotyczna, a całość jest realizowana w przededniu Narodowego Święta Niepodległości. Jednodniówka jest nieodpłatnie kolportowana 11 XI podczas miejskich uroczystości Narodowego Święta Niepodległości. Oprócz listopadowych wydań w 2010 r. opublikowano okolicznościowy numer poświęcony 20-leciu Mieleckiej Ściany Katyńskiej. Redakcja jednodniówki: Marek Zalotyński, Marek Bednarz (2006), Robert Wójcik (2010). Autorzy tekstów: Władysław Ortyl, Andrzej Osnowski, Jerzy Skrzypczak, Bogusław Czerwieński, Marek Bednarz, Włodzimierz Gąsiewski, Janusz Krężel, Witold Kwiatkowski, Edward Michocki, Andrzej Skowron, Małgorzata Ciejka, Andrzej Pawlak, Piotr Adamczyk ks., Mieczysław Działowski, Janusz Halisz, Krzysztof Babiarz, Halina Mielniczek, Jerzy Klus, Walenty Suchorzowski, Mariusz Bezdzietny, Jacek Danel, Paweł Dębicki, Andrzej Huk, Henryk Sowa, Jan Stępień, Krzysztof Haptaś, Andrzej Ziobroń, Sławomir Wilczyński, Maciej Karasiński, Renata Paterak, Aleksander Bujak i Marek Zalotyński. Drukuje Zakład Poligraficzny Zbigniewa Gajka. W 2005 r. projekt związany z realizacją mieleckiej jednodniówki Polonia Restituta zgłoszony został do nagrody „Pro Publico Bono”.

 

POLSKA KOMISJA LIKWIDACYJNA (PKL), pierwszy, tymczasowy rząd polski sprawujący władzę w Galicji Zachodniej po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej w październiku 1918 r. Powstał 28 X 1918 r. w Krakowie, a depesza o przejęciu władzy przez PKL dotarła do Mielca 2 XI. Podporządkowując się PKL dr Stanisław Łojasiewicz – ostatni komisarz mianowany przez Austriaków – w obecności swej rady przybocznej przekazał władzę w mieście Andrzejowi Pawlikowskiemu, ostatniemu przed wojną burmistrzowi Mielca. Także burmistrz oraz rada autonomiczna podporządkowali się PKL. (Nie wszystkie miejscowości chciały podporządkować się.) W związku z rozruchami antyżydowskimi w dniu 4 XI 1918 r. w Mielcu, wywołanymi przez ludność wiejską i powracających z wojny byłych żołnierzy z armii austriackiej, burmistrz kontaktował się z PKL, prosząc o pomoc w uzbrojeniu mieleckiej milicji – straży obywatelskiej i policji miejskiej. 10 II 1919 r. PKL połączyła się z Komitetem Rządzącym we Lwowie i przekształciła się w Komisję Rządzącą.

 

POLSKA ORGANIZACJA WOJSKOWA (POW), tajna organizacja wojskowa, utworzona z inicjatywy Józefa Piłsudskiego w październiku 1914 r. w Warszawie z połączenia Polskich Drużyn Strzeleckich i Związku Strzeleckiego. Jej głównym celem była działalność wywiadowcza i dywersyjna przeciwko Rosji, a po kryzysie przysięgowym i aresztowaniu J. Piłsudskiego, także przeciwko Austro–Węgrom i Niemcom. W listopadzie 1918 r. uczestniczyła w rozbrajaniu wojsk zaborczych, przejmowaniu władzy i tworzeniu odradzającej się Polski. W grudniu 1918 r. weszła w skład Wojska Polskiego. W Mielcu POW powstała w marcu 1918 r. z inicjatywy legionisty Jana Weryńskiego (ps. „Stanisław Fałęcki”), przy wsparciu Jana Gesinga (porucznika armii austriackiej) i Jana Ciołkosza (chorążego legionowego). J. Weryński został mianowany komendantem mieleckiej organizacji, która liczyła jesienią około 90 osób. Składała się z sekcji liczących po 9 osób. Broń i amunicję zdobywano najczęściej w czasie pobytu na mieleckiej stacji transportów wojskowych. Organizowano szkolenia i ćwiczenia, najczęściej w podmieleckich lasach, obserwowano ruchy wojsk austriackich, sporządzano plany rozmieszczenia innych austriackich służb mundurowych i chronionych przez nie obiektów. Po rozkazie z Krakowa 1 XI 1918 r. mielecka POW bez większych kłopotów rozbroiła austriackich żandarmów, z których część zgłosiła akces do organizacji. Bez przeszkód opanowano dworzec kolejowy i inne ważniejsze obiekty w Mielcu. Rozbrojono też batalion niemiecki, przebywający na odpoczynku w Padwi. Poprzez wysłanie dobrze wyposażonej specjalnej grupy udzielono także wsparcia dębickiej, a następnie rzeszowskiej POW przy opanowywaniu miasta. W Mielcu POW utworzyła kompanię asystencyjną, która pilnowała ładu i porządku w mieście i powiecie. Po utworzeniu Wojska Polskiego, już jako kompania została włączona w skład 1. Pułku Piechoty Ziemi Rzeszowskiej (później 17. p.p. Wojska Polskiego). Niedługo potem uczestniczyła w walkach o wschodnie granice Polski i utrzymanie niepodległości.

 

POLSKA PARTIA ROBOTNICZA, partia komunistyczna, powstała 5 I 1942 r. w Warszawie. Nie weszła w skład Międzynarodówki Komunistycznej, ale jej się podporządkowała. W warunkach okupacji hitlerowskiej działała w konspiracji i w swoim programie na pierwszy plan wysuwała: walkę zbrojną z okupantem, odbudowę niepodległego i demokratycznego państwa polskiego, reformy społeczne i gospodarcze oraz sojusz z ZSRR. Jej zbrojnym ramieniem była Gwardia Ludowa, przemianowana w 1944 r. na Armię Ludową. Po wyzwoleniu ziem polskich spod okupacji hitlerowskiej przez Armię Czerwoną, przy jej wsparciu PPR przejęła władzę państwową. W Mielcu pierwsza „Trójka PPR” powstała wiosną 1942 r. Pierwszym sekretarzem Komitetu Dzielnicowego PPR był Jan Burdzy, a członkami: Maria Chrzanowska, Edmund Białogórski i Karol Janeczko. Był on jednym z organizatorów i członków grupy wypadowej GL, która przeprowadziła szereg akcji dywersyjnych i bojowych w latach 1942-1943. 7 VIII 1944 r. (w drugim dniu po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej) utworzył się komitet organizacyjny Komitetu Powiatowego PPR w składzie: Roman Marian Górnisiewicz, Kazimierz Karłowicz, Adolf Kubiś i Stefan Partyka, a 24 VIII powołano Tymczasowy Komitet Powiatowy z K. Karłowiczem – I sekretarzem na czele. Powstała też komórka PPR w PZL Mielec, a jej organizatorem był Maciej Sarnowski. W powstałej 23 VIII 1944 r. Powiatowej Radzie Narodowej członkowie PPR początkowo nie odgrywali większej roli i dopiero 1 XII tego roku do Prezydium PRN wszedł R. Górnisiewicz. Po usunięciu J. Lubosa starostą został wprawdzie Kazimierz Karłowicz, ale wśród pracowników starostwa było niewielu członków PPR. W ścisłym kierownictwie MRN nie było natomiast nikogo z PPR. Nasilona działalność werbunkowa Komitetu Powiatowego przyczyniła się do wzrostu ilości członków, zwłaszcza po zakończeniu II wojny światowej. W połowie 1945 r. miejska organizacja PPR liczyła 196 członków. Wielu aktywistów partyjnych zostało skierowanych na Ziemie Odzyskane w składach grup operacyjnych, których zadaniem było organizowanie władzy i życia społeczno-politycznego. W kolejnych latach planowa monopolizacja władzy PPR w kraju, połączona z bezwzględną walką z opozycją, znalazła swoje odbicie w wydarzeniach na terenie Mielca i powiatu. Reforma rolna, nacjonalizacja przedsiębiorstw, upowszechnianie oświaty i odbudowa kraju ze zniszczeń wojennych przysparzała nowej władzy zwolenników, jednak grozą napawały liczne aresztowania opozycjonistów (byli żołnierze AK, ludowcy) i wywózki do radzieckich łagrów, a nierzadko zabójstwa w tajemniczych okolicznościach. W walkach tych ginęli też PPR-owcy. Tę sytuację nieco złagodziła amnestia po wyborach w 1947 r. Liczba członków PPR w powiecie mieleckim, a zwłaszcza w Mielcu, wyraźnie wówczas wzrosła (VII 1947 – 1301, IX 1948 – 1976). W tym okresie członkowie PPR i PPS zdominowali już organy samorządowe i w dużym stopniu administrację. Na podstawie uchwały II Zjazdu PPR z dnia 14  XII 1948 r. partia zakończyła działalność i w czasie Kongresu Zjednoczeniowego PPR i PPS w Warszawie (15-21 XII 1948 r.) weszła w skład Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
I sekretarze Komitetu Powiatowego PPR: Kazimierz Karłowicz, Roman Górnisiewicz, Władysław Ptak, Leonard Rjatin, Zygmunt Anuszewski, Tadeusz Dyjak, Edward Siodłak, Oskar Brudys.

 

POLSKA PARTIA SOCJALISTYCZNA (PPS), partia polityczna utworzona w listopadzie 1892 r. na zjeździe socjalistów w Paryżu. Stawiała sobie za cel odzyskanie niepodległości przez Polskę oraz wprowadzenie programu socjalistycznego. Mimo wielu tarć wewnętrznych i rozłamów, odegrała jedną z głównych ról w odzyskaniu niepodległości przez Polskę, a następnie w życiu społeczno-politycznym kraju w latach międzywojennych (m.in. J. Piłsudski, W. Sławek, I. Daszyński, J. Moraczewski). Koło PPS w Mielcu powstało w 1923 r., a jego założycielem i prezesem do 1939 r. był legionista Jan Chruściel. W życiu politycznym członkowie PPS nie odgrywali większej roli. Byli natomiast współorganizatorami m.in. Związku Zawodowego Pracowników Fizycznych, Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Brali też udział w manifestacjach politycznych organizowanych w Mielcu i na terenie powiatu. W czasie II wojny światowej PPS na terenie okupowanego kraju została rozwiązana. Dopiero we wrześniu 1944 r. utworzono Odrodzoną PPS, lecz partię osłabiały spory o program, politykę i samodzielność. Komitet Powiatowy w Mielcu powstał 24 X 1944 r., a jego przewodniczącym został Jan Goc. Organizacja liczyła wówczas 46 członków. W wybranych władzach powiatowych nie odgrywała większej roli, ale w Prezydium MRN obsadziła wszystkie najważniejsze funkcje. Przewodniczącym i burmistrzem został Antoni Droba, a zastępcami i wiceburmistrzami Jan Chruściel i Michał Głuch. Do marca 1945 r. liczba członków wzrosła nieznacznie (112) i podobnie było w następnych miesiącach tego roku. Sytuacja zmieniła się na korzyść w 1946 r. Ważnym wydarzeniem było uroczyste wręczenie sztandaru powiatowej organizacji PPS (6 stycznia). W kolejnych miesiącach przybywało członków, stąd w październiku przystąpiono do porządkowania kartoteki członkowskiej. W 1947 r. nasiliły się spory w kwestii współpracy z PPR i udziału PPS w administracyjnych władzach powiatu i miasta. 19 VIII 1947 r. zorganizowano wspólną z PPR konferencję powiatową, która zbliżyła działaczy obu partii. 14 IX tego roku wybrano PK PPS, powierzając funkcję przewodniczącego lekarzowi Stanisławowi Maraszewskiemu, a sekretarzem wybrano Jana Chruściela. Dynamicznie rosła liczba członków na terenie miasta i powiatu. W październiku 1947 r. było 842 członków, w czerwcu 1948 r. – 1294, a w listopadzie 1948 r. – 1359. W kwietniu 1948 r. WK PPS w Rzeszowie zmienił mieleckie władze powiatowe partii, wprowadzając na funkcję sekretarza Władysława Rzeszutka – zwolennika jedności z PPR. Równocześnie prowadzono weryfikację członków i usuwano zwolenników odrębności partii. Działanie te prowadzono w całym kraju, stąd jesienią 1948 r. we władzach PPS wszystkich szczebli zdecydowanie przeważali zwolennicy połączenia się z PPR. W czasie Kongresu Zjednoczeniowego w Warszawie (15-21 XII 1948 r.) powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. PPS przestała w kraju istnieć. Nie przerwała natomiast działalności na uchodźstwie. (Funkcjonował Centralny Komitet Zagraniczny PPS.) Wznowienie działalności w kraju nastąpiło w listopadzie 1987 r. W Mielcu nowa PPS powstała w styczniu 1993 r., a jej liderem był Jacek Krzysztof Danel. Z powodu „wewnętrznego kryzysu związanego ze stanowiskiem części członków partii wobec ugrupowań postkomunistycznych” z dniem 19 XI 1994 r. zawieszono działalność.

 

POLSKA ZJEDNOCZONA PARTIA ROBOTNICZA, partia komunistyczna, powstała na Kongresie Zjednoczeniowym w Warszawie (15-21 XII 1948 r.) z połączenia Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Partii Socjalistycznej. Założenia ideowe opierano na doktrynie komunizmu, ale z biegiem lat coraz bardziej odwoływano się do idei narodowych. Celem nadrzędnym było utworzenie państwa socjalistycznego i wspieranie budowy komunizmu na całym świecie. Od początku swojego funkcjonowania była siłą kierującą państwem i kontrolującą wszystkie dziedziny jego życia społeczno-gospodarczego. Było to możliwe dzięki m.in. konsekwentnie stosowanej zasadzie tzw. centralizmu demokratycznego w partii, centralnemu zarządzaniu państwem poprzez wytyczanie kierunków rozwoju, a także decydowaniu o obsadzie kadr kierowniczych we wszystkich urzędach i instytucjach państwowych oraz zakładach pracy. Obowiązującymi treściami programów i planów działalności instancji partyjnych wszystkich szczebli były: problematyka ideologiczna, stan ilościowy członków oraz tematyka gospodarcza i społeczna. W PZL Mielec już w grudniu 1948 r. zorganizowano konferencję wyborczo-zjednoczeniową. I Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza Komitetu Powiatowego w Mielcu odbyła się 13 III 1949 r. Na początku lat 50. ilość członków niewiele wzrosła (1950 – 2 437, 1953 – 2 473). Systematyczny wzrost, zarówno w mieście jak i na wsi, nastąpił po 1956 r. Nasilenie pracy ideowo-wychowawczej w zakładach pracy i na zebraniach wiejskich oraz różne rodzaje nacisków z jednej strony, a z drugiej – nadzieja na poprawę sytuacji społeczno-gospodarczej po zmianach w kierownictwie centralnym PZPR (Władysław Gomułka – 1956 i Edward Gierek – 1971), przyniosły znaczne zwiększenie szeregów partyjnych. W 1968 r. w powiecie mieleckim było 5 284 członków i kandydatów, w tym: 2 383 pracowników umysłowych, 1 952 robotników i 871 chłopów. Przed likwidacją powiatów w 1975 r., stan na 1 XII 1974 r. wynosił: 7462 członków i kandydatów, w tym: 3493 robotników, 2825 pracowników umysłowych, 933 chłopów i 211 innych. W wyniku reformy podziału administracyjnego państwa i zlikwidowaniu powiatów, m.in. mieleckiego, organizacja miejska PZPR w Mielcu i organizacje PZPR w poszczególnych gminach stanowiły odrębne organizmy, podległe organizacji wojewódzkiej PZPR, zgodnie z podziałem administracyjnym. (Mielec nadal wchodził w skład województwa rzeszowskiego.) Po odejściu organizacji gminnych liczba członków PZPR w Mielcu nadal rosła. W 1977 r. było 7 268 członków i kandydatów, w tym: 4 678 robotników, 2 341 pracowników umysłowych i 249 innych, a w 1979 r. było 8 475 członków i kandydatów, w tym: 5 438 robotników, 2 608 pracowników umysłowych i 429 innych. Równocześnie z pogłębiającym się kryzysem gospodarczym w Polsce narastał kryzys wewnątrz PZPR. Kolejna nowa ekipa ze Stanisławem Kanią i gen. Wojciechem Jaruzelskim (1980) nie uzyskała już dużego kredytu zaufania, a powstanie NSZZ „Solidarność” wywołało proces „oddawania legitymacji partyjnych”. Nasilił się on po wprowadzeniu stanu wojennego (13 XII 1981) i w kolejnych latach 80. Tak działo się również w Mielcu. Ubywało członków, a równocześnie rosła ilość niezadowolonych z dotychczasowych reform i działalności partii. Pod koniec lat 80. coraz częściej zachęcano władze do porozumienia się z opozycją. Przegrane wybory w czerwcu 1989 r. spowodowały utratę monopolu władzy i masowe opuszczanie partii, zwłaszcza przez szeregowych członków. W czasie XI Zjazdu w Warszawie (29 I 1990 r.) nastąpiło samorozwiązanie partii. Większość uczestników Zjazdu utworzyła dwie partie: Socjaldemokrację Rzeczypospolitej Polskiej (SdRP) i Unię Socjaldemokratyczną. W Mielcu rozpoczęto tworzenie struktur SdRP.
I sekretarze Komitetu Powiatowego PZPR: Oskar Brudys, Władysław Rarus, Walenty Warchoł, Stanisław Piasecki, Czesław Aniołek, Marian Żurek, Konstanty Kurdybacha, Antoni Żarkowski, Michał Cygan, Zdzisław Cichocki, Tadeusz Kunc, Stefan Kucharski.
I sekretarze Komitetu Miejskiego (od 1975 r.): Stefan Kucharski (1975-1981), Stanisław Tomaszewski (1981-1982), Jan Kapinos – społecznie (1982-1983), Ryszard Wolak (1983-1990).
Sekretarze KM (od 1975 r.): Stefan Jarosz (1975-1981), Stanisław Stąpor (1975-1977, 1983-1990), Janusz Stachura (1977-1979), Wiesław Ciesielski (1979-1981), Edward Świderski (1981-1983), Andrzej Sucharzewski (1981-1983), Leszek Młyńczak (1983-1985), Roman Palej (1983-1987), Józef Smaczny (1985-1990).

 

POLSKI CZERWONY KRZYŻ, organizacja społeczna utworzona w 1919 r. do realizowania zadań Czerwonego Krzyża. Początkowo pomagał ofiarom I wojny światowej i ofiarom różnych epidemii, a później szkolił ratowników sanitarnych i pomocnicze kadry pielęgniarskie. W czasie II wojny światowej pomagał jeńcom, więźniom, wysiedleńcom i  ruchowi oporu oraz pomagał lekarzom w przypadkach epidemii. Po wojnie m.in. udzielał  pomocy różnego rodzaju ofiarom wojny i tworzył placówki ochrony zdrowia (służby zdrowia), m.in.: pogotowia ratunkowe, szkoły pielęgniarskie i zakłady lecznicze oraz kontynuował akcje związane z poszukiwaniem zaginionych w czasie wojny. Inicjatorami powstania i pierwszymi pełnomocnikami PCK w Mielcu byli: lekarz Teodor Cienciała i pomagająca mu Fryderyka Frankowa. 10 XII 1945 r. powstało Koło Zakładowe PCK przy WSK Mielec, zorganizowane przez dr. Jana Pietrykowskiego, którego wybrano prezesem tego Koła. W latach 1945-1950 skupiono się na realizacji podstawowych zadań organizacji, m.in.: pomagano ofiarom wojny i rodzinom w poszukiwaniu zaginionych, prowadzono kursy sanitarne, rozdawano dary z kraju i zagranicy (odzież, żywność, środki sanitarne), uczestniczono w akcji ekshumacyjnej żołnierzy poległych w czasie wojny na ziemi mieleckiej (1947), zorganizowano pogotowie ratunkowe w Mielcu (XI 1949 r.) i uruchomiono Ośrodek Masowego Szkolenia Sanitarnego (1949). I Zjazd Delegatów Oddziału w Mielcu odbył się 24 IX 1950 r., a w skład pierwszego zarządu weszli: dr Stefan Figas – przewodniczący oraz dr Teodor Cienciała, Jan Czech, Tadeusz Diabelec i Józef Rzegocki. Pierwszym kierownikiem biura Zarządu Powiatowego była Michalina Solarska, której społecznie pomagał mąż – Kazimierz Solarski. W celu wzmocnienia pracy zarządu powołano cztery komisje problemowe: młodzieżową, oświaty zdrowotnej, opieki społecznej i krwiodawstwa oraz grupę społecznych instruktorów młodzieżowych. Realizując wytyczne I Krajowego Zjazdu PCK (1951), stację pogotowia ratunkowego przekazano do Ministerstwa Zdrowia, a skupiono się na rozwijaniu oświaty sanitarnej, szkoleniu w zakresie udzielania pierwszej pomocy i przygotowywaniu pomocniczych kadr dla placówek zdrowia. M.in. w 1953 r. zorganizowano roczny kurs młodych pielęgniarek, a w 1956 r. uruchomiono dwuletnią zasadniczą szkołę asystentek pielęgniarek. U schyłku lat 50. podjęto nowy rodzaj działań opiekuńczych – tworzenie punktów opieki nad ludźmi starszymi. Szkolono też siostry pogotowia m.in. dla potrzeb tych punktów i prowadzenia działalności oświatowo-zdrowotnej. Uczestniczono w akcjach ratowniczych, m.in. w 1964 r. drużyna medyczno-sanitarna WSK Mielec wzięła udział w ewakuacji ludności wsi Ziempniów, zalanej przez rzekę Breń. Aktywność mieleckiej organizacji była w tym okresie wielokrotnie nagradzana proporcem przechodnim za zdobycie I miejsca w wojewódzkim współzawodnictwie pomiędzy oddziałami. W latach 70. rozwinięto akcję honorowego krwiodawstwa. Od początku swej działalności (IV 1970 r.) do dziś wiodącą rolę w tym zakresie pełni Klub Honorowego Dawcy Krwi przy WSK „PZL-Mielec”. Rozwijano pracę z dziećmi i młodzieżą, propagując higienę, wychowanie zdrowotne, przysposobienie sanitarne i wdrażając do działalności społeczno-opiekuńczej. Działania te intensyfikowano w czasie corocznego majowego „Tygodnia PCK”. O rozwoju mieleckiej organizacji PCK świadczył wzrost ilości kół i członków. W 1948 r. działały na terenie powiatu mieleckiego 34 koła dorosłych (2 350 członków) i 64 koła szkolne (5 998 członków), a pod koniec 1974 r. były 64 koła dorosłych (7 475 członków) i 69 kół szkolnych (11 200 członków). Po zmianie podziału administracyjnego kraju w 1975 r., kiedy część kół przekazano do sąsiednich województw, w ramach mieleckiej organizacji pozostało 45 kół dorosłych (7 485 członków) i 55 kół szkolnych (10 500 członków). 17 IX 1979 r. na lotnisku Babice 23-osobowa drużyna medyczno-sanitarna WSK Mielec, jako reprezentacja Polski uczestniczyła w Międzynarodowych Pokazach Sprawnościowych Drużyn Medyczno– Sanitarnych i zdobyła specjalne wyróżnienie. W 1980 r. zbierano ofiary pieniężne dla ofiar trzęsienia ziemi we Włoszech. Stan wojenny (13 XII 1981 r – 21 VII 1983 r.) i pogłębiający się kryzys gospodarczy w Polsce wpłynęły na pogorszenie się sytuacji życiowej wielu rodzin, stąd PCK włączyło się do międzynarodowej akcji dystrybucji zagranicznych paczek dla najbardziej potrzebujących. W 1982 r. uruchomiono drugi Punkt Opieki nad Samotnym Chorym, a w 1985 r. - trzeci. Do działalności opiekuńczej dołączyło się Liceum Medyczne organizując „Pogotowie Życzliwości”. W latach 90. zintensyfikowano działania promocyjne w zakresie higieny szkolnej, m.in. poprzez „Klub Wiewiórka” przy każdym Szkolnym Kole PCK oraz konkursy wiedzy. Kilkakrotnie organizowano Rejonowe Festyny Pracowników Służby Zdrowia i Pracowników PCK. Od 1996 r. nie prowadzono Punktów Opieki nad Chorym, gdyż przetarg na te usługi wygrała inna organizacja. Pozostali natomiast wolontariusze, którzy indywidualnie opiekowali się poszczególnymi chorymi. W lipcu 1997 r. przeniesiono siedzibę do Szpitala Rejonowego. W tym samym czasie, w związku z wielką powodzią w południowej Polsce, włączono się do ogólnopolskiej akcji „PCK powodzianom”. Pod koniec lat 90. i w pierwszych latach XXI w. uczestniczono w szeregu akcji ogólnopolskich, organizując ich przebieg na terenie regionu mieleckiego. Były to m.in.: „Spotkania opłatkowe” w styczniu, „Olimpiada Zdrowego Stylu Życia” w kwietniu, „Tydzień PCK” i „Mistrzostwa Pierwszej Pomocy” w maju, „Młoda Krew Ratuje Życie” (od września do marca), Pielgrzymki na Jasną Górę w Częstochowie i do Kalwarii Pacławskiej oraz konkursy plastyczne o tematyce zdrowotnej. Wyrazem uznania dla osiągnięć mieleckiej organizacji PCK było powierzenie dr. Stanisławowi Kowalowi funkcji prezesa Zarządu Wojewódzkiego PCK w Rzeszowie i później prezesa Podkarpackiego Zarządu Okręgowego PCK. W 2005 r. nadano mu tytuł Honorowego Prezesa PZO PCK w Rzeszowie. Przez wiele lat siedziba mieleckiej organizacji PCK znajduje się w Szpitalu Powiatowym, a w pierwszych latach XXI w. mielecka organizacja przeniosła się do nowej siedziby przy ul. S. Żeromskiego 17.Prezesi: Stefan Figas, Teodor Cienciała, Józef Rzegocki, Franciszek Marnik, Jan Torba, Stanisław Kowal, Zofia Gąska, Janusz Zdziebło, Leszek Kaczmarczyk.Długoletni działacze i pracownicy etatowi: Krystyna Bar, Halina Cienciała, Fryderyka Frank, Helena Głodzik, Emil Gross, Mirosława Karbowska, Stanisław Kocur, Stanisław Kowal, Irena Kowieska, Władysław Krzemieniec, Stanisław Lis, Krystyna Łatka, Helena Matuszkiewicz, Rozalia Moskal, Czesława Nowakowska, Krystyna Piękoś, Jan Przybylski, Marian Ratusznik, Henryk Sitarek, Andrzej Sitko, Michalina Solarska, Kazimierz Solarski i Marian Tarnawski.

 

POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE, partia polityczna utworzona w 1990 r. z połączenia Polskiego Stronnictwa Ludowego „Odrodzenie” – sukcesora Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i dużej części członków „wilanowskiego” Polskiego Stronnictwa Ludowego. Na terenie Mielca powstało Koło Miejskie liczące ponad 20 osób. Od 1999 r. rozpoczął funkcjonowanie Zarząd Powiatowy, którego prezesem został Leszek Deptuła.   Jego członkowie wykazywali od początku aktywność społeczno-polityczną, czego efektem było pełnienie ważnych funkcji publicznych z wyboru. L. Deptuła był marszałkiem województwa podkarpackiego w kadencji 2002-2006, a od 2006 r. jest radnym do Sejmiku Województwa Podkarpackiego. A. Chrabąszcz pełnił funkcję wicestarosty powiatu mieleckiego w kadencji 2002-2006, a w 2006 r. został wybrany starostą powiatu mieleckiego. Ponadto członkami PSL są wójtowie kilku gmin powiatu mieleckiego, pracownicy funkcyjni Starostwa Powiatowego, dyrektor Banku Spółdzielczego, prezes Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” oraz kilkunastu kierowników różnych jednostek i zakładów pracy na terenie Mielca. W wyborach do parlamentu w 2007 r. Leszek Deptuła uzyskał mandat poselski. Jego rozwijającą się karierę polityczną przerwała katastrofa samolotowa pod Smoleńskiem 10 IV 2010 r. (Zginął w niej wraz z prezydentem RP Lechem Kaczyńskim i innymi członkami delegacji państwowej udającymi się na uroczystości w Katyniu.) W wyborach samorządowych w 2010 r. PSL, startujące w Komitecie Wyborczym Porozumienie Samorządowo-Gospodarcze, zdobyło 8 mandatów i stworzyło koalicję rządzącą. Andrzej Chrabąszcz został wybrany ponownie starostą. Także w gminach członkowie PSL uzyskali wiele mandatów. W 2012 r. w Rożniatach odbył się Powiatowy Zjazd Delegatów PSL, w czasie którego wybrano nowy zarząd. Funkcję prezesa powierzono Andrzejowi Chrabąszczowi (staroście powiatowemu), a wiceprezesami zostali: Stefan Rysak, Stanisław Lonczak i Janusz Bik. Ponadto w skład zarządu weszli: Stanisław Tomza (sekretarz), Michał Deptuła (II sekretarz, rzecznik prasowy), Bogusław Peret (skarbnik) oraz Beata Zakręcka, Kazimierz Popiołek, Andrzej Bardowski i Jan Bik – członkowie.Prezesi Zarządu Powiatowego: Leszek Deptuła, Andrzej Chrabąszcz.Prezesi Koła Miejskiego: Stanisław Staniszewski, Józef Dziekan, Wiktor Ochalik, Barbara Grzelak, Jan Gancarz, Stanisław Ciejka. 

 

POLSKIE TOWARZYSTWO GIMNASTYCZNE „SOKÓŁ 1893”, stowarzyszenie mające na celu kształtowanie sprawności fizycznej społeczeństwa i postaw obywatelskich oraz krzewienie patriotyzmu, zwłaszcza wśród młodzieży i dzieci. Powstało z inicjatywy przedwojennych członkiń mieleckiego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół: Marii Liniewicz, Władysławy Snopkowskiej, Elżbiety Solarskiej i Józefy Szwakop oraz wspierającej je 25-osobowej grupy założycieli. Zebranie założycielskie odbyło się 2 IV 2007 r., a rejestracji Towarzystwa dokonano 17 IV 2007 r. w Krajowym Sądzie Rejestrowym w Rzeszowie. W latach 2007-2012 utworzono sekcje: szermierczą, strzelecką, wokalno-instrumentalną i turystyczną. W wyniku intensywnych starań w 2010 r. odzyskano przedwojenne nieruchomości Sokoła – budynek, w którym umieszczono siedzibę oraz plac zabaw. W tym roku odbyła się również uroczystość poświęcenia sztandaru, połączona ze spotkaniem Gniazd Sokolich z Krakowa, Rymanowa, Tarnowa, Pilzna, Wadowic, Dynowa, Brzeska i Międzybrodzia. Organizowano uroczystości patriotyczne, m.in. z okazji 600-lecia bitwy pod Grunwaldem oraz uczestniczono w uroczystościach patriotycznych w Mielcu i innych miejscowościach. Nawiązano współpracę z „Sokołem” w Tarnopolu, co zaowocowało wspólną imprezą patriotyczną we Lwowie i Zadwórzu. 21 VI 2014 r. odsłonięto i poświęcono pomnik „W hołdzie mieleckim Sokołom, którzy odeszli na wieczną wartę, oddając życie w walkach o niepodległość Ojczyzny w latach 1914-1920”, usytuowany w parku przy ul. Żwirki i Wigury. W działalności sportowej wyróżniają się szermierze, trenowani przez Zbigniewa Żolę.Prezesi: Maria Liniewicz (2007-2011), Tadeusz Tomczyk (2011 – nadal).Zarząd: prezes – Tadeusz Tomczyk, wiceprezesi: Emilia Żola, Zbigniew Bochenek, Michał Mędryk i Jerzy Krakowski, chorąży – Krzysztof Kralisz, członkowie: Józef Bryl, Katarzyna Danuta Dziura, Józef Prade, Waldemar Rokosz, Adam Szebla, Przemysław Wiktor.Członkowie honorowi: Maria Liniewicz, Władysława Snopkowska, Elżbieta Solarska, Józefa Szwakop.Ważniejsze osiągnięcia sportowe: *2012 r.: Międzynarodowy Turniej Szermierczy Challenge Wratislavia (szpada, młodzicy) – 1. Wojciech Lubieniecki; Mistrzostwa Polski Młodzików (szpada) – 2. W. Lubieniecki; *2013 r.: Indywidualne Mistrzostwa Polski Młodzików (szpada) – 1. W. Lubieniecki; VI Międzynarodowy Turniej Szermierczy „O Miecz Zerwikaptur Longina Podbipięty” w Krakowie (szpada) – 1. Weronika Wiktor; *2014 r.: XX Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży we Wrocławiu – W. Lubieniecki, srebrny medal w szpadzie; *2015 r.: XXI OOM w Obornikach Śląskich – W. Lubieniecki, złoty medaL w szpadzie; VIII Międzynarodowy Turniej Szermierczy „O Miecz Zerwikaptur Longina Podbipięty” w Krakowie (szpada) – 1. Weronika Wiktor; Mistrzostwa Europy Kadetów (Maribor, Słowenia) – W. Lubieniecki, 25. miejsce indywidualnie, 4. miejsce drużynowo.Reprezentanci Polski w kategoriach młodzieżowych: Wiktoria Krakowska, Weronika Wiktor, Wojciech Lubieniecki.

 

POLSKI KOMITET POMOCY SPOŁECZNEJ (PKPS), organizacja społeczna powstała w 1958 r. w celu niesienia pomocy osobom chorym i znajdującym się w trudnych warunkach życiowych. W latach 90. uzyskała status stowarzyszenia charytatywnego pozarządowego, posiadającego osobowość prawną oraz instytucji pożytku publicznego. W Mielcu Zarząd Powiatowy PKPS rozpoczął działalność w 1963 r. i funkcjonuje dotąd nieprzerwanie, dobrowolnie i bezinteresownie niosąc różne formy pomocy osobom i rodzinom, które są niezdolne do rozwiązywania swych życiowych problemów.W szczególności pomaga ludziom starszym, niepełnosprawnym, chorym, samotnym, zagrożonym demoralizacją, ubogim i bezdomnym oraz rodzinom pozbawionym środków do życia, najczęściej z powodu klęsk żywiołowych i wypadków losowych. Nadto celem stowarzyszenia jest propagowanie i kształtowanie postaw społecznych sprzyjających uczestnictwu w działaniach na rzecz osób potrzebujących pomocy lub wspieraniu takich działań. Cele te realizowane są najczęściej poprzez organizowanie usług opiekuńczych i udzielanie pomocy rzeczowej (odzież, środki żywnościowe). Środki na realizację tych celów pozyskiwane są poprzez m.in. dotacje z zewnątrz i zbiórki uliczne. Współpracuje z organami państwowymi i samorządem terytorialnym, stowarzyszeniami, fundacjami i innymi podmiotami zajmującymi się podobną działalnością. Siedzibą jest lokal przy ul. A. Mickiewicza 13.Długoletni zasłużeni działacze: Marian Bąk, Zofia Gąska, Rudolf Junikiewicz, Bogusława Kordyka, Jan Korycki, Kazimierz Krzewiński, Władysław Kukulski, Hieronim Mykietiuk, Romana Olter, Maria Pikor, Grażyna Skiba,  Leon Szypowski, Kazimierz Wilczyński, Cecylia Wójcik, Antoni Wróbel.

 

POLSKI ZWIĄZEK FILATELISTÓW (PZF), stowarzyszenie utworzone w 1950 r., skupiające filatelistów i filumenistów w celu upowszechniania zasad, form i metod kolekcjonerstwa oraz organizowania wystaw i konkursów. Jest członkiem Międzynarodowej Federacji Filatelistyki. Pierwszym w Mielcu było Koło PZF nr 6 przy ZDK WSK, które powstało 8 XI 1956 r. z inicjatywy grupy miłośników filatelistyki: A. Ciszewskiego, M. Czopka, B. Dziadosa, J. Guziakiewicza, M. Gwoździa, E. Kolozsiego, E. Kruczka, S. Salnikowa, M. Szulca i W. Wydry. Pierwszym przewodniczącym Zarządu Koła został Mieczysław Szulc, sekretarzem Bogumił Dziados, a skarbnikiem Edward Kruczek. Siedzibą Koła był ZDK WSK. Pierwszy w Mielcu „Pokaz znaczka pocztowego” zorganizowano w 1958 r. z okazji 400-lecia Poczty Polskiej, a drugi w 1960 r. z okazji 100-lecia Polskiego Znaczka Pocztowego. W 50-letniej działalności Koło znacząco zapisało się w historii kultury Mielca, organizując ponad 70 pokazów filatelistycznych i 3 wystawy. Szczególną pod każdym względem była Okręgowa Wystawa Filatelistyczna „Rzeszów XVI” pod hasłem „Kultura-Nauka–Sztuka”, zorganizowana z okazji V Ogólnopolskich Spotkań Folklorystycznych „Jarmark Pieśni i Tańca”, kiedy to na ponad 200 ekranach eksponowało zbiory 68 wystawców z całego kraju. Z inicjatywy Koła powstały liczne mieleckie stemple okolicznościowe oraz dwie karty pocztowe. Koło prowadziło w ZDK (później RCK i MOK) w latach 1958–1995 Klub Filatelisty, który upowszechniał filatelistykę poprzez szkolenia, spotkania i wymianę walorów. Informacje o działalności podawano głównie w gablocie, umieszczonej w podcieniu Domu Kultury. Oprócz wystaw miejscowych członkowie Koła uczestniczyli ze swoimi zbiorami w wystawach filatelistycznych krajowych i zagranicznych, odnosząc liczące się sukcesy. Byli to: B. Dziados, Józef Frankowski, Bogusław Klimański, Stefan Majewski, Marian Narowski, Zdzisław Nowakowski, Stanisław Orczykowski, Dorota Wydro i Władysław Wydro. Ponadto W. Wydro w 1983 r. uzyskał uprawnienia sędziego konkursowego kl. III wystaw filatelistycznych organizowanych przez Polski Związek Filatelistów. Szczytowe zainteresowanie filatelistyką odnotowano w latach 80., kiedy to do Koła nr 6 należało około 400 osób. Za wielokierunkową działalność na rzecz rozwoju filatelistyki Koło nr 6 otrzymało w 1992 r. zbiorowo Złotą Honorową Odznakę PZF. Ponadto najlepszych członków Koła uhonorowano indywidualnie 6 złotymi, 6 srebrnymi i 45 brązowymi Honorowymi Odznakami PZF. W latach 90. liczba członków, podobnie jak w całym kraju, systematycznie spadała i zjawisko to było widoczne także w pierwszych latach XXI w. W 2005 r. Koło liczyło 39 członków, a jego działalnością kierował zarząd w składzie: przewodniczący – W. Wydro (piastuje tę funkcje od 1972 r.), z-ca przewodniczącego – Stanisław Ossoliński, sekretarz – Edward Drozd, skarbnik – Stanisław Maksoń i gospodarz – Andrzej Lorek. W 1963 r. powstało Koło PZF nr 38 przy Zarządzie Powiatowym TPPR, grupujące filatelistów z terenu tzw. Starego Mielca. Inicjatorem utworzenia Koła był Eugeniusz Woźniak i jego wybrano pierwszym przewodniczącym. Od 1964 r. uczestniczono z indywidualnymi zbiorami tematycznymi w pokazach i wystawach filatelistycznych, uzyskując medale, nagrody i wyróżnienia. Ważniejsze prezentowane zbiory tematyczne to: „Kalendarz pamiętnych rocznic” (Jerzy Kazana), „Dokumentacja 1000-lecia Polski na znaczkach pocztowych” (Roman Kazana), „Walka i męczeństwo narodu polskiego w latach 1939-1945”, „Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski” i „Mielec i region mielecki w filatelistyce” (Jerzy Klementowski), „Dorobek kulturalny 1000-lecia Państwa Polskiego” (Kazimierz Kopacz), „Parki narodowe w Polsce” (Ewelina Krzemińska), „Mielec w filatelistyce” (Jan Leyko), „Dziecko przyszłością narodu” (Witold Merle), „Lata ofiar, krwi i grozy”, „Polski przemysł naftowy”, „Na szlaku pielgrzymek Jana Pawła II po Ojczystej Ziemi” (Edward Rozenbajger), „30 lat przyjaźni i współpracy” (Jan Skołucki), „Przyjaźń-pomoc-przykład”, „Touva”, „Korespondencja żołnierska” (Eugeniusz Woźniak). Organizowano także własne pokazy i wystawy, zapraszając filatelistów z innych kół w województwie. Wydawano medale i plakietki pamiątkowe, stemple i koperty okolicznościowe. Obok podstawowych form działalności, podjęto szeroko zakrojoną akcję upowszechniania filatelistyki wśród młodzieży i dzieci w Mielcu i na terenie powiatu mieleckiego. Efektem tego działania było powstanie wielu szkolnych kół filatelistów, a następnie szereg sukcesów indywidualnych na wystawach okręgowych i ogólnopolskich (Ewelina Krzemińska). W ostatnich latach głębokie przemiany społeczno-ekonomiczne wpłynęły na zmniejszające się zainteresowanie filatelistyką, co stało się widoczne także w Mielcu. W 1993 r. Koło skupiało 82 członków, a w 2005 r. – 27 członków zwyczajnych i 6 uczestników młodzieżowych.Przewodniczący: Eugeniusz Woźniak (1964-1981), Czesław Kolisz (1981-1985), Edward Rozenbajger (1985-1997), Jerzy Klementowski (1997-nadal). Długoletni członkowie: Jadwiga Adamczyk, Andrzej Baran, Tadeusz Barnaś, Józef Bednarz, Ryszard Chęcicki, Kazimierz Gruszecki, Franciszek Gwoździowski, Irena Jadwisiak, Natalia Kania, Jerzy Karwat, Jerzy Kazana, Józef Korpanty, Bogusław Kotulski, Józef Kukliński, Aniela Kulczyńska, Stefan Kulig, Jan Leyko, Wojciech Łącz, Jadwiga Małek, Jan Midura, Stefan Niezabitowski, Tadeusz Orłowski, Władysława Pawlik, Józef Piecuch, Mieczysław Płaza, Jan Skołucki, Edmund Sobczak, Julian Stachowicz, Włodzimierz Sztochel, Marek Woźniak, Janusz Wyzina, Edward Żywiecki.

 

POLSKI ZWIĄZEK GŁUCHYCH, organizacja społeczna zrzeszająca osoby niesłyszące, z wadami słuchu i mające różne problemy ze słuchem. Powstał 25 VIII 1946 r. Kontynuuje działalność Małopolskiego Towarzystwa Głuchoniemych „Nadzieja”, działającego we Lwowie od 1876 r. oraz Polskiego Związku Towarzystw Głuchoniemych, funkcjonującego w okresie międzywojennym. Koło Terenowe w Mielcu powstało we wrześniu 1963 r. z inicjatywy ks. prałata Adama Nowaka i Jana Kołacza, dla dwóch powiatów mieleckiego i kolbuszowskiego. Podstawowym celem Związku od początku działalności była pomoc w pokonywaniu trudności życia codziennego i załatwianiu różnych sprawach życiowych, a zwłaszcza w kontaktach rodzinnych, zawodowych, urzędowych, zdrowotnych i socjalnych. Dla realizacji tego programu mieleckie Koło zorganizowało Terenowy Ośrodek Rehabilitacji i Wsparcia Społecznego dla Niesłyszących, prowadzony przez przygotowanego specjalnie instruktora. Najczęściej stosowanymi formami działalności są: zajęcia i imprezy integracyjne, umożliwianie kontaktów niesłyszących ze słyszącymi poprzez wycieczki krajoznawcze i pielgrzymki (m.in. z Pieszą Pielgrzymką Tarnowską do Częstochowy), utrzymywanie kontaktów z placówkami służby zdrowia, urzędami i różnymi instytucjami, kształcenie języka migowego, popularyzowanie problematyki funkcjonowania ludzi niesłyszących. W 2003 r. uroczyście obchodzono Jubileusz 40-lecia działalności Koła Terenowego PZG w Mielcu, a w całodziennych obchodach uczestniczyły delegacje Kół PZG z innych miast województwa podkarpackiego. Ożywioną działalność, zwłaszcza artystyczna i wycieczkową, prowadzono także w 2005 r., po otrzymaniu dofinansowania z UE programu „Boże Narodzenie w świecie ciszy”. Pod koniec 2005 r. Koło skupiało 107 członków oraz pomagało 282 podopiecznym: 188 osobom głuchym i 94 słabosłyszącym. Po kilkakrotnej zmianie lokalu (przy ul. T. Kościuszki, ul. 22 Lipca i 3 Maja) aktualnie Koło zajmuje lokal przy ul. T. Kościuszki 2/4.

Prezesi: Edward Cieśla (1963-1991), Zdzisław Lonczak (1991-2001), Danuta Wolańczyk (2001-2002), Andrzej Lonczak (2002-2005) i Danuta Starzak (2005 – nadal).

Instruktorzy: Wojciech Szczurowski, Małgorzata Paprocka, Grażyna Krawiec, Wioletta Krawiec, Agnieszka Krawczyk i Izabela Pleban.

Długoletni działacze: Józef Ciechoń, Andrzej Lonczak, Janina Lonczak, Wiesława Lonczak, Zdzisław Lonczak, Genowefa Płońko, 

Leszek Siuda, Jerzy Sołdyga i Danuta Starzak.

Opieka duszpasterska: ks. prałat Stanisław Jurek, ks. Zbigniew Szostak, ks. Stanisław Wąchała, ks. Ryszard Polek, ks. Zbigniew Rusin i ks. Mariusz Bawołek.

 

POLSKI ZWIĄZEK NIEWIDOMYCH I NIEDOWIDZĄCYCH, powstał w 1951 r. z przekształcenia Związku Ociemniałych Żołnierzy, utworzonego po II wojnie światowej dla niesienia pomocy żołnierzom, którzy stracili wzrok w czasie wojny. Jako główny cel organizacji przyjęto pomaganie osobom niewidomym, słabowidzącym i ociemniałym w dążeniu do samodzielnego życia w dostępnym zakresie. Koło Powiatowe w Mielcu powstało w 1953 r. Przez pewien czas siedzibą Koła było prywatne mieszkanie Marii Korpanty przy ul. A. Mickiewicza. Skupiano wówczas 38 członków. Formami pomocy były: zapomogi, paczki żywnościowe, odzież i wczasy. W 1973 r. otrzymano (wspólnie z Kołem Związku Emerytów  i Rencistów) lokal przy ul. J. Kilińskiego 16. Do form działalności dołączono udział w szkoleniach w Centralnym Ośrodku Rehabilitacji i Szkolenia Polskiego Związku Niewidomych w Bydgoszczy. Część przeszkolonych osób podejmowało pracę w Spółdzielni Inwalidów „Świt” w Przemyślu. Prowadzono też szkolenia w zakresie orientacji w przestrzeni i naukę pisma Braille’a. Otrzymywano także pomoce, m.in.: laski, zegarki, budziki, aparaty telefoniczne i kasety magnetofonowe. W 1988 r. uroczyście obchodzono 35-lecie PZN w Mielcu. Organizowano wycieczki i imprezy rekreacyjne, a w latach 90. do tradycji weszły „Spotkania opłatkowe” oraz „Dzień Niewidomego” – 15 X. Kilkakrotnie Koło zmuszone było zmienić siedzibę, co każdorazowo wywoływało czasową dezorientację członków. Były to lokale przy: al. Niepodległości, ul. A. Asnyka i ul. E. Biernackiego 1 w piwnicy i pod numerem 67. W tym ostatnim lokalu wystarano się o odpowiednie wyposażenie i dobre warunki do systematycznej działalności, dzięki czemu m.in. założono sekcje szachową i brydżową. Ilość członków systematycznie rosła: 1977 – 41, 1982 – 65, 1988 – 94, 1996 – 172, 1999 – 252 (z całego powiatu), 2003 – 265, 2005 – 245 członków zwyczajnych + 20 podopiecznych.

Przewodniczący: Ludwik Belczak (?-1973), Adam Leyko (1973-1974), Stanisław Bęben (1974-1981), Krystyna Pluta (1981-1994), Helena Fijał (1994-2004), Henryk Boroński (p.o. 2004, wybrany w 2005, zmarł w 2014 r.).

Długoletni działacze: Genowefa Błach, Teresa Bukowska, Stanisław Drozd, Czesława Dulik, Zofia Jaje, Bogusława Klich, Maria Korpanty, Barbara Kowalik, Edward Kowalski, Ewa Leszczyńska, Adam Leyko, Maria Liniewicz, Józef Nowak, Krystyna Pluta, Józefa Przygoda, Marian Rządzki, Eligiusz Więcławski, Alina Wnuk, Krystyna Zabłocka, Czesław Ziobroń.

Opieka duszpasterska: kapłani z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu.

 

POLSKI ZWIĄZEK PSZCZELARZY, REJONOWE KOŁO W MIELCU, pszczelarstwo (wcześniej bartnictwo) znane było od początków państwowości polskiej, a w Mielcu i okolicach od początku osadnictwa na tym terenie (XII-XIII w.). Sprzyjały temu pobliskie duże kompleksy leśne, wchodzące w skład Puszczy Sandomierskiej, a później także pola uprawne. W XVI i XVII bartnictwo wokół Mielca rozwijało się pomyślnie, a produkty pszczele sprzedawano w innych miastach. W kolejnych wiekach wykształciło się pszczelarstwo (hodowla w ulach). Funkcjonowało ono nawet w czasie  okupacji hitlerowskiej. Za produkty pszczele można było np. uzyskać cukier, w codziennym handlu trudny do nabycia. Za przyzwoleniem okupanta organizowano wykłady dla pszczelarzy, pomagano początkującym pszczelarzom w zakładaniu i prowadzeniu pasiek. W działalności tej wyróżniali się doświadczeni mieleccy  pszczelarze: Józef Kamiennik i Roman Cieśla. Początki zorganizowanego w skali kraju ruchu pszczelarskiego należy wiązać z powstaniem w latach 1945-1946 Centralnego Związku Pszczelarskiego w Warszawie (od 1957 r. Polski Związek Pszczelarski). Jego podstawowymi celami były: skoordynowanie dotychczasowych działań w zakresie pszczelarstwa w Polsce, zapoznawanie członków z aktualną wiedzą i doświadczeniami oraz zapewnienie fachowej pomocy przy zakładaniu nowych pasiek. Koło Powiatowe Pszczelarzy w Mielcu powstało w 1947 r., a jego pierwszy zarząd stanowili: Roman Cieśla (przewodniczący), Stanisław Niedbała (wiceprzewodniczący) i Karol Muciek (członek). Z biegiem lat koło powiększało się. Współpracowano z Wydziałem Rolnictwa i Leśnictwa PPRN w Mielcu oraz powiatowym lekarzem weterynarii Tadeuszem Domaszewskim. Organizowano wycieczki szkoleniowe do wzorowych pasiek. W 1971 r. pszczelarze – pracownicy WSK postanowili zorganizować Zakładowe Koło Pszczelarzy przy WSK Mielec. Pierwszym prezesem zarządu Koła został Stanisław Ossoliński. Dużego wsparcia udzielała w różnych formach dyrekcja WSK. Aktywna praca tego Koła była wielokrotnie nagradzana zbiorowo i indywidualnie przez Wojewódzki Zarząd Związku Pszczelarzy w Rzeszowie. W 1974 r. Koło Powiatowe i Koło Zakładowe WSK połączyły się w Rejonowe Koło Pszczelarzy w Mielcu. Jego prezesem został Bronisław Nowak, wiceprezesem Zbigniew Mierzwiński, sekretarzem Michał Rokosz, a skarbnikiem Stanisław Kalicki. Dużym wyróżnieniem mieleckiego środowiska pszczelarskiego było w 1980 r. wybranie Józefa Kamiennika prezesem zarządu Wojewódzkiego Związku Pszczelarzy w Rzeszowie. Koło mieleckie rozwijało się systematycznie i liczyło ponad 300 pszczelarzy. Przez wiele lat organizowano spotkania w różnych miejscach (m.in. w hotelu przy ul. Wyspiańskiego i RCK), a w ostatnich latach comiesięczne spotkania odbywają się wyłącznie w Domu Kultury SCK. Utrzymywany jest systematyczny kontakt z Ośrodkiem Doradztwa Rolniczego w Boguchwale i Wojewódzkim Związkiem Pszczelarzy w Rzeszowie. Do Mielca zapraszani są wysokiej klasy fachowcy z wykładami o tematyce pszczelarskiej. Tradycją Koła stały się coroczne „Dni Pszczelarzy Mieleckich” oraz uroczystości w dzień św. bpa Ambrożego – patrona pszczelarstwa (7 grudnia). Szczególnymi wydarzeniami w życiu Koła były wystawy o tematyce pszczelarskiej, spośród których największą była wystawa „Tradycje pszczelarstwa w Polsce”, zorganizowana w dniach 24 IV – 20 V 2001 r. w mieleckim SCK, we współpracy z Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej, Muzeum Wsi Radomyskiej i Muzeum Etnograficznym w Krakowie.  23 III 2005 r. na Walnym Zebraniu Koła wybrano Zarząd w składzie: prezes – Bronisław Nowak, skarbnik – Jacek Weryński, członkowie: Elżbieta Flis, Józef Krawiec, Wiesław Magda, Mariusz Rokosz i Józef Słabiak, Aktualnie Koło współpracuje dodatkowo ze służbami weterynaryjnymi w zakresie wymogów UE.

Długoletni działacze pszczelarstwa w Mielcu i powiecie mieleckim: Emil Adamczyk, Władysław Łanucha, Bronisław Nowak, Stanisław Ossoliński, Michał Rokosz, Zbigniew Schab.

 

POLSKIE DRUŻYNY STRZELECKIE (PDS), organizacja wojskowa powołana przez Polski Związek Wojskowy w Galicji w 1911 r., niezwiązana z żadną partią polityczną. Miała za zadanie prowadzić szkolenie wojskowe młodzieży i tworzyć „pogotowie zbrojne” dla celów narodowo-wyzwoleńczych. W Mielcu PSD powstało w październiku 1912 r. i opierało się wyłącznie na uczniach c.k. Gimnazjum. Kierownikiem wyszkolenia wojskowego był Stanisław Hyjek, wychowaniem patriotycznym zajmował się Franciszek Smaczny, a bibliotekę prowadził Tadeusz Niezabitowski. Koordynacją szkolenia zajmował się Michał Pajor, komisarz skarbowy w Mielcu, oficer rez. armii austriackiej. W 1914 r. zintensyfikowano ćwiczenia w związku z napiętą sytuacją polityczną w Europie. Przeciwdziałając powoływaniu młodych Polaków do armii austriackiej, 30 lipca 1914 r. Józef Piłsudski nakazał członkom polskich organizacji wojskowych (Polskie Drużyny Strzeleckie, Związek Strzelecki) przygotować się do mobilizacji i wkrótce potem rozpoczął formowanie polskiego wojska (Legionów). Pierwsza grupa mieleckich ochotników (ok. 20) z PDS i ZS wyruszyła do Krakowa 4 VIII, a druga (49 ochotników) 26 VIII. Dalszą Misję PDS w Mielcu przerwały działania wojenne.

 

POLSKIE STOWARZYSZENIE NA RZECZ OSÓB Z UPOŚLEDZENIEM UMYSŁOWYM – KOŁO TERENOWE W MIELCU, jako niezależne stowarzyszenie działa od 1991 r. Jego siedzibą jest budynek przy ul. I. Łukasiewicza 1 c. Powstało z inicjatywy grupy rodziców osób z niepełnosprawnością intelektualną, zrzeszonych wcześniej w mieleckim oddziale Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Jego celem jest działanie na rzecz wyrównywania szans osób z upośledzeniem umysłowym, tworzenie warunków przestrzegania wobec nich praw człowieka, prowadzenie ich ku aktywnemu uczestnictwu w życiu i wspieranie ich rodzin. Zrzesza około 140 członków: rodziców i członków rodzin osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz same osoby niepełnosprawne. Stowarzyszenie prowadzi od 1993 r. Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy i od 2002 r. – Punkt Wczesnej Interwencji. Planowana jest organizacja placówki przeznaczonej dla osób z upośledzeniem umysłowym po 25 roku życia oraz systemu mieszkalnictwa chronionego. 

Prezesi: Marian Kossowski, Marian Kokoszka, Jacek Piechota.

 

POLSKIE TOWARZYSTWO LEKARSKIE, ogólnopolska organizacja społeczna lekarzy utworzona w 1951 r. w Warszawie w celu podnoszenia wiedzy i kwalifikacji lekarzy. Koło PTL w Mielcu powstało 8 VI 1953 r. W pierwszych latach działalności program posiedzeń naukowych dostosowywano do potrzeb i zainteresowań niewielkiej wówczas grupy lekarzy. Pierwszymi referatami naukowymi były: „Krzywica”, który wygłosił Stanisław Głębocki i „Nowoczesne metody znieczulenia wziewnego”, wygłoszony przez Tadeusza Magierę. Z biegiem lat, wraz z dynamicznym rozwojem mieleckiej służby zdrowia, systematycznie rozszerzano zakres podejmowanej tematyki i powiększano grono prelegentów, m.in. o kierowników mieleckich aptek. Najbardziej aktywnymi wykładowcami byli w tym czasie: Julian Romańczuk, Teodor Cienciała, Eugeniusz Janicki i Jerzy Milik. Pojawiły się także pierwsze publikacje mieleckich lekarzy w czasopismach ogólnopolskich: „Wiadomości Lekarskie”, „Polski Przegląd Chirurgiczny” i „Polski Tygodnik Lekarski”. Do programu posiedzeń włączano też w miarę potrzeb sprawy socjalno-bytowe lekarzy. Systematyczna i urozmaicona praca Koła sprawiła, że stało się ono jedną z najważniejszych form integracji środowiska lekarskiego. Pod koniec lat 50. działalność okresowo osłabła, ale w latach 60. ponownie się zaktywizowała. Wprowadzono nowe formy, m.in. wspólne zebranie z Towarzystwem Fizykalnego Lecznictwa w Krakowie oraz starano się dobierać tematykę referatów do codziennej pracy lekarzy. Znacznie zwiększono ilość publikacji w ogólnopolskich czasopismach lekarskich . W kolejnych latach na posiedzeniach coraz częściej goszczono prelegentów z zewnątrz, m.in. z Zakładów Farmaceutycznych „Polfa”, Studium Doskonalenia Lekarzy w Warszawie, uczelni i klinik krakowskich oraz od 1975 r. z Akademii Medycznej w Lublinie. Także w 1975 r. Koło uczestniczyło w konferencji naukowo-sprawozdawczej krakowskiej Akademii Medycznej w Mielcu, poświęconej omówieniu wyników badań prowadzonych w WSK Mielec. W latach 80. zintensyfikowano współpracę z ośrodkami naukowymi, zwłaszcza z Rzeszowa, a także z firmami farmaceutycznymi. W programach comiesięcznych posiedzeń preferowano prezentację problemów interdyscyplinarnych, co wywoływało zdecydowanie większe zainteresowanie środowiska lekarskiego. Kierunek ten utrzymywano w latach 90. Znaczącymi w regionie wydarzeniami naukowo-promocyjnymi były „Jesienne Spotkania z Firmą Glaxo Wellcome”, organizowane w latach 1992-1997, a także cykliczne „Spotkania Ultrasonograficzne”, organizowane od 1994 r., dzięki którym w Mielcu wykładali najlepsi polscy ultrasonografiści. Poza przedmiotową działalnością doskonalącą wiedzę lekarską członkowie Koła uczestniczyli w życiu polityczno – społecznym środowiska mieleckiego jako radni miejscy i powiatowi, członkowie partii i ugrupowań politycznych oraz działacze stowarzyszeń społecznych. Tradycyjną formą rozrywkową i integracyjną stał się także coroczny „Bal Lekarza”, połączony z wycieczką krajoznawczą.

Przewodniczący Koła: Jan Figas (1953–1954), Teodor Cienciała (1955–1956), Mieczysław Ciastoń (1957–1958), Wacław Piskozub (1959–1960), Julian Maj (1961–1966), Jan Pietrykowski (1967–1970), Julian Romańczuk (1971–1985), Lechosław Milik (1986-nadal).

Zastępcy przewodniczącego: Teodor Cienciała (1953-1954), Jan Wielgus (1957-1958), Bożena Pollak-Korkus (1959-1960, 1964-1966), Stanisław Chowaniec (1961-1963), Eugeniusz Janicki (1967-1968), Julian Romańczuk (1969-1970), Jan Pietrykowski (1971-1974), Roman Koper (1975-1985), Krzysztof Kralisz (1986-1994), Wojciech Mościcki (1995-nadal)

Członkowie Zarządu w latach 1953-2006: Zuzanna Adamczak-Kiepiel, Bożena Aleksandrowicz, Izabela Banachowicz (Sądel), Elżbieta Belejec, Jacek Berger, Czesław Binda, Marian Błaszczak, Wojciech Burkot, Janusz Byczkowski, Bogumił Bzdyl, Teodor Cienciała, Antoni Drelicharz, Ewa Drozd, Jan Figas, Feliks Gałka, Janusz Gardulski, Zofia Gąsior, Krystyna Głębocka, Stanisław Głębocki, Bogumił Grabowski, Władysława Grochowicz, Mirosław Janicki, Agnieszka Kołodziej-Ziarko, Andrzej Kosmalski, Halina Kotulska-Krępa, Stanisław Kowal, Elżbieta Krakowska, Krzysztof Kralisz, Władysław Kulig, Stanisław Lis, Zbigniew Łaszyca, Anna Łuka, Julian Maj, Maria Malec, Marian Mazur, Zdzisław Mączka, Irena Michońska, Franciszek Michoński, Jerzy Milik, Lechosław Milik, Wojciech Mościcki, Roman Mrozowski, Mieczysław Muszyński, Sabina Padykuła, Marian Piechota, Jan Pietrykowski, Andrzej Podosek, Julian Romańczuk, Wiesława Szypuła-Krupa, Darian Śpiewak, Janina Turska-Foks, Stanisław Warzocha, Jan Wielgus, Stanisław Wolański, Stanisław Wójcik, Marian Żurawski.

 

POLSKIE TOWARZYSTWO TATRZAŃSKIE, pierwsze polskie stowarzyszenie turystyczne i jedno z pierwszych na świecie. Powstało w 1873 r. jako Galicyjskie Towarzystwo Tatrzańskie. W 1874 r. zmieniono nazwę na Towarzystwo Tatrzańskie, stając się stowarzyszeniem skupiającym Polaków – miłośników gór z wszystkich zaborów. Jednym z założycieli i pierwszym prezesem był hr. Mieczysław Rey z Przecławia, prezes Wydziału Powiatowego w Mielcu. Celami działalności TT były: badanie Karpat i upowszechnianie tych wiadomości, zachęcanie do zwiedzania gór, ochrona zwierząt górskich oraz popieranie przemysłu i usług na terenach górskich. W 1920 r. przyjęto nazwę: Polskie Towarzystwo Turystyczne. PTT działało prężnie w okresie międzywojennym i w pierwszych latach po II wojnie światowej. W 1950 r. zostało zmuszone do rozwiązania się. Reaktywowano działalność w 1981 r., ale stan wojenny uniemożliwił dalsze funkcjonowanie. Po raz trzeci wznowiono działalność w 1989 r. Oddział PTT w Mielcu zawiązał się 4 XII 1997 r. z inicjatywy Jerzego Piotra Krakowskiego w czasie spotkania Mieleckiego Klubu Górskiego „Carpatia”, a zgodę na działalność Oddziału PTT w Mielcu wyraził ZG PTT na posiedzeniu 14 I 1998 r.  Pierwszym prezesem Oddziału został J. P. Krakowski i funkcję tę pełni nadal. Mieleckie stowarzyszenie skupia corocznie różną ilość członków (od 70 do 132). Systematycznymi formami działalności są: „Wielkopiątkowa Droga do Krzyża na Mogielicy” (kwiecień), Rajd „Karpatia” (maj) i Rajd „Przyjaźni Bieszczadzkich” (sierpień), a ponadto organizowane są wycieczki i wyprawy. W pracy Oddziału poza prezesem najbardziej udzielali się: Ireneusz Wołoszyn (wiceprezes), Marek Dziedzicki, Iwona Nakoneczny i Witold Kwiatkowski. Wyrazem uznania dla mielczan był wybór J. P. Krakowskiego i W. Kwiatkowskiego do ZG PTT w 2001 r., a następnie w 2004 r. J. P. Krakowskiego na funkcję wiceprezesa i W. Kwiatkowskiego na członka Sądu Koleżeńskiego.

 

POLSKIE TOWARZYSTWO TURYSTYCZNO-KRAJOZNAWCZE (PTTK), stowarzyszenie mające na celu krzewienie ideałów turystyki, krajoznawstwa, ochrony środowiska naturalnego i opieki nad zabytkami. Powstało w 1950 r. Organizuje różne formy turystyki krajowej i zagranicznej, a zwłaszcza turystyki kwalifikowanej. Kształci przewodników, wytycza i oznacza szlaki turystyczne. Obsługuje ruch turystyczny i oferuje własną bazę noclegową. Wydaje periodyki, albumy i widokówki. Produkuje i sprzedaje sprzęt sportowo – turystyczny.

*Oddział Powiatowy PTTK w Mielcu utworzono w czasie zebrania organizacyjnego 27 I 1971 r. Członkami założycielami byli m.in.: Henryk Arabasz, Andrzej Baran, Krystyna Brożonowicz, Leopold Burdzy, Eugeniusz Kahl, Eugeniusz Jezioro, Stanisław Madyga, Cecylia Myszkowska, Stanisława Siemek, Aleksander Szczudło, Stanisław Szelest i Danuta Śmietanko. Prezesem pierwszego Zarządu wybrano Stanisława Szelesta. Pierwszą siedzibą Oddziału był lokal przy ul. 22 Lipca 9. (aktualnie al. Niepodległości). Oprócz biura Oddziału uruchomiono punkt informacji turystycznej. W pierwszym roku funkcjonowania Oddział skupił 8 kół dorosłych (380 członków) i 30 kół szkolnych w Mielcu i powiecie mieleckim. Działalność programową w zakresie turystyki masowej i kwalifikowanej prowadziło 12 komisji, m.in.: górska, piesza, motorowa, wodna, krajoznawcza i przewodnicka. Poza klasycznymi formami działalności wprowadzono własne, cykliczne imprezy turystyczne, m.in. rajdy: „Szlakiem Pąsowej Róży”, „Szlakiem Partyzantów”, „Szukamy Kwiatu Paproci” i „Jesień w Górach”. Szczególne uznanie w kraju i nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki uzyskał rajd „Szlakiem Pąsowej Róży” do Miejsc Pamięci Narodowej, połączony z sadzeniem żywych pomników - kwiatów róży. W celu spopularyzowania ciekawych miejsc na ziemi mieleckiej wyznaczono szlak turystyczny z Mielca do Baranowa Sandomierskiego. W związku z dynamicznym rozwojem turystyki autokarowej – w 1974 r. przy Oddziale uruchomiono Biuro Obsługi Ruchu Turystycznego. Odtąd BORT prowadził kompleksową obsługę wycieczek krajowych i zagranicznych, zlecanych przez zakłady pracy, instytucje, szkoły i stowarzyszenia. W 1975 r., w związku z reformą podziału administracyjnego państwa i m.in. likwidacją powiatów, Oddział Powiatowy przekształcono w Oddział Miejski, nie uszczuplając jednak w niczym programu i form działalności. Organizowano też m.in.: obozy szkoleniowo-wypoczynkowe dla amatorów sportów wodnych w Polańczyku nad Zalewem Solińskim, skutecznie wnioskowano o uznanie wielu drzew pomnikami przyrody, wyznaczono pierwszy szlak turystyczny Mielec-Rzeszów. Koła szkolne zdobywały czołowe miejsca w Turnieju Wiedzy Krajoznawczej i Konkursie „Polska Naszych Dni”. Przeniesiono natomiast siedzibę do pawilonu przy ul. M. Konopnickiej 2. Wyróżniającym się kołem był Klub Turystyczny „Torbaczek” przy Osiedlowym Domu Kultury MSM, który za urządzenie niepowtarzalnego pomieszczenia klubowego i aktywną działalność turystyczną otrzymał I nagrodę w kategorii osiedlowych kół PTTK w woj. rzeszowskim w 1977 r. W 1980 r. w ramach Oddziału czynnych było 21 kół dorosłych (885 członków) i 38 kół szkolnych (około 1500 członków). Za całokształt działalności mielecki Oddział został uhonorowany w 1989 r. Złotą Odznaką PTTK. Po zmianach ustrojowych, jakie nastąpiły na początku lat 90., skupiono się wyłącznie na działalności statutowej. Organizowane są imprezy z zakresu turystyki kwalifikowanej, szczególnie górskiej, pieszej i krajoznawczej, umożliwiając zainteresowanym zdobywanie odznak turystycznych. W pierwszych latach XXI w. największą popularnością cieszą się wycieczki na Pojezierze Mazurskie i Augustowskie, w czasie których zwiedzane są zabytki architektury, parki narodowe, rezerwaty przyrody i miejsca związane z wydarzeniami historycznymi, a dodatkową atrakcją są spływy kajakowe. W związku z przebudową ul. M. Konopnickiej i rozbiórką pawilonu – siedzibę Zarządu ulokowano przy ul. F. Chopina 8. W 2006 r. Oddział Miejski PTTK liczył 41 osób. 35-lecie działalności uczczono uroczystym spotkaniem w Tuszowie Narodowym. W 2011 r. obchodzono 40-lecie działalności. Główną imprezą była uroczystość rocznicowa, połączona z inauguracją okolicznościowej wystawy, czynnej w Domu Kultury SCK w dniach 8-29 IV 2011 r. Wydano też książkę autorstwa Marka Woźniaka i Janusza Wyziny 40 lat Oddziału Miejskiego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Mielcu (Mielec 2011).

Prezesi: Stanisław Szelest, Adam Gorczyca, Władysław Łabęcki, Andrzej Baran, Barbara Sokół, Barbara Sokół (2005-2009), Kazimierz Kiełb (2009-2013), Janusz Wyzina (2013-nadal).

Inni aktywni działacze w 40-leciu: Teresa Barszcz, Ewa Błachowicz, Barbara Bucińska, Leopold Burdzy, Stanisław Furdyna, Teresa Gruszecka, Eugeniusz Jezioro, Józef Kamiński, Irena Kozik, Jerzy Krakowski, Stanisław Lejko, Teresa Leyko, Józef Łuczak, Ryszard Łukaszek, Czesław Małek, Celina Myszkowska, Wojciech Ryba, Stanisława Siemek, Aleksander Szczudło, Barbara Wołcyrz, Marek Woźniak, Ryszarda Żarkowska, Józef Żmuda. 

 

POLSKIE ZAKŁADY LOTNICZE Sp. z o.o., firma utworzona w 1998 r. w wyniku restrukturyzacji mieleckiego holdingu WSK „PZL-Mielec” dla zapewnienia ciągłości  produkcji lotniczej w Mielcu, prowadzonej nieprzerwanie od 1938 r. Punktem wyjścia było przejęcie po upadłym Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” opłacalnej części produkcji samolotów. W maju 1999 r. otrzymano certyfikat o zdolności do produkcji samolotów i części zamiennych do celów lotniczych według europejskich przepisów lotniczych JAR 21. Dokument wydany przez Główny Inspektorat Lotnictwa Cywilnego w Warszawie upoważnił mielecką firmę do produkcji samolotów: M18 „Dromader”, M20 „Mewa”, M26 „Iskierka”, M28 „Skytruck” oraz An-28 i An-2, a także zezwalał na modyfikację tych samolotów i produkowanie do nich części zamiennych. W lipcu 1999 r. uzyskano z GILC certyfikat zatwierdzenia organizacji projektującej, która może projektować małe samoloty i modernizować je, dokonywać prób konstrukcyjnych i badań danego samolotu, wykonywać analizy techniczne i obliczeniowe, realizować nadzór konstruktorski i techniczny nad samolotami w eksploatacji, utrzymywać ciągłą zdatność lotu i projektować części lotnicze. Te dwa posiadające międzynarodową ważność dokumenty były podstawą funkcjonowania Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu jako wytwórni lotniczej i pozwoliły na utrzymanie pozycji czołowego polskiego producenta samolotów pasażersko-transportowych, patrolowych, ratownictwa morskiego, rolniczo-pożarniczych oraz szkolno-treningowych. Z wielkim trudem, przy wciąż rosnącej konkurencji, ale i z sukcesami zdobywano zagraniczne rynki. W czasie Salonu Przemysłu Obronnego-2000 w Kielcach mielecka firma otrzymała dwa prestiżowe wyróżnienia: I nagrodę ministra gospodarki za najlepsze osiągnięcia eksportowe w 1999 r. i nagrodę „Defender” dla producenta najlepszego sprzętu służącego obronności i bezpieczeństwu państwa za samolot M28B „Bryza”, użytkowany przez lotnictwo Marynarki Wojennej. Pomyślny rozwój firmy potwierdziło sklasyfikowanie jej na wysokim 77 miejscu w rankingu rentowności największych firm obecnych na rynku polskim w 2000 r., sporządzonym przez pismo „Polish Export Review”. Wydarzeniem, które poważnie zachwiało dalszym funkcjonowaniem PZL w Mielcu, była katastrofa lotnicza samolotu M28 w Puerto Cabello (Wenezuela) 12 VII 2001 r., w której zginęli m.in.: Stanisław Padykuła – wiceprezes Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. w Warszawie, Daniel Romański – prezes Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu dalsi trzej przedstawiciele różnych pionów mieleckiej firmy: Andrzej Koper, Jan Sęk i Piotr Bień, a także 8 Wenezuelczyków. Śmierć uczestników rozmów techniczno-handlowych w Wenezueli, która była wówczas największym odbiorcą mieleckich samolotów, wyraźnie zachwiała mielecką wytwórnią. W kolejnych latach, przy rosnącej konkurencji na świecie, zmagała się z coraz większymi problemami. Niekorzystny wpływ na tę sytuację miały też częste zmiany w kierownictwie firmy. Mimo to przetrwała, a kolejne zamówienia pozwalają na nadzieję dalszego funkcjonowania. Aktualnie produkowane są samoloty: M28 „Skytruck”, M28 „Bryza”, M18 „Dromader” i M26 „Iskierka” (odrębne hasła). Głównymi odbiorcami samolotów są kraje: Ameryki Północnej i Południowej, basenu Morza Śródziemnego i Azji. W Polsce najbardziej uznanymi są samoloty patrolowe „Bryza”, wykorzystywane przez Marynarkę Wojenną RP oraz „Dromadery”, używane do akcji gaśniczych i rolniczych. Wielość stosowanych technologii stwarza możliwość wykonywania różnych usług, m.in. w zakresie obróbki skrawaniem, obróbki plastycznej, obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej, a także projektowania geometrii obiektów o złożonych kształtach w systemie CADDS5 i PERSONAL DESIGNER. Wśród zagranicznych partnerów, kooperujących z mielecką firmą, znajdują się m.in. BAE SYSTEMS (w zakresie produkcji części do samolotów HAWK i Bae 146), BOEING (produkcja części do samolotu BOEING 757) GKN WESTLAND (produkcja części do samolotu BOEING 737) i SAAB (części do samolotu GRIPEN). Eksport stanowi około 75 % produkcji. O postępującym unowocześnianiu funkcjonowania firmy świadczą prestiżowe wyróżnienia: nagroda NOT za wysoki poziom technologii informatycznych, przyznana w 2004 r. oraz statuetka „Złoty Laur TELEINFO 100” dla najlepiej zinformatyzowanej firmy w Polsce w kategorii: przemysł elektroniczny, elektromaszynowy, maszynowy i motoryzacyjny w 2005 r. W 1998 r. zatrudniano około 1200 osób, a w 2005 r. około 1500. W 2005 r. osiągnięto przychody netto w wysokości 107,4 mln zł. Firma zajmuje centralną część SSE EURO-PARK MIELEC, adres: ul. Wojska Polskiego 3.30 VIII 2005 r. rozpoczął się strajk na tle ekonomicznym, a jego skutkiem była kolejna zmiana zarządu. Nowy zarząd z prezesem Januszem Zakręckim na czele, po wielokierunkowych działaniach, doprowadził do prywatyzacji firmy. W latach 2006-2007 amerykański Sikorsky Aircraft Corporation zakupił od rządu polskiego Polskie Zakłady Lotnicze w Mielcu. (Pozostawiono nazwę i dodano „a Sikorsky Company”.) podkreślenia znaczenia decyzji o zakupie 19 IV 2007 r. w Mielcu gościł z roboczą wizytą ambasador USA w Polsce Victor Ashe. Spotkał się z samorządowymi władzami miasta oraz zwiedził Polskie Zakłady Lotnicze i obejrzał pokazy w wykonaniu samolotów wyprodukowanych w Mielcu. Obiekty PZL zostały poddane generalnemu remontowi, wprowadzono nowe standardy w zarządzaniu i jakości. Nie zaniedbywano też form integracji załogi i środowiska. 22 VII tego roku na mieleckim lotnisku odbył się Piknik Lotniczy Mielec-2007, a w jego programie m.in. pokazy lotnicze, desant spadochroniarzy, wystawa samolotów, popisy kaskaderskie na motocyklach i pokaz przestrzennych laserów świetlnych. 25  podpisano umowę na wyprodukowanie 15 samolotów rolniczo-gaśniczych M-18 Dromader dla Chin. W 2008 r. uroczyście  obchodzono 70. rocznicę powstania przemysłu lotniczego w Mielcu. W lutym 2009 r. wysłano do USA pierwszy z 10 zamówionych samolotów M-28 Skytruck dla amerykańskiego wojska, a już 12 III w Polskich Zakładach Lotniczych odbyła się prezentacja pierwszej wyprodukowanej w Mielcu kabiny śmigłowca Black Hawk. Ponadto w 2009 r. zespół inżynierów PZL wygrał konkurs SIMP „Na najlepsze osiągnięcie techniczne roku”. Nagrodzonym projektem była „Komputerowa Linia Technologiczna produkująca części najnowszego samolotu DREAMLINER Boeing 787 z wykorzystaniem High Speed Machining (HSH). Bogaty w wydarzenia był rok 2010. 15 III w PZL odbył się pokaz pierwszego śmigłowca Black Hawk S-70i wyprodukowanego w Mielcu, 1 VII  w Development Flight Center w West Palm Beach na Flotydzie (USA) odbył się pierwszy lot śmigłowca S-70i Black Hawk wyprodukowanego w PZL w Mielcu. 20 VII podpisano pierwszy kontrakt na śmigłowce S-70i wyprodukowane w Mielcu. (Trzy śmigłowce zakupiła Arabia Saudyjska.) 26 VIII Mieleckie firmy Polskie Zakłady Lotnicze – Sikorsky (inwestor) i Termobud A. J. Kowal (wykonawca) zostały laureatami XIV Konkursu „Modernizacja Roku 2009” w kategorii „Obiekty Przemysłowo-Inżynieryjne” za modernizację hali nr 3 PZL w Mielcu. wrześniu śmigłowiec Black Hawk S-70i, wyprodukowany w PZL Mielcu, po raz pierwszy był eksponowany na Międzynarodowym Salonie Przemysłu Obronnego w Kielcach. 15 XI na mieleckim lotnisku śmigłowiec S-70i Black Hawk (drugi egzemplarz wykonany w PZL Mielec) wykonał pierwszy lot w Polsce. (Pierwszy w Polsce nie latał.) W 2011 r. zmontowany w PZL Mielec śmigłowiec zaprezentowano po raz pierwszy na Air Show Paris. 15 lipca 2011 r. - w 10. rocznicę katastrofy lotniczej w Wenezueli (12 VII 2001 r.)  a placu za główną bramą wjazdową do SSE EURO-PARK MIELEC uroczyście odsłonięto tablicę upamiętniającą jej ofiary, m.in. pracowników PZL Mielec. Dynamicznym rozwojem amerykańskiej fabryki w Mielcu interesował się polski rząd, czego dowodem były wizyty ministra obrony Tomasza Siemoniaka, a następnie premiera RP Donalda Tuska. W 2012 r. gościli także: Jerzy Buzek – były premier RP i przewodniczący Parlamentu Europejskiego oraz nowy ambasador USA w Polsce Stephen Mull. (Była to jego pierwsza wizyta w Polsce po objęciu urzędu.) Równocześnie z rozwojem produkcji dbano o historię firmy i systematycznie urządzano plenerowe muzeum najważniejszych mieleckich awiacyjnych wyrobów (Lim, An-2, Iskra, Dromader, Iryda). 29 IX 2012 r. odbyła się prezentacja modelu sylwetkowego samolotu bombowego PZL 37 Łoś, zbudowanego w skali 1:1 przez pracowników PZL Mielec. Pod koniec tego roku uruchomiono nowoczesne Centrum Badań i Prób Statków Powietrznych. W 2015 r. uczestniczono, ale bezskutecznie, w przetargu na dostawę śmigłowców dla Wojska Polskiego. Przegranie przetargu i inne uwarunkowania spowodowały konieczność zwolnienia około 500 pracowników.

Prezesi Zarządu: Zbigniew Dzideczek (I – X 1999), Daniel Romański (X 1999 – VII 2001), Andrzej Szortyka (VII 2001 – IV 2003), Kazimierz Strugała (IV 2003), Stanisław Wójtowicz (IV 2003 – XII 2003), Zbigniew Działowski (XII 2003 – VIII 2005), Janusz Zakręcki (IX 2005-nadal). Podpisano porozumienie z Politechniką Rzeszowską o utworzeniu wspólnego konsorcjum naukowo-przemysłowego dla rozwoju technologii 3D „Lot – Virtual – Lab”.

 

POLSKO-AMERYKAŃSKIE KLINIKI SERCA (PAKS) V ODDZIAŁ KARDIOLOGII INWAZYJNEJ I ANGLIOLOGII W MIELCU, placówka niepubliczna świadcząca nowoczesne usługi medyczne z zakresu kardiologii. Została utworzona przez spółkę American Heart of Poland w listopadzie 2006 r. na bazie Szpitala Powiatowego w Mielcu przy ul. S. Żeromskiego 22. Posiada wykwalifikowaną kadrę i nowoczesne wyposażenie. Organizatorem Oddziału i jego ordynatorem jest Adam Stanisław Młodziankowski – lekarz specjalista z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii, pracujący wcześniej m.in. w I Oddziale Kardiologii Inwazyjnej i Angliologii PAKS w Ustroniu. Mielecki Oddział wykonuje następujące usługi: konsultacje kardiologiczne i kardiochirurgiczne, badania nieinwazyjne (EKG, UKG, Holter, test wysiłkowy), diagnostykę i terapię z zakresu kardiologii i radiologii inwazyjnej (koronarografię i angiografię tętnic obwodowych, koronaroplastykę i angioplastykę tętnic obwodowych: szyjnych, nerkowych, biodrowych, udowych z wykorzystaniem technik aterektomii oraz implantacji stentów) oraz leczenie ostrych stanów wieńcowych na oddziale intensywnej terapii kardiologicznej. Od 2014 r. prowadzi poradnię kardiologiczną.

 

POŁANIECKA (ULICA), niewielka uliczka (116 m) na osiedlu T. Kościuszki. Biegnie od ul. T. Kościuszki w kierunku Wisłoki i kończy się przy wale przeciwpowodziowym. Ma asfaltowa nawierzchnię i chodniki. Jako droga dojazdowa istniała od początku XX w., a może nawet wcześniej. Status ulicy miejskiej i patrona otrzymała w latach 20. XX w. Wkrótce potem stała się jedną z najbardziej znanych małych uliczek, bowiem w jednym z stojących przy niej budynków uruchomiono kino „Wenus”. Jej adres ma dziś ledwie kilka posesji, ale zbudowane na nich na początku XX w. domy (nr 2, 6, 8) są wpisane do ewidencji zabytków województwa rzeszowskiego (później podkarpackiego). W 2007 r. została przebudowana, m.in. położono nawierzchnię z kostki betonowej.Patronackie miasto ulicy: POŁANIEC weszło do historii Polski dzięki powstaniu kościuszkowskiemu 1794 r., a ściślej – uniwersałowi wydanemu przez T. Kościuszkę 7 V tegoż roku w obozie pod Połańcem. Uniwersał połaniecki miał na celu uzyskanie poparcia chłopów dla powstania. Na jego mocy chłopi otrzymywali wolność osobistą oraz gwarancję opieki rządowej. Choć realizacja postanowień uniwersału była bardzo różna, to w sumie doprowadziła do udziału chłopów w powstaniu. Nadanie nazwy ulicy było formą uczczenia tego wydarzenia.

 

POŁEĆ BOGUSŁAW (ksiądz), urodzony 17 XII 1965 r. w Gładyszowie koło Gorlic, syn Tadeusza i Anny z domu Gamoń. Absolwent Zespołu Szkół Rolniczych – Technikum w Hańczowej z maturą w 1985 r. Po ukończeniu studiów teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1991 r. przyjął święcenia kapłańskie. (Tytuł pracy magisterskiej: „Patrystyczny wymiar homiletycznej twórczości ks. Jana Czuja”.) W latach 1991-1995 pracował jako wikariusz w Ryglicach. Przez kolejne cztery lata odbywał studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie i w 1999 r. uzyskał stopień doktora teologii w zakresie katechetyki na podstawie rozprawy: „Metodyka katechetyczna księdza Walentego Gadowskiego”. W latach 1999-2000 był wikariuszem w parafii katedralnej w Tarnowie. Od 2000 r. pracował na Wydziale Katechetycznym Kurii Diecezjalnej w Tarnowie i pełnił funkcję diecezjalnego wizytatora nauki religii. W 2010 r. został mianowany dyrektorem Wydziału Katechetycznego. Od 2000 r. do 2016 r. był wykładowcą katechetyki i dydaktyki Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie – Wydziału Teologicznego w Tarnowie oraz wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Był też m.in. cenzorem książek religijnych, diecezjalnym duszpasterzem nauczycieli i wychowawców, członkiem Rady Kapłańskiej i w latach 2001-2008 koordynatorem diecezjalnym Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. W 2014 r. został mianowany kanonikiem prałatem i kanclerzem Kapituły Kolegiackiej przy kolegiacie w Wojniczu. Od 10 VIII 2017 r. pełni funkcje proboszcza parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu i dziekana dekanatu Mielec Południe. Jest autorem,  współautorem i redaktorem wielu publikacji na temat ewangelizacji i katechizacji oraz nauczania i wychowania w procesie katechetycznym, m.in.: „Jestem dzieckiem Bożym. Propozycje katechez przedszkolnych dla czterolatków” (Tarnów 2001, redaktor), „Metodyka katechetyczna ks. Walentego Gadowskiego” (Tarnów 2002, autor), „Katecheza otwarta na Boga i człowieka” (Tarnów 2006, redaktor), „Ewangelizacja i katechizacja we wspólnocie parafialnej”, w: „W służbie piękna. Księga pamiątkowa poświęcona Księdzu Prałatowi Eugeniuszowi Kościółce z okazji 70-lecia urodzin” (red. Z. Krzyszowski, Lublin 2009), „Rodzina chrześcijańska wspólnotą wychowującą w miłości i dla miłości”, w: „Troska o człowieka. Od naprotechnologii do pedagogiki” (red. J. Siewiora, Tarnów 2010). Wielokrotnie uczestniczył w sympozjach i konferencjach naukowych jako wykładowca oraz brał udział w dyskusjach panelowych, najczęściej na tematy wychowawcze.

 

POMIANKIEWICZ HUBERT KAZIMIERZ, urodzony 15 IX 1990 r. w Mielcu, syn Bogdana i Marii z domu Stala. Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. st. sierż. pil. Stanisława Działowskiego w Mielcu w 2009 r. Ukończył także Akademię Zdrowia w Rzeszowie z tytułem technika masażysty w 2011 r. Jako masażysta odbył staże w Szpitalu Powiatowym im. M. Biernackiego w Mielcu i Ośrodku Rehabilitacji „Atlas” w Mielcu. W latach 2013-2017 pracował w firmie Husquarna w mieleckiej SSE jako operator wózków widłowych. Równocześnie od 2015 r. podjął pracę instruktora małej architektury w Domu Kultury Samorządowego w Mielcu, a aktualnie pracuje jako instruktor w Dziale Organizacji Imprez DK SCK. Jego pasją jest praca społeczna w dziedzinie kultury. Maluje i rzeźbi oraz wykonuje z wielką precyzją i dbałością o każdy szczegół miniaturowe makiety (m.in. „Sala Królewska w Mielcu”, „Ostrów Lednicki” i „Zamek Mieleckich”).  Jest członkiem Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu oraz Stowarzyszenia Twórców Kultury Plastycznej przy SCK w Mielcu i bierze udział w wystawach zbiorowych tych organizacji.  Pracuje jako wolontariusz przy imprezach M-4. Jest członkiem Teatru Rozmaitości DK SCK, grał m.in. w „Dziewczynach z pomysłem”, „Damach i huzarach”  oraz „Rozmowach przy wycinaniu lasu”.  Ponadto śpiewa w mieleckich chórach „Akord” i „Melodia”.  

 

POMNIK ARMII KRAJOWEJ, usytuowany na terenie zielonym przed cmentarzem parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza. Inspiratorem jego powstania i treści był Tadeusz Orłowski – prezes Koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Mielcu, a twórcą rzeźb – art. rzeźbiarz - Zbigniew Bec z Krakowa. Na dużym, kilkustopniowym cokole stoi krzyż. Wiszący na krzyżu Jezus wyciąga prawą rękę w kierunku klęczącego pod krzyżem żołnierza z opaską AK. Z prawej strony krzyża znajduje się orzeł. Za krzyżem, na wysokim płytach stanowiących jego podporę, namalowano znak „Polski Walczącej”. Na dolnej części cokołu umieszczono tablicę o treści: „W hołdzie żołnierzom Armii Krajowej”. Całość wykonano z betonu i obłożono płytą granitową (krzyż) i lastrikiem (cokół). Teren, na którym stoi pomnik, otoczono niskim ogrodzeniem (słupki połączone trzema równoległymi prętami). Roboty budowlane wykonała ekipa Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego. Koszty budowy zostały pokryte ze składek społeczeństwa. Odsłonięcie i poświęcenie pomnika odbyło się 11 IX 1993 r. W następnych latach tradycją stało się uroczyste składanie kwiatów 1 VIII dla upamiętnienia wybuchu powstania warszawskiego w 1944 r.

 

POMNIK JANA KILIŃSKIEGO (POMNIK WOLNOŚCI), znajduje się przy zbiegu ulic: A. Mickiewicza, Jadernych i Wolności. Pomysł budowy pomnika zgłosili jeszcze przed I wojną światową Franciszek Krempa – poseł i prezes Rady Nadzorczej Towarzystwa Zaliczkowego oraz Stanisław Gołuchowski – urzędnik Towarzystwa Zaliczkowego, ale z powodu wybuchu wojny do realizacji budowy nie doszło. Inicjatywę tę ponowił w 1918 r. Komitet Budowy Pomnika Jana Kilińskiego pod przewodnictwem Jana Haładeja. Projekt pomnika wykonał mielecki budowniczy miejski Marcin Sadowski. Fundusze na budowlę uzyskiwano ze składek społeczeństwa, głównie rzemieślników. Fundament wykonano w 1919 r., zaś cokół i tablicę pamiątkową (w płytkiej wnęce) w 1928 r. Na tablicy wyryto napis: „1794 Janowi Kilińskiemu oraz na pamiątkę dziesiątej rocznicy odzyskania niepodległości Państwa Polskiego 1918-1928”. Słup w kształcie ostrosłupa czworobocznego ściętego i umieszczoną na nim płaskorzeźbę z wizerunkiem J. Kilińskiego odsłonięto w 1929 r. Orła na szczycie słupa  i płaskorzeźbę z wizerunkiem J. Kilińskiego wykonał uzdolniony artystycznie rzemieślnik Bolesław Prinz. W 1936 r. zbudowano ozdobne ogrodzenie i 11 XI tegoż roku uroczyście odsłonięto pomnik. Do wybuchu II wojny światowej pomnik i otaczający go teren były miejscem większych miejskich uroczystości patriotycznych. Na początku okupacji hitlerowskiej żołnierze niemieccy zestrzelili orła i oszpecili pomnik, ale w czasie okupacji, mimo wielkiego niebezpieczeństwa, kilkakrotnie udało się mielczanom złożyć kwiaty przed pomnikiem z okazji świąt i rocznic państwowych. Po wyzwoleniu Mielca wykonano orła, najpierw prowizorycznego z masy papierowej, a następnie trwałego z betonu. W 1946 r. pod dużą tablicą przytwierdzono niewielką tabliczkę z napisem; „W pierwszą rocznicę Zwycięstwa nad teutońskim najeźdźcą, ku chwale Narodu Polskiego, dla uczczenia Bojowników o Wolność. Tablicę tę fundują: Powiatowy Oddział Związku Uczestników Walki Zbrojnej w Mielcu – Polski Związek b. Więźniów Politycznych w Mielcu 9.7.45 – 9.7.46.” W następnych latach kilkakrotnie restaurowano pomnik i ogrodzenie oraz posadzono krzewy przy ogrodzeniu. Upowszechniła się też nazwa: pomnik Wolności. Przez wiele lat przed pomnikiem nie organizowano większych uroczystości. Od lat 90. XX w. w ramach obchodów świąt państwowych powrócono do tradycji organizowania przemarszów od kościoła św. Mateusza do pomnika Wolności i uroczystego składania kwiatów przed pomnikiem. W 2010 r., w związku z przebudową skrzyżowania ul. A. Mickiewicza, ul. Wolności i ul. Jadernych, wykonano remont pomnika i zmieniono jego otoczenie, m.in. rozebrano ogrodzenie. 

 

POMNIK BEZIMIENNEGO ŻOŁNIERZA (POMNIK WDZIĘCZNOŚCI), usytuowany na specjalnym placu przed budynkiem Starostwa Powiatowego przy ul. S. Sękowskiego. Wybudowano go w 1953 r. przed ówczesnym Domem Partii. Na słupie czworobocznym umieszczono rzeźbę młodego żołnierza w mundurze i płaszczu wojskowym, trzymającego na lewej ręce dziecko, a w prawej ręce miecz. Poniżej rzeźby, w połowie wysokości słupa, umieszczono tablicę z okolicznościowym napisem: „Chwała bohaterskiej Armii Radzieckiej – Wyzwolicielce Narodów. W XXXVI rocznicę Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej – społeczeństwo powiatu mieleckiego 7 XI 1953 r.” Od tego czasu do końca lat 80. na placu przed Pomnikiem Wdzięczności organizowano większość uroczystości związanych z rocznicami zwycięstwa nad faszyzmem (9 V) i rocznicami Rewolucji Październikowej (7 XI). Po 1990 r., mimo wniosków o jego przeniesienie (m.in. na Cmentarz Żołnierzy Radzieckich), pomnik pozostał na miejscu i odnowiono go. Na początku XXI w., zniszczoną tablicę zdemontowano i wykonano nową o treści: „Pomnik Bezimiennego Żołnierza dla upamiętnienia żołnierzy radzieckich i polskich poległych w czasie wyzwalania ziemi mieleckiej spod okupacji hitlerowskiej w okresie od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r.” W listopadzie 2015 roku pomnik został zdjęty i przekazany muzeum Fundacji Minionej Epoki w Rudzie Śląskiej, a rok później rozebrano także betonową podstawę pomnika.

 

POMNIK BŁOGOSŁAWIONEGO KSIĘDZA JERZEGO POPIEŁUSZKI, został wybudowany w 2016 r. na terenie parafialnym przy kościele pw. Trójcy Przenajświętszej w Mielcu. Inicjatorem budowy był ks. Stanisław Składzień – proboszcz parafii Trójcy Przenajświętszej. Figura błogosławionego, naturalnych wymiarów, jest wykonana z brązu i stoi na cokole, składającym się z trzech części. Błogosławiony podniesioną prawą ręką unosi krzyż, a lewą rękę trzyma przy sercu. Na najwyższej części cokołu wyryto napis: „BŁ. KS. JERZY POPIEŁUSZKO 1947-1984 Męczennik za wiarę i za Solidarność z ludźmi Świadek prawdy Obrońca praw człowieka Nauczyciel wolności Patron naszych czasów Obudź się Polsko!” Poniżej, na drugiej części cokołu napisano: „Ojczyzno ma… 2926 alumnów od 1955-1980 oddało Ci dwa lata swojego młodego życia w Ludowym Wojsku Polskim.” Na najniższej części cokołu umieszczono napis: „Wśród nich fundator – twórca parafii, budowniczy naszego kościoła i plebanii, służący w Brzegu w latach 1967-1969 Mielec, 26 grudnia 2016 r.” Autorem pomnika jest prof. Kazimierz Brzuzan z Rzeszowa. Cokół wykonała firma Impala z Mielca. Uroczystość poświęcenia pomnika odbyła się 26 XII 2016 r. w drugim dniu świąt Bożego Narodzenia (św. Szczepana), dla podkreślenia związku pomiędzy męczeńską śmiercią św. Szczepana w 36 r. i męczeńską śmiercią ks. Jerzego Popiełuszki w 1984 r. Poświęcenia dokonał ks. infułat Adam Kokoszka, który w latach 60. odbywał z ks. Jerzym Popiełuszką służbę wojskową. 

 

POMNIKI PRZYRODY, twory przyrody o szczególnych walorach, charakterystyczne obiekty w pejzażu, niezwykle cenne dla nauki. W Mielcu są nimi stare drzewa: 1) dąb szypułkowy przy ul. Jędrusiów (wiek - 180 lat, wysokość – 23 m – obwód na wysokości 1,3 m - 4,35 m), 2) dąb szypułkowy w parku w Wojsławiu (170 lat – 26 m – 4,13 m), 3) dąb szypułkowy przy ul. Cyranowskiej 2 (160 lat – 20 m – 3,47 m), 4) dąb szypułkowy przy ul. Sękowskiego 11 (120 lat – 10 m – 3,77 m), 5) dąb szypułkowy przy ul. Cyranowskiej 80 (110 lat – 20 m – 2,80 m), 6) dąb szypułkowy przy ul. Sienkiewicza (110 lat – 16 m – 3,00 m), 7) dąb szypułkowy przy ul. Jędrusiów (110 lat – 20 m – 3,10 m), 8) dąb szypułkowy przy ul. Sienkiewicza 50 (90 lat – 20 m – 3,90 m), 9) grab zwyczajny w parku w Wojsławiu (130 lat – 24 m – 2,95 m), 10) grab zwyczajny w parku w Wojsławiu (110 lat – 22 m – 2,31 m), 11) grab zwyczajny w parku w Wojsławiu (100 lat – 21 m – 2,17 m), 12) grab zwyczajny w parku w Wojsławiu (100 lat – 21 m – 2,13 m), 13) grab zwyczajny w parku w Wojsławiu (90 lat – 22 m – 1,90 m), 14) grab zwyczajny w parku w Wojsławiu (90 lat – 21 m – 1,99 m), 15) jesion wyniosły w parku w Wojsławiu (110 lat – 24 m – 3,52 m), 16) jesion wyniosły przy ul. Rudnik (100 lat – 18 m – 2,75 m), 17) jesion wyniosły przy ul. Żwirki i Wigury (80 lat – 15 m – 2,50 m), 18) kasztanowiec zwyczajny w parku w Wojsławiu (110 lat – 23 m – 3,60 m), 19) klon jawor w Parku Oborskich (90 lat – 18 m – 2,43 m), 20) klon polny w parku w Wojsławiu (90 lat - 20 m – 2,60 m), 21) klon srebrzysty w Parku Oborskich (110 lat – 18 m – 3,25 m), 22) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (160 lat – 22 m – 4,66 m), 23) lipa drobnolistna przy kościele św. Mateusza (160 lat – 17 m – 4,08 m), 24) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (150 lat – 23 m – 4,30 m), 25) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (150 lat – 22 m – 4,35 m), 26) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (140 lat – 21 m – 4,09 m), 27) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (140 lat – 24 m – 4,19 m), 28) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (120 lat – 20 m – 3,86 m), 29) lipa drobnolistna w parku w Wojsławiu (110 lat – 26 m – 3,25 m), 30) lipa drobnolistna przy ul. Zamoyskiego 1 (80 lat – 19 m – 2,84 m), 31) lipa szerokolistna przy ul. Kolejowej 23 (110 lat – 22 m – 3,60 m), 32) olsza czarna w Parku Oborskich (130 lat – 25 m – 3,20 m), 33) olsza czarna na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (110 lat – 22 m – 3,13 m), 34) olsza czarna na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (110 lat – 22 m – 3,12 m), 35) olsza czarna na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (90 lat – 18 m – 2,66 m), 36) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (310 lat – 36 m – 7,84 m), 37) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (260 lat – 30 m – 6,50 m), 38) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (210 lat – 30 m – 6,50 m), 39) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (170 lat – 30 m – 4,96 m), 40) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (170 lat – 28 m – 5,10 m), 41) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (170 lat – 27 m – 5,20 m), 42) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (170 lat – 26 m – 5,05 m), 43) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (160 lat – 32 m – 4,75 m), 44) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (160 lat – 26 m – 4,93 m), 45) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (140 lat – 27 m – 4,20 m), 46) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (130 lat – 29 m – 4,00 m), 47) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (130 lat – 25 m – 4,03 m), 48) topola biała na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (110 lat – 27 m – 3,92 m), 49) topola kanadyjska na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (230 lat – 26 lat – 6,94 m), 50) topola kanadyjska na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (160 lat – 27 m – 4,80 m), 51) topola kanadyjska na wale przy Wisłoce (130 lat – 20 m – 5,00 m), 52) topola szara na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (160 lat – 32 m – 4,76 m), 53) topola szara na Błoniach Rzochowskich nad Wisłoką (160 lat – 32 lat – 4,74 m), 54) wierzba biała w Parku Oborskich (130 lat – 20 m – 3,80 m), 55) żywotnik zachodni w parku w Wojsławiu (110 lat - 14 m – 1,77 m), 56) żywotnik zachodni w parku w Wojsławiu (110 lat – 14 m – 1,20 m) oraz 57) bluszcz pospolity przy ul. Żeromskiego (8 m – 0,10 m).

 

  • Janusz Pondo

    Janusz Pondo

PONDO JANUSZ MIECZYSŁAW, urodzony 3 VI 1948 r. w Tarnobrzegu, syn Michała i Mieczysławy z domu Ciba. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Jagiełły w Dębicy z maturą w 1968 r., a następnie studiował na Wydziale Elektrycznym Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie (3 semestry). W tym okresie był członkiem Aeroklubu Mieleckiego i uzyskał III klasę pilota szybowcowego (1966) i II klasę (1967) oraz uprawnienia instruktora szybowcowego (1971). W 1971 r. podjął pracę w WSK Mielec jako szlifierz i w wymiarze 1/2 etatu został pracownikiem Aeroklubu Mieleckiego. W latach 1972-1974 odbył zasadniczą służbę wojskową w jednostce saperskiej w Poznaniu oraz ukończył szkołę podoficerską w stopniu kaprala podchorążego. Po powrocie do pracy w WSK został przeniesiony do Działu Prób w Locie oraz kontynuował pracę w AM jako instruktor szybowcowy. Zdobywał też kolejne uprawnienia: instruktora szybowcowego I klasy (1974), pilota samolotowego III klasy (1975), II klasy (1981) i I klasy (1982) oraz instruktora samolotowego II klasy (1978) i I klasy (1985). W 1983 r. został skierowany do 44 eskadry lotów i rozpoznania na stanowisko pilota klucza samolotów łącznikowych. W latach 80. brał udział w przebazowywaniu samolotów An-2 i Dromader oraz uczestniczył w akcjach gaszenia pożarów. Wykonał około 10 tysięcy lotów, w czasie około 3 500 godzin na samolotach i około 1 500 godzin na szybowcach. W 1991 r. przeszedł na pełny etat do Aeroklubu Mieleckiego, a w 1993 r. został szefem szkolenia i pełnił tę funkcję do 2000 r. Nadał około 200 uprawnień samolotowych i około 290 uprawnień szybowcowych. Wielu wyszkolonych przez niego pilotów pracuje w LOT i innych firmach lotniczych. Był współorganizatorem wielu imprez na mieleckim lotnisku. Ponadto w 1995 r. uczestniczył w powstaniu Lotniczej Formacji Obrony Cywilnej przy Urzędzie Wojewódzkim w Tarnowie (od 1997 r. przy Urzędzie Gminy w Żabnie) i do śmierci był jej komendantem. Wyróżniony m.in. Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 16 VIII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PONIATOWSKIEGO STANISŁAWA AUGUSTA, ulica miejska długości 246 m na osiedlu Borek. Łączy ulice: G. Morcinka i J. Przybosia, boczne ul. H. Sienkiewicza. Biegnie pomiędzy posesjami prywatnymi z okazałymi domami, ale są tu też działki dotychczas niezagospodarowane. Powstała i otrzymała patrona 28 III 1973 r. Została zbudowana w 2000 r. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach.

Patron ulicy: STANISŁAW AUGUST PONIATOWSKI (1732-1798) to ostatni król i władca Polski w okresie przedrozbiorowym, postać bardzo kontrowersyjna. Z jednej strony – inspirator i współreformator wielu dziedzin zacofanego w stosunku do Europy państwa oraz wielki mecenas kultury, a z drugiej – władca państwa, który podpisał jego rozbiory.

 

POPIEL IGNACY, urodzony ok. 1805 r. w rodzinie ziemiańskiej. Był właścicielem m.in. folwarków Popielówka, Róża, Wiewiórka i Zassów. W 1830 r. wraz ze sformowanym i wyposażonym przez siebie oddziałem uczestniczył w powstaniu listopadowym, m.in. w bitwie pod Dębem Wielkim. Po upadku powstania został zmuszony do oddania majątków za długi, które zaciągnął na potrzeby oddziału. Około 1835 r. zamieszkał w Mielcu i zajął się krawiectwem. Data śmierci nieznana.

 

POPIEL-FEDOROWICZ LUDMIŁA (z domu POPIEL), urodzona 4 VIII 1929 r. w Zarówniu, pow. mielecki, córka Konstantego i Eleonory z Rogalskich. Absolwentka Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1948 r. Studia w Akademii Sztuk Plastycznych w Krakowie ukończyła w 1954 r. Zdecydowała się na oferowane stypendium osiedleńcze Ministerstwa Kultury i Sztuki, i podjęła pracę w Koszalinie. Zrealizowała wiele prac z zakresu sztuki użytkowej na terenie Koszalińskiego. Tworzyła również na płaszczyźnie „sztuki związanej z  działaniami wizualnymi i geometrycznymi lat 60., a później konceptualizmem lat 70.” Jej prace znalazły się m.in. w zbiorach muzeów w Chełmie, Koszalinie, Krakowie, Słupsku, Szczecinie i Wrocławiu. Była współorganizatorem pleneru w Osiekach – jednego z pierwszych w kraju plenerowych spotkań artystów. Wielokrotnie wyjeżdżała za granicę w celach artystycznych – była m.in. w Paryżu i Rzymie. Zmarła 26 VIII 1988 r. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

  • Karol Popiel

    Karol Popiel

POPIEL KAROL, urodzony 28 X 1887 r. w Rzochowie koło Mielca, syn Jana i Katarzyny ze Szczerbickich. Absolwent gimnazjum w Tarnowie, maturę zdał w 1908 r. W czasie nauki należał do tajnych organizacji niepodległościowych. W latach 1908-1912 studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim i tam również uczestniczył w działalności niepodległościowej. Aktywność polityczna spowodowała, że znalazł się w składzie Komitetu Naczelnego Zjednoczonych Stronnictw Niepodległościowych. Od 1916 r. rozpoczął współpracę z Departamentem Wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego, kierowanym przez Władysława Sikorskiego. W latach 1918-1921 pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych jako naczelnik Wydziału Personalnego. W 1920 r. wstąpił do Narodowego Związku Robotniczego i został redaktorem tygodnika „Sprawa Robotnicza”. Po powstaniu Narodowej Partii Robotniczej (z połączenia NZR z Narodowym Stronnictwem Robotników) podjął się redakcji „Głosu Robotnika” w Toruniu – organu nowej partii, a w następnym roku stał się jednym z czołowych działaczy NPR. Z listy państwowej NPR został wybrany do Sejmu RP na lata 1922-1927. W poselskim Klubie NPR powierzono mu funkcję przewodniczącego GKW NPR, a w 1924 r. został prezesem Klubu Parlamentarnego NPR. Doprowadził m.in do wydawania w latach 1926-1927 dziennika NPR „Głos Codzienny”. Po zamachu majowym (1926) początkowo skłaniał się do współpracy z nowym rządem, ale po niedobrych doświadczeniach przeszedł do opozycji. W odwecie posądzono go niesłusznie o nadużycia przy dostawach sprzętu wojskowego, z którymi nigdy nie miał do czynienia. Zrzekł się mandatu poselskiego, aby stanąć przed sądem i oczyścić się z zarzutów, ale oskarżający zwlekali. Był natomiast wielokrotnie represjonowany. Zmęczony taką sytuacją zdecydował się na wyjazd do Francji. Po powrocie w 1929 r. został  ponownie wybrany prezesem GKW NPR. Doprowadził do wydawania w Warszawie tygodnika „Placówka” o charakterze antysanacyjnym. Zaangażował się w działalność Centrolewu. Po likwidacji Centrolewu został uwięziony w Brześciu (9 IX – 29 XII 1930 r.) i pobity. Po wyjściu z więzienia uczestniczył jako świadek w procesie przywódców Centrolewu.  Własnego procesu nie doczekał się jednak nigdy, mimo kilkakrotnej publicznej deklaracji o gotowości do rozprawy i udowodnienia absurdalności oskarżenia. W latach 30. dołączył do grona zwolenników połączenia NPR z Polskim Stronnictwem Chrześcijańskiej Demokracji. W 1936 r. uczestniczył w budowaniu tzw. Frontu Morges (NPR, ChD, SL i ND), ale ostatecznie koncepcja ta upadła. Udało się natomiast połączyć NPR z PSChD w Stronnictwo Pracy (10 X 1937 r.). K. Popiel został wybrany urzędującym wiceprezesem, ale wobec nieobecności w kraju prezesa W. Korfantego był faktycznym przywódcą partii. Ponadto redagował dzienniki partyjne: „Nową Prawdę” i „Nową Rzeczypospolitą”, krytycznie odnoszące się do m.in. polityki ministra Józefa Becka. Było to głównym powodem zamknięcia wydawnictwa przez władze państwowe. W czasie II wojny światowej przebywał na emigracji. Jako stronnik gen. W. Sikorskiego, mianowanego premierem rządu, został członkiem tego rządu w Paryżu jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Opieki Społecznej, a później w Londynie, najpierw jako minister bez teki, a następnie minister sprawiedliwości. Po śmierci W. Sikorskiego był także członkiem rządu S. Mikołajczyka, m.in. jako minister odbudowy administracji publicznej i członek Komitetu Politycznego Ministrów. W 1945 r. powrócił do Polski i podjął próby zalegalizowania Stronnictwa Pracy, uzyskując dlań aprobatę Episkopatu Polski. Został posłem do Krajowej Rady Narodowej oraz przewodniczącym Głównego Komitetu Państwowej Pożyczki Odbudowy Kraju. Misja zalegalizowania Stronnictwa Chrześcijańsko – Społecznego nie powiodła się, toteż ostatecznie zrezygnował i 26 X 1947 r. wyjechał za granicę, gdzie przewodził emigracyjnemu SP. Był także przewodniczącym Wydziału Wykonawczego Polskiego Narodowego Komitetu Wykonawczego w Waszyngtonie, udzielał się w pracach Międzynarodowej Unii Chrześcijańskich Demokratów. W 1962 r. przeniósł się do Rzymu. Opublikował wspomnienia i szereg artykułów historycznych, m.in.: Na mogiłach przyjaciół (Londyn 1966), Od Brześcia do Polonii (Londyn 1967), W sprawie nazwy Stronnictwa Pracy („Więź” 1/1967), Generał Sikorski w mojej pamięci (Londyn 1978) oraz autobiografię, której fragmenty opublikował później „Ład – Katolicki Tygodnik Społeczny” w 1982 r. Zmarł 6 VI 1977 r., w trakcie przygotowań do powrotu do Polski.

 

  • Kazimierz Popiel

    Kazimierz Popiel

POPIEL KAZIMIERZ KAROL, urodzony 21 II 1933 r. w Zarówniu, pow. mielecki, syn Konstantego i Eleonory z Rogalskich. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie Technikum Mechanicznego MPM w Dębicy i tam zdał maturę w 1952 r., uzyskując tytuł technika mechanika. Po maturze został zatrudniony w WSK Mielec jako technolog i wkrótce potem mistrz na Wydziale 50. W latach 1954-1956 odbył służbę wojskową w JW w Szopienicach-Janowie i otrzymał stopień kaprala. Po powrocie ze służby wojskowej do WSK pracował na stanowiskach: technologa, starszego technologa, kierownika Sekcji TT–50, zastępcy kierownika Działu TT-5, kierownika Działu TTL-3, kierownika Wydziału Silnikowego W-38 (1967-1969), głównego technologa ds. produkcji lotniczej (1969-1975) i głównego specjalisty ds. produkcji silników wysokoprężnych (od 1975 r.). W tym czasie ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika (1963), a następnie studia podyplomowe z zakresu ekonomiki przemysłu w SGPiS w Warszawie (1972). W 1975 r. został wybrany przewodniczącym Związkowej Rady Przedsiębiorstwa, a w latach 1977-1980 pełnił funkcję członka Komisji Społeczno-Zawodowej przy ZG Związku Zawodowego Metalowców. Był autorem wielu projektów racjonalizatorskich, z których 8 wdrożono. Angażował się do działalności społecznej, m.in. w Zarządzie FKS „Stal” Mielec i ZPiT „Rzeszowiacy”. Należał do SIMP i Związku Zawodowego Metalowców. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz Złotym i Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa. Zmarł 14 II 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Konstanty Popiel

    Konstanty Popiel

POPIEL KONSTANTY, urodzony 10 I 1884 r. w Rzochowie, pow. mielecki, syn Jana i Katarzyny ze Szczerbickich. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie.  Po maturze w 1904 r. pracował jako nauczyciel w szkole ludowej w Gawłuszowicach, a następnie uczył w szkole ludowej w Rzemieniu i był kierownikiem szkoły ludowej w Zarówniu. 1 VIII 1933 r. został mianowany kierownikiem szkoły w Chorzelowie. Pracował społecznie z młodzieżą, prowadząc m.in. przysposobienie rolnicze i kursy oświatowe. Należał do Małopolskiego Towarzystwa Rolniczego (później Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego) i przez szereg lat był członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa w Krakowie. W latach 1931-1936 zasiadał w Radzie Nadzorczej Spółdzielni Spożywczej Pracowników Państwowych i Komunalnych „Konsum” w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pozostał na stanowisku kierownika szkoły, ale poza oficjalną pracą nauczycielską prowadził (wraz z żoną Eleonorą - nauczycielką) równolegle tajne nauczanie w Chorzelowie, głównie w zakresie programu gimnazjalnego. Pomagał też w tajnym nauczaniu w Maliniu. W 1942 r. włączył się w działalność tajnej Powiatowej Komisji Oświaty i Kultury w Mielcu, pełniąc funkcję łącznika pomiędzy PKOiK i GKOiK w Tuszowie. Przewodniczył Radzie Pomocy i Opieki Społecznej, która m.in. sprawowała opiekę nad rodzinami nauczycieli ukrywających się oraz pozostających bez źródeł zarobku. Zorganizował też pomoc dla około 200 jeńców z obozu w Majdanku, pracujących przymusowo w Tuszowie. Dużą pomoc uzyskiwał z mieleckiej Spółdzielni „Konsum”, której był długoletnim działaczem. Po wojnie nadal kierował szkołą w Chorzelowie. Uczestniczył w odbudowie struktur Związku Nauczycielstwa Polskiego w powiecie mieleckim, a w latach 1947-1950 pełnił funkcję przewodniczącego Oddziału Powiatowego ZNP w Mielcu. Z dniem 31 VIII 1953 r. przeszedł na emeryturę i przekazał obowiązki kierownika szkoły żonie – Eleonorze Popiel. Zmarł 12 V 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

POPIELA KAROLA (ULICA), niewielka ulica miejska (ok. 106 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Sąsiaduje z ul. Kazimierza Aleksandra Sabbata. Ma nawierzchnię gruntową. W przyszłości planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nadała jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.

Patron ulicy: KAROL POPIEL (1887-1977) – rzochowianin, działacz niepodległościowy, polityk, poseł, członek rządu emigracyjnego gen. W. Sikorskiego, lider Stronnictwa Pracy, od 1947 r. na emigracji.

 

POPIEŁUSZKI JERZEGO BŁOGOSŁAWIONEGO KSIĘDZA (ULICA), niewielka (125 m) ulica na osiedlu Smoczka. Łączy ul. Eugeniusza Kahla z ul. Świętego Brata Alberta, w pobliżu wzgórza powstałego na dawnym składowisku odpadów komunalnych. Ma utwardzoną nawierzchnię. Patronat, na wniosek parafii Trójcy Przenajświętszej, otrzymała 11 II 2010 r.

 

  • ks. Kazimierz Popiołek

    ks. Kazimierz Popiołek

POPIOŁEK KAZIMIERZ (ksiądz), urodzony 19 II 1911 r. w Padwi, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Kobyra. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1932 r. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1937 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Zbylitowskiej Górze, Słopnicach, Lipnicy Wielkiej i Wierzchosławicach. W 1946 r. został rektorem kościoła w Gorzejowej, ale wkrótce z powodów politycznych został aresztowany i skazany na więzienie. Po zwolnieniu w 1952 r. został mianowany proboszczem w Pogórskiej Woli i funkcję tę pełnił do 1969 r. W tym czasie doprowadził do remontu kościoła, zakupił dzwony i powiększył cmentarz. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia w 1969 r. złożył rezygnację z probostwa. Powrócił do rodzinnej Padwi i jako rezydent pomagał w pracy duszpasterskiej. Zmarł 8 IV 1976 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.

 

  • Kazimierz Popiołek

    Kazimierz Popiołek

POPIOŁEK KAZIMIERZ, urodzony 18 V 1956 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Jana i Franciszki z Tenczyńskich. Absolwent Państwowego Technikum Rolniczego w Rzemieniu, maturę zdał w 1977 r. Równocześnie czynnie uprawiał sport jako zawodnik drużyny piłki nożnej i zespołu tenisa stołowego. Studia na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Krakowie ukończył w 1981 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera rolnika ekonomisty. Pracę zawodową rozpoczął od stażu w Gospodarstwie Pomocniczym PTR w Rzemieniu (1981-1982). W latach 1982-1990 pracował w Banku Spółdzielczym w Padwi Narodowej na stanowisku inspektora ds. kredytów inwestycji. Od 1990 r. poczynając został czterokrotnie wybrany wójtem Gminy Padew Narodowa na kadencje: 1990-1994, 1994-1998, 1998-2002, 2002-2006 i 2006-2010. Jako niekwestionowany lider gminy przez kilkanaście lat znacząco przyczynił się do jej dynamicznego i wszechstronnego rozwoju, a szczególnie do rozbudowania infrastruktury, m.in. obiektów szkolnych i dróg oraz sieci wodociągowej, gazowniczej i telefonicznej. Wiele czasu poświęca działalności politycznej i społecznej. Od 1981 r. jest działaczem ruchu ludowego (ZSL, PSL), pełniąc m.in. funkcje członka Zarządu Gminnego PSL w Padwi N. i członka Zarządu Powiatowego PSL w Mielcu. W 1990 r. wybrano go prezesem Zarządu Gminnego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Padwi Narodowej i funkcję tę pełni do dziś. Po utworzeniu powiatów w kadencji 1999-2002 pełnił z wyboru funkcję przewodniczącego Rady Powiatu Mieleckiego w Mielcu. W 2010 r. został wybrany na wójta Gminy Padew Narodowa (powiat mielecki) w kadencji 2010-2014 (szóstej z kolei). Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” i Odznaczeniem „Za Zasługi dla Oświaty”. Zmarł 10 XII 2012 r. Pośmiertnie został odznaczony Medalem Wincentego Witosa. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej. Pośmiertnie został odznaczony Medalem Wincentego Witosa.

 

  • Krzysztof Popiołek

    Krzysztof Popiołek

POPIOŁEK KRZYSZTOF ANDRZEJ, urodzony 16 II 1956 r. w Babulach, pow. mielecki, syn Wojciecha i Katarzyny z domu Piechota. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespołu Szkół Zawodowych w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. Uprawiał różne dyscypliny sportowe, m.in. w 1973 r. zajął 2.miejsce w okręgowych biegach przełajowych na dystansie 3000 m. Studiował na Wydziale Elektrotechniki Automatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Egzamin końcowy złożył 17 IV 1982 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera elektryka. Uzyskał także uprawnienia budowlane do kierowania i nadzorowania budów w zakresie inżynieryjno-technicznym oraz uprawnienia do zasiadania w radach nadzorczych. Pracę zawodową rozpoczął w 1976 r. w ZPD Chorzelów, gdzie przez rok był elektrykiem. Po ukończeniu studiów w latach 1982-1985 pracował w WSK Mielec jako technolog, a w latach 1985-1994 w ZZGT „Polgaz” w Mielcu jako specjalista ds. energetycznych. W latach 1998-2000 pełnił funkcję dyrektora Zakładu „Termo Organika” S.A. w Mielcu. Od 2000 r. do 2003 r. pracował w Spółce Tarmont Panel jako kierownik Zakładu Produkcyjnego w Świdnicy i później w Lipsku, a w latach 2003-2006 był kierownikiem mieleckiego Oddziału Spółki Inter–Bud. Od 1989 r. angażuje się w pracę społeczno-polityczną, najpierw jako członek KZ NSZZ „Solidarność” przy ZZGT „Polgaz”. W 1990 r., kandydując z Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 1990-1994 i przewodniczył Komisji Rewizyjnej Rady. Wkrótce potem wstąpił do Porozumienia Centrum. Kandydując z ramienia tej partii został radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencje 1994-1998 i 1998-2002. W kadencji 1994-1998 powierzono mu funkcję zastępcy prezydenta miasta Mielca. Odpowiadał za gospodarkę komunalną miasta, ochronę środowiska, inwestycje, kulturę i sport. Pod jego kierunkiem została przeprowadzona restrukturyzacja zakładów komunalnych i MOSiR oraz powołane zostało Samorządowe Centrum Kultury. Uporządkowana została gospodarka odpadami komunalnymi (budowa składowiska i wprowadzenie selektywnej zbiórki odpadów). Z licznych inwestycji, które nadzorował, do ważniejszych należy budowa pierwszej części Szkoły Podstawowej nr 11 (w systemie gospodarczym) oraz rozpoczęcie prac nad lokalizacją i projektem oczyszczalni ścieków. W 2002 r. włączył się w tworzenie struktur Prawa i Sprawiedliwości w powiecie mieleckim i został pełnomocnikiem powiatowym tej partii. Uczestniczył w pracach Rady Rodziców II i V Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu oraz w Radzie Parafialnej przy Parafii Ducha Świętego w Mielcu. W 2006 r. został wybrany do Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2006-2010, ale zrezygnował z mandatu w związku z powierzeniem mu funkcji zastępcy prezydenta miasta Mielca. W 2007 r. został wybrany na posła na Sejm RP z listy Prawa i Sprawiedliwości, w związku z czym zrezygnował z funkcji zastępcy prezydenta miasta Mielca. W 2011 r. ponownie uzyskał mandat poselski (z listy Prawa i Sprawiedliwości) na kadencję 2011-2015. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką „Zasłużony dla LOK”.

 

POPOWICZ ADAM JAN, urodzony 6 V 1947 r. w Katowicach. Treningi piłkarskie rozpoczął w „Kablu” Kraków, a następnie grał w „Wawelu” Kraków. W 1970 r. zasilił beniaminka I ligi „Stal” Mielec i grając regularnie w linii pomocy przyczynił się do zdobycia przez „Stal” tytułu mistrza Polski w sezonie 1972/1973 i 3. miejsca w sezonie 1973/1974. Zagrał w 95 meczach „Stali” w I lidze i strzelił 7 goli. Jesienią 1974 r. przeszedł do „Motoru” Lublin, a następnie grał w „Górniku” Zabrze (1975-1978). W połowie roku 1978 wyjechał na piłkarski rekonesans do Kanady („Falcons” Toronto i Hamilton). Od rundy jesiennej sezonu 1978/1979 występował w „Concordii” Knurów (do 1980 r.) i ponownie gościł w Kanadzie. W 1980 r. przeniósł się do Austrii i grał w tamtejszych klubach: SAK Salzburg, HSV Salzburg, SV Kassern, SV Kiege Liefering i SV Bergheim do 1997 r., a więc do 50 roku życia! Po zakończeniu kariery sportowej pozostał w Austrii.

 

PORADNIA PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA, placówka oświatowo-wychowawcza działająca na terenie powiatu mieleckiego. Powstała w 1967 r. jako Poradnia Wychowawczo-Zawodowa. Jej podstawowymi zadaniami było udzielanie pomocy psychologicznej dzieciom i młodzieży oraz pomocy w wyborze kierunku kształcenia i zawodu, przy ścisłej współpracy z rodzicami i szkołami. W następnych latach wielokrotnie zwiększano zadania Poradni, szczególnie w obszarze postdiagnostycznym. 10 IX 1993 r. decyzją Kuratora Oświaty w Rzeszowie została przekształcona w Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną, a 27 IX 1996 r. otrzymała „Akt założycielski” wydany przez Kuratora Oświaty w Rzeszowie, w którym m.in. określono teren działania: miasto Mielec oraz gminy: Mielec, Borowa, Czermin, Gawłuszowice, Niwiska, Przecław Tuszów Narodowy. Aktualnie terenem działania jest powiat mielecki, a główne zadania to: udzielanie dzieciom i młodzieży pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz pomocy w wyborze kierunku kształcenia i zawodu, a także szeroko pojętej pomocy rodzicom i nauczycielom w rozwiązywaniu problemów wychowawczych i edukacyjnych dzieci i młodzieży. Formami realizacji tych zadań są najczęściej: diagnoza, konsultacja, terapia, psychoedukacja, rehabilitacja, doradztwo, mediacja, interwencja w środowisku ucznia, działalność profilaktyczna i działalność informacyjna. W roku szkolnym 2004/2005  m.in. wydano 548 opinii w różnych sprawach psychologiczno-pedagogicznych i zawodowych, przeprowadzono 1810 zajęć indywidualnych z dziećmi i młodzieżą (w tym 867 zajęć aktywizujących wybór zawodu i 161 zajęć z terapii logopedycznej) oraz zorganizowano warsztaty dla 347 rodziców i nauczycieli. Szczególna opieką otaczano dzieci zdolne. W blisko czterdziestoletniej historii Poradnia kilkakrotnie zmieniała siedzibę. Jej pierwszy lokal mieścił się w Szkole Podstawowej nr 7, a kolejnymi były: Przedszkole nr 1 przy ul. A. Mickiewicza, budynek szkolny przy ul. A. Mickiewicza 17 i budynek szkolny przy ul. S. Wyspiańskiego 6. 

Kierownicy i dyrektorzy: Franciszek Wałek (1967-1972), Maria Zielińska (1972-1979), Maria Pawlak (1980-1985), Barbara Kolisz (1985-1990), Alojzy Czelusta (1990-1994), Józef Lewczak (1994-).

Długoletni pracownicy pedagogiczni: Barbara Czajowska, Małgorzata Dudek, Aleksandra Dybska, Marta Gromny, Małgorzata Ingram, Bożena Kardyś, Barbara Kolisz, Beata Mizera, Anna Muniak, Danuta Rżany (Posłuszna), Teresa Stawecka, Mariola Zuch.

Długoletni pracownicy administracji: Helena Pietrzak, Maria Walczak.

 

  • Tomasz Poręba

    Tomasz Poręba

PORĘBA TOMASZ PIOTR, urodzony 31 III 1973 r. w Grybowie, syn Antoniego i Marii z domu Gucwa. Absolwent Technikum Mechanicznego w Grybowie, maturę zdał w 1993 r. Ukończył studia w Akademii Pedagogicznej w Krakowie z zakresu historii (1999, magister) i politologii (2000, magister) oraz podyplomowe studia europejskie w Maastricht i na Uniwersytecie Warszawskim (2002). W 2000 r. został zatrudniony w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jako analityk w Departamencie Programowym. Od 2001 r. do 2003 r. pracował w Instytucie Pamięci Narodowej jako asystent Prezesa IPN. W 2003 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Departamentu Informacji Rozwoju w Biurze Krajowym Prawa i Sprawiedliwości w Warszawie. W latach 2004-2009 pracował w Parlamencie Europejskim jako Główny Doradca Grupy UEN w Komisji Spraw Zagranicznych. Pod koniec 2008 r. zamieszkał w Mielcu. W wyborach 7 VI 2009 r. otrzymał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy PiS. Pełnił tam szereg funkcji, m.in. był wiceprzewodniczącym delegacji do Euro-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego oraz członkiem Komisji Rozwoju Regionalnego i członkiem delegacji do spraw stosunków z państwami Wspólnoty Andyjskiej. W lutym 2010 r. został wybrany na wiceprzewodniczącego Okręgu Rzeszowskiego PiS, a w 2011 r. powierzono mu funkcję szefa sztabu wyborczego PiS na okres wyborów. Także w 2011 r. wszedł w skład Rady Politycznej PiS. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 r. ponownie uzyskał mandat europosła. 13 VII 2015 r. wybrano go na szefa Fundacji „New Direction” (konserwatywnego europejskiego think-tanku) w Brukseli.

 

POROZUMIENIE CENTRUM (PC), początkowo koalicja partii politycznych utworzona w lutym 1990 r. przez przedstawicieli różnych ugrupowań i partii politycznych oraz część działaczy komitetów obywatelskich o poglądach centroprawicowych. Popierało kandydaturę Lecha Wałęsy na prezydenta RP. Grupa inicjatywna PC w Mielcu powstała wiosną 1990 r. W maju 1990 r. odbył się Zjazd Wojewódzki PC i do władz wojewódzkich partii wybrano m.in. lidera mieleckiego PC Aleksandra Kopcia. W 1991 r., po przegranych wyborach do parlamentu i odejściu większości stronnictw, PC stało się partią centroprawicową. Także w woj. rzeszowskim wielu czołowych działaczy przeszło do innych ugrupowań politycznych, najwięcej do Forum Chrześcijańsko-Demokratycznego. (Z tego ugrupowania zrodził się Ruch dla Rzeczypospolitej, którego liderem był Jan Olszewski.) Przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego PC został A. Kopeć i odtąd siedzibą władz wojewódzkich PC był Mielec. W 1996 r. PC weszło w skład Akcji Wyborczej Solidarność (AWS). W 2001 r. liderzy partii bracia Jarosław i Lech Kaczyńscy oraz inni czołowi działacze utworzyli nową partię – Prawo i Sprawiedliwość (PiS).

 

POSŁOWIE ZWIĄZANI Z MIELCEM I ZIEMIĄ MIELECKĄ, *Sejm I Rzeczypospolitej: Jan Zbigniew Ossoliński (I poł. XVII w.), Krzysztof Ossoliński (XVII w.). *Parlament wiedeński: Sebastian Czepiel (1849-1853?), ks. Adam Kopyciński (1885-?, 1891-1897, 1907-1911), Franciszek Krempa (1897-1911), ks. Michał Żyguliński (1901-?), Andrzej Kędzior (1913-1918); *Sejm Krajowy Galicyjski: Maciej Czechura (1861-1865), Jan Józef Tarnowski hr. (1871? – 1877), Mieczysław Rey hr. (1877-1895), Stefan Sękowski (1893-1910) – z okręgu tarnowskiego, ks. Adam Kopyciński (1883-1886), Franciszek Krempa (1895-1908?), Franciszek Winkowski (1895-1901), Andrzej Kędzior (1908-1911 i 1913-1918); *Sejm II RP: Andrzej Kędzior (1919-1922), Franciszek Krempa (1919-1930), Bronisław Greiss (1922-1927) oraz mieszkający w innych miastach: Andrzej Kędzior (1919-1922), Karol Popiel (1922-1927); *Sejm PRL: Bula Eugeniusz (1957-1961), Rybak Antoni (1961-1965 i 1965-1969), Bury Bronisław (1969-1976), Celiński Stanisław (1976-1980), Jędo Józef (1980-1984, zginął w wypadku samochodowym), Ryczaj Tadeusz (1985-1989) oraz mieszkający w innych miastach: Roman Gesing (1947-1952 i 1957-1961), Franciszek Gesing, Franciszek Śliwa (1957-1961, 1961-1965); *Sejm III i IV RP: Stanisław Padykuła (1989-1991), Zbigniew Mączka (1993-1997), Andrzej Osnowski (1997-2001), Krystyna Skowrońska (2001-2005, 2005-2007 i 2007-2011, 2011-nadal), Leszek Deptuła (2007-2010, zginął w katastrofie smoleńskiej) i Krzysztof Popiołek (2007-2011, 2011-nadal) oraz mieszkający w innych miastach: Janas Stanisław (1993-1997, 1997-2001, 2001-2005), Ciesielski Wiesław (1993-1997, 1997-2001, 2001-2005), Król Jan (1989-1991, 1991-1993, 1993-1997, 1997-2001, wicemarszałek Sejmu), Anna Pakuła-Sacharczuk (2005-2007).

 

  • Edward Posłuszny

    Edward Posłuszny

POSŁUSZNY EDWARD, urodzony 1 I 1922 r. w Trzęsówce, powiat kolbuszowski, syn Stanisława i Marii z domu Piłat. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1947 r. podjął pracę nauczyciela w Gimnazjum Spółdzielczym w Chłopicach koło Jarosławia. W latach 1948-1950 kierował Szkołą Podstawową w Łączkach Brzeskich, a w latach 1950-1961 był kierownikiem Szkoły Podstawowej w Rzędzianowicach koło Mielca. 1 IX 1961 r. objął kierownictwo Powiatowego Ośrodka Metodycznego w Mielcu oraz przewodniczącego Zespołu Kierowników Szkół Powiatu Mieleckiego w Mielcu i funkcje te sprawował do 31 VIII 1973 r. Od 1 IX 1973 r. do 31 VIII 1989 r. pełnił funkcję starszego wizytatora Kuratorium Oświaty i Wychowania w Rzeszowie. W 1977 r. ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Dużo czasu poświęcał działalności społecznej. Był radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu w latach 1950-1975, pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Oświaty i Kultury (1951-1975). Przyczynił się do rozwoju sieci placówek oświaty i kultury na terenie powiatu mieleckiego. W latach 1975-1988 wybierano go radnym Gminnej Rady Narodowej w Mielcu, był m.in. przewodniczącym Komisji Rozwoju Gospodarczego i członkiem Prezydium GRN. Od 1969 r. do 1975 r. przewodniczył Powiatowemu Komitetowi Frontu Jedności Narodu w Mielcu, był także członkiem Prezydium Wojewódzkiego Komitetu FJN w Rzeszowie. W latach 1955-1975 sprawował funkcje wiceprezesa Zarządu Powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu i członka Zarządu Okręgu ZNP w Rzeszowie. Szczególne zasłużył się w dziedzinie upowszechniania wiedzy na terenie wiejskim jako długoletni działacz Towarzystwa Wiedzy Powszechnej: członek Zarządu Wojewódzkiego i Zarządu Głównego (1950-1992), prezes Zarządu Powiatowego i Rejonowego (1952-1992) i prezes Zarządu Wojewódzkiego (1988-1992). Od 1991 r. do 1999 r. przewodniczył Radzie Osiedla Dziubków w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Tysiąclecia, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Złotą Odznaką „Zasłużony Popularyzator Wiedzy”, Złotą Odznaką ZNP i Odznaką Honorową PCK oraz Nagrodami Ministra Oświaty i Wychowania: II stopnia (1972), I stopnia (1980) i specjalną (1986) za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Zmarł 1 II 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jerzy Posłuszny

    Jerzy Posłuszny

POSŁUSZNY JERZY WIESŁAW, urodzony 28 VIII 1952 r. w Rzemieniu, pow. mielecki, syn Edwarda i Janiny z domu Skrzypak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO) w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Filii UMCS w Rzeszowie ukończył w 1974 r. i otrzymał tytuł magistra oraz nagrodę rektorską za II miejsce w klasyfikacji najlepszych prac magisterskich rzeszowskich uczelni. (Tytuł pracy: „Wpływ kar i nagród na działalność przedsiębiorstwa i motywację załogi”.) Od 1 VI 1974 r. podjął pracę asystenta stażysty w Zakładzie Prawa Administracyjnego Filii UMCS w Rzeszowie. W roku akademickim 1976/1977 odbył staż naukowy na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu. W 1980 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy: „Funkcja koordynacyjna wojewody w gospodarce państwowej”. W roku akademickim 1989/1990 przebywał na stażu naukowym w Pradze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Karola. Wyjeżdżał także w celach naukowych do innych zagranicznych uczelni, m.in. w Brigton, Koszycach, Lwowie i Regensburgu. Jako pracownik naukowy rzeszowskiej Filii UMCS pełnił liczne funkcje, m.in.: członka Rady Wydziału Prawa i Administracji UMCS w Lublinie, kierownika naukowo-dydaktycznego Punktu Konsultacyjnego Zaocznych Studiów Ekonomicznych w Mielcu, wiceprzewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej w Filii UMCS, członka Komisji Dydaktycznej Rady Wydziału Prawa i Administracji UMCS w Lublinie, zastępcy redaktora naczelnego Rzeszowskich Zeszytów Naukowych „Prawo-Ekonomia”, prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Filii UMCS oraz prezesa Towarzystwa Studiów Samorządowych i Gospodarczych. W 1995 r. był inicjatorem powołania Wyższej Szkoły Administracji i Zarządzania w Przemyślu – pierwszej samodzielnej uczelni wyższej w tym mieście i pierwszej niepaństwowej uczelni na Podkarpaciu. Został jej rektorem i pełni nadal tę funkcję. Znacząco przyczynił się do dynamicznego rozwoju uczelni oraz doprowadził do powstania Zamiejscowego Wydziału Administracyjno-Prawnego w Rzeszowie. W 2004 r. uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa, nadany przez Radę Wydziału Prawa i Administracji UMCS w Lublinie. W jego dorobku naukowym znajduje się około 40 publikacji, m.in. trzy monografie. Jest także współautorem podręcznika Prawo administracyjne.

 

POSŁUSZNY STANISŁAW WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 1 III 1948 r. w Siedlance, powiat kolbuszowski, syn Bolesława i Stefanii z domu Skiba. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego), maturę zdał w 1966 r. Po ukończeniu studiów teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1972 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach W Baranowie Sandomierskim (1972-1975), Ołpinach (1975-1979), Wielopolu Skrzyńskim (1979-1982), Sędziszowie Małopolskim (1982-1985) i Książnicach (1985-1989). W 1976 r. uzyskał tytuł magistra teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1989 r. do 1997 r. był proboszczem w parafii Dulcza Mała. Tam doprowadził do zakończenia budowy kościoła parafialnego i wybudowania plebanii. Pełnił też funkcje dekanalne, był duszpasterzem młodzieży w dekanacie Wielopole Skrzyńskie i Sędziszów, a następnie duszpasterzem trzeźwości i referentem misyjnym w dekanacie Radomyśl Wielki. Angażował się w życie środowiska, m.in. pracował w komitecie telefonizacji i gazyfikacji wsi Dulcza Mała oraz w komisji przeciwalkoholowej w Radomyślu Wielkim, a także współpracował przy rozbudowie obiektu Szkoły Podstawowej w Dulczy Wielkiej. W 1997 r. został mianowany proboszczem w Brzeznej koło Nowego Sącza. Pełni też funkcje w dekanacie Nowy Sącz-Zachód – ojca duchownego i duszpasterza trzeźwości. Odznaczony m.in. EC i RM oraz Złotym Medalem Za Zasługi dla Pożarnictwa.

 

  • Marek Potapowicz

    Marek Potapowicz

POTAPOWICZ MAREK, urodzony 20 VI 1954 r. w Augustowie, syn Czesława i Janiny z Godlewskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Augustowie, maturę zdał w 1973 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej w Warszawie i w 1978 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika (specjalność: lotnictwo). W październiku 1978 r. został zatrudniony w OBR SK Mielec jako starszy referent techniczny. W 1979 r. odbył służbę wojskową w Szkole Oficerów Rezerwy w COSSTWL w Oleśnicy oraz praktykę na stanowisku technika samolotu myśliwskiego MiG-21 w pułku lotniczym, a po jej ukończeniu otrzymał stopień podporucznika rezerwy. W styczniu 1980 r. powrócił do OBR i pracował jako: konstruktor (do 1985 r.), kierownik sekcji skrzydła i specjalista konstruktor w Dziale Płatowcowym Biura Konstrukcyjnego (do VI 1990 r.) oraz konstruktor prowadzący W-300 i I zastępca głównego konstruktora W-300 (do 1993 r.). Od II 1993 r. do VII 1994 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” (PP) i do III 1995 r. (S.A.) na stanowiskach: konstruktor prowadzący Wyrób I-22, konstruktor prowadzący wersje rozwojowe I-22 „Iryda”, główny konstruktor samolotów szkolno-bojowych i I zastępca głównego konstruktora samolotu „Iryda”. Od III 1995 r. do sierpnia 2000 r. pracował w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” Sp. z o.o. jako główny konstruktor samolotów specjalnych i zastępca głównego konstruktora ZL, a od VII 1999 r. jako główny konstruktor Zakładu Lotniczego (po ogłoszeniu jego upadłości). Od IX 2000 r. podjął pracę w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako konstruktor prowadzący w Biurze Konstrukcyjnym. W 2001 r., po reaktywowaniu programu „Iryda” został powołany na stanowisko głównego konstruktora tego samolotu, a ponadto od V do X 2002 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora technicznego kierującego Biurem Konstrukcyjnym. Od X 2002 r. był głównym konstruktorem Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. i kierował Biurem Konstrukcyjnym mającym zgodnie z obowiązującymi przepisami międzynarodowymi nazwę Organizacji Projektującej. Od X 2005 r. do II 2006 r. kierował Organizacją Projektująca jako jej dyrektor. Od II 2006 r. pełnił funkcję pełnomocnika Zarządu ds. Współpracy i Rozwoju w Polskich Zakładach Lotniczych, a od VII 2007 r. był głównym specjalistą ds. rozwoju i współpracy w Polskich Zakładach Lotniczych. W lutym 2008 r. wrócił ponownie na stanowisko dyrektora Organizacji Projektującej w Polskich Zakładach Lotniczych i obejmował je do końca sierpnia 2011 r. W okresie IX 2011 r. – IV 2012 r. był zastępcą dyrektora Organizacji Projektującej. Od V 2012 r. pracował w pionie sprzedaży jako Manager Projektu, a od I 2013 r., także w tym pionie, jest ekspertem. Poza pracą zawodową udzielał się w SIMP. Poza pracą zawodową udzielał się w SIMP. Jest autorem referatów i publikacji: Rozwój samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda odbiciem problemów polskiego przemysłu lotniczego (IV Konferencja „Aktualne problemy lotnictwa polskiego – 90”, Warszawa 1990), Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda („Nowa Technika Wojskowa” nr 1-3/1992), Polski samolot pola walki (szturmowy). Ocena ekonomiczna propozycji programu (SIMP, Sekcja lotnicza, lipiec 1995), Nowy transporter – długa droga czyli jak to powinno być zgodnie z obowiązującymi przepisami („Nowa Technika Wojskowa nr 4/99), I-22 Iryda – niechciane dziecko polskiego lotnictwa? („Lotnictwo Wojskowe” nr 4-5/99, 1-2/2000, 2-4/2001).

 

POTOCKA KAZIMIERA (z domu ZIELIŃSKA), urodzona 2 I 1948 r. w Majdanie Zbydniowskim. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1967 r. Ukończyła studia w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie z tytułem magistra. Odbyła też studia podyplomowe z zakresu psychoprofilaktyki na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1985-2002 pełniła funkcję dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Krośnie Odrzańskim. Wniosła znaczny wkład w rozwój poradnictwa wychowawczo-zawodowego w województwie zielonogórskim poprzez inspirowanie i wprowadzenie nowości w dziedzinie postępu pedagogicznego. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcała działalności na rzecz środowiska. Wybierano ją do Rady Miejskiej w Krośnie Odrzańskim we wszystkich dotychczasowych kadencjach. W I (1990-1994) pełniła funkcję przewodniczącej Rady i członka Komisji Prawa, w II kadencji (1994-1998) ponownie przewodniczyła Radzie i była członkiem Komisji Bezpieczeństwa, w III (1998-2002) pracowała w Komisji Zdrowia, Ochrony Środowiska i Spraw Socjalnych, a w IV (2002-2006) była członkiem Komisji Rewizyjnej oraz Komisji Budżetu i Rozwoju Gospodarczego. Działała także w organizacjach społecznych, pełniąc różne funkcje, m.in. prezesa ZM Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (od 1981 r.), wiceprezesa Towarzystwa Miłośników Ziemi Krośnieńskiej (od 1998 r.), członka Wojewódzkiej Rady Postępu Pedagogicznego w Zielonej Górze (1986-1992) i Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem (od 1985 r.). Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Honorowym Medalem „Zasłużony dla Postępu Pedagogicznego”, Medalem im. Dr. Henryka Jordana, Złotą Odznaką Towarzystwa Przyjaciół Dziecka i Złotą Odznaką Towarzystwa Walki z Kalectwem.

 

POTOCKIEGO WACŁAWA, ulica miejska na osiedlu T. Kościuszki. Ma 227 m długości. W czasie ostatniego remontu w 2001 r. otrzymała nową asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Łączy ul. A. Mickiewicza z ulicami: Rzemieślniczą, Jędrusiów i Lwowską. Reprezentacyjnym obiektem w jej rejonie jest cukiernia Weryńskich. Ponadto istnieje przy niej kilka prywatnych posesji i boisko asfaltowe I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Konarskiego. Powstała zapewne wkrótce po założeniu miasta, jako graniczna ulica jego najstarszej zabudowy. W okresie międzywojennym otrzymała jako patrona WACŁAWA POTOCKIEGO, w czasie okupacji hitlerowskiej nosiła nazwę REICHSHEIMERSTRASSE, po II wojnie światowej powrócono do W. POTOCKIEGO, na początku lat 50. zmieniono na MAŁGORZATY FORNALSKIEJ, a 28 II 1990 r. przywrócono pierwotnego patrona - W. POTOCKIEGO.

Patron ulicy: WACŁAW POTOCKI (1621-1696) to jeden z najbardziej znanych polskich poetów XVII w. Autor poematu o zwycięskiej bitwie z Turkami pod Chocimiem pt. „Transakcja wojny chocimskiej”. Opisywał niezwykle barwnie życie szlachty i krytykował wady ówczesnych Polaków. Autor m.in. zbiorów wierszy „Ogród fraszek” i „Moralia”, pieśni religijnych i wierszowanych romansów.

 

POTOCZNY TADEUSZ STEFAN, urodzony 24 VIII 1954 r. w Szczawnicy, syn Jana i Marii ze Sparzyńskich. W młodości pracował w prywatnych firmach budowlanych i uzyskał kwalifikacje czeladnicze w zawodzie stolarskim. Od 1961 r. trenował kajakarstwo górskie (specjalność – kanadyjki) w Klubie Sportowym „Sokolica” Krościenko. Był sześciokrotnym mistrzem Polski i wielokrotnym medalistą w kategorii juniorów w konkurencji C-1 na różnych dystansach. Należał do kadry narodowej juniorów i reprezentował Polskę na międzynarodowych zawodach w Skopje (była Jugosławia). Ponadto zdobył kilka medali w mistrzostwach Polski seniorów, m.in. srebrny medal w 1975 r. i brązowe medale w 1972 r., 1976 r. i 1977 r. Od 1973 r. do 1974 r., po odbyciu szkolenia, pracował jako palacz pieców wodorowych w firmie UNITRA-CEMI w Warszawie. W latach 1974-1976 odbył zasadniczą służbę wojskową. Wtedy też uzyskał uprawnienia do obsługi elektromechanicznych zespołów prądotwórczych WRT. Po powrocie z wojska pracował w Rejonowym Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Szczawnicy-Krościenku (1976-1977), Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym (budowa Huty Katowice, 1978-1979), Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego w Dąbrowie Górniczej (1979-1982), prywatnych firmach budowlanych i Państwowym Gospodarstwie Ogrodniczym w Mielcu (1988-1990). Po przekształceniach własnościowych w PGO, pracuje w mieleckich firmach prywatnych. Ponadto od 2006 r. w czasie wolnym budował katamaran.

 

POWIAT MIELECKI ADMINISTRACYJNY, powstał w czasie reformy podziału administracyjnego Galicji w latach 1853-1855, jako jeden z dziesięciu w cyrkule tarnowskim. Działalność urzędową rozpoczął od 29 IX 1855 r. Siedzibą starostwa powiatowego był budynek główny dawnego klasztoru trynitarzy, usytuowanego przy drodze do Sandomierza. Starostwo zajmowało się wyłącznie sprawami związanymi z zadaniami administracji państwowej. W granicach powiatu znalazły się miasta (miasteczka w galicyjskiej nomenklaturze): Mielec i Baranów oraz wsie: Babule, Borki Nizińskie, Borowa, Brzyście, Chorzelów, Chrząstów, Cyranka, Czajkowa, Domacyny, Durdy, Dymitrów Mały, Dymitrów Wielki, Gawłuszowice, Gliny Małe, Goleszów, Grochowe, Hyki-Dębiaki, Jaślany, Josefsdorf (później Józefów), Kębłów, Kliszów, Knapy, Krzemienica, Malinie, Młodochów, Nagnajów, Ostrówek, Padew, Piechoty, Pierzchne, Pluty, Pławo, Przykop, Reichsheim (później Sarnów), Rożniaty, Rzędzianowice, Sadkowa Góra, Schönanger (później Orłów), Siedleszczany, Skopanie, Suchorzów, Szydłowiec, Toporów, Trześń, Tuszów, Wojków, Wojsław, Wola Chorzelowska, Wola Gołego (później Wola Baranowska), Wola Pławska, Wola Zdakowska, Zachwiejów, Zaduszniki, Zarównie i Złotniki. Powierzchnia powiatu wynosiła 8,1 mil2, a ilość mieszkańców – około 27 770. Sąsiadem od południa i zachodu był powiat zasowski (zassowski), od północy tarnobrzeski, a od wschodu kolbuszowski. Granice powiatów były wytyczone w dużej mierze przypadkowo i w wielu przypadkach nie uwzględniały miejscowych uwarunkowań komunikacyjnych, gospodarczych i kulturowych. Po kilku lat uwidoczniły się liczne niedogodności, toteż w latach 60., korzystając z przyznanej autonomii, przeprowadzono kolejną reformę podziału administracyjnego Galicji.  W rezultacie rozporządzenia galicyjskiego rządu krajowego z 23 I 1867 r. utworzono 74 większe powiaty, w tym mielecki, łącząc przeważnie dwa dotychczasowe małe powiaty w jeden i wytyczając dlań nowe granice. Obszar powiatu mieleckiego, po przyłączeniu większości terenów byłego powiatu zasowskiego, a następnie dokonaniu korekt spowodowanych przez petycje wielu miejscowości (m.in. Przecławia), zwiększył się do 14,56 mil2, a liczba ludności wzrosła do ok. 45 900 (1869). W rozszerzonych granicach powiatu pojawiły się m.in.: Błonie, Dąbie, Dobrynin, Podole, Przecław, Przyłęk, Radomyśl, Rzemień, Rzochów, Toporów, Wylów. Oddano natomiast: Baranów, Dymitrów Mały, Dymitrów Wielki, Nagnajów, Siedleszczany, Skopanie, Suchorzów i Wolę Gołego do powiatu tarnobrzeskiego. Kolejne większe i trwałe poprawki do granic powiatu wprowadzono 1 VIII 1878 r. W skład powiatu mieleckiego weszły dodatkowo: Biały Bór, Blizna, Dąbrówka Wisłocka, Dulcza Wielka, Łączki Brzeskie, Ruda, Tuszyma, Zdziarzec, Żarówka. Przekazano natomiast Domacyny, Durdy i Knapy do powiatu tarnobrzeskiego i Przyłęk do powiatu kolbuszowskiego. Ten kształt powiatu mieleckiego, nie licząc niewielkich poprawek, dotrwał do reformy administracyjnej w 1975 r. Wspomniane poprawki dotyczyły przyłączenia do powiatu mieleckiego Dąbia koło Przecławia (1906) i Domacyn (1954) oraz przekazania Toporowa do powiatu kolbuszowskiego (1934) i Blizny do powiatu ropczyckiego (1954). Równocześnie władze krajowe rozszerzyły kompetencje i zakres zadań władz powiatowych. Poza starostwem powiatowym, na podstawie ustawy z 12 VIII 1866 r., wprowadzono od 1867 r. samorządową radę powiatową i wybierany z jej grona wydział (zarząd). Przedmiotami jej działalności były głównie: komunikacja drogowa, opieka społeczna i oświata. Rada zajmowała się też innymi istotnymi dla powiatu sprawami. Największymi problemami Mielca i okolic (jak w całej Galicji) było w tym czasie olbrzymie zapóźnienie gospodarcze i społeczne, nawet w stosunku do ziem polskich w innych zaborach. Było to przede wszystkim rezultatem celowej polityki zaborców austriackich wobec Galicji, ale niemały wpływ na ten stan miało też utrzymywanie anachronicznych postaw wielkich właścicieli ziemskich wobec chłopów. Autonomia dla tego kraju, wprowadzana sukcesywnie w różnych dziedzinach od 1867 r., wyzwoliła u światłych Polaków siły do przeprowadzenia pozytywnych zmian. Powstawały liczne krajowe towarzystwa i inne organizacje społeczne, których wydziały okręgowe (powiatowe) tworzono także w Mielcu. Poza wcześniej istniejącymi, m.in. Galicyjskim Towarzystwem Kredytowym Ziemskim i Towarzystwem Rolniczym Krakowskim, w ostatnim ćwierćwieczu XIX w. zakładano m.in.: Towarzystwa Ochotniczych Straży Pożarnych, spółki zarobkowe i gospodarcze (towarzystwa zaliczkowe) i kółka rolnicze (23 w 1901 r.), a w pierwszych latach XX w. spółki oszczędnościowo-pożyczkowe (później zwane Kasami Stefczyka). Największą inwestycją powiatową było wykonanie na przełomie XIX i XX w. kompleksowych prac wodno-kanalizacyjnych (obwałowanie rzek, regulacja potoków, wykonanie sieci kanałów, osuszenie bagien i podmokłych gruntów), dzięki czemu zdecydowanie polepszono warunki dla rolnictwa i hodowli, a tym samym znacznie podniesiono poziom gospodarczy ziemi mieleckiej. Po wieloletnim wegetowaniu ożyło także samo miasto Mielec, którego znaczenie jako siedziby powiatu znacznie wzrosło. W wielu przedsięwzięciach na terenie miasta ważną rolę odegrały władze powiatowe, m.in. przy budowie budynku szkolnego obok kościoła św. Mateusza, powołaniu c.k. gimnazjum i budowie kilku reprezentacyjnych gmachów. Na początku XX w. starostwo wprowadziło się do budynku wynajętego od rodziny Kazanów przy głównej ulicy miasta (aktualnie A. Mickiewicza). W 1910 r. oddano do użytku nową siedzibę Rady Powiatowej w okazałym budynku z Salą Królewską przy ul. T. Kościuszki. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (XI 1918 r.) powiat mielecki utrzymano w granicach przedwojennych, a po uchwaleniu konstytucji 21 marca 1921 r. włączono go do utworzonego województwa krakowskiego. Teren powiatu objął następujące miasta i wsie: Biały Bór, Babule, Blizna, Błonie, Borki Nizińskie, Borowa, Breń Osuchowski, Brzyście, Chorzelów, Chrząstów, Cyranka, Czajkowa, Czermin, Dąbie, Dąbrówka Wisłocka, Dobrynin, Dulcza Mała, Dulcza Wielka, Gawłuszowice, Gliny Małe, Gliny Wielkie, Goleszów, Grochowe, Górki, Grzybów, Hohenbach (później Czermin), Hyki Dębiaki, Izbiska, Jamy, Jaślany, Józefów, Kawęczyn, Kębłów, Kiełków, Kliszów, Krzemienica, Książnice, Łączki Brzeskie, Łysaków, Łysakówek, Malinie, Mielec (miasto), Młodochów, Ostrówek, Otałęż, Padew Kolonia, Padew Narodowa, Partynia, Piątkowiec, Piechoty, Pień, Pluty, Pławo, Podborze, Podleszany, Podole, Przecław, Przykop, Radomyśl Wielki (miasto), Reichsheim (Sarnów), Rożniaty, Ruda, Rydzów, Rzędzianowice, Rzemień, Rzochów (miasto do 1934 r.), Sadkowa Góra, Schönanger (Orłów), Surowa, Szafranów, Szydłowiec, Toporów, Trzciana, Trześń, Tuszów Kolonia, Tuszów Narodowy, Tuszyma, Wadowice Dolne, Wadowice Górne, Wampierzów, Wojków, Wojsław, Wola Chorzelowska, Wola Mielecka, Wola Otałęska, Wola Pławska, Wola Wadowska, Wola Zdakowska, Wola Dulecka, Wylów, Zachwiejów, Zaduszniki, Zarównie, Złotniki, Ziempniów, Zdziarzec i Żarówka. Pozostawiono starostwo powiatowe jako organ administracji państwowej oraz samorząd powiatowy w postaci rady powiatowej jako organu uchwałodawczego i wydziału powiatowego z marszałkiem (prezesem) jako organu wykonawczego. Zmiany w tym zakresie wprowadziła ustawa z 23 III 1933 r. o administracji państwowej, która powołała do życia Powiatowy Związek Samorządu, składający się z Rady Powiatowej i jej Wydziału oraz wójtów gmin zbiorowych. Kierowanie związkiem powierzono staroście. Na terenie powiatu systematycznie rosła liczba ludności: 1920 – 87 741 osób, 1939 – 103 207 osób. W czasie okupacji hitlerowskiej (8 IX 1939 r. – 5 VIII 1944 r.) teren powiatu mieleckiego był połączony z powiatem ropczyckim w Landkreis Mielec–Ropczyce, z siedzibą urzędu landrata (Landratsamt) w Mielcu. Od 26 X 1939 r. obszar ten wszedł w skład Kreishauptmanschaft Dębica (Gross Kreiss Dębica), w ramach Generalnej Gubernii. Po wyzwoleniu Mielca i dużej części powiatu mieleckiego spod okupacji hitlerowskiej (1–6 VIII 1944 r.), zadania terenowej administracji państwowej realizowało nadal starostwo, a od 7 X 1944 r. rozpoczęła działalność Powiatowa Rada Narodowa, której głównymi zadaniami było planowanie działalności publicznej oraz sprawowanie kontroli nad administracją i samorządowymi organami wykonawczymi na terenie powiatu. Siedzibą władz powiatowych był nadal budynek przy ul. T. Kościuszki 10. W 1945 r., już po zakończeniu II wojny światowej, powiat mielecki włączono do nowo utworzonego województwa rzeszowskiego. Powiat zajmował wówczas powierzchnię ok. 877 km2 i liczył ok. 75 600 osób. W jego granicach funkcjonowało 101 gromad (wsi) i 9 gmin zbiorowych: Borowa (9 gromad), Czermin (11), Gawłuszowice (10), Mielec – wieś (9), Padew Narodowa (10), Przecław (12), Radomyśl Wielki – wieś (10), Tuszów Narodowy (16) i Wadowice Górne (14). Przed nowymi władzami powiatowymi, uwikłanymi w walkę polityczną o ustrój państwa, piętrzyły się olbrzymie problemy, a zwłaszcza zniszczenia wojenne we wszystkich dziedzinach życia gospodarczego i społecznego. Odbudowę ze zniszczeń prowadzono równocześnie z przebudową ustroju, nie unikając przy tym wielu błędów i wypaczeń, zwłaszcza w zakresie stosowania niedozwolonych i bezwzględnych metod przez organy bezpieczeństwa. W pierwszej kolejności przeprowadzono reformę rolną, parcelując 18 dużych majątków ziemskich o łącznej powierzchni ok. 5 290 ha. Powstało 813 nowych gospodarstw chłopskich i powiększono 3 tysiące dotychczas istniejących małych gospodarstw. Udzielano pożyczek na budownictwo mieszkalne i gospodarcze. Z wielkim trudem, ale też i zapałem odbudowywano i uruchamiano szkoły, zakłady przemysłowe (w powiecie było ich 26) i warsztaty rzemieślnicze oraz oddawano do użytku placówki handlowe, głównie prywatne. Pod koniec lat 40. rozpoczęto elektryfikację powiatu. Równocześnie jednak, zgodnie z wytycznymi centralnych władz politycznych i państwowych, przymusowo upaństwawiano zakłady przemysłowe i sklepy, a zakłady usługowe nakłaniano do łączenia się w spółdzielnie. W ramach przekształceń ustrojowych w Polsce Ludowej ustawą z 20 III 1950 r. zniesiono urząd starosty, a wprowadzono Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z wydziałami zajmującymi się poszczególnymi dziedzinami życia powiatu. Urzędowano w budynkach przy ul. T. Kościuszki 10 i ul. Daszyńskiego (później al. J. Stalina i ul. A. Mickiewicza). Spośród wielu zadań powiatowych lat 50. i 60. priorytetowymi były: elektryfikacja powiatu (zakończono ją w 1972 r.),  budowa dróg o twardej nawierzchni i budowa nowych szkół (m.in. w ramach akcji „Tysiąc szkół na 1000-lecie”) oraz powszechna wymiana słomianych pokryć dachowych na dachówkę i blachę. W latach 70. nastąpiło znaczne ożywienie w budownictwie mieszkaniowym i gospodarczym. Oddano do użytku wiele kilometrów dróg asfaltowych, co sprzyjało rozwijającej się motoryzacji. Decydujący wpływ na te zjawiska miała rosnąca zamożność mieszkańców powiatu (tzw. chłoporobotników), wynikająca z relatywnie dobrych zarobków w dynamicznie rozwijającej się WSK Mielec i innych mieleckich zakładach pracy. Powszechnym przedmiotem narzekań wsi były natomiast obowiązkowe dostawy produktów rolnych i hodowlanych, wprowadzone w 1952 r., które zamieniono później na korzystniejsze kontraktacje. W ramach kolejnej reformy podziału administracyjnego państwa, przeprowadzonej w latach 1972-1975, wprowadzono dwustopniowy podział (gminy, województwa) i z dniem 30 VI 1975 r. zniesiono powiaty. Powstały gminy: Borowa, Czermin, Mielec – gmina miejska, Mielec – gmina wiejska, Padew Narodowa, Przecław, Radomyśl Wielki, Tuszów Narodowy i Wadowice Górne. W latach 80., mimo głębokiego kryzysu gospodarczego kraju, gminy podjęły trud budowy infrastruktury gminnej, a w latach 90., już po nowej ustawie o samorządzie terytorialnym, znacznie zintensyfikowały te prace (drogi, wodociągi i kanalizacja, telefonizacja, gazyfikacja, restrukturyzacja sieci placówek szkolnych). Do powiatów jako jednostek samorządu terytorialnego powrócono w 1999 r., w ramach przekształceń ustrojowych III Rzeczypospolitej. Przywrócono kształt powiatu z 1975 r., obejmując granicami 10 gmin samorządowych: Borowa (10 sołectw - wsi), Czermin (9), Gawłuszowice (7), Mielec – gmina miejska, Mielec – gmina wiejska (13), Padew Narodowa (12), Przecław (11), Radomyśl Wielki – gmina miejsko-wiejska (12), Tuszów Narodowy (13) i Wadowice Górne (13). Obszar, jak poprzednio, liczył ok. 880 km2, ale wzrosła liczba ludności do ok. 136 tysięcy. Siedzibą Rady Powiatowej i głównym budynkiem Starostwa Powiatowego został dawny Dom Partii przy ul. S. Sękowskiego, a ponadto część wydziałów ulokowano w willi przy ul. F. Chopina 16 i w budynku przy ul. S. Wyspiańskiego 6. Rozdzielono kompetencje samorządów gminnych od samorządu powiatowego, któremu powierzono sprawy: rolnictwa, leśnictwa i rybołówstwa śródlądowego, bezpieczeństwa i porządku publicznego, geodezji i gospodarki gruntami, budownictwa, transportu i powiatowych dróg publicznych, oświaty ponadgimnazjalnej, kultury, kultury fizycznej, ochrony środowiska, zdrowia i spraw społecznych. Spośród inwestycji powiatowych w pierwszych latach XXI w. pierwszoplanowymi były: budowa i modernizacja oraz wyposażenie techniczno-technologiczne Szpitala Powiatowego w Mielcu, budowa Domu Pomocy Społecznej w Mielcu, nowoczesne wyposażenie Powiatowego Centrum Powiadamiania Ratunkowego, modernizacja kilku obiektów szkół średnich w Mielcu, Rzemieniu i Radomyślu Wielkim, modernizacja mostu na Wisłoce w Przecławiu, budowa i modernizacja obwodnicy wewnętrznej miasta Mielca oraz modernizacja kilkunastu dróg na terenie powiatu.

 

POWIATOWA KOMISJA OŚWIATY I KULTURY (PKOiK), konspiracyjne kierownictwo tajnego nauczania w powiecie w czasie okupacji hitlerowskiej. Powstała w Mielcu w marcu 1942 r. Jej siedzibą były pomieszczenia biurowe Spółdzielczej Składnicy Materiałów Piśmiennych „Ogniwo” przy ul. Kilingstrasse (T. Kościuszki).  Przewodniczącym oraz łącznikiem z Okręgowym Biurem Szkolnym w Krakowie (konspiracyjna wojewódzka instytucja tajnego nauczania) został były inspektor szkolny Piotr Adamski (pseudonim „Jan Michnicki”), zastępcą przewodniczącego – Wilhelm Lotz (ps. „Jan Brzezina”), sekretarzem – Władysław Micek, skarbnikiem – Stanisław Biernacki, a członkami: Alfons Zajączkowski, Jan Hill (Jaślany), Roman Ochalik i Marian Kopaczyński. W poszczególnych gminach powstały Gminne Komisje Oświaty i Kultury (GKOiK). Łącznikami pomiędzy PKOiK i GKOiK) byli: Antoni Sierpowski (Borowa), Stanisława Klehr (Czermin), Jan Wrażeń (Gawłuszowice), Władysław Micek (Mielec – miasto), Stanisław Kamuda (Mielec – wieś), Konstanty Popiel (Padew), Wilhelm Lotz (Przecław), Marian Kopaczyński (Radomyśl Wielki, Wadowice Górne) i Tadeusz Lubaska (Tuszów). Mimo olbrzymiego niebezpieczeństwa grożącego ze strony hitlerowskiego okupanta (więzienie, obóz koncentracyjny), do tajnego nauczania udało się pozyskać wielu nauczycieli. Dla potrzeb tajnego nauczania Komisja sprowadzała potajemnie polskie książki i podręczniki, a następnie kierowała ich rozprowadzaniem na terenie powiatu. M.in. rozdano około tysiąc tomików Biblioteki Szkoły Powszechnej, a ponadto rozprowadzono 6 tysięcy książek i podręczników z innych wydawnictw. Równie ważną formą działalności PKOiK była pomoc nauczycielom aresztowanym lub ukrywającym się oraz rodzinom nauczycielskim będącym w trudnych sytuacjach życiowych.

 

POWIATOWA PORADNIA KULTURALNO-OŚWIATOWA (PPKO), powstała na mocy uchwały nr VI/118/65 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu z dnia 11 VIII 1965 r. Początkowo był to Powiatowy Ośrodek Instrukcyjno-Metodyczny (POIM), ale m.in. ze względu na wieloznaczność nazwy, Uchwałą nr 97/627/68 PPRN w Mielcu z dnia 13 VI 1968 r. nadano nazwę: Powiatowa Poradnia Kulturalno-Oświatowa. Przedmiotem działania było „podnoszenie poziomu prac kulturalno-oświatowych w powiecie przez udzielanie fachowej pomocy programowej, metodycznej i materiałowej placówkom, pracownikom i działaczom kulturalno-oświatowym w miastach i wsiach na terenie powiatu”. Siedzibą placówki był początkowo Zakładowy Dom Kultury WSK, a w 1974 r. przeniesiono się do pawilonu przy Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym. Poradnia obejmowała opieką wszystkie placówki kulturalno-oświatowe na terenie powiatu: kluby PUPiK „Ruch”, kluby „Młodego Rolnika” i od 1973 r. Gminne Ośrodki Kultury (GOK-i), w których utworzeniu i organizacji uczestniczyła. Ponadto współpracowała z ZDK WSK Mielec, licznymi świetlicami zakładowymi na terenie Mielca oraz szkołami i organizacjami młodzieżowymi: ZMW, ZMS i ZHP, a później ZSMP. Nadzór merytoryczny nad jej działalnością sprawował WDK w Rzeszowie, a organizacyjny - Wydział Kultury PPRN w Mielcu. Ważniejszymi akcjami i imprezami kulturalnymi prowadzonymi przez PPKO były: Klub Twórców Amatorów Ziemi Mieleckiej, teatr poezji, zespół wokalny, eliminacje powiatowe różnych konkursów np. Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego, Konkursu Recytatorskiego „O Złoty Lemiesz” i Konkursu Piosenki Radzieckiej, turnieje klubów: „O Srebrną Choinkę” (zimowe) i „O Złoty Kaczeniec” (wiosenne) oraz turniej „Liga GOK–ów”. Dyrektor i instruktorzy prowadzili wiejskie zespoły artystyczne, od 1974 r. we współpracy z instruktorami RCK. Organizowano wystawy plastyczne i imprezy oświatowe, najczęściej z Towarzystwem Wiedzy Powszechnej. Dużą pomocą dla wiejskich działaczy kultury były biblioteka repertuarowa i wypożyczalnia sprzętu audiowizualnego. W latach 1973-1974 PPKO uczestniczyła w organizacji GOK–ów we wszystkich gminach powiatu mieleckiego i pomagała im w rozpoczęciu działalności. W czerwcu 1975 r., w rezultacie likwidacji powiatów, PPKO zakończyła działalność, a jej majątek został przekazany GOK-om.

Kierownicy: Zofia Zaskalska (1966-1968), Władysław Witek (1968-1970), Zuzanna Śliwa (1970), Maria Rogóż (1970-1971), Krystyna Książnicka (p.o., 1971), Józef Witek (1971-1975).

Instruktorzy: Krystyna Książnicka, Małgorzata Pazdro (po mężu Kmon), Edward Zachariasz, Jadwiga Klaus, Maria Gąsiorek (po mężu Siwiec). Kierowca samochodu towarowo-osobowego „Nysa”: Stanisław Jemioło.

 

POWIATOWA STACJA POGOTOWIA RATUNKOWEGO SAMODZIELNY PUBLICZNY ZAKŁAD (POGOTOWIE RATUNKOWE, STACJA POGOTOWIA RATUNKOWEGO, ODDZIAŁ POMOCY DORAŹNEJ ZOZ), powstała w Mielcu wkrótce po zakończeniu II wojny światowej (1945), początkowo jako ambulatorium PCK, a następnie jako specjalistyczna placówka pierwszej pomocy lekarskiej. Inicjatorami jej powstania i organizatorami byli: lek. med. Teodor Cienciała (pełnomocnik PCK w powiecie mieleckim) i jego żona Maria Halina Cienciała (pełniąca funkcję starszej pielęgniarki). Jednymi z pierwszych pracowników byli: Czesława Rzepka (pielęgniarka – dyspozytorka), Danuta Kotkowicz (pielęgniarka) oraz Zenon Dąbrowski i Henryk Gesing (kierowcy). Pierwszą siedzibą placówki była przybudówka kamienicy nr 25 przy ul. Legionów (dziś siedziba WKU), zaś dwie karetki ulokowano przy pobliskiej ul. Poprzecznej (dziś ul. W. Szalay-Groele). Kolejnym kierownikiem Pogotowia był dr Wacław Piskozub (1946), a następnym dr Stanisław Maraszewski. W czasie kadencji S. Maraszewskiego przeniesiono Pogotowie z ul. 1 Maja (d. Legionów) do budynku przy ul. L. Waryńskiego. W latach 50. siedziba Pogotowia została przeniesiona do budynku pod Górą Cyranowską (od 1957 r. – ul. M. Curie-Skłodowskiej). W latach 70. Pogotowie umieszczono w części północno-wschodniej budynku Szpitala Powiatowego przy ul. S. Żeromskiego. Po wybudowaniu Przychodni Zdrowia nr 4 przy ul. S. Żeromskiego (koniec lat 70.) Pogotowie przeniesiono do części parterowej prawej strony budynku Przychodni. Równocześnie powiększano ilość karetek i unowocześniano ich wyposażenie. W latach 90. zakupiono m.in. karetkę reanimacyjną i utworzono specjalistyczny zespół reanimacyjny. Po oddaniu do użytku nowego obiektu Szpitala Rejonowego (1998-1999) nastąpiła przeprowadzka do środkowej jednokondygnacyjnej części Szpitala. Poza dojazdami do chorych i zaopatrzeniem na miejscu, rozszerzono zakres udzielania pomocy w unowocześnionej Izbie Przyjęć, mającej m.in.: możliwości wykonania badań diagnostycznych (analizy laboratoryjne, badanie elektrokardiograficzne i ultrasonograficzne, zdjęcia rtg) i czynne całą dobę ambulatorium chirurgiczne. Dynamiczny rozwój Szpitala i rosnące zadania Stacji spowodowały, że dla jej potrzeb przebudowano jeden z obiektów szpitalnych.

Kierownicy PR (lekarze): Teodor Cienciała, Wacław Piskozub, Stanisław Maraszewski, Roman Mirosław Mrozowski, Zbigniew Majsak, Marian Wykręt, Ewa Cisowska-Drozd, Arkadiusz Pióro, Zbigniew Bober. Od 2012 r. dyrektorem jest Piotr Pazdan, a dyrektorem do spraw lecznictwa Wojciech Burkot.

 

POWIATOWA STACJA SANITARNO-EPIDEMIOLOGICZNA, instytucja utworzona w 1954 r. w ramach powołanej 14 VIII 1954 r. Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jej podstawowe zadania to: nadzór sanitarny w zakresie ochrony powietrza, gleby i wody przed zanieczyszczeniem, nadzór nad jakością produktów żywieniowych i higieną żywienia zbiorowego, zwalczanie chorób zakaźnych i zawodowych oraz popularyzowanie zasad higieny. W 53-letniej historii PIS wielokrotnie nowelizowano ustawę z 1954 r., ale podstawowe zadania pozostały bez większych zmian. Mielecka PSSE od powstania do dziś jest stacją nadzorowo-laboratoryjną, co pozwala na realizowanie pełnego zakresu zadań z zakresu zdrowia publicznego. W związku z reformą podziału administracyjnego państwa i likwidacją powiatów w 1975 r. została przemianowana na Terenową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną, a po przywróceniu powiatów w 1999 r. wróciła do poprzedniej nazwy. Kilkakrotnie zmieniała swoją siedzibę. Do lat 90. zajmowała barak na terenie Miasteczka Młodego Robotnika, w latach 90. mieściła się w budynku przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 4, a później została ulokowana w zmodernizowanym budynku przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 8. Zadania merytoryczne realizowane są przez Oddział Nadzoru z Sekcjami: Zapobiegawczego Nadzoru Sanitarnego, Epidemiologii, Higieny Żywności i Żywienia, Higieny Komunalnej, Higieny Pracy, Higieny Dzieci i Młodzieży, Oświaty Zdrowotnej i Promocji Zdrowia oraz Oddział Laboratoryjny z Pracowniami: Mikrobiologii, Higieny Komunalnej i Higieny Pracy. 

Dyrektorzy: Zbigniew Myszka, Stanisław Warzocha, Edward Janiszewski, Bogumił Bzdyl, Krzysztof Kralisz, Janusz Zdziebło, Anna Maria Babula.

 

POWIATOWE CENTRUM EDUKACJI PRZYRODNICZO-LEŚNEJ, placówka Nadleśnictwa Mielec, powołana do prowadzenia różnych form edukacji przyrodniczej i leśnej oraz promocji walorów turystycznych i przyrodniczych terenów tego Nadleśnictwa. Powstało z inicjatywy kierownictwa Nadleśnictwa w wyremontowanym budynku Nadleśnictwa przy ul. Partyzantów za środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego budżetu miasta Mielca i budżetu powiatu mieleckiego. Jego oficjalne otwarcie nastąpiło w lipcu 2011 r. W salach ekspozycyjnych znajdują się wystawy stałe roślin i pamiątek historycznych od czasów zaborów do ostatnich lat, a całość dopełnia sala komputerowa do prezentacji różnych programów i gier o tematyce przyrodniczej. Organizowane są też wystawy czasowe, głównie fotograficzne. Powstało z inicjatywy kierownictwa Nadleśnictwa, za środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego budżetu miasta Mielca i budżetu powiatu mieleckiego. Jego oficjalne otwarcie nastąpiło w lipcu 2011 r.

 

POWIATOWE CENTRUM POMOCY RODZINIE (PCPR), powiatowa jednostka organizacyjna zajmująca się zadaniami z zakresu pomocy społecznej, m.in.: pomocą osobom starszym, niepełnosprawnym, bezdomnym i rodzinom zastępczym oraz szkoleniem i doskonaleniem zawodowym kadr pomocy społecznej z terenu powiatu. Zostało powołane 29 I 1999 r. uchwałą Nr V/14/99 Rady Powiatu Mieleckiego w Mielcu. Pierwszym dyrektorem mianowano Barbarę Wdowiarz, która zorganizowała i uruchomiła placówkę. Jej siedzibą była poczatkowo willa nr 19 przy ul. F. Chopina, a od 1 II 2014 r. jest budynek przy ul. S. Żeromskiego 34. Formami pomocy osobom niepełnosprawnym są: udzielanie pożyczek na rozpoczęcie działalności gospodarczej i pomoc finansowa przy kontynuacji tejże działalności, dofinansowania do pobytu na turnusie rehabilitacyjnym oraz do sprzętu rehabilitacyjnego i przedmiotów ortopedycznych, dofinansowanie do środków pomocniczych związanych z niepełnosprawnością, pomoc dzieciom pozbawionym opieki rodziców oraz młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze i zakłady poprawcze. Udzielana jest pomoc pieniężna i prawna rodzinom zastępczym. Umieszcza się w DPS w Mielcu osoby starsze kierowane przez gminy. W ramach PCPR działa Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Punkt Interwencji Kryzysowej (DPS przy ul. ks. Stefana Wyszyńskiego), gdzie w przypadku występowania problemów w rodzinie można uzyskać bezpłatne porady pedagogów, psychologów i prawników.

 

POWIATOWE ZRZESZENIE LUDOWYCH ZESPOŁÓW SPORTOWYCH, powstało w Mielcu w 1952 r. na podstawie uchwały Głównego Komitetu Kultury Fizycznej z 19 kwietnia 1952 r., w celu skoordynowania i wzmocnienia sportu wiejskiego na terenie powiatu oraz reprezentowania jego interesów. Pierwsze Ludowe Zespoły Sportowe na ziemi mieleckiej powstały w latach 1946-1947 z inicjatywy kół ZMW „Wici”, pod patronatem Związku Samopomocy Chłopskiej, m.in. w: Chorzelowie, Cyrance, Jaślanach, Maliniu, Orłowie, Padwi Narodowej, Radomyślu Wielkim, Rzędzianowicach, Smoczce, Woli Mieleckiej i Złotnikach. Znaczną rolę w ich powstaniu i pierwszych latach działalności odegrali: Stanisław Lubaska – instruktor Zarządu Powiatowego ZSCh w Mielcu i Jerzy Weryński – pracownik Powiatowego Urzędu Kultury Fizycznej. Najpopularniejszymi dyscyplinami uprawianymi w LZS-ach były: piłka nożna, siatkówka i lekkoatletyka. Borykano się jednak z wieloma kłopotami, m.in. brakiem odpowiednich boisk, sprzętu, szkoleniowców i strojów. Po powstaniu Powiatowego Zrzeszenia LZS w Mielcu powołano Radę Powiatową Zrzeszenia, a jej pierwszym przewodniczącym został Stanisław Lubaska. W kolejnych latach przewodniczącymi Rady byli m.in.: Janina Sitek, Zbigniew Cybulenko i Józef Wójtowicz. Jedną z form rywalizacji sportowców wiejskich była corocznie organizowana Spartakiada Wojewódzka LZS w lekkoatletyce, w której wielokrotnie i z powodzeniem startowała reprezentacja PZ LZS w Mielcu. Udane starty zainspirowały Józefa Wójtowicza do skupienia najlepszych zawodników z powiatu w jednym klubie i walczenia o wyższe cele. W takich okolicznościach powstał LKS „Tęcza” Mielec i wkrótce osiągał spore sukcesy, także w skali krajowej. Rozwój silnego ośrodka sportowego w Mielcu, ucieczka zdolnej młodzieży do miast, fascynacja telewizją i motoryzacją, trudności finansowe – oto czynniki, które na początku lat 70. hamowały rozwój sportu wiejskiego. Dzięki działalności m.in. PKKFiT, PZ LZS i ZMW, które organizowały turnieje sportowe i imprezy sportowo-rekreacyjne oraz szkolenia działaczy, udało się pozyskać do wspierania sportu na wsi Gromadzkie Rady Narodowe (później Gminne Rady Narodowe) i liczące się podmioty gospodarcze (GS „Samopomoc Chłopska, SKR). W latach 1946-1973 powstały 62 LZS-y, skupiajace około 2870 zawodniczek i zawodników.  W 1975 r. w wyniku reformy podziału administracyjnego kraju, powiaty i instytucje powiatowe, w tym PZ LZS, zostały zniesione. Prowadzeniem sportu wiejskiego, jako zadaniem własnym, zajęły się Urzędy Gminne. Po przywróceniu powiatów samorządowych w 1999 r. powrócono do koncepcji skoordynowania działań sportu wiejskiego na szczeblu powiatowym. Z inicjatywy Podkarpackiego Zrzeszenia LZS w Rzeszowie 15 II 2000 r. odbyło się spotkanie 23 przedstawicieli klubów wiejskich z powiatu mieleckiego w sprawie powołania Powiatowego Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe w Mielcu. W komitecie założycielskim znaleźli się: Jan Przygoda (Gmina Mielec, przewodniczący), Kazimierz Borkowski (Gmina Przecław), Jerzy Sobowski (Gmina Tuszów Narodowy), Stanisław Słonina (Gmina Mielec) i Władysław Walas (Gmina Radomyśl Wielki). Klubami - założycielami były: „Sokół” Malinie, „Czarni” Trześń, „Apollo” Dulcza Mała, „Madras” Goleszów i „Team” Przecław. Przygotowany przez komitet założycielski I Powiatowy Zjazd Delegatów LZS odbył się 13 VI 2001 r. w sali konferencyjnej Starostwa Powiatowego w Mielcu. Powołano Powiatowe Zrzeszenie LZS oraz wybrano Radę Powiatową LZS. Przewodniczącym Rady został starosta mielecki Józef Smaczny, zastępcami: Jan Przygoda i Jerzy Sobowski, sekretarzem Stanisław Słonina, a skarbnikiem Kazimierz Borkowski. W latach 2001-2005 do Zrzeszenia przystąpiły ogółem 33 kluby sportowe zrzeszające około 1500 zawodników i członków. Formami integrującymi środowisko były liczne imprezy organizowane lub współorganizowane przez Radę Powiatową, m.in.: coroczne turnieje piłkarskie o Puchar Starosty i siatkówki o Puchar Przewodniczącego Rady Powiatu, turnieje piłkarskie juniorów, czterokrotnie Podkarpacki Wyścig Kolarski w Dulczy Małej, czwórbój lekkoatletyczny w Woli Mieleckiej, turnieje tenisa stołowego i szachowe oraz prowadzona od 2003 r. Amatorska Powiatowa Liga Piłkarska. Działalność w czasie I kadencji podsumowano na II Zjeździe PZ LZS w dniu 17 XII 2005 r. Wtedy też wybrano Radę Powiatową na II kadencję i przewodniczącym Rady został ponownie starosta J. Smaczny. W 2011 r. prezesem Rady Powiatowej został Jan Przygoda.

 

POWIATOWY INSPEKTORAT STATYSTYCZNY, został utworzony na podstawie Ustawy z 15 lutego 1962 r. o organizacji statystyki państwowej. Przejął zakres działania i kadrę funkcjonującego dotąd Wydziału Statystyki Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Podstawowymi zadaniami były: prowadzenie badań statystycznych w zakresie życia społeczno-gospodarczego, kulturalnego i postępu technicznego, opracowywanie i ogłaszanie wyników badań statystycznych z uwzględnieniem ich analizy ekonomicznej, przeprowadzanie spisów powszechnych oraz sprawowanie nadzoru nad sprawozdawczością statystyczną, prowadzoną przez organy administracji państwowej, instytucje państwowe, organizacje spółdzielcze, związkowe i społeczne oraz przedsiębiorstwa gospodarki uspołecznionej i przedsiębiorstwa prywatne. Kierownik PIS kierował także organizacją i prowadzeniem corocznych spisów rolnych: czerwcowego (powierzchnia użytków rolnych, zasiewów i pogłowia zwierząt gospodarskich) i grudniowego (pogłowie zwierząt gospodarskich). Obsadę kadrową stanowili: kierownik i 2 – 3 osoby. Zebrane i opracowane dane udostępniano terenowym organom administracji państwowej. W związku z likwidacją powiatów (Ustawa z 28 maja 1975 r. o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych), jako jednostka szczebla powiatowego zakończył działalność w połowie 1975 r.

 

POWIATOWY KOMITET KULTURY FIZYCZNEJ I TURYSTYKI, ciało kolegialne składające się z pracowników etatowych i działaczy społecznych, powołane w latach 50. przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w celu koordynacji działalności sportowej, szkoleniowej, rekreacyjnej i turystycznej na terenie powiatu. Siedzibą jego biura był budynek przy ul. T. Kościuszki 10. Wspomagał kluby i koła sportowe organizacyjnie i finansowo przy budowie obiektów i prowadzeniu bieżącej działalności. Przy PKKFiT powołano Powiatowy Ośrodek Wychowania Fizycznego, który organizował turnieje międzyzakładowe piłki nożnej, piłki siatkowej i tenisa stołowego oraz rozgrywki szachowe i warcabowe. W związku z likwidacją powiatów w 1975 r. zakończył działalność.

 

POWIATOWY KOMITET NARODOWY (PKN), powstał w 26 VIII 1914 r. z inicjatywy Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie. (NKN powstał 16 VIII 1914 r. i skupiał wszystkie galicyjskie stronnictwa polityczne, które dążyły do utworzenia niepodległego państwa polskiego z połączenia Galicji i Królestwa Polskiego, w porozumieniu z monarchią Habsburgów i jako jej człon.) Misję organizacji inauguracyjnego zebrania PKN powierzono hr. Janowi Tarnowskiemu – prezesowi Rady Powiatowej w Mielcu. 26 VIII, po uroczystej Mszy Św. w kościele św. Mateusza, zaproszeni przez Tarnowskiego przedstawiciele różnych organizacji odprawili pierwszą grupę ochotników (49 osób), udającą się na zbiórkę Legionów w Krakowie, a następnie odbyli zabranie. Wybrano PKN w składzie: przewodniczący – hr. Jan Tarnowski, zastępca przewodniczącego i kierownik Oddziału Skarbowego – Józef Rydel, sekretarz i kierownik Oddziału Administracyjnego – dr Stanisław Łojasiewicz oraz członkowie: Ludwik Brazan, Izrael Hermele, ks. Adam Kopyciński, Franciszek Krempa, ks. Jan Mleczko, Michał Pajor, ks. Adam Suwada, Mieczysław Szafer, Władysław Trzecieski, Jakub Więcek i Jan Zgórniak. Komisarzem wojskowym został Michał Pajor. Uczestniczący w zebraniu prof. dr Michał Siedlecki z NKN stwierdził m.in., że zebrani poparli sprawę narodową, nie ujawniając przy tym różnic politycznych i stanowych. Po pierwszej inwazji rosyjskiej (19–24 IX 1914 r.) z funkcji przewodniczącego zrezygnował hr. J. Tarnowski. Wznowienie działalności PKN nastąpiło z inicjatywy M. Pajora w lipcu 1915 r., po drugiej inwazji rosyjskiej. Przewodniczenie PKN powierzono S. Łojasiewiczowi, zastępcą został Jan Zgórniak, sekretarzem Henryk Matuziński, a skarbnikiem Jan Haladej. Rzemieślnicy, kupcy, ziemianie, i chłopi nie przejawiali już większej chęci do działania. Na taki stosunek do idei NKN duży wpływ miały wydarzenia polityczne (układ Niemiec z Austrią w sprawie przyszłego podziału Królestwa Polskiego) oraz tragiczne skutki kilkakrotnego przejścia frontu przez ziemię mielecką i mnożące się ofiary wojny. NKN rozwiązano 15 X 1917 r.

 

POWIATOWY URZĄD BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO (PUBP), instytucja powiatowa działająca w strukturze Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (UBP), powołanego w 1944 r. do ochrony bezpieczeństwa państwa. W czasie walki o utrwalenie władzy ludowej w Polsce w latach 40. i 50. UBP skupił się na zwalczaniu opozycji, wywodzącej się głównie z AK i PSL, a także likwidował przejawy oporu społecznego wobec wprowadzanych zmian ustrojowych. Działo się to często z pogwałceniem prawa i przy stosowaniu niedozwolonych metod. PUBP w Mielcu powstał 20 IX 1944 r. Jego siedzibą był początkowo budynek przy ul. G. Narutowicza, a następnie budynek przy ul. I. Daszyńskiego (później J. Stalina i A. Mickiewicza). Relacje osób więzionych i przesłuchiwanych w Mielcu, opublikowane przez M. Maciągę i innych autorów w różnych mieleckich wydawnictwach w latach 90. XX w., potwierdziły brutalność niektórych funkcjonariuszy i tragiczny los wielu przesłuchiwanych. Na fali „odwilży październikowej” w listopadzie 1956 r. UBP i jego struktury zostały zniesione. W latach 1991-1992 Okręgowa Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN w Rzeszowie przeprowadziła śledztwo w sprawie naruszania praw człowieka i łamania zasad praworządności przez funkcjonariuszy byłego PUBP w Mielcu. Po przesłuchaniu ponad 70 świadków (ofiar ówczesnego terroru w Mielcu), Komisja postanowiła przekazać sprawę do dalszego prowadzenia w Prokuraturze Wojewódzkiej w Rzeszowie.

Kierownicy: Jan Gorliński (IX 1944 – IV 1945), p.o. Stefan Partykowski (IV 1945 – VI 1945), Wojciech Pacanowski (VI 1945 – I 1949), kpt. Aleksander Bartuzi (I 1949 – III 1952), kpt. Roman Rubacha (III 1952 – XII 1954), kpt. Zdzisław Kusiak (IV 1955 – XI 1955), kpt. Wacław Załuski (XII 1955 – XII 1956).

 

POWIATOWY URZĄD PRACY (PUP), powstał w styczniu 1999 r. z przekształcenia Rejonowego Urzędu Pracy, w związku z reformą administracyjna państwa i utworzeniem od 1 I 1999 r. powiatów, w tym powiatu mieleckiego. Wchodzi w skład powiatowej administracji zespolonej. Jego siedzibą jest budynek przy ul. F. Chopina 16a.
Historia powstania RUP Do transformacji ustrojowej w Polsce, rozpoczętej na przełomie lat 80. i 90., służby zatrudnienia funkcjonowały w ramach administracji państwowej. W Mielcu rolę tę pełnił Wydział Zatrudnienia i Spraw Socjalnych Urzędu Miejskiego, podległy prezydentowi miasta. Przeobrażenia w sferze politycznej, ekonomicznej i gospodarczej ujawniły zjawisko bezrobocia i brak mechanizmów przygotowania dużej części społeczeństwa do nowych uwarunkowań rynku pracy. Ogrom nowych zadań przerastał możliwości kadrowe, organizacyjne i prawne Wydziału, toteż z dniem 1 III 1990 r. został przekształcony w Rejonowe Biuro Pracy, podległe organizacyjnie wojewodzie rzeszowskiemu, ze zwiększona kadrą i znacznie rozszerzonymi zadaniami. Jego pierwszą siedzibą był budynek Komunalnego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego przy ul. Wolności 44. Po utworzeniu z dniem 27 VIII 1990 r. urzędów rejonowych, RBP stało się jedną z komórek organizacyjnych Urzędu Rejonowego w Mielcu. Siedzibą Rejonowego Biura Pracy stał się budynek przy ul. F. Chopina 16a. Nowe uwarunkowania ustrojowe bardzo niekorzystnie wpływały na ośrodki monokultury przemysłowej, a takim był Mielec, stąd gwałtownie rosła stopa bezrobocia: 6,7 % w 1990, 13,2 % w 1991, 16,3 % w 1992 r. i 21,9 % w 1993 r. W ramach kolejnej reorganizacji terenowej administracji rządowej, wynikającej z ustawy o ztrudnieniu i bezrobociu z dn. 16 X 1991 r., w styczniu 1993 r. utworzono Rejonowy Urząd Pracy w Mielcu jako samodzielną jednostkę budżetową i jednostkę wydzielonej administracji ds. zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu. Kierownik RUP stał się organem terenowej administracji rządowej i miał obowiązek realizowania zadań określonych w ustawie o zatrudnieniu i bezrobociu. W tym czasie Mielec został zaliczony do grupy rejonów dotkniętych strukturalnym bezrobociem i otrzymywał państwowe wsparcie finansowe. Całością spraw organizacyjnych zajmował się RUP. Pomyślny rozwój powstałej w 1995 r. SSE, restrukturyzacje wielu mieleckich przedsiębiorstw oraz szereg działań prowadzonych m.in. z udziałem RUP-u (prace interwencyjne, roboty, publiczne, prace w ramach umów absolwenckich) sprawiły, że stopa bezrobocia wyraźnie spadła (12,1 % w 1997, 12,1 % w 1998). Postawienie w stan upadłości Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec”, a następnie WSK „PZL-Mielec” oraz włączenie do powiatu mieleckiego trzech dużych gmin znów znacznie zwiększyło bezrobocie (13,9 % w 1999, 14,2 % w 2000 i 16,1 % w 2001), ale w 2002 r. udało się zatrzymać ten proces i odtąd stopa bezrobocia oscyluje pomiędzy 16 a 13 %.

Kierownicy i dyrektorzy RBP, RUP i PUP: Józef Malczyński (1990-1991), Krystyna Jajkiewicz (1991-1992), Bogusława Fleszar (1992-1993), Stanisław Stachowicz (1993-).

Zastępcy kierowników i dyrektorów: Zbigniew Pęgiel (1990-1996), Marek Pustułka (1996-1998), Zbigniew Szypuła (1999 – 2014), Alicja Makowska-Madej (2010-nadal).

 

POWODZIE, płynąca obok Mielca rzeka Wisłoka wylewała często, zawsze jednak na niżej położone zachodnie i południowo-zachodnie obrzeża miasta. Nieznane są natomiast przypadki zalania środkowej części miasta, położonej na polodowcowym wzgórzu ostańcowym. Większe powodzie odnotowano w latach: 1602, 1611, 1685, 1717, 1721 (duża powódź, woda podeszła aż pod kościół św. Mateusza), 1772, 1774, 1812, 1813, 1839 (duża powódź, woda zabrała w Rzochowie kościół i zabudowania parafialne oraz niektóre domy w mieście, a także zniszczyła cmentarz), 1843 (duża powódź, woda zabrała ze sobą dużą część cmentarza przy kościółku św. Marka), 1845, 1867, 1868, 1884, 1902, 1903, 1906, 1908, 1934 (jedna z największych powodzi w historii regionu mieleckiego), 1947 (duża powódź, w czasie której został uszkodzony most na Wisłoce), 1948, 1960, 1966, 1970, 1972, 1973, 1974, 1980, 1997 (wielka powódź, jedna z największych w historii regionu mieleckiego), 1998, 2000, 2001 (duża powódź), 2005, 2006, 2010 r. (17 V i 4 VI).

 

POWROŹNICTWO, rzemiosło zajmujące się wyrobem powrozów, sznurów, postronków, lin, parcianych pasów i sieci. Istniało w Mielcu od XVII w., a może nawet wcześniej, choć milczą na ten temat znane dokumenty cechowe. Pierwszym znanym z nazwiska przedstawicielem tego zawodu był Gaweł Powroźnik, wymieniony w dokumencie w 1617 r. Innymi znanymi powroźnikami w XVII w. byli Katarzyna Powroźniczka (zm. 1675 r.) i Wojciech Sitoń. Powroźnictwo w Mielcu w XVII w. było na tyle rozwiniętym rzemiosłem, że utworzono odrębny cech powroźniczy. W XVIII w. z niewiadomych przyczyn powroźnictwo w Mielcu upadło. Nadal handlowano wyrobami tego typu, ale przypuszcza się, że wytwarzali je chałupnicy w podmieleckich wsiach.

 

POWSTANIE KRAKOWSKIE 1846 (REWOLUCJA KRAKOWSKA), wystąpienie zbrojne przeciwko zaborcom austriackim w Krakowie i innych miejscowościach na terenie Galicji Zachodniej, wsparte sporadycznymi wystąpieniami w innych zaborach. Początkowo miało być powstaniem ogólnonarodowym we wszystkich zaborach. Jednym z ośrodków przygotowania powstania na terenie zaboru austriackiego był stary dwór Wiesiołowskich w Wojsławiu koło Mielca, a w spotkaniach uczestniczył m.in. Edward Dembowski – jeden z inspiratorów powstania. Wybuch powstania miał nastąpić w nocy z 21 na 22 II, ale aresztowanie jego organizatorów w Wielkopolsce (w tym L. Mierosławskiego – kandydata na naczelnego wodza) sparaliżowało współdziałanie ośrodków decyzyjnych. Krakowscy przywódcy początkowo odwołali powstanie, ale następnie zmienili tą decyzję. Zdezorientowani przywódcy lokalni w różny sposób przystąpili do powstania. Oddział powstańców z Wojsławia pod dowództwem Franciszka Wiesiołowskiego, udający się na punkt zborny pod Tarnowem, został rozbrojony przez grupy chłopskie, nieświadome celów powstania i zbałamucone przez władze austriackie. (F. Wiesiołowski zabronił strzelania do chłopów i chciał ich przekonać do powstania, ale nie przyniosło to skutku.) Pomyślnie natomiast zakończyły się potyczki z Austriakami w centrum Krakowa, Chrzanowie, Jaworznie i Krzeszowicach. W kolejnych dniach wojska austriackie, wspierane przez wojska rosyjskie, opanowały sytuację w Krakowie i rozbiły powstańców pod Gdowem. Nie powiodła się próba pozyskania krakowian dla powstania poprzez zorganizowanie 27 II procesji religijnej z E. Dembowskim na czele, bowiem w spotkaniu z oddziałem austriackim zginęło 28 osób, w tym również Dembowski. Po 9 dniach powstanie upadło, a jego dyktator Jan Tyssowski wraz z ostatnim oddziałem 3 III przeszedł do zaboru pruskiego i został internowany. Organizatorów i uczestników surowo karano, a ich rodziny represjonowano.

 

POWSTANIE LISTOPADOWE 1830-1831, powstanie narodowe przeciwko Rosji zorganizowane na terenach zaboru rosyjskiego. Rozpoczęto je 29 XI 1830 r. w Warszawie, a zakończono w październiku 1831 r. Początkowo odnoszono sukcesy, m.in. w Warszawie, pod Stoczkiem, Wawrem, Grochowem, Dębem Wielkim i Iganiami. Później brak jednolitej koncepcji, brak zrozumienia dla sprawy uwłaszczenia chłopów i nieudolne dowodzenie wojskiem polskim przyczyniły się do udanej kontrofensywy rosyjskiej i zdobycia Warszawy, a następnie twierdz w Modlinie i Zamościu. W październiku 1831 r. ostatnie formacje powstańcze udały się na emigrację i powstanie upadło. Polacy w innych zaborach nie angażowali się masowo w powstanie, ale niemal z każdego środowiska, także z Mielca i okolic, szli ochotnicy do wojsk powstańczych. Po upadku powstania zarówno w Mielcu jak i okolicznych miejscowościach osiedli uczestnicy powstania, chroniący się przed represjami zaborców rosyjskich.

 

POWSTANIE STYCZNIOWE 1863-1864, ostatni i najdłużej trwający zryw narodowo-wyzwoleńczy Polaków przeciwko Rosji, zorganizowany i prowadzony na terenie zaboru rosyjskiego. Rozpoczął się 22 I 1863 r. manifestem Komitetu Centralnego Narodowego (KCN) wzywającym do powstania, uwłaszczającym chłopów i deklarującym przydział ziemi bezrolnym uczestnikom powstania. Klęski większych oddziałów powstańczych na początku powstania skłoniły jego przywódców do zmiany strategii walki. Odtąd walkę prowadziły niewielkie, ale ruchliwe oddziały, a wspierały je tajne struktury konspiracyjne. Nie wyzwolono co prawda na dłużej żadnego większego terytorium, ale mnogość potyczek (ok. 1200) świadczyła o rozmiarach powstania. Latem 1863 r. nie wsparty obiecaną pomocą Zachodu impet powstańców osłabł, a nasiliły się kontrakcje wojsk carskich. W październiku nowy dyktator powstania R. Traugutt doprowadził do odrodzenia się nadziei na kontynuację walk. Zimowe klęski największych zgrupowań wojsk powstańczych (m.in. J. L. Haukego-Bosaka), masowe aresztowania, carska reforma o uwłaszczeniu chłopów (2 III 1864) oraz aresztowanie i stracenie R. Traugutta (5 VIII 1864) ostatecznie przesądziły o tragicznym losie powstania i jego uczestników. Skazano kilkuset na śmierć, a kilkadziesiąt tysięcy na więzienie, zesłanie i konfiskatę majątku. W czasie powstania w zaborze rosyjskim na terenie Galicji nie odnotowano żadnych poważniejszych działań przeciwko austriackim zaborcom. Wspierano jednak mocno powstanie, organizując kompletnie uzbrojone i wyposażone oddziały, które po przedostaniu się przez granicę austriacko-rosyjską na Wiśle uczestniczyły w walkach powstańczych. Jednym z aktywniejszych ośrodków uczestniczących w niesieniu tej pomocy był Mielec oraz pobliskie miejscowości, m.in. Chorzelów i Gawłuszowice. W Mielcu szczególną rolę odgrywał współwłaściciel mieleckich dóbr, naczelnik powiatowej organizacji narodowej Ignacy Suchorzewski, wspierany przez żonę Paulinę z Pieniążków – działaczkę Komitetu Niewiast. W ich dworku odbywały się narady w sprawie pomocy powstaniu i ukrywano uczestników powstania, a w innych dworskich obiektach magazynowano broń i wyposażenie wojenne dla powstańców. Naczelnik zbierał też daninę narodową na rzecz powstania, organizował transport i przejściowe zakwaterowanie dla zbierających się ochotników, bowiem w mieście zorganizowano punkt werbunkowy. W powstaniu wzięła udział spora grupa mielczan. Mieleccy ochotnicy służyli w „batalionie galicyjskim” mjr. Andrzeja Łopackiego (IV-VI 1863, w ramach partii płk. Dionizego Czachowskiego), „batalionie rzeszowskim” mjr. Jana Popiela (VI 1863, w kampanii gen. Zygmunta Jordana) i oddziale płk. Dionizego Czachowskiego (X-XI 1863), a po śmierci Czachowskiego – w oddziałach gen. Józefa Hauke-Bosaka. Także wielu innych mieszkańców Mielca i okolicznych miejscowości miało swój wielki wkład w uzbrojenie i wyposażenie tych oddziałów, m.in. mieleccy szewcy wyprodukowali na potrzeby powstańców kilkaset par butów, inni rzemieślnicy wykonywali części wyposażenia, a kobiety – części ubioru. Duchowo i materialnie pomagał powstańcom ks. Edmund Oraczewski – proboszcz mieleckiej parafii św. Mateusza. Poza Mielcem wielkim poświęceniem i zaangażowaniem finansowym wykazywał się zwłaszcza Jan Tarnowski z Chorzelowa – członek Komitetu Obywatelskiego w Krakowie i referent ds. broni, który kierował sprawami uzbrojenia oddziałów i udostępniał zabudowania dworskie w Chorzelowie na zakwaterowanie gromadzących się ochotników. Także w wielu innych dworach podmieleckich organizowano pomoc w zakwaterowaniu, uzbrojeniu i wyposażeniu powstańców. Zapewniano też opiekę rannym powracającym z walk, a po upadku powstania przygarnięto licznych uciekinierów. Nie wszystkim udało się uciec. Wielu powstańców z Mielca i okolic dostało się do niewoli rosyjskiej i odsiadywało kary więzienia na terenie zaboru rosyjskiego lub zostało zesłanych w głąb Rosji. Austria nie zachowała neutralności w walkach Polaków z zaborcą rosyjskim. 27 II 1864 r. wprowadzono w Galicji stan oblężenia i wysokie kary dla wszelkiej działalności związanej z powstaniem. Wśród obwinionych o udział w powstaniu i jego wspieranie znalazła się też grupa mieszkańców Mielca. Sąd wojenny w Tarnowie skazał naczelnika Ignacego Suchorzewskiego na karę więzienia, a Paulinę Suchorzewską na karę grzywny. Więzieniem ukarano też powstańców, m.in. Jana Chmielowskiego i Jana Korpantego. Pod koniec lat 60. zaczęli przybywać do Mielca byli powstańcy, którzy po odbyciu kar więzienia i utracie majątków w zaborze rosyjskim obawiali się dalszych represji ze strony Rosjan.

Uczestnicy powstania i wspierający powstanie związani z Mielcem: 

*mielczanie walczący w powstaniu: Błażej Boryński lub Boreński, Jan Chmielowski, Walenty Działowski, Jakób Dziekan, Antoni Fruni, Jan Graczyński, Jakub Graczyński, Jakób Hyjek, Jan Jaworski, Jan Korpanty, Kasper Leyko, Józef Wojciech Luciński (Lostyński), Józef Łodziński (być może to Luciński lub Lostyński),  Marcin Mazurkiewicz, Wawrzyniec Panek, Jan Podolski, Jan Ratusiński, Jan Ryniewicz, Walenty Sarama, Antoni Szwajkop lub Szwakop, Józef Tancer, Stanisław Tokarz, Józef Twardzicki, Wojciech Weryński, August Witkowski;

*rzochowianie walczący w powstaniu: Leon Czajkowski, Piotr Iwelski i Pustowojtówna oraz Stanisław Sękowski z Wojsławia;

*ważniejsi mielczanie wspierający powstanie: Błażej Kijas (lekarz leczący rannych powstańców), Kazimierz Lubaska, ks. Edmund Oraczewski (proboszcz parafii św. Mateusza), Ignacy Suchorzewski; 

*uczestnicy powstania przebywający okresowo w Mielcu: Józef Ożegalski, Stanisław Ożegalski;

*uczestnicy powstania zamieszkali w Mielcu po powstaniu: Stanisław Damse, Antoni Fibich, Aureliusz Fiutowski, Mieczysław Prus Korycki, Mitrofan Podhaluzin, Stanisław Pohoski, Józef Turczynowicz, A. Sroczyński, Hipolit Szanecki, Mieczysław Szymberski, Michał Zapałowicz.

 

POWSTAŃCÓW WARSZAWY, jedna z głównych ulic miejskich na osiedlu Smoczka. Do 2005 r. miała 900 m długości, nawierzchnię asfaltową i chodniki po obu stronach. Biegła od ronda na ul. Wolności wzdłuż rowu Trześń Mała, w kierunku południowym, do ul. Ks. Kard. S. Wyszyńskiego. Powstała w połowie lat 80. XX w., a patronat i status ulicy otrzymała 28 I 1987 r. Po jej wschodniej stronie wybudowano osiedle bloków wielorodzinnych. Jest dla niego głównym połączeniem z innymi częściami miasta. Po zachodniej stronie, za rowem, rozciągają się pola uprawne i łąki. Jesienią 2006 r. ukończono budowę jej przedłużenia (1100 m), wzdłuż rowu Trześń Mała, w kierunku południowo-wschodnim, do ul. Witosa.

Patroni: POWSTAŃCY WARSZAWY to jeden z symboli bohaterstwa i niepowtarzalnego ducha narodu polskiego: mężczyźni, kobiety i dzieci, wyszkoleni żołnierze i ludzie bez jakiegokolwiek przeszkolenia bojowego, ludzie o różnych orientacjach politycznych i przekonaniach. Łączył ich jeden cel – oswobodzenie Warszawy spod okupacji hitlerowskiej. Stanęli do walki na rozkaz gen. Tadeusza Komorowskiego (ps. „Bór”) w dniu 1 VIII 1944 r. i walczyli z doborowymi jednostkami SS, policji i Wehrmachtu aż do 2 X, czyli przez 63 dni. Nie doczekali się odpowiedniego wsparcia, choć prawobrzeżna Warszawa była już wyzwolona. Zginęło 18 tysięcy powstańców, a 25 tysięcy zostało rannych. Ponadto straty ludności cywilnej sięgnęły liczby 180 tysięcy.

 

POWSZECHNA KASA OSZCZĘDNOŚCI BANK POLSKI S.A. (PKO BP S.A.), uniwersalny polski bank komercyjny.  Została utworzona na mocy dekretu Naczelnika Państwa J. Piłsudskiego 8 II 1919 r. jako Pocztowa Kasa Oszczędności. Jej zadaniami były m.in.: propagowanie oszczędzania, gromadzenie oszczędności pieniężnych ludności i  upowszechnianie obrotów bezgotówkowych oraz od 1928 r. prowadzenie ubezpieczeń na życie. Funkcjonowała poprzez oddziały i placówki pocztowe. Działała także w czasie okupacji hitlerowskiej na terenach Generalnej Guberni, ale z dużymi ograniczeniami. Po zakończeniu wojny wznowiła działalność w pełnym zakresie, ale w ramach przemian ustrojowych została w latach 1948-1949 postawiona w stan likwidacji. Część jej zadań i sieci placówek przejęła Powszechna Kasa Oszczędności. Podstawowymi zadaniami nowego banku były: pełna obsługa wkładów oszczędnościowych, udzielanie pożyczek ludności i obsługa pożyczek państwowych oraz prowadzenie rachunków bieżących. Oddział PKO w Mielcu powstał w 1953 r., a jego siedzibą były pomieszczenia na parterze bloku nr 8 przy ul. 22 Lipca. Nowa placówka bankowa w Mielcu szybko zdobywała sobie klientelę i rozwijała się, toteż  kilka lat później przeniesiono ją do obszerniejszych pomieszczeń na parterze bloku nr 1 przy ul. 22 Lipca. W 1975 r. PKO zostało włączone w struktury Narodowego Banku Polskiego, ale oddziały, w tym mielecki, funkcjonowały pod tradycyjną nazwą. W 1978 r. nadal rozwijający się mielecki Oddział przeniósł się do nowego pawilonu handlowo-usługowego przy ul. Pułaskiego 2 A. Od 1987 r. Powszechna Kasa Oszczędności stała się na powrót samodzielnym bankiem oszczędnościowo-kredytowym i dewizowym, obsługującym osoby prawne i fizyczne. W 1993 r. nastąpiło jej przekształcenie w bank komercyjny PKO Bank Państwowy, z równoczesnym gruntownym unowocześnieniem technologicznym i zmianami w strukturze placówek regionalnych. Znacząco rozszerzono zakres działalności na rynku kapitałowym, mieszkaniowym i ubezpieczeniowym. Do kwietnia 2000 r. bank funkcjonował jako Powszechna Kasa Oszczędności - Bank Państwowy. Od 12 kwietnia 2000 r. stał się jednoosobową spółką Skarbu Państwa pod nazwą Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski Spółka Akcyjna. W 2004 r. zakończono proces prywatyzacji banku. W Mielcu w latach 2004-2005 wybudowano własny obiekt przy ul. Kazimierza Jagiellończyka i przeniesiono tam siedzibę główną Oddziału. Nowa placówka przyjęła pierwszych klientów 12 XII 2005 r. 

Dyrektorzy Oddziału: Stanisław Sokół, Franciszak Syper, Aleksander Puła, p.o. Andrzej Kubala, p.o. Maria Szczucińska, Mirosława Cyran, Elżbieta Pawlik, Monika Radłowska.

Długoletni pracownicy: Danuta Betlej, Aleksandra Błędowska, Zdzisława Bugaj, Mariola Chalczyńska, Grażyna Chojnicka, Anna Cichoń, Bogusława Ciemięga, Wiktoria Czekańska, Danuta Dachowska, Anna Durak, Barbara Durda, Małgorzata Fornal, Maria Godek, Wiesława Graniczka, Bogusława Gruszka,  Zdzisława Jabłońska, Maria Karaś z d. Witek, Maria Karaś, Bogumiła Kasprzak, Bogusława Koczanowska, Maria Koczanowska, Maria Kubik, Wanda Kuduk, Barbara Kulig, Marian Łojczyk, Zbigniew Łojczyk (główny księgowy), Ewa Madura, Barbara Mądrzyk, Bogumiła Michnik, Maria Moskal, Barbara Ortyl, Sabina Papaj, Bernadetta Parys, Wioletta Pieńczewska, Stanisława Płatek, Olga Podolska, Czesława Przydział, Maria Róg, Krystyna Różycka, Renata Rządzka, Edyta Saj, Izabela Skrzyniarz, Grażyna Smaczna,  Teresa Soja, Maria Sowul, Danuta Sypek, Maria Szczucińska, Beata Szwedo, Grażyna Ścipiór, Lucyna Świątek, Małgorzata Światek, Lidia Tarnawska, Dorota Topór, Zofia Trela, Maria Turbak, Kazimiera Uzar, Elżbieta Wałek, Krystyna Wawrowska, Józef Wiącek, Irena Wiktor, Alina Wilk, Maria Żmuda.

 

POWSZECHNA ORGANIZACJA „SŁUŻBA POLSCE”, paramilitarna organizacja młodzieży mająca na celu obowiązkowe przysposobienie zawodowe i wojskowe oraz wychowanie ideowe. Działała w latach 1948-1955. Brygady junaków pracowały m.in. na budowach miast, kolei i dróg oraz w Państwowych Gospodarstwach Rolnych i spółdzielniach produkcyjnych. Przy budowie Nowego Mielca (osiedla WSK) w latach 50. pracowali junacy z województwa katowickiego i warszawskiego. Z kolei junacy z powiatu mieleckiego pracowali na budowach w Warszawie i Nowej Hucie.

 

POWSZECHNE WYKŁADY UNIWERSYTECKIE, jedna z najważniejszych form polskiej oświaty pozaszkolnej w latach 1903-1939 prowadzona przez Uniwersytet Jagielloński w Krakowie na przełomie XIX i XX w. według wzoru angielskiego uniwersytetu rozszerzonego. Celem wykładów było upowszechnianie współczesnej wiedzy (z wyłączeniem tematów politycznych) wśród inteligencji w mniejszych miastach i innych miejscowościach. O terminach i tematyce informował z pewnym wyprzedzeniem krakowski „Czas”. W Mielcu wykłady odbywały się w kasynie, zwykle w niedzielne popołudnia, a wykładowcami byli m.in.: Michał Siedlecki, Wacław Tokarz, August Sokołowski, Wiktor Czermak, Lucjan Rydel, Feliks Kopera, Antoni Mazanowski i Henryk Trzpis.

 

POWSZECHNY ZAKŁAD UBEZPIECZEŃ (GRUPA KAPITAŁOWA POWSZECHNEGO ZAKŁADU UBEZPIECZEŃ SA, GRUPA PZU), największa instytucja ubezpieczeniowa w Polsce. Jej początki można wiązać z instytucjami ubezpieczeniowymi powstałymi na terenie zaboru pruskiego (1803) i rosyjskiego (1804). Po odzyskaniu niepodległości utworzono Polską Dyrekcję Ubezpieczeń Wzajemnych (1921), a następnie przekształcono ją w Powszechny Zakład Ubezpieczeń Wzajemnych (1927). W 1952 r. nastąpiło przekształcenie PZUW w Państwowy Zakład Ubezpieczeń (PZU). Zmiany ustrojowe po 1989 r. spowodowały konieczność kolejnego przekształcenia, w wyniku którego powstał Powszechny Zakład Ubezpieczeń Spółka Akcyjna, będący jednoosobową spółką Skarbu Państwa. Jego podstawową działalnością było prowadzenie ubezpieczeń majątkowych i osobowych. Wtedy też utworzono siostrzaną firmę PZU Życie SA, która zajęła się ubezpieczeniami życiowymi. Pod koniec lat 90. rozpoczęto prywatyzację PZU. Aktualnie funkcjonuje Grupa Kapitałowa PZU SA i oprócz działalności ubezpieczeniowej (około 200 rodzajów ubezpieczeń) prowadzi „działalność w zakresie zarządzania otwartym funduszem emerytalnym, funduszami inwestycyjnymi i programami oszczędnościowymi”. Mielcu pierwsza placówka PZUW powstała prawdopodobnie na początku lat 30. XX w. Pierwszym jej kierownikiem był Leon Karasiński, a siedzibą – budynek administracyjno-mieszkalny przy ul. Kolejowej, w pobliżu dworca kolejowego. W 1952 r., w związku z przekształceniem PZUW w PZU, w Mielcu utworzono Inspektorat Powiatowy PZU. W 1975 r., w związku z likwidacją powiatów, zmieniono nazwę na Inspektorat PZU, a w 2010 r. Inspektorat przekształcono w Oddział. Pierwsza siedziba placówki PZU znajdowała się przy ul. Zacisze, a następne w budynku przy ul. A. Mickiewicza („Kazanówka”) i przy ul. K. Marksa 4 (później Lwowska). Pod koniec 2010 r. Oddział przeniósł się do nowego obiektu przy ul. Kościelnej 14, a przy ul. Lwowskiej 4 pozostało Biuro Agentów PZU. 

Kierownicy i dyrektorzy w latach 1931? – 2012: Leon Karasiński, Tadeusz Kucharski, Karol Kazimierz Groele, Władysław Kobylarz, p.o. Teresa Korpanty, Jan Kuroń, Maciej Piątek.

 

POZIOMKOWA (ULICA), niewielka (ok. 170 m) ulica na osiedlu Cyranka, boczna ul. S. Padykuły, w pobliżu przysiółka Michalina. Powstała po rozpoczęciu budowy domów na tym terenie. Na wniosek właścicieli tamtejszych działek budowlanych Rada Miejska w Mielcu nadała tę nazwę uchwałą XV/122/2015 z 19 XI 2015 r.

 

POZNAŃSCY WYSIEDLEŃCY (PRZESIEDLEŃCY), mieszkańcy Poznańskiego, którzy w wyniku germanizacji tej ziemi w pierwszych miesiącach II wojny światowej i okupacji hitlerowskiej zostali siłą usunięci z domów i mieszkań, bez prawa zabierania dobytku (poza przedmiotami osobistymi). Początkowo gromadzono ich w obozach przejściowych, a następnie przewożono transportami kolejowymi do Generalnego Gubernatorstwa, z określeniem stacji docelowej. Pierwsi poznaniacy dotarli do Mielca indywidualnie w grudniu 1939 r., a kolejni w następnych miesiącach. Specjalny transport do stacji docelowej w Mielcu przybył w nocy z 5 na 6 III 1940 r. i według list miał liczyć 1003 osoby. Części z nich udało się otrzymać lokale w domach prywatnych mielczan, ale zdecydowana większość musiała przez pewien czas mieszkać zbiorowo w dwóch budynkach szkolnych (Gimnazjum i Seminarium Nauczycielskiego) przy ul. Kilińskiego (Złotnickastrasse). Później stopniowo udało się także pozostałym znaleźć lokum w Mielcu lub w okolicznych miejscowościach. Poznaniacy starali się początkowo szukać pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami, ale udało się to tylko nielicznym nauczycielom, lekarzom i rzemieślnikom. Najwięcej osób otrzymało zatrudnienie w fabryce samolotów (Flugzeugwerk Mielec), ale tylko na stanowiskach robotniczych. Grupa nauczycieli poznańskich nie tylko podjęła pracę w szkołach, ale włączyła się też do tajnego nauczania. Szczególnie ważną rolę odgrywał Alfons Zajączkowski, oficjalny dyrektor 2-letniej Szkoły Handlowej i Rzemieślniczej, który w ramach tajnej Powiatowej Komisji Oświaty i Kultury odpowiadał za tajne nauczanie z zakresu szkolnictwa średniego. Tajne komplety z programu szkoły średniej prowadzili Andrzej Wilkoński i Witold Feigel. Ważną rolę w organizacji i działalności Szarych Szeregów w Mielcu odegrali: Eugeniusz Antoni Markowski ps. „Kula”, Janusz Ratajczak, Ryszard Ratajczak, Tadeusz Szermer i Janusz Trenerowski. W drużynie im. W. Sikorskiego więcej niż połowę składu stanowili poznaniacy. Sztandar dla tajnego Hufca Harcerzy Mielec wykonano w 1943 r. w mieszkaniach Ratajczaków i Pietrykowskich. Z inicjatywy J. Ratajczaka Stanisław Skirecki, także poznaniak,  wykonał konspiracyjny krzyż harcerski. Nie wszyscy dożyli wyzwolenia spod okupacji hitlerowskiej i powrotu do rodzinnych stron. Ponad 40 osób zmarło i zostało pochowanych na mieleckim cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza. Szczególną tragedię przeżył wspomniany A. Zajączkowski, którego matka i córka zginęły w czasie ostrzału Mielca przez wojska niemieckie 13 XI 1944 r. Kilka poznańskich rodzin pozostało w Mielcu. Dla upamiętnienia wspólnych lat okupacyjnych grupa poznaniaków ufundowała pamiątkową tablicę o treści: „Drogim Rodakom w Mielcu w dowód wdzięczności za ofiarną pomoc i troskliwą opiekę okazaną nam w czasie, kiedy to wróg wygnał nas brutalnie z naszych ziem rodzinnych i ognisk domowych ufundowują tę tablicę w pierwszą powojenną rocznicę wdzięczni poznaniacy. Poznań w marcu 1946 r.”, którą umieszczono w hallu I piętra gmachu gimnazjalnego.

 

POŻARY, powszechne używanie niezabezpieczonego ognia, wyładowania atmosferyczne, podpalenia i działania wojenne były najczęstszymi przyczynami groźnych pożarów Mielca. Do końca XIX w. sprzyjała temu łatwopalna drewniana zabudowa centrum miasta. W czasach nam współczesnych pożary miasta już nie zdarzają się, co obrazuje wykaz większych pożarów. *1502 Mielec został spalony w czasie najazdu Tatarów perekopskich. *1550 Miasto zostało poważnie zniszczone przez pożar i aby zmobilizować mieszkańców do jego odbudowy, zwolniono ich od wszelkich podatków na okres 10 lat. *4 XI 1575 Sporą część miasta strawił pożar, którego przyczyną było zaprószenie ognia przez czeladź. *1604 Spłonął drewniany kościół parafialny św. Mateusza, a ocalała jedynie murowana kaplica św. Anny. *1655 Szwedzi spalili Rzochów za opór stawiany wojskom szwedzkim. *1715 Pożar zniszczył część miasta. *1721 Miasto zostało poważnie zniszczone przez pożar. *1820  Spłonął kościół drewniany w Rzochowie. *1823 Pożar nadwątlił mielecką farę, a spłonął stojący obok kościoła budynek szkolny. *1856 W pożarze centrum miasta zniszczeniu uległo 60 budynków, w tym 28 żydowskich, m.in. drewniana bóżnica i 2 inne domy modlitwy. Około tysiąc osób zostało „bez chleba i dachu nad głową”. Problemy Mielca z pogorzelcami były decydującym argumentem w staraniach u władz austriackich o utworzenie  Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie, tzw. „Florianki” – pierwszego polskiego zakładu ubezpieczeń (1860). *1863  W wielkim pożarze Mielca częściowemu zniszczeniu uległ m.in. kościół parafialny św. Mateusza, *1900  W wielkim pożarze centrum miasta zniszczeniu uległo 75 % zabudowań. Rada Miejska wydała zakaz budowy obiektów drewnianych w śródmieściu. *29 XII 1906 Paliło się centrum miasta, ale nie poniesiono większych szkód. *1911 Paliła się zachodnia połowa rynku, budynki przy ulicach Tarnowskiej i Krakowskiej oraz zabudowania Zawala i mielecka fara. Pożar trwał 14 dni. *1915 – Przez kilka tygodni wybuchały pożary w różnych częściach miasta, powstałe z celowych podpaleń nieznanego szaleńca. Za każdym razem udało się straży pożarnej ugasić ogień i nie dopuścić do większych strat. *30 IX 1919 Wielki pożar Rzochowa, spłonęło kilkadziesiąt budynków mieszkalnych i gospodarczych, w tym plebańskie zabudowania gospodarcze. *13 IX 1939 Wojsko hitlerowskie po wkroczeniu do Mielca podpaliło bożnicę i kilka innych budynków żydowskich wraz z znajdującymi się w nich Żydami i nie pozwoliło gasić tego pożaru. *III 1941 Członkowie Związku Odwetu wzniecili pożar hali nr 3 w Flugzeugwerku. *Rzochów. *15 IX 1944 Po ostrzale niemieckim zza Wisłoki spłonęła m.in. szkoła „pod zegarem” przy ul. T. Kosciuszki. *2 I 1960 Przed południem wybuchł pożar w magazynach PZGS przy ul. Wolności. Przy gaszeniu brało udział 6 jednostek Zawodowych i kilkanaście OSP. Częściowemu zniszczeniu uległ magazyn główny i duża część znajdujących się w nim towarów. *10/11 II 1964 Na stadionie „Stali” spłonął doszczętnie magazyn ze sprzętem sportowym i gospodarczym. *15/16 I 1968 W nocy palił się Hotel Robotniczy MPB przy ul. Torowej. Spłonął dach i częściowo konstrukcja drewniana. Kilkunastu mieszkańców hotelu zostało poszkodowanych, w tym 5 ciężko. W gaszeniu brały udział 2 ZSP z Mielca i 2 OSP. Uratowano znajdujące się obok magazyny Zakładów Jajczarsko-Drobiarskich. *1980 Spaliła się część budynku „Berlin-1” przy ul. F. Chopina. *2 III 1987 W nocy wybuchł pożar w budynku z 1910 r. przy ul. B. Głowackiego, w którym mieściły się biura Zakładu Energetycznego i Oddziału Krajowej PKS. Mimo akcji 5 jednostek ZSP z Mielca i sąsiednich miast, spłonął dach, poddasze i część I piętra. Utrudnieniem w gaszeniu był silny mróz. Budynek rozebrano po pewnym czasie. *15 I 1993 W nocy wybuchł pożar w Internacie ZST przy ul. S. Wyspiańskiego. Gasiło 6 zastępów strażackich. Zniszczeniu uległa część sal i ich wyposażenia. *2 XI 1993 Częściowemu spaleniu uległa konstrukcja dachu i część wyposażenia Szkoły Podstawowej nr 2 przy ul. T. Kościuszki. W gaszeniu brało udział 12 zastępów. *22 III 1996 W pożarze zakładu stolarskiego przy ul. Wojsławskiej spłonął dach oraz częściowo materiały i wyposażenie. Gasiło 7 zastępów. *1 VI 1999 r. Paliły się odpadowe płyty wiórowe i drewno do produkcji na placu składowym firmy Melnox. Ratowało 35 zastępów. *13 VI 2000 pożar placu składowego firmy Melnox strawił odpady poprodukcyjne na powierzchni około 1500 m2. W gaszeniu brało udział 13 zastępów. *5 III 2003 Spaliła się część wyposażenia pomieszczeń biurowych w budynku Centrum Usług Socjalnych PZL-Mielec. W akcji gaszenia brało udział 6 zastępów. *15 X 2005 r. – palił się magazyn półproduktów na terenie SSE. W akcji uczestniczyły 3 jednostki. *31 X 2010 r. – pożar hurtowni szkła oraz zakładu przeróbki i utylizacji odpadów z tworzyw sztucznych przy ul. Korczaka 37. W akcji gaszenia brało udział 20 zastępów straży pożarnej. *3 VI 2012 r. – pożar składowiska śmieci i odpadów do produkcji paliw alternatywnych przy ul. Wojska Polskiego 3 (9 zastępów). *23 IV 2013 r. – pożar składu palet i produktów gotowych przy ul. Wojska Polskiego 3 (7 zastępów).

 

  • Józef Prade

    Józef Prade

PRADE JÓZEF, urodzony 1 II 1951 r. w Tarnowie, zamieszkały w Przebendowie koło Wadowic Górnych, syn Stefana i Zofii z domu Sypek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 27 w Mielcu (później II LO im. M. Kopernika), maturę zdał w 1967 r. Studia na Wydziale Leśnym Akademii Rolniczej w Krakowie (kierunek: gospodarka leśna) ukończył w 1973 r., uzyskując tytuł magistra. 1 II 1974 r. został zatrudniony w Okręgowym Zarządzie Lasów Państwowych w Przemyślu jako stażysta w Mielcu, dwa miesiące później – na stanowisku referenta techniczno-leśnego, a 1 X tego roku jako adiunkt technolog w Nadleśnictwie Mielec. 1 VIII 1979 r. został powołany na stanowisko zastępcy nadleśniczego Nadleśnictwa Mielec, a w 1988 r. powierzono mu funkcję nadleśniczego Nadleśnictwa Mielec i pełnił ją do 2008 r. Posiadał stopień zawodowy starszego inspektora. Dokształcał się, kończąc w 1987 r. Studium Podyplomowe w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Akademii Rolniczej w Warszawie (kierunek: technizacja leśnictwa) oraz w 1992 r. studium z zakresu „Zarządzanie lasami i zasady prowadzenia gospodarki leśnej na podstawach ekologicznych” w Warszawie. W pracy zawodowej zaangażował się w działania związane z przebudową drzewostanów, aby skład gatunkowy odpowiadał warunkom przyrodniczo-leśnym i był przyjazny dla środowiska. Systematycznie dbał o utrzymanie ciągłości produkcji i ochronę ekosystemów leśnych. Był inicjatorem ścieżek przyrodniczo-edukacyjnych oraz  wspierał różne inicjatywy w zakresie upowszechniania wiedzy o lesie i ekologii. Doprowadził do realizacji szeregu inwestycji związanych z terenem działania Nadleśnictwa Mielec, m.in. budowy „Osiedla Leśnego” dla pracowników lasów państwowych przy ul. Partyzantów. Jest członkiem LOK i LOP. Publikował artykuły w czasopismach o lesie, m.in. „Las Polski” i „Głos Lasu”. Uczestniczył w działalności charytatywnej organizacji pomagających osobom niepełnosprawnym. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem „Zasłużony dla Gospodarki Leśnej”, Medalem „Zasłużony dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej”, Medalem „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju”, Odznaką „Zasłużony dla LZS” i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

PRAGŁOWSKI TADEUSZ JÓZEF, urodzony 21 XI 1903 r. we Lwowie, syn Władysława i Barbary z domu Moskwa. Absolwent Gimnazjum w Strzyżowie, maturę zdał w 1922 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1927 r. uzyskał absolutorium. Od 1929 r. pracował w Zakładzie Anatomii Patologicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1934 r. otrzymał dyplom lekarza medycyny, a w 1937 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Kieszonki wsierdziowe. W tym roku został przeniesiony do Zakładu Medycyny Sądowej UJ na stanowisko starszego asystenta. W 1939 r. został biegłym z zakresu medycyny sądowej przy Sądzie Okręgowym w Krakowie. Jako ekspert medycyny sądowej przyjeżdżał do Mielca, gdzie uczestniczył w sprawach prowadzonych przez Sąd Powiatowy. Był skoligacony ze znaną mielecką rodziną Dziadyków poprzez żonę Danutę z Dziadyków i wielokrotnie przebywał w Mielcu z powodów rodzinnych. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w polskim dziale usługowym Zakładu Medycyny Sądowej UJ w Krakowie, a w latach 1942-1944 nadzorował Zakład Anatomii Patologicznej UJ. W kwietniu 1943 r. uczestniczył w ekspertyzie sądowo-lekarskiej przy badaniu grobów w Katyniu jako ekspert delegowany przez Radę Główną Opiekuńczą i Polski Czerwony Krzyż. Po zakończeniu wojny w maju 1945 r. wyjechał na Katowic. Wkrótce potem został biegłym tamtejszego Sądu Wojewódzkiego z dziedziny medycyny sądowej oraz prosektorem Szpitala Miejskiego nr 1. Na zlecenie Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich wykonał m.in. ekspertyzy przy badaniu grobów masowych w Łambianowicach, Jaśkowicach i Panewnikach. Doprowadził do powstania pracowni diagnostyki histopatologicznej o międzywojewódzkim zasięgu działania. W 1952 r. zorganizował Katedrę i Zakład Medycyny Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu i został ich kierownikiem. W 1954 r. został mianowany zastępcą profesora, a w 1961 r. starszym wykładowcą. Także w 1961 r. uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Zmiany histopatologiczne poszczególnych narządów w rażeniach prądem elektrycznym, a w 1962 r. otrzymał stanowisko docenta. W 1968 r. powierzono mu nadzór specjalistyczny z dziedziny medycyny sądowej na Śląsku. W ramach działalności dydaktycznej na uczelni wychował wielu specjalistów z zakresu medycyny sądowej, a kilku z nich uzyskało habilitację. Przez wiele lat przewodniczył komisjom dyscyplinarnym dla pracowników naukowych i studentów. Na podstawie wysokiej oceny pracy naukowo-dydaktycznej w 1968 r. Rada Wydziału Lekarskiego wystąpiła o nadanie mu tytułu profesora nadzwyczajnego, ale prawdopodobnie z powodów politycznych (udział w Komisji Katyńskiej w 1943 r.) wniosek nie został rozpatrzony. Był autorem 9 i współautorem 12 publikacji, m.in. na temat szkodliwości popromiennych i elektropatologii (dwa rozdziały w podręczniku Medycyna sądowa, 1972). W 1967 r. był współzałożycielem Oddziału Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii w Katowicach i przez wiele lat jego przewodniczącym, a następnie członkiem honorowym. Był także członkiem wielu towarzystw, m.in. Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Onkologicznego i Polskiego Towarzystwa Anatomopatologów oraz Académie Internationale de Médecine Légale et de Médecine Sociale. Na emeryturę przeszedł 1 X 1974 r., ale pracował nadal jako konsultant i kierownik Pracowni Histopatologicznej. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP i Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia“. Zmarł 24 I 1983 r. Spoczywa na cmentarzu w Katowicach przy ulicy H. Sienkiewicza. 

 

PRASA, w Polsce pojawiła się w postaci gazet ulotnych (m.in. „Nowiny”, „Relacje”) w Krakowie w I poł. XVII w. Pierwszym czasopismem polskim był „Merkuriusz Polski” (nr 1 otrzymał tytuł „Merkuriusz Polski dzieje wszystkiego świata w sobie zamykający dla informacjej pospolitej”) wydawany od 3 I do 4 V 1661 r. w Krakowie, a następnie w Warszawie. Wiadomości o Mielcu ukazywały się od 2. poł. XIX w. głównie w krakowskiej prasie, najpierw w dziennikach „Czas” i „Nowa Reforma”, a w latach 1910-1939 w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”, założonym i redagowanym przez urodzonego w Mielcu Mariana Dąbrowskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w Mielcu zaczęto wydawać gazetę „Mieszczanin”, ale z różnych powodów, m.in. politycznych i finansowych, w 1923 r. zrezygnowano z jej wydawania. Ponadto w latach międzywojennych Starostwo Powiatowe w Mielcu wydawało gazetę urzędową „Orędownik Starostwa i Wydziału Rady powiatowej w Mielcu”. W 1929 r. zaczęło ukazywać się czasopismo „Dziewanna”, opracowywane przez uczniów gimnazjalnych pod opieką nauczycieli, ale po opublikowaniu 5 numerów zaprzestano jego wydawania. Sporo wiadomości z Mielca pojawiało się w Tygodniku „COP”, wydawanym w latach 30. Publikował je głównie mielecki korespondent gazety Tadeusz Kutrzeba (1894-1957), prawdopodobnie pierwszy dziennikarz pracujący w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1945), w latach 1939-1943 w Tarnobrzegu redagował i wydawał konspiracyjne pismo „Odwet” Władysław Jasiński „Jędruś”, absolwent mieleckiego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego, legendarny dowódca oddziału partyzanckiego „Odwet”, nazwanego później „Jędrusiami”. W Mielcu działał punkt przebitkowy oraz funkcjonowała grupa kolporterów pisma. W pierwszych latach po II wojnie światowej o życiu Mielca informowały, choć rzadko, „Nowiny Rzeszowskie”. Sytuacja znacznie poprawiła się od 1953 r., kiedy stałym korespondentem „Nowin” został Ryszard Niczyporuk z WSK Mielec. On też był kierownikiem Oddziału tej gazety w Mielcu w latach 1955-1961, a później ponownie jej stałym współpracownikiem. Pierwszą mielecką powojenną gazetą był „Głos Załogi”, wydawany przez WSK Mielec od 1951 r. jako dwutygodnik i potem dekadówka. Po przerwie w wydawaniu (13 XII 1981 - 11 VII 1982 r.), wynikającej z warunków stanu wojennego, od 12 VII 1982 r. do 1990 r. ukazywał się jako tygodnik. Sukcesorem „GZ” był wydawany w WSK od 1990 r. „Nowy Głos Mielecki”, przemianowany wkrótce na „Głos Mielecki”. Pismo to zakończyło działalność w 1997 r. W marcu 1987 r. MK SD wydało pierwszy numer czasopisma „Nad Wisłoką”. Po nieudanych dla SD wyborach 1989 r. aktywność mieleckich działaczy także znacznie spadła i kolejne numery wydawano bardzo rzadko. Od 1989 r. zaczął ukazywać się „Głos Solidarności” – biuletyn NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec”. Od listopada 1989 r. do 1992 r. mielecka KPN wydawała „Przegląd Mielecko-Kolbuszowski”. W 1990 r. Włodzimierz Gąsiewski rozpoczął w Borowej wydawanie pierwszej na ziemi mieleckiej gazety prywatnej „Wieści z Gminy”, przemianowanej w 1996 r. na „Wieści Regionalne” i wydawanej w Mielcu. 3 VII 1991 r. wydano pierwszy numer tygodnika reklamowego „Profi”.  1 VIII 1991 r. ukazała się pierwsza prywatna gazeta w Mielcu „Korso”, od 5 IX 1991 r. do dziś wydawana jako tygodnik. Od 15 IX 1992 r. ukazywał się „Orion”  Mielecki Tygodnik Reklamowo-Ogłoszeniowo-Informacyjny. W 1993 r. Duszpasterstwo Ludzi Pracy przy parafii św. Mateusza wydało „Biuletyn Informacyjny”. Od 1994 r. zaczęto wydawać pisma mieleckich parafii rzymskokatolickich: „Farę Mielecką” (św. Mateusza, 1994), „Trinitas” (Trójcy Przenajświętszej, 1994), „Spod Znaku Ducha Świętego” (Ducha Świętego) i „Ikonę” (Matki Bożej Nieustającej Pomocy, 1996). Także w 1994 r. Mieczysław Przebieglec wystartował z Tygodnikiem dla Wszystkich „Wizjer Regionalny” i wkrótce potem z „Regionalnym Informatorem Przetargowym”, a W. Gąsiewski rozpoczął wydawanie Regionalnego Magazynu Reklamowego „Strefa”. W 1995 r. Urząd Miejski wydał pierwsze pismo okolicznościowe „Mielczanin”, a Janusz Czajowski wszedł na rynek prasowy z  Mieleckim Magazynem Promocyjnym „Megatik”. W 1998 r. Marek Patyk zaprezentował środowisku miesięcznik „Mieleckie Echa” i w 1999 r. informator „Moto Serwis”. Także w 1999 r. rozpoczęła swój żywot „Gazeta Mielecka” J. Czajowskiego. Od 2001 r. wydawany jest miesięcznik informacyjno-reklamowy „Nasze Miasto”, zamieniony wkrótce potem na „Wasze Miasto”. W październiku 2003 r. Agencja Wydawnicza „Promocja” wydała pierwszy w historii Mielca Ogólnopolski Kwartalnik Społeczno-Kulturalny „Nadwisłocze”. W 2005 r. M. Przebieglec rozszerzył ofertę wydawniczą o „Gońca Mieleckiego”. 27 X 2006 r. Oficyna Wydawnicza Literatura Faktu rozpoczęła wydawanie tygodnika „Wydarzenia” i od 17 V 2007 r. – bezpłatnej gazety „EXTRA Mielec”. Poza prasą ogólnodostępną (salony prasowe, kioski, placówki handlowe i usługowe) w latach 90. rozpowszechniło się wydawanie gazetek przez poszczególne szkoły i okazjonalnych pism przez organizacje społeczne, ale żaden z tych tytułów nie wszedł na miejski rynek prasowy. Ponadto wiadomości o Mielcu podają w mutacjach lokalnych dzienniki i pisma regionalne: „Nowiny”, „SuperNowości”, „Echo Dnia”, „Dziennik Polski” i „Extra Podkarpacie” oraz „Gazeta Wyborcza” (mutacja rzeszowska). Od 1996 r. Oficyna Wydawnicza „Press-Media”, firma działająca w mieleckiej SSE od 1996 r., wydaje „Program TV” - ogólnopolski tygodnik telewizyjny przedstawiający program telewizyjny (od piątku do czwartku następnego tygodnia) dla 43 stacji telewizyjnych. W latach 2011-2012 mielecka firma MAGED wydawała gazetę „hej mielec”. Siedziba redakcji znajdowała się w budynku nr 1/36 przy ul. E. Biernackiego. Według stanu na koniec 2012 r. regularnie ukazywały się: Tygodnik Regionalny „Korso” i „Wieści Regionalne”. Te tytuły są nadal obecne (stan na 30 VI 2015 r.), a ponadto od 2013 r. ukazuje się miesięcznik regionalny „Głos Mielecki” wydawany przez ABW Graf Group s.c. w Krakowie. 

 

PRAWICA NARODOWA, na terenie Mielca rozpoczęła działalność spotkaniem w sali kasyna 3 XI 1907 r. Przewodniczył mu marszałek powiatowy Stefan Sękowski. W spotkaniu wzięli udział m.in. poseł do parlamentu wiedeńskiego dr Michał Bobrzyński oraz posłowie do sejmu galicyjskiego: dr Jan Hupka, hr. Józef Męciński, hr. Zdzisław Tarnowski i prof. Mars. Po ich wystąpieniach i dyskusji wybrano dziesięć osób do zorganizowania i prowadzenia organizacji powiatowej. Byli to: marszałek Stefan Sękowski, dr Stanisław Łojasiewicz, Feliks Brożonowicz, Józef Kolasiński, hr. Jan Tarnowski, Izrael Hermele, Stanisław Kosmalski, Józef Rydel, Antoni Dębicki i ks. Walenty Wcisło.

 

PRAWO I SPRAWIEDLIWOŚĆ (PiS), partia polityczna utworzona w styczniu 2001 r. przez część działaczy Akcji Wyborczej Solidarność, wywodzących się z Porozumienia Centrum, Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i Koalicji Konserwatywnej. Na jej czele stanęli: bracia Jarosław i Lech Kaczyńscy, Ludwik Dorn, Marek Jurek i Kazimierz Michał Ujazdowski. W programie PiS priorytetami uznano: aktywną politykę społeczną i gospodarczą państwa, jawność życia politycznego, walkę z przestępczością i obniżenie podatków. W Mielcu struktury PiS powstały w 2001 r., a pełnomocnikiem na powiat mielecki został Krzysztof Popiołek. W wyborach parlamentarnych 2005 z listy PiS do Senatu wybrany został Władysław Ortyl. W wyborach do Rady Miejskiej w Mielcu w 2006 r. uzyskano 7 mandatów i do Rady Powiatu Mieleckiego – także 7. W samorządzie miejskim PiS wszedł do koalicji rządzącej. Aleksandra Kopcia wybrano wiceprzewodniczącym Rady Miejskiej, a Krzysztof Popiołek został zatrudniony na stanowisku zastępcy prezydenta miasta Mielca. W samorządzie powiatowym, po zawiązaniu się koalicji centrolewicowej, PiS pozostał w opozycji. W wyborach parlamentarnych 2007 r. Władysław Ortyl ponownie uzyskał mandat senatora , a Krzysztof Popiołek został wybrany posłem na Sejm RP.  21 IX 2008 r. wybrano nowy Zarząd Powiatowy w Mielcu w składzie: przewodniczący (pełnomocnik) – Krzysztof Popiołek, sekretarz – Fryderyk Kapinos, skarbnik – Waldemar Baran i 4 członkowie. W wyborach samorządowych na kadencję 2010-2014 z listy PIS do Rady Miejskiej weszło 7 osób, a do Rady Powiatowej – 8 osób. Radny Aleksander Kopeć został wybrany na wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej. W obu radach PiS nie wszedł w skład koalicji sprawującej władzę i przyjął rolę opozycji. Do Sejmiku Województwa Podkarpackiego wszedł Fryderyk Kapinos. W wyborach parlamentarnych w 2011 r. do Sejmu został wybrany Krzysztof Popiołek, a do Senatu Władysław Ortyl. W 2012 r. nastąpiła reorganizacja mieleckich struktur PiS. Uchwałą Zarządu Okręgowego z 6 VI 2012 r. powołano II Komitet Terenowy PiS Miasta Mielca z senatorem Władysławem Ortylem jako liderem. Przewodniczącym Zarządu Powiatowego (i I Komitetu) pozostał poseł Krzysztof Popiołek. W 2013 r. Władysław Ortyl (po odwołaniu Mirosława Karapyty) został wybrany na marszałka województwa podkarpackiego i zrezygnował z funkcji senatora. W wyborach samorządowych w 2014 r. partia odniosła duży sukces. Mandat europosła do Parlamentu Europejskiego powierzono Tomaszowi Porębie. Do sejmiku wojewódzkiego wybrano Władysława Ortyla, który następnie został marszałkiem województwa podkarpackiego. Mandaty radnych Rady Powiatu Mieleckiego uzyskało 13 osób z PiS. Po zawiązaniu koalicji z ugrupowaniem Nasz Powiat, radni z PiS zostali wybrani na funkcje: starosty (Zbigniew Tymuła) i wicestarosty (Maria Napieracz) oraz 2 zastępców przewodniczącego Rady (Maria Orłowska i Marek Kamiński). Do Rady Miejskiej w Mielcu wybrano 13 osób z PiS. Spośród nich Marian Kokoszka został wybrany na przewodniczącego Rady, a Barbara Tutro i Jakub Cena – na wiceprzewodniczących.

 

PRETFIC JAN, nauczyciel szkoły mieleckiej w latach 1685-1691.

 

PREZYDENT MIASTA, od reformy administracji państwowej (1973-1975) był organem administracji ogólnej w miastach liczących powyżej 50 tysięcy mieszkańców. Status miasta prezydenckiego otrzymał Mielec z dniem 1 I 1985 r., kiedy po poszerzeniu granic miasta o tereny miejscowości: Smoczka, Wojsław, Rzochów i Mościska (uchwała Nr IV/21/84 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 20 XII 1984 r.) liczba ludności przekroczyła granicę 50 tysięcy. Pierwszy w dziejach miasta prezydent Lucjan Surowiec został powołany przez wojewodę rzeszowskiego 12 II 1985 r. Po zmianach ustrojowych i wprowadzeniu w życie ustawy o samorządzie terytorialnym (1990), prezydenta miasta wybierała Rada Miejska. W 1990 r. został nim Władysław Bieniek, a w 1994 r. i 1998 r. Janusz Chodorowski. W 2002 r. prezydenta Janusza Chodorowskiego wyłoniły wybory powszechne i bezpośrednie na terenie Gminy Miejskiej Mielec. Taki sposób wyboru prezydenta miasta obowiązuje nadal. Najważniejsze zadania prezydenta miasta to kierowanie bieżącymi sprawami gminy miejskiej i reprezentowanie jej na zewnątrz.Prezydenci: Lucjan Surowiec (1985-1990), Władysław Bieniek (1990-1994), Janusz Chodorowski (1994-2014), Daniel Kozdęba (2014-nadal).Zastępcy prezydentów: Kazimierz Ryszard Trela (1985-1986), Jan Bury (1985-1990), Mieczysław Wdowiarz (1986-1990), Marian Strycharz (1990-1998), Krzysztof Popiołek (1994-1998, 2006-2007), Bogdan Bieniek (1998-2014), Mieczysław Wdowiarz (1998-2006), Fryderyk Kapinos (2007-2010), Mieczysław Wdowiarz (2010-2014), Tadeusz Siemek (2014-nadal), Jan Myśliwiec (2014-nadal).

 

PRINZ BOLESŁAW, urodzony w 1868 r. Kształcił się w zawodzie stolarza i uzyskał tytuł mistrzowski. Do Mielca przybył w 1915 r. i założył pracownię stolarską przy ul. Targowej. W krótkim czasie zakład ten stał się największym i najbardziej uznawanym tego typu w Mielcu i okolicy. Wyrabiano m.in. ekskluzywne meble dla miejscowej elity oraz eksportowano  meble do sypialni na rynek niemiecki. Firma B. Prinza uczestniczyła w wystawach w Poznaniu i nawiązywała liczne kontakty handlowe. Prinz także rzeźbił, wykonał m.in. rzeźbę orła i płaskorzeźbę Jana Kilińskiego na pomnik Jana Kilińskiego. W latach 20. pełnił funkcję przewodniczącego (cechmistrza) działu III Stowarzyszenia Przemysłowców i Rękodzielników w Mielcu. W 1925 r. uczestniczył w utworzeniu Chrześcijańskiego Zjednoczenia Mieszczan, które po połączeniu z Towarzystwem „Ojczyzna” w 1932 r. zrodziło Mieszczańskie Towarzystwo „Ojczyzna”. Był też współzałożycielem Towarzystwa Chrześcijańskich Robotników w Mielcu, jednym z inicjatorów i sponsorów budowy domu dla tej organizacji przy ul. Wolności oraz prezesem Towarzystwa w latach 30. Wyróżniony został m.in. Odznaką „Za wybitne Zasługi w Pracy w Rzemiośle”. Zmarł w 1946 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PRODREM (ZAKŁAD PRODUKCYJNO-REMONTOWY „PRODREM”) SP. Z O.O., firma powstała 19 V 2000 r. w rezultacie restrukturyzacji Zakładu Utrzymania Ruchu „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Zezwolenie na działalność gospodarczą na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 4 IX 2000 r., a rozpoczęła ją 1 X 2000 r. Produkuje koła i przekładnie zębate, elementy maszyn budowlanych, przyrządy frezarskie i tokarskie oraz formy wulkanizacyjne i inne oprzyrządowanie. Ponadto firma wykonuje usługi różnego rodzaju: mechaniczne (toczenie, wytaczanie, frezowanie, szlifowanie, cięcie na gilotynach, dłutowanie), remontowe i elektryczne. Wdrożono system zarządzania jakością ISO 9001:2000. Zakład zajmuje obiekty po ZUR „PZL-Mielec”, w środkowej części SSE.

 

PRODUKCJA PRZEMYSŁOWA NA EKSPORT, w Mielcu i okolicach rozpoczęła się w XVI w., kiedy to z majątków Mieleckich i Tarnowskich wysyłano produkty z drewna drogą wodną (przez port w Gdańsku) na zachód Europy. Wojny w XVII w., podział majątku Mieleckich i przemiany gospodarcze spowodowały stopniowy zanik tej produkcji. Marazm w tej dziedzinie trwał w Mielcu aż do lat 50. XIX w. Wtedy to rodzina kupiecka Brożonowiczów (Bartłomiej, Jakub, Feliks, Mateusz) rozwinęła eksport trzody chlewnej do różnych krajów europejskich, a niedługo potem eksportem żywca zajęła się rodzina Kazanów (Piotr, Franciszek, Tadeusz). W latach 30. XX w. mieleccy eksporterzy żywca byli przedsiębiorcami cenionymi w kraju i poza jego granicami, a Franciszek Kazana pełnił ważne funkcje w Izbie Przemysłowo-Handlowej Eksportu Nierogacizny i Radzie Nadzorczej Syndykatów Eksportu Nierogacizny w Warszawie. Zmiany ustrojowe po II wojnie światowej doprowadziły firmy prywatne do upadku, a działalność eksportowa została przejęta przez przedsiębiorstwa państwowe. Taki status miała Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, która od 1960 r. rozpoczęła eksport swoich wyrobów (głównie samolotów An-2), najpierw do ZSRR i krajów socjalistycznych: Bułgarii, Czechosłowacji, NRD, Rumunii i Węgier oraz Jugosławii, a następnie do Austrii i innych krajów europejskich. W latach 70. i 80. WSK produkowała na eksport nie tylko samoloty: An-2 (ZSRR oraz Bułgaria, Czechosłowacja, NRD, Rumunia, Węgry, Korea Północna, Jugosławia, Mongolia, Wietnam Północny, Irak, Anglia, Wenezuela, Francja, Holandia i Turcja), TS-11 Iskra (Indie), M-15 (ZSRR), M-18 „Dromader” (Bułgaria, Chiny, CSRS, Grecja, Hiszpania, Jugosławia, Kanada, Kuba, Maroko, Meksyk, Nikaragua, NRD, Turcja, USA, Wenezuela, Węgry), ale także silniki wysokoprężne (m.in. Bułgaria, Finlandia, Kuba, NRD, Rumunia, Wielka Brytania), aparaturę wtryskową (Austria, Bułgaria, Czechosłowacja, Egipt, Grecja, Jugosławia, Węgry) i pojazdy elektryczne „Melex” (kilkadziesiąt krajów na całym świecie, m.in. Argentyna, Australia, Francja, Malezja, Niemcy, RPA, Szwecja, USA, Węgry, Wielka Brytania, Włochy). Swoje produkty eksportowały też mieleckie spółdzielnie: Spółdzielnia Pracy „Odzież” (od połowy lat 60. XX w. do m.in. Francji, Holandii, Kuwejtu, Libii, RFN, USA, Włoch i USA, a od 1969 r. także do NRD) i Rzemieślnicza Spółdzielnia „Wielobranżowa” (m.in. Czechosłowacja, ZSRR). Przemiany ustrojowe w Polsce po 1989 r. wpłynęły na zdecydowane zmniejszenie się eksportu mieleckich towarów, a nawet zerwanie dotychczasowych umów handlowych. Próby wejścia WSK z nowymi wyrobami na rynek międzynarodowy kończyły się niepowodzeniem. Odrodzenie się mieleckiego eksportu towarów przemysłowych nastąpiło po utworzeniu pierwszej w Polsce Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC (1995 r.). Z roku na rok rosły zarówno ilościowe jak i wartościowe wskaźniki, a na mapie eksportu pojawiały się kolejne kraje. W pierwszym dziesięcioleciu XXI w. eksportowały następujące mieleckie firmy: Aero AT Sp. z o.o. – sprzęt lotniczy (USA, Anglia, Szwecja, Szwajcaria, Korea, Holandia, Grecja, Tunezja, Malezja), Agmar SA - osprzęt dla komunikacji (Niemcy, Litwa, Czechy, Białoruś), Autopart Fabryka Akumulatorów SA – akumulatory kwasowe (Niemcy, Czechy, Rosja), BRW Sp. z o.o. – meble (Wielka Brytania, Niemcy, Rosja), Bury Sp. z o.o. – akcesoria do telefonów komórkowych (Niemcy, Wielka Brytania, Hiszpania, USA, Australia, kraje Beneluxu), C+N Polska Sp. z o.o. – opakowania plastikowe (USA, Chiny, Egipt, Rosja, Francja, Niemcy), EADS PZL „Warszawa-Okęcie” SA – produkcja lotnicza (Algieria, Sudan), Eldan D. Dziura, E. Burkiewicz Sp.J. – odzież i obuwie medyczne (Czechy, Słowacja), „ELDOMEX” S.C.  – części do chłodziarek i zamrażarek (Rosja, Ukraina, Słowacja, Czechy), Eurocast Sp. z o.o. – wyroby z tworzyw sztucznych (Słowacja, Węgry, Czechy, Ukraina, Niemcy, Austria, Francja, Wielka Brytania), Firma Tarapata Sp. z o.o. – podzespoły do motoryzacji (Turcja, Niemcy, Szwecja), First Company Sp. z o.o. – odzież (Niemcy), Geyer & Hosaja Sp. z o.o. – wyroby gumowe (państwa UE, państwa wschodnie), Gregson Polska Sp. z o.o. – repliki dawnych samochodów wyścigowych (Anglia, Francja), Kirchhoff Polska Sp. z o.o. – części i podzespoły dla przemysłu motoryzacyjnego (Niemcy, Portugalia, Francja, Czechy, Rosja), Kirkham Motorsports Sp. z o.o. – podzespoły samochodowe (USA, Niemcy, Wielka Brytania, Francja), Kronospan Mielec Sp. z o.o. – panele ścienne i podłogowe (wiele krajów europejskich), Lear Corporation Poland Sp. z o.o. – wiązki elektryczne do samochodów (Anglia, Szwecja, Belgia), Leopard Automobile Sp. z o.o. – pojazdy i zespoły samochodowe (Szwecja), Melex A&D Tyszkiewicz Sp.J. – wózki z napędem elektrycznym (Argentyna, Australia, Austria, Chorwacja, Egipt, Emiraty Arabskie, Francja, Hiszpania, kraje skandynawskie, Litwa, Niemcy, Portugalia, Słowacja), Metalpol Sp. z o.o. – sprężyny (Litwa, Ukraina), Mondi Bags Mielec Sp. z o.o. – opakowania papierowe (Austria, Azerbejdżan, Belgia, Holandia, Litwa, Rumunia, Senegal, Turcja, Ukraina), Onduline Production Sp. z o.o. – pokrycia dachowe (Białoruś, Rosja, Ukraina, Rumunia, Bułgaria, Węgry, Mołdawia, Litwa, Łotwa, Estonia, Czechy, Francja), Platic Factory Cobi SA – zabawki z tworzyw sztucznych (Wielka Brytania, Ukraina), Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. – samoloty i sprzęt lotniczy (USA, Wenezuela, Chiny, Nepal, Indonezja, kraje UE), Polsko-Koreańskie PPH Joongpol Sp. z o.o. – pianka polietylenowa, PPH Mak-Mir – bramy i ogrodzenia (Szwecja), PPUH Wojciech Tycner – artykuły instalacyjno-sanitarne (Czechy, Rosja), Garder Aerospace – Mielec Sp. z o.o. – podzespoły lotnicze (Wielka Brytania), Remog Polska Sp. z o.o. – podzespoły lotnicze (Niemcy, Irlandia), RSM Zakład Produkcji Maszyn i Urządzeń – maszyny i urządzenia do budownictwa (USA), „REG FORM” S.C. T. Działo, K. Działo, M. Żelazko, K. Leś – formy wtryskowe, wykrojniki i oprzyrządowania (Belgia, Dania , Niemcy), Retech Sp. z o.o. – układy sterujące, kable i podzespoły do pieców gastronomicznych (Niemcy), „RSM” Sp. z o.o. – maszyny do wykonywania rynien, paneli dachowych i parapetów (Francja, Irlandia, USA), Samdex Sp. z o.o. – materiały ochrony dla różnych branż (Białoruś), Stamet – Zakład Mechaniczny S. Stachura – części lotnicze i samochodowe (Niemcy, Włochy), Szel-Tech Grzegorz Szeliga – części lotnicze (Niemcy, Austria, Anglia), TECHMIX Fabryka Reklamy Sp. z o.o. – systemy identyfikacji wizualnej (Niemcy, Szwajcaria, Francja, Rumunia, Norwegia, Włochy, Litwa, Estonia, Hiszpania, Rosja, Czechy), WABEX Sp. z o.o. – formy wtryskowe, przyrządy, specjalistyczne narzędzia produkcyjne, części do maszyn i urządzeń dla przemysłu spożywczego (Niemcy, Holandia, Bułgaria, Litwa), Wytwórnia Zespołów Kooperacyjnych – podzespoły lotnicze (USA), Zakłady Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej R&G Sp. z o.o. – oprzyrządowanie technologiczne do środków transportu (Słowacja, Węgry, Czechy, Bułgaria, Ukraina, Rosja, Rumunia, Litwa), Zakład Mechaniczny Mech-Go – metalowe wyroby gotowe (Niemcy, Węgry, Rosja), Zakład Narzędziowy Prodrem Sp. z o.o. – oprzyrządowanie i narzędzia (Kanada, Francja, Anglia, Niemcy), Zakład Produkcji Obuwia „PANDA” – obuwie (Ukraina, Białoruś, Słowacja), Zakład Produkcyjno-Usługowy „GAMMA” – stolarka okienna i drzwiowa, żaluzje (Słowacja, Niemcy, Ukraina, Francja, Norwegia), Zakład „RPOL” Roman Polit – zawory termostatyczne (Niemcy, Włochy), Zielona Budka Mielec Sp. z o.o. – artykuły spożywcze (Węgry, Niemcy, Litwa), ZPTSz „PZL-Mielec” Sp. z o.o. – formy z tworzyw sztucznych (Włochy, Niemcy, Anglia).

 

PRODUKCJA SPRZEDANA PRZEMYSŁU, wskaźnik informujący o wartości (w milionach zł) produkcji przemysłowej firm na terenie jednostki administracyjnej (w opisywanym przypadku – powiatu mieleckiego), sprzedanej w danym roku kalendarzowym i świadczy o popycie na dane produkty. *2000: ogółem – 2.412,2 mln zł, na 1 mieszkańca – 18.164 zł; *2007 – 4.825,5 mln zł, na 1 mieszkańca – 36.222 zł. *2008 r. – 4 503,0 mln zł, na 1 mieszkańca – 33 748 zł; *2009 r. – 4 254,9 mln zł, na 1 mieszkańca – 31 815 zł; *2010 r. – 4 664,1 mln zł, na 1 mieszkańca – 34 795 zł. *2013 r. – 5 935,3 mln zł, na 1 mieszkańca – 43 577 zł. Są to najwyższe wskaźniki w woj. podkarpackim i jedne z najwyższych w Polsce południowo-wschodniej.

 

PROFI, Tygodnik Reklamowy, a następnie Dwutygodnik Reklamowy, wydawany w Mielcu na początku lat 90. XX w. Pierwszy numer ukazał się 3 VII 1991 r. Rozpowszechniano go nieodpłatnie na terenie Mielca, Kolbuszowej, Dębicy, Tarnobrzegu i Stalowej Woli. Jego wydawcą była firma P.R.H. i V. „Prima Vista” w Mielcu.

 

„PROGRAM TV”, ogólnopolski tygodnik telewizyjny przedstawiający program telewizyjny (od piątku do czwartku następnego tygodnia) dla 43 stacji telewizyjnych. Objętość – 48 stron.Poza programem i omówieniem niektórych jego pozycji, zamieszcza m.in. wiadomości o znanych postaciach oraz poradniki „Zdrowie” i „Uroda”. Funkcję redaktora naczelnego pisma pełni Roman Oraczewski, a siedziba redakcji znajduje się w Mielcu przy ul. Wojska Polskiego 3 (teren SSE EURO-PARK). Wydawcą od 1996 r. jest Oficyna Wydawnicza „Press-Media” – firma działająca w mieleckiej SSE od 1996 r.

 

PROMY NA WISŁOCE, prymitywne drewniane statki wodne przewożące ludzi, towary i pojazdy funkcjonowały na rzece Wisłoce w okolicach Mielca dla utrzymania komunikacji miasta z miejscowościami położonymi po lewej stronie rzeki i z drogami biegnącymi na zachód kraju. Poruszały się dzięki sile płynącej wody oraz umiejętnemu popychaniu drągami i sterowaniu przez przewoźników przy pomocy steru. Dodatkowym zabezpieczeniem była lina łącząca prom z liną rozciągniętą ponad wodą, umocowana na obu brzegach. (Lina promowa przesuwała się po linie stacjonarnej.) Pierwszy prom kursował przy drodze do Radomyśla Wielkiego, Tarnowa i Krakowa. Zakończył pracę po wybudowaniu mostu na Wisłoce w latach 80. XIX w. Drugi utrzymywał komunikację z Podleszanami i okolicznymi wsiami. Kursował w rejonie ul. Rzecznej. Funkcjonował do lat 60. XX w., a jego rolę (choć nie w całości) przejęła kładka nad Wisłoką. Trzeci kursował pomiędzy Rzochowem i Kiełkowem  do lat 80. XX w.

 

PROCHASKA WACŁAW (ksiądz), urodzony 26 IX 1812 r. w Ostrawie (Czechy). Studiował w Pradze, Budziejowicach, Lwowie i Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1836 r. Jako wikary pracował w Straszęcinie, Zasowie i Mielcu (1840-1842), gdzie pełnił także funkcję administratora parafii. W 1842 r. został przeniesiony do Wojnicza, a następnie był wikarym w Sieprawiu, administratorem w Podolu i wikarym w Tuchowie. W 1848 r. został kapelanem lokalnym, a następnie proboszczem w Radgoszczy. Tam doprowadził do wybudowania kościoła. Pełnił też funkcje wicedziekana i inspektora szkół ludowych w dekanacie dąbrowskim. Odznaczony EC. Zmarł 12 VI 1866 r.

 

PROSKURNICKI ANATOL, urodzony w 1869 r. w Zadrubowicach. Studia w Szkole Weterynarii we Lwowie ukończył w 1894 r. i uzyskał tytuł lekarza weterynarii. Pracował m.in. w Sędziszowie (1906-1911) i Mielcu, gdzie w latach 1918-1930 pełnił funkcję powiatowego lekarza weterynarii.

 

PRUSA BOLESŁAWA (ULICA), niedługa (153 m) uliczka na osiedlu Wolności. Łączy ulice J. Korczaka i M. Ćwiklińskiej. Biegnie pomiędzy prywatnymi posesjami. Powstała na początku lat 70. XIX w. Patrona otrzymała 28 III 1973 r. Posiada asfaltową nawierzchnię i i wąskie chodniki po obu stronach. Patron ulicy: BOLESŁAW PRUS, właściwe nazwisko: Aleksander Głowacki (1847-1912), to jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy. Napisał takie dzieła jak: Placówka, Lalka, Emancypantki i Faraon. W wielu utworach, zwłaszcza nowelach, jego bohaterami byli ludzie prości i biedni. Walczył w powstaniu styczniowym. Uczestniczył w tworzeniu różnych kas pomocy. Patronował licznym akcjom społecznym. Na pomniku nagrobnym napisano „Serce serc”.

 

  • Andrzej Prusek

    Andrzej Prusek

PRUSEK ANDRZEJ, urodzony 27 XI 1945 r. w Starym Sączu, syn Rudolfa i Stanisławy z domu Oleś. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Starym Sączu, maturę zdał w 1963 r. Studiował na Wydziale Ekonomiki Produkcji Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie i w 1968 r. uzyskał tytuł magistra ekonomii. W latach 1968-1991 pracował w Instytucie Polityki Ekonomicznej i Gospodarki Regionalnej WSE (od 1974 r. Akademia Ekonomiczna). W 1973 r. na podstawie rozprawy naukowej Regionalna analiza poziomu rozwoju rolnictwa uzyskał w macierzystej uczelni stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych. W 1989 r. otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych, na podstawie oceny dorobku naukowego i pracy habilitacyjnej Warunki działania a poziom rozwoju polskiego rolnictwa w układach regionalnych. W latach 1992-1993 pracował w Katedrze Polityki Ekonomicznej i Gospodarki Regionalnej AE w Krakowie, a w latach 1993-1998 kierował Zakładem Strategii i Programowania Rozwoju AE. W 1998 r. otrzymał tytuł profesora  oraz objął kierownictwo Katedry Polityki Ekonomicznej i Programowania Rozwoju AE. Ponadto w latach 1989-1993 pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Specjalistycznego „Budostal”, a po prywatyzacji firmy pełnił funkcję prezesa Rady Nadzorczej PBS „Budostal” S.A. (do 1994 r.). Od 1991 r. jest prezesem Zarządu Agencji Consultingowej „MASTER” Sp. z o.o. W 1995 r. był współzałożycielem i prorektorem Małopolskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Tarnowie (do października 1996 r.). W latach 1996-1998 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Ekspertów przy Tarnowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego. Od 1998 r. jest brokerem ubezpieczeniowym. W 1999 r. był współzałożycielem i organizatorem Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Mielcu, został jej pierwszym rektorem i funkcję tę pełni nadal. Jego zainteresowania naukowe i zawodowe to: polityka ekonomiczna, a zwłaszcza procesy transformacji systemowej, integracja europejska, polityka regionalna oraz strategie rozwoju regionalnego i lokalnego, prywatyzacja sektora publicznego i restrukturyzacja firm, analizy ekonomiczno-finansowe i wyceny firm, zarządzanie strategiczne w podmiotach gospodarczych oraz strategie rozwoju i przekształceń strukturalnych firm, reforma systemu ubezpieczeń społecznych i emerytalnych oraz ubezpieczenia na życie i majątkowe. Jest kierownikiem wielu projektów badawczych oraz autorem około 240 publikacji związanych z powyższą tematyką. W 2008 r. w związku z upływem 2 kadencji przekazał funkcję rektora Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Mielcu dr. Wacławowi Nelcowi. Doprowadził do przeniesienia siedziby głównej uczelni do Krakowa. Aktualnie pełni w niej funkcje prorektora i kanclerza. Obdarowano go godnością Prezesa Założyciela Uczelni. Jest też kierownikiem Katedry Polityki Ekonomicznej i Programowania Rozwoju na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Okresowo prowadził zajęcia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie i w Małopolskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie oraz jako visiting profesor w Grand Valley State University w Grand Rapids (Michigan, USA). Wybrane publikacje naukowe:  Strategiczny program rozwoju społecznego i gospodarczego na szczeblu lokalnym, Kraków1993,  Strategia rozwoju regionów w warunkach gospodarki rynkowej, Kraków 1995,  Możliwości rozwoju gospodarczego regionu tarnowskiego. Synteza badań diagnostycznych i strategicznych, Tarnów 1995,  Strategia rozwoju regionu - na przykładzie województwa tarnowskiego, w: Rozwój i restrukturyzacja gospodarki regionalnej, Kraków 1996, Programowanie rozwoju społeczno-gospodarczego regionów – problemy i doświadczenia, w: Problemy polityki gospodarczej i gospodarki regionalnej w Polsce w procesie integracji z Unią Europejską, Materiały z Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej Katedr Polityki Ekonomicznej, Uniwersytet Szczeciński,1999, Analiza konkurencyjności firm w SSE „EURO-PARK MIELEC”, w: Polityka regionalna i jej rola w podnoszeniu konkurencyjności regionów, Wrocław 2000, Znaczenie i funkcje aglomeracji krakowskiej w rozwoju społeczno-ekonomicznym regionu Małopolski, w: Wrocław 2000 Plus. Studia nad strategią miasta, zeszyt 3 (39) 2001, Wrocław 2001, Strategia rozwoju jako główny instrument działania samorządów lokalnych, w. Samorząd terytorialny, zadania – gospodarka – rozwój, Chrzanów 2001, Ocena społeczno - ekonomicznej efektywności procesów prywatyzacyjnych w transformacji systemowej, w: Transformacja systemowa w Polsce. Oceny i perspektywy, Kraków 2002, Potencjalne możliwości współpracy międzynarodowej oraz rozwoju województwa podkarpackiego i Ukrainy, w: Strategiczne kierunki współpracy polsko-ukraińskiej WSGiZ w Mielcu, Studia Mieleckie nr 2, Mielec 2002 (współautor, redaktor naukowy Studiów), Prognozowanie popytu na środki produkcji przy pomocy metody PATTERN, w: Marketing and Logistics in the system of management, Lwów 2002, Próba oceny możliwości realizowania funkcji polskiego państwa w warunkach integracji europejskiej, w: Gospodarka – przestrzeń – rozwój, Prace Naukowe AE we Wrocławiu, Wrocław 2004, Prywatyzacja polskiej gospodarki – cele, programy i ocena jej rezultatów, Kraków 2005.

 

  • Mieczysław Przebieglec

    Mieczysław Przebieglec

PRZEBIEGLEC MIECZYSŁAW, urodzony 1 I 1964 r. w Mielcu, syn Józefa i Michaliny z domu Tomczyk. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność: elektryczna i elektroniczna matematyka przemysłowa), maturę zdał w 1984 r. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (filologia polska). W czasie studiów angażował się w działalność tzw. kultury niezależnej. Był m.in.: współorganizatorem i redaktorem miesięcznika mówionego „Przegłos” (1987-1989) – laureata nagrody Fundacji Kultury Niezależnej za 1988 r., prezesem Koła Naukowego Polonistów UJ (1987-1988) i współzałożycielem kwartalnika „KontrAkty” tegoż Koła oraz współzałożycielem Niezależnego Ośrodka Ruchu Artystycznego NORA w Krakowie (1988). W latach 1989-1990 pracował jako nauczyciel języka polskiego w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu oraz był redaktorem naczelnym tygodnika „Głos Solidarności” – pierwszej mieleckiej gazety niezależnej. W 1990 r. powołany został na stanowisko asystenta dyrektora naczelnego WSK „PZL-Mielec”. W wyborach samorządowych w 1990 r. został wybrany radnym Gminy Mielec oraz delegatem do Sejmiku Samorządowego Województwa Rzeszowskiego i członkiem Kolegium Odwoławczego Sejmiku na kadencję 1990-1994. Od 1991 r. do 1994 r. pełnił funkcję dyrektora Samorządowego Ośrodka Kultury i Sportu Gminy Mielec z siedzibą w Chorzelowie. W 1994 r., w ramach działalności w Agencji Kooperacji Gospodarczej Sp. z o.o. w Mielcu, założył Tygodnik dla Wszystkich „Wizjer Regionalny” i został jego redaktorem naczelnym. Od 1996 r. prowadzi własną działalność gospodarczą jako redaktor naczelny „Wizjera Regionalnego”. Ponadto przez pewien czas był redaktorem naczelnym tygodnika „Regionalny Informator Przetargowy”. Od marca 2004 r. wydawał tygodnik „Gazeta Kolbuszowska”, a od 2005 r. tygodniki: „Goniec Mielecki” i „Gazeta Dębicka”. Jest także wydawcą miesięcznika mieszkańców Woli Mieleckiej „Wolomielczanin”. Odznaczony m.in. Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

PRZEBOJEM, konspiracyjna organizacja niepodległościowa młodzieży szkół średnich w Mielcu. Związek ten jako organizacja wojskowa stanowił do sierpnia 1912 r. oddział Związku Walki Czynnej i był podporządkowany Komendzie ZWC w Krakowie, a następnie do wybuchu I wojny światowej podlegał Okręgowej Komendzie Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Jego członkami byli m.in. Tadeusz Bigo, M Tobiasz i Jan Duszkiewicz.

 

PRZEDBÓR KONSTANTY (ksiądz), pochodził z Koniecpola, pełnił m.in. funkcje kustosza katedralnego przemyskiego i kanonika chełmińskiego. W 1683 r., a może nawet w 1681 r., został mianowany proboszczem parafii św. Mateusza w Mielcu i sprawował tę funkcję do 1695 r.

 

PRZEDSIĘBIORSTWO KOPALNICTWA NAFTOWEGO, rozpoczęło działalność w 1960 r., po odkryciu złoża ropy naftowej na terenach wsi Partynia koło Radomyśla Wielkiego. Początkowo działało jako Zakład Esploatacji Partynia w Mielcu, podlegało Przedsiębiorstwu Kopalnictwa Naftowego w Krośnie i zajmowało się eksploatacją ropy z pola naftowego „Partynia”. Jego najwyższa dzienna produkcja osiągnęła w 1962 r. około 150 ton ropy, dając około 20 % krajowego wydobycia. Po odkryciach ropy w kolejnych nowych miejscach, m.in. w rejonach Zielonej Góry, Bochni, Kazimierzy Wielkiej i Dębicy w latach 1961–1965, podporządkowano te kopalnie zarządowi mieleckiego zakładu. 1 I 1966 r. podniesiono go do rangi samodzielnego przedsiębiorstwa pod nazwą Przedsiębiorstwo Kopalnictwa Naftowego „Mielec” w Mielcu. Odtąd prowadzono nie tylko wydobycie ropy i towarzyszącego jej gazu, ale także produkowano gazolinę. W latach 1966–1975 przekazywano przedsiębiorstwu do zagospodarowania i eksploatacji dalsze nowoodkryte złoża ropy w zachodnio-północnych rejonach kraju: Międzyzdrojach i Kamieniu Pomorskim (woj. szczecińskie), Żarnowcu (woj. gdańskie) oraz Buku i Pomorsku (woj. poznańskie). W 1975 r. osiągnięto około 900 ton dziennego wydobycia, co stanowiło około 80 % produkcji krajowej. W tym czasie zatrudniano około 750 pracowników, w tym 150 na etatach inżynieryjno – technicznych, ekonomicznych i administracyjnych. Równocześnie okazało się, że zarządzanie odległymi o kilkaset kilometrów kopalniami jest bardzo trudne. W 1976 r. Zjednoczenie Górnictwa Naftowego przeprowadziło reorganizację sieci przedsiębiorstw i m.in. zlikwidowało przedsiębiorstwo w Mielcu.

 

PRZEDSTAWICIELSTWO WOJSKOWE (21 PW W MIELCU, 149 REJONOWE PRZEDSTAWICIELSTWO WOJSKOWE W MIELCU), powstało w 1949 r. jako 21 PW z siedzibą w Mielcu. Pierwszym starszym przedstawicielem został kpt. Mieczysław Mierzwa. Samolotami wojskowymi produkowanymi w Mielcu i nadzorowanymi przez PW były: PZL-37 Łoś, Lim-1, Lim-2, Lim-5, Lim-6, An-2, TS-8 Bies, TS-11 Iskra, An-28, M-28B i I-22 Iryda. Z dniem 1 I 1996 r. nastąpiło rozformowanie 21 i 22 Przedstawicielstwa Wojskowego i włączenie do 43 Rejonowego PW z siedzibą w Świdniku. Na podstawie zarządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 III 1997 r. w dniu 1 VI 1997 r. wyodrębniono 149 Rejonowe PW z siedzibą w Mielcu. Przejęło ono od 43 Rejonowego Przedsiębiorstwa Wojskowego w Świdniku obowiązki nadzoru produkcji na potrzeby Sił Zbrojnych w zakładach w Mielcu, Rzeszowie i Sędziszowie Małopolskim. Aktualnie zakres działalności obejmuje dwie grupy zadań: 1) nadzór jakości dostaw, uzbrojenia, sprzętu wojskowego, środków bojowych i technicznych oraz usług remontowych i serwisowych, 2) realizację zadań wynikających z wzajemnej akceptacji procesu Rządowego Zapewnienia Jakości GQA (Goverment Qualty Assurance). Terenem działalności 149 RPW są: Polskie Zakłady Lotnicze „PZL-Mielec” Sp. z o.o. w Mielcu, Zakład Zaopatrzeniowo-Magazynowy „Euro-Mag” Sp. z o.o. w Mielcu, Zakład Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. w Mielcu, Wytwórnia Aparatury Wtryskowej „PZL-Mielec” Sp. z o.o. w Mielcu, Wytwórnia Silników Wysokoprężnych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. w Mielcu, Zakład Produkcyjno-Usługowy „Tarapata” w Tuszowie Narodowym, Zakład Produkcyjno-Usługowy „SUR” w Czerminie, WSK „PZL-Rzeszów” S.A. w Rzeszowie, Wytwórnia Filtrów „PZL-Sędziszów” S.A. w Sędziszowie Małopolskim i Firma Techniczno-Handlowa „ANKOL” Czesław Kolisz w Chorzelowie.Starsi przedstawiciele 21. PW: mjr Mieczysław Mierzwa (1949-1953), ppłk Jan Sygitowicz (1953-1958), ppłk Marian Piłat (1958-1972), ppłk Tadeusz Porębski (1972-1974), ppłk Jan Szajnecki (1974-1976), płk Mieczysław Hańderek (1976-1990), płk Stanisław Żurek (1990-1995); Rejonowy przedstawiciel 43. RPW: płk Marian Barański (1996-1997); Rejonowi przedstawiciele 149. RPW: płk Stanisław Cisek (1997-2001), ppłk Tomasz Błaszczyk (2001-2003); Szef 149 RPW: ppłk Ryszard Ziemiański (2003-).Oficerowie w latach 1949-2005: ppłk Czesław Barczyński, ppłk Tomasz Błaszczyk, kpt.? Konstanty Bujnowski, kpt. Kazimierz Burza, ppłk Krzysztof Bus, ppłk Michał Butryn, ppłk Andrzej Dziedzicki, kpt. Lech Dziewulski, kpt. Mieczysław Dziura, kpt.? Aleksander Frąckowiak, ppłk Kazimierz Gałęzowski, ? Kazimierz Giełzak, mjr Andrzej Górecki, por. Tadeusz Hałdysz, płk Mieczysław Hańderek, ppłk Józef Hańko, kpt. Adam Huciński, ppor. Mieczysław Jankowski, por. Edward Józefowicz, por. Czesław Kalinowski, ppłk Janusz Kaliński, Wiktor Kamiński, por. Aleksander Kilar, por. Tadeusz Kondeja, ppłk Gerard Korkus, ppłk Mariusz Kretkiewicz, ? Tadeusz Krepski, ppłk Stanisław Kwiecień, mjr Tadeusz Kuzaj, ppłk Władysław Lewiński, mjr Ryszard Łęczycki, ppłk Tadeusz Matuszek, mjr Piotr Mierzwa, ppłk Jan Mikołajczyk, mjr Bogusław Mrozek, ppłk Mieczysław Nickowski, ppłk Zenon Nowakowski, mjr Mirosław Obrębski, mjr Jan Olejnik, ppłk Stanisław Orczykowski, ppłk Zygmunt Ostrowski, ppłk Zygmunt Parzyński, płk Marian Piłat, ppłk Mikołaj Podłaszczyk, ppłk Tadeusz Porębski, kpt. Piotr Puszkar, ppłk Jerzy Rogowski, ppłk Janusz Roszkowski, ppłk Wiesław Siedlęczka, ppłk Piotr Skuciński, ppłk Czesław Smerdel, mjr Wiesław Sobiecki, ppłk Witalis Sołtys, ppłk Włodzimierz Stępień, mjr Bolesław Stocerz, ? Leszek Stręk, ppłk Hieronim Strumiłowski, mjr Jan Sygitowicz, ppłk Jan Szajnecki, ppłk Bernard Szczepanik, kpt. Zbigniew Świderski, ? Kazimierz Tanana, Stanisław Tanana, ? Zbigniew Ulanowski, ppłk Jan Wiechecki, ppłk Stefan Ziembicki, ppłk Ryszard Ziemiański, kpt. Jan Ziółkowski, płk Stanisław Żurek.Pracownicy cywilni w latach 1949-2005: Eugeniusz Bobowicz, Zbigniew Boryczka, Tadeusz Buczek, Eugeniusz Bula, Jarosław Butryn, Zbigniew Chrabąszcz, Eugeniusz Daca, Zbigniew Danel, Tadeusz Duszkiewicz, Mieczysław Działowski, Stefan Finor, Eugeniusz Gawryś, Jan Gąska, Czesław Graniczka, Stanisław Graniczka, Mariusz Hańderek, Lucyna Kapuścińska, Bożena Karaszewska, Zbigniew Kądziołka, Zygmunt Kłosowski, Andrzej Kolis, Stanisław Kolisz, Marian Kopacz, Józef Krępa, Izabela Krzak, Leszek Kulesza, Józef Lis, Wiesław Loc, Franciszek Łączak, Jacek Łoch, Józef Małek, Zbigniew Masłowski, Mirosław Mikołajczyk, Anna Mikowska, Jerzy Młodziński, Henryk Momola, Dorota Obara, Maria Orczykowska, Andrzej Pamuła, Józef Paterak, Marian Piękoś, Czesław Półzięć, Halina Proszowska, Jadwiga Rodzaj, Stanisław Ryba, Anna Rzeźnik, Jan Skawiński, Bolesław Słaba, Józef Soliński, Józef Starzyk, Henryk Strugała, Józef Styczeń, Stefan Szymczyk, Dominik Świtkowski, Henryk Walczak, Eugeniusz Zieliński, Mieczysław Zieliński, Adolf Żółtek.

 

PRZEDSZKOLA, instutucje (placówki) opiekuńczo-wychowawcze dla dzieci w wieku od 3 lat do rozpoczęcia obowiązku szkolnego. Do ich podstawowych zadań należą: stworzenie warunków do wszechstronnego i harmonijnego rozwoju podopiecznych oraz wyrównywanie poziomu ich rozwoju, zapewnienie kompetentnej opieki wychowawczej i przygotowanie dzieci do nauki szkolnej. Prekursorami wychowania przedszkolnego były ochronki - placówki o charakterze filantropijnym i zajmujące się głównie ubogimi dziećmi. Pierwsze polskie ochronki zakładano w latach 30. XIX w., a pierwsza mielecka ochronka zorganizowana przez Towarzystwo św. Wincentego a’Paulo rozpoczęła działalność w latach 90. XIX w. Przez wiele lat prowadziły ją siostry służebniczki, a później siostry józefitki. Pierwszą świecką placówką przedszkolną w Mielcu było Przedszkole Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci przy ul. I. Daszyńskiego (dziś A. Mickiewicza), które uruchomiono w 1946 r. W latach 50. sieć mieleckich przedszkoli powiększyła się o 3 placówki zbudowane i wyposażone przez WSK Mielec. Przedszkola te zostały później przekazane przez WSK do sieci przedszkoli państwowych. Dynamiczny rozwój miasta i towarzyszący mu wyż demograficzny spowodowały, że do końca lat 80. zbudowano kolejnych 7 obiektów przedszkolnych, a ponadto w zasobach Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej wygospodarowano lokale dla kilku mniejszych przedszkoli. Programy podstawowej działalności dydaktyczno-wychowawczej i opiekuńczej przedszkoli przedstawiały się podobnie. W ramach zajęć dodatkowych starano się jednak o wyróżnienie placówki ilością i oryginalnością form. Rywalizowano też w zakresie estetycznego urządzenia wnętrz przedszkoli i otaczających ich ogrodów. Dla podkreślenia odrębności i celów dydaktyczno-wychowawczych rozpoczęto także przyjmowanie imion dla poszczególnych placówek. Z biegiem lat nawiązywano coraz więcej kontaktów z środowiskiem i instytucjami miejskimi. W latach 70. i 80. wykształciły się pierwsze duże imprezy międzyprzedszkolne: Przegląd Twórczości Przedszkolnej i festyny z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka. Pogarszająca się kondycja finansowa miasta i rosnące lawinowo bezrobocie na początku lat 90. spowodowały, że zdecydowano się na zmniejszenie ilości przedszkoli. W latach 1990-1992 zlikwidowano 8 placówek przedszkolnych: nr 5, nr 10, nr 11, nr 14, nr 15, nr 17, nr 18 i nr 19. W 1994 r. przedszkola państwowe otrzymały nazwę przedszkola miejskie, a do ich administrowania powołano Miejski Zarząd Przedszkoli i Żłobków. W pierwszych latach XXI w. pomnożono ilość imprez międzyprzedszkolnych, a ich organizacji podejmowały się poszczególne przedszkola. Utrzymywano systematyczne kontakty z zawodowymi grupami aktorów, którzy regularnie odwiedzali przedszkola z małymi spektaklami teatralnymi. Do programu zajęć dodatkowych wprowadzono m.in. język angielski, zespoły artystyczne, szachy i imprezy związane z polskimi zwyczajami.  Coraz więcej placówek podjęło się wydawać własną gazetkę. Włączano się do akcji ogólnopolskich i przystępowano do klubów o różnym profilu działalności. Stan placówek ustabilizował się, a nawet wzrosła ilość zapisów. W 2005 r. sieć mieleckich przedszkoli przedstawiała się następująco: nr 1 (ul. Mickiewicza 51), nr 2 (ul. Lwowska 3), nr 3 (ul. Ossolińskiego 1), nr 4 (ul. Spółdzielcza 2), nr 6 (ul. ks. Skargi 15), nr 7 (ul. Pułaskiego 3), nr 8 (ul. Tańskiego 5), nr 9 (ul. Pisarka 23), nr 12 (ul. Konopnickiej 4), nr 13 (ul. Łukasiewicza 1), nr 16 (ul. Chałubińskiego 1) i nr 20 (ul. Warneńczyka 2) oraz Przedszkole Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w osiedlu Rzochów. W pierwszych latach XXI w. obok przedszkoli publicznych powstawały niepubliczne. Pierwszymi placówkami tego rodzaju w Mielcu były Przedszkole Niepubliczne Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w osiedlu Rzochów (2002) i Niepubliczny Punkt Przedszkolny w Centrum Edukacji i Rozwoju Dziecka „Żaczek” (2007). W latach 2009-2012 zorganizowano 6 kolejnych niepublicznych placówek przedszkolnych w osiedlach z największą ilością małych dzieci. W przedszkolach miejskich (z wyjątkiem nr 1 i nr 2) wykonano termomodernizację budynków i położono nowe tynki. W niemal wszystkich przedszkolach przeprowadzono remonty i modernizację wnętrz. Sukcesywnie unowocześniano wyposażenie i modernizowano place zabaw. Poza standardowym programem we wszystkich placówkach realizowano programy autorskie i wprowadzano innowacje pedagogiczne. Dla dzieci starszych (5, 6 lat) wprowadzono „spotkania z językiem angielskim”. Po wykonaniu modernizacji przedszkola nr 3, 16 i 20 uzyskały status placówek  integracyjnych. Placówki rywalizowały ze sobą w różnych konkursach i zawodach. Współpracowały z Klubami Seniora i placówkami opieki społecznej oraz schroniskiem dla zwierząt. We wrześniu 2013 r. do przedszkoli publicznych uczęszczało 1900 dzieci, a do niepublicznych – 327. 

 

PRZEDSZKOLA NIEPUBLICZNE, placówki wychowania przedszkolnego tworzone na podstawie ustawy z dnia 7 IX 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzenia MEN z dnia 31 VIII 2010 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania. Pierwszymi placówkami tego rodzaju w Mielcu były Przedszkole Niepubliczne Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w osiedlu Rzochów (2002) i Niepubliczny Punkt Przedszkolny w Centrum Edukacji i Rozwoju Dziecka „Żaczek” (2007). Wzrost zainteresowania prowadzeniem takich placówek nastąpił w latach 2009-2011. Jego efektem było zorganizowanie 3 niepublicznych przedszkoli w najmłodszych osiedlach Mielca. *Niepubliczne Przedszkole „Mistrzowie Zabawy”, powstało w 2010 r. z inicjatywy Jolanty Stępień i przy wsparciu jej męża Jacka Stępnia. Mieści się w domu rodzinnym przy ul. Budowlanej 12 (osiedle Dziubków). Jego organem prowadzącym jest Jolanta Stępień, która ponadto pełni funkcję dyrektora. Placówka funkcjonuje w ogólnopolskiej sieci placówek „Mistrzowie Zabawy”. Posiada akredytację Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej na prowadzenie szkoleń dla opiekunów dziecięcych, uprawniających do pracy w żłobkach. Poza zajęciami standardowymi prowadzi: język angielski, logorytmikę, logopedyczne zabawy grupowe, gimnastykę twórczą, kółko muzyczne i wczesną naukę czytania metodą symultaniczno-sekwencyjną prof. J. Cieszyńskiej. *Niepubliczne Przedszkole „Szczęśliwe Dziecko”, rozpoczęło działalność od roku szkolnego 2009/2010.  Jego siedzibą jest budynek przy ul. Kard. Stefana Wyszyńskiego 4A/6 (osiedle Smoczka). Założycielką i organem prowadzącym jest Agnieszka Jastrzębska, a dyrektorem Agnieszka Kopacz. Obok zajęć standardowych placówka prowadzi: gimnastykę, rytmikę, język angielski, zajęcia logopedyczne, pływanie, taniec, kółko teatralne, artreterapię, katechezę  i zajęcia w ramach projektu „Mali Odkrywcy”.*Niepubliczny Punkt Przedszkolny w Centrum Edukacji i Rozwoju Dziecka „Żaczek”, prowadzi działalność od roku szkolnego 2007/2008.  Zajmuje pomieszczenia w budynku przy ul. F. Chopina 18A. Organem prowadzącym i dyrektorem jest Danuta Styczeń. Poza programem wychowania przedszkolnego prowadzone są zajęcia edukacji prozdrowotnej, język angielski, zajęcia logopedyczne, zajęcia ruchowe z elementami gimnastyki korekcyjnej i zajęcia umuzykalniające z elementami tańca. *Przedszkole Niepubliczne „Bajkowe Przedszkole”, zostało uruchomione 5 IX 2011 r. z inicjatywy Fabioli Słyś-Rolek przy wsparciu męża Mariusza Rolka. Organem prowadzącym jest Fabiola Słyś-Rolek, a dyrektorem Anna Śpiewak. Placówka prowadzi działalność w budynku przy ul. Metalowców 19 (osiedle Dziubków). Zajęciami dodatkowymi są: język angielski, rytmika, gimnastyka korekcyjna, zajęcia logopedyczne i teatralne oraz spotkania z oligofrenopedagogiem. Placówka współpracuje z Przedszkolami Miejskimi nr 9 i 16. Od lutego 2013 r. uruchomiono filię przy ul. H. Sienkiewicza 67.*Przedszkole Niepubliczne Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus – placówka została przedstawiona w ramach hasła: Karmelitanki Dzieciątka Jezus (tom 3, str. 297). *Przedszkole Niepubliczne „Mali Odkrywcy”, rozpoczęło działalność 23 VI 2012 r., a pierwsze zajęcia odbyły się 2 VII. Siedzibą placówki jest CHU „Pasaż” przy ul. Dworcowej 4.  Założycielką i organem prowadzącym jest Katarzyna Kwiatek, a dyrektorem Maria Białek. Działalność programowa placówki prowadzona jest na podstawie programu „Dobry start przedszkolaka” Moniki Rościszewskiej-Woźniak, wzbogaconego o inne metody i programy. Zajęcia edukacyjne obejmują tematykę: społeczną, przyrodniczą, językową, matematyczną, muzyczną i plastyczną, a ich uzupełnieniem są różne formy zajęć ruchowych.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 1 IM. KUBUSIA PUCHATKA przy ul. A. Mickiewicza 51 zostało zorganizowane w 1946 r. z inicjatywy przewodniczącego MRN i wiceburmistrza Jana Chruściela jako Przedszkole Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Mielcu. Początkowo borykało się z wieloma trudnościami, m.in. nie posiadało odpowiedniego sprzętu i zabawek, cierpiało na brak dostatecznych środków na dożywianie dzieci, a teren wokół obiektu był nieuporządkowany i nieogrodzony. Od 1949 r. zaczęto korzystać z funduszy TPD w Rzeszowie, toteż sytuacja finansowa poprawiła się. W 1952 r. nadbudowano jedno piętro, uzyskując lepsze warunki lokalowe, a w 1960 r. placówka została włączona do sieci państwowej jako Przedszkole Państwowe nr 1. Na terenie przedszkolnym urządzono alejki i zbudowano małą architekturę zabawową. W 1966 r. rada pedagogiczna podjęła decyzję o pracy nad programem „Przedszkole wiodące z uwzględnieniem pracy z dzieckiem na powietrzu”. Rozwinięto różne formy pracy artystycznej i wprowadzono wiele zajęć z dziećmi na wolnym powietrzu, m.in. spożywano posiłki w specjalnie zbudowanej mini-stołówce. Te i inne nowatorskie pomysły, których inspiratorką była najczęściej dyrektor Zofia Węgrzyn, sprawiły, że placówce powierzano większość konferencji metodycznych nauczycieli przedszkolnych i nazywano ją „bazową”. Specjalne podziękowanie za owocna pracę przesłał minister oświaty i szkolnictwa wyższego, a zainteresowanie przedszkolem wykazały także redakcje „Wychowania Przedszkolnego” i „Misia”. Nie zapominano o TPD-owskim rodowodzie i systematycznie współpracowano z tą organizacją, a nawet przez wiele lat udostępniano część pomieszczeń na piętrze na siedzibę mieleckiego ZM TPD. W 1996 r. w ogrodzie przedszkolnym odbyła się uroczysta akademia z okazji 50-lecia działalności placówki, w której poza społecznością przedszkola uczestniczyli byli nauczyciele i pracownicy oraz absolwenci. W 1998 r. przeprowadzono modernizację budynku, unowocześniając pomieszczenia i wyposażenie. W 2000 r., po przeprowadzeniu referendum, podjęto decyzję o nazwaniu przedszkola imieniem Kubusia Puchatka. Od tego czasu corocznie organizowane są imprezy związane tematycznie z tą bajkowa postacią, m.in. „Jesienny bal z Kubusiem Puchatkiem”. Przedszkole jest głównym organizatorem corocznych międzyprzedszkolnych akcji „Puzzle moją układanką” i „Pomóżmy zwierzętom leśnym przetrwać zimę”. Prowadzone są zajęcia dodatkowe: rytmika, język angielski, spotkania teatralne i nauka pływania oraz warsztaty (logopedyczne, plastyczne, teatralne i informatyczne. W roku szkolnym 2005/2006 do 5 oddziałów przedszkola uczęszcza 130-135 dzieci. W kolejnych latach wykonano szereg remontów bieżących oraz unowocześniano wyposażenie. Placówka jest organizatorem międzyprzedszkolnego konkursu układania puzzli.Dyrektorzy: Zofia Bogdan (?-1955), Marta Lonczak (1955-1956), Zofia Węgrzyn (1956-1976), Zofia Kamuda (1976-1981), Maria Cabaj (1981-1998), Grażyna Stachowicz (1998-).Nauczyciele w latach 1956-2005: Józefa Buziak, Elżbieta Ciejka, Halina Cyran, Czesława Drożdż, Agata Duracz, Stanisława Flis, Zofia Halada, Maria Jarmoluk, Renata Kmiecik, Czesława Korpanty, Marta Lonczak, Wanda Piekarska, Halina Pyzikiewicz, Ewa Sasor, Helena Sasor, Wiesława Skowronek, Halina Wolska, Beata Wrzesień i Zofia Zaskalska. Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Anna Bernat, Maria Białek, Agnieszka Borek, Lidia Borowiec-Decowska, Magdalena Broda, Dorota Chrabąszcz, Barbara Czajowska, Marta Gromny, Aneta Hyjek, Renata Hyjek, Danuta Kaczor, Izabela Kardyś, s. Anna Kawecka, Daria Kijak-Kotwica, Maciej Kosztyła, s. Monika Kotwica, Marta Koźbiel, Grażyna Kulpa, Monika Lwowska, Anna Łącz-Gaj, Ewa Maziarz, Iwona Maziarz, Magdalena Miłoś, Barbara Pach, Agnieszka Pastuszka, Ewa Płowecka, Danuta Podraza, Justyna Rajca, Dorota Rudolf, Anna Stefaniak, Joanna Szatkowska, Małgorzata Taras. 

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 2 przy ul. Lwowskiej 3 jest kontynuatorem działalności Ochronki Towarzystwa św. Wincentego a’ Paulo i Państwowego Przedszkola nr 2. Budynek przedszkolny zbudowano w latach 1935-1936 z inicjatywy biskupa Franciszka Lisowskiego wizytującego w 1935 r. parafię św. Mateusza. Do nowego obiektu przeniesiono Ochronkę, która prowadziły siostry józefitki. (Szerzej w hasłach: Józefitki i Ochronka.) W czasie okupacji hitlerowskiej siostry prowadziły sierociniec oraz przygotowywały posiłki dla najuboższych i potrzebujących. Po wojnie powróciły do prowadzenia sierocińca i przedszkola. W 1949 r. władze oświatowe zlikwidowały dzieciniec, pozostawiając józefitkom prowadzenie przedszkola. W 1951 r. rozwiązano Towarzystwo św. Wincentego a’ Paulo, w 1954 r. przejęto na własność skarbu państwa budynek Ochronki i teren, na którym się znajdował. W zajęciach prowadzonych przez siostry józefitki dominowały formy artystyczne i ruchowe, a ponadto sporo czasu poświęcano na naukę modlitwy i inne formy wychowania religijnego. Szczególnym zainteresowaniem mieleckiego społeczeństwa cieszyły sie przez wiele lat „Jasełka”. 28 XII 1961 r. władze administracyjne zakazały siostrom prowadzenia przedszkola, a w 1963 r. przymusowo je wysiedliły. W obiekcie od 1 I 1962 r. zorganizowano świeckie Państwowe Przedszkole nr 2. W pierwszych latach jego funkcjonowania przeprowadzono modernizację budynku, dostosowując go do wymagań dydaktyczno-wychowawczych, a także ogrodu, który urządzono dla potrzeb zabaw i gier dziecięcych. Po staraniach na początku lat 90. parafia św. Mateusza w Mielcu otrzymała 24 III 1993 r. od władz państwowych prawo własności budynku i parceli przedszkolnej. Uwzględniając jednak braki lokalowe mieleckich placówek oświatowo-wychowawczych parafia wynajęła bezpłatnie budynek i parcelę Miejskiemu Przedszkolu nr 2. Placówka ta kontynuuje artystyczne tradycje swych poprzedników i prowadzi wiele form kulturalno-rekreacyjnych, m.in.: Bal Małego Ekologa, Dzień Czyściocha, Igraszki teatralne, Spotkania Wielkanocne, Spotkania Wigilijne-Jasełka, bale karnawałowe oraz kółka zainteresowań: baletowe, plastyczne, recytatorskie i teatralne. Przedszkole prowadzi też akcje ekologiczne np. zbiórki makulatury i baterii, dzięki którym organizowane są wycieczki. Uczęszcza około 80 dzieci w trzech oddziałach. Wykonano szereg remontów bieżących oraz unowocześniano wyposażenie. W 2008 r. dotychczasowa dyrektor Teresa Rykowska przeszła na emeryturę, a nowym dyrektorem placówki została Danuta Wiszyńska. Dyrektorzy: Marta Lączak (1964-1983), Teresa Rykowska (1983-2008), Danuta Wiszyńska (2008-nadal).Nauczyciele w latach 1964-2005: Zofia Baniak, Łucja Borowiec, Maria Cukierda, Bogusława Garbacz, Alicja Gumienna, Barbara Jankowska, Józefa Mikuła, Helena Ozimek, Marzena Sanecka, Alicja Sowizdrzał, Maria Sudoł, Danuta Wiszyńska, Anna Wróbel.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Anna Bernat, Maria Białek, Marlena Biduś, Agnieszka Brodowska, Małgorzata Cichowska, Barbara Czajowska, Przemysław Gabik, Bogusława Garbacz, Krystyna Januszewska-Podpłomyk, Bożena Jędrychowska, s. Anna Kawecka, Magdalena Klapa, Jolanta Kozioł, Karolina Kozioł, Grażyna Kulpa, Katarzyna Madej, Magdalena Miłoś, Beata Mizera, Iwona Pańczyk, Agnieszka Pastuszka, ks. Jerzy Ptak, Jadwiga Pyzikiewicz.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 3 (wcześniej PAŃSTWOWE PRZEDSZKOLE NR 3) przy ul. Ossolińskich 1 zostało wybudowane w latach 1966-1967 i oddane do użytku 1 VII 1967 r. W obiekcie urządzono 4 sale zajęć dla 4 oddziałów oraz salę gimnastyczno-imprezową.  Pierwszym kierownikiem placówki mianowano Rozalię Biernat. Od 1970 r. zakładem opiekuńczym był Wydział Głównego Mechanika WSK Mielec, a od 1972 r. Wydział 23 WSK. Poza siedzibą główną PP nr 3 prowadziło Ognisko Przedszkolne przy ODK MSM (do 1983 r.). Działalność dydaktyczno-wychowawczą wzbogacano ciekawymi spotkaniami, m.in. z reprezentacją Kuby w siatkówce juniorek (grała w turnieju w Mielcu), olimpijczykiem Henrykiem Trembickim (Tokio, 1964, podnoszenie ciężarów), prezesem ZIW w Mielcu Stanisławem Majorem, dziećmi niemieckimi i artystami z ZPiT „Mazowsze”. W latach 1980-2004 funkcję dyrektora pełniła Zofia Cyculeńko. W tym okresie ważniejszymi wydarzeniami były: podziękowania od Ojca Świętego Jana Pawła II za list gratulacyjny od społeczności przedszkola, utworzenie grupy integracyjnej i wygospodarowanie dodatkowej sali na jej działalność, przeprowadzenie remontu (z udziałem rodziców i pracowników przedszkola), nawiązanie współpracy z Domem Pomocy Społecznej i Klubem Seniora w SDK oraz wystawienie „Jasełek” w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W ramach zajęć dodatkowych zorganizowano kółka plastyczne, teatralne i taneczne. Uczestniczono w akcji charytatywnej „Góra grosza” oraz akcji „Cała Polska czyta dzieciom” (cały rok 2004/2005 uczniowie z Gimnazjum nr 2 czytali przedszkolakom bajki). Od 2005 r., po przeprowadzonym konkursie, stanowisko dyrektora objęła Bożena Budaj. Sukcesami tego roku były m.in.: 3 miejsce na I etapie i 2 miejsce na II etapie Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego „Zapobiegajmy pożarom”. W dalszych latach wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz zmodernizowano plac zabaw, a także unowocześniono wyposażenie. Przedszkole ma status placówki integracyjnej.  Jest organizatorem konkursów dla dzieci niepełnosprawnych. Wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz zmodernizowano plac zabaw, a także unowocześniono wyposażenie. Przedszkole ma status placówki integracyjnej.  Jest organizatorem konkursów dla dzieci niepełnosprawnych. Wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz zmodernizowano plac zabaw, a także unowocześniono wyposażenie. Przedszkole ma status placówki integracyjnej.  Jest organizatorem konkursów dla dzieci niepełnosprawnych.Dyrektorzy: Rozalia Biernat (1967–1980), Zofia Cyculeńko (1980–2004), Bożena Budaj (2005–).Nauczyciele w latach 1967-2005: Olga Apollo, Maria Baran, Maria Białek, Marta Białek, Bożena Budaj, Danuta Dziadosz, Władysława Fila, Elżbieta Gaj, Elżbieta Kaczmarczyk, Barbara Kapinos, Maria Komisarz, Józefa Kubik, Jadwiga Łępa, Kazimiera Magda, Barbara Mądro, Jadwiga Mleczko, Urszula Pietruszka, Krystyna Skowron, Barbara Smolak, Zofia Strzałka, Renata Szumełda, Anna Wojciechowska, Helena Wojnarowska, Janina Wrażeń, Sabina Wnuk, Zofia Zych.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Grażyna Babula, Anna Bernat, Tomasz Borzęcki, Magdalena Falarz, Anna Foryt, Dorota Frydrych-Fila, Karolina Gajek, Magdalena Gołąb, Beata Grabiec, Monika Herchel, Katarzyna Jaszcz, Ewa Jaworska, Bożena Jędrychowska, Barbara Kapinos, Jolanta Kapusta, Magdalena Kobiela, Małgorzata Krawczyk, Maciej Kukułka, Matylda Leja (Kurmaniak), Krzysztof Lis, Anna Łącz-Gaj, Ewa Michałek, Marcelina Mosior-Świć, Joanna Osnowska, Katarzyna Pruś, Regina Romaszuk, Monika Sekuła, Barbara Smolak, Maciej Światowiec, Joanna Trela-Gudz, Ilona Zmorzyńska.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 4 (wcześniej PAŃSTWOWE PRZEDSZKOLE NR 4) przy ul. Spółdzielczej 2 zostało wybudowane w 1972 r. i rozpoczęło działalność od roku szkolnego 1972/1973. Jego pierwszą dyrektorką i organizatorką była Maria Sroka. W pierwszych latach pracy placówka borykała się z kłopotami sprzętowymi, ale pomoc opiekuńczych wydziałów WSK i później Zakładu Aparatury Paliwowej pozwoliła na skompletowanie wyposażenia sal i pomieszczeń oraz  przedszkolnego ogrodu. Funkcjonowały cztery oddziały, a przez niektóre lata organizowano dodatkowo oddział piąty, w zależności od potrzeb środowiska. Od początku funkcjonowania placówka współpracowała z pobliskim Osiedlowym Domem Kultury MSM, głównie poprzez udział w imprezach artystycznych („Przeglądy Twórczości Przedszkolnej”) i rekreacyjnych. W 1974 r. zorganizowano dla dzieci naukę pływania. Z czasem doposażono przedszkole oraz rozwinięto różne formy pracy z dziećmi, korzystając z funkcjonalnie urządzonej sali gimnastycznej.  Organizowane są w niej uroczystości i imprezy (np. „Kalambury”, „Szansa na sukces”, „Wierszykowo”), zajęcia dodatkowe, m.in.: rytmika, gimnastyka korekcyjna, szachy i język angielski oraz kółka: taneczno-wokalne „Roztańczona Gromagka”, teatralne „Figielek” i matematyczne. W 2003 r. zorganizowano naukę pływania, nawiązując do tradycji z lat 70. Organizowane są akcje dobroczynne: „Mikołajki dla dzieci ze Szpitala Powiatowego w Mielcu”, „Kiermasz Świąteczny”, „Na rzecz zwierząt ze schroniska” i „Konkurs plastyczny w ramach Wielkiej Orkiestry Światecznej Pomocy”. Przedszkole bierze też udział w akcji „Cała Polska czyta dzieciom”, co zgłoszono do Fundacji ABCXXI. Poza tradycyjną współpracą z Spółdzielczym Domem Kultury MSM od kilku lat placówka współpracuje także z Klubem Seniora „”Pogodna Jesień” oraz Samorządowym Centrum Kultury, uczestnicząc w przeglądach grup tanecznych „Pasikonik”, grup teatralnych „Scenażeria” i innych imprezach dla małych dzieci. Przedszkole wydaje „Gazetkę Przedszkolaka”, rozprowadzaną wśród rodziców. Od 2005 r. uruchomiono własną stronę internetową. Wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz unowocześniono wyposażenie.Dyrektorzy: Maria Sroka (1972-1988), Jadwiga Kamuda (1988-2003), Elżbieta Świstro (2003 – nadal).Nauczyciele w latach 1972-2005: Grażyna Adamczyk, Krystyna Adamiak, Zofia Błachowicz, Łucja Borowiec, Władysława Brzoza, Helena Butryn, Grażyna Ciepiela, Pelagia Dębicka, Felicja Dziuba, Barbara Karaś, Wiesława Korbiel, Maryla Kotwica, Renata Kusak, Władysława Kwaśniewska, Kazimiera Lewiarz, Ewa Pałasz, Kazimiera Pazdro, Teresa Polak, Elżbieta Rudnik, Danuta Rusin, Jolanta Siedlęczka, Józefa Skop, Halina Skóra, Maria Staniszewska, Józefa Strzępka, Barbara Szot, Krystyna Śliwa, Anna Wiącek, Elżbieta Woźniak i Wiesława Wrona.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Barbara Czajowska, Magdalena Falarz, Ewa Głód, Marcelina Kaczówka, Jadwiga Kamuda, Barbara Mądro, Joanna Nowakowska, Agata Pawłusiak, Halina Piechota, Ewelina Radoń, Kinga Stępień, Joanna Szatkowska, Katarzyna Szypuła, Maciej Światowiec, Bożena Świszcz.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 6 (wcześniej PAŃSTWOWE PRZEDSZKOLE NR 6), wybudowano je w 1976 r. przy ul. Piotra Skargi w ramach budowy osiedla M. Kopernika. Otwarcie przedszkola nastąpiło 19 VII 1976 r. Miało pięć oddziałów i przyjęło 222 dzieci. Od początku było dobrze wyposażone, a ponadto posiadało ładne otoczenie i dobrze zagospodarowany ogród. Dużą pomoc otrzymało od Wydziału 06 WSK Mielec. Od początku funkcjonowania wiele czasu przeznaczano na zajęcia artystyczne. W ostatnich latach przodują kółko plastyczne i formacja cheerleaderek. W 2002 r. zorganizowano Klub Małego Europejczyka „Szósteczka”. Jego działalność została zarejestrowana w Centrum Edukacji Europejskiej w Rzeszowie i Warszawie. W ramach działalności Klubu każdego roku dzieci biorą udział w konkursie „Europa w szkole”, a w 2005 r. jedna z prac plastycznych zdobyła I miejsce w etapie wojewódzkim. 13 I 2004 r. placówka otrzymała certyfikat przyjęcia do Rejonowej Rzeszowskiej Sieci Szkół i Placówek Promujących Zdrowie i jest odtąd „Przedszkolem Promującym Zdrowie”. Corocznie, wspólnie z Przedszkolem Miejskim nr 13, organizuje Olimpiadę Sportową, w której udział biorą dzieci ze wszystkich przedszkoli mieleckich oraz z Woli Mieleckiej i Wylowa. Jako jedyne przedszkole w województwie bierze udział w „Europejskim Dniu Wiosny” (święto dzieci i młodzieży w Europie) oraz wzięło udział w akcjach charytatywnych o zasięgu europejskim: „Złotówka na wodę” i „Kartka z Biesłanu”. Od wielu lat przedszkole współpracuje ze Stowarzyszeniem im. Brata Alberta w Mielcu, m.in. dwa razy w roku organizowane są akcje charytatywne pod hasłem „Dzieci – bliźniemu”, do których chętnie przyłączają się rodzice i sponsorzy. Prowadzona jest „Kronika Absolwentów”, która pomaga w śledzeniu dalszych losów wychowanków. Wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz zmodernizowano plac zabaw i unowocześniono wyposażenie. „Szóstka” jest współorganizatorem (z Przedszkolem nr 13) międzyprzedszkolnej „Małej Olimpiady”.Dyrektorzy: Helena Czerwińska (1976-1985), Helena Sasor (1985-1991), Elżbieta Jachyra (1991-1994), Anna Mądry (1994-).Nauczyciele w latach 1976-2005: Beata Baran, Ludmiła Chmiel, Władysława Cieśla, Ewa Domagała, Ewa Dziaduch, Ewa Graniczka, Barbara Hersztek, Elżbieta Jachyra, Łucja Kaczmarczyk, Barbara Kieraś, Alicja Kocoł, Grażyna Kokoszka, Iwona Kołacz, Łucja Krężel, Bogusława Kukułka, Grażyna Łaba, Jadwiga Łępa, Maria Majcher, Dorota Małodzińska, Helena Mondziel, Danuta Myszka, Renata Nowak, Ewa Padwińska, Maria Paluszek, Paulina Pryga, Halina Pyzikiewicz, Edyta Rembisz,  Urszula Ryba, Anna Sobczak, Joanna Sobol, Teresa Stala, Łucja Strzępka, Danuta Szpakowska, Krystyna Śliwa, Agnieszka Węgrzyn, Helena Wojnarowska, Alicja Zachariasz, Beata Zaskalska, Bożena Ździebło.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Ilona Babiec, Izabela Bieniek, Ewa Brajerska, Magdalena Broda, Ewa Głowacka-Balon, Magdalena Gołąb, Barbara Hersztek, Katarzyna Jaszcz, Monika Kościelny, Danuta Maziarz, Magdalena Miłoś, Marcelina Mosior-Świć, Iwona Pańczyk, Paulina Pryga, Renata Stachowicz (Kudłaty), Teresa Stawecka, Joanna Szatkowska, Anna Woźniak, Marcin Woźniak, Joanna Wrzesień.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 7, zostało wybudowane przy ul. K. Pułaskiego 3 i oddane do zagospodarowania 29 IX 1977 r. Jego pierwszym dyrektorem i organizatorem była Maria Jemioło. Po 10 dniach, przy ogromnym zaangażowaniu personelu i rodziców, udało się jej doprowadzić do pełnej gotowości na przyjęcie ponad 230 dzieci. Uroczyste rozpoczęcie działalności odbyło się 10 X 1977 r. Opóźnione prace budowlane spowodowały, że do tego czasu część dzieci zapisanych do PP 7 czasowo przebywała w Filii Przedszkola WSK nr 2. Główny inwestor – Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa i zakład opiekuńczy – OBR WSK Mielec przyczyniły się do pełnego wyposażenia placówki, a po oddaniu do użytku przedszkolnego ogrodu stała się ona bardzo dobrą wizytówką osiedla S. Żeromskiego i miasta. Wprowadzała też nowości do pracy z dziećmi, m.in. jako pierwsza w Mielcu zorganizowała dla dzieci przedszkolnych wstępną naukę języka angielskiego. Wielokrotnie powierzano placówce organizację konferencji metodycznych, także o charakterze ponadregionalnym, m.in. 18 IV 1989 r. w PP 7 odbyła się Krajowa Konferencji Wizytatorów Wychowania Przedszkolnego. Innymi ważnymi wydarzeniami były wizyta delegacji dyrektorów placówek wychowania przedszkolnego z Rumunii (28 VIII 1987 r.) oraz uroczystości z okazji 10-lecia Przedszkola (10 X 1987 r.). Tradycją stały się: andrzejki, mikołajki, jasełka, Bal Noworoczny, Dzień Babci i Dziadka, Dzień Matki, Dzień Dziecka i Wieczór Wigilijny (od 2002). Odbywano spotkania z przedstawicielami różnych zawodów. Uczestniczono w konkursach i festiwalach międzyprzedszkolnych. Organizowano wyjścia do kina, teatru, muzeum i cyrku, a także wycieczki autokarowe do pobliskich miejscowości, m.in.: Baranowa Sandomierskiego, Pilzna, Niwisk, Przecławia, Rzemienia i Chorzelowa oraz okolic Ciężkowic. W programie zajęć dodatkowych wprowadzono gimnastykę korekcyjną i rytmikę. Uczestniczono w akcjach „I ty możesz zostać Świętym Mikołajem” oraz „Pomóżmy zwierzętom leśnym przetrwać zimę”. Elementem wyróżniającym placówkę jest także oryginalna i niezwykle barwna plastyczna kompozycja przestrzenna w hallu, obrazująca aktualną porę roku. Prowadzona jest strona internetowa przedszkola. Wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz zmodernizowano plac zabaw i unowocześniono wyposażenie.Dyrektorzy: Maria Jemioło (1977-1993), Wiesława Pęgiel (1994-nadal).Nauczyciele (w latach 1977-2005): Halina Augustyn, Maria Baran, Władysława Bednarz, Maria Dudzik, Ewa Jakubowska-Ochalik, Bożena Kochanowska, Maria Kozłowska, Małgorzata Leśniak, Krystyna Mrozek, Małgorzata Olszewska, Bernadeta Reipold, Urszula Ryba, Teresa Rykowska, Maria Rzemień, Bożena Salamaga, Teresa Starzyk.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Grażyna Antoń, Marta Armata, Anna Bernat (Kielin), Agnieszka Borek, Barbara Cisło, Barbara Czajowska, Magdalena Falarz, Ewa Głowacka-Balon, Magdalena Gołąb, Beata Grabiec, Katarzyna Jaszcz, Marcelina Kaczówka, Magdalena Kamińska, Bogumiła Krężel, Joanna Łukasik, Magdalena Migryt, Małgorzata Miraś, Iwona Pańczyk, Beata Paździor, Justyna Rajca, Katarzyna Sawicka-Gąsior, Monika Sekuła, Teresa Stawecka, Joanna Szatkowska, Maciej Światowiec, Bożena Świszcz, Bożena Wilk, Anna Wrażeń, Joanna Wrzesień, Joanna Występek.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 8, zostało wybudowane przy ul. Tańskiego na powstającym osiedlu J. Krasickiego (później os. Lotników) w latach 1978-1979 i urządzone przy udziale rodziców i pracowników przedszkola. Jego otwarcie nastąpiło 1 III 1979 r. Od początku cieszyło się dużą popularnością (5 oddziałów, 9 nauczycieli, około 200 dzieci) i nie było w stanie przyjąć wszystkich chętnych. Ze względu na prace budowlane (bloki mieszkalne, ulice, infrastruktura osiedlowa) pierwsze lata placówki były bardzo trudne. Dodatkowym utrudnieniem był brak gazu, toteż korzystano z pomocy Przedszkola Społecznego TPD, znajdującego się w sąsiednim bloku mieszkalnym, a także Przedszkola Państwowego Nr 6 przy ul. Ks. P. Skargi. Szczególną rolę w tym okresie odegrała pierwsza dyrektorka przedszkola Wanda Frankiewicz, która uruchomiła funkcjonowanie placówki i inspirowała środowisko do udzielania różnych form pomocy. M.in. siłami społecznymi urządzono ogród przedszkolny i wyposażano przedszkole w potrzebny sprzęt. W latach 90. prowadząca placówkę dyr. Zofia Błachowicz doprowadziła do wzbogacenia bazy dydaktycznej oraz podejmowania przez nauczycieli nowatorskich metod pracy z dziećmi. Kierunek ten utrzymała i rozwija aktualna kadra pedagogiczna, kierowana przez dyr. Urszulę Rucką. Dbałość o wszechstronny rozwój dziecka pozostała priorytetem działalności, ale szczególną rolę odgrywają w tej placówce formy (kółka: plastyczne, taneczne i teatralne, występy, przeglądy, konkursy), służące twórczemu i artystycznemu rozwojowi dzieci. Innowacją pedagogiczną jest nauka czytania metodą Domana, Majchrzaka i Bogdanowicza, wprowadzana od najmłodszych grup. Realizowane są programy autorskie: „Mali Ekolodzy” i „Mali Europejczycy” oraz zajęcia dodatkowe z języka angielskiego, rytmiki i szachów. Przedszkole współpracuje z m.in. Filią Miejskiej Biblioteki SCK i Szkołą Podstawową Nr 9 im. Władysława Jasińskiego „Jędrusia”. Organizowane są też m.in.: „dni otwarte”, debaty pedagogiczne i psychologiczne, zajęcia pokazowe oraz różne uroczystości. Jedną z nich były obchody 25-lecia przedszkola, zorganizowane w roku szkolnym 2004/2005. Aktualnie do placówki uczęszcza około 150 dzieci. Wykonano termomodernizację budynku i inne remonty wewnętrzne oraz zmodernizowano plac zabaw i unowocześniono wyposażenie. Za udział w ogólnopolskiej akcji „Bezpieczne wakacje” w 2013 r. przedszkole otrzymało   certyfikat  „Bezpieczne przedszkole”.Dyrektorzy: Wanda Frankiewicz (1979-1990), Zofia Błachowicz (1990-1998), Urszula Rucka (1998-).Nauczyciele w latach 1979–2005: Agnieszka Chłopek, Małgorzata Herula, Elżbieta Kaczmarczyk, Janina Kawa, Maria Kopeć, Mirosława Kotula, Stefania Krawiec, Bogusława Krupa, Kazimiera Magda, Grażyna Olszowska, Jadwiga Pieróg, Anna Pszeniczna, Agata Przybyło-Olszewska, Halina Rzeszucińska, Barbara Smajdor, Elżbieta Sobczyk, Maria Sudoł, Anna Wojciechowska, Marta Wójcik, Anna Zięba. Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Agnieszka Borek, Agnieszka Brodowska, Barbara Czajowska, s. Elżbieta Figurniak, Bożena Golba, Danuta Kaczor, Karolina Kozioł, Anna Lasota, Katarzyna Majka-Kosztyła, Agnieszka Marek, Aneta Mazurkiewicz, Magdalena Migryt, Magdalena Miłoś, Maria Mucha, Barbara Pach, Kinga Przeworska, Agata Pszeniczna, Jadwiga Pyzikiewicz, Justyna Rajca, Katarzyna Sawicka-Gąsior, Irena Skórska, Elżbieta Sobczyk, Danuta Sypek, Joanna Szatkowska, Joanna Trela-Gudz, Anna Wrzesień.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 9 zostało wybudowane w 1980 r. przy ul. M. Pisarka 23 jako drugie na osiedlu J. Krasickiego (później os. Lotników). Oddanie do użytku nastąpiło 14 VIII 1980 r. Był to budynek typu „szwedzkiego”, jeden z pięćdziesięciu wybudowanych wówczas w Polsce. Jego pierwszym dyrektorem i organizatorem była Krystyna Skowron. W rekordowo krótkim czasie (dwa tygodnie)  udało się jej oraz personelowi i rodzicom wyposażyć i urządzić placówkę tak, że działalność można było rozpocząć 1 IX. W pierwszym roku uczęszczało doń 175 dzieci w 5 oddziałach. Z czasem unowocześniono wnętrze przedszkola oraz urządzono ogród. W działaniach tych dużą pomoc nieśli rodzice oraz zakład opiekuńczy ZUR-SOWI, wykonujący prace remontowe i modernizacyjne. Od 1989 r. nad dalszym rozwojem placówki czuwały dyrektor Józefa Strzępka i metodyk Maria Komisarz, dla której „dziewiątka” była od 1987 r. placówką macierzystą i miejscem wprowadzania nowych metod pracy z dzieckiem zgodnych z pedagogiką humanistyczną. Konsekwencją tej nowatorskiej działalności było częste powierzanie placówce organizacji konferencji i warsztatów dla nauczycieli z Mielca i rejonu mieleckiego. W pierwszych latach XXI w. obok programów MENiS realizowane są programy autorskie nauczycieli: „Profilaktyczna Szkoła Świadomego Bycia Sobą”, „Program Wychowawczy”, „Rodzice w Przedszkolu”, Program Już Czytam”, „Program Adaptacyjny”. W 2002 r. Przedszkole zorganizowało miejski konkurs plastyczny, który zainicjował organizację konkursów międzyprzedszkolnych w różnych dziedzinach artystycznych. Funkcję reprezentacyjną placówki pełni zespół taneczny „Dziewiąteczka”, który uczestniczy w różnych imprezach międzyprzedszkolnych i prezentuje się na uroczystościach organizowanych we własnej siedzibie. Spośród wielu cyklicznych imprez szczególnym zainteresowaniem cieszą się: andrzejki z aukcją prac dziecięcych, konkurs „Jesienne dziwadełka”, bale choinkowe i kiermasze stroików świątecznych, z których dochód przeznaczony jest na zakup nowych zabawek. Okazjonalnie wydawane jest własne pismo „Dziewiąteczka”. Od roku 2004/2005 przedszkole należy do Klubu Czytających Przedszkoli w ramach akcji „Cała Polska czyta dzieciom”. Spośród kontaktów ze środowiskiem szczególnie cennym jest współpraca z Warsztatami Terapii Zajęciowej, funkcjonującymi także na osiedlu Lotników. Pod koniec roku 2005/2006 społeczność przedszkola przyjęła nazwę „Baśniowa Kraina”. W latach 2010-2012 wykonano termomodernizację budynku i unowocześniono wyposażenie. W jesieni 2010 r. obok budynku przedszkola zbudowano minielektrownię wiatrową (wiatrak), której wytwarzana energia służy do grzania bieżącej wody w pomieszczeniach przedszkolnych. Także w 2010 r. dotychczasowa dyrektor Barbara Grzech została przeniesiona do Urzędu Miejskiego w Mielcu na stanowisko głównego specjalisty-koordynatora ds. przedszkoli, a obowiązki dyrektora przejęła Krystyna Majka. Placówka jest organizatorem międzyprzedszkolnego konkursu plastycznego.Dyrektorzy: Krystyna Skowron (1980-1989), Józefa Strzępka (1989-1999), Barbara Grzech (1999-2010), Krystyna Majka (2010-nadal).Nauczyciele: Danuta Babiarz, Barbara Grzech, Maria Komisarz, Agnieszka Kowalska, Bożena Łączak, Beata Maciejowska, Krystyna Majka, Anna Maryniak, Helena Mondziel, Anna Obłudek, Alina Pękalska, Urszula Pietruszka, Monika Saj, Bożena Salamaga, Krystyna Skowron, Rozalia Słowik, Beata Sobowska, Małgorzata Stefanik, Józefa Strzępka i Anna Śpiewak.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Barbara Antoń, Kamila Babula, Anna Bekier, Agnieszka Borek, Tomasz Borzęcki, Anna Brach, Anna Ciejka-Schab, Małgorzata Dzieciuch, s. Elżbieta Figurniak, Dorota Grabiec, Katarzyna Klich, Monika Kościelny, Maciej Kukułka, Justyna Lange, Karolina Leśniak, Joanna Leśniowska, Katarzyna Majka-Kosztyła, Edyta Martela, Anetra Mazurkiewicz, Ilona Miłoszewska, Ewelina Mucha-Zawierucha, Barbara Pach, Iwona Pańczyk, Maria Papaj, Edyta Piątek, Agnieszka Podles, Katarzyna Pruś, Dagmara Pszeniczna, Ewelina Radoń, Agnieszka Romanek, Karolina Rudolf, Monika Sekuła, Barbara Smajdor, Agnieszka Szczerba, Sandra Szpera, Eliza Szyprowska, Magdalena Trojanowska, Joanna Wrzesień, Małgorzata Zych, Katarzyna Żarkowska. 

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 12 IM. MARII KONOPNICKIEJ, rozpoczęło działalność jako Przedszkole nr 2 WSK Mielec w 1953 r. Organizatorem jego pracy i pierwszym dyrektorem była Rozalia Biernat. W 1957 r. ulicy, przy której ulokowano placówkę, nadano patronat Marii Konopnickiej. W 1971 r. w przedszkolnym ogrodzie zamontowano samolot M-2, podarowany przez Aeroklub Mielecki. 25 VI 1982 r. przedszkole przyjęło imię Marii Konopnickiej, a w uroczystości uczestniczył jej prawnuk Jan Bielecki. Nawiązano też kontakty z przedszkolem w Malborku i Muzeum M. Konopnickiej w Żarnowcu. Odtąd wiele form jego działalności wiąże się z ważnymi datami z życia i twórczością tej wielkiej polskiej poetki, m.in.: poranki z okazji rocznic urodzin i śmierci, wycieczki do Muzeum M. Konopnickiej w Żarnowcu i impreza  „W krainie bajek Marii Konopnickiej”. Od 1999 r. wydawane są gazetki: „Koszałek Opałek”, „Krasoludki Króla Błystka” i „Przyjaciele Janka Wędrowniczka” oraz od 2005 r. „Pszczółki”. Od 2000 r. organizowane są corocznie międzyprzedszkolne „Spotkania z twórczością Marii Konopnickiej”. W 2002 r. zorganizowano imprezę z okazji XX-lecia przyjęcia imienia M. Konopnickiej, w której wziął udział J. Bielecki. Kontakty z rodziną poetki utrzymywane są także poprzez korespondencję z prawnukami – Joanną Modrzejewską i J. Bieleckim oraz przedszkolami w Ropczycach i Brzozowie, które także posiadają imię M. Konopnickiej. Ponadto od 1997 r. przedszkole organizuje akcje charytatywne na rzecz dzieci z Domu Dziecka w Skopaniu i budowy Domu – Pomnika im. M. Konopnickiej w Górach Mokrych.. W 1999 r. wprowadzono naturalną naukę czytania metodą I. Majchrzak od najmłodszych lat. Prowadzone są kółka zainteresowań: plastyczne, muzyczne i teatralne. Wykonano termomodernizację budynku i remonty wewnętrzne oraz unowocześniono wyposażenie i zmodernizowano plac zabaw. „Dwunastka” jest organizatorem międzyprzedszkolnych „Spotkań z Marią Konopnicką”. 14 X 2013 r. w sali widowiskowej Domu Kultury SCK odbyła się uroczystość 60-lecia działalności tego przedszkola.   Dyrektorzy: Rozalia Biernat (1953-1967), Zofia Salamaga (1967-1989), Maria Baran (1989-1991), Józefa Rosenbeiger (1991-1995), Jolanta Dziaduła (1995-).Nauczyciele w latach 1953-2005: Genowefa Bajda, Elżbieta Baracz, Mariola Bartnik–Kustra, Danuta Chlebowska, Helena Czerwińska, Anna Dankowska–Rusek, Danuta Dębicka, Agnieszka Domin, Anna Dudek, Zofia Dybała, Alicja Dykas, Wanda Frankiewicz, Wanda Fijałkiewicz, Wiesława Gaj, Zofia Halada, Jolanta Janik, Janina Jop, Zofia Kamuda, Krystyna Karp, Wanda Kochel, Helena Kokoszka, Maria Komisarz, Ludwika Kondeja, Wanda Korpanty, Bożena Krakowska-Jędrychowska, Maria Kozłowska, Teresa Krukowska, Danuta Kurcz, Maria Łopata, Maria Maniak, Zofia Mierzwa, Helena Mondziel, Renata Musiał, Teresa Padwińska, Ewa Piekarczyk, Jadwiga Pirożyńska, Jadwiga Rup, Urszula Ryba, Maria Sroka, Zofia Strzałka, Renata Szary, Danuta Szpakowska, Elżbieta Szymaniak, Stanisława Taler, Anna Wrażeń, Renata Zarzycka.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Dorota Chrabąszcz, Marcelina Czyż, Joanna Dusza, Magdalena Gołąb, Marta Gromny, Danuta Kaczor, Marta Koźbiel, Bożena Łach, Barbara Mądro, Karolina Mielnicka, Magdalena Miłoś, Renata Musiał, Anna Pęgiel, Renata Poczobut, Paulina Pryga, Kinga Przeworska, Anna Struzik, Anna Wiącek, Bożena Wilk, Beata Wrzesień, Joanna Wrzesień, Anna Zawisza.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 13, wybudowane na Osiedlu Fabrycznym (od 1957 r. przy ul. Łukasiewicza 1B) w 1954 r. i otwarte 1 IX 1954 r. jako Przedszkole WSK nr 3. Ideą przewodnią placówki stała się myśl C. Freineta: „Zaufajcie dzieciom, bo to one są twórcami przyszłości”. W pierwszych latach XXI w. przedszkole stosuje nowatorskie metody aktywizujące, np. metodę prof. E. Gruszczyk – Kolczyńskiej (adaptacja dzieci, kształtowanie pojęć matematycznych), metodę V. Sherborne (nabywanie pewności siebie), metodę gimnastyki mózgu Dennisona (aktywność umysłowa)) oraz metodę R. Labana i K. Orffa (aktywność ruchowo-muzyczna). Prowadzone są dodatkowe zajęcia edukacyjne: język angielski, rytmika, gimnastyka korekcyjna i teatrzyki. Placówka jest współorganizatorem cyklicznej międzyprzedszkolnej Olimpiady Sportowej oraz współpracuje z mieleckimi placówkami kultury i innymi instytucjami. Aktualnie ubiega się o włączenie do sieci „Szkół i Placówek Promujących Zdrowie” i uzyskała certyfikat rejonowy. W latach 2010-2012 wykonano termomodernizację budynku i remonty wewnętrzne oraz unowocześniono wyposażenie i zmodernizowano plac zabaw. „Trzynastka” jest współorganizatorem (z Przedszkolem nr 6) międzyprzedszkolnej „Małej Olimpiady”. Dyrektorzy: Maria Kozak (1954-1970), Barbara Koza (1970-1977), Władysława Brzoza (1978-1997), Krystyna Kuśnierz (1997-nadal).Nauczyciele w latach 1954-2005: Olga Apollo, Helena Białek, Maria Białek, Irena Boraczyńska, Krystyna Cichoń, Helena Czerwińska, Janina Drozdowska, Felicja Dziuba, Janina Garzel, Bogusława Grzanka, Bogumiła Gumienna, Marta Idzikowska, Maria Indyk, Beata Kieliszek, Maria Kopeć, Zofia Kot, Grażyna Kozak, Stefania Krawiec, Małgorzata Kuduk, Krystyna Kuśnierz, Zofia Leśniewska, Wiesława Lubacz, Danuta Madej, Katarzyna Mirska, Jolanta Niedziela, Wanda Plaskota, Zofia Salamaga, Rozalia Słowik, Bronisława Sołtys, Alicja Strojna, Czesława Szumełda, Bożena Świszcz, Anna Wojciechowska, Maria Zagraba.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Marta Armata, Ilona Babiec, Sylwia Bacewicz, Katarzyna Bajor, Barbara Czajowska, Renata Czech, Anna Czekaj, Katarzyna Jaszcz, Stefania Krawiec, Iwona Maziarz, Magdalena Miłoś, Katarzyna Mrozik, Joanna Nowakowska, Agnieszka Olejarz, Anna Pęgiel, Kinga Przeworska, Joanna Szatkowska, Iwona Trzpis, Mariola Wiechowska, Joanna Wrzesień.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 16 Z ODDZIAŁAMI INTEGRACYJNYMI IM. JASIA I MAŁGOSI wybudowano przy ul. T. Chałubińskiego 1 i oddano do użytku w 1987 r. Jego organizatorem była pierwsza dyrektor Felicja Dziuba. Mimo wielu trudności udało się przy dużej pomocy pracowników i rodziców uruchomić placówkę i z biegiem czasu dorównać najlepszym mieleckim przedszkolom. Wyrazem uznania było powierzenie „szesnastce” organizacji miejskich uroczystości Święta Nauczyciela w 1994 r. oraz przyznanie specjalnego wyróżnienia placówce i jej dyrektorowi. Znakomitym i jedynym w swoim rodzaju przedsięwzięciem w tym samym roku było przygotowanie przez cały personel przedszkola sztuki Czerwona czapeczka i wielokrotne jej przedstawienie dla dzieci i rodziców w mieleckich przedszkolach. We wrześniu 1997 r. funkcję dyrektora powierzono Grażynie Ciepieli. Z jej inicjatywy w 2000 r. uruchomiono dwa oddziały integracyjne. Na ich potrzeby urządzono gabinet do indywidualnej pracy terapeutycznej i salę do ćwiczeń ruchowych. Zatrudniono specjalistów do zajęć indywidualnych z dziećmi niepełnosprawnymi: logopedę, psychologa i rehabilitanta. Placówka organizuje szereg imprez dla dzieci i ich rodziców, m.in. konkursy „Kukiełka 2002” i „Snuj się snuj bajeczko”, biesiady literackie, spotkania opłatkowe, festyny rodzinne w ogrodzie przedszkolnym i bale przebierańców. Co roku organizuje też międzyprzedszkolne konkursy, np. „Bajka w naszym przedszkolu” (2003, 2004) i „Wielkanocne zwyczaje” (2005) i Festiwal Talentów (2006). Od 2003 r. działają kółka plastyczne i teatralne, a od 2006 r – taneczne. Ponadto dzieci mogą uczęszczać na naukę języka angielskiego i gimnastykę korekcyjną. Wydawana jest gazetka „Wesoły przedszkolak”. Placówka posiada logo, folder i stronę internetową. W roku szkolnym zmodernizowano plac zabaw na terenie ogrodu przedszkolnego. W 2005 r. liczyła 6 oddziałów, w tym 5 dziesięciogodzinnych i 1 pięciogodzinny – zlokalizowany w Szkole Podstawowej nr 13. Rada Miejska uchwałą z 28 III 2007 r. nadała placówce imię Jasia i Małgosi. Okolicznościowa uroczystość połączona z rocznicą 20-lecia działalności odbyła się 23 V 2007 r., a w części artystycznej przedszkolne dzieci przedstawiły sztukę Jaś i Małgosia. Wykonano termomodernizację budynku i unowocześniono wyposażenie. „Szesnastka” ma status przedszkola integracyjnego.Dyrektorzy: Felicja Dziuba (1987-1997), Grażyna Ciepiela (1997-nadal).Nauczyciele w latach 1987-2005: Jadwiga Cichowska, Anna Czachor, Władysława Dunaj, Krystyna Dzieciuch, Renata Halaburda, Marta Hałata, Grażyna Kapinos, Grażyna Kokoszka, Małgorzata Kozik, Renata Kusak, Jadwiga Kusek, Halina Kwaśniowska, Elżbieta Ludwikowska, Beata Maciejowska, Ryszarda Makarewicz, Bogumiła Pogoda, Urszula Rodzik, Małgorzata Toczyńska, Małgorzata Wiącek, Elżbieta Woźniak, Jadwiga Zięba.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Kamila Babula, Beata Czapska, Joanna Dusza, Anna Hyjek (Czachor), Marcelina Kaczówka, ks. Stanisław Kłyś, Ewelina Krawczyk, Grażyna Kulpa, Anna Lasota, Beata Lato-Bednarczyk, Matylda Leja (Kurmaniak), Ryszarda Makarewicz-Cieśla, Marta Nagaduś-Dziekan, Aneta Osmola, Halina Piechota, Lidia Podraza, Agnieszka Przygoda, Anna Rogóż, Dorota Rudolf, Jolanta Szmagała, Katarzyna Więcek, Monika Zielińska.

 

PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 20 Z ODDZIAŁAMI INTEGRACYJNYMI IM. SMOKA FELUSIA, uruchomione zostało we wrześniu 1989 r. na osiedlu Smoczka w pomieszczeniach wynajmowanych od Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Jego pierwszym dyrektorem i organizatorem była Bożena Kochanowska. Przez 12 lat Przedszkole przebywało w różnych lokalach, by w 2001 r. znaleźć stałe miejsce w budynku Szkoły Podstawowej nr 11 im. Jana Pawła II. Obok pomieszczeń przedszkolnych urządzono plac zabaw.  Specyfiką placówki jest integracja. Funkcjonują dwa oddziały integracyjne dzieci 6-letnich: I - 10 godzin z wyżywieniem i II – 5 godzin. Dodatkowo zatrudnieni są: logopeda i psycholog mający gabinety specjalistyczne oraz rehabilitant. W czasie zajęć i zabaw stosowane są nowoczesne metody i innowacje pedagogiczne (C. Orff, E. Gruszczyk-Kolczyńska, I. Majchrzak, M. Bogdanowicz, Denisson, W. Sherborn, Knill, Jang). Tworzone są też programy autorskie, m.in.: „Moje pierwsze spotkanie z komputerem”, „Równy start”, „Unia Europejska w przedszkolu” i „Patrz inaczej przedszkolaku”.  Prowadzone są też zajęcia dodatkowe: rytmika, język angielski, kółko taneczne i zajęcia plastyczne. Dzieci uczestniczą w konkursach międzyprzedszkolnych o różnym zasięgu, w tym również ogólnopolskich. Wydawana jest gazetka „Przedszkolaczek”. Dla podkreślenia więzi ze środowiskiem społeczność Przedszkola 20 wybrała w drodze konkursu imię „Smoka Felusia”, związane z nazwą osiedla Smoczka. Rada Miejska zatwierdziła ten wybór 18 V 2005 r., a uroczystość nadania imienia odbyła się 3 VI 2005 r. W barwnym programie artystycznym wystąpili wychowankowie placówki i aktualnie uczęszczające do niej dzieci. Wykonano termomodernizację budynku i remonty wewnętrzne oraz unowocześniono wyposażenie. „Dwudziestka” ma status przedszkola integracyjnego.  Jest organizatorem międzyprzedszkolnego konkursu piosenki.Dyrektor: Bożena Kochanowska (1989-nadal) .Nauczyciele w latach 1989-2005: Elżbieta Baracz, Beata Baran-Kapinos, Maria Bogdan, Agnieszka Chłopek, Dorota Chrabąszcz, Krystyna Cichowska-Pieróg, Grażyna Ciepiela, Maria Cukierda, Halina Cyran, Czesława Drożdż, Władysława Dunaj, Danuta Dziadosz, Krystyna Dzieciuch, Danuta Garnier, Elżbieta Janiec, Bożena Jędrychowska, Małgorzata Kamińska, Jolanta Kapusta, Grażyna Kokoszka, Stefania Krawiec, Aneta Kubik, Renata Kusak, Ryszarda Makarewicz, Grażyna Miga, Małgorzata Obrzut, Beata Paździor, Halina Piechota, Bogusława Pogoda, Urszula Rodzik, Marzena Sanecka, Grażyna Stachowicz, Małgorzata Stefaniak, Anna Święch, Elżbieta Świstro, Anna Wiącek, Danuta Wiszyńska, Wiesława Wrona, Renata Zarzycka.Nauczyciele w latach 2006-2015 wcześniej nie wymienieni i ze zmianami w nazwiskach: Agnieszka Babula, Katarzyna Cieślik, Marcelina Czyż, Małgorzata Duszkiewicz, Cezary Grzelak, Zofia Hamala, Małgorzata Ingram, Anna Jaworska, Jolanta Kapusta, ks. Stanisław Kłyś, Danuta Kolis-Szantula, Marta Kozioł, Grażyna Kulpa, Ewa Kusek, Alicja Kwaśnik, Anna Lasota, Krzysztof Lis, Ewa Maziarz, Ewa Michałek, Karolina Mielnicka, Magdalena Miłoś, Agnieszka Papież, Lidia Podraza, Justyna Rajca, Katarzyna Stachowicz, Anna Stefaniak, Joanna Surdej, Katarzyna Szypuła, Monika Zielińska.

 

PRZEGLĄD KPN (MIELECKO-KOLBUSZOWSKI PRZEGLĄD), pismo Konfederacji Polski Niepodległej w Mielcu. Decyzję o jego wydawaniu podjęto na I Zjeździe mieleckiej organizacji 27 X 1989 r. Założycielami i pierwszą redakcją byli: Adam Krawiec, Ryszard Skóra, Piotr Przybyło i Marzena Drawik, a później dołączyli Józef Malczyński i Grzegorz Lizakowski. Redaktorem naczelnym wybrano Adama Krawca. Początkowo pismo wydawano techniką kserograficzną, a później drukowano je w drukarni kolbuszowskiej. Nakład 200-300 egzemplarzy. W latach 90. przerwano wydawanie pisma.

 

PRZEKUPKI, PRZEKUPNIE, do niedawna powszechnie, a dziś rzadziej używana nazwa osób handlujących w miejscach do tego nieprzeznaczonych lub sprzedających pokątnie, bez jakichkolwiek reguł i opłat za korzystanie z miejsca, w którym handlują. Nazwa pochodzi z czasów średniowiecznych, kiedy w miastach rozwinął się nielegalny handel towarem kupionym taniej od producenta i sprzedawanym drożej, a więc „przekupionym”. Mimo stosowania różnych form zwalczania i nawet dotkliwych kar, przetrwał do naszych czasów. W Mielcu jeszcze w latach 70. XX w. najpopularniejszym miejscem sprzedaży „z chodnika” była na Starym Mielcu ulica Krótka, zwana „kurzą”, a na osiedlu WSK plac Centralny i jego okolice. Dziś proceder został niemal całkowicie zlikwidowany.

 

PRZEMYSŁ, wydobywanie naturalnych zasobów oraz ich przetwarzanie na potrzeby ludzkie, aczkolwiek na niewielką skalę, odbywało się w Mielcu i sąsiednich miejscowościach zapewne jeszcze przed powstaniem miasta, a następnie rozwinęło się w pierwszych wiekach jego funkcjonowania. Były to zaczątki przemysłu spożywczego w postaci młynów, wiatraków, gorzelni i barci oraz przemysłu drzewnego, wytwarzającego belki drewniane, klepki i popiół. Niemałe ilości produktów drzewnych spławiali w XVI w. do Gdańska faktorzy Mieleckich – właścicieli Mielca i okolic oraz w mniejszym zakresie Tarnowscy – właściciele majątku rzochowsko-rzemieńskiego. Z Gdańska wysyłano te towary na eksport, głównie na zachód Europy. Z młynów największym był młyn w Mielcu wybudowany obok zamku nad rzeką Wisłoką. Wymienianymi w dokumentach były też młyny w Rzochowie i Rzemieniu. W majątkach Mieleckich i Tarnowskich powstawały także kopalnie rudy i kuźnice, ale z różnych przyczyn nie rozwinęły działalności i już pod koniec XVI w. zaczęły upadać, a w XVII w. zostały zlikwidowane. Nie wiadomo dotąd, jak zorganizowana była w Mielcu produkcja płótna, ale wiadomo, że współwłaściciel Mielca Sebastian Mielecki wysyłał w XVI w. spore ilości płótna (zapewne dobrej jakości, skoro były zamówienia) do Gdańska. W Rzochowie lub w jego pobliżu od XVI w. do XVIII w. czynny był zakład bielący płótno (blech). W XVII w. renomę uzyskała wytwórnia cegieł Marcina Pluty z Mielca, która w 1632 r. otrzymała zlecenie Rady Miejskiej w Tarnowie na wypalenie 37 tys. cegieł. Olbrzymie zniszczenia, powstałe w czasie „potopu szwedzkiego” i najazdów wojsk Rakoczego, a później narastający kryzys państwa,  zahamowały rozwój gospodarczy Mielca i Rzochowa oraz okolic. Czynne były wprawdzie młyny i gorzelnie, powstawały też nowe zakłady przetwórstwa spożywczego, z reguły przy folwarkach, ale miały one ledwie lokalne znaczenie i nie uzyskały większego uznania. Po I rozbiorze Polski (1772), kiedy Mielec i Rzochów znalazły się w zaborze austriackim, w obu miasteczkach (terminologia austriacka) nie było większych zakładów przemysłowych, a mieszkańcy zajmowali się rzemiosłem i rolnictwem. Jedynym nowym zakładem, powstałym na początku rządów austriackich, był browar w Mielcu w budynkach byłego klasztoru trynitarzy. Sytuacja ta utrzymywała się niemal do połowy XIX w. W 2. poł. XIX w. mieleccy Żydzi wybudowali i uruchomili kilka zakładów przemysłowych: cegielnię – Abraham Haber i spółka, fabrykę octu – Salpiter Lejzor i fabrykę świec – Deutsch Mojżesz Majer. W ostatnim dziesięcioleciu XIX w. hr. Wacław Oborski uruchomił cegielnię i chmielarnię. Dla pobudzenia rozwoju gospodarczego, a zwłaszcza kształcenia pracowników dla przemysłu i rzemiosła, otwarto w 1912 r. Szkołę Przemysłową Dokształcającą. I wojna światowa już na początku, kiedy to w latach 1914-1915 przez Mielec i okolice kilkakrotnie przetoczył się front, spowodowała wielkie zniszczenia, a zwłaszcza w przemyśle. Po odejściu frontu daleko na wschód, od połowy 1915 r. galicyjskie władze krajowe podjęły działania w celu odbudowania zniszczonego kraju, m.in. poprzez udzielanie kredytów przemysłowcom, rzemieślnikom, handlowcom i właścicielom ziemskim. Działaniami administracyjnymi w tym zakresie zajęły się starostwa, a opiniowaniem podań i rozliczaniem wykorzystania środków – Komitety Mężów Zaufania Krajowego Patronatu Przemysłowego. Przewodniczącym mieleckiego Komitetu został inż. Jan Haładej. Udzielenie pożyczek pomogło przedsiębiorcom odbudować część zakładów przedwojennych. Sytuacja poprawiła się nieco po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Rozwinęła produkcję Pracownia Artystyczno-Stolarska Bolesława Prinza. W 1921 r. rozpoczęła produkcję Pierwsza Chemiczna Fabryka Przetworów Drzewnych na Cyrance. Przedsiębiorcy żydowscy uruchamiali najczęściej niewielkie fabryki mydła, świec, pasty do butów i smarów. Szerszy asortyment (mydło, szczotki, pędzle, miotły, sznury itp.) produkowała firma „Helios” Nacheme Brodta przy ul. Kolejowej. Z kolei Mateusz Ryniewicz uruchomił garbarnię. W 1925 r. przybyły ze Stanów Zjednoczonych AP Zygmunt Rymanowski zbudował elektrownię, która przez kilkanaście lat dostarczała energię elektryczną dla miasta. Około 1925 r. rozpoczęła produkcję fabryka wyrobów betonowych Lazera Mendla Kleimana, a Stanisław Weryński rozpoczął produkcję mebli stylowych w wytwórni przy ul. T. Kościuszki. Cegielnie prowadzili L. Brenner i Mojżesz Ascheim, który ponadto wybudował nowoczesną fabrykę ceramiczną. W latach 30. działały też: Fabryka Pieców Kaflowych Spółki Kaflarzy przy ul. Żeromskiego i podobna fabryka P. Stemplera, Wyroby z Cementu Spółki Kaflarzy, tartak Z. Rymanowskiego przy ul. Kościuszki, Fabryka Wody Sodowej i Lemoniady Władysława Szymańskiego przy ul. Piłsudskiego oraz kilka żydowskich wytwórni wód gazowych, młyn „Ziarno” przy ul. Sienkiewicza i młyn Konstancji Oborskiej. W 1935 r. funkcjonowało 87 niewielkich zakładów przemysłowych i rzemieślniczych, w tym m.in.: 3 betoniarnie, cegielnia, 2 kaflarnie, 11 stolarni i 3 drukarnie. W połowie lat 30. władze państwowe podjęły decyzję o utworzeniu Centralnego Okręgu Przemysłowego (COP) i budowie Państwowych Zakładów Lotniczych - Wytwórni Płatowców Nr 2 na terenach podmieleckiej wsi Cyranka. W 1938 r. fabryka rozpoczęła działalność produkcyjną, a w lipcu 1939 r. wyprodukowano pierwszy samolot bombowy PZL-P37 „Łoś”. Funkcjonowanie Wytwórni w znaczący sposób wpłynęło na życie miasta, bowiem przy produkcji samolotów zatrudniono około 700 pracowników. Liczba mieszkańców miasta wzrosła w latach 1937-1939 od około 9 500 do 12 500 osób. W celu aktywizacji społeczeństwa do tworzenia nowych podmiotów gospodarczych w 1938 r. zorganizowano w Mielcu „Tydzień Propagandy Przemysłu, Handlu i Rzemiosła Polskiego”. Atrakcyjność Mielca niepomiernie wzrosła, a kolejne firmy rozpoczynały inwestowanie w budowę swych filii, m.in. „Leo” z Bydgoszczy (fabryka obuwia), „H. Cegielski” z Poznania (fabryka obrabiarek) i Spółka z Warszawy (stolarnia mechaniczna) oraz planowano budowę hutę szkła. II wojna światowa i okupacja hitlerowska (1939-1944) zahamowały ten proces. Fabryka samolotów (Flugzeugwerk), po usunięciu niewielkich uszkodzeń i wprowadzeniu przymusowej pracy, została uruchomiona i do końca okupacji służyła niemieckiemu przemysłowi wojennemu. Przygotowaniem młodzieży do pracy zajmowała się przyzakładowa szkoła zawodowa. Także mniejsze zakłady produkcyjne na terenie Mielca podporządkowano niemieckim interesom, zwłaszcza po usunięciu Żydów z Mielca przez hitlerowców 9 III 1942 r. Zjawiskiem powszechnym było staranie się młodzieży o zatrudnienie w przemyśle i rzemiośle w celu uniknięcia wywózki na roboty przymusowe do III Rzeszy. Wyzwolenie Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.), mimo ostrzeliwania miasta przez Niemców zza Wisłoki oraz innych zagrożeń wojennych, spowodowało wzmożenie aktywności gospodarczej mielczan. Po naprawieniu szkód wojennych wznowiono funkcjonowanie PZL i niemal wszystkich zakładów przemysłowych (z wyjątkiem niektórych żydowskich fabryczek) na terenie miasta. Po zakończeniu wojny, mimo nadal bardzo trudnej sytuacji gospodarczej, tworzyły się nowe spółki i spółdzielnie, głównie w zakresie produkcji materiałów budowlanych. Niektóre z nich przejęły w użytkowanie dawne żydowskie zakłady przemysłowe, które zostały uspołecznione z mocy ówczesnego prawa. Nie powrócono natomiast do przedwojennej koncepcji budowy fabryk obuwia i obrabiarek oraz huty szkła. Dostrzegając potrzebę zasilania przemysłu wykwalifikowaną młodą kadrą pracowniczą rozwijano szkolnictwo zawodowe (Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa, Gimnazjum Przemysłowe PZL, Państwowe Liceum Administracyjno-Gospodarcze). W 1949 r. zmieniono część nazwy PZL na „Wytwórnie Sprzętu Komunikacyjnego”, a w 1952 r. na „Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego”, otwierając tym możliwości znacznego rozszerzenia produkcji o nowe wyroby związane głównie z rozwijającą się komunikacją. Wykorzystanie tej szansy poprzez produkcję samolotów, samochodów różnego przeznaczenia, silników, aparatury paliwowej i pojazdów elektrycznych zapewniło Wytwórni, miastu i regionowi pomyślne warunki rozwoju w latach 1952-1990. (Liczba mieszkańców powiększyła się około 6 razy, przekraczając 60 tysięcy.) Poza WSK na terenie Mielca rozwijały się inne dziedziny przemysłu, ale bez porównania wolniej i na znacznie mniejszą skalę. W latach 1947-1951 proces przymusowego uspołeczniania i łączenia zakładów przemysłowych doprowadził do niemal całkowitej likwidacji prywatnych firm. W ten sposób powstały w 1951 r. Mieleckie Zakłady Terenowego Przemysłu Materiałów Budowlanych, które skupiły na terenie powiatu mieleckiego: 3 cegielnie, 3 kaflarnie, betoniarnię, wibrobetoniarnię i żwirownię. Identyczny rodowód miało Rejonowe Przedsiębiorstwo Młynów Gospodarczych w Mielcu, które objęło zarząd nad młynami gospodarczymi na terenie powiatów: tarnobrzeskiego, dębickiego, niżańskiego i mieleckiego (w tym 2 w samym Mielcu) i wkrótce potem, po dołączeniu innych zakładów spożywczych, zostało przekształcone na Mieleckie Zakłady Spożywcze Przemysłu Terenowego. Kolejnym przedsiębiorstwem tego typu były Tarnobrzeskie Zakłady Przemysłu Terenowego, w których skład weszły zakłady o różnej produkcji, m.in.: Wytwórnia Wód Gazowanych i Rozlewnia Piwa oraz Wytwórnia Win i Miodów Pitnych w Mielcu. W 1955 r. powstało Przedsiębiorstwo Jajczarsko-Drobiarskie, a w 1958 r. Kopalnictwo Naftowe – Zakład Eksploatacji Partynia w Mielcu, a w 1969 r. Zakłady Gazów Technicznych „Polgaz”. Równolegle rozwijały się spółdzielnie, które poza własnym majątkiem przyjmowały uspołecznione przymusowo prywatne zakłady i stawały się faktycznie przedsiębiorstwami przemysłowo-handlowymi. Powstały wówczas: Powszechna Spółdzielnia Spożywców „Społem” (1948), Powiatowy Związek Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” (1948), Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska (1949), Spółdzielnia Pracy „Pokój” (1951), Spółdzielnia Branży Skórzanej (1954), Spółdzielnia im. M. Fornalskiej (1954) i Spółdzielnia Ogrodniczo-Pszczelarska (1957). Poszukiwanie lepszych rozwiązań w spółdzielczości było główną przyczyną łączenia się mniejszych spółdzielni. W ten sposób w 1964 r. powstała Spółdzielnia „Przyszłość”, która z kolei w 1973 r. połączyła się z Spółdzielnią „Pokój” w Powiatową Spółdzielnię Pracy Usług Wielobranżowych „Przyszłość”. Dynamiczny rozwój WSK i w mniejszym stopniu pozostałych zakładów przemysłowych potwierdzał systematyczny wzrost zatrudnienia. W 1960 r. w mieleckim przemyśle pracowało 8 346 osób, w 1970 r. – 16 765 osób, w 1980 r. – 19 440 osób, a w 1986 r. – 20 935 osób. Wyroby mieleckiego przemysłu, a zwłaszcza WSK, wymagały wysokich kwalifikacji zawodowych pracowników. Powstały ponadpodstawowe szkoły zawodowe: Technikum Mechaniczne, Zasadnicza Szkoła Metalowa (później Zasadnicza Szkoła Zawodowa) i szereg innych szkół. Z ich połączenia w 1967 r. utworzono Zespół Szkół Zawodowych MPC, a w 1977 r. Zespół Szkół Technicznych WSK „PZL-Mielec”. Wyższą kadrę kształcono poprzez zorganizowane przy WSK Mielec Punkty Konsultacyjne: Politechniki Krakowskiej (od 1961 r.), Politechniki Warszawskiej (1972-1974) i Politechniki Rzeszowskiej (od 1974 r.). Ponadto w 1974 r. utworzono Zespół Szkół Zawodowych nr 1, a w 1976 r. Zespół Szkół Ekonomicznych. Rozwój mieleckiego ośrodka przemysłowego, jednego z większych w Polsce południowo-wschodniej, osłabł w latach 80., na co duży wpływ miał pogłębiający się kryzys społeczno-gospodarczy i polityczny państwa. Głębokie przemiany ustrojowe państwa  po 1989 r. zdecydowanie negatywnie wpłynęły na funkcjonowanie monokulturowego przemysłu mieleckiego. Utracono rynki zbytu na wschodzie, a zwłaszcza w ZSRR, który był głównym odbiorcą samolotów z WSK Mielec. W konsekwencji upadło  wiele mniejszych firm kooperujących z WSK. Narastało bezrobocie, które w 1993 r. przekroczyło 20%. Równocześnie podejmowano próby tworzenia nowych jakości w gospodarce regionu, m.in. poprzez utworzenie Agencji Rozwoju Regionalnego MARR S.A. (1991) i uruchomienie Inkubatora Przedsiębiorczości IN-MARR (1992). Restrukturyzacja WSK (przekształcenie zakładów w spółki prawa handlowego), rozpoczęta w 1993 r., tylko w niewielkim stopniu hamowała postępujący proces upadania mieleckiego ośrodka przemysłowego. Ostatecznie w 1999 r. ogłoszono upadłość Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec” Sp. z o.o., a następnie spółki matki WSK „PZL-Mielec” S.A. Nieco wcześniej (1998) udało się jednak powołać do życia Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o., które przejęły bez obciążeń produkcję lotniczą. Prawdziwym kołem ratunkowym dla Mielca było jednak utworzenie w 1994 r. pierwszej w Polsce Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC, której istotą były bardzo korzystne warunki do inwestowania, a zwłaszcza zwolnienia z części podatków. Potwierdzeniem słuszności tej koncepcji było znaczące (70 %) zaangażowanie się kapitału zagranicznego: amerykańskiego, austriackiego, francuskiego, niemieckiego, południowoafrykańskiego, koreańskiego i w mniejszym stopniu kilku innych, a także niemały wkład kapitału polskiego (30 %). Łącznie do końca 2005 r. zainwestowano 2,2 mld PLN. Pozytywną cechą nowego organizmu gospodarczego była dywersyfikacja produkcji. Poza tradycyjnym w Mielcu przemysłem elektromaszynowym podjęto produkcję m.in: materiałów do budownictwa, artykułów chemicznych i tworzyw sztucznych, artykułów z przetwórstwa drewna, mebli, szkła, worków papierowych oraz produktów farmaceutycznych. Spośród około 70 firm funkcjonujących na dawnym terenie WSK w pierwszych latach XXI w., poza podtrzymującymi lotnicze tradycje Mielca Polskimi Zakładami Lotniczymi Sp. z o.o., najbardziej zaangażowanymi finansowo były: Krono-Wood Sp. z o.o. (produkcja płyt wiórowych), Melnox Sp. z o.o. (produkcja paneli podłogowych i ściennych), BRW Sp. z o.o. (produkcja mebli), Kirchhoff Polska Sp. z o.o. (produkcja metalowych części do markowych samochodów), Lear Automotive (EEDS) Poland Sp. z o.o. (produkcja wiązek elektrycznych do samochodów), Onduline Production Sp. z o.o. (produkcja płyt bitumicznych), Henryk Bury – Mielec Sp. z o.o. (produkcja urządzeń głośnomówiacych do telefonów komórkowych i systemów GDS), Elektrociepłownia PZL-Mielec Sp. z o.o., Zielona Budka Sp. z o.o. (produkcja lodów), Sanglass S.A. (produkcja wyrobów ze szkła), Mondi Bags Sp. z o.o. (produkcja worków papierowych) i Zakład Produkcyjny Kamax Mielec S.A. (produkcja wyposażenia elektrycznego do samochodów osobowych). Także w innych dzielnicach przemysłowych Mielca rozwinęły się firmy prywatne o różnym profilu produkcji, m.in.: „Autopart” (produkcja akumulatorów), „Panda” (produkcja obuwia), Zakłady Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej R&G Sp. z o.o.  (produkcja paneli sterujących, kasowników biletów i tablic informacyjnych), Techmix Sp. z o.o. (produkcja systemów identyfikacji wizualnej) i Wabex Sp. z o.o. (produkcja form wtryskowych, części zamiennych do maszyn i urządzeń dla przemysłu spożywczego). Mimo dużej automatyzacji produkcji rosło zatrudnienie w przemyśle; w 2000 r. w 746 mieleckich zakładach przemysłowych pracowało 13 263 osób, a w 2004 r. w 782 zakładach przemysłowych 14 578 osób. W wartości produkcji sprzedanej mielecki ośrodek przemysłowy był liderem na terenie województwa podkarpackiego. W 2000 r. wartość ta wynosiła 2 412,2 mln PLN (na 1 mieszkańca – 18 164 zł), a w 2004 r. – 3 917,4 mln PLN (na 1 mieszkańca – 29 492 zł). W 2005 r. najwięcej osób zatrudniały: BRW – 1 638, Lear – 1 500, Polskie Zakłady Lotnicze – 1 500, Bury – 770, Kronospan – 438 i Kirchhoff – 420. Czołówkę w przychodach netto (w mln zł) stanowiły: Kronospan – 926,5, Lear – 838,9, BRW – 406,0, Kronoflooring – 215,4, Kirchhoff – 178,2, Bury – 160,6, Polskie Zakłady Lotnicze – 107,4 i Onduline – 94,6. Po 2007 r. na pozycję lidera mieleckiego przemysłu wyszły Polskie Zakłady Lotnicze a Sikorsky Company Sp. z o.o., zatrudniające ponad 2 000 osób. Ważnym wydarzeniem było też wejście do Mielca w 2010 r. renomowanej firmy Husqvarna, produkującej urządzenia mechaniczne. Rozwijał się Mielecki Park Przemysłowy, w ramach którego oddano do użytku m.in. Inkubator IN-Tech 1 i Inkubator IN-Tech 2. W 2011 r. funkcjonowało w Mielcu 746 zakładów przemysłowych, w tym 712 przetwórstwa przemysłowego. W kolejnych latach systematycznie rozbudowywał się MPP, a zwłaszcza jego Obszar B przy ul. Inwestorów.

 

PRZEMYSŁOWA (ULICA), jedna z najdłuższych (1535 m) ulic na osiedlu Cyranka. Powstała w latach 30. XX w. jako droga dojazdowa do Wytwórni Płatowców nr 2 PZL. Ma kształt zbliżony do litery J i dwie wyraźnie kontrastujące z sobą części. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodnik z jednej strony. Nazwę otrzymała 28 III 1973 r. po włączeniu tego terenu w granice Mielca. W pierwszej części, po prawej stronie (od południa) ulokowały się: PKS O/Mielec i POD „Metalowiec”, a jej lewą stronę (północną) zajmują prywatne posesje. W drugiej części, po prawej (od wschodu) ciągnie się rząd obiektów przemysłowych, m.in. baza Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego i „LindeGaz Polska”, a po lewej (od zachodu) stacja paliw i stacja obsługi pojazdów „BIBMOT” oraz nowo wybudowany hotel „Atena”. Po oddaniu do użytku szerokiej al. E. Kwiatkowskiego (1990) rola ul. Przemysłowej, jako drogi dojazdowej do WSK „PZL-Mielec” i później SSE EURO-PARK MIELEC, zmniejszyła się nieco, ale tylko w części pierwszej, gdyż druga część nadal pełni tę funkcję.Nazwa ulicy: PRZEMYSŁOWA ma oczywisty związek z przemysłem, któremu służy.

 

PRZYBOSIA WŁADYSŁAWA (ULICA), krótka (119 m) uliczka na osiedlu Borek. Biegnie od ul. H. Sienkiewicza do ul. S. A. Poniatowskiego, krzyżując się z ul. Śniadeckiego. Powstała na początku lat 70., a patrona i status ulicy otrzymała 28 III 1973 r. Ma asfaltową nawierzchnię i wąskie chodniki po obu stronach. Jej adres ma kilkaście prywatnych posesji.Patron ulicy: JULIAN PRZYBOŚ (1901-1970) to jeden z najwybitniejszych polskich poetów XX w. Współtwórca Awangardy Krakowskiej, w której wyróżniał się poglądami na temat roli poezji i nowatorstwem w poetyce. Ważniejsze tomy poezji to: Z ponad, W głąb lasu, Równanie serc, Póki my żyjemy, Miejsce na ziemi, Najmniej słów, Narzędzie ze światła, Próba całości, Więcej o manifest, Na znak i Kwiat nieznany. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Był nauczycielem, prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich (1945), tłumaczem utworów obcych na język polski, posłem do KRN i posłem RP w Szwajcarii, dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej i współredaktorem „Poezji”.

 

  • Jan Przybylski

    Jan Przybylski

PRZYBYLSKI JAN TADEUSZ, urodzony 7 VIII 1953 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Stanisławy z domu Niziołek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalność: obróbka skrawaniem). Po maturze w 1973 r. został zatrudniony w OBR SK jako konstruktor, ale jeszcze w tym samym roku rozpoczął służbę w jednostce wojsk pancernych we Włodawie. Po powrocie z wojska w 1975 r. kontynuował pracę w OBR jako konstruktor. W latach 1976-1986 pracował jako ślusarz narzędziowy na Wydziale Narzędziowym, a w latach 1986-1999 był konstruktorem w Dziale Eksploatacji i Sekcji Katalogowej Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec”. W 1999 r., w związku z ogłoszeniem upadłości Zakładu Lotniczego, przeszedł na bezrobocie. Od 6 I 2000 r. pracuje w firmie Kirchhoff Polska na stanowisku operatora ustawiacza pras. Jego pasją życiową jest od 35 lat honorowe krwiodawstwo, którego aktywnym działaczem pozostaje do dziś. Pierwszy raz oddał krew 12 VIII 1971 r. W 1977 r. został członkiem Zarządu Klubu HDK przy WSK, a w 1979 r. wybrano go prezesem Zarządu tego Klubu. W 1986 r. zrezygnował z powodu wyjazdu służbowego z Mielca. Ostatni raz oddał krew 13 X 1987 r., a następnie przerwał ze względów zdrowotnych. Ogółem oddał około 26 000 ml krwi. W latach 1990-1999 pełnił funkcję wiceprezesa Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza przy WSK. Poprzez niezwykle aktywną działalność wniósł duży wkład w rozwój krwiodawstwa w Mielcu. Był inicjatorem nadania Klubowi HDK imienia dr. Juliana Aleksandrowicza oraz utworzenia Banku Krwi Klubu (1980). Uczestniczył w akcjach specjalnych oddawania krwi, m.in. w papieskiej Klinice w Gemelli (1986). Brał udział w akcjach PCK, m.in. w niesieniu pomocy ofiarom wielkiej powodzi na ziemi mieleckiej w 1997 r. Był współorganizatorem uroczystości, pielgrzymek religijnych (Kalwaria Pacławska, Watykan), zbiórek charytatywnych i imprez rodzinnych członków HDK. Wykonał projekty sztandaru i znaczków tego Klubu oraz prowadził jego kronikę. W 2001 r. założył Klub HDK przy firmie Kirchhoff Polska w Mielcu. Jest organizatorem działalności tego Klubu, prowadzącym kronikę i autorem projektu znaczka klubowego. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Kryształowe Serce”, Odznakami Honorowymi PCK wszystkich stopni, a także Odznakami: 70-lecia PCK i 40-lecia HDK.

 

  • Stefan Przybyłkiewicz

    Stefan Przybyłkiewicz

PRZYBYŁKIEWICZ STEFAN BALTAZAR, urodzony w 1873 r. w Tarnowie. Studiował w Szkole Weterynarii we Lwowie i w 1897 r. uzyskał dyplom lekarza weterynarii. Pracował jako miejski lekarz weterynarii w Mielcu w latach 1901-1904, a następnie w Ropczycach (1905-1910) i w Gorlicach (1923). W latach 1931-1939 przebywał w Mielcu i prowadził wolną praktykę weterynaryjną. Niemało czasu poświęcał działalności społecznej. W czasie pierwszego pobytu w Mielcu był działaczem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Z jego inicjatywy urządzono ogród im. Henryka Jordana obok sokolni przy ul. F. Żwirki i S. Wigury. W latach 1934-1937 pełnił funkcję przewodniczącego Koła Przyjaciół Harcerstwa.

 

  • Eugeniusz Przybyłkowski

    Eugeniusz Przybyłkowski

PRZYBYŁKOWSKI EUGENIUSZ, urodzony 5 IV 1935 r. w Słupsku, pow. mławski, syn Jana i Władysławy z domu Nowotko. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Ciechanowie, maturę zdał w 1954 r. Ukończył Wyższą Oficerską Szkołę Obrony Przeciwchemicznej w Krakowie. Jako zawodowy oficer służył w 1 DZ im. T. Kościuszki w Legionowie, Pułku Chemicznym w Biskupcu Roszelskim, Pułku Czołgów w Sanoku i Pułku Piechoty w Rzeszowie, a następnie pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie. Na emeryturę przeszedł w 1990 r. Posiadał wówczas stopień podpułkownika. Studiował w Wyższej Oficerskiej Szkole Wojsk Chemicznych w Krakowie i uzyskał tytuł inżyniera chemika (1975). Od lat młodzieńczych angażował się do prac społecznych. Przez wiele lat należał do harcerstwa i otrzymał stopień harcmistrza. Jako oficer i harcerz był współorganizatorem Manewrów Techniczno-Obronnych ZHP na terenie poligonu Mielec w 1968 r. W latach 1991-1994 był przewodniczącym Rady Osiedla Rzochów. Znacząco przyczynił się do ukończenia gazyfikacji, wodyfikacji i budowy szkoły w Rzochowie. Uczestniczył także w budowie kościoła parafialnego św. Marka Ewangelisty. Udziela się też w Kole Polskiego Związku Łowieckiego „Ponowa” w Chorzelowie oraz w Kole Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy w Mielcu. Jest członkiem Okręgowej Kapituły Odznaczeń PZŁ w Rzeszowie. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem ZHP oraz najwyższym odznaczeniem łowieckim „Złom” i Złotym Medalem Zasługi w Łowiectwie. Napisał i wydał książki: Od osady przez wieś, miasteczko do osiedla Mielec – Rzochów (Mielec 2008) oraz Pięć rzek (Mielec 2013). Wyróżniony m.in. Brązową Odznaką „Za Zasługi dla ZŻWP”.

 

PRZYBYŁO ŁUKASZ TOMASZ, urodzony 2 VI 1981 r. w Tarnobrzegu, syn Bolesława i Marii z domu Chmielowiec. Absolwent Liceum Technicznego (profil elektroniczny) w Zespole Szkół im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu. Maturę zdał w 2000 r. Ukończył: studia zawodowe w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (kierunek: ekonomia) w 2004 r., studia uzupełniające magisterskie w Wyższej Szkole Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych im. prof. Edwarda Lipińskiego w Kielcach w 2005 r. oraz studia podyplomowe z zakresu systemów logistycznych przedsiębiorstw na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie w 2007 r. Certyfikowany audytor wewnętrzny i pełnomocnik ISO 9001. Certyfikowany Project Manager International Project Management Association. W latach 2006-2010 pracował jako logistyk i analityk finansowy w firmach SSE EURO-PARK MIELEC (Lear Corporation, Bury Technologies, Zielona Budka). Od 2010 r. jest zatrudniony w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu na stanowisku analityka finansowego. Pełni też rolę lidera zespołów ciągłego doskonalenia w pionie finansowym. Jest również członkiem Komisji Zakładowej NSZZ Solidarność. Absolwent prestiżowego programu rozwoju kadry operacyjnej – Operation Leadership Program w PZL Mielec. Wiele czasu poświęca na pracę społeczną. Od 2015 r. współorganizuje m.in. obchody Dnia Flagi RP, obchody Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, biegi, marsze, wystawy historyczne, pikniki rodzinne i zbiórki publiczne. Jest członkiem Stowarzyszenia Społeczno-Edukacyjnego „Orzeł Biały – Strzelec” i starszym sierżantem Związku Strzeleckiego „Strzelec” Józefa Piłsudskiego. Zainicjował proces odradzania się struktur ruchu strzeleckiego, który istniał na ziemi mieleckiej przed II wojną światową. Z jego inicjatywy w lutym 2015 r. powołano Jednostkę Strzelecką 2093 im. generała broni Władysława Sikorskiego z siedzibą w Mielcu, zajmującą się szkoleniem młodzieży przygotowującej się do służby w formacjach mundurowych, a następnie został nominowany przez Komendę Główną Związku Strzeleckiego „Strzelec” Józefa Piłsudskiego na dowódcę tej jednostki. W 2015 r. wziął udział w ogólnopolskim konkursie pasji „It’s your life, just take it” i został jego laureatem. Nagrodę pieniężną w kwocie 15 tysięcy złotych, którą otrzymał, w całości przeznaczył na potrzeby mieleckiej Jednostki Strzeleckiej, na m.in. na zakup niezbędnych materiałów i sprzętu do prowadzenia zajęć z młodzieżą. W październiku 2016 r. przekazał dowodzenie JS 2093 sierżantowi Związku Strzeleckiego Andrzejowi Zemmelowi. W 2015 r. został wybrany na wiceprzewodniczącego Rady Osiedla Smoczka. Jest też członkiem społecznej Powiatowej Rady Działalności Pożytku Publicznego w Mielcu. Interesuje się statystyką gospodarczą – prowadzi autorski mikroblog „Podkarpacie w liczbach”. Jego misją jest aktywizacja obywatelska społeczności ziemi mieleckiej oraz rozwój patriotyzmu lokalnego – prowadzi fanpejdż „Mielec i powiat mielecki - projekty, konkursy, głosowania”. Biegacz – amator, ultramaratończyk. Inicjator i propagator powstania parku crossfitowo – biegowego w Mielcu.  

 

PRZYGODA BOLESŁAW, urodzony 3 XI 1943 r. w Rzędzianowicach, pow. mielecki, syn Romana i Bronisławy z domu Augustyn. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową, a następnie Technikum Mechaniczne w Mielcu z maturą w 1969 r. W latach 1963-1965 odbył zasadniczą służbę wojskową i w tym czasie w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu i Ośrodku Szkolenia Lotniczego w Dęblinie zdobył uprawnienia technika – mechanika osprzętu lotniczego. Po powrocie z wojska pracował w WSK Mielec kolejno na stanowiskach: galwanizer, mechanik osprzętu lotniczego, kierownik rozdzielni, samodzielny planista, kierownik sekcji i zastępca kierownika działu. W tym okresie ukończył m.in. Studium Wiedzy Społeczno-Ekonomicznej w Rzeszowie oraz liczne kursy z uprawnieniami. Na początku lat 90. przeszedł do pracy w firmie METYANEX w Złotnikach koło Mielca na stanowisko specjalisty ds. ekonomicznych i marketingu, a następnie został dyrektorem ds. handlowych i produkcji. W tej roli uczestniczył w misjach gospodarczych w Portugalii i Niemczech. Jego życiową pasją jest praca społeczna. Był m.in. radnym Rady Gminy Mielec, sołtysem Rzędzianowic, kuratorem sądowym, ławnikiem sądowym i prezesem Rady Ławniczej w Sądzie Powiatowym w Mielcu. Jako miłośnik sportu był długoletnim członkiem zarządu FKS Stal Mielec oraz członkiem gminnych, powiatowych i wojewódzkich zarządów stowarzyszeń sportowych, m.in. pełnił funkcję wiceprezesa Podkarpackiego Związku Piłki Nożnej. Szczególnie związał się z Klubem Rzędzian Rzędzianowice jako prezes zarządu tego klubu i okresowo jego trener. (Posiada tytuł trenera piłki nożnej II klasy.) Będąc trenerem m.in. z juniorami LZS Borowa wywalczył awans do ligi międzywojewódzkiej w 1978 r. oraz z seniorami Rzędziana awans do klasy wojewódzkiej. Wyróżniony m.in.: Odznaką „Zasłużony Działacz LZS”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz PZPN”. 

 

  • Jan Przygoda

    Jan Przygoda

PRZYGODA JAN, urodzony 10 X 1946 r. w Rzędzianowicach, syn Romana i Bronisławy z domu Augustyn. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, a następnie Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1971 r. Od 1965 r. pracował w WSK Mielec, początkowo w Zakładzie Aparatury Paliwowej jako: frezer, szlifierz, brygadzista, specjalista technolog i kierownik Sekcji Technologicznej, a następnie w Zakładzie Lotniczym jako starszy mistrz w przygotowaniu produkcji. Równocześnie studiował na Wydziale Mechanicznym (specjalność: silniki spalinowe) Politechniki Krakowskiej i w 1976 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W 1981 r. przeszedł na rentę. W 1986 r. założył własny zakład rzemieślniczy „Mechanika Pojazdowa” w Rzędzianowicach, a od 1989 r. jest właścicielem Przedsiębiorstwa „Metyanex” w Złotnikach, produkującego armaturę przemysłową kwasoodporną i ciepłowniczą oraz części i zespoły do samolotów An-2R i M-18 „Dromader”. Jest autorem i współautorem 31 projektów racjonalizatorskich i 2 wzorów użytkowych. Prowadzona przez niego firma uzyskała 3 atesty w kraju oraz Certyfikaty Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie i Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego EASA w Brukseli, a także wyróżnienia na Mieleckich Targach Wielobranżowych (1995) i Międzynarodowych Targach w Rzeszowie (1995, 1996). Należy do Cechu Rzemiosł Różnych i jest członkiem samorządu Spółdzielni Rzemieślniczej „Wielobranżowej” w Mielcu. Jako nauczyciel zawodu przeszkolił wielu uczniów oraz przewodniczy komisji egzaminacyjnej Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu. Od 1963 r. angażował się w społeczną działalność sportowo-rekreacyjną. W latach: 1963-1965, 1971-1979 i 1986-1988 pełnił funkcję przewodniczącego Koła LZS, a później LKS „Rzędzian” Rzędzianowice. Był także: wiceprzewodniczącym Rady Gminnej LZS w Gminie Mielec (1976-1989), sekretarzem generalnym LKS „Tęcza” Mielec (1986-1990), przewodniczącym Rady Gminej LZS Gminy Mielec (1989-2000) i przewodniczącym Komitetu Założycielskiego Powiatowego Zrzeszenia LZS w Mielcu (2000-2001). Aktualnie pełni funkcje: wiceprzewodniczącego Rady Powiatowej LZS w Mielcu (od 2001), członka Rady Wojewódzkiej LZS w Rzeszowie (od 1990) i członka zarządu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu. Jest sponsorem wielu imprez sportowych i rekreacyjnych oraz darczyńcą akcji i przedsięwzięć organizacji charytatywnych. Wyróżniony m.in.: Złotą Honorową Odznaką LZS, Odznaką „Zasłużony Działacz LZS”, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Sportu”, Medalem 50-lecia LZS oraz Złotym i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

PRZYGODA RYSZARD, urodzony 23 IX 1955 r. w Mielcu, syn Władysława i Zofii z domu Mazur. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK w Mielcu. Pracował od 1971 r. w następujących firmach: WSK „PZL-Mielec” (1971-1978, ślusarz), Zakład Budowlano-Remontowy Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu (1978, murarz), Mieleckie Przedsiębiorstwo Budowlane w Mielcu (1978-1983, ślusarz, robotnik budowlany), WSK „PZL-Mielec”, Melex (1983-2001, ślusarz, blacharz, tłoczarz). Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1979 r. Należał do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec” i był aktywnym propagatorem honorowego krwiodawstwa. Do 2000 r. oddał 34 450 ml krwi. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową PCK IV stopnia oraz Odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia. Zmarł 19 IV 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

PRZYGODZKI WŁODZIMIERZ ROMAN, urodzony 10 VI 1894 r. w Radziechowie, województwo tarnopolskie, syn Jana i Joanny z domu Esler. Absolwent III Państwowego Gimnazjum we Lwowie, maturę zdał w 1912 r. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu we Lwowie (1912-1914), a następnie na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 1915 r. został powołany do służby wojskowej w armii austriackiej. Po szkole dla oficerów rezerwy przydzielono go do 30 pułku piechoty. Od 1 IX 1915 r. do 14 IV 1917 r. dowodził plutonem, a następnie kompanią na froncie włoskim, a następnie przeniesiono go do kadry 30 pp. w stopniu podporucznika. 1 XI 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i skierowany został na stację zborną dla oficerów w Krakowie. W 1919 r. pełnił funkcję oficera gospodarczego w Szpitalu Nr 1 w Krakowie, a później – oficera administracyjnego w Szpitalu w Tarnowie. Po awansie do stopnia porucznika przydzielony został od 1 VII 1920 r. do obozu ćwiczebnego VI armii i po chorobie 25 XI 1920 r. zwolniony z czynnej służby wojskowej. W latach 1921-1926 pracował jako nauczyciel w Państwowym Gimnazjum w Rohatynie, a w latach 1926-1939 w Państwowym Gimnazjum w Czortkowie. W międzyczasie (23 V 1925 r.) uzyskał dyplom nauczyciela szkół średnich z zakresu języka łacińskiego. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r., m.in. walczył w obronie Lwowa. Od 15 III 1944 r. prowadził tajne nauczanie na terenie Mielca i okolic. 1 IX 1944 r. zatrudniono go jako nauczyciela do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu i powierzono funkcję p.o. dyrektora (do końca 1944 r.). Później jeszcze raz pełnił obowiązki dyrektora tej szkoły: od 1 XI 1946 r. do 15 V 1947 r.  Poza nauczaniem łaciny (w latach 50.) pracował na stanowisku starszego księgowego i sekretarza szkoły. W 1961 r. przeszedł na rentę, którą zamieniono później na emeryturę. Zmarł 14 VI 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PRZYJAZNA (ULICA), niewielka ulica prywatna na osiedlu Wolności. Jest sięgaczem ulicy Krańcowej. Ma nawierzchnię gruntową. Status ulicy i nazwę otrzymała na sesji Rady Miejskiej w Mielcu 7 III 2013 r.Nazwa ulicy, wnioskowana przez jej współwłaścicieli, podkreśla dobre intencje tej społeczności i położenie odległe od miejskiego hałasu.

 

PRZYŁUCKI (PRZYŁUSKI), współwłaściciel Mielca w latach ok. 1749 – ok. 1763. 

 

PRZYWARA PAWEŁ, urodzony 5 XII 1968 r. w Mielcu, syn Stefana i Danuty z Kamienieckich, wnuk Tadeusza. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Rzeszowie, maturę zdał w 1987 r. Studiował filozofię teoretyczną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i otrzymał tytuł magistra filozofii. W 2005 r. uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych za rozprawę Teoria przestrzeni Husserla i Carnapa. Analiza porównawczo–krytyczna, napisaną pod kierunkiem prof. Antoniego B. Stępnia, ucznia Romana Ingardena. Od 2005 r. jest adiunktem w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Jego debiutem literackim była powieść Proces II, opublikowana w 1987 r. na łamach miesięcznika „Twórczość”, a debiutrem książkowym – Amnezja. Antyutopia filozoficzna (PIW, Warszawa 1995). W 1995 r. został zaproszony, wraz z innymi polskimi pisarzami i poetami, przez Literatur Werkstatt do Berlina i tam odbył się jego pierwszy wieczór autorski (wspólnie z A. Stasiukiem). W 2001 r. wydano kolejną jego książkę pt. Euroman. Pierwsza powieść eurorealistyczna (Stowarzyszenie Literacko–Artystyczne „Fraza” w Rzeszowie). Jest autorem wielu publikacji literackich, krytycznoliterackich i poetyckich, m.in. w czasopismach: „Twórczość”, „Pismo Literacko-Artystyczne”, „Sycyna”, „Akcent”, „Ethos” i „Fraza” oraz publikacji naukowych, zwłaszcza z dziedziny fenomenologii i teorii dzieła literackiego. Tematyka mielecka, głównie w postaci reminescencji, pojawia się w utworach: „ ”, „ ” oraz „brak sieci”, opublikowanych na łamach „Twórczości”. Jest długoletnim współpracownikiem Katolickiego Radia Rzeszów VIA, realizując m.in. program autorski Brzmienie litery, dotyczący współczesnej literatury i historii. Współpracuje z redakcją Powszechnej Encyklopedii Filozofii, wydawanej przez Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu. Jego pozazawodową pasją jest muzyka. Wraz z grupą rockową EUROMAN, której jest liderem, zadebiutował w 2003 r. Za kompozycje własne została ona dwukrotnie nagrodzona przez brytyjskie Radio Gets Wild (2004, 2005).

 

  • Tadeusz Przywara

    Tadeusz Przywara

PRZYWARA TADEUSZ, urodzony 5 IX 1910 r. w Łopatynie, woj. tarnopolskie, syn Władysława i Marii z domu Burger. (Wybitnym przedstawicielem rodziny, z której pochodził, był gen. Józef Dwernicki – uczestnik wojen napoleońskich i powstania listopadowego.) Ukończył gimnazjum w Radziechowie, a następnie studiował we Lwowie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza i w Państwowym Instytucie Sztuki. Kontakty z wybitnymi nauczycielami - twórcami i lwowskim środowiskiem artystycznym oraz klimat Lwowa wywarły niezatarte piętno na psychice młodego adepta sztuki. Wtedy właśnie podjął własne próby artystyczne, ale wybuch wojny i walka o przetrwanie rodziny w czasie okupacji hitlerowskiej nie pozwoliły mu na rozwinięcie działalności twórczej. Rozwój wydarzeń we Lwowie w 1944 r. zmusił go do opuszczenia domu rodzinnego. Jesienią tego roku przeniósł się z rodziną do Łańcuta. Podjął pracę w administracji państwowej, a ponadto powrócił do działalności artystycznej. Poza malarstwem i uczestnictwem w wystawach zaangażował się w tworzenie i działalność Teatru Amatorskiego „Lutnia” w Łańcucie. Szczególnym przeżyciem była wspólna gra z Ludwikiem Solskim w sztuce A. Fredry Zemsta. W 1948 r. został przeniesiony służbowo do Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie (1948), a następnie do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisko kierownicze w Wydziale Finansowym (1959). Podjął współpracę z Zakładowym Domem Kultury WSK i odtąd wielokrotnie eksponował swoje prace w tej placówce. Malował w plenerze, każdorazowo wywołując spore zainteresowanie środowiska. Tematami jego prac były najczęściej: pejzaże, walka o niepodległość, praca człowieka, martwa natura, akty i kwiaty. W latach 1971-1975 był członkiem Koła Twórców Ziemi Mieleckiej przy Powiatowej Poradni Kulturalno-Oświatowej w Mielcu, a od 1981 r. członkiem Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej, znacząco wpływając na rozwój i poziom artystyczny obu grup artystycznych. Uczestniczył w wielu konkursach, przeglądach i wystawach, uzyskując nagrody i wyróżnienia. Jego prace znalazły się w muzeach (m.in. w Sandomierzu, Niepołomicach, Przeworsku i Mielcu) i wielu kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą, m.in. w Anglii, Francji, Kanadzie i Japonii. W listopadzie 1990 r. zorganizowano w RCK WSK „Jubileuszową wystawę malarstwa, grafiki i rysunku” z okazji 80-lecia urodzin artysty. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. Zmarł 9 VI 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Beata Pszeniczna

    Beata Pszeniczna

PSZENICZNA BEATA RENATA, urodzona 13 VIII 1975 r. w Kolbuszowej, córka Andrzeja i Elżbiety z Lewandowskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1994 r. W 1996 r. ukończyła Studium Aktorskie i Telewizyjne „SPOT” w Krakowie. Jako aktorka debiutowała w Teatrze im. L. Solskiego w Tarnowie, w sztuce Z. Herberta Drugi pokój (rez. S. Świder). Spektakl ten został wyróżniony na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Współczesnej w Warszawie (1999). Kolejnymi ważniejszymi rolami w tarnowskim teatrze były: Helena w Niedźwiedziu A. Czechowa, Natalia w Oświadczynach A. Czechowa, Klara w Zemście A. Fredry oraz Pepka i Rachel w sztuce Czy ja jestem Żyd z Wesela na podstawie Ja jestem Żyd z Wesela R. Brandstaettera i Wesela S. Wyspiańskiego. W latach 1999–2001 uczestniczyła w III, IV i V Biennale Tańca Współczesnego, organizowanych przez Ewę Wycichowską w Poznaniu. W 2001 r. zdała egzamin aktorski w ZASP w Warszawie. Od 2004 r. gra w Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach. Zagrała m.in. Komisarza, Szantrapę i Fafika w „Zielonej Gęsi” K. I. Gałczyńskiego, Podstolinę w Zemście A. Fredry i Teresę w sztuce Karola Wojtyły Przed sklepem jubilera. Współpracuje z Teatrem Młodego Widza w Tarnowie. Prowadziła ogólnopolskie warsztaty teatralne z młodzieżą trudną (w ramach OHP Tarnów) i warsztaty teatralne z młodzieżą w SCK w Mielcu. W Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach zagrała Elmirę w Tartuffe albo Szalbierz (reż. Grzegorz Chrapkiewicz), Paulinę w sztuce francuskiej Pierra Sauvila Miłość i Polityka (reż. Jerzy Bończak), Panią Kmitową w , Dziadach A. Mickiewicza wg S. Wyspiańskiego (reż. Piotr Jędrzejas), Martę w Bolero Pavla Kohouta (reż. Piotr Szczerski), Superwajzorkę w Zabić superwajzora jak 14 tysięcy kurczaków Łukasza Rippera (reż. Dawid Żłobiński), Monikę w Nocą na pewnym osiedlu Herberta Bergera (reż. Piotr Sieklucki), Ciotkę w Białym małżeństwie T. Różewicza (reż. Weronika Szczawińska), Mamę w  „W imię ojca i syna„ Sz. Bogacza (reż. Piotr Ziniewicz), Smeraldnię w Sługa dwóch panów P. Turriniego (reż. Bartłomiej Wyszomirski), Sally Maddox w Mężczyzna wart zachodu R. Friedman (reż. Piotr Szczerski) i Panią de Volanges w Niebezpiecznych związkach Laclosa (reż. Radosław Rychcik).

 

PSZENICZNA TERESA BARBARA (z domu OCHALIK), urodzona 15 II 1947 r. w Grochowem, powiat mielecki, córka Władysława i Janiny z domu Tabor. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1966 r. podjęła studia na Wydziale Filologii Polskiej WSP w Rzeszowie i ukończyła je w 1971 r., uzyskując tytuł magistra polonistyki. W tym samym roku rozpoczęła pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej w Dębiakach (powiat mielecki). Przez kilka lat pełniła funkcję przewodniczącej zespołu samoksztalceniowego polonistów w Gminie Tuszów Narodowy. Prowadziła lekcje pokazowe dla nauczycieli, promując nauczanie zindywidualizowane z podkreśleniem pracy z uczniem zdolnym. Była współautorem algorytmu analizy utworów lirycznych i dłuższych utworów literackich przewidzianych w lekturze szkoły podstawowej. Organizowała różne formy artystyczne, m.in. teatrzyk dziecięcy oraz wyjazdy do kina i na spektakle teatralne. W 1975 r. objęła stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej w Borkach Nizińskich (Gmina Tuszów Narodowy), a ponadto uczyła języka polskiego w starszych klasach. Działała w zespole samokształceniowym dyrektorów szkół, m.in. prowadziła zajęcia pokazowe z zastosowaniem własnych rozwiązań metodycznych w nauczaniu języka polskiego z podkreśleniem wagi związków i zależności między pracą lekcyjną i domową w tworzeniu systemu wiadomości i umiejętności uczniów. W 1986 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu języka polskiego. W 1996 r., przy ogromnym zaangażowaniu społeczeństwa Borków Nizińskich i władz gminnych, udało się jej oddać do użytku nowy budynek szkoły, a następnie wyposażyć go w niezbędny sprzęt i pomoce naukowe. M.in. urządzono pracownię informatyczną, pierwszą na terenie gminy. W 2002 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in. Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania III stopnia.

 

PSZENICZNY PIOTR GRZEGORZ, urodzony 24 II 1992 r. w Mielcu, syn Grzegorza i Beaty z domu Kiełb. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego w Mielcu z maturą w 2011 r. W czasie nauki licealnej został zwycięzcą międzynarodowego finału konkursu Aliante Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego (2010) i laureatem Ogólnopolskiej Olimpiady „O Diamentowy Indeks AGH” z dziedziny matematyki. Studiował na Wydziale Inżynierii Bezpieczeństwa Pożarowego Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie (kierunek; inżynieria bezpieczeństwa, specjalność: inżynieria bezpieczeństwa pożarowego) i w 2015 r. otrzymał tytuł inżyniera pożarnictwa, a w 2017 r. ukończył studia jako prymus ze średnią 5,0 oraz uzyskał tytuł magistra inżyniera pożarnictwa i dyplom z wyróżnieniem. Ponadto w 2015 r. ukończył studia podyplomowe na Wydziale Nauk o Zdrowiu Wyższej Szkoły Biznesu i Nauk o Zdrowiu (kierunek: bezpieczeństwo i higiena pracy) z tytułem starszego inspektora ds. BHP. Równocześnie w latach 2011-2017 pracował jako funkcjonariusz Państwowej Straży Pożarnej w służbie kandydackiej na stanowisku ratownik podchorąży w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. Należał do chóru akademickiego. Z dniem 22 VI 2017 r. został zatrudniony w służbie stałej w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej nr 1 Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Mielcu na stanowisku dowódcy zastępu. Angażował się społecznie jako druh Ochotniczej Straży Pożarnej w Rzemieniu, członek jej zarządu i zastępca naczelnika. M.in. organizował ćwiczenia dla strażaków - ratowników OSP, przygotowywał dzieci do turniejów wiedzy pożarniczej oraz młodzież do zawodów sportowo-pożarniczych. Wyróżniony m.in. Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, wyróżnieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego za najlepszy wynik studiów stacjonarnych I stopnia w SGSP, wyróżnieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy za osiągnięcie najlepszych wyników w SGSP w 2017 r., wyróżnieniami ministra spraw wewnętrznych i administracji za wzorową postawę i pomoc podczas organizacji ŚDM w 2016 r. oraz za wybitne osiągnięcia w nauce i najlepsze wyniki w SGSP w 2017 r., a także wyróżnieniem ambasadora USA w Polsce Lee A. Feinstein’a za zwycięstwo w Konkursie Aliante w 2010 r. 

 

P&S (PPHU P&S) SP. Z O.O., firma założona przez rodzimych przedsiębiorców. Zezwolenie na prowadzenie działalności w SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 29 II 2000 r. i w tym roku, po zmodernizowaniu obiektu w centralnej części SSE, rozpoczęła działalność produkcyjną. Specjalizuje sie w produkowaniu wyrobów z blach stalowych i aluminiowych, m.in. obudów. Adres: Wojska Polskiego 3.

 

  • ks. Jerzy Ptak

    ks. Jerzy Ptak

PTAK JERZY STANISŁAW (ksiądz), urodzony 30 IX 1954 r. w Tarnowie, syn Stanisława i Janiny z domu Kawula. Absolwent IV Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie, maturę zdał w 1973 r. W latach 1973-1975 odbył zasadniczą służbę wojskową. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1981 r. i uzyskał tytuł magistra teologii. Święcenia kapłańskie przyjął 31 V 1981 r. Jako wikariusz pracował w parafiach w: Brzesku (1981-1986), Brzeźnicy koło Bochni (1986-1994) i Tarnowie – Krzyżu (1994-1995). W 1995 r. został mianowany proboszczem parafii św. Marka Ewangelisty w Mielcu-Rzochowie i funkcję tę sprawuje nadal. Doprowadził do wybudowania nowego kościoła parafialnego św. Marka Ew. i systematycznie wyposaża go. Od szeregu lat jest współorganizatorem Festynów Parafialnych w Rzochowie, z których dochód przeznacza na budowę i wyposażenie nowego kościoła parafialnego. Prowadzi katechezę w miejscowej Szkole Podstawowej im. H. Sienkiewicza. W 2010 r. otrzymał godność kanonika honorowego kapituły kolegiackiej pw. Matki Bożej Różańcowej w Bochni.Wyróżniony EC (dla duchownych) i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. 

 

  • Tadeusz Puka

    Tadeusz Puka

PUKA TADEUSZ MACIEJ, urodzony 3 VII 1883 r. w Żabnie, pow. tarnobrzeski, syn Wojciecha i Franciszki z domu Mroczek. Brał udział w I wojnie światowej w żandarmerii austriackiej. 17 XII 1916 r. został odznaczony Medalem „Za Odwagę”. 8 IV 1917 r. otrzymał dyplom z Wiednia z awansem na komendanta oddziału żandarmerii. Po ogłoszeniu niepodległości Polski został zwolniony z austriackiego wojska. Złożył przysięgę wierności Polsce i został zaangażowany do policji. Początkowo pracował w Kniaźdworze. 1 IV 1920 r. otrzymał awans na stopień wachmistrza. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej i w starciach z Ukraińcami. W latach 1925-1932 był komendantem Policji w Peczeniżynie, a następnie pracował w Policji w Kołomyi. We wrześniu 1939 r. został aresztowany (wraz z innymi policjantami polskimi) przez Rosjan, ale udało mu się przekupić strażnika i uciec. Do 1941 r. ukrywał się. Po wejściu wojsk węgierskich (9 VII 1941 r.) podjął pracę w Arbeitsamcie (Urzędzie Pracy), ale po ponownym wejściu wojsk radzieckich znów musiał się ukrywać. Po zakończeniu wojny w 1945 r. przeniósł się do Mielca, gdzie miał wybudowany dom. Tu został zatrudniony w Powiatowym Inspektoracie Świadczeń Rzeczowych, a następnie od 10 VII 1945 r. do 31 X 1958 r. pracował w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu jako referent w Powiatowym Zarządzie Rolnictwa, organizator spółdzielni produkcyjnych i instruktor budownictwa wiejskiego. Na emeryturę przeszedł w 1958 r. Należał do Związku Zawodowego Pracowników Rolnych i Leśnych. Zmarł 28 VIII 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

„PULPITY”, młodzieżowy zespół muzyki beatowej działajacy w latach 60. Powstał z inicjatywy Janusza Bobryka i Edwarda Zachariasza. Pierwsze spotkanie (z próbą muzyczną) odbyło się 28 II 1965 r. w domu J. Bobryka. Autorką nazwy zespołu była Natalia Bobryk – matka Janusza. Pierwszy skład zespołu stanowili: Tomasz Błędowski – gitara prowadząca, Lechosław Milik – gitara rytmiczna, Henryk Zięba – gitara basowa, Janusz Bobryk – perkusja i Tadeusz Kowalski – wokalista. Póżniej okresowo grywali także: Marek Bednarek, Andrzej Nosek, Kazimierz Kowalczyk, Jerzy Pachowicz i Jerzy Pogoda. Kierownikiem zespołu był Janusz Bobryk, a konferansjerem Edward Zachariasz. Przygotowaniem sprzętu zajmował się Tadeusz Krawczyk, a pomagał mu Zdzisław Tara. Zespół funkcjonował przy Liceum Ogólnokształcącym nr 27 (później II LO), a ponadto opiekę nad zespołem sprawowały ZHP i ZMS. Sprzęt na koncerty pożyczano od innych zespołów (m.in. „Watry”). Z czasem gitarzyści skonstruowali własne gitary i zakupiono sprzęt nagłaśniający. Występowano głównie z repertuarem własnym, skomponowanym przez T. Kowalskiego, L. Milika i H. Ziębę do słów J. Bobryka i H. Zięby. Oryginalność muzyki i kultura jej wykonania zapewniły zespołowi duże powodzenie w Mielcu i regionie. Zapraszano go na występy okolicznościowe (ZDK, hala sportowa, kluby) i wieczorki taneczne nie tylko na miejscu, ale także do innych miast, m.in.: Rzeszowa, Ropczyc, Tarnowa i Krakowa, gdzie w Pałacu „Pod Baranami” startował w eliminacjach prestiżowej wówczas imprezy ogólnopolskiej  „Mikrofon dla wszystkich”. (Zwyciężyli wówczas „Skaldowie”.) Największym sukcesem było zajęcie 2. miejsca na II Festiwalu Muzyki Młodzieżowej „Gitariada Podkarpacia” w Krosnie (15-16 IV 1967 r.). W czasie mieleckiej „Żakinady-67” (19 VI 1967 r.) „Pulpity” koncertowały i grały na plenerowej zabawie tanecznej na Placu Centralnym w Mielcu. Latem 1967 r. zespół wystąpił dla wczasowiczów na terenie campingu w Myczkowcach (25 VI). Wielokrotnie grał dla uczestników obozów ZMS w Wysowej oraz międzynarodowego turnusu młodzieżowego w Centralnym Ośrodku Szkoleniowo-Wypoczynkowym ZG ZMS w Wilkasach koło Giżycka (2-15 VIII 1967 r.). Z powodzeniem wystapił w Płocku na Ogólnopolskim Festiwalu „Wielkich Budów Socjalizmu” i w jego ramach, razem z zespołem „Partita”, odbył trasę koncertową po regionie płockim. Pomyślnie rozwijającą się karierę artystyczną przerwały wyjazdy członków zespołu na studia do innych miast.

 

PUŁASKIEGO KAZIMIERZA (ULICA), jedna z głównych ulic osiedla S. Żeromskiego. Powstała z niewielkiej drogi polnej prowadzącej do pól mieszczańskich zapewne od początku istnienia miasta. Status ulicy i patrona otrzymała 27 V 1960 r. Ma 344 m długości, asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Biegnie od ul. S. Żeromskiego w kierunku zachodnim. Kończy swój bieg przy trzech 11-piętrowych blokach mieszkalnych (z tzw. „wielkiej płyty”) i poprzeczną uliczką przyblokową (bez nazwy) łączy się z inną ważną dla osiedla ulicą A. Kędziora. Ul. Pułaskiego jest jedyną drogą dojazdową do minidzielnicy handlowo-usługowej, wybudowanej na terenach przy alei Niepodległości, ale nie posiadającej z nią bezpośredniego połączenia drogowego. Patron ulicy: KAZIMIERZ PUŁASKI (1745-1779) to jeden z bohaterów narodowych Polski i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. W 1768 r. w stopniu pułkownika uczestniczył w konfederacji barskiej, walcząc z wojskami rosyjskimi ze zmiennym szczęściem. W kwietniu 1769 r. udanie dowodził polską wyprawą na Litwę. Od 31 XII 1770 r. do 14 I 1771 r. bronił Jasnej Góry przed Rosjanami. Zamieszany w próbę porwania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego musiał pośpiesznie opuścić kraj i przebywał m.in. w Saksonii, Francji i Turcji. W 1777 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie otrzymał stopień generała brygady i powierzono mu dowództwo nad kawalerią amerykańską. Zreformował i unowocześnił podległe oddziały. W maju 1779 r. zaatakował Anglików pod Charleston i zmusił ich do wycofania się. W czasie ataku na pozycje angielskie w Savannah został śmiertelnie ranny. Zmarł 11 X 1779 r. na statku „Wasp” i zgodnie z morskim obyczajem jego zwłoki zostały opuszczone na dno oceanu. 

 

PUNKT WCZESNEJ INTERWENCJI, placówka Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym. Jej siedziba znajduje się w budynku przy ul. I. Łukasiewicza 1 c. Funkcjonuje od 2002 r. Jest zarejestrowana jako Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej z przeznaczeniem dla dzieci do 7 roku życia, zagrożonych nieprawidłowym rozwojem, będących z grup wysokiego ryzyka ciążowo-porodowego, posiadających zaburzenia rozwoju psychoruchowego oraz niepełnosprawnych i zagrożonych niepełnosprawnością. Zapewnia wczesną, skoordynowaną i systematyczną pomoc dla dzieci i ich rodzin z terenu powiatów: mieleckiego, kolbuszowskiego i tarnobrzeskiego. Kierownikiem PWI jest Joanna Szadkowska.

 

  • Marek Pustułka

    Marek Pustułka

PUSTUŁKA MAREK JAN, urodzony 8 II 1955 r. w Chorzowie, syn Edwarda i Anny z Czerneckich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Pilicy, maturę zdał w 1974 r. Po przyjeździe do Mielca został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” na stanowisku referenta w pionie kadr. W 1982 r. przeszedł do pracy w Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisko inspektora, a następnie pełnił funkcje zastępcy kierownika i kierownika Wydziału Organizacyjno-Prawnego i Kadr (1982-1990). W międzyczasie studiował prawo i administrację na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, uzyskując tytuł magistra w 1985 r. W 1990 r. został mianowany kierownikiem Oddziału Organizacyjnego nowo utworzonego Urzędu Rejonowego w Mielcu i znacząco przyczynił się do jego sprawnego uruchomienia i funkcjonowania. W 1996 r. przeszedł do Rejonowego Urzędu Pracy na stanowisko zastępcy kierownika Urzędu. Od 1999 r. pełni funkcję sekretarza powiatu w Starostwie Powiatowym w Mielcu, m.in. zapewniając prawidłowe funkcjonowanie Starostwa i obsługę posiedzeń organów powiatu. Ukończył szereg kursów zawodowych. Udzielał się w działalności społecznej, m.in. jako członek i sekretarz Zarządu Aeroklubu Mieleckiego (1999-2005). Uczestniczył w organizacji wielu powiatowych przedsięwzięć i akcji społeczno-kulturalnych i sportowo-rekreacyjnych. W styczniu 2011 r. został odwołany z funkcji sekretarza powiatu i powołany na stanowisko kierownika Powiatowego Zespołu Reagowania Kryzysowego. Wyróżniony m.in. Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. 

 

  • Anna Put

    Anna Put

PUT ANNA BRONISŁAWA (z domu SZTYBER), urodzona 1 IX 1954 r. w Kraśniku, córka Henryka i Haliny z domu Świąć. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Kraśniku, maturę zdała w 1973 r. Studiowała na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie (kierunek: wychowanie techniczne) i w 1978 r. uzyskała tytuł magistra techniki. Po studiach została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 1 im. Władysława Szafera w Mielcu jako nauczyciel techniki. W latach 1987-1988 pełniła funkcję zastępcy dyrektora szkoły, a w latach 1988-1990 była dyrektorem szkoły. W tym okresie szczególnie dbała o silniejsze zintegrowanie społeczności szkolnej z ideami ochrony przyrody prof. W. Szafera oraz doprowadziła do uroczystości wręczenia sztandaru Szkole Podstawowej nr 1. Od 1988 r. pracowała w SP 1 jako nauczyciel techniki i informatyki. Ukończyła studia podyplomowe z informatyki na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. W 2003 r. uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Przygotowywani przez nią uczniowie wielokrotnie zajmowali wysokie lokaty w konkursach z zakresu ruchu drogowego, techniki i informatyki na szczeblu wojewódzkim (najwyższym we współzawodnictwie szkół podstawowych). Z dniem 31 VIII 2014 r. przeszła na emeryturę. Poza pracą zawodową udzielała się społecznie, prowadząc kółko informatyczne w Katolickim Ośrodku Kultury przy parafii Ducha Świętego w Mielcu.

 

  • Antoni Put

    Antoni Put

PUT ANTONI, urodzony 12 VI 1954 r. w Kolbuszowej, syn Mieczysława i Stanisławy z domu Turek. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1973 r. Studia na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie ukończył w 1977 r. uzyskując tytuł magistra prawa. W latach 1977-1978 odbył służbę wojskową w ramach SOR. Od VIII 1978 r. do XI 1993 r. pracował w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu – początkowo jako aplikant, a następnie prokurator. W 1984 r. ukończył Podyplomowe Studium Wymiaru Sprawiedliwości na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1994 r. rozpoczął pracę jako adwokat, najpierw w Dąbrowie Tarnowskiej, a od V 2001 r. w Mielcu. Ukończył Podyplomowe Studium Retoryki w Instytucie Filologii Polskiej UJ w Krakowie (2000) i studia podyplomowe w zakresie integracji europejskiej na Uniwersytecie Warszawskim (2002). Sporo czasu poświęca działalności społecznej. Od 2001 r. jest członkiem Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w Warszawie oraz prezesem Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej przy parafii Ducha Świętego w Mielcu. Jest także członkiem Rady Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Tarnowskiej w kadencji 2005-2008.

 

  • Paweł Puzio

    Paweł Puzio

PUZIO PAWEŁ, urodzony w 1892 r. w Jadachach, pow. tarnobrzeski. W okresie I wojny światowej służył w 2 pułku piechoty Legionów Polskich i m.in. brał udział w bitwach pod Nadwórną i Rafajłową. W okresie międzywojennym pracował jako leśniczy lasów w rejonie Baranowa Sandomierskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako nadleśniczy w majątku Kiełków. Jesienią 1939 r. był jednym z organizatorów Tajnej Organizacji Wojskowej (TOW) w rejonie Mielca. Posługiwał się pseudonimami: „Leśnik”, „Godula” i „Kulebiak”. W 1943 r. został mianowany oficerem broni Komendy Obwodu AK w Mielcu. 11 VII 1944 r. został aresztowany w Mielcu i wywieziony do obozu w Pustkowie, a później do Oświęcimia i Sachsenhausen, gdzie szczęśliwie doczekał wyzwolenia (22 IV 1945 r.). Zmarł w 1978 r. w Krakowie.

 

PYCIOR STANISŁAW WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 8 III 1916 r. w Trzcianie, powiat mielecki, syn Tomasza i Barbary z domu Dziedzic. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1935 r. Studia teologiczne i filozoficzne odbył w Tarnowie, Innsbrucku i Rzymie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1940 r. Pracę kapłańską rozpoczął w Szczurowej. W 1942 r. został przeniesiony do Bochni, gdzie pracował jako wikariusz i katecheta. Tam nawiązał kontakt z ruchem oporu (AK) i sprawował nad nim opiekę duszpasterską. W lipcu 1944 r. został (za przyzwoleniem władz kościelnych) kapelanem I batalionu „Barbara” 16. pułku piechoty AK. Posiadał wówczas stopień kapitana i pseudonim „Gruda”. Uczestniczył w działaniach bojowych do końca wojny. W 1945 r. krótko pracował w Limanowej, a następnie powierzono mu funkcję notariusza Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. W latach 1946-1949 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i uzyskał stopień doktora prawa kanonicznego. W 1949 r. został rektorem kaplicy św. Józefa w Tarnowie. Od 1951 r. pełnił funkcję referenta ds. małżeńskich Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. W latach 1951-1963 był wykładowcą prawa kanonicznego w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Od 1957 r. sprawował funkcję wiceoficjała sądu biskupiego. Należał do Światowego Związku Żołnierzy AK. Awansowano go na stopień majora rezerwy WP. Współorganizował spotkania kombatanckie byłych żołnierzy batalionu AK „Barbara”, corocznie w maju w Tuchowie. Wiele czasu poświęcał także na działalność w Związku Harcerstwa Polskiego i otrzymał stopień harcmistrza. Wyróżniony został m.in.: odznaczeniem kościelnym RM, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim,  Medalem Wojska – Polska Swemu Obrońcy, Odznaką Honorową Akcji „Burza”, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Krzyżem Zasługi ZHP z Rozetą – Mieczami oraz odznaczeniami przyznanymi przez Związek Kombatantów Polski we Francji – Komandorią Orderu Pro Vestra et Nostra Libertate i Croix de Partisan. Zmarł 9 IX 1996 r. Spoczywa w krypcie kaplicy na cmentarzu parafialnym w Trzcianie.

 

  • Kazimierz Pyrzyński

    Kazimierz Pyrzyński

PYRZYŃSKI KAZIMIERZ, urodzony 11 XII 1910 r. w Mielcu, syn Franciszka i Antoniny z domu Korpanty. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu, a następnie odbył praktykę w zakładzie stolarskim. Po jej ukończeniu w latach 30. pracował w stolarni Stanisława Weryńskiego przy ul. T. Kościuszki. W czasie okupacji hitlerowskiej i w latach powojennych prowadził z braćmi (Marianem i Bolesławem) sklep spożywczy w Rynku. W 1950 r. zakończył tę działalność, zniechęcony restrykcyjnymi działaniami ówczesnej władzy w stosunku do prywatnych kupców w ramach tzw. bitwy o handel. Jeszcze w tym samym roku przejął po ojcu (Franciszku Pyrzyńskim) wiatrak przy ul. H. Sienkiewicza i przebudował go, zmieniając m.in. napęd wiatrowy na elektryczny. Ponadto obok młyna zbudował tartak. Przez ponad 30 lat działalność młynarsko-stolarska prosperowała dobrze, bowiem zapotrzebowanie na obróbkę drewna i  przemiał zboża było duże, a w tym czasie na terenie powiatu mieleckiego funkcjonowało niewiele zakładów tego typu. W latach 80. i 90. zainteresowanie usługami młynarskimi i stolarskimi wyraźnie zmalało, jednak mimo sędziwego wieku nadal prowadził tę działalność. Poza pracą zawodową pasjonował się sportem i twórczością artystyczną. W latach 30. był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Mielec i grał w piłkarskiej drużynie „Sokoła” jako bramkarz. W latach 90. tworzył drewniane modele ciekawych obiektów, m.in. swojego młyna i wystawiał je na wystawach Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej, którego był członkiem. Zmarł 13 II 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Kazimierz Pyrzyński

    Kazimierz Pyrzyński

PYRZYŃSKI KAZIMIERZ, urodzony 26 V 1934 r. w Mielcu, syn Marcina i Zofii z Podolskich. Absolwent Technikum Finansowego w Dębicy, maturę zdał w 1952 r. W 1953 r. został zatrudniony w Inspektoracie Kontrolno-Rewizyjnym w Rzeszowie Oddział w Mielcu, a następnie w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Hurtu Spożywczego w Mielcu. W latach 1962-1968 był inspektorem kredytowym w NBP Oddział w Mielcu. W 1968 r. został wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i powierzono mu funkcję zastępcy przewodniczącego MRN. W 1970 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i uzyskał tytuł magistra prawa. Także w 1970 r. został powołany na stanowisko dyrektora Miejskiego Handlu Detalicznego w Mielcu i kierował tym przedsiębiorstwem, które wielokrotnie przekształcano (m.in. WPHW), do emerytury w 1990 r. Uczył – w niepełnym wymiarze godzin – przedmiotów zawodowych w mieleckich szkołach średnich: Liceum Medycznym, Technikum Elektrycznym, Zespole Szkół Technicznych MPM i Zespole Szkół Ekonomicznych. Udzielał się społecznie jako radny MRN, ławnik Sądu Powiatowego oraz członek wielu komisji i organizacji. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką PCK IV stopnia i odznaczeniami resortowymi. Zmarł 7 V 2005 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PYRZYŃSKI WŁADYSŁAW, urodzony 5 VI 1932 r. w Mielcu, syn Marcina i Zofii z Podolskich. W 1949 r. ukończył Gimnazjum Ogólnokształcące w Mielcu, a w 1951 r. – Liceum Ogólnokształcące w Mielcu z maturą. W latach 1951-1960 pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu na stanowisku zastępcy głównego księgowego, a w latach 1960-1965 w Przedsiębiorstwie Gospodarki Zwierząt Rzeźnych w Rzeszowie pełnił funkcję głównego księgowego. W 1965 r. przeniósł się do Państwowego Ośrodka Maszynowego w Wojsławiu koło Mielca i na stanowisku głównego księgowego pracował do 1982 r., kiedy to przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Równocześnie dokształcał się i podnosił kwalifikacje – ukończył m.in. roczny kurs dla dyplomowanych biegłych księgowych w Warszawie oraz studia na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie z tytułem magistra ekonomii przemysłu (1976). W latach 1966-1991 uczył (w niepełnym wymiarze godzin) księgowości, ekonomii i ekonomiki w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu. Pracował też w Sądzie Rejonowym w Mielcu jako biegły sądowy do spraw ekonomicznych (1985-1991). Od 1965 r. należał do Stowarzyszenia Księgowych w Polsce. W 1975 r. otrzymał wyróżnienie w konkursie Rady Naukowej Stowarzyszenia Księgowych w Polsce na najlepszą pracę w dziedzinie rachunkowości. (Opublikowano ją w miesięczniku „Rachunkowość” nr 10-11 z 1975 r.) Był korespondentem wielu gazet, m.in. „Wieści”, „Zorza”, „Przekrój” i „Głos Mielecki”. Otrzymał wyróżnienie za wieloletnią współpracę z pismami ruchu ludowego. Zmarł 20 VI 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Alojzy Pytel

    Alojzy Pytel

PYTEL ALOJZY, urodzony 16 IV 1934 r. w Mikulińcach koło Tarnopola, syn Feliksa i Gizeli z domu Jarema. Treningi bokserskie rozpoczął w Bytomiu. W listopadzie 1953 r. przeniósł się do Mielca, gdzie podjął pracę w WSK i zasilił drużynę bokserską Stali Mielec. W latach 1953-1966 stoczył w barwach Stali 286 walk, z których 200 wygrał, 27 zremisował i 59 przegrał. Znacząco przyczynił się do awansu Stali do II ligi i wielokrotnego zdobywania czołowych pozycji w II lidze. Indywidualnie należał do czołówki krajowej w wagach półśredniej i lekkośredniej. (Boks polski stał wówczas na światowym poziomie.) Trzy razy zdobywał mistrzostwo województwa rzeszowskiego i jako reprezentant województwa wielokrotnie występował w spotkaniach międzynarodowych, m.in. z zawodnikami NRD zwyciężył we wszystkich 12 pojedynkach. Uzyskał uprawnienia instruktorskie i w latach 1968-1970 trenował bokserów Górnika Siemianowice Śląskie. Zmarł 3 II 2009 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

PYZIK TERESA ELŻBIETA (z domu SZELIGA), urodzona 22 I 1954 r. w Rzeszowie, córka Antoniego i Kazimiery z domu Firlej. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie z maturą w 1972 r. Ukończyła filologię rosyjską w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Rzeszowie (1975 r.) i filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie z tytułem magistra (1995 r.). Ponadto po ukończeniu kursu bibliotekoznawstwa w Tarnobrzegu (2003) uzyskała kwalifikacje do pracy w bibliotece. Pracę nauczycielską rozpoczęła w 1975 r. w Szkole Podstawowej w Lubeni, a kolejnymi miejscami pracy były: Szkoła Podstawowa w Przecławiu (1977-1978) i Szkoła Podstawowa im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Tuszymie (1979-2011). Uczyła języka rosyjskiego i języka polskiego. Pracowała też w bibliotece szkolnej. Przygotowywani przez nią uczniowie uczestniczyli z powodzeniem w konkursach recytatorskich, literackich i językowych oraz pieśni religijnych na szczeblach lokalnych, wojewódzkim i ogólnopolskim, m.in. kilkakrotnie zdobyli tytuły laureatów wojewódzkich konkursów humanistycznych w Rzeszowie, a jedna z uczennic zdobyła I miejsce w ogólnopolskim konkursie literackim „Anioły także czytają książki”. Była opiekunem szkolnej gazetki „Echo”. W 2004 r. otrzymała tytuł zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Od tego też roku była egzaminatorem Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie z zakresu przedmiotów humanistycznych w gimnazjum. Po przejściu na emeryturę w 2011 r. podjęła działalność w Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej im. prof. W. Szafera w Mielcu i Grupie Literackiej „Słowo”. Aktualnie jest członkiem zarządu Towarzystwa i wiceprezesem GL „Słowo”. W 2012 r. wydała tomik poetycki „W lustrze babiego lata”. Prowadzi internetowy blog literacki „W drodze”. Jest członkiem zespołu redakcyjnego mieleckiego rocznika kulturalnego „Artefakty” oraz współredaktorem Kroniki TMZM. W Klubie Środowisk Twórczych jest sekretarzem, edytorem i korektorem tekstów. Z Jadwigą Klaus opracowała publikację „Tworzą piękno Wystawa Klubu Środowisk Twórczych” z okazji 50-lecia TMZM (Mielec 2014). Wyróżniona m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Złotą Odznaką 50-lecia TMZM oraz licznymi nagrodami lokalnymi. 

 

PYZIKIEWICZ FERDYNAND SZYMON, urodzony 19 I 1913 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Wojciecha i Marii z Matuszkiewiczów. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu i Publiczną Szkołę Dokształcającą Zawodową w Mielcu. Po praktyce w zakładzie wędliniarskim w 1934 r. uzyskał świadectwo czeladnicze. W latach 1935-1936 odbył zasadniczą służbę wojskową w 19 pułku piechoty OL we Lwowie i w czasie jej trwania ukończył szkołę podoficerską. 17 IX 1936 r. w stopniu kaprala został przeniesiony do rezerwy. Po powrocie do Rzochowa prowadził zakład wędliniarski. 25 VIII 1939 r. otrzymał kartę mobilizacyjną do 16 pułku piechoty w Tarnowie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. jako dowódca poczty jednego z batalionów, uczestnicząc w walkach z Niemcami pod Pszczyną, Bielskiem, Wadowicami, Niepołomicami, Józefowem i Janowem. Po poddaniu się 6 dywizji piechoty gen. Bernarda Monda (w jej skład wchodził 16 pp) pod Tomaszowem Lubelskim, został wzięty do niewoli przez Niemców, ale w okolicach Sieniawy udało mu się (z trzema innymi żołnierzami) zbiec z kolumny jeńców prowadzonej do Przeworska. Powrócił (w polskim mundurze) do Rzochowa i do końca okupacji zajmował się gospodarstwem. W czasie walk o Rzochów w pierwszych dniach sierpnia 1944 r. rodzinne zabudowania spłonęły, ale do 1949 r. udało mu się częściowo je odbudować. Od 1949 r. do 1978 r. pracował w Dębicy, początkowo w Spółdzielni Piaskarzy (jako kierownik techniczny), a następnie w przedsiębiorstwie budowlanym i Zakładach Mięsnych (1964-1978). W 1978 r. przeszedł na emeryturę. Angażował się społecznie, był prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w Rzochowie i członkiem Oddziału ZBoWiD w Mielcu.  Wyróżniony m.in. Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. Zmarł 11 V 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.

 

  • ks. Jan Pyzikiewicz

    ks. Jan Pyzikiewicz

PYZIKIEWICZ JAN (ksiądz), urodzony 18 I 1901 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Feliksa i Bronisławy z domu Kania. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego w Mielcu, a później w Stryju. Po ukończeniu studiów teologicznych w Tarnowie w 1926 r. przyjął święcenia kapłańskie. Od 1926 r. pracował w Brzezinach jako wikariusz i administrator, a od 1929 r. jako wikariusz i katecheta w Jodłowej. W 1934 r. mianowano go proboszczem w Lipnicy Wielkiej. W działalności duszpasterskiej wykazywał się wielkim patriotyzmem. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał biednym i potrzebującym (m.in. Żydom), dostarczając im produkty rolne z gospodarstwa parafialnego. Ukrywał poszukiwanego ks. Stanisława Glanowskiego. Współpracował z miejscowym ruchem oporu. Odmówił władzom niemieckim sporządzenia listy „podejrzanych”. Aresztowano go 14 XI 1942 r. W czasie konwojowania polski policjant proponował mu ucieczkę, ale nie zgodził się ze względu na możliwość represji na ludności parafii. Po bestialskich przesłuchaniach w Nowym Sączu i Tarnowie skierowany został do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu (15-16 I 1943 r.). W ewidencji obozowej otrzymał numer 88555. Zmarł (został zamordowany?) 5 III 1943 r. Aktualnie trwa proces beatyfikacyjny dla grupy męczenników z okresu okupacji hitlerowskiej, w tym ks. Jana Pyzikiewicza.

 

PYZIKIEWICZ JÓZEF (ksiądz), urodzony w 1895 r. w Rzochowie. W młodości wyjechał do USA. Ukończył seminarium w St. Louis i w 1921 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był proboszczem w Nowym Orleanie. Zmarł 15 II 1977 r.

 

  • ks. Leon Pyzikiewicz

    ks. Leon Pyzikiewicz

PYZIKIEWICZ LEON JAN (ksiądz), urodzony 5 XII 1889 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Piotra i Ewy z Siewierskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum w Dębicy. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1913 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikary pracował w Lipnicy Murowanej, Paleśnicy, Podegrodziu, Gręboszowie i Smęgorzowie. W latach 1924-1927 był proboszczem w Zalipiu, a w 1927 r. został mianowany proboszczem w Nagoszynie. Pełnił także funkcję wicedziekana dekanatu radomyskiego. Zmarł 23 III 1942 r. Spoczywa na cmentarzu w Nagoszynie.

 

PYZIKIEWICZ LUDWIK WOJCIECH, urodzony 11 XII 1930 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Marka i Stefanii z Bukowskich. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1951 r. Studiował na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Warszawskiej w Warszawie i w 1955 r. uzyskał tytuł inżyniera. Będąc na II roku studiów, podjął pracę (zaproponowaną przez prof. Leona Kołodziejczyka) w Zakładzie Produkcyjnym przy Wydziale Kotłów i Urządzeń Ciepłowniczych, początkowo jako kreślarz, a później asystent projektanta. Z nakazu pracy wybrał Główne Biuro Studiów i Projektów Energetycznych „ENERGOPROJEKT” w Warszawie, gdzie 1 IX 1955 r. otrzymał etat projektanta (uwzględniono pracę w czasie studiów), a 1 X 1957 r. awansował na stanowisko starszego projektanta i głównego projektanta instalacji i sieci sanitarnych projektowanej wówczas Elektrociepłowni „Siekierki” w Warszawie. W 1978 r. powierzono mu funkcję kierownika Pracowni Instalacji Wewnętrznych. Projektował i nadzorował instalacje i sieci zewnętrzne dla wielu elektrowni i elektrociepłowni, projektowane w GBSiPE „ENERGOPROJEKT” w Warszawie oraz uczestniczył w komisjach ich odbioru. Największe z nich to: EC „Siekierki”, EC „Łódź II”, EC „Łódź III”, EC „Gdańsk II”, EC „Bydgoszcz II”, EL „Turów”, EL „Adamów”, EL „Konin”, EL „Pątnów”, EL „Kozienice”, EL „Połaniec”, EC „Lublin – Wrotków”, EJ „Żarnowiec” (inwestycja niedokończona), EW „Solina”, EL „Barauni” (Indie) i EL „Bełchatów”. Po przekazaniu do eksploatacji II etapu EC „Siekierki” – zespół głównych projektantów (wśród nich L. Pyzikiewicz) otrzymał tytuł „Mister Warszawy”. Uczestniczył w różnych formach doskonalenia zawodowego. 1 I 1987 awansował na stanowisko głównego projektanta ochrony fizycznej oraz obrony cywilnej z ratownictwem technicznym EJ „Żarnowiec”, a 1 II 1991 r. przeszedł na stanowisko głównego projektanta ds. ochrony przeciwpożarowej, OC i instalacji specjalnych. Wykonywał dla wielu elektrowni i elektrociepłowni w Polsce projekty technologiczne wraz z instalacjami dla ochrony przed skutkami użycia broni jądrowej i następnie nadzorował ich realizację. W ramach działalności społecznej był m.in. przewodniczącym Koła Inżynierów i Techników PZITS Naczelnej Organizacji Technicznej w GBSiPE „ENERGOPROJEKT” oraz wiceprezesem Chóru Chłopięcego im. Piotra Maszyńskiego „Lutnia” w Warszawie. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Zasłużony dla Energetyki”, Srebrną Odznaką Honorową PZITS i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Na emeryturę odszedł 15 IX 1991 r. Od 1997 r. podjął pracę w firmie „Polskie Sieci Elektroenergetyczne” S.A. – PSE – Serwis Sp. z o.o.

 

  • Rudolf Pyzikiewicz

    Rudolf Pyzikiewicz

PYZIKIEWICZ RUDOLF, urodzony 16 IV 1896 r. w Rzochowie, powiat mielecki, syn Piotra i Ewy z Siewierskich. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu i Szkołę Rolniczą w Dublanach koło Lwowa. Także we Lwowie odbył zasadniczą służbę wojskową. Po powrocie z wojska prowadził z rodzicami gospodarstwo w Rzochowie. Założył firmę, która wydobywała żwir z rzeki Wisłoki oraz wysyłała drewniane belki (kopalniaki) drogą kolejową na Śląsk. Udzielał się społecznie jako członek OSP Rzochów. Wniósł znaczący wkład w budowę strażnicy dla OSP i zorganizowanie strażackiej orkiestry dętej. Od 1926 r. do 1946 r. pełnił funkcję prezesa OSP. W 1933 r. wybrano go na burmistrza Rzochowa i sprawował ten urząd (mimo utraty statusu miasta przez Rzochów) do 1944 r. Zmarł 14 I 1946 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.

 

PZL S–1, samolot szkolno-łącznikowy wyprodukowany w jednym egzemplarzu w 1945 r. w PZL – Wytwórnia Płatowców nr 2 w Mielcu. Autorem projektu był Eugeniusz Stankiewicz, opracowanie wykonano w PZL. Posiadał konstrukcję drewnianą. Podstawowe dane: moc startowa – 125 KM, masa startowa – 950 kg, masa użyteczna – 250 kg. Pierwszy lot odbył pilot radziecki Piotr Kondratienko 15 XI 1945 r.

Script logo