Litera M

M – symboliczna litera („M – jak Mielec”) umieszczana w nazwie samolotów posiadających rodowód mielecki, tzn. takich, których proces powstania (konstrukcja i opracowanie oraz produkcja, jeśli zostanie podjęta) odbywa się w Mielcu. Wykaz samolotów z literą M: *M-1 (akrobacyjny i treningowy, niewprowadzony do produkcji), *M-2 (szkolno-treningowy, wyprodukowano 3), *M-3 Pliszka (szybowiec, wyprodukowano 4), *M-4 Tarpan (szkolno-treningowy, wyprodukowano 3), *M-5 (szkolno-treningowy, niewprowadzony do produkcji), *M-6 (numer przewidziany dla zmodyfikowanego samolotu odrzutowego Lim-5, nie podjęto prac), *M-7 (naddźwiękowy samolot wojskowy, niewprowadzony do produkcji), *M-8 Pelikan (szybowiec), *M-9 Ziemowit (odrzutowy, prace projektowe przerwano), *M-10 (wielofunkcyjny, nie podjęto produkcji), *M-11 (wielozadaniowy, prace projektowe nie zostały ukończone), *M-12 i *M-12A (rolniczy, nie podjęto produkcji), *M-13 (pasażerski, prace przerwano po opracowaniu projektu studialnego), *M-14 (rolniczy, zaawansowane prace projektowe przerwano), *M-15 Belfegor (rolniczy, wyprodukowano 155), *M-16 (pasażerski, nie podjęto prac projektowych), *M-17 Duduś Kudłacz (sportowy, wyprodukowano 2), *M-18 Dromader (rolniczo-gaśniczy, wyprodukowano ponad 700 i produkcja trwa), *M-19 (pasażerski, nie podjęto produkcji), *M-20 Mewa (dyspozycyjny, wyprodukowano 20), *M-21 Dromader-Mini (rolniczy, wyprodukowano 2), *M-22 (numer zarezerwowany, brak danych), *M-23 (numer zarezerwowany, brak danych), *M-24 Dromader Super (rolniczy, wyprodukowano 5), *M-25 Dromader-Mikro (zarezerwowany, prace zakończono po wykonaniu dokumentacji konstrukcyjnej), *M-26 Iskierka (szkolno-treningowy, wyprodukowano 8 i produkcja trwa), *M-27 (numer zarezerwowany, brak danych), *M-28 Skytruck (pasażersko-transportowy, wyprodukowano 29 i produkcja trwa).

 

M-2, (PZL M-2), samolot szkolno-treningowy, opracowany w PZL Mielec, konstruktor prowadzący inż. Stanisław Jachyra. Podstawowe dane: konstrukcja całkowicie metalowa, załoga – 2 osoby, moc startowa – 220 KM, masa startowa – 1200 kg, masa użyteczna – 279 kg. Pierwszy lot wykonał pilot Tadeusz Gołębiowski 26 VI 1958 r. Wyprodukowano 3 egzemplarze samolotu. Jeden z nich stanowi główny element kompozycji przestrzennej na rynku w Radomyślu Wielkim.

 

  • Bronisława Machała

    Bronisława Machała

MACHAŁA BRONISŁAWA, urodzona 15 XII 1908 r. w Cyrance, córka Władysława i Józefy z domu Niedbała. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego im. E. Platerówny w Mielcu (1926). Po zamążpójściu wyjechała z mężem (szefem kuchni) do pracy w domach wczasowych w Zakopanem, a następnie w Truskawcu (kurort w okolicach Lwowa). W 1935 r. Machałowie powrócili do Cyranki i w latach 1937–1939 prowadzili w własnym domu restaurację. Angażowała się w działalność społeczną, m.in. w Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet i „Strzelcu”. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowała w Flugzeugwerk Mielec, a po wyzwoleniu w PZL. (W 1943 r. mąż został zastrzelony przez Niemców. W latach 1944–1945 w jej domu mieściła się komenda wojenna i urządzono mały szpital.) Pracę zawodową rozpoczęła w 1948 r. w PZL Mielec (później WSK). Powróciła też do działalności społecznej, m.in. od 1945 r. w Lidze Kobiet. Aktywność i skuteczność działań sprawiły, że w 1951 r. powierzono jej funkcję przewodniczącej Gromadzkiej Rady Narodowej w Cyrance i pełniła ją do przejścia na emeryturę w 1968 r. Przez szereg lat była także sołtysem Cyranki. Mocno angażowała się w załatwianie problemów gospodarczych i społecznych gromady, a zwłaszcza Cyranki. Przyczyniła się m.in. do zelektryfikowania i gazyfikacji Cyranki oraz budowy dróg o nawierzchni asfaltowej w Cyrance i Trześni. Udzielała się także w działalności Ochotniczej Straży Pożarnej, jako ławnik w Sądzie Powiatowym, oraz w organach nadzorujących Powiatowy Zarząd Kółek Rolniczych i Bank Spółdzielczy. Wyróżniona została m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką 1000–lecia Państwa Polskiego, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Honorową Odznaką Ligi Kobiet i odznaczeniami Ochotniczych Straży Pożarnych oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1984). Zmarła 17 I 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.

 

  • Halina Machała

    Halina Machała

MACHAŁA HALINA (po mężu GAWRYŚ), urodzona 12 VIII 1944 r. w Białym Borze, powiat mielecki, córka Wojciecha i Marii z domu Kozioł. Uczyła się w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Mielcu. Treningi lekkoatletyczne rozpoczęła w 1960 r. pod kierunkiem trenera Józefa Wójtowicza w LKS „Tęcza” Mielec. Specjalizowała się w sprintach i skoku w dal. W latach 60. była wielokrotną mistrzynią Polski w pionie Ludowych Zespołów Sportowych (ówczesną „kuźnią talentów”) w biegach na 100 i 200 m oraz skoku w dal, a także wicemistrzynią w biegu na 80 m ppł. Zwyciężała w wielu zawodach, plasowała się w ścisłej czołówce krajowej w skoku w dal (rekord życiowy – 6,00 m) oraz w bezpośrednim zapleczu reprezentantek kraju w sprintach. Powoływano ją do szerokiej kadry narodowej. Pracowała w LKS „Tęcza” Mielec jako instruktor ds. młodzieży. Wyczynową karierę sportową zakończyła w 1969 r. i zajęła się prowadzeniem domu.

 

  • Walenty Machnik

    Walenty Machnik

MACHNIK WALENTY, urodzony 17 X 1893 r. w Chorzelowie koło Mielca, syn Karola i Marianny z Barszczewskich. Absolwent c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, matura w 1914 r. W ostatnich latach szkolnych należał do Związku Strzeleckiego. W pierwszych dniach wojny światowej zgłosił się do mieleckiego oddziału Związku Strzeleckiego i z nim wyruszył do Krakowa na zbiórkę Legionów. Tam wraz z innymi mielczanami otrzymał przydział do 2 plutonu (pod dowództwem F. Dubiela) VI batalionu, który niebawem został włączony do wojska J. Piłsudskiego stacjonującego w Gręboszowie. Walczył w bitwach pod: Laskami, Brzechowem, Krzywopłotami i Łowczówkiem, nad Nidą oraz w okolicach: Wszachowa, Żernik, Ożarowa, Tarłowa, Urzędowa i Jastkowa, gdzie został ranny w lewe ramię (koniec lipca 1915 r.). Do października tego roku leczył się w szpitalu w Krakowie, a następnie przydzielony został do kadry Legionów w Gorzkowicach koło Piotrkowa i tam pełnił funkcję instruktora. W lutym 1916 r. skierowany został na front, gdzie ponownie przydzielono go do VI batalionu. Uczestniczył w walkach na reducie Piłsudskiego oraz pod Kostiuchnówką, Wołczeckim, Jeziorną i Sitowiczami. Po kryzysie przysięgowym przydzielony został – wraz z VI batalionem – do armii austriackiej (56 pułk piechoty) i następnie skierowany na włoski front. Uczestniczył w walkach pozycyjnych nad rzeką Piawą. Posiadał stopień plutonowego. Zginął w marcu 1918 r. w czasie pełnienia służby w okopach. Spoczywa na cmentarzu wojskowym w okolicach miasta San Dona nad Piawą. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari za walki w Legionach w latach 1914-1916 oraz pośmiertnie Krzyżem Niepodległości (1932).

 

MACHOCKI WOJCIECH, nauczyciel mieleckiej szkoły w latach 1666-1670.

 

  • Jan Maciąg

    Jan Maciąg

MACIĄG JAN, urodzony 1 XI 1893 r. w Hadykówce, powiat kolbuszowski, syn Wojciecha i Agnieszki z domu Gul. Był uczniem c. k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu. Ochotniczo zgłosił się do Legionów J. Piłsudskiego (14 VIII 1914 r.). Został przydzielony do 2 pułku piechoty, a następnie przeniesiony do 4 pułku piechoty i uczestniczył w walkach w Karpatach. Na skutek choroby wycofany został z frontu i po wyleczeniu skierowany do szkoły rachunkowości w Piotrkowie. Po jej ukończeniu (VII 1915 r.) – już jako podoficer kwatermistrzostwa – służył w 6 pułku piechoty Legionów. W rezultacie restrykcji po kryzysie przysięgowym znalazł się w armii austriackiej (27 i później 4 batalion strzelców), stacjonującej na Węgrzech. W latach 1918-1919 dokończył naukę w Gimnazjum Państwowym w Mielcu i zdał maturę. Od 10 XII 1918 r. służył w Wojsku Polskim jako zawodowy oficer intendentury, w 1922 r. otrzymał awans do stopnia kapitana, a od 1936 r. .pracował jako kierownik referatu cenzury DOK II w Lublinie. Odznaczony: Krzyżem Niepodległości, Medalem 10-lecia Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”. Dalsze losy nie są znane.

 

MACIĄG PIOTR (ksiądz), urodzony 4 V 1893 r. w Cmolasie, powiat kolbuszowski, syn Józefa i Marii z Markiewiczów. Uczeń c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, absolwent gimnazjum z maturą w Nowym Sączu. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1919 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako: wikary w Szczucinie i tarnowskiej katedrze, dyrektor szkoły żeńskiej klasztornej ss. klarysek w Starym Sączu (1922-1924), katecheta w Seminarium Nauczycielskim (do 1927 r.) i profesor katechetyki w Seminarium Duchownym w Tarnowie (do 1926 r.). W związku z pogarszającym się stanem zdrowia wycofał się z działalności pedagogicznej i rezydował w Nowym Sączu, a następnie w Domu Księży Emerytów w Tarnowie. Opracował i wydał grę duchowną „Złote ziarna”. Zmarł 22 II 1935 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie.

 

  • ks. Stanisław Maciąg

    ks. Stanisław Maciąg

MACIĄG STANISŁAW (ksiądz), urodzony 1 XI 1911 r. w New Bedford, stan Massachusetts (USA), syn Piotra i Jadwigi z domu Działo. Po przybyciu do Polski uczył się w Państwowym Gimnazjum w Mielcu i tu zdał maturę w 1930 r. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1935 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Sędziszowie Małopolskim oraz katecheta w Baranowie Sandomierskim i Sędziszowie Małopolskim (1940-1978), a następnie przeszedł na emeryturę i rezydował w Sędziszowie Młp. Odznaczony EC i RM. 10 III 1982 r. został zamordowany w czasie bandyckiego napadu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Sędziszowie Małopolskim.

 

  • Mirosław Maciąga

    Mirosław Maciąga

MACIĄGA MIROSŁAW, urodzony 16 IV 1932 r. w Nowym Targu, syn Józefa i Matyldy z Korzeniowskich. Do Mielca przybył z rodziną w 1939 r. Latem tego roku przebywał u rodziny w Jordanowie i tam zastał go wybuch II wojny światowej. Przy końcu 1944 r. został gońcem (prawdopodobnie) miejscowego oddziału Armii Krajowej „Harnasie” i przyjął pseudonim „Pobudka”. Za tę działalność otrzymał odznakę „Syn Pułku”. Po wojnie ukończył szkołę podstawową, a następnie w latach 1948-1951 uczęszczał do Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1950 r. został zatrzymany (wraz z kilkoma innymi osobami) przez Urząd Bezpieczeństwa i po przesłuchaniu wypuszczony. Maturę zdał w korespondencyjnym liceum w Tarnowie w 1952 r. Pracę zawodową rozpoczął 3 IX 1951 r. jako dekorator w Miejskim Handlu Detalicznym w Mielcu i Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Mielcu. W październiku 1958 r. przeniósł się do WSK „PZL-Mielec”, także na stanowisko dekoratora. Od roku szkolnego 1961/1962 pracował jako nauczyciel przedmiotów zawodowych w Technikum Ekonomicznym w Mielcu. W 1968 r. ukończył studia z zakresu historii sztuki na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i otrzymał tytuł magistra historii sztuki. Od 1 IX 1968 r. do 31 VIII 1991 r. pracował etatowo w Liceum Ogólnokształcącym Nr 26 w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego) jako nauczyciel języka angielskiego i plastyki, a ponadto uczył w niepełnym wymiarze godzin w Zespole Szkół Ekonomicznych. W 1979 r. ukończył kurs przedmiotowo-metodyczny z zakresu filologii angielskiej, a w 1986 r. kurs plenerowy w zakresie plastyki w Legnicy. 1 II 1982 r. został nauczycielem mianowanym. Zorganizował klasopracownię plastyki, prowadził kółko plastyczne, wykonywał z uczniami dekoracje okolicznościowe, przygotowywał uczniów do olimpiady artystycznej i innych konkursów plastycznych. W 1985 r. opracował projekt trwałej dekoracji plastycznej na frontonie budynku szkoły i czuwał nad jego wykonaniem.  Założył Izbę Tradycji Szkoły, gromadził eksponaty i dbał o ich właściwą ekspozycję. Poza pracą zawodową inspirował  liczne przedsięwzięcia związane z historią Mielca i jego regionu oraz mocno angażował się w ich realizację. Był jednym z założycieli Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej w 1966 r., członkiem pierwszego zarządu i pierwszym przewodniczącym Komisji Muzealnej, współorganizatorem (drugim był Wiktor Jaderny) i kustoszem społecznego Muzeum Regionalnego w Mielcu w 1967 r. oraz jednym z inspiratorów opracowania i wydania monografii Mielca i regionu w latach 1984-1994. W tym trzytomowym dziele był faktycznie zastępcą redaktora naczelnego prof. dr. hab. Feliksa Kiryka, autorem wielu artykułów z własnoręcznie wykonanymi rysunkami i mapkami oraz autorem projektów obwolut, okładek, wyklejek i stron tytułowych wszystkich tomów. Po obronie rozprawy doktorskiej pod tytułem Mieleckie rzemiosło cechowe w latach 1470-1939 (promotor – prof. dr hab. F. Kiryk) – 16 XII 1988 r. Rada Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie nadała mu tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii. Był członkiem Rzeszowskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej. Na emeryturę przeszedł 1 IX 1991 r., ale nadal uczył w I LO w niepełnym wymiarze godzin. W 1991 r. był współzałożycielem Tygodnika Mieleckiego „Korso” i jednym z jego redaktorów. Zdecydowaną większość z około 100 napisanych (podpisanych własnym nazwiskiem i różnymi pseudonimami) artykułów poświęcił nieznanym dotąd szerzej wydarzeniom z II wojny światowej i okresu stalinizmu na ziemi mieleckiej. Przyczynił się do ekshumacji zwłok partyzantów Wojciecha Lisa i Konstantego Kędziora. Zmarł nagle 26 VII 1993 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

Ważniejsze publikacje: Zabytki Odrodzenia w Baranowie („Nowiny Tygodnia” nr 8/1), 500-lecie Mielca („Ziemia” nr 2/1957), Mielec i okolice, Warszawa 1960, Sprawa por. „Wójta („WTK” nr 12/1967), Zdobycie wyrzutni pocisków V-1 i V-2 w Bliznej („Skrzydlata Polska” nr 30/1967), Jędruś a ZWZ-AK („WTK” nr 4/1969), Dwoje spośród tysięcy(„Tygodnik Kulturalny” nr 37/1970), Rys geograficzno-historyczny Mieleckiego (Prace i materiały z badań etnograficznych w Mieleckiem, Rzeszów 1970), Zamki i fortalicje w okolicach Mielca (Rocznik Ziemi Mieleckiej, Mielec 1971), Zamek w Przecławiu będzie uratowany („Głos Załogi” nr 26/1972), W szeregach żołnierzy Podziemia („WTK” nr 7/1972), Nieznany przekaz kartograficzny dotyczący zamku w Baranowie („Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” PAN t. XVII, 1972, z. 4), Chłopi mieleccy w powstaniu styczniowym („Profile” nr 6/1973), System obronny zamku w Baranowie Sandomierskim w XVI w. w świetle nowo odnalezionego inwentarza („Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” PAN t. XXII, 1977, z. 2), Obwarowanie podzamcza w Baranowie Sandomierskim („Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” PAN t. XXVI, 1981, z. 2), Zapomniane urządzenia obronne z XVI wieku zamku w Baranowie Sandomierskim („Rzeszowski Rocznik Muzealny”, Rzeszów 1982), Ze studiów nad systemem obronnym zamku w Baranowie Sandomierskim („Rzeszowski Rocznik Muzealny”, Rzeszów 1982), Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera (Słownik Polskich Towarzystw Naukowych, Wrocław 1982), Andrzej Kędzior (1851-1938) („Roczniki Dziejów Ruchu Ludowego” nr 22/1982), Stosunki wiejskie w królewszczyznach nad dolną Wisłoką (Mielec – dzieje miasta i regionu t. 1, Mielec 1984), Rzemiosło i wymiana towarowa w XVII i XVIII w. (tamże), Pieczęcie i heraldyka miejska (tamże), Produkcja rzemieślnicza i wymiana towarowa (tamże), Roboty wodno-kanalizacyjne (tamże), Początki i rozwój ruchu ludowego (tamże), Oświata i szkolnictwo (tamże), Zabytki sztuki regionu mieleckiego (tamże), Materiały źródłowe do dziejów regionu mieleckiego (tamże), Gimnazjum mieleckie w dwudziestoleciu międzywojennym (80 lat Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu 1905-1985, Mielec 1986), Dwory drewniane z okolicy Mielca („Spotkanie z Zabytkami” nr 4/1987), Prace Tylmana z Gameren na zamku w Baranowie w świetle inwentarza („Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” PAN nr 3/1988), Rzemiosło mieleckie w powstaniu styczniowym („Nad Wisłoką” nr 5/1988), Rzemiosło, drobny przemysł i handel 1918-1939 (Mielec – Studia i materiały z dziejów miasta i regionu t. 2, Mielec 1988), Oświata i szkolnictwo (tamże), Opieka społeczna (tamże), Państwowe Zakłady Lotnicze – Mielec w latach II wojny światowej 1939-1945 (tamże), Władysław Jasiński „Jędruś” (tamże), Kalendarium wydarzeń 1939-1945 (tamże), Stan dóbr kultury i prace badawczo-konserwatorskie (tamże), Andrzej Kędzior (1851-1938) (tamże), Sylwetki mielczan (tamże), Zarys dziejów rzemiosła cechowego w Mielcu, t. 1 1470-1939, Mielec 1991, Zarys dziejów rzemiosła cechowego w Mielcu, t. 2 1939-1989, Mielec 1993, Wspomnienie o prof. Jadwidze Jawor (1917-1968) (Sprawozdanie Dyrekcji I Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu za rok szkolny 1992/93, Mielec 1993), Zespół warowny w Rzemieniu (Mielec – Studia i materiały z dziejów miasta i regionu t. 3, Mielec 1994), Zrzuty lotnicze w Obwodzie AK Mielec (tamże), Kalendarium wydarzeń 1939-1944 (uzupełnienie) (tamże), Nieznane karty represji i terroru (tamże), Ludzie regionu XIX i XX wieku – część biogramów (tamże), Zapisy czasu minionego (cykl artykułów w „Korso” w latach 1991-1993), Żołnierze Polski Walczącej (cykl artykułów w „Korso” w latach 1991-1993).

 

  • Anna Maciejak

    Anna Maciejak

MACIEJAK ANNA (z domu WÓJTOWICZ), urodzona 30 VI 1943 r. w Bełżycach koło Lublina, córka Stanisława i Julianny z Kamińskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Bełżycach, matura w 1961 r. Ukończyła studia na Wydziale Matematyczno–Fizyczno-Chemicznym (kierunek: chemia) UMCS w Lublinie i uzyskała tytuł magistra chemii. Po ukończeniu studiów pracowała w laboratorium analitycznym Zakładów Tworzyw Sztucznych w Pustkowie, a następnie przeniosła się do Mielca i podjęła pracę w Zakładzie Doświadczalnym WSK na stanowisku starszego technologa. W 1972 r. została zatrudniona w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu jako nauczycielka chemii. Zorganizowała i urządziła dwie pracownie chemiczne. Przygotowywała wielu uczniów do olimpiad chemicznych i na studia związane z chemią. Od 1991 r. do 2006 r. pełniła funkcję dyrektora tej szkoły. Przyczyniła się do pomyślnego przejścia placówki przez trudny etap transformacji ustrojowej oraz unowocześnienia jej funkcjonowania (m.in.: nowe profile nauczania, współpraca z AGH w Krakowie i UMCS w Lublinie w zakresie egzaminów wstępnych połączonych z egzaminami maturalnymi, komputeryzacja, siłownia, modernizacja kotłowni). Z jej znaczącym udziałem przystąpiono do Klubu Najstarszych Szkół w Polsce, odsłonięto dwie tablice upamiętniające słynnych wychowanków szkoły – Kazimierza Sabbata (prezydenta RP na uchodźctwie) i Tadeusza Ważewskiego (matematyka światowej sławy) oraz zorganizowano uroczyste obchody 90-lecia (1995) i 100-lecia (2005) szkoły. Ukończyła studia podyplomowe z zakresu ochrony środowiska oraz kurs dla oświatowej kadry kierowniczej. Po zakończeniu roku szkolnego 2005/2006 przeszła na emeryturę. W 1998 r. i 2006 r. wybierana była radną Rady Miejskiej w Mielcu na kadencje 1998–2002 i 2006-2010 i w obu powierzono jej funkcję przewodniczącej Komisji Oświaty i Kultury.

 

  • Jerzy Maciejak

    Jerzy Maciejak

MACIEJAK JERZY, urodzony 14 VIII 1943 r. w Przebendowie, powiat mielecki, syn Andrzeja i Stefanii z domu Działo. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (później II LO im. M. Kopernika), matura w 1961 r. Uczestniczył w Olimpiadzie Chemicznej. W 1966 r. ukończył studia magisterskie z zakresu chemii na UMCS w Lublinie. Pracę zawodowa rozpoczął w Zakładach Tworzyw Sztucznych w Pustkowie jako technolog na Wydziale Formaliny, a następnie pracował na Wydziale Tłoczyw Fenolowych. Uczestniczył w opracowaniu nowelizacji polskiej normy na tłoczywa fenolowe oraz był współautorem poradnika Tłoczywa fenolowe. W 1970 r. podjął pracę w powstających Zakładach Gazów Technicznych w Mielcu. Uruchomił m.in. produkcję na Oddziale Tlenu i Oddziale Acetylenu. Pełnił funkcje szefa produkcji i dyrektora ds. technicznych. Od 1975 r. pracował w Ośrodku Badań Rozwojowych WSK. Jako kierownik sekcji prowadził m.in. produkcję prototypowych chłodni laminatowych oraz uczestniczył w opracowaniu planu technologicznego zagospodarowania hali pod wykonawstwo tego wyrobu. Wdrażał nowe tworzywa na wtryskarce i prasie hydraulicznej. W zespole opracował m.in. technologię i oprzyrządowanie oraz wykonał pierwsze zbiorniki chemikaliów, a także kopułki pilota do samolotu M-18 Dromader. Z chwilą podjęcia decyzji o produkcji samolotu M-20 Mewa kierował opracowaniem zamienników materiałowych niemetalowych oraz uruchomiono produkcję zespołów i części z tworzyw sztucznych. Po zmianach organizacyjnych kierował Laboratorium Fizyko-Chemicznym (wprowadzono wówczas szereg nowoczesnych i specjalistycznych badań) oraz zorganizował laboratorium czystości płynów roboczych. W 1988 r. ukończył studia podyplomowe z chromatografii, a w następnym roku uzyskał I stopień specjalizacji zawodowej w zakresie „Badań fizyko-chemicznych materiałów”. W 1990 r. rozwiązał umowę o pracę i przeniósł się do tworzonej firmy „ARAGO” w Korzeniowie, gdzie pracował jako technolog, szef produkcji i dyrektor. W firmie tej zorganizował laboratorium badawcze i współtworzył technologię produkcji materiałów dla odlewnictwa. Po powstaniu firmy JOONGPOL w Mielcu związał się z nią i pełni dotąd funkcję głównego specjalisty, m.in. uczestniczył w uruchamianiu produkcji pianki polietylenowej i jej przetwórstwa. Wiele czasu poświęcił działalności społecznej. Był wiceprezesem Klubu Sportowego „Chemik” Pustków, a od 1970 r. jest działaczem Mieleckiego Klubu Sportowego „Gryf”, m.in. jako wiceprezes i prezes. Ponadto od kilkunastu  lat pełni funkcję przewodniczącego Podokręgu Piłki Nożnej w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Złotą Odznaką Polskiego Związku Piłki Nożnej, Srebrną Odznaką Polskiego Związku Szermierczego i Złotą Odznaka Ludowych Zespołów Sportowych. Udzielał się przy budowach kościołów Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Ducha Świętego w Mielcu, uczestnicząc w wyborze i zastosowaniu szeregu rozwiązań technicznych.

 

MACIEJOWICZ STANISŁAW, jeden z najbogatszych mieszczan rzochowskich w I poł. XVII w. Posiadał dom przy rynku z browarem i piekarnią oraz niewielki folwark.

 

  • Bolesław Maciejowski

    Bolesław Maciejowski

MACIEJOWSKI BOLESŁAW, urodzony 1 VIII 1930 r. w Dymitrowie Małym, powiat tarnobrzeski, syn Karola i Marii z domu Kochańczyk. Absolwent Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1950 r. W 1954 r. ukończył studia I stopnia na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej (z tytułem inżyniera budownictwa wodnego), a w 1964 r. – studia II stopnia na Wydziale Melioracji Akademii Rolniczej w Krakowie (z tytułem magistra melioracji). Ponadto w 1963 r. uzyskał uprawnienia budowlane do projektowania i prowadzenia robót w zakresie instalacji i urządzeń sanitarnych, a w 1966 r. analogiczne uprawnienia w dziedzinie budownictwa wodnego. Pracował w następujących instytucjach i przedsiębiorstwach: Centralne Laboratorium Wodne przy PIHM w Warszawie (1954-1955 – asystent), Biuro Studiów i Projektów Przemysłu Kruszyw Mineralnych w Krakowie (1955-1956 – starszy projektant), Rejonowe Przedsiębiorstwo Melioracyjne w Tarnowie (1956-1959 – kierownik Sekcji Technicznej), Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w Mielcu (1959-1960 – kierownik Zakładu Wodociągów i Kanalizacji, 1960-1974 – zastępca dyrektora do spraw technicznych), WSK – PZL Mielec Wydział Inwestycji Przemysłowych (1974-1976 – główny specjalista do spraw inwestycji przemysłowych), Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w Mielcu (1976-1985 – inżynier do spraw sanitarnego nadzoru zapobiegawczego), Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w Sadkowej Górze (1985-1990 – zastępca prezesa do spraw inwestycji i rozwoju). Uczestniczył w projektowaniu i realizowaniu lub nadzorowaniu wielu inwestycji (sieci: kanalizacyjne, wodociągowe i gazowe oraz obiekty w zakresie instalacji i urządzeń sanitarnych) w Mielcu i wielu okolicznych miejscowościach. W 1990 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Pozostał jednak aktywny zawodowo i na zlecenie wykonał m.in. projekty: kanalizacji na osiedlu Dziubków, sieci wodociągowej na osiedlu Wojsław i rozbudowy sieci gazowej w Mielcu, Podleszanach, Woli Pławskiej i Rzędzianowicach. Przez wiele lat należał do PTTK. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

  • Zbigniew Maciuba

    Zbigniew Maciuba

MACIUBA ZBIGNIEW, urodzony 27 VII 1932 r. w Kębłowie, powiat mielecki, syn Adama i Marii z Domańskich. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później I LO), matura w 1951 r. Studia magisterskie z zakresu prawa odbył na Uniwersytecie Marii Curie–Skłodowskiej w Lublinie. Po aplikacji pracował jako radca prawny m.in. w Urzędzie Powiatowym w Mielcu oraz Urzędach Gminnych w Tuszowie Narodowym, Mielcu i Padwi Narodowej. W 1984 r. mianowany został naczelnikiem Gminy Padew Narodowa i funkcję tę pełnił do 1990 r. Przyczynił się do podjęcia szeregu ważnych przedsięwzięć, m.in.: utworzenia Społecznego Komitetu Budowy Szkoły w Padwi, rozpoczęcia gazyfikacji w gminie, dokończenia wysypiska odpadów, podjęcia budowy chodnika przy drodze Mielec–Tarnobrzeg, kompleksowej odbudowy urządzeń melioracyjnych (po zakończeniu budowy Linii Hutniczo-Siarkowej) oraz budowy kolektora sanitarnego i oczyszczalni ścieków w Padwi Narodowej. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi, resortowymi i regionalnymi. Zmarł 24 IV 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jadwiga Macyk

    Jadwiga Macyk

MACYK JADWIGA (z domu WOLIŃSKA), urodzona 29 IX 1946 r. w Rudzie, powiat mielecki, córka Eugeniusza i Janiny z Rusinowskich. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego Nr 26 w Mielcu (później I LO), matura w 1963 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończyła w 1968 r. i otrzymała tytuł magistra historii. Bezpośrednio po studiach została zatrudniona jako stażystka w Katedrze Historii Średniowiecznej UJ (1968-1969). Uczestniczyła w pracach nad krytycznym wydaniem tłumaczenia dzieła J. Długosza Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego. W roku szkolnym 1969/1970 uczyła historii w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Mielcu. Od 1970 r. do 2003 r. pracowała jako nauczycielka historii w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu. Ukończyła kurs dla nauczycieli łaciny w Jeleniej Górze, studia podyplomowe z zakresu historii na UJ (1985) i kilka innych kursów specjalistycznych. Ponadto w latach 1973-1974 była wizytatorem metodykiem, a w latach 1974-1975 – wizytatorem ds. wychowania w Wydziale Oświaty i Wychowania PPRN w Mielcu. Będąc nauczycielką historii w II LO, wiele czasu poświęcała na dokumentowanie i upowszechnianie historii Polski, a szczególnie Mielca i rodzimej szkoły. Zorganizowała szkolną Izbę Pamięci Narodowej i na bieżąco ją aktualizowała. Napisała: Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika w Mielcu. Zarys dziejów w XXX-leciu 1953-1983 (Mielec 1983), 40 lat II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu (Mielec 1993), Copernicana. Jednodniówka z okazji 525-tej rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika i 45-lecia II Liceum Ogólnokształcącego jego imienia w Mielcu wydana, do młodzi w nim kształtującej umysły i charaktery adresowana (Mielec 1998) oraz (wspólnie z drugą nauczycielką historii w II LO – Małgorzatą Ciejką) II Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Mielcu 1953-2003 (Kraków 2003). Opracowała także „Roczniki Kopernikańskie” (zeszyt 1 – 1985/1986, z. 2 – 1986/1987 i z. 3 – 1987/1988). Jej uczniowie byli wielokrotnie finalistami olimpiad: historycznej (4 – w tym 1 laureat), wiedzy o Polsce i świecie współczesnym (3 laureatów) oraz wiedzy o Unii Europejskiej (1), a także ogólnopolskich konkursów historycznych. Uczestniczyła w pracach Ogólnopolskiego Towarzystwa Szkół Twórczych (do ich grona wpisano mieleckie II LO). Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Nagrodą Ministra Oświaty III stopnia za wybitne osiągnięcia dydaktyczne i wychowawcze. W 2003 r. przeszła na emeryturę.

 

  • Wojciech Macyk

    Wojciech Macyk

MACYK WOJCIECH, urodzony 14 VIII 1973 r. w Mielcu, syn Jerzego i Jadwigi z Wolińskich. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1992 r. Laureat Olimpiady Fizycznej w 1992 r. i trzykrotny laureat Olimpiady Chemicznej w latach: 1990, 1991 i 1992, srebrny medalista Międzynarodowej Olimpiady Chemicznej w Pittsburgu – Waszyngtonie w 1992 r., laureat „Złotego Wawrzynu – 1992” Polskiego Radia w Rzeszowie. W 1997 r. ukończył studia magisterskie na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a w 2000 r. - studia doktoranckie na Uniwersytecie w Erlangen z tytułem doktora chemii. W latach 2000-2002 pracował na Uniwersytecie w Erlangen jako asystent. Od 2002 r. był asystentem w Instytucie Chemii Nieorganicznej UJ w Krakowie, a w 2004 r. został adiunktem w tymże Instytucie. Opublikował ponad 20 artykułów naukowych w krajowych i zagranicznych czasopismach specjalistycznych. Otrzymał nagrody za pracę magisterską i doktorską (w Polsce i Niemczech). W 2004 r. został stypendystą Fundacji Nauki Polskiej. Po habilitacji uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kieruje Zakładem Chemii Nieorganicznej Wydziału Chemii UJ. Jest członkiem Zespołu Fizykochemii Koordynacyjnej i Bionieorganicznej UJ. W 2012 r. otrzymał grant Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (FNP) w IX edycji programu TEAM na stworzenie zespołu realizującego innowacyjne projekty badawcze. 

 

  • Rafał Maćkowski

    Rafał Maćkowski

MAĆKOWSKI RAFAŁ, urodzony 23 IX 1965 r. w Kościanie, syn Stanisława i Marii z domu Michalak. Ukończył Liceum Zawodowe w Lesznie z maturą w 1984 r. Od 1976 r. trenował piłkę ręczną, a w latach 1983-1984 grał w I zespole Tęczy Kościan. Był reprezentantem Polski w kategorii juniorskiej i młodzieżowej. Przed sezonem 1984/1985 został pozyskany do Stali Mielec i zatrudniony w Zakładzie Silnikowym WSK z oddelegowaniem do prac sportowych, a w latach 1990-1992 pobierał stypendium sportowe.. Jako zawodnik Stali dwukrotnie przyczynił się do jej awansu do I ligi (po pobycie w II lidze). W okresie VII – XII 1992 r. pracował na kontrakcie w Fabryce Samochodów Osobowych Skoda w Mlada Bolesław. W latach 1993-1998 grał w KS Czuwaj Przemyśl (m.in. awans do I ligi). W 1998 r. został zatrudniony w PPHU „BEZPOL” w Mielcu. Od 1999 r. podjął treningi w odradzającym się zespole piłki ręcznej SPR Stal Mielec i w znacznym stopniu przyczynił się do awansu do I ligi „B” w 2004 r., a następnie zakończył wyczynową karierę sportową.

 

  • Andrzej Madej

    Andrzej Madej

MADEJ ANDRZEJ ZDZISŁAW, urodzony 25 XI 1950 r. w Podleszanach, powiat mielecki, syn Władysława i Walentyny z domu Graboś. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matura w 1969 r. W latach 1969-1973 pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Rydzowie, powiat mielecki i od 1973 r. (po reformie szkolnictwa) w Zbiorczej Szkole Gminnej w Mielcu, przekształconej w 1985 r. na powrót w Szkołę Podstawową nr 1 im. W. Szafera. W 1977 r. ukończył studia magisterskie (kierunek nauczycielski) na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Uzyskał także uprawnienia instruktora lekkoatletyki. W latach 1983-1987 pełnił funkcję zastępcy dyrektora tej szkoły, a w roku szkolnym 1987/1988 był jej dyrektorem. Udzielał się także jako sekretarz Zarządu Gminnego Szkolnego Związku Sportowego (1973-1983) i rejonowy organizator sportu w Mielcu (1976-1984). Pełniąc te funkcje był inspiratorem i współorganizatorem wielu szkolnych rozgrywek i imprez sportowych na terenie Mielca i okolicznych gmin. Jako trener i opiekun drużyn Szkoły Podstawowej nr 1 przyczynił się do zdobycia przez nie wielu sukcesów w różnych dyscyplinach na szczeblu rejonu i województwa. W 2006 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi i Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej.

 

MADEJ JAN ANDRZEJ, urodzony 24 VI 1951 r. w Mielcu, syn Kaspra i Janiny z domu Indyk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1970 r. Od lat szkolnych uprawiał modelarstwo lotnicze. W 1970 r. został zatrudniony w WSK Mielec. Po roku podjął studia dzienne na Politechnice Warszawskiej, a następnie przeniósł się na studia zaoczne w Politechnice Rzeszowskiej (kierunek – lotnictwo). Przerwał je tuż przed ukończeniem i odbył zasadniczą służbę wojskową. W latach 1976-1986 pracował jako konstruktor w Ośrodku Badawczo Rozwojowym Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu oraz instruktor modelarstwa lotniczego. Od 1986 r. do 1998 r. pełnił funkcję kierownika sekcji modelarskiej Aeroklubu Mieleckiego. Nadzorował funkcjonowanie pracowni modelarskich, był współorganizatorem zawodów modelarskich i imprez AM. Od wielu lat zajmował się konstrukcjami lotniczymi. Jako konstruktor amator został na początku lat 90. członkiem Polskiego Oddziału 991 Stowarzyszenia Lotnictwa Eksperymentalnego, a w 2003 r. był jednym z założycieli mieleckiej filii tego Stowarzyszenia. (SLE skupia pasjonatów lotnictwa na całym świecie.) W 1996 r. skonstruował motolotnię „Szaman”. Pierwszy oblot pierwszego prototypu wykonany został przez Piotra Korpala. „Szaman” okazał się niezwykle udaną konstrukcją i otrzymał szereg nagród na Zlotach Amatorskich Konstrukcji Lotniczych (m.in. trzy we Wrocławiu). Powstały dotąd 3 sztuki tej motolotni i trwa montaż kilka dalszych. Aktualnie pracuje też przy budowie samolotu turystycznego. Oprócz pasji lotniczych sporo czasu poświęca innym formom pracy społecznej, m.in. w kadencji 1998-2002 pełnił przez blisko 2 lata funkcję przewodniczącego Rady Osiedla Cyranka i choć potem złożył rezygnację, to nie zaprzestał działalności na rzecz środowiska. Konstruował kolejne motolotnie typu Szaman,  na których piloci zdobyli szereg nagród i wyróżnień. W 2008 roku motolotnia Szaman zdobyła Grand Prix XIV Stalowowolskiego Zlotu Konstrukcji Amatorskich. Konstruktor bezzałogowych samolotów produkowanych przez firmę Eurotech w Mielcu. Samoloty te są wykorzystywane do celów wojskowych. Jest pilotem motolotniowym i szybowcowym. 

 

MADEJ RYSZARD, urodzony 18 V 1956 r. w Mielcu, syn Jana i Stanisławy z domu Światowiec. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Mielcu (specjalność – tokarz). Od 1972 r. pracował w WSK „PZL-Mielec”, początkowo jako uczeń, a następnie jako tokarz. W latach 1976-1978 odbył zasadniczą służbę wojskowa. Od 1988 r. pracuje w Elektrociepłowni „PZL-Mielec” na stanowisku maszynisty urządzeń ciepłowniczych i wymienników ciepła. Honorowym Dawcą Krwi został 22 I 1975 r. i dotąd oddał ok. 41.000 ml krwi. Za tę niezwykle humanitarną postawę wyróżniony został m.in. Odznakami „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” III, II i I stopnia oraz Odznaką Honorową PCK IV stopnia. Należy do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza.

 

  • Wiesław Madej

    Wiesław Madej

MADEJ WIESŁAW JAN, urodzony 24 VI 1962 r. w Mielcu, syn Jana i Stanisławy z Krajewskich. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST (specjalność - obróbka skrawaniem), matura w 1982 r. Należał do ZHP (Szczep „Komputery”), posiadał stopień przewodnika. W latach 1969-1973 trenował pływanie w FKS „Stal” Mielec, a w latach 1973-1987 był zawodnikiem sekcji piłki nożnej „Stali”, w tym w latach 1982-1987 jako pracownik WSK oddelegowany do działalności sportowej. Występując w juniorskiej drużynie piłki nożnej „Stali”, przyczynił się do zdobycia złotego medalu na Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży w 1979 r. w Płocku oraz 5-6 miejsca w Mistrzostwach Polski juniorów w 1980 r. w Mielcu. Od 1990 r. prowadzi własną firmę „MAWI – VIDEO FOTO STUDIO”. Wykonał wiele nagrań video dokumentujących życie miasta Mielca i jego regionu. Jest m.in. współautorem filmów Mielec w 1997 r. (video) i Mielec w 2003 r. (CD) oraz zdjęć dokumentujących rozwój SSE EURO-PARK MIELEC. Od 2002 r. jest korespondentem TVP Rzeszów. Jego firma wniosła duży wkład pracy w przygotowanie materiałów ilustracyjnych do II tomu Encyklopedii miasta Mielca. Jest autorem zdjęć do albumu Złoty Jubileusz Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w Mielcu, Mielec 2007. Jako właściciel firmy MAWI Mielec jest wydawcą jubileuszowych albumów: 70 lat Klubu Sportowego Stal Mielec (Mielec 2009), 100 lat Mieleckiego Klubu Sportowego Gryf (Mielec 2010) i 50 lat Mieleckiej Komunikacji Samochodowej 1961-2011 (Mielec 2011) oraz Historia Mielca dla dzieci (Mielec 2013), a także autorem zdjęć do tych wydawnictw oraz współredaktorem albumu Poczet władców Polski (Warszawa 2012). Zrealizował filmy promocyjne Mielec od wschodu do zachodu słońca i 15 lat SSE EURO-PARK MIELEC oraz liczne filmy reklamowe dla firm funkcjonujących w mieleckiej SSE. Współpracuje z TVP Rzeszów, wykonując zdjęcia do reportaży z wydarzeń w Mielcu i okolicy.

 

  • ks. Wojciech. Madej

    ks. Wojciech. Madej

MADEJ WOJCIECH (ksiądz), urodzony 21 IV 1909 r. w Wyżycach koło Bochni, syn Józefa i Barbary z domu Bawół. Uczeń gimnazjów w Bochni i Tarnowie. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1933 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Po trzyletniej pracy wikariusza w Szczucinie, w 1936 r. został mianowany notariuszem, a następnie wicekanclerzem kurii w Tarnowie. Jeszcze w tym samym roku powierzono mu funkcję drugiego prefekta Małego Seminarium, a w 1946 r. – pierwszego prefekta. W 1950 r., ze względu nasilające się restrykcje władz państwowych wobec Kościoła katolickiego, zorganizował własne studium humanistyczne i do 20 VII 1957 r. był jego rektorem. 14 VIII 1957 r. powierzono mu funkcję administratora parafii św. Mateusza w Mielcu, a 3 II 1958 r. został jej proboszczem. Od 30 XII 1957 r. pełnił funkcję dziekana dekanatu mieleckiego. W historii parafii zapisał się jako gorliwy duszpasterz i dobry administrator. Mimo chłodnych stosunków z miejscowymi władzami powiatu i miasta doprowadził do rozpoczęcia restauracji kościoła i plebanii oraz wybudowania dwupiętrowej wikarówki. Po usunięciu nauki religii ze szkół zorganizował nauczanie na plebanii i w kaplicy bocznej kościoła św. Mateusza. Przyczynił się do sprowadzenia na plebanię SS. Józefitek i do Złotnik SS. Felicjanek. Uczestniczył w tworzeniu w 1980 r. nowej parafii w Mielcu p.w. Ducha Świętego. Odznaczony EC i RM, obdarzony godnościami szambelana papieskiego i prałata honorowego Ojca Św. Zmarł 3 VII 1980 r. Spoczywa w grobowcu kapłańskim w centrum cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jan Madejczyk

    Jan Madejczyk

MADEJCZYK JAN, urodzony 29 IX 1947 r. w Nawsiu Brzosteckim, powiat jasielski, syn Stanisława i Michaliny z domu Kopacz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kołaczycach, matura w 1965 r. Od dzieciństwa pasjonował się plastyką, techniką i modelarstwem. Po maturze przeniósł się do Mielca i podjął pracę w WSK – Wydział 03, gdzie jako narzędziowiec z uzdolnieniami plastycznymi zajmował się grawerstwem. Pragnąc doskonalić wiedzę techniczną, ukończył w 1970 r. Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalność – obróbka skrawaniem). Początkowo specjalizował się w grawerstwie przemysłowym, ale zapotrzebowanie na różnego typu okolicznościowe upominki pozwoliło mu na rozwinięcie twórczości artystycznej i doskonalenie umiejętności (m.in. wykształcenie wielkiej precyzji). W 1990 r. rozpoczął własną działalność gospodarczą (w tym także artystyczną) pod nazwą „Grawerstwo – Jan Madejczyk” w Mielcu z siedzibą przy ul. S. Sękowskiego 7. W blisko czterdziestoletniej działalności twórczej wykonywał m.in.: okolicznościowe stemple pocztowe, trofea sportowe, medale i znaczki (w tysięcznych nakładach) o tematyce lotniczej, historycznej, myśliwskiej, sportowej i turystycznej. Ważniejsze prace grawerskie to medale: „40-lecie WSK Mielec”, „100-lecie lotnictwa światowego”, „Lot M. Hermaszewskiego w Kosmos”, „70-lecie Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Grudziądzu i Dęblinie”, „70-lecie PZL Okęcie”, „75-lecie III LO im. C. K. Norwida w Rzeszowie”, „25-lecie Liceum Ogólnokształcącego im. St. Konarskiego w Mielcu, „15-lecie Polskiego Domu Kultury im. M. Kopernika w Genk”, „Zasłużonej Matce”, „Wojsko Polskie w Służbie Pokoju – Syria ‘89”, „Nadanie Zespołowi Szkół Zawodowych w Mielcu imienia prof. J. Groszkowskiego”, „Przyjaciel Miasta Mielca”, „Złoty Jubileusz WSK PZL-Mielec” i „Sercem Mielczanin”, plakietka „Kościół MBNP w Mielcu” dla Ojca Św. Jana Pawła II, odznaka „Zasłużony dla województwa rzeszowskiego” oraz tablice pamiątkowe: st. sierż. pil. Stanisława Działowskiego w ZSO Nr 1 w Mielcu, por. Zbigniewa Matuli w Radomyślu Wielkim i Janusza Meissnera w Bibliotece RCK w Mielcu, a także metaloplastyka w Domu Kultury w Genk i na elewacji Szkoły Podstawowej w Chorzelowie. W okresie pracy w WSK działał w organizacjach młodzieżowych i związkowych, pełniąc w nich różne funkcje. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (1971-1973) oraz wiceprezesem Komitetu Osiedlowego im. M. Kopernika (1976-1985), animatorem imprez osiedlowych i współzałożycielem modelarni lotniczej w ODK MSM. Jest wiceprzewodniczącym Stowarzyszenia „Pokolenia” w Mielcu. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. Przeniósł zakład Grawerstwo Wyrób Pieczątek w Mielcu do nowej, własnej już, siedziby przy ul. J. Korczaka 49 B.

 

  • Marzena Madejska-Patyk

    Marzena Madejska-Patyk

MADEJSKA – PATYK MARZANNA, urodzona 19 VIII 1959 r. w Mielcu, córka Wiesława i Czesławy z domu Babula. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1978 r. W okresie szkolnym należała do harcerstwa. Studia na UMCS w Lublinie Filia Rzeszów (kierunek – ekonomia i ekonomika produkcji) ukończyła w 1983 r. i uzyskała tytuł magistra ekonomii. W czasie studiów występowała w Zespole Pieśni i Tańca „Wisłok” przy Filii UMCS w Rzeszowie. Po studiach podjęła pracę w administracji Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Mielcu, a następnie przeniosła się do firmy „Melex” Sp. z o.o. W 1995 r. została dyrektorem mieleckiego Radia Hit – FM ds. promocji i reklamy. W latach 1996-1997 pełniła funkcję specjalisty ds. promocji i reklamy w tygodniku „Głos Mielecki”, a w latach 1997-2000 była redaktorem naczelnym miesięcznika „Mieleckie Echa”. Opublikowała szereg artykułów o tematyce społecznej i gospodarczej. Od 2000 r. jest inspektorem Biura Promocji i Informacji Urzędu Miejskiego w Mielcu i rzecznikiem prasowym samorządowych władz miasta. Do 2012 r. pracowała w Biurze Promocji i Informacji Urzędu Miejskiego w Mielcu, a następnie przeszła do Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w Mielcu. 

 

MADEYSKA WANDA, urodzona w 1859 r. Jedna z najaktywniejszych mieleckich działaczek społecznych w I poł. XX w. Pracowała w Zarządzie Towarzystwa św. Wincentego a’ Paulo oraz Radzie Nadzorczej Szwalni Związkowej z Ograniczoną Odpowiedzialnością (od 1918 r.). Zmarła 9 I 1954 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

  • Jan Magda

    Jan Magda

MAGDA JAN, urodzony 15 V 1924 r. w Cmolasie, powiat kolbuszowski, syn Franciszka i Rozalii z domu Maciąg. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckich firmach na terenie Przyłęka, Dęby, Hadykówki i Cmolasu. Od 11 XI 1943 r. należał do AK (przysięga przed por. J. Mickiem ps. „Gustaw”), posługiwał się pseudonimem „Kasper”. Był zwiadowcą na terenie Dęby, Majdanu (obóz jeniecki żołnierzy radzieckich) i Cmolasu (badania nad „Goliatem” – niemieckim mini-pojazdem z materiałem wybuchowym). W okresie od 15 XII 1945 do czerwca 1950 r. pracował w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Kolbuszowej jako członek plutonu operacyjno-wartowniczego, a następnie kierownik sekretariatu. Od czerwca 1950 r. do marca 1951 r. prowadził sekretariat w Komisariacie Miejskim MO w Rzeszowie. W marcu 1951 r. został zwolniony na własną prośbę i podjął pracę w PZGS w Kolbuszowej jako kierownik Działu Handlowego, a w 1953 r. powierzono mu stanowisko powiatowego inspektora Państwowej Inspekcji Handlowej w Kolbuszowej. W październiku 1954 r. objął równorzędne stanowisko w Mielcu, a w latach 1955-1963 pracował w PPRN w Mielcu na stanowisku kierownika Wydziału Handlu i Przemysłu. Ukończył Technikum Ekonomiczne w Mielcu oraz Studium Ekonomiczne PTE (kierunek: rachunek i analiza ekonomiczna). W 1963 r. przeszedł do pracy w MHD Artykułami Przemysłowymi w Mielcu na stanowisko zastępcy dyrektora, a w 1966 r. został wybrany prezesem Zarządu Powiatowej Spółdzielni Pracy Usług Wielobranżowych (później Spółdzielnia Pracy Usług Wielobranżowych „Przyszłość”) i pełnił tę funkcję do 30 IX 1979 r. W tym okresie przyczynił się do znaczącego rozwoju bazy usługowo-produkcyjnej Spółdzielni (m.in. budowa: obiektu biurowo-usługowego przy ul. Sandomierskiej, pawilonu przy ul. M. Konopnickiej i zespołu obiektów przy ul. T. Kościuszki). Od 1 X 1979 r. do 31 XII 1980 r. kierował Zakładem Jajczarsko-Drobiarskim w Mielcu. Od 1 I 1981 r. przeszedł na tzw. wcześniejszą emeryturę. Wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną. W latach 1955-1963 pełnił funkcję sekretarza Powiatowego Komitetu Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa w Mielcu i dzięki zgromadzonemu (za tzw. cegiełki) funduszowi doprowadził do upamiętnienia niemal wszystkich Miejsc Pamięci Narodowej z okresu II wojny światowej w Mielcu i powiecie mieleckim. W 1962 r. został wybrany prezesem Zarządu Koła ZBoWiD w Mielcu, (przekształconego później na Zarząd Powiatowy, a w 1975 r. – Zarząd Miejski) i sprawował tę funkcję do 1990 r., a następnie wybrano go zastępcą prezesa Zarządu Miejskiego Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Ponadto w latach 1980-1991 pełnił funkcję prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu. Działał także w zarządzie Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Napisał i wydał własnym sumptem: Dzieje Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu 1868-1987 (Mielec 1987), Krwawe lata powiatu mieleckiego 1939-1947 (Kolbuszowa 1993) Dzieje Spółdzielczości Pracy w Mielcu w latach 1945-1996 (Mielec 1996) i Cmolas Moja Mała Ojczyzna (1998). Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i licznymi odznaczeniami resortowymi oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1988 r. Zmarł 6 IX 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Wiesław Magda

    Wiesław Magda

MAGDA WIESŁAW TADEUSZ, urodzony 7 X 1961 r. w Mielcu, syn Józefa i Marii z domu Mularz. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1980 r. W 1985 r. ukończył studia na Wydziale Ochrony Wód i Rybactwa Śródlądowego Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie i uzyskał tytuł magistra inżyniera ochrony wód. W latach 1984-1985 (jako wyróżniający się student) był pracownikiem naukowym Katedry Limnologii ART w Olsztynie, a następnie odbył służbę wojskową. W latach 1986-1990 pracował na samodzielnym stanowisku ds. ochrony środowiska w Urzędzie Miejskim w Mielcu. Po powstaniu Urzędu Rejonowego (27 VIII 1990 r.) został mianowany kierownikiem Oddziału Ochrony Środowiska i był jego współorganizatorem, a po utworzeniu powiatu mieleckiego (1 I 1999 r.) powierzono mu stanowisko dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Wodnej Starostwa Powiatowego w Mielcu. Ukończył szereg kursów specjalistycznych, m.in. z zakresu ochrony przeciwpowodziowej (NOT w Warszawie, 1992) i nadzoru organów państwowych nad gospodarka leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa (Ministerstwo Środowiska, 2003). W czasie wielkiej powodzi w 1997 r. pełnił funkcje zastępcy przewodniczącego Rejonowego Komitetu Przeciwpowodziowego i sekretarza takiegoż Komitetu Miejskiego w Mielcu. Posiadał stopień podporucznika rezerwy. Przez wiele lat udzielał się społecznie. W latach 1981-1985 pełnił funkcje wiceprezesa i prezesa Akademickiego Klubu Płetwonurków „Skorpena” w Olsztynie, a od 1986 r. był członkiem Klubu Płetwonurków „Chimera” przy LOK w Mielcu. (W latach 90. był także przez pewien czas prezesem tego Klubu.) Jako płetwonurek brał udział w akcjach ratunkowych. Od 1985 r. zajmował się także pszczelarstwem. Posiadał własną pasiekę i był członkiem Rejonowego Koła Pszczelarzy w Mielcu, a w 2005 r. został członkiem Zarządu Koła. Wyróżniony Srebrną Odznaką Ligi Ochrony Przyrody i innymi odznakami organizacyjnymi. Zmarł 12 III 2014 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

MAGDA ZBIGNIEW KAZIMIERZ, urodzony 19 VII 1954 r. w Mielcu, syn Józefa i Romany z Ostrowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. Od 1969 r. do 2002 r. pracował w WSK „PZL-Mielec” na stanowiskach: tokarz, monter płatowca i śmigłowca, planowy, mistrz i kierownik sekcji. Był członkiem i działaczem NSZZ „Solidarność” i członkiem Komitetu Założycielskiego Solidarność 80. przy WSK „PZL-Mielec”. Należał do Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza. Od lat szkolnych uprawiał różne dyscypliny sportowe: lekkoatletykę (biegi długie, m.in. wicemistrzostwo okręgu rzeszowskiego w biegu na 10 km), judo (1 kyu) i Shorin-Ryu Karate (3 dan) i judo (1 kyu). Uzyskał kwalifikacje sędziego lekkoatletycznego oraz sędziego i instruktora rekreacji i sportu Shorin-Ryu Karate. Zorganizował sekcję Shorin-Ryu Karate w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Mielcu i jest jej kierownikiem. Pełni też funkcję wiceprezesa TG „Sokół”. Organizuje szkolenia i zawody Shorin-Ryu Karate oraz współdziała przy organizacji imprez TG „Sokół” w Mielcu.

 

  • Tadeusz Magdaliński

    Tadeusz Magdaliński

MAGDALIŃSKI TADEUSZ LECH, urodzony w 1918 r. w Rzędzianowicach, powiat mielecki. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako żołnierz batalionu telegraficznego. W 1940 r. został zatrudniony na stacji kolejowej w Mielcu jako dyżurny ruchu. W czasie okupacji hitlerowskiej włączył się do działalności konspiracyjnej ZWZ, a później AK. Posługiwał się pseudonimem „Pionier”. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych, głównie na linii kolejowej Dębica – Sandomierz (zasypywanie smarownic osi kół wagonów piaskiem, umieszczanie w wagonach towarowych materiałów zapalających się po pewnym czasie itp.). Współpracował z harcerzami z „Szarych Szeregów”, pomagając im w przewożeniu prasy konspiracyjnej z Krakowa do Mielca. We wrześniu 1942 r. został aresztowany przez hitlerowców, a następnie zamordowany w więzieniu Montelupich w Krakowie.

 

  • Tadeusz Magiera

    Tadeusz Magiera

MAGIERA TADEUSZ MIECZYSŁAW, urodzony 12 VIII 1906 r. w Krakowie, syn Jana i Heleny. W 1931 r. ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Przez rok pracował jako wolontariusz, a następnie został zatrudniony w I Klinice Chirurgicznej UJ w Krakowie. W 1939 r. mianowano go młodszym ordynatorem Oddziału Chirurgicznego Wojskowego Szpitala Okręgowego w Krakowie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r., a następnie pracował w szpitalach wojennych we Francji i Anglii (w stopniu aspiranta). Po wojnie powrócił do Polski i pracował w Szpitalu Górniczym w Janowie, a następnie jako adiunkt w II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej w Gdańsku. Napisał pracę o umiejscowieniu i operowaniu ciał obcych w płucach. Uzyskał tytuł doktora medycyny. W sierpniu 1952 r. Ministerstwo Zdrowia mianowało go dyrektorem Szpitala Powiatowego w Mielcu. W okresie kierowania tą instytucją (1952-1974) doprowadził do wzrostu poziomu leczenia oraz przyczynił się do wybudowania zespołu obiektów szpitalnych przy ul. S. Żeromskiego. Po przejściu na emeryturę (1974) pracował w poradni chirurgicznej. Uczył w mieleckich szkołach pielęgniarskich, napisał skrypt z zakresu chirurgii dla pielęgniarek. Był członkiem Komisji Egzaminacyjnej Wydziału Zdrowia PWRN w Rzeszowie oceniającej kwalifikacje kandydatów na I i II stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej. Przez wiele lat pełnił funkcję biegłego sądowego. Wybierano go kilkakrotnie do Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” i wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1983 r. Zmarł 4 III 1985 r. Spoczywa na .Cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

 

MAJ ANNA (z domu CZARNA), urodzona 29 XI 1942 r. w Woli Zdakowskiej, powiat mielecki, córka Kazimierza i Józefy z domu Ślęzak. Absolwentka 11-letniej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD w Mielcu z maturą w 1961 r. Działała społecznie w Związku Harcerstwa Polskiego i otrzymała stopień podharcmistrza. Była współorganizatorem obozów harcerskich i innych form działalności z harcerzami i zuchami. Pracę zawodową rozpoczęła w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Krośnie nad Wisłokiem jako powiatowy opiekun społeczny (1966-1967). W 1968 r. podjęła pracę na stanowisku referenta w Rzemieślniczej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu w Mielcu (później Spółdzielnia Rzemieślnicza „Wielobranżowa”). W lipcu 1973 r. została wybrana na wiceprezesa Spółdzielni i pełniła tę funkcję do VI 1989 r. W tym okresie m.in. ukończyła studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji i Obrotu Rolnego w Rzeszowie Akademii Rolniczej w Krakowie, uzyskując tytuł inżyniera (1983 r.) i magistra (1984 r.). W czerwcu 1989 r. powierzono jej funkcję prezesa Spółdzielni i pełniła ją do czerwca 1990 r., a następnie powróciła na stanowisko wiceprezesa. 31 V 1991 r. zakończyła pracę zawodową. Pracując nieprzerwanie przez 18 lat w Zarządzie Spółdzielni, wniosła znaczący wkład w jej dynamiczny rozwój. Wyróżniona została m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem 50-lecia Samorządu Rzemiosła, Srebrnym Medalem im. Jana Kilińskiego, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu i Usług” i Złotą Honorową Odznaką CZSBM.

 

  • Julian Maj

    Julian Maj

MAJ JULIAN, urodzony 7 I 1907 r. w Dąbrówce Wisłockiej. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. St. Konarskiego w Mielcu, matura w 1927 r. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 1934 r. W czasie studiów udzielał się społecznie, m.in. w Zarządzie „Bratniaka”. Służbę wojskową odbył w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie i 16. Pułku Piechoty w Tarnowie. Pracę zawodową rozpoczął we wrześniu 1935 r. od stażu w Szpitalu Powszechnym w Tarnowie, a następnie pracował w Lipnicy Murowanej (powiat bocheński). Od września 1937 r. podjął pracę w Mielcu na stanowisku lekarza PKP i Ubezpieczalni Społecznej. Po wybuchu wojny został zmobilizowany (3 IX 1939 r.) i skierowany do Krakowa, ale rozwój wypadków zmusił go do odwrotu i skierowania się do Zamościa, gdzie otrzymał przydział do Szpitala Wojennego Nr 101 w Zaleszczykach. Posiadał wówczas stopień podporucznika. Po wejściu wojsk radzieckich na tereny polskie (17 IX) wraz ze szpitalem został ewakuowany do Rumunii i umieszczony w obozie dla oficerów w Baile Govora. 2 IV 1940 r. (wraz z grupą oficerów) wyruszył do Grecji, a następnie z portu w Salonikach przepłynął na statku „Attike” do Marsylii. Tam po weryfikacji i przeszkoleniu został przydzielony do 4 Dywizji Piechoty na stanowisko lekarza dywizjonu w 4 Pułku Artylerii Polowej. Dalszy rozwój wojny zmusił go do ewakuowania się (z pułkiem) do Anglii, gdzie otrzymał przydział do Polskiego Szpitala Wojennego Nr 1 w Taymouth Castle. Po intensywnych przygotowaniach i szkoleniach 16 VI 1942 r. skierowany został drogą morską na statku „Queen Elizabeth”(wraz z 15 tysiącami żołnierzy) na Środkowy Wschód i po kilku tygodniach dotarł do Armii Polskiej gen. W. Andersa, a następnie otrzymał przydział do 5 Dywizji Kresowej na stanowisko lekarza 5 pułku artylerii polowej. Po kolejnych szkoleniach (m.in. w Libanie) skierowany został do 6 kompanii sanitarnej przy 6 Lwowskiej Brygadzie Strzelców i wraz z nią przetransportowany do Włoch. Tam na początku maja 1944 r. Polacy zostali włączeni do operacji zdobycia silnego ośrodka oporu niemieckiego w klasztorze na Monte Cassino, a por. J. Maj uczestniczył w organizacji Głównego Punktu Opatrunkowego i jego działalności ratunkowej w czasie i po zwycięskim ataku Polaków (12-18 V). W kolejnych miesiącach wojny brał udział w działaniach II Korpusu Polskiego, oskrzydlających wojska niemieckie w Dolinie Lombardzkiej i zakończonych wkroczeniem do Bolonii (21 IV 1945 r.). Dalszymi etapami była służba w Szpitalu Wojennym Nr 5 w Casamasima i 5 Szpital Ewakuacyjny w Loreto. W 1946 r. uzyskał zwolnienie z II Polskiego Korpusu, a następnie (w Szkocji) został zdemobilizowany i w lutym 1947 r. powrócił do Mielca. W sytuacji braku wolnych etatów w Mielcu przyjął propozycję objęcia kierownictwa nowo organizowanego Szpitala w Dębicy i pełniąc tę funkcję w okresie od 1947 r. do choroby w 1952 r., mimo trudnych warunków, znacząco przyczynił się do jego wszechstronnego rozwoju. Napisał rozprawę doktorską i w 1951 r. uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. W 1954 r. zorganizował Poradnię Chirurgiczną w Dębicy i kierował nią do 1958 r. W 1958 r. powrócił do Mielca i do 1963 r. pełnił funkcję kierownika poradni chirurgicznej w WSK, a następnie przeszedł na stanowisko lekarza w Przychodni Nr 1 przy ul. L. Waryńskiego (później ul. Sandomierska). Aktywnie działał w Kole PTL i przez kilka lat był jego przewodniczącym. Po przebytym zawale w 1967 r. nieco ograniczył działalność lekarską, a więcej czasu poświęcił pisarstwu. Efektami tej pracy były: książka o przeżyciach wojennych Na drodze do piekieł (Kraków, 1973), kilka opowiadań i druga, rozszerzona wersja wspomnianej książki, której jednak nie udało się wydać. Był członkiem towarzystw naukowych, ZBoWiD-u, TMZM i kilku innych organizacji społecznych. Uczestniczył w powołaniu Klubu Środowisk Twórczych TMZM w Mielcu w 1981 r. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami (dwukrotnie), Krzyżem Wiktora Emanuela (włoski, za kampanię 1944-1945), Złotą Gwiazdą Italii, Medalem Monte Cassino, Medalem za Wojnę Obronną 1939 i Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarł 28 VIII 1982 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Marian Maj

    Marian Maj

MAJ MARIAN ŁUCJAN, urodzony 3 IV 1935 r. w Mielcu, syn Juliana i Łucji z Borzęckich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Dębicy, matura w 1952 r. Studiował na Wydziale Górniczym, a następnie na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1957 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera geologa. Ponadto w roku akademickim 1952/1953 pracował w Zakładzie Maszyn Górniczych AGH. W okresie studiów współpracował z czasopismami studenckimi „Nasze Sprawy” i „Wektor”. W latach 1957-1959 był pracownikiem naukowo-badawczym Zakładu Złóż Rud Żelaza Instytutu Geologicznego w Warszawie, a w latach 1960-1961 – pracował w WSK Mielec. W tym okresie opracował (z M. Maciągą i E. Żurkiem) pierwszy przewodnik turystyczny „Mielec i okolice” (Warszawa 1960) oraz rozpoczął działalność instruktorską w harcerstwie (GKH ZHP w Warszawie, Hufiec ZHP w Mielcu). W 1961 r. został zatrudniony w Instytucie Naftowym jako pracownik naukowy (adiunkt), a następnie (do 1968 r.) pracował w Instytucie Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w Krakowie Oddział Terenowy w Krośnie. Efektem badań naukowych były oryginalne opracowania i publikacje (indywidualne i zespołowe) z zakresu geologii, hydrogeologii i analizy systemów energetycznych złóż ropy naftowej i gazu ziemnego oraz metodyki obliczania ich zasobów. Jako pierwszy zwrócił uwagę na rolę krasu kopalnego skał ropo- i gazonośnych, zastosował matematyczne programowanie liniowe dla projektowania rozmieszczenia odwiertów eksploatacyjnych oraz dokonał próby niestatycznego modelowania struktur geologicznych metodami analizy matematycznej. Od 1968 r. do 1976 r. pracował w Przedsiębiorstwie Kopalnictwa Naftowego w Mielcu w charakterze organizatora i kierownika Działu Zaplecza Naukowo-Technicznego oraz Zakładowego Ośrodka Informacji Naukowo-Technicznej i Ekonomicznej. W tym czasie był twórcą pierwszego w Polsce hydrocyklonowego wysokowydajnego i przewoźnego rozdzielacza trójfazowego (ropa – woda – gaz) oraz współautorem (z doc. inż. J. Ostaszewskim) tłoka pompy wgłębnej do eksploatacji otworów ropnych o wysokim wykładniku gazowym, na co uzyskał patent. W 1976 r. powierzono mu funkcję kierownika (i organizatora) Laboratorium Hydrogeologii i Zagrożeń Wodnych Głównego Instytutu Górnictwa Oddział Terenowy w Lublinie. Opracował wówczas m.in. metodę kompleksowego ilościowego szacowania i mapę zagrożeń kurzawkowych LWZ. W latach 1983-1993 pracował w nadzorze górniczym i geologicznym w Sanockim Zakładzie Górnictwa Nafty i Gazu PGNiG SA. Od 1985 r. do przejścia na emeryturę w 1998 r. pełnił funkcję geologa rejonowego Ośrodka Kopalń Tarnów. Wraz z dr. inż. R. Reinischem stworzył metodę projektowania i eksploatacji podziemnych zbiorników gazu ziemnego (patent). Wiele czasu poświęca pracom społecznym. W latach 1969-1973 był radnym PRN (z ramienia SD). Zainicjował wówczas opracowanie pierwszego operatu przeciwpowodziowego i budowę nowych wałów w powiecie mieleckim. Powrócił do działalności harcerskiej – od 1990 r. w ZHP r. zał. 1918, a od 1992 r. – w ZHR. W 1995 r. otrzymał stopień harcmistrza i tytuł Harcerza Rzeczypospolitej. Pełnił funkcję komendanta Rzeszowskiej Chorągwi Harcerzy ZHR (1996-1998), a następnie przewodniczącego Zarządu Okręgu Południowo – Wschodniego ZHR i zastępcy komendanta Podkarpackiej Chorągwi Harcerzy ZHR. Jest członkiem: Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i TG Sokół w Mielcu oraz SW AGH w Krakowie. Wyróżniony m.in. Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Polskiej Geologii” i Złotą Odznaką „Zasłużony dla Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa”. W 2001 r. kandydował z listy PiS na posła do Sejmu RP.

 

  • Zbigniew Maj

    Zbigniew Maj

MAJ ZBIGNIEW WACŁAW, urodzony 23 XI 1943 r. w Mielcu, syn Stanisława i Józefy z domu Kaczor. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 27 w Mielcu (później II LO). Po maturze w 1962 r. podjął pracę w Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu, ale jeszcze w tym samym roku przeniósł się do WSK, gdzie pracował do 1964 r. W latach 1961-1964 uprawiał z powodzeniem kolarstwo szosowe w FKS „Stal” Mielec (m.in. zajmował miejsca w czołówce Mistrzostw Polski Federacji „Stal”, był członkiem wojewódzkiej kadry spartakiadowej). W 1969 r. ukończył studia magisterskie na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek – wychowanie techniczne), a w 1970 r. został zatrudniony w I Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu jako nauczyciel wychowania technicznego. W latach 1984–2000 pełnił funkcję wicedyrektora tejże szkoły, a w okresie od XII 1990 r. do VIII 1991 r. sprawował obowiązki dyrektora. W 1987 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu wychowania technicznego, w 1998 r. - studia podyplomowe z zakresu przedsiębiorczości (Nottigham Business School – MARR S.A. w Mielcu), a w 1988 r. uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej (1988). Przyczynił się do rozwoju organizacyjnego i unowocześnienia działalności dydaktyczno-wychowawczej I LO, przygotowywał uczniów do Olimpiady Technicznej. Udzielał się społecznie m.in. jako przewodniczący Rady Nadzorczej PSS „Społem” w Mielcu (1981-1984), a od 2004 r. jest członkiem Zarządu Mieszkaniowej Spółdzielni Lokatorsko-Własnościowej (osiedle Borek) w Mielcu. W 2000 r. przeszedł na emeryturę. Pełnił funkcję członka Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w Mielcu. 

 

MAJCHER WACŁAW FRANCISZEK, urodzony 3 IX 1930 r. w Żurawicy koło Przemyśla, syn Piotra i Franciszki z domu Wardęga. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. J. Słowackiego w Przemyślu, matura w 1951 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej ukończył w 1955 r. z tytułem inżyniera mechanika. Z nakazu podjął pracę w Kaletańskich Zakładach Celulozowo-Papierniczych w Kaletach jako kierownik biura technicznego. W 1957 r. przeniósł się do Przedsiębiorstwa Montażowego Urządzeń Górniczych w Katowicach na stanowisko inżyniera eksploatacji sprzętu ciężkiego montażowego. Od 20 VII 1959 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako mistrz ruchu mechanicznego, a następnie pełnił funkcje: zastępcy głównego mechanika, głównego mechanika (1964-1979), zastępcy dyrektora ds. technicznych Zakładu Utrzymania Ruchu (1979-1982), głównego specjalisty ds technicznych ZR-24 i dyrektora Zakładu Utrzymania Ruchu (1983-1990). Był współorganizatorem ZUR. Miał znaczący współudział w nowych uruchomieniach produkcji (m.in. aparatury paliwowej i silnika), głównie w zakresie ich umaszynowienia. Poprzez osobisty nadzór znacząco przyczynił się do przyśpieszenia zakończenia budowy domu sanatoryjno-wypoczynkowego WSK w Krynicy i restauracji zespołu pałacowo-ogrodowego w Przecławiu. Był rzeczoznawcą SIMP. Złożył szereg wniosków racjonalizatorskich, z których większość wdrożono. Przez wiele lat udzielał się społecznie w Zarządzie FKS „Stal” Mielec. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZZ Metalowców, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” oraz Nagrodą II stopnia NOT i Nagrodą II stopnia SIMP. 1 XI 1990 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 28 XII 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Pelagia Majewska

    Pelagia Majewska

MAJEWSKA PELAGIA TERESA (z domu PIETRZAK), urodzona 26 IV 1933 r. w Równem, córka Jana i Stanisławy. Powojenne zmiany granic spowodowały, że wraz z rodziną zamieszkała w Lublinie. Absolwentka Gimnazjum im. Unii Lubelskiej (później III Liceum im. Unii Lubelskiej) w Lublinie, maturę zdała w 1950 r. W latach szkolnych należała do harcerstwa oraz trenowała pływanie i lekkoatletykę. W 1950 r. zgłosiła akces do Aeroklubu Lubelskiego i ukończyła kursy: spadochroniarski, szybowcowy i samolotowy. W 1953 r. przeniosła się do Warszawy i Aeroklubu Warszawskiego. Startowała z powodzeniem w wielu zawodach szybowcowych w kraju i za granicą. W mistrzostwach Polski, startując z mężczyznami, wielokrotnie plasowała się w czołówce. W latach: 1957, 1960 i 1963 zwyciężała w Całorocznych Zawodach Szybowcowych „Skrzydlatej Polski” o Memoriał Ryszarda Bitnera.  W 1956 r. jako pierwsza polska szybowniczka otrzymała Medal Tańskiego – najwyższe polskie odznaczenie szybowcowe, a w 1960 r. została wyróżniona (jako druga kobieta na świecie i pierwsza w Polsce) Medalem Lilienthala – najwyższym odznaczeniem szybowcowym nadanym przez Międzynarodową Federację Lotniczą (FAI). W Międzynarodowych Zawodach Szybowcowych Kobiet w Lesznie zwyciężyła w 1973 r. i 1977 r., a w 1975 r. była druga. W latach 1956-1980 ustanowiła 21 rekordów Polski i 17 rekordów świata, m.in. w przelocie docelowo-powrotnym – 341,9 km (szybowiec Bocian, 1956 r.) i 617,43 km (Halny, 1980 r.), prędkościowym przelocie po trasie trójkąta 200 km – 66,551 km/h (Bocian, 1956 r.), prędkościowym przelocie po trasie trójkąta 200 km – 66,551 km/h (Bocian, 1956 r.), prędkościowym przelocie po trasie trójkąta 300 km – 62,92 km/h (Foka, 1960 r.) i 75,69 km/h (Foka, 1963 r.) oraz przelocie otwartym – 562,4 km (Bocian, 1963r.). Ogólny nalot szybowcowy – 3500 godzin, około 100 tys. km. Zawodowo pracowała w biurze Zarządu Głównego Aeroklubu PRL jako inspektor szkolenia lotniczego, a następnie w latach 80. jako pilot w WSK PZL Warszawa Okęcie – Zakład Usług Agrolotniczych Oddział w Mielcu. Była także społecznym instruktorem szybowcowym. Współpracowała z czasopismem „Skrzydlata Polska”. Poza wymienionymi medalami została wyróżniona m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką Szybowcową z Trzema Diamentami, Medalem „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”, tytułem „Zasłużony Mistrz Sportu”, a także była dwukrotnie laureatką „Błękitnych Skrzydeł” przyznawanych przez redakcję „Skrzydlatej Polski”. Zginęła 12 VII 1988 r. w wypadku lotniczym w czasie przebazowywania samolotu przeciwpożarowego PZL M18 Dromader na lotnisku w Lizbonie. Pochowana została na cmentarzu w Lublinie przy ul. Lipowej. Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem Oficerskim OOP, a w 1989 r. Międzynarodowa Federacja Lotnicza (FAI) ustanowiła Medal im. Pelagii Majewskiej. Jej karierę wyczynową i działalność sportową opisała siostra – Irena Kostka w książce Szybowniczka świata (Warszawa 2008).

 

MAJEWSKI KAROL, urodzony 27 X 1872 r. w Wiązownicy, powiat jarosławski, syn Antoniego i Domicelli ze Świtalskich. Absolwent Gimnazjum (klasycznego) w Jarosławiu, matura w1892 r. W okresie 1893-1894 służył (jako jednoroczny ochotnik – podoficer) w austriackim 13. pułku piechoty. Ukończył studia z zakresu matematyki i fizyki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1924 r. otrzymał tytuł nauczyciela dyplomowanego z zakresu matematyki i fizyki. Pracował w szkolnictwie średnim: Gimnazjach Państwowych w Nowym Sączu (1899-1904) i Jaśle (1904-1908), Gimnazjach Prywatnych w Lubaczowie (1913-1914, 1915-1918) i Przeworsku (1918-1921) oraz Gimnazjum Państwowym w Mielcu (1921-1931). Uczył także w mieleckim Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Żeńskim im. E. Platerówny. Angażował się do różnych form działalności społecznej, m.in. był członkiem założycielem Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego i prezesem Koła L.O.P.P. W 1931 r. przeszedł na emeryturę i wyjechał z Mielca. Dalsze losy nieznane.

 

  • Stefan Majewski

    Stefan Majewski

MAJEWSKI STEFAN, urodzony 16 I 1930 r. w Częstochowie, syn Władysława i Heleny z domu Stempel. Do Mielca przybył z rodziną w 1939 r., ponieważ ojciec został oddelegowany do pracy w nowopowstałej Wytwórni Płatowców Nr 2. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później I LO), matura w 1951 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej ukończył w 1957 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera architektury. Po studiach podjął pracę w Wojewódzkim Biurze Projektów w Łodzi, ale wkrótce zrezygnował i powrócił do Mielca, gdzie od 20 VII 1957 r. został zatrudniony w Biurze Projektowym WSK. 1 III 1960 r. powierzono mu stanowisko kierownika Referatu Lokalizacji i Planowania Przestrzennego w Wydziale Architektoniczno – Budowlanym PPRN w Mielcu, a 1 III 1961 r. został mianowany kierownikiem nowoutworzonego Zespołu Urbanistycznego przy Wydziale Architektury i Budownictwa PPRN w Mielcu. W 1970 r. ukończył Podyplomowe Studium Planowania Przestrzennego na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W związku z likwidacją powiatów i instytucji powiatowych 15 VII 1975 r. wraz z Zespołem Urbanistycznym w Mielcu (i nadal jako jego kierownik) został włączony w skład Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Rzeszowie. W 1983 r. uzyskał decyzję o posiadaniu przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej, a w 1988 r. otrzymał uprawnienia projektanta miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. 1 II 1996 r. przeszedł na emeryturę, ale jeszcze przez kilka lat pracował w niepełnym wymiarze godzin w mieleckim Zespole Projektowym WBPP. W okresie 36 lat kierowania mielecką jednostką współtworzył plany zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca i powiatu mieleckiego, m.in.: II i III edycję „Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca” (1964, 1979) oraz „Plan zespołu wiejskich jednostek osadniczych powiatu mieleckiego” (1964). Od młodości wiele czasu poświęcał pracom społecznym. Był harcerzem. Występował w chórze i teatrze gimnazjalnym, a później w Teatrze „Maska” ZDK WSK i tworzył scenografię do niektórych sztuk. Uczestniczył w pracach projektowych i budowie kościoła MBNP w Mielcu (lata 70.) Należał do Koła Polskiego Związku Filatelistów i Klubu Żeglarskiego „Orkan”. Był współautorem książki „Gmina Padew Narodowa” (Padew Narodowa 2000). Wyróżniony został odznaczeniami państwowymi i odznakami organizacyjnymi. Zmarł 27 IV 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Władysław Majewski

    Władysław Majewski

MAJEWSKI WŁADYSŁAW, urodzony 24 XII 1891 r. w Częstochowie, syn Adama i Marii z domu Kaczmarczyk. Ukończył szkołę powszechną i rzemieślnicze kursy specjalistyczne w zakresie ślusarstwa. Pracował jako ślusarz w: Zakładach Ślusarsko – Mechanicznych w Częstochowie (1913-1914), Oberschlesische Eisenbahn Bedarfs - przymusowe roboty w Niemczech (1915-1918), Zakładach Papierni i Młynów w Częstochowie (1919-1920), Fabryce Maszyn i Odlewni Żeliwa w Częstochowie (1920-1931), Spółce Akcyjnej Eksploatacji Monopolu Zapałczanego w Częstochowie (1931-1932) i PZL w Warszawie (1932-1939). Do pracy (jako ślusarz) w Wytwórni Płatowców Nr 2 PZL w Mielcu skierowany został w maju 1939 r. W tejże fabryce pracował także w czasie okupacji hitlerowskiej (Flugzeugwerk Mielec) i po wojnie (PZL, WSK Mielec). W latach 1951-1953 pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, a następnie powrócił do pracy w WSK na stanowisko mistrza ślusarskiego na Wydziale 42 (remonty samolotów). Od 1 IV 1959 r. przebywał na emeryturze. W latach 20. działał w Zarządzie Związku Zawodowego Metalowców w Częstochowie, a w latach 1946-1949 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Powiatowego Zarządu Związków Zawodowych w Mielcu. Przez pewien czas był także ławnikiem Sądu Powiatowego w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1979 r. Zmarł 25 VIII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Grażyna Majka

    Grażyna Majka

MAJKA GRAŻYNA EWA (z domu TŁOMAK), urodzona 1 VI 1953 r. w Mielcu, córka Edwarda i Genowefy z domu Bator. Absolwentka Technikum Mechanicznego ZST MPM w Mielcu, maturę zdała w 1974 r. Pełniła funkcję przewodniczącej samorządu szkolnego w ZST. Należała do harcerstwa i działała w Hufcu ZHP w Mielcu. W 1976 r. przeniosła się z rodziną do Sokołowa Małopolskiego. W latach 1982-1984 pracowała w KH ZHP w Sokołowie Młp. Organizowała m.in.: akcje charytatywne, imprezy kulturalne i sportowe, obozy i kolonie. Utworzyła szczep drużyn zuchowych. Otrzymała stopień harcmistrza. W 1982 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Rzeszowie. W 1984 r. podjęła pracę w Szkole Podstawowej w Sokołowie Młp. jako nauczycielka klas I – III. W 1992 r. ukończyła studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie z tytułem magistra pedagogiki w zakresie nauczania początkowego. W 1994 r. uzyskała I stopień specjalizacji zawodowej, w 1997 r. – II stopień w zakresie nauczania początkowego, a w 2001 r. otrzymała stopień nauczyciela dyplomowanego. Angażowała się do prac społecznych na rzecz środowiska oświatowego. W latach 80. i 90. (do 2001 r.) pełniła funkcję prezesa Oddziału ZNP w Sokołowie Młp., otaczając szczególną opieką Sekcję Emerytowanych Pracowników Oświaty. W 2001 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie socjologii organizacji i zarządzania oświatą w WSSG w Tyczynie i przed rokiem szkolnym 2001/2002 została mianowana dyrektorem Zespołu Szkół im. Jana Pawła II w Sokołowie Młp. i pełniła tę funkcję do 31 VIII 2012 r., a następnie przeszła na emeryturę i pracowała jako nauczycielka nauczania zintegrowanego w niepełnym wymiarze godzin. Znacząco przyczyniła się do rozwoju szkoły i jej wyposażenia oraz licznych kontaktów krajowych i międzynarodowych (Białoruś, Słowacja, Ukraina, Angielska Fundacja Charytatywna). W 2002 r. została ekspertem MENiS, wchodzącym w skład komisji egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych dla nauczycieli. W 2003 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie filologii polskiej i bloku humanistyczno-społecznego. Ponadto w latach 1998-2002 była radną Rady Powiatu Rzeszowskiego. Przyczyniła się do założenia Stowarzyszenia Pomocy Osobom Niepełnosprawnym w Sokołowie Młp. Organizowała m.in. Gminne Dni Jedności z Osobą Niepełnosprawną, warsztaty terapii zajęciowej, wyjazdowe turnusy rehabilitacyjne i akcje charytatywne. Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym i Srebrnym Krzyżem ZHP, Złotą Odznaką ZNP, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej II stopnia oraz Podkarpackim Orderem Wdzięczności za działalność na rzecz poprawy warunków osób niepełnosprawnych. 

 

MAJKA KRYSTYNA KATARZYNA (z domu GRABIEC), urodzona 22 XI 1957 r. w Kolbuszowej, córka Andrzeja Grabca i Józefy z domu Grabiec. Absolwentka Liceum Zawodowego w Kolbuszowej. Po maturze w 1976 r. została zatrudniona w Przedszkolu Państwowym w Weryni i jako nauczycielka pracowała do 1981 r. W tym czasie ukończyła Studium Wychowania Przedszkolnego w Łańcucie z tytułem licencjata (1979). W 1981 r. przeniosła się do Mielca i podjęła pracę w Przedszkolu Państwowym nr 8 (1981-1982), a od 1984 r. w Przedszkolu Państwowym nr 9. W 1997 r. ukończyła studia z zakresu pedagogiki specjalnej na UMCS Lublin – Filia w Stalowej Woli i uzyskała tytuł magistra. W 2010 r. powierzono jej funkcję dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 9. Jest nauczycielem dyplomowanym. Opracowuje i udrażnia programy autorskie. Wprowadza innowacje pedagogiczne. Angażuje się społecznie, m.in. w Poradni Rodzinnej i Przedmałżeńskiej przy Parafii Ducha Świętego w Mielcu oraz jako edukator na kursach dla rodziców.

 

  • Władysław Majka

    Władysław Majka

MAJKA WŁADYSŁAW, urodzony 25 XI 1932 r. w Suchorzowie, powiat tarnobrzeski, syn Stanisława i Władysławy z domu Wiącek. Ukończył Gimnazjum w Baranowie Sandomierskim, a następnie Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego im. Hetmana Jana Tarnowskiego z maturą w 1951 r. W latach 1952-1955 pracował w Zakładach Metalowych w Nowej Dębie jako ekonomista, a następnie – inspektor gospodarki materiałowej, z przerwą na zasadniczą służbę wojskową (1955-1957). W 1963 r. przeniósł do Oddziału PKS w Mielcu na stanowisko rewidenta w Dziale Finansowo-Księgowym. W 1972 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie z tytułem magistra prawa i został mianowany przewodniczącym Komisji Planowania PPRN w Mielcu. W 1973 r. ukończył centralny kurs planowania społeczno-gospodarczego w Warszawie, a w 1974 r. – studia podyplomowe z zakresu planowania i ekonomii regionu na Wydziale Ekonomiki Produkcji WSE w Krakowie. Po likwidacji powiatów w 1975 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Komunalnego Przedsiębiorstwa Robót Budowlanych w Mielcu. Kierując firmą przez 16 lat, znacząco przyczynił się do zrealizowania wielu budów, remontów i modernizacji obiektów przemysłowych, handlowo-usługowych i mieszkalnych w Mielcu, m.in. biurowca PSS „Społem” przy ul. W. Sikorskiego oraz bloków mieszkalnych przy ul. 22 Lipca (później al. Niepodległości) i ul. J. Kochanowskiego. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. Od 1984 r. udziela się w Towarzystwie Śpiewaczym „Melodia” im. St. Lachmana w Mielcu jako członek chórów (męskiego i mieszanego), członek zarządu i od 1997 r. – wiceprezes, kierujący biurem Towarzystwa oraz organizacją koncertów krajowych i zagranicznych. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej” oraz Odznaką Honorową Złotą z Laurem Polskiego Związku Chórów i Orkiestr.

 

  • Stanisław Major

    Stanisław Major

MAJOR STANISŁAW, urodzony 22 II 1919 r. w Zawodzie, województwo częstochowskie, syn Władysława i Józefy z domu Knapik. Po ukończeniu szkoły podstawowej pomagał w pracach domowych, a w lutym 1939 r. rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podoficerskiej 29 Pułku Piechoty w Kaliszu. W wojnie obronnej 1939 r. walczył (jako żołnierz 3 szkolnego batalionu 29 pp Armii Poznań) pod Uniejcem i Łęcznicą, nad Bzurą, pod Kutnem (ranny w głowę) i w obronie Warszawy. 21 IX odniósł poważne obrażenia lewej ręki w walkach w Młocinach koło Warszawy i leczył się jeszcze w 1940 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako elektryk w Kopalni Rud Żelaznych w Borku koło Częstochowy. Równocześnie (od 1941 r.) należał do ZWZ–AK w Okręgu Radomsko-Częstochowskim. Posługiwał się pseudonimem „Zemsta”. W podziemiu ukończył szkołę podchorążych i otrzymał stopień kaprala, pełnił funkcje: instruktora wyszkolenia strzeleckiego i szefa uzbrojenia oraz odbierał meldunki radiowe z nasłuchu i przekazywał je centrali. W latach 1945–1950 nadal pracował w KRŻ w Borku na stanowisku zastępcy kierownika Działu Elektrycznego, a w 1949 r. zdał egzaminy czeladnicze z zakresu instalacji elektrycznych. Ukończył także kurs techniczno–konstruktorski I stopnia równoznaczny z wykształceniem średnim. W 1950 r. przybył do Mielca i został zatrudniony w WSK Mielec. Pracował na stanowiskach: elektryka, starszego kontrolera, starszego inżyniera kontroli, nadmistrza, starszego mistrza, zastępcy kierownika zmianowego i kierownika zmianowego przedsiębiorstwa. W 1980 r. przeszedł na emeryturę. Od 1945 r. należał do Związku Inwalidów Wojennych, najpierw w Częstochowie, a następnie w Mielcu. W 1962 r. został przewodniczącym Oddziału Rejonowego ZIW w Mielcu, a od 1978 r. – członkiem Zarządu Wojewódzkiego ZIW w Rzeszowie. Obie funkcje pełnił do śmierci. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Medalem za Warszawę, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Honorową Odznaką Zasłużonego Działacza ZIW, Złotą Odznaką Racjonalizatora Produkcji i Medalem 70-lecia ZIW. Zmarł 6 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

MAJOWA (ULICA), jedna z dłuższych (2060 m) ulic osiedli Smoczka i Wojsław. Przez kilkaset metrów (od strony ul. Wolności) towarzyszą jej zabudowania i na tym odcinku posiada nawierzchnię asfaltową. Dalej biegnie, już jako droga polna, po terenie leśnym i przy Rowie Trześń Główna, aby zakończyć się przed linią kolejową. Od wielu lat pełni funkcję drogi dojazdowej do pól i lasu. Status ulicy i nazwę otrzymała w 1985 r., po przyłączeniu Smoczki i Wojsławia do Mielca. Nazwę: MAJOWA nadano na wniosek mieszkańców.

 

  • Zbigniew Majsak

    Zbigniew Majsak

MAJSAK ZBIGNIEW MACIEJ, urodzony 7 XII 1936 r. w Solcu Zdroju, powiat Busko Zdrój, syn Piotra i Janiny z Pireckich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Busku Zdroju, matura w 1954 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi ukończył w 1960 r. i otrzymał tytuł lekarza medycyny. Po stażu w Szpitalu w Białogardzie (do 1962 r.) i pracy w Ośrodku Zdrowia w Sławoborzu (1962-1965), został zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na stanowisku asystenta (od 16 XI 1965 r.), a następnie pełnił funkcję zastępcy ordynatora Oddziału Chirurgicznego (do 1987 r.). Ponadto przez pewien czas kierował mieleckim Pogotowiem Ratunkowym i Poradnią Chirurgiczną. Uzyskał I stopień specjalizacji (Rzeszów, 1970) i II stopień (Warszawa, 1977) z zakresu chirurgii ogólnej oraz II stopień z chirurgii onkologicznej (Warszawa, 1980). 

W latach 1987-1990 pracował w szpitalu w okolicach Trypolisu (Libia) jako starszy asystent na oddziale chirurgicznym. Takie stanowisko otrzymał też po powrocie do mieleckiego szpitala. W latach 90. odbył praktykę w Anglii. W 1994 r. został mianowany ordynatorem nowo utworzonego Oddziału Paliatywnego Szpitala Rejonowego w Mielcu i zorganizował jego niezwykle trudną pracę. W 2002 r. przeszedł na emeryturę, a następnie pracował w niepełnym wymiarze godzin w Poradni Chirurgicznej NZOZ „Chirmed” i szpitalnej Poradni Chirurgii Onkologicznej. Zmarł 24 VIII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

„MAKKABI” (ŻYDOWSKI KLUB SPORTOWY „MAKKABI”), powstał prawdopodobnie na początku lat 20. XX w. i wchodził w skład Zrzeszenia „Makkabi” (liczyło ono kilkaset polskich klubów żydowskich). Jego założycielami byli m.in.: Zajden, Mechlowicz i Abraham Fenichel, a długoletnim prezesem i sponsorem Psachia Honig – radny miejski. Na wyznaczonym przez władze miejskie terenie (przy drodze do Kolbuszowej, później ul. Wolności) klub wybudował stadion z boiskiem do piłki nożnej, bieżnią i kortem tenisowym. Dużą aktywność wykazywała drużyna piłki nożnej. Inauguracyjny mecz rozegrała z mieleckimi „Krukami”, a następnie grywała z innymi klubami żydowskimi i katolickimi. Oprócz meczów piłkarskich organizowano zawody w innych dyscyplinach sportowych oraz okolicznościowe parady. Poza działalnością sportową klub prowadził bibliotekę i świetlicę, w której m.in. grywano w tenisa stołowego i karty. Działalność ta została przerwana wybuchem II wojny światowej. W okresie okupacji hitlerowskiej stadion użytkowany był przez Niemców. Po wojnie przez kilka lat rozgrywały na nim mecze mieleckie kluby, a następnie resztki urządzeń sportowych zdemontowano i przeznaczono teren na inne cele (m.in. plac dla cyrków i „wesołych miasteczek”, baza transportowa, skład materiałów). Na początku lat 90. wybudowano na tym placu Halę Targową.

 

MAKSOŃ LESZEK KAZIMIERZ, urodzony 18 VIII 1956 r. w Mielcu, syn Stanisława i Teresy z domu Mazur. Absolwent Liceum Zawodowego w Mielcu z maturą w 1975 r. Ponadto w latach szkolnych ukończył Ognisko Muzyczne w Mielcu (klasa akordeonu) i trenował piłkę nożną w FKS Stal Mielec. Pracę zawodową rozpoczął w 1975 r. w WSK PZL-Mielec jako mechanik maszyn biurowych. Równocześnie studiował na Wydziale Mechaniki (specjalność – samochody i ciągniki) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1981 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W latach 1981-1982 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Ełku. W 1982 r. powrócił do WSK PZL-Mielec i pracował w Zakładzie Aparatury Wtryskowej (kontroler jakości, 1982-1983) i Zakładzie Utrzymania Ruchu (referent techniczny, kierownik Wydziału Automatyki, pełnomocnik ds. jakości, 1983-2002), gdzie zastała go upadłość WSK. Kolejnymi miejscami pracy były: Zakład Produkcyjno-Remontowy PRODREM Mielec (pełnomocnik ds. jakości, 2002-2012), Zakład Narzędziowy Mielec (pełnomocnik ds. jakości, 2012-2014) i EC AVIOTECH Mielec (pełnomocnik ds. jakości, 2014-2015). Od 2015 r. prowadzi własną działalność – firmę konsultingowo-szkoleniową LM – SZ (Leszek Maksoń – Systemy Zarządzania Mielec), zajmującą się wdrażaniem, utrzymywaniem i audytowaniem systemów zarządzania w oparciu o międzynarodowe normy serii ISO. Jest także audytorem CCJ Warszawa przy Wojskowej Akademii Technicznej, audytorem PARP w zakresie działalności firm szkoleniowych z całego kraju w zakresie korzystania z Biura Usług Rozwojowych oraz trenerem TŰV RHEINLAND Polska i TQMSoft Kraków przy prowadzeniach szkoleń związanych z systemami zarządzania jakością, analizą ryzyka oraz audytorów wewnętrznych ISO na terenie całego kraju. Angażuje się społecznie. Jest współzałożycielem i prezesem Fundacji KUBEK BIZNESU w Mielcu oraz udziela się jako sekretarz Rady Rodziców przy Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. M. Karłowicza w Mielcu. Pisze felietony biznesowe do Tygodnika Regionalnego „Korso” i artykuły biznesowe do „Biuletynu TQMsoft” w Krakowie.

 

  • Stanisław Maksoń

    Stanisław Maksoń

MAKSOŃ STANISŁAW, urodzony 4 I 1927 r. w Tuszowie Narodowym, syn Jana i Zofii z domu Kardyś. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1948 r. W roku szkolnym 1948/1949 pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Otałęży. Zasadniczą służbę wojskową odbył w Szkolnej Baterii Oficerów Rezerwy. Studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1953 r. z tytułem magistra ekonomii i w roku akademickim 1953/1954 pracował na tej uczelni jako nauczyciel przedmiotu wojskowego. W 1954 r. został zatrudniony w WSK Mielec i pracował na stanowiskach: kierownika sekcji planowania, zastępcy kierownika działu planowania, z-cy kierownika działu finansowo-kosztowego, kierownika oddziału prognozowania cen i kierownika oddziału kosztów własnych. Ukończył szereg kursów specjalistycznych. Był długoletnim działaczem i wykładowcą Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką PTE, Złotą Odznaką ZZ Metalowców i Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 1 IV 2013 r. Spoczywa na cmentarzu w Tuszowie Narodowym.

 

MAKSOŃ STANISŁAW, urodzony 18 X 1931 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Józefa i Honoraty z domu Łącz. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1951 r. Pracę zawodową rozpoczął jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Trześni koło Mielca, ale wkrótce został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Zakończył ją w 1953 r. w stopniu sierżanta rezerwy – topografa i został zatrudniony w WSK Mielec. Przez blisko 40 lat pracował w służbie ekonomicznej przedsiębiorstwa, głównie na stanowiskach kierowniczych. Był inicjatorem i realizatorem wielu rozwiązań systemowych w dziedzinie ekonomiki. Uczestniczył w licznych opracowaniach zakładowych systemów wynagrodzeń. W międzyczasie ukończył studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie (1976 r.), a także szereg kursów specjalistycznych z zakresu ekonomiki przemysłu, analizy ekonomiczno-finansowej oraz organizacji i zarządzania dla kadry kierowniczej. Poza pracą zawodową angażował się do różnych działań społecznych. Był m.in. działaczem samorządu pracowniczego i związków zawodowych, przewodniczącym Zarządu Pracowniczej Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej (25 lat), wykładowcą w różnych formach szkolenia pracowników i opiekunem praktykantów szkół ekonomicznych, ławnikiem i kuratorem Sądu Rejonowego. W latach 1970-1980 wielokrotnie pełnił funkcję kierownika kolonii dla dzieci pracowników WSK. Opracował i opublikował w mieleckiej prasie („Głos Załogi”, „Głos Mielecki”, „Korso”) ponad 50 artykułów o tematyce ekonomiczno-produkcyjnej związanej z WSK i historycznej z okazji 50-lecia powstania w Tuszowie Narodowym filii Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego. W styczniu 1992 r. przeszedł na emeryturę, a w marcu tegoż roku został biegłym sądowym z zakresu spraw gospodarczych w okręgu Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie, a później Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu. Jest członkiem Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego im. Gen. W. E. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym i członkiem Rady Duszpasterskiej w parafii MBNP w Mielcu. Wyróżniony m.in. odznaczeniami państwowymi i resortowymi, medalem „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie”(2004) oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1988 r.

 

MAKSOŃ WOJCIECH, urodził się 31 III 1899 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Jakuba i Katarzyny z domu Tarapata. Uczęszczał do c.k. Gimnazjum w Mielcu, ale w 1914 r., po ukończeniu 6. klasy, przerwał naukę z powodu wybuchu wojny. Pomagał rodzicom w pracy na roli. W 1917 r. został wcielony do armii austriackiej i do listopada 1818 r. brał udział w walkach na froncie ukraińskim. W latach 1919-1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Dostał się do niewoli i przebywał przez około rok w obozie pod Murmańskiem. Udało mu się uciec do Szwecji i w 1921 r. powrócił do kraju, gdzie odbywał dalszą służbę wojskową w 38. pułku piechoty w Przemyślu. Po powrocie z wojska przez rok uczył się w Seminarium Duchownym w Tarnowie, ale egzamin dojrzałości zdał w Państwowym Gimnazjum im. Prof. Moraczewskiego w Przemyślu (1923). Ukończył studia z filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Pracował jako nauczyciel w VI Państwowym Gimnazjum im. T. Kościuszki w Krakowie (1928/1929) i Prywatnym Gimnazjum Męskim im. S. Konarskiego o.o. Pijarów w Rakowicach koło Krakowa (do 1938 r.) W 1933 r. uzyskał tytuł magistra, a w 1934 r. zdał egzamin na nauczyciela szkoły średniej. Od 1 III 1938 r. do wybuchu wojny pracował na stanowisku podinspektora szkolnego w Ostrowcu Świętokrzyskim. Walczył w kampanii wrześniowej i dostał się wraz z oddziałem do niewoli ukraińskiej, ale Polakom udało się z niej wykupić. Podczas powrotu znów dostali się do niewoli, tym razem radzieckiej, ale w brawurowy sposób W. Maksoń (i wielu innych żołnierzy) wyskoczył z pędzącego pociągu i po licznych kłopotach powrócił do Ostrowca. Poszukiwany przez gestapo przeniósł się wraz z rodziną do Tuszowa. Prowadził tajne nauczanie w Tursku i od czerwca 1943 r. - po spaleniu Turska przez żandarmerię niemiecką - w Tuszowie. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej podjął pracę nauczyciela języka polskiego i łaciny w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie w jego filii w Tuszowie Narodowym. 1 IX 1945 r. powołany został na stanowisko dyrektora Liceum Pedagogicznego w Ostrowcu Świętokrzyskim. Zorganizował szkołę i doprowadził do jej sprawnego funkcjonowania. W rezultacie czystek politycznych został oskarżony o „przeszłość wrogą Polsce Ludowej” i zawieszony w czynnościach. W 1954 r. został przywrócony do pracy i mianowany zastępcą dyrektora Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego nr 2 w Skarżysku Kamiennej. Wyróżniany odznaczeniami i nagrodami. Zmarł 26 XII 1959 r. Spoczywa na cmentarzu w Skarżysku Kamiennej.

 

  • Bogusław Maksymowicz

    Bogusław Maksymowicz

MAKSYMOWICZ BOGUSŁAW, urodzony 23 IX 1917 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Anny z Ryniewiczów. Po odbyciu terminu uczniowskiego, a następnie pracy czeladnika w  zakładach fotograficznych – 9 VIII 1956 r. w Rzeszowie zdał egzamin mistrzowski z rzemiosła - fotografowanie oraz uzyskał uprawnienia do kierowania praktycznym kształceniem uczniów. Od 1945 r. prowadził zakład fotograficzny „Foto Kino”, najpierw przy ul. 15 Grudnia 19, a następnie w pawilonie i Domu Rzemiosła przy ul. Krótkiej w Mielcu. Fotografował zarówno w zakładzie (słynne zdjęcia „w podkowie”, aby przyniosły szczęście) jak i w plenerze. Był niezwykłą i barwną osobowością, co powodowało, że cieszył się w Mielcu dużą popularnością. Zmarł 30 VI 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Dębicy.

 

  • Danuta Maksymowicz

    Danuta Maksymowicz

MAKSYMOWICZ DANUTA ANNA (po mężu JAROCKA), urodzona 15 III 1942 r. w Mielcu, córka Władysława i Stanisławy z domu Leyko. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdała w 1960 r. Studia na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie ukończyła w 1966 r. i otrzymała tytuł magistra. W sezonie 1966/1967 występowała w Teatrze Rapsodycznym w Krakowie, kierowanym przez dyrektora Mieczysława Kotlarczyka. Od 1967 r. do dziś jest aktorką krakowskiego Teatru Starego. Debiutowała rolą Laury Carlier w spektaklu Błażej C. Magnier (reż. Bohdan Hussakowski, 1967). W jednej z recenzji teatralnych napisano: „... Obdarzona wielką urodą – subtelna, filigranowa blondynka – zaskakiwała  drapieżnym temperamentem scenicznym, siłą ekspresji, doskonałym wyczuciem formy komediowej”. Bardzo dobre recenzje otrzymywała także po kolejnych rolach, m.in.: Paulinki w Zegarach T. Łubieńskiego (reż. A. Kreczmar, 1970). Recenzent napisał: „... Wybór ten okazał się szczęśliwy: ta młoda osoba rolą Paulinki zwróciła na siebie uwagę – bez obawy popełnienia pomyłki można jej wróżyć dobrą drogę w teatrze...” Mielczanka faktycznie spełniła te nadzieje, ujawniając talent komediowy, dramatyzm i ekspresję oraz bogaty wachlarz możliwości twórczych. W ciągu 37 lat pracy artystycznej w Teatrze Starym zagrała wiele ról u wybitnych reżyserów: Zygmunta Hübnera, Jerzego Jarockiego, Konrada Swinarskiego, Andrzeja Wajdy i Krystiana Lupy. Ważniejsze role to: Zofia Plejtus w Matce Witkacego (reż. J. Jarocki, 1972), Estrella w Życie jest snem P. Calderona (reż. J. Jarocki, 1983), Katarzyna, Matka i Królowa w Ślubie W. Gombrowicza (reż. J. Jarocki, 1991), Matka/Siostra Barbara w Grzebaniu wg S. I. Witkiewicza (reż. J. Jarocki, 1996). Grała też m.in. w sztukach: Hyde Park A. Kreczmara (reż. J. Markuszewski, 1973), Kopeć J. Janczarskiego (reż. J. Markuszewski, 1974), Iwona, księżniczka Burgunda W. Gombrowicza (reż. K. Lupa, 1978), Bracia Karamazow F. Dostojewskiego (reż. K. Lupa, 1999) oraz Mistrz i Małgorzata M. Bułhakowa (reż. K. Lupa, 2002). Zagrała także w filmach: *1971 r. – Trąd (rola: dziewczyna Matusiaka), *1972 r. – Podróż za jeden uśmiech (młoda kelnerka w ośrodku „Kmita”),  *1973 r.: Fernando i humaniści (rola: asystentka reżysera), *1974 r. – To ja zabiłem (rola: Anna Barańczyk, ofiara), *1978 r. - Osiemdziesięciu huzarów, *1980 r. – Z biegiem lat, z biegiem dni (rola: Basia, żona Józia Chomińskiego).

 

MAKUCH HALINA ELŻBIETA (z domu LUBACH), urodzona 25 IV 1961 r. w Kolbuszowej, córka Pawła i Anny z Leśniowskich. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z maturą w 1980 r. Pracę zawodową rozpoczęła w Banku Spółdzielczym w Kolbuszowej jako referent ds. obrotu nieruchomościami (XI 1980-IV 1981). Od X 1982 r. pracuje w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu, ostatnio jako starszy specjalista ds. czynszów. Od 2011 r. pełni funkcję przewodniczącej Rady Osiedla im. Mikołaja Kopernika w Mielcu. W latach szkolnych trenowała lekkoatletykę w „Kolbuszowiance” pod kierunkiem trenera Jerzego Tokarza, a następnie w LKS „Tęcza” Mielec pod kierunkiem trenera Józefa Wójtowicza. Specjalizowała się w chodzie sportowym i odniosła wiele sukcesów, m.in. w 1975 r. wywalczyła tytuł mistrzyni Polski młodziczek na dystansie 3 km, a w 1976 r. powtórzyła ten wyczyn na dystansach 3 km i 5 km. Wielokrotnie startowała w biegach średnich. W 1978 r. zdobyła mistrzostwo szkół CZSR w biegu na 1 500 m, zaś w 1979 r. była mistrzynią okręgu rzeszowskiego w biegach średnich juniorek. Wielokrotnie reprezentowała województwo rzeszowskie w zawodach na szczeblu centralnym. Uzyskała uprawnienia instruktora lekkoatletyki. 

 

MAKUSZYŃSKIEGO KORNELA (ULICA), krótka (146 m) ulica na osiedlu Wolności, boczna ulicy A. Naruszewicza. Powstała w 1977 r. i otrzymała wówczas patronat A. Lampego. 28 II 1990 r. MRN, na wniosek mieszkańców osiedla, nadała jej nowego patrona - K. Makuszyńskiego. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Jej adres mają prywatne posesje z okazałymi domami.
Patron ulicy: KORNEL MAKUSZYŃSKI (1884-1953) to jeden z najbardziej znanych autorów książek dla dzieci i młodzieży. Napisał m.in. powieści: O dwóch takich, co ukradli księżyc, Przyjaciel wesołego diabła, Panna z mokrą głową, Awantura o Basię, Szatan z siódmej klasy, Bezgrzeszne lata i Szaleństwa panny Ewy oraz komiksy (z rysownikiem M. Walentynowiczem) Przygody Koziołka Matołka i Awantury i wybryki małej małpki Fiki-Miki. Wiele jego utworów zostało przeniesionych na ekran kinowy i telewizyjny. Pisał także wiersze, nowele, humoreski, opowiadania, felietony i recenzje teatralne. Uczestniczył w powstaniu warszawskim.

 

MALCZYŃSKA HONORATA (z domu BUCZEK), urodzona 28 VII 1902 r. w Podleszanach, powiat mielecki, córka Jakuba i Anny z domu Miodunka. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego w Mielcu, egzaminy końcowe złożyła w 1923 r. Jako nauczycielka pracowała w szkołach ludowych w Kiełkowie (filia w Zaborczu), Kębłowie i Białym Borze. Poza nauczaniem dzieci angażowała się w różne formy aktywizacji młodzieży i starszych. Prowadziła (wraz z mężem) zespoły teatralne, kursy wiedzy i umiejętności, m.in. gotowania, pieczenia i szycia oraz higieny i pierwszej pomocy w nagłych wypadkach. Była też aktywnym członkiem Kół Gospodyń Wiejskich i Ochotniczych Straży Pożarnych. W 1939 r. została zwolniona z pracy przez okupacyjne władze oświatowe (na etacie nauczycielskim pozostawiono męża). W związku z budową niemieckiego poligonu w Bliznej, z pobliskiego Białego Boru usunięto wszystkich mieszkańców, a Malczyńscy zostali przeniesieni do szkoły w Jadachach. Po śmierci męża w 1951 r. Honorata Malczyńska została mianowana kierownikiem tamtejszej szkoły i pełniła tę funkcję do końca roku szkolnego 1964/1965. Poza kierowaniem szkołą inspirowała i wspierała różne formy aktywności młodzieży i dorosłych. Była też aktywną działaczką ZNP. Po przejściu na emeryturę w 1965 r. zamieszkała w Mielcu. W 1995 r. została wyróżniona Złotą Odznaką ZNP. Zmarła 29 I 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MALCZYŃSKI FRANCISZEK, urodzony 20 II 1884 w Orłowie (wówczas Schönanger), powiat mielecki, syn Jakuba i Katarzyny z domu Huber. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie, maturę zdał w 1907 r. Pracował jako nauczyciel na terenie powiatu mieleckiego w Czerminie, Grochowem i Padwi. W 1912 r. został mianowany kierownikiem szkoły w Tuszymie (powiat mielecki) i pracował tam do przejścia na emeryturę w 1953 r. W latach 1914-1917 uczestniczył w I wojnie światowej jako żołnierz armii austriackiej. W czasie okupacji hitlerowskiej brał udział w tajnym nauczaniu w zakresie szkoły podstawowej i średniej. Od 1910 r. należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego i jako wyróżniający się działacz został wybrany na delegata na zjazd nauczycielski w 1912 r. we Lwowie. W latach 1924-1939 był członkiem Zarządu Powiatowego ZNP w Mielcu. Wyróżniony wieloma odznaczeniami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, który podarował w 1939 r. na rozwój polskiego lotnictwa. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Krakowie i tam zmarł w 1974 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

 

MALCZYŃSKI JAN, urodzony 18 IX 1888 r. w Schönanger (Orłów), powiat mielecki, syn Jakuba i Katarzyny z domu Huber. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Tarnowie z maturą w 1912 r. W tym samym roku został zatrudniony jako nauczyciel w Łączkach Brzeskich i Dąbiu, powiat mielecki. W czasie pierwszej ofensywy wojsk rosyjskich w 1914 r. przeniósł się na Śląsk i od 1915 r. uczył w szkole w Grójcu, pow. chrzanowski. Nauczycielski egzamin praktyczny zdał w 1916 r. Powrócił w rodzinne strony i uczył w szkołach na terenie powiatu mieleckiego, m.in. w Otałęży, Rzemieniu, Padwi i Wojkowie oraz kierował szkołami w Rydzowie, Kiełkowie, Kębłowie i Białym Borze (w czasie II wojny światowej). W okresie międzywojennym był członkiem władz powiatowych Związku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. W 1942 r. z powodu budowy niemieckiej wyrzutni V-1 w Bliznej (w pobliżu Białego Boru) został wysiedlony i przeniesiony na stanowisko kierownika szkoły w Jadachach, powiat tarnobrzeski. W czasie okupacji hitlerowskiej był członkiem AK i współpracował z oddziałem „Jędrusie” od początku jego powstania, m.in. prowadził kolportaż gazetki „Odwet”. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 19 X 1951 r. Został pochowany na cmentarzu w Chmielowie, a w 1965 r. ekshumowany do grobowca rodzinnego na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MALCZYŃSKI JÓZEF, urodzony 24 II 1940 r. w Pławie, powiat mielecki, syn Mariana i Anieli z domu Miłoś. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 26 w Mielcu, matura w 1957 r. W okresie 1957-1958 pracował w WSK Mielec. Studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu ukończył w 1964 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera (specjalizacja – technologia drewna). Po studiach podjął pracę w Zakładach Drzewnych w Nisku, a w 1965 r. przeniósł się do WSK PZL-Mielec, gdzie pracował na stanowiskach: technologa, starszego technologa, kierownika sekcji i ponownie starszego technologa. W 1972 r. i 1977 r. ukończył kursy specjalistyczne z zakresu ochrony przeciwpożarowej i pełnił funkcję specjalisty do spraw ppoż. w WSK. W czasie strajków w WSK w 1980 r. wspierał doradami Komitet Strajkowy, a w pierwszych wyborach do NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec” został wybrany przewodniczącym Komisji Prawno-Organizacyjnej. W okresie stanu wojennego uczestniczył w działalności podziemnej, organizując pomoc materialną dla internowanych i ich rodzin. Był inicjatorem utworzenia biblioteczki wydawnictw podziemnych i rozpowszechniał te wydawnictwa. Udostępniał własne mieszkanie na spotkania działaczy podziemia, przez co naraził się na wielokrotne wizyty funkcjonariuszy MO i SB, a nawet rewizję i skonfiskowanie materiałów przygotowanych na obchody rocznicy porozumień sierpniowych. Za m.in. aktywny udział w działalności podziemnej i pisemny protest przeciwko wprowadzeniu wydłużonego czasu pracy został zwolniony z WSK Mielec w kwietniu 1984 r., a wielokrotne odwoływania się zostały ostatecznie załatwione odmownie. Do 14 III 1986 r. przebywał na bezrobociu i tylko dzięki pomocy kolegów z „Solidarności” mógł przeżyć (z liczną rodziną) ten trudny okres. Po męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki (1984) ufundował tablicę upamiętniającą wcześniejszą wizytę ks. Jerzego w kościele św. Mateusza. (Uroczystość odsłonięcia tablicy odbyła się w 1990 r.) 14 III 1986 r. został zatrudniony w Nadleśnictwie Mielec jako starszy instruktor i podleśniczy, a w 1989 r. rozpoczął organizowanie zakładowej komórki „Solidarności”. Starał się też o powrót do pracy w WSK, ale ówczesna dyrekcja (z rodowodem „solidarnościowym”) nie wyraziła na to zgody. 5 III 1990 r. został mianowany przez wojewodę rzeszowskiego na stanowisko kierownika nowo utworzonego Rejonowego Biura Pracy w Mielcu i był organizatorem działalności tej placówki. W sierpniu 1990 r. RBP zostało włączone w strukturę organizacyjną nowo powstałego Urzędu Rejonowego w Mielcu. Na skutek nieporozumień z kierownikiem Urzędu 27 VIII 1991 r. otrzymał wypowiedzenie z pracy. Z drugiej zaś strony cieszył się szacunkiem i poważaniem wielu osób, co potwierdziło się w czasie wyborów do Sejmu RP 27 X 1991 r. (Jako kandydat na posła z listy KPN otrzymał 4479 głosów.) Zmarł 31 XII 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Rafał Malczyński

    Rafał Malczyński

MALCZYŃSKI RAFAŁ JAN, urodzony 22 II 1989 r. w Mielcu, syn Stanisława i Haliny z domu Ciągło. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 2008 r. Od roku akademickiego 2008/2009 studiuje zaocznie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. Jego pasją życiową jest modelarstwo samochodowe i w tej dyscyplinie osiągnął znaczące sukcesy. Najważniejsze osiągnięcia: *2006: Mistrzostwa Polski w Modelarstwie Samochodowym w Nowym Sączu (9-10 IX) – II wicemistrz Polski w klasie DTMs juniorów, Mistrzostwa Polski ON – ROAD Modeli Samochodów w Nowym Sączu – III miejsce w kl. E-10 TC Standard junior, Halowe Mistrzostwa Polski Modeli Samochodów Zdalnie Kierowanych w Łomiankach koło Warszawy (25-26 III) – mistrz Polski w klasie E-10 TC Standard junior, w kl. E-10 TC-540, XXXIII Międzynarodowe Halowe Zawody o Grand Prix Polski Modeli Samochodów R/C w Tarnowie (18-19 III) – I miejsce w kl. E-10 TC Standard junior; *2007: XXXIV Międzynarodowe Halowe Zawody o Grand Prix Polski Modeli Samochodów R/C w Tarnowie (27-28 I) – II miejsce w kl. TC 540, Halowe Mistrzostwa Polski Modeli Samochodów R/C w Lublinie (31 III – 1 IV) – I wicemistrz Polski w kl. E-10 TC 540 juniorów, Mistrzostwa Polski Modeli Samochodów w Tarnowie – I wicemistrz Polski w kl. E-10 TC 540 senior. Brał udział w zawodach zagranicznych w Senov (Czechy) i pokazach popularyzujących modelarstwo samochodowe. W czasie wolnym od nauki i zawodów pracował okresowo w firmie GREGSON POLSKA, zajmującej się wykonywaniem replik samochodów. Uczestniczył w budowie m.in. „Jaguara” i „Willysa”. W 2008 r. założył własną firmę „MUGEN” związaną z branżą samochodową i w związku z tym zawiesił starty w zawodach.

 

  • Bronisław Malec

    Bronisław Malec

MALEC BRONISŁAW ANTONI, urodzony 6 VI 1940 r. w Wysokiej Głogowskiej, powiat rzeszowski, syn Wojciecha i Anieli z domu Sadło. W 1956 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Rzeszowie i podjął pracę w Rzeszowskiej Fabryce Sprzętu Gospodarskiego (później „Zelmer”) jako tokarz. Należał do ZMP i LPŻ Rzeszów, w którego barwach uprawiał sporty motorowe. W 1959 r. zdobył tytuł wicemistrza Polski w rajdach obserwowanych w klasie 125 cm3. (Karierę sportową kontynuował w CWKS „Legia” Warszawa i „Stal” Mielec – do 1965 r.) Od 3 I 1959 r. podjął pracę w WSK Mielec jako tokarz, a w latach 1961-1963 odbył zasadniczą służbę wojskową w TSWL Zamość i DW LOT Warszawa. Po powrocie z wojska pracował na stanowiskach: tokarza, montera płatowcowego, mechanika silnikowego, mistrza, starszego mistrza, zastępcy kierownika Wydziału ds. Przygotowania Produkcji i specjalisty ds. produkcji. Uczestniczył od początku (1967) w uruchomianiu produkcji silników wysokoprężnych na licencji angielskiej firmy „LEYLAND”. Ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i zdał maturę w 1968 r., a następnie studiował na Politechnice Krakowskiej i w 1974 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika (specjalność – silniki spalinowe). Poza pracą zawodową działał społecznie w ZMS i samorządzie robotniczym W 1974 r. został wybrany na sekretarza organizacyjnego KZ PZPR w WSK Mielec i pełnił tę funkcję do 1976 r., a następnie powołano go na stanowisko zastępcy dyrektora naczelnego WSK PZL Mielec ds. handlowych. W wyniku podziału WSK na branżowe zakłady – 1 X 1977 r. został powołany na stanowisko dyrektora Zakładu Produkcji Silnikowej i pełnił je do 1991 r., kiedy to zlikwidowano strukturę wielozakładową. W czasie kierowania Zakładem znacząco przyczynił się do jego zorganizowania i sprawnego funkcjonowania oraz dynamicznego rozwoju. (W tym czasie opracowano i wdrożono do produkcji ponad 200 różnych wersji i zastosowań silników SW 680 i SWT 11, a odbiorcami było kilkanaście fabryk pojazdów i maszyn różnego typu - krajowych i zagranicznych. Wyprodukowano wówczas ponad 250 tysięcy silników wysokoprężnych.) W latach 1991-1992 pracował w Dziale Marketingu WSK Mielec jako specjalista – handlowiec. W lutym 1992 r. został wybrany prezesem Zarządu Spółdzielni Pracy „Wielobranżowej” w Mielcu i funkcję tę pełnił do 30 IX 1994 r., a następnie przeszedł na emeryturę. Angażował się do prac społecznych, m.in. jako: członek Zarządu FKS „Stal” Mielec i wiceprezes ds. sportowych, opiekun patronacki sekcji piłki ręcznej „Stali” (do 1991 r.), członek Zarządu Automobilklubu Rzeszowskiego i prezes jego Oddziału w Mielcu oraz członek Zarządu Mieleckiej Izby Gospodarczej. W kadencji 1978-1984 był radnym MRN w Mielcu, przewodniczącym Komisji Rozwoju Gospodarczego, Handlu i Usług oraz członkiem Prezydium Rady. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Przemysłu Maszynowego”, Złotą Odznaką Związku Zawodowego Metalowców, Złotą Odznaką PZPN, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” i Honorową Odznaką Rzemiosła Polskiego oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1986). Zmarł 8 V 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jan Malec

    Jan Malec

MALEC JAN, urodził się 29 VIII 1894 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Michała i Karoliny z domu Bieniek. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1916 r. (w czasie urlopu z frontu). 6 VIII 1914 r. zgłosił się ochotniczo do Legionów Piłsudskiego i otrzymał przydział do 1 pułku piechoty I Brygady. Służył w koszarach w Krakowie, a następnie walczył na terenach Królestwa Polskiego. W 1915 r. został przeniesiony do 6 pp Legionów (3 kompania), a w 1916 (23 II-30 IV) do Batalionu Etapowego przy Komendzie Legionów. Także w 1916 r. walczył na froncie wołyńskim (m.in. nad rzekami Styr i Stochod). Otrzymał wówczas stopień plutonowego. W wyniku kryzysu przysięgowego w 1917 r. znalazł się w austriackiej 8 brygadzie górskiej, a na początku 1918 r. uczestniczył w kursie austriackich oficerów rezerwy. Po okresie internowania (do 25 X 1918 r.) w twierdzy Giulafehervar na Węgrzech powrócił do kraju i 8 XI 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Otrzymał awans na stopień podporucznika i funkcję adiutanta 24 Pułku Piechoty w Łucku. Na początku 1919 r. mianowano go dowódcą 6 kompanii 24 pp i skierowano na front ukraiński, gdzie walczył m.in. w rejonie Lwowa, a następnie brał udział w walkach z Armią Czerwoną, m.in. w okolicach Warszawy. W 1921 r. został awansowany do stopnia kapitana (25 II), ukończył dwa kursy oficerskie i został dowódcą batalionu w 24 pp. W tym okresie rozpoczęły się jednak poważne kłopoty ze zdrowiem. Długotrwałe leczenie nie sprzyjało dalszej służbie wojskowej, toteż przeniesiono go na stanowisko dowódcy 8 kompanii 64 Pułku Piechoty w Grudziądzu. Nie poddawał się jednak i po kolejnym kursie oficerskim został pierwszym oficerem sztabowym 16 Dywizji Piechoty w Grudziądzu. Za bohaterstwo wykazane w walkach o wolność i niepodległość Polski w latach 1918-1920 odznaczony został Krzyżem Walecznych (trzykrotnie), Krzyżem Virtuti Militari kl. V (nr 13937) i odznaką lwowskich „Orląt”. Na początku 1928 r. stan jego zdrowia gwałtownie pogorszył się. 21 II otrzymał awans na stopień majora, a w następnym dniu zmarł. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie.

 

MALICKI ANDRZEJ, faktor dworu mieleckiego w XVI w. Spławiał transporty zboża drogą wodną (Wisłoka, Wisła) z majątków Mieleckich w Mielcu i okolicach w kierunku Gdańska.

 

MALINOWSKI EDMUND PAWEŁ, urodzony 16 XII 1892 r. w Dzikowie koło Tarnobrzega, syn Michała i Wiktorii z Drzewińskich. Uczył się w gimnazjum w Tarnowie i c.k. Gimnazjum w Mielcu (1905-1910), maturę zdał w Krakowie w 1913 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i później na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując w 1924 r. stopień doktora nauk medycznych. Pracował m.in. w szpitalach w Królewskiej Hucie, Rudzie, Kuźnicy, Bielszowicach i w Kasie Chorych w Katowicach-Ligocie. W 1934 r. otrzymał przydział do 2 Szpitala Okręgowego, a w 1939 r. – do 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu. Posiadał stopień kapitana rezerwy. W czasie wojny obronnej z Niemcami hitlerowskimi we wrześniu 1939 r. i po napaści ZSRR na Polskę (17 IX), został wzięty do niewoli sowieckiej i uwięziony w obozie NKWD w Starobielsku. Potwierdza to rosyjski wykaz akt ewidencyjnych jeńców wojennych, którzy opuścili obóz NKWD w Starobielsku. (W wykazie tym na stronie 351 pod pozycją 2302 został wpisany Edmund Malinowski.) W kwietniu lub maju 1940 r. został zamordowany przez NKWD w Charkowie. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie.

 

  • Urszula Malińska

    Urszula Malińska

MALIŃSKA URSZULA ANTONINA (z domu SZCZEPANIAK), urodzona 1 VI 1953 r. w Mielcu, córka Adama i Władysławy z domu Zięba. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Po maturze w 1972 r. została zatrudniona w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu jako inspektor, a następnie w latach 1973-1981 pracowała w Przedsiębiorstwie Turystycznym „Resovia – Tourist” Rzeszów. W 1984 r. powróciła do MPGK na stanowisko inspektora i pracuje tam nadal. W 1980 r. została przyjęta do NSZZ „Solidarność” i odtąd - poza pracą zawodową - angażowała się w jego działalność. Od 1992 r. pełni funkcje przewodniczącej Delegatury NSZZ „Solidarność” w Mielcu i członka Prezydium Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie. W 1996 r. została wybrana wiceprzewodniczącą Sekcji Krajowej Pracowników Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej NSZZ „Solidarność”. W kadencji 1998-2002 była radną Rady Powiatu Mieleckiego. Została wybrana do Rady Parafialnej Parafii Ducha Świętego w Mielcu oraz na sekretarza Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu.

 

MAŁA (ULICA), wąska, ale nie taka mała, jak sugeruje nazwa, ulica na osiedlu T. Kościuszki. Ma długość 332 m. Jest boczną ul. A. Mickiewicza i łączy ją z ulicami: Lwowską, Zacisze i G. Narutowicza. Niemal do końca XIX w. funkcjonowała wyłącznie jako droga dojazdowa do mieszczańskich pól, ale po intensywnej zabudowie tego terenu w 1. połowie XX w. okazała się bardzo przydatną. (Ul. Wojsławska – na odcinku od ul. A. Mickiewicza do skrzyżowania z ul. T. Kościuszki – powstała dopiero w 1977 r.) Nazwę otrzymała w okresie międzywojennym. W czasie okupacji hitlerowskiej nosiła nazwę „Kleine Strasse”. Aktualnie posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Nazwa ulicy: MAŁA powstała prawdopodobnie stad, że w czasie nadawania nazwy prezentowała się bardzo skromnie przy swoich sąsiadkach: ul. J. Piłsudskiego, ul. Lwowskiej, ul. Zacisze i ul. G. Narutowicza.

 

„MAŁA LAPONIA” (TOWARZYSTWO MŁODZIEŻOWE „MAŁA LAPONIA), stowarzyszenie grupujące młodzież organizującą różne formy kulturalne w środowisku mieleckim, głównie dla dzieci i młodzieży. Powstała w styczniu1996 r. z inicjatywy Dariusza Reguły, po zorganizowaniu niezwykle udanego „Happeningu Mikołajkowego” na placu Centralnym (później plac AK) w dzień św. Mikołaja w 1995 r. (Impreza ta jest nadal corocznie organizowana i cieszy się dużym zainteresowaniem.) Później organizowano m.in. małe spektakle teatralne i imprezy z okazji „Dnia Ziemi”, współpracując z Miejskim Ośrodkiem Kultury (później SCK), szkołami, przedszkolami i organizacjami społecznymi.MALIŃSKA URSZULA ANTONINA (z domu SZCZEPANIAK)MAŁACHOWSKA MARIANNA, urodzona w 1724 r. w Czorsztynie, córka Józefa Potockiego (herbu Pilawa) i Konstancji Ludwiki? Morsztyn z Raciborska (herbu Leliwa). Współwłaścicielka Mielca (1/3), żona Stanisława Małachowskiego – starosty wąwolnickiego, wzmiankowana w dokumencie z 1763 r. Zmarła 8 VII 1772 r. w Nałęczowie.

 

MAŁACHOWSKA (Z POTOCKICH) KONSTANCJA, urodzona około 1750 r., córka Joachima Potockiego (herbu Pilawa) i Ewy Kaniewskiej z Kaniewa (herbu Nałęcz). Współwłaścicielka Mielca (1/3), wzmiankowana w 1797 r. Data śmierci nieznana.

 

MAŁACHOWSKI JÓZEF (herbu Nałęcz), urodzony w 1751 r. lub 1752 r. w Bochotnicy, syn Stanisława Małachowskiego (herbu Nałęcz) i Marianny z Potockich (herbu Pilawa). Pobierał nauki w domu. Po przodkach został właścicielem klucza chorzelowskiego i klucza kliszewskiego oraz trzeciej części Mielca (w 1773 r.). Ponadto stryj (Piotr Małachowski, wojewoda krakowski) przekazał mu starostwo karaczkowskie. W 1788 r. został wybrany na posła z województwa krakowskiego i brał udział w pierwszej kadencji Sejmu Czteroletniego (Wielkiego) 1788-1792. Wyróżniony Orderem Św. Stanisława. Zmarł 3 IX 1795 r. w Chorzelowie koło Mielca. Jego epitafium znajduje się w bazylice mniejszej św. Mateusza w Mielcu. Pochowany jest w podziemiach tej świątyni obok członków rodziny Mieleckich.

 

MAŁACHOWSKI STANISŁAW, urodzony w 1727 r. w Bąkowej Górze, syn Adama (herbu Nałęcz) i Anny Teofili Rosnowskiej (herbu Ogończyk). Współwłaściciel Mielca (1/3) w latach 1762-1773, starosta wąwolnicki. Zmarł w 1784 r. w Osówce.

 

MAŁECKI MIECZYSŁAW BRONISŁAW, urodzony 14 VII 1903 r. w Mielcu, syn Michała Andrzeja i Bronisławy Marii z Grodeckich. W 1927 r. ukończył studia z zakresu filologii polskiej i słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a w 1928 r. opublikował pracę magisterską Archaizm podhalański. W 1929 r. został zatrudniony w Seminarium Językozawstwa Słowiańskiego UJ oraz obronił pracę doktorską Cakawizm (dalmacko-chorwackie zjawisko językowe podobne do polskiego „mazurzenia”). W 1930 r. uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Przegląd słowiańskich gwar Istrii (została wydana drukiem) oraz wykładu Zagadnienie jedności językowej serbochorwackiej. (W czasie badań wiele kłopotów sprawiali mu włoscy faszyści, m.in. kilkakrotnie wydalano go z Włoch.) Na początku lat 30. opracował (z prof. Kazimierzem Nitschem) Atlas językowy polskiego Podkarpacia, który wydano w 1934 r. W latach 1932-1934 przebywał w Grecji, Jugosławii i Rumunii, badając m.in. język okolic Salonik, skąd pochodzili święci Cyryl i Metody. Rezultatem tych badań była m.in. publikacja Dwie gwary macedońskie i szereg innych prac w „Ludzie słowiańskim” i „Bibliotece”. Przemierzając Bałkany zbadał również język wsi polskich kolonistów rozsianych po Bośni, Bukowinie i Słowacji. W 1937 r. został profesorem i kierownikiem Katedry Filologii Południowosłowiańskiej. Na początku okupacji hitlerowskiej został aresztowany (wraz z innymi profesorami UJ) i wywieziony do obozu w Sachsenhausen, a następnie więziony w obozie w Dachau (łącznie 14 miesięcy). W 1941 r. został wypuszczony i powrócił do Krakowa. Wkrótce potem włączył się w nurt tajnego nauczania i od 1942 r. pełnił funkcję pełnomocnika rektora UJ ds. tajnego nauczania. Po wojnie powierzono mu organizację i kierownictwo Katedry Dialektologii Słowiańskiej UJ. Organizował warsztaty naukowe i kursy słowianoznawstwa, głównie dla studentów i nauczycieli. Zainicjował tworzenie Biblioteki Studium Słowiańskiego. Został także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Uznano go za jednego z najwybitniejszych polskich slawistów i słowianofilów. Zmarł 3 IX 1946 r. Pochowany na cmentarzu w Rabce. W uznaniu zasług jego imieniem nazwano jedną z krakowskich ulic. 

 

MAŁEK EDWARD, urodzony 16 X 1963 r. w Stalowej Woli, syn Stanisława i Zofii z Dymowskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1982 r. Studia na Wydziale Inżynierii Sanitarnej (kierunek: inżynieria środowiska) Politechniki Krakowskiej ukończył w 1989 r. z tytułem magistra inżyniera środowiska. W czasie studiów był redaktorem Studenckiego Centrum Radiowego „Nowinki” Politechniki Krakowskiej, a następnie kierownikiem programowym i redaktorem naczelnym. W 1990 r. został zatrudniony w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji MPGK w Mielcu, ale jeszcze w tym samym roku przeszedł do Urzędu Rejonowego w Mielcu na stanowisko inspektora ochrony środowiska. Także od 1990 r. pracował społecznie w Komisji ds. Mediów Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Mielcu. Założył Społeczny Komitet Budowy Regionalnej Rozgłośni Radiowej w Mielcu. Doprowadził do pierwszych prób nieoficjalnego nadawania programu radiowego przez radio HIT, umieszczonego pod trybuną wschodnią stadionu „Stali” Mielec przy ul. L. Solskiego, a następnie do założenia oficjalnie działającego - pierwszej w historii Mielca – samodzielnej rozgłośni radiowej. W latach 1993-1994 pełnił funkcję wiceprezesa Radia HIT-FM Sp. z o.o. w Mielcu. Od 1996 r. prowadzi własną działalność – Agencję Reklamy EDMA ART. W 2010 r. został wybrany na radnego do Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014 i powierzono mu przewodniczenie Komisji Sportu i Rekreacji. Od 10 VII 2012 r. prowadzi własną firmę, zajmującą się usługami remontowo-budowlanymi i handlem internetowym.

 

MAŁEK STANISŁAW WŁADYSŁAW, urodzony 11 XI 1927 r. w Mielcu, syn Józefa i Agnieszki z domu Nicałek. Ukończył Publiczną Szkołę Dokształcającą Zawodową (1946) oraz zdobył uprawnienia czeladnicze w zakresie instalatorstwa wodociągowego i kanalizacyjnego (1951) i zdał egzamin mistrzowski z rzemiosła: instalatorstwo sanitarne i ogrzewania (1966). Jako monter pracował w Prezydium MRN w Mielcu (1949–1953) i w Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji MPGK w Mielcu (1954-1975) Dużo czasu poświęcał działalności społecznej. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, wiceprzewodniczącym Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, członkiem Zarządu Okręgu Związku Pracowników Gospodarki Komunalnej i Przemysłu Terenowego oraz współautorem kroniki MPGK. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką ZZ PGKiPT. Zmarł 2 I 1975 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MAŁESKI KAROL, urodzony 7 I 1911 r. w Surowej, pow. mielecki, syn Tadeusza i Bronisławy z domu Gołąb. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1929 r. Należał do harcerstwa, był drużynowym II Drużyny Harcerskiej im. ks. J. Poniatowskiego, działającej przy mieleckim gimnazjum. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1936 r. uzyskał tytuł doktora medycyny. Wziął udział w kampanii wrześniowej 1939 r. i dostał się do niewoli. Po dwumiesięcznym uwięzieniu w obozie Bochnia – Wiśnicz został uwolniony i przez cały okres II wojny światowej prowadził praktykę lekarską w Wieliczce. W 1948 r. został zatrudniony w jednej z krakowskich klinik, a później pracował w Instytucie Pediatrii Akademii Medycznej w Krakowie-Prokocimiu. Okresowo przebywał jako konsultant pediatrii w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej. Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych.

 

MAŁGORZATA, żona Pełki, kasztelana sieciechowskiego, współwłaścicielka Rzochowa, wzmiankowana w dokumencie z 1339 r.

 

MAŁOPOLSKA, historycznie wykształcona dzielnica Polski, obejmująca jej południową i południowo-wschodnią część. Początkowo tworzyły ją ziemie krakowska i sandomierska. Nazwy tej zaczęto używać w XV w. w celu odróżnienia od Wielkopolski, będącej kolebką państwa polskiego. Od początku swego istnienia Mielec i jego okolice stanowiły cząstkę terytorium Małopolski i tak pozostało do naszych czasów. Przez pewien okres historii państwa polskiego (1589–1914 i 1918-1939) do Małopolski zaliczano także część województw wschodnich. W czasie rozbiorów Polski większa część M. znalazła się pod zaborem austriackim (Królestwo Galicji i Lodomerii, zwane popularnie Galicją). W ramach reformy podziału administracyjnego państwa w 1999 r. nazwę „województwo małopolskie” otrzymało województwo ze stolicą w Krakowie (w granicach podobnych do województwa krakowskiego w latach 1945-1975), obejmujące jedynie zachodnią część historycznej Małopolski.

 

MAŁOPOLSKA TELEWIZJA KABLOWA „S.TAR”, regionalna telewizja kablowa z siedzibą główną w Tarnowie, jedna z największych operatorów telewizji kablowych w Polsce. Jej początki należy wiązać z powstaniem zakładu produkcji elementów teletechnicznych i telekomunikacyjnych (1982 r.) Była jednym z pierwszych w Polsce koncesjonowanych operatorów, którzy otrzymali zezwolenie na budowę i eksploatację sieci kablowych (1990). Wysoką jakość przekazu uzyskano poprzez nowoczesną sieć światłowodową. Wprowadzono produkcję programu lokalnego w Tarnowie, Brzesku, Dębicy, Mielcu i Gdańsku. MTK przygotowuje i nadaje własne programy, m.in.: publicystyczne, muzyczne, sportowe i reportaże oraz lokalny serwis informacyjny (na żywo). Ponadto oferuje liczne programy polskie i zagraniczne, Internet i osobny informacyjno-reklamowy kanał wideogazety. Oddział w Mielcu (biuro przy ul. S. Wyspiańskiego 4) powstał jesienią 1995 r.

 

MAŁY GORDON BENNETT, zawody balonowe dla dzieci i młodzieży. W Mielcu organizował je od 1959 r. Aeroklub Mielecki. Ich inicjatorem i prowadzącym był Kazimierz Tyrlik – długoletni działacz i prezes Aeroklubu. Rywalizacja polegała na tym, aby balon z wizytówką zawodnika poszybował jak najdalej od miejsca startu. W historii zawodów najdłuższą odległość osiągnął balon Marka Kurka w 1962 r., lądując w miejscowości Rokiszki na Litwie.

 

  • Tadeusz Małysz

    Tadeusz Małysz

MAŁYSZ TADEUSZ, urodzony 12 XI 1948 r. w Kolonii Leśniowicach, powiat chełmski, syn Wincentego i Heleny z domu Pilipczuk. Absolwent Zasadniczej Szkoły Zawodowej i Technikum Mechanicznego w Chełmie, maturę zdał w 1968 r. Studia w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Rzeszowie ukończył w 1972 r. z tytułem inżyniera, a następnie studiował na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i w 1976 r. otrzymał tytuł magistra inżyniera mechanika. Pracę zawodową rozpoczął 2 XI 1972 r. w Zakładzie Doświadczalnym WSK Mielec, przekształconym później w Ośrodek Badawczo-Rozwojowy, a następnie pracował w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” jako konstruktor i specjalista konstruktor (do 30 XI 1996 r.). Ważniejsze osiągnięcia w czasie pracy konstruktorskiej to współtworzenie nowatorskich rozwiązań w dziedzinie lotnictwa, m.in.: dozownika do rozsiewu z powietrza środków chemicznych i materiałów sypkich (patent nr 163720), agrolotniczego dozownika zabierakowego do materiałów sypkich (nr 160738), rozsiewacza tunelowego materiałów sypkich z powietrza (nr 259729), chwytu powietrza rozrzutnika materiałów sypkich samolotów rolniczych z napędem śmigłowym (nr 49504), instalacji pianotwórczej w pożarowych statkach powietrznych do gaszenia płonących obiektów naziemnych ( nr 279989). Niezwykle udanym wytworem był także kompletny stojak sędziego głównego piłki siatkowej, spełniający międzynarodowe wymagania (stosowany w mieleckiej hali od 1995 r.). Uzyskał licencję mechanika naziemnego obsługi samolotów z zakresu wszystkich specjalności o ciężarze do 5700 kG. Opublikował dwie prace na temat samolotu M18 Dromader. Od 1 XII 1996 r. zatrudniony został w Rzeszowskim Zakładzie Energetycznym S.A. w Rzeszowie na stanowisku kierownika Rejonowego Gospodarstwa Samochodowego w Mielcu. Ponadto w 1995 r. założył własną firmę „Pracownia Stożek”, prowadzącą handel urządzeniami termodynamiki technicznej i usługi w zakresie ich instalacji. W tej dziedzinie otrzymał patent na wynalazek pt. „Kolektor słoneczny z zasobnikiem wodnym” (nr 174611). Od szkolnych lat dużo czasu poświęcał na działalność społeczną. Należał do harcerstwa. Organizował szkolne grupy turystyczne i rajdy po Ziemi Lubelskiej, Górach Świętokrzyskich i Karkonoszach. W czasie studiów należał do ZSP oraz zgłosił akces do PTTK i SIMP. Trenował lekkoatletykę oraz organizował rajdy turystyczne w Beskidach i Bieszczadach oraz wypady rekonesansowe w Tatry. W 1971 r. ukończył szkolenie z zakresu taternictwa na Hali Gąsienicowej, alpinizmu w Morskim Oku i narciarstwa w Markowych Szczawinach. Zdobycie wszystkich ważniejszych szczytów w Tatrach dało mu stopień członka sympatyka Klubu Wysokogórskiego Koła Lubelskie w Lublinie (1971) i członka uczestnika (1972). Był współorganizatorem Akademickiego Klubu Alpinistycznego „Czuby” i pierwszym jego przewodniczącym. W 1974 r. zorganizował ekspedycję w góry Iranu i zdobył szczyty: Rostam Nisht (4018 m), Tron Salomona (4700 m), Siah Sang (4604 m), Chalun (4580 m), Kaman (4480 m) i Demawend (5671 m, najwyższy w Iranie). W czasie drugiego etapu wyprawy w górach Dżaparu zdobył Milde Baland (4050 m) i dwa nieznane szczyty (3840 m i 3830 m), które otrzymały operacyjne nazwy Szczerba i Wołowy Grzbiet, a przełęcz rozdzielającą je nazwano Przełęcz Hińczowa. W 1977 r. uczestniczył w ekspedycji zimowej w góry Iranu i odniósł sukces, dokonując pierwszego zimowego wejścia na szczyt Alam Koh (4840 m). Posiada stopień porucznika rezerwy. Wyróżniony został m.in. Nagrodą Zespołową II Stopnia NOT, Złotą Honorową Odznaką PTTK i Odznaką „Zasłużony Działacz Ligi Obrony Kraju” i Odznaką „Zasłużony Działacz Klubu Oficerów Rezerwy Ligi Obrony Kraju”.

 

  • Jerzy Mamcarz

    Jerzy Mamcarz

MAMCARZ JERZY, urodzony 31 VII 1952 r. w Mielcu, syn Jana i Franciszki z domu Piątek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. W latach 1972-1979 pracował w WSK Mielec jako technolog, a następnie został zatrudniony w Gminnym Ośrodku Kultury w Wojsławiu (Gmina Mielec) na stanowisku instruktora muzycznego (otrzymał kategorię III z zakresu muzyki). W tym okresie uczestniczył z powodzeniem w amatorskim ruchu artystycznym, prezentując głównie utwory własnej kompozycji. Był laureatem m.in.: Spotkań Zamkowych „Śpiewajmy Poezję” w Olsztynie, OMPP w Toruniu, STiMPA w Myśliborzu, „O Laur Podgórza” w Tarnowie, Turnieju Recytatorskiego w Wałczu i „Old Meeting Folk” w Krakowie. Otrzymał Złotą Odznakę Recytatora. W 1980 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek – pojazdy samochodowe) i uzyskał tytuł inżyniera. Od 1980 r. występował w krakowskim kabarecie „Piwnica pod Baranami”. Po zdaniu egzaminu przed Państwową Komisją Egzaminacyjną w Warszawie (z przewodniczącym prof. A. Bardinim) 28 X 1982 r. otrzymał uprawnienia do wykonywania zawodu piosenkarza. Odtąd rozpoczął samodzielną działalność artystyczną, m. in. kompozycje do tekstów własnych i czołowych polskich poetów współczesnych, recitale i występy w zespołach artystycznych (np. w latach 1982-1988 w kabarecie „Ostatnia Zmiana” przy ZPR w Warszawie). Ważniejsze występy to: recitale w TVP pr. II („Na początku słowa” i „Jeszcze nam skrzydła odrosną”), warszawskich teatrach: „Rampa”, „Na Woli” i „Stara Prochownia”, im. S. Witkacego w Zakopanem, „Piwnica pod Baranami” w Krakowie i „Piwnica pod Harendą” oraz występy w radiu Hessischer Rundfunk we Frankfurcie n/Menem i OIRT w Pradze w ramach „Festiwalu Twórczości Redakcji Rozrywki (jako przedstawiciel pr. III Polskiego Radia). Wydał autorską kasetę i płytę CD pt. ...jeszcze tańczą ogrody (Polskie Nagrania Edition) i książkę poetycką o tym samym tytule, z interpretacjami graficznymi Krzysztofa Litwina (Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 1998). Prezentował swoją twórczość na Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie i Krajowych Targach w Krakowie. Występował także kilkakrotnie w rodzinnym Mielcu. W plebiscycie „Lista Przebojów” pr. I Polskiego Radia, w kategorii piosenki literackiej, jego utwór Śmieszna lub smutna piosenka o Don Kichotach przez 9 miesięcy była liderem listy. Był gościem programów: Kawa czy herbata (TVP pr. I), Poranek z Polsatem (TV Polsat), Muzyka i aktualności PR pr. I) i Powtórka z rozrywki (PR pr. III). W 2006 r. był jednym z inicjatorów i wykonawców cyklu wieczorów autorskich Galeria śpiewających poetów w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza i jego filii w Warszawie. Napisano o nim m.in.: „... śpiewa własne teksty. Osiągnięciem jego warsztatu jest umiejętne balansowanie pomiędzy sprzecznymi nastrojami, łączenie tkliwości i sentymentu z ironią i purnonsensem...”(„Wiadomości Kulturalne nr 36/97). Pisano o nim także w „Gazecie Muzycznej”, „Rzeczpospolitej”, „Polityce”, „Przekroju” i „Wprost”. Jego biogram znajduje się w książce Z. Adrjańskiego Kalejdoskop estradowy (Leksykon polskiej rozrywki 1944-1989, artyści, twórcy, osobowości, Warszawa 2002). Jest członkiem ZASP (Warszawskie Koło Artystów Estrady), ZAKR (Sekcja Literacka) i ZAiKS (Sekcja Kompozytorów). W 2006 r. został prezesem grupy artystycznej Stowarzyszenie Warszawska Scena Bardów, w skład której weszli także: Andrzej Brzeski, Piotr Bakal, Krzysztof Daukszewicz, Andrzej Garczarek, Jerzy Filar, Ryszard Makowski, Marek Majewski, Tomasz Szwed i Kuba Sienkiewicz. W grupie tej jest jednym z konferansjerów i wykonawców. Także od 2006 r. pełni funkcję dyrektora artystycznego Festiwalu im. Jonasza Kofty „Moja Wolności”. Nagrał: Spojrzenia dotyk – prawie erotyk (singiel ze Zbigniewem Jakubkiem, 2005), Bardowie ZAKR (2xCD, 2006), Lustrum (CD, m.in. z Marcinem Partyką, 2009). W 2008 r. zrealizowano film z jego biografią w TVP Rzeszów (reż. Andrzej Potocki). 11 V 2012 r. w sali widowiskowej Domu Kultury SCK w Mielcu odbył się benefis z okazji 40-lecia jego pracy artystycznej. Wyróżniony Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2015 r. wydał płytę „Romans na łyżworolkach”.

 

MAMUT Z RZOCHOWA, znalezisko w rzece Wisłoce, w okolicach Rzochowa, wydobyte w sierpniu 1967 r. przez ekipę badawczą Zakładu Paleozoologii Polskiej Akademii Nauk z Warszawy. (Jako pierwsi zobaczyli olbrzymie kości mieszkańcy Rzochowa kąpiący się w Wisłoce. Dzięki szybkiemu poinformowaniu specjalistów i ich niezwłocznemu przybyciu, a także utrzymującemu się niskiemu stanowi wody, udało się wydobyć niemal cały szkielet zwierzęcia.) Wiek znaleziska został określony na około 20 000 – 40 000 lat. Większość kości została zabrana do Warszawy. Muzeum w Mielcu otrzymało część kości podudzia, część kości łopatkowej, 3 zęby i kawałek szkliwa z kła.

 

  • Zbigniew Maniak

    Zbigniew Maniak

MANIAK ZBIGNIEW, urodzony 16 IV 1960 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Cecylii z domu Talar. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1980 r. W latach 1980-1983 pracował w WSK Mielec jako szlifierz, a w latach 1983-1984 w Technikum Mechanicznym jako stolarz. Po służbie wojskowej (1984-1986) wyjechał do Austrii. W 1998 r. ukończył Wiener Kunstschule (Wiedeńska Szkoła Rzemiosła Artystycznego) i został zatrudniony w FA. PEX – Graphikwerke we Wiedniu jako grafik użytkowy. Od czasów szkolnych wiele czasu wolnego poświęcał działalności społecznej i artystycznej. W 1975 r. wstąpił do ZHP i należał do Szczepu „Komputery” przy Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Uczestniczył m.in. w Operacji „Bieszczady 40”. Był współtwórcą kabaretu „Kapua” (1980). Pisał teksty i tworzył muzykę do wielu z nich (m.in. Hymn młodych gniewnych, Western, Truteń, Mgła, Trójkąt, Spojrzenie w lustro, Tango z żoną w zębach, Usta twe Mario) oraz był ich wykonawcą. Jako piosenkarz – po zwycięskich eliminacjach – wystąpił w 1983 r. w koncercie „Debiuty Opolskie” na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1984 r. zdobył I nagrodę („Hebanowy Szczebel do Kariery”) w czasie Spotkań Twórców i Wykonawców Piosenki Amatorskiej w Myśliborzu oraz zakwalifikował się do „Złotej Dziesiątki” OMPP we Wrocławiu. Mimo wyjazdu do Austrii utrzymywał kontakty z Mielcem. Napisał m.in. libretto do „opery bardzo komicznej” pt. Latająca bateria, w której był także wykonawcą (1989). Drugą dziedziną twórczości, która z czasem stała się pierwszoplanową, była plastyka. Początkowo uczestniczył w wystawach zbiorowych w Mielcu (na początku lat 80.). W kolejnych latach zajmował się głównie litografią i alugrafią. Swoje najlepsze prace eksponował m.in. na wystawach zbiorowych we Wiedniu i Afsheville (USA). Mieszka w Austrii, ale utrzymuje kontakty z Mielcem, głównie poprzez występy artystyczne, m.in. wystąpił na benefisie z okazji 40-lecia pracy twórczej Jerzego Mamcarza (2012).

 

  • Zbigniew Maniecki

    Zbigniew Maniecki

MANIECKI ZBIGNIEW GWIDON, urodzony 30 I 1930 r. w Żabnie koło Dąbrowy Tarnowskiej, syn Stanisława i Apolonii. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Ropczycach, maturę zdał w 1950 r. Studia polonistyczne I stopnia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie ukończył w 1953 r. Od 1 IX 1953 r. podjął pracę jako pierwszy nauczyciel języka polskiego w 11-letniej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego i Licealnego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, która w 1961 r. została przemianowana na Liceum Ogólnokształcące nr 27, a w 1972 r. na II Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika. W 1961 r. ukończył studia II stopnia na macierzystej uczelni i otrzymał tytuł magistra filologii polskiej. Do 1985 r., kiedy przeszedł na emeryturę, był znaczącą postacią w gronie nauczycielskim i przyczynił się do uzyskania przez II LO wysokiej pozycji w kraju. W latach 1980-1982 pełnił funkcję pedagoga szkolnego. Należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Wyróżniono go m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Zmarł 6 XI 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

MANOWSKI MARIAN, pracownik Wytwórnia Płatowców nr 2 PZL w Mielcu i w czasach okupacji hitlerowskiej – Flugzeugwerk Mielec. Od 1939 r. należał do Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW), posiadał stopień podporucznika i pseudonim „Żuk”. W 1940 r. – na polecenie Stanisława Doliny („Ignaca”) - zorganizował na terenie fabryki grupę sabotażową, został jej dowódcą i organizował akcje sabotażowe. W 1943 r., po scaleniu NOW z AK, wszedł z oddziałem w struktury AK. W 1944 r., aby uniknąć spodziewanego aresztowania, przeszedł ze swoim plutonem do oddziału partyzanckiego Wojciecha Lisa, a w czasie Akcji „Burza” wchodził w skład batalionu „Hejnał”. Członkowie jego oddziału uczestniczyli w akcji przecięcia niemieckich kabli do ładunków wybuchowych mających zniszczyć fabrykę samolotów. Z batalionem „Hejnał” i wojskiem radzieckim wszedł 6 VIII 1944 r. do wyzwolonego Mielca. Od radzieckiego wojskowego komendanta miasta otrzymał najpierw misję pełnienia kompanii wartowniczej (oddziału milicji), a już 12 VIII – polecenie zgłoszenia się z podległymi ludźmi do Rzeszowa, w celu wcielenia do armii gen. Z. Berlinga. Po zgłoszeniu się do Rzeszowa został przekazany NKWD, a następnie przewieziony do obozu przejściowego w Bakończycach i wywieziony do łagru w Riazaniu – Diagilewie. Powrócił do Polski. Dalsze losy nieznane.

 

  • Stanisław Maraszewski

    Stanisław Maraszewski

MARASZEWSKI STANISŁAW ZYGMUNT, urodzony 21 IV 1902 r. w Krakowie, syn Zygmunta i Franciszki z Wójcickich. W 1921 r. ukończył Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie i zdał maturę. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1929 r. uzyskał tytuł doktora nauk medycznych, a następnie odbył trzyletnią praktykę w Szpitalu św. Łazarza w Krakowie. W 1932 r. przybył do Mielca, gdzie został zatrudniony jako lekarz Kasy Chorych. Ponadto rozpoczął prywatną praktykę lekarską w mieszkaniu znajdującym się w kamienicy przy ul. Pańskiej (później J. Piłsudskiego i A. Mickiewicza). Od 1939 r. dojeżdżał także do chorych w Wytwórni Płatowców nr 2 PZL. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w ubezpieczalni. Wielokrotnie pomagał rannym i chorym partyzantom (głównie z AK). Po wojnie był jednym z organizatorów Szpitala Powiatowego w Mielcu, a szczególnie Oddziału Ginekologiczno –Położniczego, w którym pełnił funkcje zastępcy ordynatora i ordynatora. Uzyskał I i II stopień specjalizacji z zakresu ginekologii i położnictwa (w Rzeszowie i Krakowie). Przez pewien czas kierował Stacją Pogotowia Ratunkowego oraz był lekarzem milicyjnym. W 1959 r. zrezygnował z funkcji z powodu kłopotów zdrowotnych i ograniczył się do pracy w Poradni dla Kobiet nr 1 (Stary Mielec) oraz prywatnej praktyki. Wyróżniony odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Zmarł 6 V 1971 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na nowym cmentarzu w Zakopanem.

 

  • Jan Marchlik

    Jan Marchlik

MARCHLIK JAN, urodzony 19 X 1926 r. w Będziemyślu, powiat ropczycki, syn Józefa i Henryki z domu Marchlik. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Przemyślu, maturę zdał w 1952 r. Ukończył Studium Nauczycielskie (kierunek – pedagogika i nauczanie początkowe) oraz wyższe studia zawodowe z zakresu nauczania początkowego w Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych – CDN w Przemyślu. Pracę zawodową rozpoczął 15 VI 1947 r. jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Woli Zarczyckiej, a w latach 1954-1962 kierował tą placówką. W latach 1962–1969 pełnił funkcję kierownika Szkoły Podstawowej w Woli Pławskiej, a w okresie od 1 IX 1969 r. do 31 VIII 1984 r. pracował na stanowisku dyrektora Szkoły Podstawowej w Rzochowie. Wielokrotnie uczestniczył w komisjach egzaminacyjnych przeprowadzających egzaminy kwalifikacyjne dla nauczycieli. Dużo czasu poświęcał na działalność społeczną. Od 1949 r. do 1969 r. pracował w harcerstwie, był m.in.: drużynowym, komendantem rejonu ZHP, członkiem komisji rewizyjnych Komendy Hufca w Mielcu i Komendy Chorągwi w Rzeszowie oraz prezesem KRH. Opiekował się spółdzielniami uczniowskimi i SKO, uzyskując w konkursach wysokie lokaty. W okresie pobytu w Woli Pławskiej prowadził teatr amatorski ZMW i współpracował z młodzieżą przy organizacji życia kulturalnego. Angażował się do działalności związkowej, pełniąc funkcje m.in. prezesa Ogniska ZNP w Woli Zarczyckiej, Borowej i Mielcu (gmina wiejska) oraz członka Zarządu Powiatowego. W latach 60. występował w amatorskim teatrze nauczycielskim w Mielcu. Od 1967 r. śpiewa w chórze męskim „Melodia”, a ponadto w latach 1969–2003 występował w chórze nauczycielskim „Akord”. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem za Zasługi dla ZHP, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Odznaka „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Złotą Odznaką z Wieńcem Laurowym Polskiego Związku Chórów i Orkiestr oraz Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania za znaczące osiągnięcia dydaktyczne i wychowawcze.

 

  • Michał Marchut

    Michał Marchut

MARCHUT MICHAŁ, urodzony 13 IX 1895 r. w Nisku. Absolwent c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, matura w 1914 r. W okresie gimnazjalnym należał do tajnej szkolnej organizacji niepodległościowej „Przebojem”. W sierpniu 1914 r. zgłosił się do Legionów Piłsudskiego i został przydzielony do 12 kompanii w 3 pułku piechoty II Brygady. W 1914 r. uczestniczył w walkach pod Rafajłową i Mołotkowem, a .w lutym 1915 r. – pod Zieloną, Markową i Sołotwiną. Wiosną tego roku przeniesiono go do stacjonującej w Milejowie 10. kompanii nowo tworzonego w rejonie Piotrkowa 4 pułku piechoty Legionów Polskich. W tej formacji walczył w bitwie pod Jastkowem. W czasie przemarszu przez Wołyń zachorował na dyzenterię (czerwonka bakteryjna) i przez dłuższy czas leczony był w szpitalach. W czasie kryzysu przysięgowego w 1917 r., kiedy przebywał na rehabilitacji w Kamińsku, został wcielony do wojska austriackiego. Służył m.in. w 90 pp i 136 pp. Dwukrotnie walczył na włoskim froncie (w rejonach Triestu i Trydentu). 3 XI 1918 r. dostał się do niewoli włoskiej i przebywał w obozie koło Neapolu, a 20 XI zgłosił się do armii gen. J. Hallera. Ukończył kurs podoficerski i jako instruktor przebywał w polskich obozach. Do Polski wrócił w marcu 1920 r., a w listopadzie zakończył służbę wojskową. Posiadał wówczas stopień podporucznika. Odznaczony został m.in. Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Legionowym. W 1924 r. ukończył prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i uzyskał tytuł doktora praw. Po aplikacji w Złoczowie w 1928 r. został mianowany sędzią w sprawach zakładania ksiąg gruntowych (poprzednie uległy zniszczeniu w czasie wojny) na południowo – wschodnich ziemiach polskich. W 1934 r. uczestniczył w zjeździe koleżeńskim z okazji 20–lecia matury w Mielcu. Dalsze losy nie są znane.

 

  • ks. Marek Marcićkiewicz

    ks. Marek Marcićkiewicz

MARCIĆKIEWICZ MAREK (ksiądz), urodzony 17 X 1950 r. w Rzochowie koło Mielca, syn Emila i Marii z domu Kacała. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. Po ukończeniu studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1978 r. przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał tytuł magistra teologii z zakresu historii Kościoła, a następnie licencjat. Pracował jako wikariusz w Zalastowej (do 1981 r.) i w Brzesku oraz jako kapelan brzeskiego szpitala (1981-1990). W 1990 r. został mianowany proboszczem w Maszkienicach i funkcję tę pełnił do 1994 r. W tym roku przeniesiono go na probostwo w Przeczycy, gdzie pracuje do dziś. Odznaczony RM. Pełni także funkcje ojca duchownego dekanatu Pilzno i duszpasterza rolników. W 2009 r. został uhonorowany godnością kanonika honorowego Kapituły Bocheńskiej.

 

MARCIN Z MIELCA (MIELCZEWSKI?), członek, a następnie prepozyt (zwierzchnik) kapeli rorantystów na Wawelu w latach 1617-1628. Prawdopodobnie od 1639 r. występował w kapeli królewskiej Władysława IV w Warszawie. (Brak wzmianek o jego życiu w latach 1629–1638 stanowi zagadkę dla historyków. Przypuszcza się, że ta przerwa spowodowana była odbywaniem kary za jakieś poważne przewinienie.) W 1645 r. został zaangażowany do prowadzenia kapeli biskupa płockiego Karola Ferdynanda Wazy. Jako kapelmistrz komponował początkowo dla tejże kapeli, ale uznanie dla tych utworów stało się inspiracją do rozwinięcia szerszej działalności kompozytorskiej. Jego kompozycje były inspirowane modnym ówcześnie stylem wczesnego baroku. Nie brakowało też elementów muzyki popularnej. Ważniejsze utwory to: 7 canzon instrumentalnych, koncerty wokalno–instrumentalne, msze (O Gloriosa Domina, Cerviensiana, Triumphalis, Santca Anna) oraz motet a cappella Gaude Dei Genitrix. Utwory Mielczewskiego cieszyły się uznaniem i były grywane w wielu krajach (m.in. we Francji, w Niemczech, na Słowacji i prawdopodobnie w Rosji). Umieszczano je w wydawnictwach drukowanych, m.in. w Jenie i Wenecji. Zmarł we wrześniu 1651 r. w Warszawie. We współczesnych nam czasach ukazało się zbiorowe wydanie jego dzieł w serii Monumenta Musicae in Polonia (w 1976 r. – koncerty wokalno-instrumentalne, a w 1986 r. – canzony instrumentalne i katalog tematyczny). Niektórzy historycy muzyki nie potwierdzają tezy, że Marcin z Mielca to późniejszy Mielczewski, ale też nie są w stanie wykluczyć takiej możliwości. Piszą, że nic nie wiadomo o miejscu urodzin i młodych latach kompozytora, a jego biogram (w ich opracowaniach) obejmuje ledwie 12 ostatnich lat życia (1639-1651).

 

  • Stanisław Marcinek

    Stanisław Marcinek

MARCINEK STANISŁAW, urodzony 18 VII 1904 r. w Mielcu, syn Klemensa i Józefy z domu Otałęga. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu i szkołę rzemieślniczą. Praktykę w zawodzie rzeźnik-masarz odbył w firmie „Bekon Eksport” w Krakowie. (Jej właścicielami byli m.in. bracia Kazanowie z Mielca.) Tam też pracował do wybuchu II wojny światowej. Po wojnie zamieszkał w Mielcu i pracował w swoim zawodzie. Należał do aktywnych członków Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu. Był współorganizatorem Mieleckiego Klubu Sportowego Gryf  w 1944 r., a następnie członkiem zarządu i gospodarzem. W latach 40. i 50., kiedy Gryf rozgrywał mecze na boisku przy ul. Wolności, w swoim domu przy ul. G. Narutowicza urządził magazyn i szatnię klubową. Z żoną Zofią dbali o stroje sportowe i powierzony sprzęt. W uznaniu za wielkie oddanie Gryfowi i mieleckiemu sportowi Marcinków nazywano „Wujkiem” i „Ciotką”, a społeczeństwo Mielca darzyło ich powszechnym szacunkiem. Stanisław Marcinek zmarł 9 VIII 1975 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • ks. Władysław Marcinowski

    ks. Władysław Marcinowski

MARCINOWSKI WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 3 I 1942 r. w Długołęce – Świerkli, syn Jakuba i Józefy. Studia teologiczne ukończył w Tarnowie i 29 V 1966 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w Muszynie Zdroju, Gorlicach i od 1972 r. w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. W 1979 r. powierzono mu organizację nowej parafii rzymskokatolickiej w Mielcu, która przyjęła nazwę Ducha Świętego. Po formalnym utworzeniu parafii (30 I 1981 r.) został mianowany jej proboszczem. Zorganizował struktury i funkcjonowanie parafii oraz znacząco wpłynął na ukształtowanie się jej życia religijnego. W latach 1982 – 1987 doprowadził do wybudowania zespołu budynków parafialnych i kościoła (dolnego i górnego) przy ul. M. Pisarka. Był inspiratorem kształtu świątyni (zrywająca się do lotu gołębica – symbol Ducha Świętego). Od lat 90. kierował pracami nad docelowym wyposażeniem wnętrza kościoła na obu poziomach. Równocześnie przez szereg lat pełnił funkcje dekanalne w dekanacie Mielec – Północ, m.in. był notariuszem i wicedziekanem. Odznaczony RM. W latach 2005-2006 zakończył najważniejsze prace związane z wystrojem świątyni. W dniu 8 IV 2006 r. została ona uroczyście konsekrowana przez Biskupa Tarnowskiego ks. dr. Wiktora Skworca w asyście ks. W. Marcinowskiego oraz wielu innych proboszczów i księży z całej diecezji. W czasie tej uroczystości nastąpiło także poświęcenie nowego wystroju prezbiterium. W 2007 r. ks. W. Marcinowski otrzymał godność prałata. W sierpniu 2007 r. przeszedł na emeryturę. Na sesji Rady Miejskiej 17 II 2011 r. jego imieniem nazwano ulicę biegnącą od ul. M. Pisarka do parkingu przy Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 i kościele Ducha Świętego.

 

MARCISZKIEWICZ SZYMON, burmistrz miasta Rzochowa w II poł. XVIII w.

 

  • ks. Stanisław Marian Marczewski

    ks. Stanisław Marian Marczewski

MARCZEWSKI STANISŁAW MARIAN (ksiądz), urodzony 7 V 1947 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Stefana i Anny z domu Sikora. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu (później II LO), maturę zdał w 1967 r. Studiował teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie (Instytut Filozoficzno–Teologiczny) i po jego ukończeniu w 1973 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Parafii św. Marcina w Tarnowie, Siedliskach koło Bobowej i Starym Sączu. W tej ostatniej parafii prowadził budowę kościoła pomocniczego św. Maksymiliana M. Kolbego w Popowicach. W 1991 r. został mianowany proboszczem w Domatkowie koło Kolbuszowej. Doprowadził do wyposażenia wnętrza wybudowanego kościoła w Domatkowie, dokończenia budowy kaplicy cmentarnej i innych pilnych inwestycji na cmentarzu oraz dokończenia budowy kaplicy w Bukowcu. Aktualnie wyposaża wnętrze tej kaplicy. Obdarzony godnością kanonika i odznaczeniem RM. W 2013 r. został uhonorowany godnością kanonika honorowego Kapituły Kolbuszowskiej.

 

  • ks. Bronisław Marczyk

    ks. Bronisław Marczyk

MARCZYK BRONISŁAW JÓZEF (ksiądz), urodzony 5 II 1933 r. w Zdziarcu, powiat mielecki, syn Wojciecha i Bronisławy z domu Pulak. Absolwent Liceum Salezjanów we Wrocławiu, maturę zdał w 1953 r.  Studiował teologię w Seminarium Duchownym w Tarnowie i po ukończeniu studiów w 1958 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach: Janowice, Trzęsówka i Zakliczyn nad Dunajcem. W 1970 r. został mianowany proboszczem nowo utworzonej parafii Pustków-Osiedle. Zorganizował parafię i w dużym stopniu wpłynął na integrację osiedla. Doprowadził do wybudowania kościoła pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika, plebanii i sal katechetycznych. Poprzez ofiarną pracę duszpasterską rozwinął życie religijne środowiska. Z prowadzonej przez niego parafii pochodzi 9 księży i 14 sióstr zakonnych. Pełnił funkcje dekanalne. Był notariuszem w dekanacie Dębica-Wschód, a następnie organizatorem i dziekanem dekanatu Pustków-Osiedle. Obdarzony godnością kapelana Ojca Świętego. W 2003 r. przeszedł na emeryturę i został mianowany penitencjarzem w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Od 2007 r. jest rezydentem w parafii Mielec-Rzochów.

 

MARCZYŃSKI SZYMON, burmistrz miasta Rzochowa, wzmiankowany w dokumencie w 1784 r.

 

  • Anna Marek

    Anna Marek

MAREK ANNA (z domu NOWAKOWSKA), urodzona 24 I 1957 r. w Mielcu, córka Tadeusza i Zofii z domu Gębura. Absolwentka Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, maturę zdała w 1978 r. Od 1981 r. do 1989 r. pracowała w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako referent ekonomiczny, a od 1995 r. (z przerwami) pracuje w Komendzie Chorągwi Podkarpackiej ZHP Hufiec Mielec. Do harcerstwa należy od 1967 r. W latach 1972-1978 była członkiem i zastępcą szczepowego Szczepu „Komputery” przy ZST w Mielcu. Instruktorem harcerskim została w 1973 r. W latach 1978-1981 pracowała w KH ZHP w Mielcu i m.in. wielokrotnie uczestniczyła w Harcerskiej Akcji „Bieszczady-40”. W 1980 r. otrzymała stopień harcmistrza. Po przerwie związanej ze sprawami rodzinnymi w 1995 r. powróciła do harcerstwa. W 1997 r. została członkiem Komendy Hufca ZHP w Mielcu, a w 2001 r. – zastępcą komendanta hufca.W 2007 r. wybrano ją na komendanta Hufca ZHP w Mielcu i funkcję tę pełni nadal. W czasie długoletniej pracy harcerskiej była organizatorem wielu przedsięwzięć edukacyjnych i wychowawczych, m.in. wypoczynku letniego i zimowego dzieci i młodzieży. Była delegatem na Zjazd ZHP w 2009 r. i została wybrana do Centralnej Komisji Rewizyjnej. Wyróżniona medalem „Zasłużony Bieszczadom”.

 

  • ks. Stanisław Marek

    ks. Stanisław Marek

MAREK STANISŁAW (ksiądz), urodzony 14 XI 1942 r. w Jaślanach, pow. mielecki, syn Wojciecha i Heleny z domu Taran. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO) w Mielcu, maturę zdał w 1960 r. Po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1966 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w parafiach w Nagoszynie, Stróżach, Rożnowicach i Wojniczu. Ponadto pełnił funkcje dekanalnego duszpasterza młodzieży i duszpasterza akademickiego w Wojniczu. Był współorganizatorem „Wakacji z Bogiem”. Współpracował z pismami religijnymi „Wzrastanie” i Rycerz Niepokalanej”. W 1975 r. obronił pracę magisterską z zakresu teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a w 1978 r. otrzymał tytuł licencjata teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. W 1994 r. został mianowany proboszczem parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Brzesku. Od 2008 r. wchodził w skład Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Wyróżniony został odznaczeniami EC i RM. Zmarł 21 III 2010 r. Spoczywa w grobowcu przy kościele parafialnym parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Brzesku.

 

  • Stanisław Marek

    Stanisław Marek

MAREK STANISŁAW, urodzony 10 X 1936 r. w Zasowie, powiat dębicki, syn Wojciecha i Julii z domu Niedbalec. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1964 r. ukończył studia na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu Politechniki Szczecińskiej z tytułem magistra ekonomii i został zatrudniony jako asystent na tymże Wydziale. W 1971 r. uzyskał doktorat i awans na adiunkta, także na wspomnianym Wydziale Politechniki Szczecińskiej. W latach 1974-1998 pracował w Wyższej Szkole Morskiej w Szczecinie jako docent, a następnie profesor, a w latach 1974–1981 pełnił funkcję dyrektora Międzywydziałowego Instytutu Nauk Społecznych na tejże uczelni. W 1988 r. uzyskał habilitację na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Szczecińskiego. Od 1990 r. jest profesorem na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego, od 1991 r. – zastępcą dyrektora Instytutu Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania, a od 1992 r. – kierownikiem Zakładu Ekonomiki Przedsiębiorstwa w tym Instytucie. Jest autorem ponad 100 publikacji, w tym kilkunastu książek i podręczników. Należy do Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego. Wyróżniony został m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, „Gryfem Pomorskim” i Brązową Odznaką „Zasłużony Pracownik Morza”.

 

MARGAŃSKI EDWARD, urodzony 17 VII 1943 r. w Kolbuszowej. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kolbuszowej, maturę zdał w 1961 r. Ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej z dyplomem inżyniera. W okresie studiów uczestniczył w działalności naukowych kół studenckich oraz zdobył kwalifikacje pilota szybowcowego (1961). Po studiach pracował przez dwa lata jako asystent na Wydziale Aerodynamicznym Politechniki Warszawskiej. W 1970 r. został zatrudniony w WSK Mielec, m.in. kierował budową samolotu szkolno–treningowego „Duduś–Kudłacz” (projekt – Politechnika Warszawska) oraz uczestniczył w pracach nad samolotami M–15 i M–16. Równolegle uzyskał licencje pilota i pilota oblatywacza. W 1977 r. został delegowany do Instytutu Lotnictwa w Warszawie jako przedstawiciel WSK „PZL-Mielec”. W 1978 r. został mianowany dyrektorem Zakładów Szybowcowych w Bielsku – Białej. Od 1983 r. pracował w przemyśle motoryzacyjnym, projektując i kierując wytwarzaniem karoserii kompozytowych. Równolegle zaprojektował i zbudował (w warunkach domowych) niewielki samolot. Nie zrywał kontaktów z Mielcem. M.in. oblot tego skonstruowanego i zbudowanego przez niego samolotu SP-PEA odbył się 22 X 1984 r. na lotnisku w Mielcu. Od 1986 r. prowadzi własny Zakład Remontów i Produkcji Sprzętu Lotniczego w Bielsku–Białej (Margański&Mysłowski Zakłady Lotnicze Sp. z o.o.), produkując szybowce Swift S-1 i MDM-1 Fox. W 1998 r. opracował projekt taniego samolotu odrzutowego, któremu nadał nazwę „Bielik”. Od 2001 r. rozpoczął prace nad kolejną nowością lotniczą – samolotem dyspozycyjnym EM-11 „Orka”. Pierwszy lot tym samolotem wykonał mielecki pilot Wiesław Cena w ostatnich dniach października 2005 r. Jako współwłaściciel firmy Margański&Mysłowski Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. doprowadził do pomyślnego zakończenia procesu certyfikacji samolotu dyspozycyjnego EM-11 Orka (2011 r.). Samolot ten prezentowano m.in. podczas Paris Air Show-2011 i ILA Berlin Air Show-2012.

 

MARKOWSKA-RZEŹNIK JOLANTA (z domu MARKOWSKA), urodzona 10 II 1975 r. w Mielcu, córka Józefa i Elżbiety z domu Ziętek. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1994 r. Ukończyła Studium Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w Instytucie Psychologii Zdrowia w Warszawie (1997 r.). 20 XI 1996 r. została zatrudniona w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Mielcu jako referent, a od 18 VI 1997 r. pracowała w Wydziale Edukacji i Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego w Mielcu, specjalizując się w działalności w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Studiowała na Wydziale Filozofii (kierunek – socjologia w zakresie pracy socjalnej) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 2001 r. uzyskała tytuł magistra. Ponadto ukończyła Podyplomowe Studium Organizacji Pomocy Społecznej na Uniwersytecie Rzeszowskim (2002 r.) i Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza (2003 r.), Szkołę Mediacji Krajowego Centrum Mediacji w Krakowie z certyfikatem mediatora (2008 r.) oraz Szkołę Psychoterapeutów i Trenerów Grupowych w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie (2012 r.). Jest członkiem Stowarzyszenia Trzeźwościowego „Nowe Życie” w Mielcu. 1 III 2013 r. powierzono jej funkcję kierownika Biura Spraw Społecznych w Urzędzie Miejskim w Mielcu.

 

  • Eugeniusz Markowski

    Eugeniusz Markowski

MARKOWSKI EUGENIUSZ ANTONI, urodzony 25 IV 1923 r. w Poznaniu. Do harcerstwa wstąpił w 1934 r. i w latach 1934–1939 należał do 3. Drużyny Harcerskiej im. Piasta w Poznaniu. Na początku okupacji hitlerowskiej został przymusowo wysiedlony wraz z rodziną z Poznania i po tułaczce zamieszkał w Mielcu (jak wielu mieszkańców Poznańskiego). Od 1940 r. pracował w Dziale Zaopatrzenia Produkcyjnego Flugzeugwerk Mielec. Tu poznał Władysława Talagę (organizatora i komendanta Szarych Szeregów w Mielcu) i po złożeniu przysięgi włączył się w konspiracyjną działalność Szarych Szeregów. Pełnił funkcje: sekretarza, kronikarza i skarbnika Komendy Hufca („Roju”). Wspierał też działania partyzantów, m.in. wynosił z fabryki materiały potrzebne do konspiracyjnej rusznikarni. Utrzymywał kontakty z Stanisławem Doliną (ps. „Ignac”), sierżantem Józefem Bułasiem (ps. „Tangret”), a po wyzwoleniu Mielca – z oddziałem Jana Mazura „Stalowego”, kiedy ten pełnił funkcję ochrony fabryki i osiedla. W latach 1944–1947 uczestniczył w odbudowie harcerstwa na terenie Mielca. Pełnił funkcje: p.o. przybocznego III Hufca Harcerzy (1945) oraz organizował II Hufiec Harcerzy Mielec Powiat i był jego przybocznym, a także drużynowym 2. DH im. Bolesława Chrobrego (1945–1947). W 1947 r. wyjechał do Morąga, gdzie m.in. pracował jako kwatermistrz Powiatowego Hufca Harcerzy i Harcerek, a następnie pełnił obowiązki hufcowego tegoż Hufca. Uzyskał wykształcenie średnie ekonomiczne. W latach 90. mieszkał we Wrocławiu i kontaktował się z kolegami z Mielca. Aktualnie (z niewiadomych przyczyn) kontakt zerwał się.

 

  • Franciszek Marnik

    Franciszek Marnik

MARNIK FRANCISZEK, urodzony 24 XI 1929 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Jana i Apolonii z domu Kulig. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej przez rok pracował w PZL Mielec jako robotnik. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1951 r. Równocześnie ukończył państwowe kursy nauczycielskie prowadzone w tejże szkole. Od 1951 r. pracował w szkołach podstawowych w Dulczy Wielkiej (1951/1952), Janowcu (1952/1953) i Brniu Osuchowskim (kierownik w roku szkolnym 1953/1954). W latach 1954–1956 pełnił funkcję sekretarza Oddziału Powiatowego ZNP w Mielcu, a w latach 1956–1962 był zastępcą kierownika Szkoły Podstawowej nr 1 w Mielcu. W 1962 r. ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał tytuł magistra historii. W tym samym roku został powołany na stanowisko zastępcy inspektora Wydziału Oświaty i Wychowania PPRN w Mielcu. Nadzorując pracę kilkudziesięciu szkół w powiecie, przyczynił się do wzrostu ich poziomu organizacyjnego i dydaktyczno-wychowawczego. Od roku szkolnego 1974/1975 pracował w I Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu jako nauczyciel historii. Zorganizował pracownię historyczną. Przygotował wielu uczniów do Olimpiady Historycznej, m.in. Janusz Pezda został jej laureatem (1979), a kilku innych uczniów awansowało do szczebla centralnego. 1 IX 1985 r. przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Przez wiele lat był członkiem, w latach 60. i 70. – prezesem Zarządu Powiatowego PCK. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką Honorową PCK III stopnia i Nagrodą II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania. Zmarł 3 XI 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Edward Marszałek

    Edward Marszałek

MARSZAŁEK EDWARD, urodzony 29 V 1940 r. w Woli Wadowskiej, powiat mielecki, syn Wincentego i Karoliny z domu Kiełbasa. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu (później I LO), matura w 1957 r. Ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Marii Curie–Skłodowskiej w Lublinie i uzyskał tytuł magistra ekonomii. W latach 1958–1964 pracował w Przedsiębiorstwie Upowszechniania Prasy i Książki „Ruch” Oddział w Mielcu. W 1964 r. przeniósł się do Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego i pełnił w nim m.in. funkcje: zastępcy dyrektora ds. ekonomicznych (1974-1978), zastępcy dyrektora ds. finansowych (1980-1984) oraz głównego specjalisty ds. ekonomicznych na pracach budowlanych eksportowych w Libii (1978-1980 i 1984-1986). Ponadto w latach 1966-1972 przewodniczył Konferencji Samorządu Robotniczego w MPB. Od 1992 r. pracował w Zespole Szkół Budowlanych w Mielcu jako nauczyciel i zastępca kierownika ds. zajęć praktycznych. W 1997 r. przeszedł na emeryturę. Wiele czasu poświęca na pracę społeczną. W latach 1966-1970 był członkiem Rady Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Od 1991 r. pełni funkcję przewodniczącego Rady Osiedla Smoczka, a od 1992 jest członkiem Rady Duszpasterskiej przy Parafii Trójcy Przenajświętszej w Mielcu. Wyróżniony Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem „Lumen Mundi”.

 

MARSZAŁEK JÓZEF, urodzony 26 VII 1948 r. w Solcu Kujawskim, syn Bronisława i Ludwiki ze Skawińskich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1968 r. Treningi lekkoatletyczne rozpoczął w okresie szkolnym w Stali Mielec. Specjalizował się w biegach sprinterskich (100 i 200 m, a później 400 m). Od 1964 r. plasował się w czołówce województwa, a w następnych latach awansował do czołówki krajowej. Jako zawodnik Stali zwyciężał lub zajmował czołowe lokaty w wielu zawodach krajowych. W znaczący sposób przyczynił się do awansu Stali do I ligi lekkoatletycznej (1972). Powoływano go do kadry narodowej, był reprezentantem Polski na zawodach międzynarodowych, m.in. w 1973 r. w czasie Memoriału im. Rosickiego w Pradze wygrał finał „B” 100 m (10,3 sek.) i zajął 7 miejsce w finale „A” 200 m (21,3 sek.). Rekord życiowy (mierzony elektronicznie) na dystansie 100 m – 10,65 sek. uzyskał w Warszawie 27 VI 1972 r. W 1977 r. wyjechał do Niemiec. Dalsze losy nieznane.

 

MARSZAŁEK LUDWIK, urodzony w 1912 r. w Brzezinach koło Ropczyc. Uczył się u ojców Franciszkanów we Lwowie, a następnie ukończył gimnazjum w Dębicy i Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W stopniu podporucznika służył w 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie i od 1936 r. w 6 Pułku Lotniczym we Lwowie. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej działał w obwodzie dębickim AK. Posługiwał się pseudonimami „Zbroja” i „Michał”. Posiadał stopień majora. W 1944 r. został przeniesiony na teren Inspektoratu AK w Mielcu. Po rozwiązaniu AK w 1945 r. i powstaniu cywilnej organizacji „Nie” – kierował Inspektoratem Mielec, a jesienią 1945 r. – po powołaniu WiN – został kierownikiem propagandy Rzeszowskiego Oddziału WiN. Ze względu na niebezpieczeństwo aresztowania wyjechał w 1946 r. do Wrocławia. 12 XII 1947 r. został aresztowany i 10 VIII 1948 r. skazany na karę śmierci. Wykonano ją 27 XI 1948 r., a zwłoki zostały zakopane na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

 

MARSZAŁEK MIECZYSŁAW, urodzony 24 VI 1925 r. w Ustrobnej, powiat krośnieński, syn Józefa i Genowefy. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował (jako uczeń) w majątku ziemskim w Bratkówce, a następnie w kopalnictwie naftowym w Jaszczwi. Tam został zwerbowany do ZWZ, a później AK. Pełnił funkcję łącznika i kolportera prasy podziemnej oraz pomagał przy naprawianiu broni. Został aresztowany i po przesłuchaniach w Krośnie przewieziony do obozu przejściowego w Krakowie, a następnie do obozu pracy w Górnej Austrii, gdzie pracował w gospodarstwach rolnych w Voeklabruck. W maju 1945 r. został wyzwolony przez wojsko amerykańskie. Po krótkim pobycie w obozie dla uchodźców zatrudnił się jako pomocnik kucharza w Szpitalu nr 126 Armii Amerykańskiej w Kammer – Schoefling i wkrótce ze szpitalem został przewieziony do Strassburga (Francja). Po wyjeździe szpitala do USA w 1946 r. wstąpił do Oddziałów Pomocniczych Francuskiej Armii i służył w strefie okupacyjnej w Austrii. Stamtąd w 1947 r. powrócił do Polski i został zatrudniony w biurze Zarządu Gminnego w Bratkówce jako referent, a następnie – po przeszkoleniu – sekretarz. W 1949 r. przeniesiono go do Powiatowej Rady Narodowej w Krośnie na stanowisko inspektora w referacie kontroli. Równocześnie podjął naukę w Gimnazjum i Liceum w Krośnie. W latach 1951–1954 pracował w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie jako inspektor. Od 1954 r. do 1960 r. pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i w tym okresie znacząco przyczynił się do rozwoju społeczno–gospodarczego Mielca i jego regionu. W latach 1960–1965 sprawował funkcję przewodniczącego PPRN w Gorlicach, a w latach 1965–1972 pracował na stanowisku sekretarza Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Równocześnie ukończył studia w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie (1960) oraz w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie (1969 r., magister ekonomii). W 1972 r. powierzono mu funkcję dyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie i pełnił ją do1983 r., a następnie przeszedł na emeryturę. W latach 1984–1990 pracował (w niepełnym wymiarze godzin) jako dyrektor biura Oddziału Wojewódzkiego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Rzeszowie. Wiele czasu poświęcał działalności społecznej, m.in.: był radnym PRN w Mielcu i Gorlicach oraz WRN w Rzeszowie, a w latach 1965–1972 – przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Rzeszowie. Jako dyrektor biura OW PTE doprowadził do powstania Oddziałów PTE w Krośnie i Przemyślu. Opublikował szereg artykułów w czasopiśmie „Rada Narodowa”. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi, resortowymi i organizacyjnymi, m.in. Krzyżem Komandorskim OOP i Krzyżem AK. Mieszka w Rzeszowie.

 

MARTINKA ZDZISŁAW, urodzony 6 IV 1954 r. w miejscowości Lipsko, powiat lubaczowski, syn Kazimierza i Władysławy z Borkowskich. Absolwent Technikum Budowlanego w Rzeszowie, maturę zdał w 1975 r. Od 1971 r. pracował w Tarnobrzeskim Przedsiębiorstwie Budowlanym, a następnie w RPRI – Oddział w Mielcu, Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym i firmie budowlanej „Arkada” w Mielcu. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1972 r. i do ostatniego oddania (8 XI 2001 r.) osiągnął 28 260 ml. Wyróżniony Odznaką „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” III, II i I stopnia.

 

MARTYNUSKA LEON, urodzony 7 VI 1917 r. w Rzeszowie, syn Józefa i Antoniny z domu Tomaka. Absolwent Państwowego II Gimnazjum im S. Sobińskiego w Rzeszowie, matura w 1938 r. W czerwcu 1939 r. ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy przy 39. Pułku Piechoty w Jarosławiu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. w 17 Rzeszowskim Pułku Piechoty, wchodzącym w skład Armii „Karpaty”. Walczył w okolicach Ciężkowic, Tuchowa, Strzyżowa, Nienadowej i Borownicy. Po zakończeniu działań wojennych powrócił w rodzinne strony. W czasie okupacji hitlerowskiej należał do ruchu oporu (ZWZ-AK). Prześladowało go Gestapo i po wojnie NKWD. W 1949 r. ukończył Akademię Handlową w Krakowie i został zatrudniony jako nauczyciel w Państwowym Gimnazjum Handlowym w Raciborzu. W latach 1950-1955 pracował w Fabryce Kotłów w Raciborzu na stanowisku kierownika Sekcji Inwestycji. W 1955 r. przeniósł się do WSK Mielec, gdzie powierzono mu funkcję kierownika Działu Inwestycji Nieprzemysłowych. Pełniąc ją przez 25 lat, przyczynił się do pomyślnej realizacji wielu inwestycji socjalnych Wytwórni i obiektów o różnym przeznaczeniu na terenie Mielca. Od 1 I 1981 r. przebywa na emeryturze. Angażował się do działalności społecznej, m.in. w sporcie, związkach zawodowych i pracowniczych ogrodach działkowych. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Wojska (Londyn 15 VIII 1948 r.), Krzyżem Armii Krajowej, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Złotą Odznaką ZZ Metalowców i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”. Zmarł 12 IV 2012 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Antoni Maryniak

    Antoni Maryniak

MARYNIAK ANTONI, urodzony 27 IV 1960 r. w Grochowem, powiat mielecki, syn Henryka i Stanisławy z domu Ciemięga. Absolwent Liceum Zawodowego ZST w Mielcu, matura w 1979 r. Ukończył Szkołę Główną Służby Pożarniczej w Warszawie i Wyższą Oficerską Szkołę Pożarnictwa (1983) z tytułem inżyniera pożarnictwa i pierwszym stopniem oficerskim. Od 1 IX 1983 r. do 30 VI 1992 r. pracował jako oficer w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w Mielcu, 7 VII 1992 r. został powołany na stanowisko komendanta rejonowego PSP w Mielcu, a 1 I 1999 r. – w związku z reformą administracyjną i powstaniem powiatów – komendanta powiatowego PSP w Mielcu. Ukończył Akademię Spraw Wewnętrznych w Warszawie z tytułem magistra. (Napisał pracę magisterską pt. Kulturotwórcza rola Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu.) Kierując mielecką Komendą PSP, znacząco przyczynił się do jej dynamicznego rozwoju i unowocześnienia form pracy. M.in. doprowadził do powstania Jednostek Ratowniczo-Gaśniczych Nr 1 i Nr 2, otrzymania sztandaru przez KR PSP (29 IX 1996 r., pierwszy w województwie), rozbudowy i modernizacji zespołu obiektów PSP przy ul. H. Sienkiewicza, komputeryzacji oraz wyposażenia jednostek w nowoczesny sprzęt ratowniczy i gaśniczy. Miał także duży wpływ na rozwój i unowocześnienie działalności Ochotniczych Straży Pożarnych w powiecie mielecki. Dowodził szeregiem akcji ratowniczych i gaśniczych, m.in. w czasie wielkiej powodzi w 1997 r., pożarów w „Linde Gaz” i na terenie SSE oraz kolejnej powodzi (2001). Nieprzeciętne dokonania sprawiły, że wielokrotnie awansowano go aż do stopnia starszego brygadiera. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotą Odznaką za Zasługi w Zwalczaniu Powodzi, Srebrnym Medalem za Zasługi dla LOK i Brązową Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”. Zmarł nagle 22 VI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym. Wyjątkową postać st. bryg. mgr. inż. A. Maryniaka upamiętniono tablicą na kamieniu przed budynkiem KP PSP w Mielcu.

 

MARYNIAK JÓZEF, urodzony 19 I 1948 r. w Mielcu, syn Romana i Bronisławy z domu Kralisz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1967 r. w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu jako referent, a następnie był kierownikiem referatu gospodarki komunalnej i inspektorem ds. gospodarki komunalnej. Od 1974 r. do 1978 r. pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego jako technolog –  inspektor nadzoru inwestorskiego w Oddziale Inwestycji Nieprzemysłowych. W tym czasie studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego (specjalność: budownictwo miejskie i przemysłowe) Politechniki Krakowskiej i w 1977 r. uzyskał tytuł inżyniera budownictwa lądowego. W 1978 r. przeniósł się do Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Mielcu, gdzie był kierownikiem praktycznej nauki zawodu w Zasadniczej Szkole Budowlanej Przyzakładowej MPB w Mielcu –  Chorzelowie, majstrem, kierownikiem robót i specjalistą do spraw przygotowania produkcji. W 1987 r. został zatrudniony w Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisku zastępcy kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej, a następnie powierzono mu funkcję kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego. Po reformie samorządowej w 1990 r. przeszedł do nowo utworzonego Urzędu Rejonowego w Mielcu na stanowisko inspektora rejonowego, a wkrótce potem został zastępcą kierownika Oddziału Architektury i Nadzoru Budowlanego. W związku z przekształceniem Urzędu Rejonowego na Starostwo Powiatowe w Mielcu w 1999 r. pozostał w obsadzie Wydziału Architektury i Budownictwa, początkowo jako inspektor, a później główny specjalista. W 2009 r. awansowano go na stanowisko dyrektora tego Wydziału. W ciągu blisko czterdziestoletniej działalności zawodowej wniósł znaczny wkład w rozwój budownictwa na terenie miasta Mielca i powiatu mieleckiego. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie, m.in. w latach 70. XX w. był przewodniczącym Społecznej Rady Klubu Młodego Rolnika w Wojsławiu koło Mielca i współorganizatorem wielu przedsięwzięć społecznych. Aktualnie jest delegatem na zjazdy Podkarpackiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie w kadencji 2010-2014. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 2015 r. przeszedł na emeryturę.

 

MARYNIAK TADEUSZ, urodzony 1 VIII 1923 r. w Wojsławiu, powiat mielecki, syn Józefa i Zofii z domu Kralisz. Po ukończeniu miejscowej szkoły powszechnej pomagał w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej przymusowo pracował w Polskiej Służbie Budowlanej (Baudienst) w Mielcu, ale po pewnym czasie uciekł i ukrywał się. Jesienią 1944 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i jako żołnierz 16. pułku piechoty VI Pomorskiej Dywizji 1. Armii WP walczył na szlaku bojowym od Warszawy, poprzez Wał Pomorski i Kołobrzeg i Berlin, do Łaby, gdzie zastał go koniec zwycięskiej wojny. Za czyny bojowe otrzymał liczne odznaczenia oraz stopień kaprala. Po demobilizacji powrócił do Wojsławia. W 1950 r. podjął pracę w zawodowej Zakładowej Straży Pożarnej WSK Mielec. Ukończył Centralną Szkołę Pożarniczą w Warszawie i otrzymał pierwszy stopień oficerski. W 1951 r. został mianowany komendantem ZSP WSK i przez ponad trzydzieści lat pełnił tę funkcję, awansując do stopnia podpułkownika pożarnictwa. Równocześnie kształcił się, m.in. ukończył technikum ekonomiczne i szereg kursów specjalistycznych. Brał udział w wielu akcjach ratunkowych zarówno na terenie WSK jak i miasta i okolic. Wniósł znaczący wkład w  rozwój i unowocześnienie zarządzanej jednostki oraz systematyczną poprawę zabezpieczenia przeciwpożarowego WSK. Współpracował z Powiatową Komendą Straży Pożarnej w Mielcu oraz wspierał działalność jednostek OSP na terenie powiatu mieleckiego. Pełnił funkcje społeczne, m.in. członka zarządu Oddziału Powiatowego Związku OSP w Mielcu i członka komisji historycznej zarządu wojewódzkiego OSP. Za czyny bojowe w latach 1944-1945 został odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem „Za Warszawę 1939-1945”, Medalem „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką Grunwaldzką i medalami radzieckimi, a za czas służby w ZSP WSK m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Znakiem Związku OSP, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 20 VII 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jan Marzec

    Jan Marzec

MARZEC JAN, urodzony 6 XII 1931 r. w Bochni – Chodenicach, syn Jana i Marii z Rybskich. W 1951 r. ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie i zdał maturę. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej i w 1957 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera architektury. Bezpośrednio po studiach został zatrudniony (z nakazu pracy) w Wojewódzkim Biurze Projektów w Łodzi, ale już w listopadzie tego roku przybył do Mielca, gdzie podjął pracę w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. W latach 1973–1980 pracował w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego w Rzeszowie – Pracownia w Mielcu oraz (w niepełnym wymiarze godzin) w Zespole Usług Projektowych w Mielcu, w latach 1980–1990 w Dziale Inwestycji Nieprzemysłowych WSK „PZL-Mielec”, a w latach 1990–1996 w Urzędzie Rejonowym w Mielcu. W 1996 r. przeszedł na emeryturę, ale jeszcze do 31 III 2003 pracował w tymże urzędzie w niepełnym wymiarze godzin. Uczestniczył w opracowaniach projektów zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca i gmin powiatu mieleckiego, a także w opracowaniu eksperymentalnego projektu uporządkowania zagospodarowania i zabudowy wsi Otałęż. Był współautorem szeregu projektów, m.in. kościoła MBNP w Mielcu oraz autorem projektów m.in.: kościoła i dzwonnicy w Ziempniowie, kaplicy w Ławnicy, I fazy budowy Domu Rzemiosła w Mielcu, obiektów szkolnych w Glinach Małych i Rzędzianowicach oraz kilku domów ludowych i domów strażaka w okolicach Mielca. Członek SARP Oddział Rzeszów i od 2003 r. Izby Zawodowej Architektów O/Rzeszów. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi.

 

MARZEC JAROSŁAW, urodzony 20 IV 1964 r. w Mielcu, syn Jana i Aleksandry z Kowalskich. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1982 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie ukończył w 1989 r. z tytułem lekarz medycyny. W latach 1989-1999 pracował w ZOZ Mielec jako asystent na Oddziale Wewnętrznym. Równocześnie był kierownikiem Punktu Lekarskiego w Trześni koło Mielca, uczył przedmiotów zawodowych w Liceum Medycznym w Mielcu oraz pracował w Poradni Sportowej FKS Stal Mielec. W 2000 r. założył wraz z żoną (lekarzem medycyny Bogusławą Marzec) NZOZ „MARMED” przy ul. K. Pułaskiego, świadczący usługi medyczne w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. W czasie pracy zawodowej uzyskał specjalizację w dziedzinie chorób wewnętrznych oraz umiejętności w zakresie endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego w Klinice Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, a także ultrasonografii. Od 2008 r. jest biegłym sądowym z zakresu medycyny i lekarzem sądowym przy Sądzie Okręgowym w Tarnobrzegu. Bierze udział w badaniach populacyjnych zdrowotności w ramach ogólnopolskiego programu prewencji choroby wieńcowej POLSCREEN oraz cukrzycy. Należy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Internistów Polskich i Federacji Pracodawców Ochrony Zdrowia. Poza pracą zawodową czynnie zajmuje się sportem. Jest pomysłodawcą i wieloletnim współorganizatorem Halowych Mistrzostw Polski Lekarzy w Piłce Nożnej w Mielcu. Wraz z drużyną mieleckich lekarzy dwa razy zdobył złoty i dwa razy brązowy medal. Był brązowym medalistą w tenisie w Światowych Igrzyskach Medyków w 2002 r. i brązowym medalistą Mistrzostw Polski Lekarzy w tenisie w 2010 r., a także trzykrotnie złotym, dwukrotnie srebrnym i dwukrotnie brązowym medalistą Ogólnopolskich Igrzysk Letnich Lekarzy w tenisie i piłce nożnej. Jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Tenisowego Lekarzy. Został dwukrotnie nagrodzony przez Okręgową Izbę Lekarską w Rzeszowie za całokształt wyróżniających się osiągnięć sportowych.

 

  • Paweł Marzec

    Paweł Marzec

MARZEC PAWEŁ RAFAŁ, urodzony 19 I 1978 r. w Mielcu, syn Leszka i Zdzisławy z domu Naprawa. Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące CKU im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu (1999). Treningi pływackie rozpoczął w wieku 11 lat pod kierunkiem Bogusława Omiotka, a później trenowali go Bogusława (krótko) i Dariusz Krupińscy. W latach 1995 – 1999 należał do ścisłej czołówki krajowej juniorów, a następnie seniorów. Na Mistrzostwach Polski zdobył następujące medale: *1995 r. – Zimowe MP juniorów (Spała): 2 srebrne na dystansach 100 m i 200 m stylem motylkowym, brązowy na 400 m st. zmiennym; *1996 r. – LMP - 3 srebrne na 50 m, 100 m i 200 m st. mot. w kategorii młodzieżowej; *1997 r. – Letnie MP (Gorzów Wielkopolski): 2 srebrne na 100m i 200 m st. mot. w kategorii seniorów, 2 złote na 100 m i 200 m st. mot. w kat. młodzieżowej; *1998 r. – Zimowe MP seniorów (Koszalin): brązowy na 100 m (55,44 sek. rekord życiowy) i srebrny na 200 m st. mot. (2:02,14, rek. życ.); *1999 r. – Zimowe MP seniorów (Dębica): brązowy na 100 m st. mot. Był członkiem kadry narodowej juniorów i seniorów, a w latach 1996–1997 należał do kadry olimpijskiej B, przygotowującej się do Olimpiady w Sydney – 2000. W 1996 r. startował w Mistrzostwach Europy w Genewie, kwalifikując się do finałów B na 100 m i 200 m st. mot. W 1999 r. zakończył wyczynowe uprawianie sportu. Od 2000 r. pracuje w Lear Automotive (EEDS) Poland Sp. z o.o. w SSE EURO-PARK Mielec.

 

MATBUD Spółka z o.o., firma zajmująca się wyrobem mięs i wędlin. Założyli ją pod koniec 1989 r. Marek Domagała, Edward Mrozik i Stanisław Ortyl (zbył swoje udziały w 1995 r.). Początkowo miała siedzibę w Maliniu koło Mielca, a przedmiotem jej działalności były: produkcja i handel materiałami budowlanymi oraz usługi budowlane. W 1990 r. przeniosła się do Mielca, gdzie wydzierżawiła od Rzemieślniczej Spółdzielni „Wielobranżowej” budynek masarni przy ul. E. Drużbackiej i zajęła się produkcją mięsa i wędlin. W 1994 r. wydzierżawiła ubojnię zwierząt przy ul. Rzecznej. Rozwijając się i unowocześniając procesy produkcyjne, w latach 90. stała się jedną z najbardziej liczących się w Mielcu i regionie firm w swojej branży. Jej moce przerobowe to m. in.: 600 – 700 sztuk trzody i 70 – 100 sztuk bydła miesięcznie. Asortyment wyrobów obejmuje około 100 pozycji, w tym: mięso wieprzowe, mięso wołowe, wędzonki, wyroby wędliniarskie, wyroby garmażeryjne i półprzetwory mięsne oraz podroby i uboczne artykuły uboju. Swoje wyroby sprzedaje we własnych sklepach firmowych (5 w 2003 r.) oraz w szeregu hurtowni i sklepów innych firm w Mielcu, Kolbuszowej, Sanoku i Tarnobrzegu. W 2004 r. MATBUD został laureatem konkursu „Teraz Mielec” Tygodnika Regionalnego „Korso”. W rezultacie systematycznych szkoleń załogi i szeregu prac modernizacyjnych udaje się utrzymywać wysokie standardy jakościowe wyrobów, spełniające normy UE. Siedziba spółki znajduje się przy ul. E. Drużbackiej 6.

 

MATEJKI JANA (ULICA), krótka (215 m) ulica na osiedlu J. Kilińskiego, w skupisku okazałych domów jednorodzinnych na nadwisłockiej skarpie. Łączy ulice: Wiejską, B. Limanowskiego i T. Dąbala. Powstała i otrzymała nazwę w 1970 r. Posiada nawierzchnię asfaltową i chodniki z płytek betonowych.
Patron ulicy: JAN MATEJKO (1839-1893) to jeden z najwybitniejszych malarzy polskich. Stworzył szereg wielkich kompozycji malarskich, ukazujących sławne wydarzenia w historii Rzeczpospolitej, m.in.: Unia lubelska, Stefan Batory pod Pskowem, Zawieszenie dzwona Zygmunta, Bitwa pod Grunwaldem, Hołd pruski, Sobieski pod Wiedniem, Kościuszko pod Racławicami i Konstytucja 3 maja. Był twórcą polichromii w krakowskim kościele Mariackim oraz znakomitym portrecistą. Narysował m.in. cykl Poczet królów i książąt polskich. (Według tych rysunków jego uczeń K. Niemczykiewicz namalował Poczet władców Polski przedrozbiorowej do sali obrad Rady Powiatowej w Mielcu.) Jego uczniami byli m.in.: J. Malczewski, L. Wyczółkowski, J. Mehoffer i S. Wyspiański.

 

MATKI TERESY (ULICA), ulica na osiedlu Smoczka, biegnie od ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego do ul. Św. Kingi, pośrod domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Status ulicy i nazwę otrzymała 29 XI 2007 r. na sesji Rady Miejskiej.
Patronka ulicy: MATKA TERESA z Kalkuty to zakonnica – misjonarka, założycielka Zgromadzenia Misjonarek Miłości w Kalkucie (Indie) prowadzącego szeroko zakrojoną działalność na rzecz ludzi najuboższych i najbardziej potrzebujących opieki. W 1979 r. otrzymała Pokojowa Nagrodę Nobla, a w 2003 r. została beatyfikowana.

 

MATLAK JERZY, urodzony 21 VI 1945 r. w Andrychowie, syn Józefa i Rozalii z domu Frąckiewicz. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Świdnicy z maturą w 1963 r. Studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i w 1967 r. uzyskał tytuł magistra i trenera II klasy. Jako zawodnik grał w zespołach: Polonia Świdnica (lata szkolne), AZS Wrocław (1963-1967) i Polonia Świdnica (1967-1971, grający trener). Od 1971 r. jako trener specjalizował się w prowadzeniu zespołów piłki siatkowej kobiet. Trenował ekstraklasowe zespoły: Polonia Świdnica (1971-1973, 2 medale brązowe), BKS Stal Bielsko-Biała (1974-1981, 2 razy Puchar Polski), ŁKS Łódź (1981-1984, 1985-1987, mistrzostwo Polski, 2 razy wicemistrzostwo i 2 medale brązowe), ŁKS Łódź (1991-1993, awans do ekstraklasy), BKS Stal Bielsko-Biała (1993-1995, dwa razy wicemistrzostwo Polski), Dick Black Andrychów (1995-1998, awans do Serie A ekstraklasy, wicemistrzostwo Polski i Puchar Polski), Wisłę Kraków (1998), Naftę-Gaz Piła (1998-2003, 4 razy mistrzostwo Polski, 2 razy Puchar Polski), Telenet Autopart Stal Mielec (2003-2005, medal brązowy) i Naftę (PPS Farmutil) Piła (2005-2009, 3 razy wicemistrzostwo Polski, medal brązowy, Puchar Polski, Superpuchar Polski). Za mielecki sukces w 2004 r. obdarzono go tytułem „Trenera Roku 2004 w Mielcu” w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso”. Wyrazem najwyższego uznania dla osiągnięć szkoleniowych było przyznanie mu trenerskiej klasy mistrzowskiej oraz dwukrotne powierzenie funkcji selekcjonera kobiecej reprezentacji Polski w latach 1984-1985 i 2009-2011. W 2009 r. doprowadził reprezentację do brązowego medalu Mistrzostw Europy, zorganizowanych w Polsce. W 2012 r. został trenerem ekstraklasowego zespołu Atom Trefl Sopot. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaczeniami resortowymi.

 

  • Mieczysław Matras

    Mieczysław Matras

MATRAS MIECZYSŁAW, urodzony 1 I 1940 r. w Tarnowie, syn Adolfa i Jadwigi z Wiśniowskich. Ukończył Liceum Technik Plastycznych w Tarnowie z maturą w 1960 r., a następnie Studium Nauczycielskie w Rzeszowie w 1962 r. oraz w czasie pracy nauczycielskiej – studia wyższe zawodowe w WSP w Krakowie (1972, kierunek – technika). Pierwszym miejscem pracy było I Liceum Ogólnokształcące im. K. Brodzińskiego w Tarnowie, gdzie uczył plastyki, rysunku technicznego oraz zorganizował wzorcową pracownię techniki. Ponadto pełnił funkcję wizytatora metodyka zajęć technicznych Powiatowym Ośrodku Metodycznym w Tarnowie. 1 IX 1972 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 20 w Tarnowie – Mościcach. Zajmował je do 1977 r., modernizując budynek (m.in. urządzono 9 klasopracowni) i wprowadzając szereg innowacji. W 1977 r. przeprowadził się do Mielca, miasta rodzinnego żony - nauczycielki i objął funkcję gminnego dyrektora szkół w Przecławiu, zaś w latach 1984-1989 był inspektorem oświaty w gminie Przecław. Pełniąc te funkcje przyczynił się do rozwoju bazy lokalowej nadzorowanych szkół i przedszkoli. Po zmianach organizacyjnych w systemie oświaty (m.in. likwidacja stanowisk inspektorów oświaty) podjął pracę nauczyciela w Szkole Podstawowej w Dobryninie. Uczył historii, techniki i plastyki, m.in. organizował wystawy plastyczne i wycieczki do miejsc związanych z historią kraju. W 1995 r. przeszedł na emeryturę. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej. Przez trzy kadencje pełnił funkcję prezesa Oddziału ZNP w Przecławiu, był także członkiem Zarządu Okręgu ZNP w Rzeszowie. Zajmował się też twórczością plastyczną, malując obrazy olejne tematycznie związane z regionem mieleckim. Był członkiem Stowarzyszenia Twórców Kultury Plastycznej im. J. Stanisławskiego w Mielcu. Swoje prace wystawiał w Przecławiu i Mielcu. Szereg jego prac znajduje się w zbiorach prywatnych w kraju i poza jego granicami. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotą Odznaką ZNP oraz Nagrodami I i II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania. Zmarł 27 VII 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Marek Matubowski

    Marek Matubowski

MATUBOWSKI MAREK STANISŁAW, urodzony 3 V 1962 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Janiny z domu Czekaj. Absolwent Technikum Ochrony Środowiska w Pustkowie koło Dębicy z maturą w 1983 r. i Szkoły Chorążych Pożarnictwa w Krakowie (1983-1985). W 1985 r. został zatrudniony w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w Mielcu jako instruktor ds. operacyjnych, a następnie pracował na stanowiskach: szefa zmiany w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej (1989-1992), kierownika sekcji ds. operacyjnych (1992-1997), inspektora ds. kontrolno-rozpoznawczych (1997-1998) i naczelnika ds. operacyjno-szkoleniowych (1998-1999). Ukończył studia magisterskie z zakresu pedagogiki z wychowaniem obronnym na Akademii Pedagogicznej w Krakowie. W 1999 r. został mianowany zastępcą komendanta powiatowego PSP w Mielcu i funkcję tę pełni nadal. Przyczynił się do wdrożenia systemu informatycznego na stanowisku kierowania oraz modernizacji systemów łączności po 1997 r. Ma stopień kapitana. Wyróżniony m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką „Za Zasługi w Zwalczaniu Powodzi” i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. W 2006 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy na Politechnice Rzeszowskiej, a w 2010 r. studia podyplomowe w zakresie zajmowania stanowisk oficerskich związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi w Szkole Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie. Awansował na stopień młodszego brygadiera (2008 r.), a następnie na stopień brygadiera (2012 r.). Odznaczony Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”. 

 

MATUSIAK WŁADYSŁAW ANTONI, urodzony 9 VI 1959 r. w Chrzanowie, syn Władysława i Heleny z domu Buła. W 1976 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Trzebini. Pracował m.in. w Polskich Kolejach Państwowych w Trzebini (1977-1983), Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Mielcu (1984-1994), Fabryce Produkcji Butli „CYLTEC” Mielec (1995-2001), Zakładzie Instalacji Sanitarnych w Mielcu (2001-2007) i prywatnej firmie instalacyjnej (od 2010 r.). Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1979 r. Do 20 V 2011 r. oddał 31 700 ml krwi. Należy do Rejonowego Klubu Honorowych Dawców Krwi w Mielcu. Wyróżniony Odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

  • Tadeusz Matuszek

    Tadeusz Matuszek

MATUSZEK TADEUSZ STANISŁAW, urodzony 28 X 1930 r. w Suchej Beskidzkiej, syn Juliana i Józefy z domu Kowalczyk. Ukończył Gimnazjum w Suchej Beskidzkiej (1947) i Liceum Lotnicze w Bielsku Białej. W tym czasie uprawiał sporty zimowe jako zawodnik Klubu Sportowego Babia Góra Sucha Beskidzka i prowadził drużynę harcerską. W 1948 r. przeszedł przeszkolenie szybowcowe i spadochronowe. Po maturze w 1951 r. został zatrudniony w Południowych Zakładach Energetycznych w Mikołowie jako konstruktor, ale już we wrześniu tego roku został skierowany na przeszkolenie wojskowe w WTWL Zamość. Po jego ukończeniu (1952) służył w Wojsku Polskim jako podoficer, a następnie oficer. W latach 1963-1982 był pomocnikiem przedstawiciela wojskowego ds. prób lotnych 21 Przedstawicielstwa Wojskowego w Mielcu, a od 1982 r. pełnił funkcję przedstawiciela wojskowego – szefa Grupy Startu. Ukończył kurs nawigatorów wojskowych oraz Zaoczne Studium Ekonomiczne III stopnia w Warszawie (1969). Uzyskał także tytuł biegłego księgowego (1971). Był członkiem sekcji szybowcowej Aeroklubu Mieleckiego (1962-1970), nieetatowym instruktorem wychowania fizycznego 21 PW (1975-2000), współzałożycielem Koła Łowieckiego PZL „Sęp” nr 144 przy 21 PW i organizatorem turystyki. Pracę etatową w 21 PW zakończył 3 XII 1990 r. w stopniu podpułkownika nawigatora. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką „Zasłużony dla Lotnictwa”, Brązową Odznaką „Za Zasługi dla ZŻWP”, Złotą Odznaką „Zasłużony dla PZŁ” i najwyższym odznaczeniem łowieckim „Złom”.

 

  • Jacek Matuszkiewicz

    Jacek Matuszkiewicz

MATUSZKIEWICZ JACEK MAREK, urodzony 9 IV 1945 r. w Rzochowie, syn Jana i Anieli z domu Pawełczak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1964 r. Po ukończeniu Pomaturalnej Państwowej Szkoły Górniczej w Dąbrowie Górniczej (kierunek – geodezja górnicza) – 15 IX 1966 r. rozpoczął pracę w Dziale Inwestycji Przedsiębiorstwa Górnictwa Naftowego w Mielcu. 1 II 1973 r. został zatrudniony w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej na stanowisku zastępcy kierownika administracji osiedli MSM, a następnie w latach 1980–1990 kierował administracją osiedla Lotników. Pełniąc te funkcje wniósł znaczący udział do sprawnego zasiedlania bloków mieszkalnych i kompleksowego zagospodarowania osiedli: M. Kopernika, S. Żeromskiego i Lotników. W latach 1990–1992 prowadził prywatną działalność gospodarczą. Od 1994 r. do 2004 r. pracował w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w Mielcu, a następnie przeszedł na emeryturę. W 2002 r. został wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2002-2006, a w 2006 r. wybrano go na radnego Rady Powiatowej w Mielcu i członka Rady Społecznej Szpitala Powiatowego w Mielcu w kadencji 2006-2010. Wyróżniony m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą Honorową Odznaką Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego i Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”.

 

  • Jan Matuszkiewicz

    Jan Matuszkiewicz

MATUSZKIEWICZ JAN, urodzony 12 VIII 1923 r. we Lwowie, syn Wiktora i Heleny z domu Gancarz. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał w gospodarstwie rodzinnym w Rzochowie. W październiku 1944 r. został zmobilizowany do tworzonej w Rzeszowie 2 Armii Wojska Polskiego. Otrzymał przydział do 2 kompanii 29 pułku piechoty 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty i z tą jednostką brał udział w ciężkich walkach nad Nysą Łużycką i w masywie leśnym Muskauer Forst. Wykazywał się dużą odwagą. Posiadał stopień kaprala. Zginął 23 IV 1945 r. w czasie ataku na pozycje niemieckie w Tzschelln. Odznaczony (pośmiertnie) Krzyżem Virtuti Militari 5 klasy. Spoczywa na Cmentarzu Bohaterów 2 Armii Wojska Polskiego w Zgorzelcu.

 

MATUSZKIEWICZ PAWEŁ, urodzony 9 III 1862 r. w Rzochowie, syn Wojciecha i Wiktorii z Marcićkiewiczów. Był mieszczaninem rzochowskim. Prowadził garbarnię. Zdobył sobie autorytet wśród mieszkańców i tuż przed I wojną światową (?) został wybrany zastępcą burmistrza, a następnie burmistrzem. Zmarł 29 IV 1934 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu – Rzochowie, przy ul. Rzochowskiej.

 

MATUSZKIEWICZ TADEUSZ JAN, urodzony 9 X 1975 r. w Mielcu, syn Jacka i Stefanii z domu Witek. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1994 r. W latach 1996-2000 pracował w Zakładzie Lotniczym PZL-Mielec, a następnie w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu. W 2000 r. ukończył studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie (kierunek: Finanse i bankowość) i uzyskał tytuł magistra. W tym samym roku został zatrudniony w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (później: Wyższa Szkoła Gospodarki i Zarządzania w Krakowie – Zamiejscowy Wydział Ekonomii w Mielcu) jako nauczyciel akademicki i na tym stanowisku pracuje nadal. W 2015 r. otrzymał stopień doktora nauk ekonomicznych na Wydziale Ekonomii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (tytuł dysertacji doktorskiej: Znaczenie regionalnego systemu innowacyjnego dla rozwoju województwa podkarpackiego). Jest autorem lub współautorem kilkudziesięciu publikacji naukowych i popularnonaukowych z zakresu nauk ekonomicznych i historii, opublikowanych m.in. w Zeszytach Naukowych Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, wydawnictwach Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (później w Krakowie), monografiach pokonferencyjnych oraz na łamach „Myśli Polskiej” i portalach: Christianitas.pl, konserwatyzm.pl i granica.net. Udziela się społecznie jako wiceprezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego – Koło w Mielcu i sekretarz Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. Od roku akademickiego 2016/2017 pełni funkcję prodziekana Zamiejscowego Wydziału Ekonomii w Mielcu WSGiZ w Krakowie. 

 

  • Wiktor Matuszkiewicz

    Wiktor Matuszkiewicz

MATUSZKIEWICZ WIKTOR, urodzony 23 II 1896 r. w Rzochowie, syn Pawła i Pauliny z Ryniewiczów. Jako żołnierz Legionów Polskich brał udział w I wojnie światowej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej 1919–1920. Okresowo przebywał w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Polski w latach 30. prowadził zakład masarski w Rzochowie. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. i został ranny. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w młynie w Rzemieniu. W październiku 1944 r. zgłosił się ochotniczo do formowanej w Rzeszowie II Armii Wojska Polskiego. (Jego rocznik nie podlegał poborowi, jedynym motywem było pragnienie opiekowania się synem Janem, powołanym do wojska). Wraz z synem został skierowany do 29 pułku piechoty 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty w Rzeszowie, gdzie otrzymał przydział do plutonu dział 45 mm. Posiadał stopień starszego ogniomistrza. Po pokonaniu około 1 000 km (pieszo i koleją) uczestniczył w ciężkich walkach nad Nysą Łużycką i w masywie leśnym Muskauer Forst. Zginął 23 IV 1945 r. w walkach pod Tzschelln, w czasie próby odciągnięcia leżącego (rannego, zabitego ?) syna (Jana) z pola ostrzału niemieckiego. Odznaczony został m. in. Krzyżem Grunwaldu 3 klasy. Spoczywa na Cmentarzu Bohaterów II Armii Wojska Polskiego w Zgorzelcu.

 

MATYAS MICHAŁ, urodzony 28 IX 1910 r. we Lwowie. W 1929 r. rozpoczął grę w pierwszoligowej „Pogoni” Lwów i stał się jej czołowym napastnikiem, m.in. w 1935 r. został królem strzelców I ligi z 22 bramkami. Miał też duży udział w zdobyciu przez „Pogoń” wicemistrzostwa Polski w 1932, 1933 i 1935 r. 10 VII 1932 r. debiutował w I reprezentacji Polski w meczu ze Szwedami w Warszawie (2 : 0). Do wybuchu II wojny światowej wystąpił w 18 meczach reprezentacji i strzelił 7 bramek. W czasie wojny grał w drużynach „Dynamo” Lwów i „Dynamo” Kijów. Po wojnie przeniósł się do Bytomia, uczestniczył w utworzeniu „Polonii”, a wkrótce potem został jej trenerem. Później prowadził także drużyny: Cracovii, „Wisły” Kraków (mistrzostwo Polski w 1951 r.), „Odry” Opole, dwukrotnie „Stali” Mielec (1957 r. - 2. miejsce w II lidze – grupa południowa,1958 r. – 3. miejsce w tejże grupie, sezon 1962/1963 – 10. miejsce w II lidze), ponownie „Polonii” Bytom (m.in. w 1965 r. – Puchar Lata i Puchar Ameryki Północnej), „Górnika” Zabrze (m.in. w 1970 r. – finał Pucharu Zdobywców Pucharu). W 1967 r. prowadził I reprezentację Polski, drużynę olimpijską i II reprezentację, które rozegrały łącznie 10 meczów. Ostatnim zespołem, który trenował, byli „Czarni” Jasło. Zmarł 22 X 1975 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

 

MATYSIAKIEWICZ RYSZARD, urodzony 4 III 1927 r. w Żydaczowie koło Stryja. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1948 r. Studia na Wydziale Handlowym Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie ukończył w 1951 r. Po studiach otrzymał nakaz pracy w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie. W 1956 r. przeniósł się do Tarnowskich Gór i w tamtejszym Urzędzie Miejskim pracował na różnych stanowiskach do 1969 r. W latach 1969–1974 pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Lublińcu. W 1974 r. powołany został na stanowisko prezydenta miasta Częstochowy i sprawował je do 1986 r., a następnie przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową angażował się do różnych form działalności społecznej. Wyróżniono go m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, a następnie Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarł 20 II 1987 r. Spoczywa na cmentarzu Kule w Częstochowie.

 

  • Stanisław Mazgaj

    Stanisław Mazgaj

MAZGAJ STANISŁAW, urodzony 10 VII 1924 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Jana i Antoniny z domu Kijak. W czasie okupacji hitlerowskiej został zmuszony do robót (1942–1943), a następnie uczestniczył w ruchu oporu (Bataliony Chłopskie w okresie od 1943 r. do VII 1944 r.). Jesienią 1944 r. zgłosił się ochotniczo do tworzącej się w Rzeszowie II Armii Wojska Polskiego i jako żołnierz 29 pułku piechoty przebył jej szlak bojowy (walki nad Nysą i Szprewą oraz pod Budziszynem) aż do okolic Pragi. Od 16 X 1945 r. do 8 III 1947 r. służył w plutonie żandarmerii 10 Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza w Gliwicach. Po zdemobilizowaniu powrócił w rodzinne strony i podjął pracę w Spółdzielni Budownictwa Wiejskiego „Samopomoc Chłopska”. W latach 1950–1953 pracował w Prezydium MRN w Mielcu, a w latach 1954–1982 był zatrudniony w MPGK jako kierownik Zakładu Oczyszczania Miasta (był jego organizatorem), a następnie starszy mistrz. Poza pracą zawodową angażował się do działalności organizacji społecznych, a zwłaszcza Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu, której był komendantem w latach 1952–1958 i 1964-1997. Posiadał stopień plutonowego rezerwy. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Zasłużony na Polu Chwały” oraz innymi odznaczeniami bojowymi i licznymi odznaczeniami strażackimi. Zmarł 18 VII 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Antoni Maziarski

    Antoni Maziarski

MAZIARSKI ANTONI MACIEJ, urodzony 24 II 1947 r. w Mielcu, syn Zygmunta i Zofii z domu Piękoś. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 (II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, maturę zdał w 1965 r. Studia historyczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego ukończył w 1970 r. z tytułem magistra historii. W latach 1970-1972 pracował w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich PAN we Wrocławiu. W 1972 r. powrócił do Mielca i został zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku kierownika Działu Oświatowego ZDK WSK. Od 1974 r. do 1989 r. pracował na stanowiskach kierowniczych w komórkach finansowych i handlowych WSK. W 1989 r. podjął pracę nauczyciela historii w Szkole Podstawowej nr 8, a po jej przekształceniu i likwidacji – w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 (Gimnazjum nr 3, V Liceum Ogólnokształcące) i pracuje tam nadal. W latach 1970-1974 publikował w czasopismach wrocławskich prace popularnonaukowe dotyczące historii medycyny, drukarstwa i prasy polskiej na Dolnym Śląsku. W Mielcu  pracował społecznie jako członek prezydium sekcji piłki nożnej FKS „Stal” (1976-1988), a od 2005 r. pełni funkcję wiceprezesa Klubu Piłki Siatkowej Kobiet „Stal”. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Srebrna Odznaką Honorową PZPN. W 2007 r. przeszedł na emeryturę. 4 IV 2011 r. zrezygnował z funkcji wiceprezesa Klubu Piłki Siatkowej Stal Mielec.

 

  • Edmund Maziarz

    Edmund Maziarz

MAZIARZ EDMUND, urodzony 10 VII 1927 r. w Złotnikach koło Mielca, syn Józefa i Karoliny z domu Surowiec. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckiej firmie Hecker Frütz jako uczeń. W 1946 r. został zatrudniony w Zarządzie PZGS „Samopomoc Chłopska” na stanowisku kierownika świetlicy. W 1951 r. ukończył Liceum Pedagogiczne w Mielcu i zdał maturę. Nie zastosował się do nakazu pracy w szkolnictwie ogólnokształcącym. Został zatrudniony w Technikum Mechanicznym i Zasadniczej Szkole Zawodowej MPC w Mielcu jako nauczyciel i wychowawca. Po ujawnieniu się sprawy w 1953 r. musiał zostać zwolniony z szkolnictwa zawodowego. Podjął pracę w Zakładzie Budownictwa Mieszkaniowego w Mielcu. Od 1954 r. do 1982 r. pracował w WSK Mielec jako kontroler jakości wyrobów, planista, kierownik planowania wydziału produkcyjnego, zastępca kierownika wydziału produkcyjnego i kierownik zmianowy przedsiębiorstwa. Ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (1957), Studium Ekonomiki Przedsiębiorstw (1974) i Kurs Doskonalenia Kadr Kierowniczych w Warszawie (1976). Udzielał się społecznie m.in. jako radny Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu (1965-1969), Gminnej Rady Narodowej w Mielcu (1953-1955), Gromadzkich Rad Narodowych w Złotnikach (1955-1959) i Chorzelowie (1963-1965). Był także ławnikiem Sądu Powiatowego w Mielcu oraz opiekunem drużyny medyczno-sanitarnej WSK Mielec, plasującej się w czołówce krajowej. Uczestniczył w realizacji gazyfikacji (1963-1970), wodociągu (1983-1985) i kanalizacji (1999-2002) na terenie rodzinnych Złotnik. W ostatnich latach na łamach mieleckiej prasy publikuje biogramy zasłużonych mieszkańców Złotnik. Współpracował przy zbieraniu materiałów do Encyklopedii miasta Mielca. Opracował i wydał Kronikę Złotnik (Złotniki, 2004) oraz Sieroty Sybiru (2010). Współpracuje przy redagowaniu gazety parafialnej „Spod Znaku Ducha Świętego”. Wyróżniony m.in. Medalem 30-lecia Polski Ludowej i Odznaką Honorową PCK. 

 

MAZIARZ MARIA (z domu GAWRON, żona Michała), urodzona 11 I 1944 r. w Grochowem I, powiat mielecki, córka Józefa i Anny z domu Dulik. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu z maturą w 1962 r. W 1964 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Krakowie i na podstawie nakazu pracy została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 1 w Pcimiu jako nauczycielka języka polskiego oraz w tamtejszej Szkole Przysposobienia Rolniczego. W 1972 r. ukończyła studia na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i uzyskała tytuł magistra filologii polskiej. W latach 1977-1983 pełniła funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej nr 1 w Pcimiu oraz prowadziła filię Szkoły Zawodowej Zespołu Szkół Techniczno-Ekonomicznych w Myślenicach. Ponadto w latach 1966-1973 prowadziła zajęcia oświatowe dla dorosłych, najpierw jako wykładowca i kierownik tej filii, a od 1973 r. jako kierownik Studium Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. W 1983 r. ukończyła studia podyplomowe na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Studium Organizacji i Zarządzania Oświatą. W tym samym roku została przeniesiona służbowo do Krakowa, gdzie w Szkole Podstawowej nr 16 objęła stanowisko wicedyrektora. W roku 1992 została powołana (w wyniku wygranego konkursu) na stanowisko dyrektora tej szkoły i pełniła tę funkcję do przejścia na emeryturę w 2002 r. Jest członkiem Rady Naukowej Szkoły Publicznej Promocji Zdrowia Publicznego Stowarzyszenia Oświatowców Polskich. Wyróżniona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i Honorową Odznaką PCK oraz dwukrotnie Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania.

 

  • Marian Maziarz

    Marian Maziarz

MAZIARZ MARIAN, urodzony 2 VIII 1927 r. w Mielcu, syn Stanisława i Kamili z Filipeckich. W czasie okupacji hitlerowskiej włączony przez starszego brata Władysława do konspiracji. W 1940 r. złożył przysięgę przed komendantem placówki ZWZ (później AK) Władysławem Piotrowskim (ps. „Władek”) i otrzymał pseudonim „Maniuś”. Uczestniczył w zbieraniu broni i amunicji pozostawionej przez żołnierzy w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. oraz zabierał broń z niemieckich kwater, samochodów i transportów kolejowych. Zajmował się też obserwacją ruchów wojsk niemieckich i składał meldunki przełożonym. Od stycznia 1941 r. został zabrany do przymusowej pracy w Flugzeugwerk Mielec. W 1942 r. w czasie przesłuchania w sprawie starszych braci został pobity do nieprzytomności przez gestapo. Dzięki pomocy matki, lekarza Władysława Główki i rodziny Pawłowskich odzyskał sprawność i przez pół roku ukrywał się. W 1943 r. w czasie akcji zbrojnej został ranny i ujęty przez Niemców. Rozstrzelania uniknął dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej był prześladowany przez organa bezpieczeństwa za udział w ZWZ–AK. Dzięki wstawiennictwu starosty Kazimierza Karłowicza został zatrudniony jako robotnik porządkowy w stołówce PPR, a 5 III 1946 r. podjął pracę w PZL Mielec przy remoncie samolotów. W 1948 r. ukończył Publiczną Średnią Szkołę Zawodową i kurs czeladniczo-mistrzowski, a jesienią tego roku został powołany do zasadniczej służby wojskowej. Służył w jednostce pancernej (8 pułk czołgów) oraz ukończył szkołę podoficerską. W 1950 r. powrócił do pracy w WSK Mielec jako monter samolotów. W 1967 r. ukończył Technikum Mechaniczne (kierunek – budowa płatowców). Jako fachowiec wysokiej klasy delegowany był m.in. do prób fabrycznych i państwowych samolotów oraz usuwania występujących usterek. W latach 1980–1981 należał do NSZZ „Solidarność”. W stanie wojennym działał jako kolporter prasy podziemnej oraz uczestniczył w akcjach ulotkowo – plakatowych na terenie Mielca. Za tę działalność 21 V 1982 r. został zwolniony z pracy, ale po trzech miesiącach przyjęto go ponownie. Od 1 I 1983 r. przebywa na emeryturze. Należy do Stowarzyszenia Kombatantów Polskich i reprezentuje tę organizację. na uroczystościach z okazji świąt państwowych i lokalnych. Posiada stopień porucznika. Wyróżniony Krzyżem Armii Krajowej i tytułem „Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny” (Patent Nr 43285). Zmarł 10 XI 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MAZIARZ MICHAŁ, urodzony 10 VII 1944 r. w Hykach-Dębiakach, powiat mielecki, syn Władysława i Katarzyny z domu Ciemięga. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1963 r. W latach szkolnych należał do harcerstwa. Studia na Wydziale Metalurgicznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył  w 1969 r. z tytułem magistra inżyniera metalurga (specjalność – plastyczna przeróbka metali). W tym samym roku, po wygraniu konkursu na asystenta-stażystę, został przyjęty na staż naukowy na Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH w Krakowie, a następnie pełnił funkcję starszego asystenta. W 1978 r. na podstawie rozprawy Metoda prostowania elementów smukłymi nacięciami otrzymał stopień doktora, a następnie stanowisko adiunkta. W pracy dydaktycznej i naukowej zajmował się metalurgią oraz mechaniką i budową maszyn, a głównie specjalnościami: budowa i eksploatacja maszyn, wytrzymałość zmęczeniowa materiałów, mechanika pękania, projektowanie maszyn ciężkich dla przemysłu hutniczego i górniczego. Na emeryturę przeszedł w 2010 r., ale jako emerytowany adiunkt wykłada i prowadzi ćwiczenia na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki (Katedra Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn). W czasie pracy zawodowej uczestniczył w ponad 130 pracach dla przemysłu maszynowego, hutniczego, górniczego i wiertniczego, z których znaczna część została wdrożona w przemyśle. M.in. za program rządowy „PR9 – kierunek Gazownictwo” otrzymał  nagrodę II stopnia Ministerstwa Przemysłu (1982 r.). Jest autorem lub współautorem 157 publikacji naukowych zamieszczonych w naukowych czasopismach krajowych i zagranicznych, autorem lub współautorem 3 skryptów Ćwiczenia laboratoryjne z Podstaw Konstrukcji Maszyn oraz 3 książek Przekładnie zębate i Obliczenia przekładni zębatych wg norm ISO. Jest także twórcą lub współtwórcą 53 patentów i wielu stanowisk badawczych, w znacznej części wdrożonych w przemyśle. Opracował wiele ekspertyz naukowych dotyczących pękania zmęczeniowego wielkogabarytowych elementów maszyn oraz kół zębatych wielomodułowych, a ponadto jest współtwórcą nowej generacji narzędzi górniczych i wiertniczych. Należy do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego (SITPH) i Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich (SIMP) oraz jest członkiem Europejskiej Grupy Pękania i Zespołu Antyzmęczeniowego Procesu Pękania. Angażuje się społecznie. W latach 1974-1985 brał udział (bezinteresownie) w opracowaniu koncepcji i nadzorze przy budowie obiektów sakralnych w parafii św. Mikołaja w Pcimiu koło Myślenic. W 1993 r. wraz z żoną Marią opracowali i wykonali ilustrowany album Ostatni pogrzeb generała Władysława Sikorskiego na Wawelu i przekazali go do Izby Pamięci Gen. Władysława Sikorskiego w Tuszowie Narodowym koło Mielca. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem Pamiątkowym nr 89 „za pomoc okazaną przy odbudowie kopca gen. Jana Henryka Dąbrowskiego w Pierzchowie koło Gdowa”, z okazji obchodów 200-lecia Mazurka Dąbrowskiego.

 

  • Wojciech Maziarz

    Wojciech Maziarz

MAZIARZ WOJCIECH, urodzony 23 IV 1939 r. w Młodochowie, pow. mielecki, syn Stanisława i Bronisławy z domu Saczawa. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1957 r. Od 1958 r. pracował jako referent w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Hurtu Spożywczego O/Mielec. W latach 1959-1961 odbył zasadniczą służbę wojskową w Marynarce Wojennej. Po wojsku zatrudniono go w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej na stanowisku inspektora, a później awansowano go na stanowisko zastępcy kierownika Wydziału Handlu. W 1972 r. mianowano go kierownikiem Wydziału Handlu PPRN, a od 1973 r. – Urzędu Powiatowego w Mielcu. Po likwidacji powiatów w 1975 r. został kierownikiem Wydziału Handlu i Usług Urzędu Miejskiego w Mielcu i na stanowisku tym pracował do 1979 r. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i w 1976 r. uzyskał tytuł magistra administracji. W latach 1979-1982 był zastępca dyrektora WSS „Społem” Oddział w Mielcu, a od 1983 r. do 1993 r. pełnił funkcję wiceprezesa PSS „Społem” w Mielcu. W czasie ponad trzydziestoletniej pracy w handlu wniósł duży wkład w rozwój bazy produkcyjnej i sieci placówek handlowych na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Był podporucznikiem rezerwy. Z dniem 12 X 1993 r. przeszedł na rentę inwalidzką. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką PKPS i Odznaka „Zasłużony Pracownik Państwowy”. Zmarł 11 I 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Zbigniew Maziarzewski

    Zbigniew Maziarzewski

MAZIARZEWSKI ZBIGNIEW MICHAŁ, urodzony 9 VIII 1928 r. w Podleszanach, powiat mielecki, syn Andrzeja i Julii z domu Spring. Jesienią 1939 r. brał udział w niesieniu pomocy przesiedleńcom z Poznańskiego. 17 IV 1940 r. był współzałożycielem konspiracyjnej młodzieżowej organizacji Związek Przyszłych Polskich Żołnierzy (ZPPŻ) w Mielcu, którą później przekształcono w zastęp harcerski „Rysie” z zastępowym J. Umińskim na czele. Uczestniczył w wielu akcjach małego sabotażu (m.in. wylewanie benzyny z baków niemieckich samochodów, wyłączanie światła w niemieckich lokalach) oraz gromadzeniu osobistego sprzętu wojskowego (zabieranego żołnierzom niemieckim). W 1942 r. zorganizował drugi zastęp harcerski – „Orły” i został jego zastępowym („Orzeł 1” – O.1). Posługiwał się także pseudonimem „Baba”. Po nawiązaniu kontaktów z starszoharcerską Drużyną im. Bolesława Chrobrego i podporządkowaniem się komendzie Szarych Szeregów w Mielcu (podporządkowanej z kolei AK), kierował wykonywaniem wielu rozkazów przełożonych (głównie obserwowanie ruchów wojsk niemieckich i składanie meldunków). Wiosną 1944 r. uczestniczył w utworzeniu konspiracyjnej Drużyny im. Jeremiego Wiśniowieckiego i został zastępcą drużynowego, a następnie utworzył Drużynę im. Wł. Sikorskiego. W listopadzie 1944 r. ujawnił się z drużyną i prowadził działalność harcerską do podjęcia studiów (1946). Równocześnie uczestniczył w działalności mieleckiej tajnej organizacji „Stalowi Polacy” (przemianowanej później na „Wolność i Sprawiedliwość” – WiS), przeciwstawiającej się tworzonemu nowemu ustrojowi w Polsce.  Na początku 1946 r. został aresztowany przez UB. Przez dwa miesiące więziono go w siedzibie UB w Mielcu i wielokrotnie katowano, ale ostatecznie zwolniono z braku dowodów i świadków. W tym roku ukończył Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zdał maturę, a następnie rozpoczął studiował na Wydziale Rachunkowości i Spółdzielczości Akademii Handlowej w Krakowie. Do 1950 r. uczestniczył nadal w akcjach rekwizycyjnych WiS. W 1951 r. aresztowano go i po procesie w Krakowie skazano na 10 lat więzienia. Po „odwilży” został warunkowo zwolniony 23 XII 1956 r. Ukończył studia uzyskując tytuł magistra ekonomii i w latach 1957–1958 pracował jako dyżurny ruchu PKP. Od  roku szkolnego 1959/1960 rozpoczął pracę jako nauczyciel w Zespole Szkół Ekonomicznych w Katowicach. W latach 1970–1986 pełnił funkcję dyrektora Zespołu Szkół Handlowych w Katowicach. W międzyczasie ukończył szereg kursów specjalistycznych i otrzymał dyplom profesora szkół średnich. W 1986 r. przeszedł na emeryturę. Wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną, m.in. w Oddziale Miejskim Związku Nauczycielstwa Polskiego, Komendzie Chorągwi ZHP, NSZZ „Solidarność” i Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów. Wyróżniono go m.in. Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Edukacji Narodowej, Krzyżem za zasługi dla ZHP, Rozetą – Mieczami do Krzyża za Zasługi dla ZHP, Odznaką „Syn Pułku” i Odznaką Weterana Walk o Niepodległość.

 

  • Wacław Maziejuk

    Wacław Maziejuk

MAZIEJUK WACŁAW, urodzony 21 X 1926 r. w Czosnówce, powiat Biała Podlaska, syn Władysława i Anastazji z domu Nazaruk. W czasie okupacji hitlerowskiej, od jesieni 1942 r. pracował jako robotnik leśny, a później przy rozładowywaniu bomb samolotowych z transportów kolejowych. W latach 1943–1947 zatrudniony był w warsztacie rymarsko – tapicerskim Kazimierza Kłosowskiego (ojca Romana – później znanego aktora) w Białej Podlaskiej oraz ukończył miejscową Publiczną Dokształcającą Szkołę Zawodową. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej w 1949 r. przeniósł się do Mielca i podjął pracę w WSK. Pracował na stanowiskach: brygadzisty, technologa, st. technologa, kierownika rozdzielni, zastępcy kierownika wydziału i kierownika Sekcji Planowania w Wydziale Montażu Ostatecznego (1949–1965), kierownika Sekcji Planowania i kierownika Oddziału Planistyczno – Dyspozytorskiego w Zakładzie Aparatury Paliwowej (1965–1973), kierownika Wydziału Ekspedycji Towarowej (1973–1989) oraz prowadził skład konsygnacyjny części zamiennych do samolotów „Dromader” w NRD (1989–1990). W międzyczasie ukończył Technikum Mechaniczne (specjalność: ekonomika przemysłu, 1964) i korespondencyjne szkolenie w zakresie ekonomiki i organizacji produkcji, zorganizowane przez SIMP Warszawa w Katowicach (1968). W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Opracował szereg wniosków racjonalizatorskich z zakresu oszczędności materiałowej. Udzielał się społecznie, m.in. jako członek i przewodniczący Komisji Rewizyjnej Rady Zakładowej ZZM WSK, członek Rady Pracowniczej WSK, członek Zarządu i Komisji Rewizyjnej FKS „Stal”, członek Komisji Rewizyjnej POD „Metalowiec” i członek Rady Osiedla Niepodległości. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działkowiec”, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz ZZM”, Srebrną Odznaką Honorową PTE i Złotą Jubileuszową Odznaką FKS „PZL-Stal” Mielec oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1988 r.

 

MAZUR BOŻENA MARIA (z domu PITROF), urodzona 31 V 1962 r. w Mielcu, córka Władysława i Genowefy z domu Sztuka. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1981 r. Studia na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie ukończyła w 1986 r. z tytułem magistra prawa. W latach 1986-2000 była nauczycielką historii w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. W tym czasie ukończyła: Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej (1987) i studia podyplomowe w zakresie historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach (1996). Uzyskała stopień nauczyciela mianowanego. Od 1 VIII 2000 r. do 28 II 2007 r. pracowała w Urzędzie Miejskim w Mielcu jako główny specjalista w Wydziale Edukacji i Spraw Społecznych. W tym okresie ukończyła studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarządzania oświatą w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu (2006). Ponadto w latach 1996-2006 była wykładowcą w Mieleckiej Szkole Biznesu, a w latach 2004-2008 – ławnikiem IV Wydziału Pracy Sądu Rejonowego w Mielcu. Z dniem 1 III 2007 r. objęła funkcję sekretarza gminy Mielec i pełni ją nadal. W 2010 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie stanowienia i stosowania prawa przez jednostki samorządu terytorialnego w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. 

 

  • Czesław Mazur

    Czesław Mazur

MAZUR CZESŁAW, urodzony 27 V 1927 r. w Mielcu, syn Władysława i Karoliny z Kwaśniewskich. Od 1941 r. pracował w Flugzeugwerk Mielec jako goniec, a w latach 1942–1944 jako malarz. Jesienią 1944 r. zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego i w 86. pułku artylerii przeciwlotniczej (celowniczy – bombardier) II Armii Wojska Polskiego uczestniczył w jej walkach frontowych, m.in. nad Odrą. W 1946 r. otrzymał tytuł „Najlepszy Żołnierz Jednostki” i awans na stopień starszego bombardiera. Po zdemobilizowaniu w 1946 r. podjął pracę w PZL Mielec jako pomocnik montera. W 1949 r. ukończył Publiczną Średnią Szkołę Zawodową w Mielcu. Zdał również egzamin czeladniczy z zakresu instalacji elektrycznych. Angażował się też do działalności Związku Młodzieży Polskiej (ZMP). Jako wyróżniający się działacz został wybrany na przewodniczącego Zarządu Powiatowego ZMP (4 X 1950 r.). Inicjował różne formy współzawodnictwa pracy brygad młodzieżowych oraz działalności kulturalnej i rekreacyjnej młodzieży. 4 X 1951 r. złożył rezygnację z powodu złego stanu zdrowia. Podjął pracę w Ekspozyturze Bazy Transportu Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego w Mielcu jako elektromonter, a w latach 1953–1958 pracował w ZBM w Mielcu jako starszy mistrz, starszy inspektor ekonomiczny, zastępca kierownika Oddziału Robót ds. ekonomicznych i I sekretarz KZ PZPR. Do WSK powrócił w 1958 r. i do 1980 r. pracował jako elektromonter, a w latach 1980–1981 był kierownikiem Oddziału Rehabilitacji Warsztatowej. W 1967 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (1967). Ponadto od 1972 r. pełnił funkcję zakładowego społecznego inspektora pracy, przyczyniając się do polepszenia warunków higienicznych, sanitarnych i zdrowotnych w przedsiębiorstwie. W latach 70. sprawował funkcję przewodniczącego Oddziału Miejskiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w Mielcu. Wyróżniony został m in.: Medalem „Za Zwycięstwo”, Medalem „Za Odrę, Nysę i Bałtyk”, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Srebrną Odznaką ZZM oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1979 r. Na emeryturę przeszedł 31 XII 1981 r.

 

  • Edward Mazur

    Edward Mazur

MAZUR EDWARD STEFAN, urodzony 31 VIII 1919 r. w Cyrance koło Mielca (aktualnie mieleckie osiedle), syn Kaspra i Elżbiety z domu Markulis. Uczył się w Gimnazjum i Liceum w Mielcu, a następnie w Liceum Mechanicznym w Krakowie. W lecie 1939 r. odbył praktykę ślusarską w Fabryce Czekolady A. Piasecki w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Urzędzie Wodno-Melioracyjnym w Mielcu (1940–1944). W 1942 r. ukończył kurs przodowników melioracji w Krakowie. Należał do ruchu oporu. Był członkiem, a następnie dowódcą plutonu dywersyjnego AK w Mielcu. Posługiwał się pseudonimem „Silny”. Uczestniczył w wielu akcjach, m.in. na biuro Arbeitsamtu w Mielcu, w której zabrano i zniszczono akta i kartoteki osób wytypowanych do wywiezienia na przymusowe roboty (11 XII 1943), odbiorze zrzutu lotniczego broni i amunicji w okolicach Izbisk (27 IV 1944) i kilkakrotnym rozbrajaniu żołnierzy niemieckich (1943 i 1944 r.). Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pracował przez rok jako strażnik w PZL (pod przybranym nazwiskiem „Stefan Zięba”), a w latach 1945–1950 kierował Biurem Materiałowym w Biurze Fabrykacji PZL. W 1946 r. ukończył Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego i zdał maturę w 1946 r. Angażował się do działalności w organizacjach społecznych, m.in. w 1945 r. wziął udział w utworzeniu Powiatowego Oddziału Związku Uczestników Walki Zbrojnej w Mielcu i został zastępcą przewodniczącego. Był także członkiem KS „Stal”, PCK i Ligi Lotniczej. W 1950 r. – powiadomiony o możliwości aresztowania przez UB – uciekł z miejsca pracy i ukrywał się. Przez wiele lat opiekował się mogiłą zbiorową żołnierzy AK na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza. Wyróżniony m.in. Odznaką Grunwaldu. Zmarł 24 XI 1998 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Jan Mazur

    Jan Mazur

MAZUR JAN, urodzony 20 X 1912 r. w Łysakówku, syn Klemensa i Franciszki z domu Buława. W okresie międzywojennym pracował w gospodarstwie rodzinnym. Był działaczem ZMW „Wici”, a następnie Stronnictwa Ludowego. Służbę wojskową odbył w 40. pułku piechoty we Lwowie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r., walcząc w rejonie Iłży, Końskich i Kazanowa. Po zakończeniu działań wojennych powrócił w rodzinne strony i włączył się w działalność konspiracyjną (ZWZ–AK). Posługiwał się pseudonimem „Stalowy”. Został mianowany komendantem placówki w Czerminie i zorganizował oddział, który stał się jednym z najbardziej aktywnych i sprawnych na terenie Obwodu AK „Mleko” (Mielec). Powierzano mu wykonanie wielu zadań dywersyjnych, m.in. odbieranie żołnierzom niemieckim broni i amunicji, wymierzanie kar osobom współpracującym z okupantem, zabezpieczanie terenu zrzutów broni. W okresie „Burzy” przeprowadził szereg akcji na wycofujące się grupy żołnierzy niemieckich, a następnie jako dowódca plutonu w batalionie „Hejnał” uczestniczył w wyzwalaniu Mielca. Już po wyzwoleniu, z rozkazu kpt. K. Łubieńskiego (komendanta Obwodu AK), wraz z plutonem stanowił ochronę mieleckiej fabryki samolotów. Niedługo potem został aresztowany i wywieziony do łagrów w głębi Związku Radzieckiego (Jegolsk). Po powrocie do kraju mieszkał w Łodzi. Zmarł w 1980 r.

 

MAZUR KAROL (ksiądz), urodzony 27 I 1906 r. w Padwi, powiat mielecki, syn Sebastiana i Franciszki z domu Stelmach. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1926 r. Ukończył studia teologiczne w Tarnowie i w 1930 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Radłowie, Wilczyskach, Łącku, Podegrodziu i Bochni. W latach 1939–1946 sprawował funkcję proboszcza w Okulicach. Uczestniczył w tajnym nauczaniu. Od III 1946 r. pracował w Śnietnicy jako rektor, a od 8 III 1947 r. jako wikary w Nowym Wiśniczu. W latach 1948–1951 przebywał w diecezji wrocławskiej, jako wikary w Radzimowie, Zgorzelcu i Kuźnicach Świdnickich. Po powrocie do diecezji tarnowskiej był proboszczem w Przydonicy (1953–1958), a następnie: kapelanem sióstr benedyktynek w Łazach koło Bochni, wikarym w Jasionce koło Rzeszowa, kapelanem w klasztorze sióstr służebniczek w Szynwałdzie oraz wikarym w Czarnej Sędziszowskiej, Lisiej Górze i Pawęzowie, gdzie nadzorował prace przy zakończeniu budowy kościoła. Od 1965 r. mieszkał w Domu Księży Emerytów w Tarnowie. Odznaczony EC i RM. Zmarł 21 VII 1984 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Pawęzowie.

 

  • ks. Kasper Mazur

    ks. Kasper Mazur

MAZUR KASPER (ksiądz), urodzony 5 I 1871 r. w Cyrance koło Mielca (aktualnie mieleckie osiedle), syn Walentego i Marii z Kowalskich. Po szkole podstawowej w Mielcu uczył się w gimnazjum w Tarnowie i zdał maturę w 1892 r. Studiował teologię w seminarium w Tarnowie i w 1896 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Tuchowie i w tarnowskiej katedrze. W latach 1901–1916 pełnił funkcje ojca duchownego i wykładowcy liturgiki w seminarium w Tarnowie. W 1916 r. mianowano go proboszczem katedralnym i kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej tarnowskiej. W działalności duszpasterskiej wyróżniał się troskliwością o biednych i życzliwością dla wszystkich. Wspierał działalność organizacji kościelnych i religijnych. Był dobrym kaznodzieją, podziwianym zwłaszcza za głębokie i poparte ogromem przykładów homilie oraz przemówienia na uroczystościach patriotycznych. W zarządzanej parafii wprowadził nowe formy duchowego doskonalenia się, m.in. dwutygodniowe rekolekcje. Wyróżniony został EC, RM i tytułem szambelana papieskiego. Zmarł 5 VII 1936 r. Spoczywa w grobowcu kapitulnym na Starym Cmentarzu w Tarnowie.

 

MAZUR MACIEJ, urodzony 1 I 1971 r. w Mielcu, syn mieszkańców Przecławia – Edwarda i Anny z domu Jarosz. Absolwent liceum plastycznego. Jako rysownik debiutował w tygodniku „Odrodzenie” (1988), a jako autor komiksu w „Świecie Młodych” (1992). Współpracuje z magazynem satyrycznym „Gilotyna”. Publikował też m.in. w magazynach komiksowych „AQQ”, „Czas Komiksu”, „Komiks Forum”, „Krakers”, „Świat Komiksu”. Jego ilustracje zamieszczano w miesięczniku „Fenix”, magazynie „Czerwony Karzeł” i dwutygodniku „Kapitan Muzyczka” oraz dalszych kilkudziesięciu tytułach w kraju i za granicą, głównie w prasie polonijnej w Austrii. Jest autorem rysunków w komiksie Włócznia Ottona – zeszyt 5 z serii Historia Polski. (Tekst napisał Wojciech Birek.) Szczególnie owocnie współpracował z mieleckim Tygodnikiem „Korso”, zamieszczając rysunki satyryczne, a także Agencją Wydawniczo-Reklamową „Korso” w Mielcu, która wydała 2 komiksy jego autorstwa. Uzyskał wyróżnienie w VI Ogólnopolskim Konwencie Twórców Komiksu Łódź -1995. Jego drugą pasją życiową jest gra na gitarze.

 

  • Stanisław Mazur

    Stanisław Mazur

MAZUR STANISŁAW, urodzony 24 III 1909 r. w Rzędzianowicach, powiat mielecki, syn Mateusza i Zofii z domu Mazur. Ukończył Gimnazjum Państwowego im. S. Konarskiego w Mielcu z maturą w 1930 r., a następnie Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie (koło Ostrowi Mazowieckiej) ze stopniem podporucznika. Służył w 13 pułku piechoty w Pułtusku, awansując do stopnia porucznika. Jesienią 1937 r. został skierowany do 3 pułku piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza „Głębokie” na Wileńszczyźnie i tam powierzono mu dowodzenie plutonem łączności w batalionie „Berezwecz”. W związku z zajęciem przez Niemców państwa czechosłowackiego – wiosną 1939 r. został wraz z batalionem przeniesiony do Żywca, a następnie przydzielony do obrony granicy w rejonie Węgierskiej Górki. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich 2 IX 1939 r. obrońcy Węgierskiej Górki przez około 20 godzin odpierali ataki przeważających sił agresora, a następnie wycofali się do Wadowic, gdzie zostali włączeni do 21 dywizji piechoty górskiej. Dywizja ta wycofywała się w kierunku wschodnim, broniąc się przed nacierającym wrogiem. Jej szlak przechodził przez m.in.: Wieliczkę, Żabno, Dąbrowę Tarnowską, Radomyśl Wielki, Przecław, Kolbuszowę, Majdan Królewski, Leżajsk, Jarosław, Lubaczów, Dzików i Dachnów (zginął dowódca batalionu mjr K. Czarkowski), a następnie Koziejówkę koło Ułazowa, gdzie poległ dowódca dywizji J. Kustroń i wkrótce potem formacja ta przestała istnieć. Jej resztki, w których prawdopodobnie znajdował się por. S. Mazur, walczyły jeszcze w okolicach Tomaszowa Lubelskiego i być może wycofywały się w kierunku Lwowa. Nie wiadomo, w jakich okolicznościach S. Mazur znalazł się w niewoli sowieckiej. O tym, że został uwięziony w obozie w Kozielsku, świadczy list do żony, wysłany z Kozielska 20 I 1940 r. Został zamordowany przez NKWD w Lesie Katyńskim w kwietniu 1940 r. Miejsca symboliczne upamiętniające jego śmierć znajdują się w Rzędzianowicach i Pułtusku.

 

MAZUR STANISŁAW, urodzony 17 IX 1909 r. w Woli Mieleckiej koło Mielca, syn Jana i Agnieszki z domu Kłoda. Absolwent Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1931 r. Ukończył Szkołę Oficerską w Cieszynie i po poligonowych ćwiczeniach w 1935 r. otrzymał stopień podporucznika. Pracował w Sądzie Wojskowym w Stanisławowie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako dowódca plutonu ckm. W czasie odwrotu z linii frontu pod Tarnowem w kierunku Lwowa został ciężko ranny. Po podleczeniu ran uciekł ze szpitala i w drodze do domu został wzięty do niewoli niemieckiej. Z powodu choroby został zwolniony w 1942 r. Brał udział w działalności konspiracyjnej. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej zgłosił się do Wojska Polskiego w Lublinie i został przydzielony do 6 DP I Armii na stanowisko dowódcy plutonu. Przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Wału Pomorskiego. W czasie walk o Złotów i Jastrów został wzięty przez Niemców do niewoli wraz z innymi żołnierzami, ale tylko jemu udało się przeżyć rozstrzelanie. (Sądzono, że nie żyje, ale po godzinie, kiedy Polacy z innego oddziału  odzyskali teren, dawał oznaki życia i został umieszczony w szpitalu ewakuacyjnym 2343.) Początkowo nieświadome tego dowództwo poinformowano rodzinę, że zginął. Po czterech miesiącach, po poprawie zdrowia, sam zawiadomił rodzinę, że żyje. Przez pewien czas przebywał na leczeniu w Krynicy, a następnie służył w sztabie WOP w Paczkowie. W 1946 r. został zdemobilizowany i zamieszkał w Paczkowie. Należał do Związku Osadników Wojskowych Oddział w Paczkowie. W 1951 r. powrócił do Woli Mieleckiej, a następnie zamieszkał w Mielcu. W latach 1951-1981 pracował w WSK Mielec na stanowiskach biurowych. Wyróżniony m.in.: Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej” 1939, Medalem za Warszawę 1939-1945, Odznaką Grunwaldzką oraz Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarł 20 I 1993 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Władysław Mazur

    Władysław Mazur

MAZUR WŁADYSŁAW JAN, urodzony 20 V 1961 r. w Dulczy Małej, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Grzanka. Absolwent szkoły zawodowej w ramach Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu (zawód – monter aparatury radia i telewizji, 1979 r.) i Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla Pracujących w Mielcu  (zawód – mechanik kierowca pojazdów samochodowych, 1981 r.) W latach 1981-1985 pracował w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Gawłuszowicach jako kierownik zakładu radiotelewizyjnego. W tym czasie uzyskał dyplom czeladniczy w rzemiośle tele i radiomechanika oraz ukończył kurs pedagogiczny i kształcił pracowników młodocianych w wykonywanym zawodzie. Od 1985 r. do 1990 r. był kierownikiem zakładu radiotelewizyjnego Gminnej Spółdzielni „SCh” w Przecławiu i m.in. zajmował się kształceniem uczniów. W 1990 r. uruchomił własną działalność gospodarczą w branży elektronicznej i prowadzi ją nadal. W 1991 r. uzyskał tytuł mistrza w rzemiośle tele i radiomechanika. Ukończył szkołę średnią z maturą (2004 r.) i szkołę policealną w Zespole Szkół im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu (technik bezpieczeństwa i higieny pracy, 2005 r.), studia licencjackie w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Krakowie Zamiejscowy Wydział Ekonomii w Mielcu (2011 r.), studia podyplomowe w zakresie zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie (2012 r.) oraz studia w zakresie ekonomiki i organizacji przedsiębiorstw w Wyższej Szkole Handlowej w Kielcach z tytułem magistra (2013 r.). Ponadto ukończył liczne kursy i uzyskał dwa certyfikaty. Pełni liczne funkcje, m.in.: starszego (od 2000 r.) i członka Zarządu (od 1999 r.) Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu, członka Rady (od 2001 r.) i członka Prezydium Rady (od 2005 r.) Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie, delegata na Kongres Rzemiosła Polskiego (od 2005 r.) i wiceprzewodniczącego Sądu Polubownego Rzemiosła Polskiego w Warszawie (od 2008 r.). Ponadto jest m.in. członkiem Powiatowej i Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia, a także specjalistą do spraw BHP i obsługuje firmy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej. Przyczynił się do utrzymania wysokiej rangi mieleckiego cechu w podkarpackiej Izbie Rzemieślniczej. Doprowadził do powołania Rzemieślniczej Zasadniczej Szkoły Zawodowej przy Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu, która będzie funkcjonować od 1 IX 2014 r. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Srebrną Honorową Odznaką Rzemiosła, Złotym Medalem J. Kilińskiego i Złotą Odznaką za Szkolenie Uczniów.

 

MAZUREK JANUSZ, urodzony 1 VI 1956 r. w Mielcu, syn Mirosława i Heleny z domu Cetes. Uczęszczał do Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, a następnie do Technikum Mechanicznego w Szczecinie. Pracę zawodową rozpoczął w 1975 r. jako mechanik lotniczy w WSK „PZL-Okęcie” w Warszawie, a następnie pracował w oddziałach tego przedsiębiorstwa w Szczecinie i Gdańsku (do 1980 r.) W latach 1983–1989 zatrudniony był w WSK „PZL-Mielec” także jako mechanik lotniczy. Od 1991 r. do 1997 r. prowadził własną działalność gospodarczą (usługi stolarskie). W latach 1997–2001 zajmował się dziennikarstwem, pisząc do m.in.: „Echa Dnia”, „Korso”, Tygodnika Tarnowskiego „TEMI”, „Super Nowości”, „Gazety Mieleckiej” i „Waszego Miasta”. Uczestniczył w reaktywowaniu działalności mieleckiego „Radia Puls FM”, a w okresie IV – VIII 2004 r. był jego prezesem Zarządu. W okresie szkolnym trenował siatkówkę w „Stali” Mielec, m.in. był reprezentantem województwa rzeszowskiego na Ogólnopolską Spartakiadę Młodzieży. W latach 1973-1997 był Honorowym Dawcą Krwi, oddając łącznie 25 100 ml. W latach 1980-1981 pełnił funkcję prezesa Zarządu Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza przy WSK Mielec. Odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką PCK II stopnia i Odznaką HDK III stopnia.

 

  • Lucjan Mazurek

    Lucjan Mazurek

MAZUREK LUCJAN, urodzony 13 VII 1951 r. w Wirkowicach, syn Bogusława i Bronisławy z domu Bazeli. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamojskiego w Zamościu, maturę zdał w 1969 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończył w 1975 r., uzyskując tytuł lekarza medycyny. Staż zawodowy odbył w Szpitalu Rejonowym w Mielcu, a następnie (w latach 1976–1989) pracował jako asystent Oddziału Wewnętrznego Szpitala Rejonowego w Mielcu i kierownik Ośrodka Zdrowia w Rzemieniu koło Mielca. W 1978 r. uzyskał specjalizację I stopnia z zakresu chorób wewnętrznych. W międzyczasie (1982–1985) przebywał w Zawii (Libia) jako członek polskiego zespołu medycznego. Wtedy też, za dwukrotne uratowanie życia tonącym w morzu obywatelom arabskim, otrzymał pamiątkowy dyplom uznania. W 1989 r., po wygraniu konkursu, objął stanowisko dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej i zajmował je do 1999 r. W tym okresie przyczynił się do rozbudowy Szpitala Rejonowego (Powiatowego) w Mielcu oraz rozpoczęcia procesu restrukturyzacji tej instytucji. Ukończył podyplomowe studia menadżerskie w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie (1998) i uzyskał II stopień specjalizacji z zakresu organizacji ochrony zdrowia (1999). Od 2000 r. jest dyrektorem Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej „Piątka” w Mielcu przy ul. Cz. Tańskiego.(Był jego współorganizatorem.) W ramach działalności społecznej m.in. pełnił funkcje członka Rady Okręgowej Izby Lekarskiej w Rzeszowie (przez dwie kadencje w latach 90.) oraz zastępcy rzecznika dyscypliny zawodowej tejże OIL. Od 2003 r. pełni funkcję prezesa Stowarzyszenia Lekarzy Podstawowej Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Jest współautorem opracowania Czasochłonność profilaktyki w podstawowej opiece zdrowotnej, opublikowanego w periodyku Problemy Medycyny Rodzinnej (marzec 2009 r.).

 

  • Jerzy Mazurkiewicz

    Jerzy Mazurkiewicz

MAZURKIEWICZ JERZY ZDZISŁAW urodzony 28 XI 1954 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Heleny z Malinowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. W latach 1970–1993 pracował w WSK PZL – Mielec jako ślusarz narzędziowy, a w latach 1994–2004 kolejno w: CHU „Pasaż” Sp. z o.o., Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym w Mielcu S.A., „Komandor” w Mielcu, „Agmar-Telecom” w Mielcu i ZPUH „Bik-Met” w Mielcu. Społeczną pasją jego życia jest płetwonurkowanie. Od 1977 r. działa w Klubie Płetwonurków „Chimera” przy LOK w Mielcu, pełniąc funkcje: skarbnika, prezesa (1980–1991), wiceprezesa (1992–2002) i ponownie skarbnika. Ponadto od 1982 r. jako instruktor płetwonurkowania prowadzi działalność szkoleniową. Wyszkolił około 200 płetwonurków. Wraz z niektórymi z nich uczestniczył w akcjach specjalnych, m.in. poszukiwaniu zwłok i dowodów zbrodni w wodzie. W latach 80. i 90. prowadził szkolenie zawodowych strażaków z Nowego Sącza w zakresie zadań specjalnych w wodzie. Wyróżniony m.in. Brązowym Odznaczeniem „W Służbie Narodu” i Brązowym Odznaczeniem „Za Zasługi w Ochronie Porządku Publicznego”.

 

  • Teresa Mazurkiewicz

    Teresa Mazurkiewicz

MAZURKIEWICZ TERESA MAŁGORZATA (z domu AUGUSTYN), urodziła się 23 V 1958 r. w Mielcu, córka Andrzeja i Marii z domu Bochenek. Ukończyła Liceum Zawodowe w ramach Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu z maturą w 1977 r. oraz Policealne Studium Ekonomiczne w Chorzowie z tytułem technika ekonomisty. Od 14 XI 1978 r. pracowała w placówkach pocztowych: Urzędzie Pocztowo-Komunikacyjnym Oddział Samochodowej Obsługi Utargów w Chorzowie (1978-1986, księgowa), Obwodowym Urzędzie Poczty w Mielcu (1986-1989, asystent), Urzędzie Pocztowym Mielec 6 (1989-1998, asystent) i Urzędzie Pocztowym Mielec 1 (1998-2007, kontroler). Od 1 IV 2007 r. pełni funkcję naczelnika Urzędu Pocztowego Mielec 1. Ponadto w latach 2003-2005 pracowała jako instruktor kultury obsługi klientów. Wyróżniona m.in. Złotą, Srebrną i Brązową Odznaką Pracownika Łączności oraz Odznaką Honorową „Zasłużony dla Łączności”.

 

MAZURKIEWICZ MARCIN, mieszkaniec Mielca, rzemieślnik, uczestnik powstania styczniowego 1863 r.

 

MAZURSKA (ULICA), niewielka ulica prywatna na osiedlu Cyranka. Biegnie od ul. Przemysłowej, w pobliżu hotelu „Atena”, do ul. Cyranowskiej. Ma utwardzoną nawierzchnię. Status ulicy i nazwę otrzymała 24 VI 2008 r. na sesji Rady Miejskiej. Radni zaakceptowali projekt nazwy zgłoszony przez właścicieli ulicy – rodzinę Mazurów i skoligaconych z nią innych osób.

 

  • Jadwiga Mączka

    Jadwiga Mączka

MĄCZKA JADWIGA (z domu GIL), urodzona 8 IX 1954 r. w Mielcu, córka Edwarda i Marii z domu Nosal. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1973 r. Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie ukończyła 1977 r., uzyskując tytuł magistra filologii romańskiej. W latach 1978-1984 pracowała jako tłumacz w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Wówczas też zdobyła uprawnienia tłumacza przysięgłego języka francuskiego. Od 1984 r. jest nauczycielką języka francuskiego w macierzystym II Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu. W ramach prac pozalekcyjnych przygotowuje młodzież do uczestnictwa w różnych formach współzawodnictwa i rywalizacji. Jej uczniowie wielokrotnie zakwalifikowali się do finałów Olimpiady Języka Francuskiego w Warszawie oraz finałów Ogólnopolskiego Konkursu Poezji i Prozy Francuskiej w Bydgoszczy. (M. Dybska została jego laureatką w 1992 r. Ponadto M. Sławek była laureatką Ogólnopolskiego Konkursu Piosenki Francuskiej w 1990 r.) Założony przez J. Mączkę w 1992 r. teatr szkolny, wystawiający sztuki w języku francuskim, zdobył III nagrodę na I Festiwalu Teatrów Obcojęzycznych Polski Południowo-Wschodniej. W 1996 r. powierzono jej funkcję doradcy metodycznego języka francuskiego w Centrum Doskonalenia Pedagogicznego w Rzeszowie. W latach 1996–2001 organizowała liczne formy doskonalenia zawodowego dla nauczycieli języka francuskiego. Pracowała także w Komisji ds. Stopni Specjalizacji Zawodowej Nauczycieli i Wojewódzkiej Komisji Konkursowej przy Kuratorium Oświaty w Rzeszowie. To zaowocowało udziałem w opracowaniu i wydaniu dwóch zbiorów zadań: Konkursy Języka Francuskiego 1996–1998 i Konkursy Języka Francuskiego 1998–2000. W 2000 r. została egzaminatorem Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie, a następnie – ekspertem do spraw awansu zawodowego nauczycieli z listy ministerialnej. W 2001 r. powierzono jej funkcję doradcy metodycznego języków obcych w powiecie mieleckim. W tym samym roku uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Wyróżniona m.in. Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej II stopnia. W 2006 r. przeszła na emeryturę. Po przejściu na emeryturę pracuje jako tłumacz przysięgły języka francuskiego. Specjalizuje się w  tłumaczeniach medycznych. Regularnie podnosi kwalifikacje we Francuskiej Izbie Handlowej w Warszawie i na szkoleniach organizowanych przez Polskie Towarzystwo Tłumaczy Przysięgłych i Specjalistycznych TEPIS. 

 

  • Józef Mączka

    Józef Mączka

MĄCZKA JÓZEF, urodzony 15 III 1931 r. w Głobikowej, powiat dębicki, syn Stanisława i Marii z domu Słowik. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdał w 1951 r. Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej ukończył w 1955 r., uzyskując tytuł inżyniera budownictwa lądowego. Z nakazu podjął pracę w Bielskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego na stanowisku kierownika budowy osiedli (miast) w Leszczynach – Czerwionce i Boguszowicach, a następnie został awansowany na stanowisko kierownika grupy robót w Rybniku, kierującego budownictwem mieszkaniowym w Rybnickim Okręgu Węglowym (Rybnik, Wodzisław, Pszów, Rydułtowy i Niedobczyce oraz nadal Leszczyny i Boguszowice). W 1959 r. powierzono mu stanowisko zastępcy dyrektora ds. zaplecza technicznego w Opolskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego, które odbudowywało lub budowało od nowa takie miasta jak: Opole, Racibórz, Kędzierzyn – Koźle, Prudnik, Paczków, Nysa, Brzeg i Kluczbork. Także w 1959 r. uzyskał uprawnienia budowlane do wykonawstwa i projektowania konstrukcji budowlanych. W czerwcu 1962 r. – z inicjatywy Rzeszowskiego Zjednoczenia Budownictwa – został przeniesiony do Mielca na stanowisko dyrektora nowo organizowanego Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Dzięki nieprzeciętnym umiejętnościom organizacyjnym pozyskał młodą, zdolną kadrę i doprowadził ją do wysokiej wydajności pracy w przedsiębiorstwie. Miał znaczący udział w dynamicznej rozbudowie Mielca i okolicznych miejscowości (osiedla mieszkaniowe wraz z infrastrukturą oraz wiele obiektów przemysłowych i administracyjnych, m.in. biurowiec MPB). Pod jego dyrekcją MPB dokończyło budowę obiektów Szpitala Powiatowego w Mielcu. W krajowym współzawodnictwie przedsiębiorstw budowlanych w latach 1967 i 1968 MPB otrzymało sztandar przechodni ministra za II miejsce, a w 1971 r. – sztandar premiera za I miejsce. Po 10 latach pracy w Mielcu – w październiku 1972 r. przeniesiony został do Rzeszowa na stanowisko zastępcy dyrektora ds. eksportu w Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych, zaś w maju 1973 r. powierzono mu funkcję zastępcy dyrektora ds. technicznych Zjednoczenia Budownictwa Rolniczego w Rzeszowie. W 1974 r. objął stanowisko dyrektora Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Budowlano – Montażowego w Rzeszowie i po kilku latach wprowadził go do krajowej czołówki. (Budowano budynki mieszkalne, administracyjne, usługowe i przemysłowe w Rzeszowie i innych miastach na terenie województwa.) W następstwie wydarzeń politycznych w 1982 r. odszedł z RPBM i niedługo potem został wybrany dyrektorem Zrzeszenia Przedsiębiorstw Budowlanych w Rzeszowie. Funkcję tę pełnił do 1986 r. (jedna kadencja), a następnie przeszedł na tzw. wcześniejszą emeryturę. W październiku 1987 r. podjął raz jeszcze trud kierowania firmą jako dyrektor Przedsiębiorstwa Zagranicznego „Itares” w Rzeszowie i pozostawił go w dobrej sytuacji finansowej. Po powrocie na emeryturę (1989) pracował okazjonalnie w charakterze inspektora nadzoru, m.in. nadzorował budowę kościoła św. Tadeusza Judy oraz przebudowę i budowę kilku salonów i serwisów samochodowych w Rzeszowie. Ponadto w 1992 r. ustanowiono go biegłym sądowym z zakresu budownictwa, a w 1997 r. uzyskał tytuł rzeczoznawcy budowlanego z zakresu wykonawstwa robót budowlanych. Udziela się społecznie w Polskim Związku Inżynierów i Techników Budowlanych oraz w spółdzielczości mieszkaniowej. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa i PBB”, Złotą Odznaką ZZ Pracowników Przemysłu Budowlanego, Złotą Odznaką CZSBM, Złotą Odznaką PZITB i Medalem „Za Wieloletnie Pożycie Małżeńskie”. Mieszka w Rzeszowie. Uczestniczy w opracowaniu monografii Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego i napisał jeden z rozdziałów. Jako biegły sądowy przygotowuje ekspertyzy z zakresu budownictwa.

 

  • Romualda Mączka

    Romualda Mączka

MĄCZKA ROMUALDA WIESŁAWA (z domu LITWIN, żona Józefa), urodzona 22 VIII 1931 r. w Tarnopolu, córka Mariana i Zofii z Chuderskich. Po II wojnie światowej zamieszkała z rodzicami w Dębicy. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdała w 1951 r. Podjęła studia na Akademii Sztuk Plastycznych w Krakowie, ale ze względów rodzinnych i finansowych musiała je przerwać. Nie porzuciła jednak zainteresowań artystycznych. Podjęła pracę w świetlicy Zakładów Mięsnych w Dębicy. M.in. założyła amatorskie koło teatralne, które pod kierunkiem zawodowych aktorów z Krakowa wystawiało spektakle teatralne. Po roku przeszła do firmy „Wiertacz” w Dębicy na stanowisko kreślarza. Założyła bibliotekę zakładową i prowadziła ją społecznie. W kolejnych latach, w związku ze zmianami miejsc pracy męża, mieszkała w Rybniku, Opolu i Mielcu. Tu rozwinęła swoje zainteresowania plastyczne, malując wiele obrazów olejnych. W 1972 r. włączyła się w działalność Koła Twórców Amatorów Ziemi Mieleckiej przy Powiatowej Poradni Kulturalno-Oświatowej w Mielcu, m.in. uczestniczyła w wystawach zbiorowych Koła. Po przeprowadzce do Rzeszowa zgłosiła akces do Koła Plastyków Amatorów w Rzeszowskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Swoje prace wystawiała indywidualnie (Rzeszów) i w wystawach zbiorowych w różnych ośrodkach kulturalnych na terenie kraju. Otrzymała nagrody i wyróżnienia, m.in. na Wojewódzkim Przeglądzie Twórczości Artystycznej Spółdzielczości Mieszkaniowej w Rzeszowie i Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki Nieprofesjonalnej w Kielcach. Namalowała dotąd około 200 obrazów, których większość podarowała. Odznaczona Medalem „Za Wieloletnie Pożycie Małżeńskie”. Mieszka w Rzeszowie.

 

  • Zbigniew Mączka

    Zbigniew Mączka

MĄCZKA ZBIGNIEW JAN, urodzony 10 IX 1954 r. w Dębicy, syn Józefa i Romualdy z domu Litwin. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1973 r. Studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektrotechniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie ukończył w 1978 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera elektryka. W trakcie studiów związał się umową z WSK Mielec i po ich ukończeniu został zatrudniony w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym, gdzie uczestniczył w pracach nad wdrożeniem produkcji kooperacyjnej samolotem Piper Seneca II. W latach 1981–1982 pracował jako wykładowca systemów radiowych w wojskowej średniej szkole lotniczej w Libii. Po powrocie podjął pracę w zespole konstrukcyjnym samolotu PZL M-20, kierowanym przez Krzysztofa Piwka. W tym czasie konstruował wersje awioniki tego samolotu i nadzorował jej próby certyfikacyjne, a ponadto prowadził uruchomienia w polskim przemyśle niektórych nowych urządzeń stosowanych w samolocie M-20. Znalazł się także w zespole K. Piwka, konstruującym samolot M-26 „Iskierka” (ujednolicony w założeniach konstrukcyjnych z M-20). Początkowo kierował pracami związanymi z awioniką i systemami elektrycznymi, a w okresie pobytu K. Piwka w Indiach pełnił funkcję głównego konstruktora samolotu. W 1989 r. uzyskał licencję mechanika lotniczego. Po przełomowych zmianach w tymże roku włączony został do zespołu H. Pilawskiego i przygotowywał założenia dla wprowadzenia zachodniej awioniki do samolotu An-28. (Był to początek powstawania samolotu M-28 „Skytruck”.) Jako zastępca ds. awioniki głównego konstruktora kierował pierwszym w Polsce instalowaniem radarów w samolotach patrolowych TS-11 Marynarki Wojennej. W tym samym czasie – wspólnie z konstruktorami R. Masłykiem i J. Gawronem – założył spółkę M&M Avionics, specjalizując się w konstruowaniu i wykonywaniu specjalistycznych systemów awioniki w samolotach cywilnych. Udzielał się też społecznie, pełniąc w latach 1989-1992 funkcję prezesa Oddziału Zakładowego PTTK przy WSK Mielec. Uzyskał uprawnienia żeglarskie i licencję radioamatora. W 1993 r. został wybrany posłem na Sejm RP z listy Unii Demokratycznej. Pracował w Komisji Systemu Gospodarczego i Przemysłu oraz Komisji Obrony Narodowej. Uczestniczył aktywnie przy tworzeniu m.in. ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz w próbach rozwiązania problemu produkowanego w Mielcu samolotu „Iryda”. Inicjował zmiany w prawie polskim mające na celu usunięcie zagrożeń dla demokracji, m.in. doprowadził do usunięcia artykułu 53 Kodeksu Wykroczeń, który zakazywał obywatelom polskim posiadania bez specjalnego zezwolenia większych ilości książek i nakazywał poddawanie księgozbiorów cenzurze. Pod koniec kadencji założył Poselski Zespół Lotniczy, który zajął się modernizacją „Prawa Lotniczego”. W 1997 r. został powołany na stanowisko Głównego Inspektora Lotnictwa Cywilnego i m.in. kierował trudnym procesem dostosowywania polskiego lotnictwa cywilnego do wymagań międzynarodowych. W Sejmie RP III Kadencji reprezentował rząd w czasie prac nad „Prawem Lotniczym”. (Prawo to, uchwalone przez Sejm RP IV Kadencji, umożliwiło uzyskanie przez Polskę równouprawnienia w Stowarzyszeniu Europejskich Władz Lotniczych JAA oraz pozwoliło na utrzymanie prawa do wlatywania polskich samolotów w przestrzeń powietrzną USA.) Od powstania Urzędu Lotnictwa Cywilnego kieruje Delegaturą Południowo – Wschodnią ULC, obejmującą obszar województw podkarpackiego i lubelskiego. Wielokrotnie uczestniczył w różnych formach doskonalenia zawodowego, m.in. odbył praktyki w amerykańskich firmach Piper Aircraft (1979) i King Bendix co. (1989) oraz szkolił się w Brukseli, Londynie, USA i Niemczech. Publikował szereg artykułów na łamach różnych pism, w tym również Tygodnika Regionalnego „Korso”. Wyróżniony m.in.: Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego” i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. W 2006 r. został powołany na stanowisko wiceprezesa ds. technicznych Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Brał udział w odbywającym się tym czasie dostosowywaniu procedury do europejskich norm (po wejściu do UE w 2004 r.). Polskie doświadczenia integracji europejskiej przekazywał Ukrainie, w ramach Europejskiego Programu Twinningowego, wspólnie z lotniczymi władzami Francji. Praca ta została nagrodzona dyplomem przez Ministra Transportu i Łączności Ukrainy. W roku 2009 został powołany na stanowisko wiceprezesa ULC ds. transportu lotniczego. Uczestniczył w negocjacjach z państwami, nad którymi i do których latali polscy przewoźnicy. Z powodzeniem prowadził negocjacje z Japonią (dostęp do portu lotniczego Narita pod Tokio), z Wietnamem (dostęp do portu lotniczego w Hanoi), z Rosją (prawo do koniecznych przelotów nad Syberią do Japonii, Chin, Wietnamu, itd.). Uczestniczył w programie twinningowym UE w Kosowie, w ramach francuskiego programu mającego na celu zbudowanie administracji lotniczej w tym kraju bałkańskim. Koordynował udział ULC w przygotowaniach do piłkarskiego EURO-2012. W latach 1999-2013 był członkiem Rady Muzealnej przy Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Od powstania (2008 r.) jest członkiem Rady Programowo-Naukowej Centrum Kształcenia Kadr Lotnictwa Cywilnego Europy Środkowo-Wschodniej w Katowicach. W 2012 r. powrócił na stanowisko naczelnika Delegatury Południowo-Wschodniej ULC w Rzeszowie.

 

  • Mieczysław Mądracki

    Mieczysław Mądracki

MĄDRACKI MIECZYSŁAW, urodzony 12 V 1927 r. w Podhajcach, syn Stanisława i Heleny z Arciszewskich. Od 1928 r. mieszkał w Przecławiu (powiat mielecki). W 1948 r. ukończył Państwową Szkołę Budownictwa – Liceum Miernicze w Jarosławiu i zdał maturę. W tym czasie działał w organizacjach młodzieżowych i pełnił m.in. funkcję sekretarza OMTUR w Jarosławiu. W latach 1948-1950 pracował w Dyrekcjach Lasów Państwowych w Radomiu i Krakowie, a następnie studiował na Wydziale Geodezji Przemysłowej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1954 r. uzyskał tytuł inżyniera. Otrzymał nakaz pracy w WSK Mielec i od 3 VIII 1953 r. do 30 VI 1982 r. pracował na stanowiskach: technika inwestycji, głównego inżyniera inwestycji, zastępcy kierownika działu, inspektora nadzoru, kierownika Działu Projektowo-Kosztorysowego TI-3, zastępcy dyrektora naczelnego ds. administracyjnych (1967-1968) i zastępcy dyrektora naczelnego ds. inwestycji (1969-1982). W 1964 r. ukończył studia na Wydziale Melioracji Wodnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie i otrzymał tytuł magistra inżyniera melioracji wodnych. 30 VI 1982 r. przeszedł na emeryturę. W 1983 r. powrócił do pracy w WSK Mielec i najpierw pełnił funkcję dyrektora Zarządu Obiektów Fabrycznego Klubu Sportowego Stal Mielec, a od 1986 r. – funkcję głównego specjalisty ds. inwestycji nieprzemysłowych. Kierując przez wiele lat działalnością inwestycyjną WSK, wniósł duży wkład w rozwój infrastruktury WSK, miasta Mielca i regionu mieleckiego. Był inicjatorem różnych rozwiązań w budownictwie przemysłowym, mieszkaniowym i socjalnym. Wiele wysiłku włożył w budowę ośrodków wypoczynkowych w Rzemieniu i Krynicy. Szczególną troską otaczał rewaloryzację zamku w Przecławiu. Poza pracą zawodową wiele czasu poświęcał działalności społecznej. Trzykrotnie pełnił funkcję prezesa Zarządu FKS Stal Mielec (1967-1969, 1977-1979 i 1984-1986), znacząco przyczyniając się do rozwoju jego obiektów i osiągnięcia wielu sukcesów sportowych. Był także działaczem PTTK, prezesując Oddziałowi Zakładowemu w latach 70. Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Złotą Odznaką Honorową Polskiego Związku Piłki Nożnej, Złotą Odznaką CZSBM, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz LOK”, Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa, Złotą Odznaką FKS PZL-Stal, Jubileuszową Odznaką Aeroklubu Mieleckiego, Honorową Złotą Odznaką Działkowca oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1983 r. Zmarł 27 IV 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Anna Mądry

    Anna Mądry

MĄDRY ANNA JÓZEFA (z domu ŚWIĘCH), urodzona 19 III 1961 r. w Nowej Dębie, córka Józefa i Janiny z domu Safin. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Nowej Dębie, maturę zdała w 1980 r. Studiowała na Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach (kierunek: pedagogika wczesnoszkolna i przedszkolna z podstawami logopedii) i uzyskała tytuł magistra. W latach 1982-1984 pracowała w Przedszkolu nr 1 w Nowej Dębie jako nauczyciel. W 1984 r. przeniosła się do Mielca i została zatrudniona w Państwowym Przedszkolu nr 6, przekształconego później na Przedszkole Miejskie nr 6. Od 1994 r. pełni funkcję dyrektora tej placówki. Przyczyniła się do unowocześnienia działalności, a zwłaszcza wprowadzenia tematyki europejskiej do pracy z dziećmi.

 

MECHANIKA (FIRMA PRODUKCYJNO-USŁUGOWO-HANDLOWA MECHANIKA), firma będąca w 100 % własnością Danuty i Adama Leśniaków. Firma powstała w 1991 r. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 3 XI 2000 r. Posiada halę produkcyjną w północnej części SSE. Specjalizuje się w wyrobach z metalu. Są to m.in.: konstrukcje hal, schody, pomosty, regały, wózki, kontenery i drzwi. Wykonała m.in. 3 elementy „Mielec wita” przy wjazdach do miasta oraz kompozycję przestrzenną z samolotem An-2 przy wjeździe od strony Wisłoki. Była jednym z wykonawców wielu obiektów w Mielcu, m.in. supermarketu „Szalony Max” (aktualnie mieści się tam supermarket „FRAC”), dachu Szpitala Powiatowego, hali produkcyjnej firmy BRW, hali produkcyjnej firmy „Autopart” SA i hali handlowej A&K Hurt-Market oraz kompozycji przestrzennej z samolotem Iryda przy skrzyżowaniu ulic Wolności i Powstańców Warszawy.

 

MECH–GO (ZAKŁAD MECHANICZNY MECH-GO ZBIGNIEW GRYC), firma będąca kontynuacją powstałego w 1978 r. Zakładu Mechanicznego „Mech-Go” s.c. w Warszawie. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 26 XI 1996 r. Ulokowała się w obiekcie BKL w północno–zachodniej części SSE. Działalność produkcyjną rozpoczęła w czerwcu 1997 r. Jej podstawowym przedmiotem działalności jest produkcja urządzeń i przedmiotów do wyposażenia hoteli, restauracji i sal bankietowych, m.in. meble (stoły i krzesła o metalowej konstrukcji), części i podzespoły do maszyn i urządzeń oraz małe maszyny budowlane i narzędzia. Wśród odbiorców mebli znajdują się hotele sieci Marriot, Sheraton, Novotel, Accor i Campanile w kraju poza jego granicami (Rosja i głównie Niemcy), a także liczne ambasady w Warszawie. 9 VIII 2012 r. wydano decyzję w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na działalność gospodarczą w SSE EURO-PARK MIELEC.

 

MEDAL „PRZYJACIEL MIASTA MIELCA”, honorowe wyróżnienie przyznawane od 1997 r. przez prezydenta miasta Mielca osobom, które nie są mieszkańcami Mielca, ale w szczególny sposób dlań się zasłużyły i publicznie okazują swą sympatię do Mielca. Medale te otrzymali: *Paulo Rodrigues – deputowany Stanu Goias (Brazylia) i Erivan Bueno de Morais – sekretarz ds. przemysłu, handlu i turystyki Stanu Goias – za zasługi w nawiązaniu i rozwijaniu współpracy gospodarczej miasta Anapolis w Brazylii z Mielcem (18 III 1997 r.); *Stanisław Soloch – mer Douchy–les–Mines (Francja) – za zasługi w nawiązaniu, umacnianiu i rozwijaniu długoletniej współpracy Douchy–les–Mines z Mielcem (18 IV 1997 r.); *Jose Paez de Lucena – prezes Zarządu „PZL-Mielec” w Brazylii – Fabryka Samolotów w Anapolis – za zasługi w nawiązaniu i rozwijaniu współpracy miasta Anapolis w Brazylii i Mielca (22 IX 1997 r.); *Teresa Korycińska, Arkadiusz Krężel, Wacław Niewiarowski, Edward Edmund Nowak, Marek Pol i Tadeusz Soroka – za szczególny wkład pracy w restrukturyzację mieleckiego przemysłu, a także w przygotowanie i powołanie pierwszej w Polsce Specjalnej Strefy Ekonomicznej – EURO-PARK MIELEC (3 X 1997 r.); *Robert Grudzień – za wkład pracy w przygotowanie i przeprowadzenie Międzynarodowego Festiwalu Organowego – Mielec 1998 (14 IX 1998 r.); *Wiesław Ochman – za uświetnienie recitalem II Międzynarodowego Festiwalu Organowego – Mielec 1999 i publicznie okazywaną sympatię do Mielca (20 IX 1999 r.); *prof. Maciej M. Sysło – naukowiec z Uniwersytetu Wrocławskiego – za współdziałanie w organizacji w Mielcu dwóch ogólnopolskich konferencji nauczycielskich „Informatyka w szkole” (2000 i 2001 r.) i promowanie Mielca jako miasta przyjaznego nowoczesnej edukacji; *prof. Feliks Kiryk – były rektor Akademii Pedagogicznej w Krakowie – za inspirowanie badań historii Mielca i regionu oraz kierowanie pracami nad trzytomową monografią miasta, a także okazywaną wielokroć sympatię dla Mielca (3 IV 2003 r.); *Andrzej Niemczyk – trener reprezentacji Polski w siatkówce kobiet – za godne reprezentowanie miasta w czasie gry w „Stali” Mielec i publicznie okazywaną sympatię do Mielca (30 V 2003 r.); *Ks biskup Wiktor Skworc – ordynariusz diecezji tarnowskiej – za wszechstronną opiekę nad mieleckimi parafiami oraz inspirowanie i wspieranie przedsięwzięć kulturalnych i oświatowych (11 II 2004 r.); *Werner Hamel – burmistrz miasta Loehne w Niemczech – za zasługi w nawiązaniu i rozwijaniu współpracy miasta Loehne i Mielca (2 V 2004 r.); *Henryk Kasperczak – za wielkie zasługi dla Stali Mielec i długoletnie serdeczne związki z Mielcem (9 VII 2004 r.); *Paweł Adamek – dyrygent orkiestry Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Dębicy – za wkład w rozwój współpracy artystycznej Dębicy z Mielcem (15 V 2005 r.); *dr Jochen Kirchhoff, senior rodziny Kirchhoff z Niemiec – za zasługi w pomnażaniu potencjału gospodarczego Mielca i harmonijną współpracę w dziedzinie kultury i innych sfer życia lokalnego (1 VI 2007 r.); *prof. dr hab. inż. Antoni Tajduś – rektor Akademii Górniczo-Hutniczej im. S. Staszica w Krakowie – za wybitny wkład w rozwój Mielca w dziedzinie nowoczesnego szkolnictwa wyższego (21 II 2011 r.); *Heinz Dieter Held – burmistrz miasta Löhne (Niemcy) – za długoletnie konsekwentne  budowanie partnerskich więzi miast: Löhne i Mielec (29 IX 2012 r.); *Henryk i Renata Bury – małżeństwo, polscy przedsiębiorcy w Löhne i Mielcu – za inicjatywę podjęcia partnerstwa obu miast, pomnażanie potencjału gospodarczego Mielca i transfery innowacji technicznych (10 V 2013 r.).

 

MEDYCZNA SZKOŁA POLICEALNA, powstała w 1994 r. pod nazwą Medyczne Studium Zawodowe Zespołu Szkół Medycznych. W 2005 r. została przemianowana na Medyczną Szkołę Policealną. Jej siedzibą jest budynek przy ul. T. Kościuszki 7, wcześniej siedziba Liceum Medycznego. W latach 1994-2007 r. kształciła w zawodach: pielęgniarka (1994-1999), terapia zajęciowa (1994-nadal), technik fizjoterapii (1995-2007), instruktor higieny (1996-2000), technik farmaceutyczny (1999-nadal), dietetyk (2000-2005), pracownik socjalny (2000-2007), opiekun w Domu Pomocy Społecznej (2003-nadal), technik masażysta (2004-nadal), opiekunka środowiskowa (2006-nadal), asystent osoby niepełnosprawnej (2007-nadal). W latach 1994-2007 placówka wykształciła 776 absolwentów.

Dyrektor: Bronisława Dybska.

Kierownicy kształcenia: Czesława Ortyl, Małgorzata Leyko, Jolanta Liniewicz.

Nauczyciele: Małgorzata Babiec, Alina Bagniuk, Agnieszka Bednarz, Olga Bernat, Małgorzata Bełza-Miodunka, Barbara Błachowicz, Halina Biesiadecka, Barbara Bik, Danuta Błach, Sebastian Boicetta, Ewa Brajerska, Teresa Buczek, Jan Bury, Grażyna Cieszyńska, Krystyna Czaja, Zdzisław Czajka, Bogusław Czarny, Józef Ćwięka, Krystyna Drelicharz, Anna Dudek, Małgorzata Dudek, Bronisława Dybska, Damian Działo, Krystyna Działo, Irena Ficak, Lidia Fiega-Rzeszutek, Jerzy Gac, Janusz Galica, Anita Garwacka, Marta Gromny, Kazimiera Grząśko, Bogumiła Gumienny-Rybakiezy, Maja Gustaw, Cezary Jakubik, Robert Janocha, Janina Janusz, Elżbieta Jaskółka, Andrzej Just, Bogusława Just, Elżbieta Kagan, Anna Kalinowska, Maciej Kapinos, Barbara Kapusta, Witold Karaś, Beata Kardyś, Agnieszka Kiełb, Dorota Kolanko, Bożena Kołacz, Danuta Korga, Teresa Kos, Robert Kośla, Wiesława Kozik, Małgorzata Król, Zbigniew Krukowski, Joanna Krzempek, Bożena Labak, Grażyna Lasota, Renata Lazur, Małgorzata Leyko, Jolanta Liniewicz, Krystyna Lubera, Krystyna Łatka, Anna Łopata, Krystyna Łoś, Michalina Madej, Elżbieta Makuch-Kokot, Ewa Małek, Bożena Mazurek, Anna Midura, Czesława Miłoś, Bożena Moskal, Iwona Mucha, Dorota Niedbała-Adamus, Robert Nieć, Teresa Nowak, Janina Okoń, Marek Paduch, Iwona Pańczyk, Henryka Paszko, Paweł Pazdan, Halina Pietruszka, Maria Pikor, Urszula Piwnica, ks. Zbigniew Rusin, Maria Rzeźnik, Zbigniew Rzeźnik, Jerzy Skiba, Beata Smolis, Jolanta Stark, Małgorzata Stark, Barbara Stasz, Małgorzata Stryczek, Stanisława Szatkowska, Elżbieta Szelest, Anna Szklarska, Krystyna Szkutnicka, Lidia Szwedo, Małgorzata Alicja Śpiewak, Monika Świąder-Dręga, Barbara Tutro, Małgorzata Walecka, Andrzej Walecki, Julia Wanatowicz, Krystyna Wiktor, Mirosław Wiktor, Małgorzata Wiśniewska, Zofia Wolińska, ks. Paweł Wrzos, Bożena Wydro, Janina Zagraba, Krystyna Zawadzka, Rita Zielińska, Iwona Ziobro, Anna Ziółkowska, Lucyna Żelasko, Jerzy Żurkowski, Hanna Żywiecka-Ryniewicz.

Od roku szkolnego 2006/2007 w bibliotece szkolnej czynne jest Internetowe Centrum Informacji Multimedialnej (ICIM). W latach 2007-2013 wprowadzono dodatkowo kształcenie w zawodach: technik usług kosmetycznych, opiekun medyczny, technik sterylizacji medycznej, opiekun osoby starszej i asystent osoby.

Kierownicy kształcenia praktycznego: Bogusława Just, Jolanta Liniewicz.

Nauczyciele (2012/2013): Anna Adamczyk, Olga Bernat, Danuta Błach, Ewa Brajerska, Ewa Czabańska, Krystyna Czja, Zdzisław Czajka, Anna Dudek, Bronisława Dybska, Irena Ficak, Janusz Galica, Anita Garwacka, Marta Gromny, Grzegorz Gudz, Robert Janocha, Andrzej Just, Bogusława Just, Maciej Kapinos, Anna Kisiel, Katarzyna Kisiel, Ewa Kotlarz-Buchwald, Anita Krempa, Bożena Labak, Grażyna Lasota, Małgorzata Leyko, Jolanta Liniewicz, Anna Łopata, Elżbieta Makuch, Ewa Małek, Iwona Mucha, Magdalena Oczak, Czesława Ortyl, Iwona Panczyk, Henryka Paszko, Paweł Pelc, Izabela Piestrzyńska, Jolanta Stark, Elżbieta Szelest, Marta Szklarska-Światek, Bożena Wydro. Ponadto w roku szkolnym 2013/2014 przybyły: Bożena Bienias, Bożena Ciejka, Bogumiła Nowak i Bogusława Wronka, a w roku szkolnym 2014/2015 – Marta Kisiel, Anna Kozioł i Małgorzata Mrozek. 

 

MEGA (MIELECKI MAGAZYN GOSPODARCZY „MEGA”) – miesięcznik wydawany od listopada 1995 r. przez Wydawnictwo „SKORPIO” w Mielcu. Inspiratorem, właścicielem i redaktorem naczelnym był Janusz Czajowski. Dominującą tematyką pisma były problemy gospodarcze Mielca i jego regionu. Z redakcją współpracowali m.in. Edward Guziakiewicz, Mieczysław Przebieglec i Jerzy Jarosz. Istotną nowością w tym okresie w Mielcu było wprowadzenie kolorowych stron – pierwszej i ostatniej. Pismo kolportowano na terenie Polski południowo-wschodniej. Adres redakcji: Aleja Niepodległości 14.

 

MEGARON (FIRMA HANDLOWO-USŁUGOWA MEGARON), mielecka prywatna firma działająca w branży budowlanej. Powstała w 2003 r. Ma siedzibę przy ul. Targowej. Jej właścicielem jest Tomasz Kornak. Specjalizuje się w budowaniu obiektów użyteczności publicznej. Ważniejsze realizacje to obiekty dla mieleckich firm: Elrob, Eurotech, Gardner, Retech, Waldrex i Wamat, „Karczma Polska” przy ul. Partyzantów, budynek wielorodzinny przy ul. H. Sienkiewicza, obiekty szkolne („Orliki” w Mielcu i Tuszymie, sala gimnastyczna w Dobryninie) i centrum biznesowe „Skarabeusz” w Mielcu przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. W 2012 r. została wyróżniona tytułem „Gazela Sukcesu” w rankingu dziennika Puls Biznesu i wywiadowni gospodarczej Coface Poland.

 

MEGATIK, Mielecki Magazyn Promocyjny wydawany od 1996 r. przez Wydawnictwo „SKORPIO” w Mielcu. Inspiratorem, właścicielem i redaktorem naczelnym był Janusz Czajowski, a zastępcą redaktora naczelnego – Dariusz Frask. Ponadto do zespołu redakcyjnego należeli m.in. Edward Guziakiewicz, Janusz Halisz, Jerzy Jarosz, Piotr Miodunka i Edward Piłat. Pismo poruszało głównie tematykę społeczno–kulturalną, historyczną, gospodarczą i sportową oraz posiadało dział rozrywki. Jego atutem były kolorowe strony – pierwsza i ostatnia. Pismo – podobnie jak „MEGĘ” – kolportowano na terenie Polski południowo-wschodniej. Adres redakcji: Aleja Niepodległości 14.

 

MEGARON (FIRMA HANDLOWO-USŁUGOWA MEGARON), mielecka prywatna firma działająca w branży budowlanej. Powstała w 2003 r. Ma siedzibę przy ul. Targowej. Jej właścicielem jest Tomasz Kornak. Specjalizuje się w budowaniu obiektów użyteczności publicznej. Ważniejsze realizacje to obiekty dla mieleckich firm: Elrob, Eurotech, Gardner, Retech, Waldrex i Wamat, „Karczma Polska” przy ul. Partyzantów, budynek wielorodzinny przy ul. H. Sienkiewicza, obiekty szkolne („Orliki” w Mielcu i Tuszymie, sala gimnastyczna w Dobryninie) i centrum biznesowe „Skarabeusz” w Mielcu przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. W 2012 r. została wyróżniona tytułem „Gazela Sukcesu” w rankingu dziennika Puls Biznesu i wywiadowni gospodarczej Coface Poland.

 

MEGATIK, Mielecki Magazyn Promocyjny wydawany od 1996 r. przez Wydawnictwo „SKORPIO” w Mielcu. Inspiratorem, właścicielem i redaktorem naczelnym był Janusz Czajowski, a zastępcą redaktora naczelnego – Dariusz Frask. Ponadto do zespołu redakcyjnego należeli m.in. Edward Guziakiewicz, Janusz Halisz, Jerzy Jarosz, Piotr Miodunka i Edward Piłat. Pismo poruszało głównie tematykę społeczno–kulturalną, historyczną, gospodarczą i sportową oraz posiadało dział rozrywki. Jego atutem były kolorowe strony – pierwsza i ostatnia. Pismo – podobnie jak „MEGĘ” – kolportowano na terenie Polski południowo-wschodniej. Adres redakcji: Aleja Niepodległości 14.

 

  • Jan Mejza

    Jan Mejza

MEJZA JAN, urodzony 13 VII 1926 r. w Oświęcimiu, syn Jana i Anny z domu Michałek. Naukę w gimnazjum w Oświęcimiu przerwała wojna. Pod koniec lat 30. należał do szkolnej organizacji „Związek Orląt Polskich”, odbył też przeszkolenie w „Strzelcu”. W czasie okupacji należał do ruchu oporu (ZWZ–AK). W 1943 r. złożył przysięgę przed por. Tadeuszem Ząbczykiem (ps. „Zapolsza”) w Krakowie. Przyjął pseudonim „Janusz”. Pełnił funkcję łącznika, a w 1944 r. uczestniczył w akcjach sabotażowych, m.in. wykolejeniu pociągu niemieckiego w Dworach koło Oświęcimia. W czasie potyczki w październiku 1944 r. w okolicach Krakowa został ranny. W 1947 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące im. St. Konarskiego w Oświęcimiu i zdał maturę. W latach 1949–1953 studiował w Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu. Ukończył kurs dyrygentury i aranżacji w WSM w Poznaniu. W 1952 r. założył i do 1954 r. prowadził orkiestrę salonową (24 muzyków) w ramach instytucji artystycznej „Artos” we Wrocławiu. W 1954 r. został zatrudniony w Zakładowym Domu Kultury WSK w Mielcu i na bazie istniejących zespołów artystycznych (chór, grupa baletowa) założył Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Rzeszowskiej „Rzeszowiacy”. Z zespołem tym występował z widowiskami tematycznymi (m.in. moniuszkowskim). W 1956 r. odszedł z ZDK i założył Społeczne Ognisko Muzyczne w Mielcu. W 1957 r. został ponownie zaangażowany do prowadzenia ZPiT „Rzeszowiacy” i odtąd do przejścia na emeryturę w 1990 r. był jego kierownikiem artystycznym i pierwszym dyrygentem. Nieprzeciętnymi umiejętnościami organizacyjnymi i artystycznymi w znaczącym zakresie przyczynił się do osiągnięcia i utrzymywania wysokiego poziomu artystycznego zespołu. Skomponował i opracował szereg utworów, których większość stanowiła klasykę repertuaru „Rzeszowiaków”. Kompozycje to: Polonez uroczysty, Skoro dziś razem jesteśmy (polonez), W podwawelskim grodzie (krakowiak), Pieśń o Ojczyźnie (do słów K. I. Gałczyńskiego), Podniebne skrzydła (do słów K. Biegańskiego), Kujawiak z oberkiem, Na moim polu i Furmanku, furmanku. Opracowania muzyczne: Suita tańców lubelskich, Suita tańców kurpiowskich, Suita tańców wielkopolskich, Polki rzeszowskie, Wiązanka polonezów staropolskich i Powitanie oraz tańce i pieśni, m.in.: Nie chodź koło róży, Szumiała leszczyna, a także aranżacja muzyki do wodewilu Królowa Przedmieścia. Członek ZAIKS-u i ZAKR-u. Za całokształt działalności artystycznej otrzymał indywidualną Nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuki (1977) i zespołową (z kierownictwem ZDK) II stopnia MKiS (1971). Po przejściu na emeryturę został wybrany wiceprzewodniczącym mieleckiego oddziału Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych oraz wiceprzewodniczącym oddziału Związku Inwalidów Wojennych, a w 2001 r. – przewodniczącym oddziału ZIW w Mielcu. Był inspiratorem nadania parkowi przy ul. S. Sękowskiego patronatu „Inwalidów Wojennych RP” i upamiętnienia tego wydarzenia obeliskiem w 2004 r. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem 30–lecia i 40–lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką Honorową ZIW RP, Odznaką Honorową Towarzystwa Polonia, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Złotą Odznaką ZZ Metalowców i Złotą Odznaką Honorową PZChiO oraz w 1983 r. wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. W 2017 r. ZPiT "Rzeszowiacy" przyjął imię Jana Mejzy. 

 

MELEX, pojazd elektryczny skonstruowany i wytwarzany od 1971 r. przez Wytwórnię Sprzętu Komunikacyjnego PZL – Mielec. Jego podstawowym atutem jest poruszanie się po różnego rodzaju terenach w całkowitej zgodzie z wymogami ochrony środowiska naturalnego (brak spalin i hałasu). Początkowo jego zastosowanie ograniczało się do obsługiwania pól golfowych, głównie w Ameryce Północnej. Duże powodzenie pojazdu sprawiło, że jeszcze w tym samym roku Biuro Konstrukcyjne Pojazdów w Ośrodku Badawczo–Rozwojowym przygotowało inne wersje, m.in. transportową i pasażerską, a w następnych latach opracowywano i wprowadzano do produkcji kolejne wersje z bardzo różnym przeznaczeniem. Mieleckie pojazdy pojawiły się na stadionach, miejskich trasach turystycznych, terenach zielonych (parki przy pałacach), lotniskach i cmentarzach. W latach 70. produkcja eksportowa przekroczyła 10 tysięcy sztuk rocznie do ponad 30 krajów na całym świecie, a w następnych latach utrzymywano się na rynkach całego niemal świata, m.in. w Argentynie, Australii, Austrii, Francji, Malezji, Niemczech, RPA, Szwecji, USA, Węgrzech, Wielkiej Brytanii i Włoszech. W rezultacie restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” produkcją pojazdów elektrycznych zajęła się powstała 1 IV 1993 r. Spółka z o.o. „Melex”. Na początku XXI w. „melexy” – oprócz tradycyjnego wózka golfowego – produkowane są w następujących wersjach: 243 – pasażerska dla 4 osób, 245 – bagażowa z metalową skrzynią, 246 – bagażowa z drewnianą skrzynią, 663 – pasażerska dla 6 osób, 666 – osobowo – towarowa dla 4 osób i 150 kg bagażu, 667 – towarowa dla ładunków do 400 kg i pogrzebowa (karawan na specjalne zamówienie) oraz „Mini-T” – luksusowy pojazd retro. Niektóre dane techniczne: długość (w mm) – 2360-3540, szerokość – 1190-1290, waga (z akumulatorami) – 420 kg, prędkość – do 24 km/h do przodu i 15 km/h do tyłu, zasięg na pojedynczym załadowaniu akumulatorów – 65 km. 

 

MELEX SPÓŁKA Z O.O., firma utworzona 1 IV 1993 r. w ramach restrukturyzacji Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec”. Jako sukcesorka WSK w zakresie produkcji pojazdów elektrycznych przyjęła dotychczasowe doświadczenia oraz kontakty krajowe i międzynarodowe. Jej siedzibą jest hala H-106, usytuowana w północnej części SSE. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. (Szerzej o produkcji przy haśle „Melex”.) W 2003 r. kłopoty finansowe, które już wcześniej wielokrotnie występowały, nasiliły się i Zarząd Spółki został zmuszony do złożenia w sądzie wniosku o upadłość (24 XII 2003 r.). Ogłoszenie upadłości nastąpiło 6 II 2004 r. Poszukiwania nabywców spółki zakończyły się powodzeniem. 31 VIII 2004 r. jej nowym właścicielem został Andrzej Tyszkiewicz, a firma otrzymała nazwę: MELEX A&D TYSZKIEWICZ sp. j. Od tego czasu sytuacja firmy zdecydowanie się poprawiła. W 2005 r. pozyskano nowe rynki zbytu i zamówienia, m.in. warszawska policja zakupiła specjalne pojazdy dla celów patrolowych. Pracowano też nad kolejnymi nowościami. W styczniu 2006 r. uzyskano certyfikat zarządzania jakością i zarządzania środowiskiem. Aktualnie posiadane certyfikaty: ISO 9001, ISO 14001 i PN 18001. W 2006 r. zatrudniano ponad 100 pracowników. Systematycznie unowocześniano wyposażenie pojazdów i wprowadzano nowe wersje, m.in. pasażerskie, bagażowe, ambulanse i karawany, a także wyprodukowano nowy typ – N.CAR. Rozwijano sieć placówek handlowych, m.in. w 2007 r. zorganizowano I Międzynarodowe Spotkanie Dealerów Melex Mielec/Przecław. W 2011 r. w zamku Tyszkiewiczów w Przecławiu odbyły się  uroczystości 40-lecia funkcjonowanie firmy „Melex”. W czasie Targów Smert Mobility Expo w Gdańsku (11-13 IX 2014 r.) zaprezentowano prototyp nowej linii pojazdów elektrycznych. W 2017 r. Firma "Melex" została uhonorowana przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Andrzeja Dudę Nagrodą Gospodarczą w kategorii Międzynarodowy Sukces.

 

MELNOX SPÓŁKA Z O.O., firma utworzona przez austriackich przedsiębiorców, reprezentowanych przez grupę kapitałową KRONOTEC AG, mającą siedzibę w Lichtensteinie. Należy nadal w 100 % do kapitału zagranicznego. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 20 VIII 1996 r., a działalność gospodarczą rozpoczęła w marcu 1997 r. Głównym zadaniem firmy jest produkcja materiałów wyposażenia mieszkań, wykonywanych z płyt drewnopochodnych. Jej głównymi produktami są: panele ścienne, materiały podłogowe, postforming i parapety okienne oraz blaty robocze. Równolegle do dynamicznie rozwijającej się produkcji zadbano o rozwój obiektów, toteż ich potężne sylwetki dominują na terenie SSE, choć znajdują się w peryferyjnie położonej jej północno-wschodniej części. Poza działalnością produkcyjną i inwestycyjną – „Melnox” był i pozostaje nadal jedną z najbardziej zaangażowanych społecznie firm w Mielcu. M. in. przez kilka lat sponsorował I-ligowy zespół siatkarek KPS Mielec, przyczyniając się do zdobycia przezeń tytułu wicemistrza Polski w 2000 r. i utrzymywania się przez kilka lat w czołówce krajowej. Wspiera także wiele innych przedsięwzięć sportowych, oświatowych i kulturalnych. W sierpniu 2005 r., w związku z unifikacją w ramach Grupy Kronospan, zmieniono nazwę na KRONOSPAN MIELEC. W 2005 r. firma zatrudniała około 440 osób i osiągnęła przychód netto 926,5 mln zł – najwyższy spośród firm przemysłowych w Mielcu. Jest jedną z największych i najnowocześniejszych firm produkujących materiały drewnopochodne.

 

MEMORIAŁ IM. WACŁAWA GĄSSOWSKIEGO, coroczne zawody lekkoatletyczne organizowane przez Stal Mielec (od 1997 r. – LKS Mielec) dla uczczenia pamięci tragicznie zmarłego 7 VII 1959 r. Wacława Gąssowskiego – wybitnego zawodnika i trenera lekkoatletycznego. I Memoriał odbył się już w 1959 r., a jego głównymi aktorami byli: Edmund Piątkowski – rekordzista świata w rzucie dyskiem i Zbigniew Orywał – średniodystansowiec, międzynarodowy mistrz USA. W kolejnych latach gościli m.in.: Janusz Sidło – rekordzista świata w rzucie oszczepem, Alfred Sosgórnik (ustanowił w Mielcu rekord Polski w pchnięciu kulą) i Stanisława Walasiewiczówna – mistrzyni olimpijska z 1932 r. Kilkakrotnie zawody miały obsadę międzynarodową. Tradycyjnie głównymi konkurencjami memoriałowymi były biegi na 400 m, 800 m i 1500 m, bowiem W. Gąssowski specjalizował się w rywalizacji na tych dystansach. XXIX Memoriał (1 IX 1988 r.) przeprowadzono po raz pierwszy na sztucznej bieżni torpolowej i przy świetle elektrycznym. W czasie tych zawodów Kazimiera Mróz-Mosio (Tęcza Mielec) ustanowiła nowy rekord Polski w chodzie na 5 km – 23:13,87. Do 2004 r. zorganizowano 45 zawodów memoriałowych.

 

WACŁAW GĄSSOWSKI, ur. 1 IX 1917 r. – zm. 7 VII 1959 r. Regularne treningi sportowe rozpoczął w szkole średniej w Radzyniu i kontynuował je w czasie nauki w Lotniczej Szkole Podchorążych w Dęblinie. Specjalizował się w biegach średnich. Rosnącą klasę sportową potwierdził w 1938 r. rekordem życiowym w biegu na 800 m – 1:52.6. W tym roku reprezentował Polskę na Mistrzostwach Europy, odpadając w eliminacjach na 800 m. W kampanii wrześniowej 1939 r. uczestniczył jako pilot obserwator, a dalsze lata wojenne przeżył w obozie jenieckim. Po wojnie studiował wychowanie fizyczne w Louvain (Belgia), a następnie trenował siatkarską reprezentację Belgii. W 1947 r. powrócił do Polski i został zaangażowany jako trener w Organizacji Przygotowań Olimpijskich. Na początku lat 50. piastował funkcję wiceprezesa PZLA. Wychował dużą grupę trenerów, tworzących później czołówkę krajową. Przez pewien czas był także państwowym trenerem lekkoatletycznym w Belgii. Zginął tragicznie w Belgradzie.

 

MEMORIAŁ IM. GENERAŁA WŁADYSŁAWA SIKORSKIEGO, coroczne zawody lekkoatletyczne organizowane od 1981 r. corocznie pod koniec maja w Mielcu przez LKS Tęcza Mielec (później Sokół – Tęcza i OTG Sokół) dla uczczenia pamięci urodzonego na ziemi mieleckiej W. Sikorskiego. Trasa chodów biegnie na terenach Starego Mielca, najczęściej ulicami: F. Żwirki i S. Wigury, S. Sękowskiego, Sandomierską, S. Staszica, J. Kilińskiego i Warszawską. Konkurencjami memoriałowymi są chody sportowe na dystansach 10 km kobiet i 20 km mężczyzn, a towarzyszą im rywalizacje na innych dystansach chodu sportowego, z reguły dla juniorek i juniorów oraz biegi. W konkurencjach głównych startowała dotąd niemal cała czołówka krajowa, gdyż mieleckie zawody wchodziły w cykl rywalizacji o Grand Prix Polski w chodzie sportowym. W latach 90. obok Memoriału pojawiła się inna impreza – biegi masowe dla młodzieży, organizowane najczęściej w Tuszowie Narodowym – miejscu urodzin Władysława Sikorskiego.

 

WŁADYSŁAW EUGENIUSZ SIKORSKI (1881-1943), urodzony w Tuszowie Narodowym, inżynier budownictwa wodnego, generał, mąż stanu. W czasie II wojny światowej – premier i minister spraw wojskowych rządu emigracyjnego, a następnie naczelny wódz i generalny inspektor sił zbrojnych. Zginął w katastrofie lotniczej nad Gibraltarem.

 

  • Juliusz Merak

    Juliusz Merak

MERAK JULIUSZ, urodzony 19 XI 1895 r. w Brzesku koło Tarnowa, syn Michała i Mieczysławy z Kalinowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Bochni i w latach 1907-1912 do c.k. Państwowego Gimnazjum w Mielcu. W 1907 r. zorganizował uczniowską grupę samokształceniową, nazywaną „Kołem Meraka”. Uczestniczył też w działalności tajnych organizacji niepodległościowych. Maturę zdał (z odznaczeniem) w Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Należał do organizacji paramilitarnej Drużyny Strzeleckie. 16 VIII 1914 r. zgłosił się do tworzonych przez J. Piłsudskiego Legionów i jako szeregowiec został skierowany do 1 kompanii I batalionu 2 pułku piechoty. Brał udział w walkach na terenach Karpat i na Węgrzech w październiku 1914 r. (bitwa pod Marmaros-Sziget, potyczki pod Kracsfalu, Bocsko i Vissovolgy). Ukończył szkołę podchorążych Legionów Polskich w Marmaros-Sziget i jako dowódca kompanii walczył pod Kołodią, Kostiuchnówką, Jabłonką i Kuklami (21–24 X 1915 r.). Wykazał się męstwem i zdolnościami dowódczymi, za co otrzymał austriackie odznaczenia bojowe. W walkach pod Kopnem (25 X 1915 r.) został ciężko ranny. Po zaleczeniu ran w Krakowie otrzymał awans do stopnia podporucznika i powrócił na front. W listopadzie 1915 r. walczył na Wołyniu, m.in. w bitwach pod Optową i Kostiuchnówką oraz nad Styrem i Stochodem. 29 IX 1916 r. został awansowany do stopnia porucznika. W następstwie „kryzysu przysięgowego” złożył dymisję i został zwolniony z Legionów, a następnie przeniesiony do Krakowa i urlopowany. Zgłosił akces do POW i objął komendanturę obwodu Bochnia–Brzesko. 1 XI 1918 r. wstąpił w szeregi tworzącego się Wojska Polskiego i zorganizował batalion w Jędrzejowie. Już w randze kapitana walczył na froncie ukraińskim (Waręż, Sokal, Krystynopol, Kamionka Strumiłowa). Urlopowany z frontu w 1919 r. ukończył studia prawnicze na UJ w Krakowie i zdał egzamin końcowy na II Kursie Szkoły Sztabu Generalnego. Mianowano go szefem Sztabu Dowództwa Okręgu Wilno, a po awansie do stopnia majora w lipcu 1920 r. powierzono mu funkcję kwatermistrza Grupy Operacyjnej gen. W. Sikorskiego. W obronie Brześcia (2 VIII 1920 r.) wykazał się wielkim męstwem i opanowaniem, ale odniósł ciężkie rany i pomimo leczenia szpitalnego w Grudziądzu i Poznaniu zmarł 14 IX 1920 r. Pochowano go na cmentarzu garnizonowym w Poznaniu. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari kl. V.

 

„MERKURY” REGIONALNY TYGODNIK REKLAMOWY, pismo reklamowe powstałe w 1991 r. i ukazujące się w Mielcu w latach 90. Jego wydawcą była mielecka firma „Edytor”, mająca swą siedzibę przy ul. Czarneckiego 1.

 

METALLMAN (METALLMANN) JOACHIM, urodzony 24 VI 1889 r. w Krakowie, syn Menassego i Reginy z Friednerów. W 1907 r. ukończył Gimnazjum Klasyczne Św. Anny w Krakowie i zdał maturę, a następnie do 1914 r. studiował nauki przyrodnicze i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1912 r. uzyskał doktorat z filozofii. W latach 1915–1917 uczestniczył w I wojnie światowej jako żołnierz armii austriackiej. W  niewyjaśnionych okolicznościach w 1917 r. został zwolniony z wojska i podjął pracę nauczycielską. Jako nauczyciel pracował m.in. w Gimnazjum Państwowym w Mielcu w latach 1918–1920. 19 II 1918 r. zdał egzamin nauczycielski z zakresu fizyki, chemii, mineralogii, zoologii i botaniki. Był także nauczycielem w IX Gimnazjum Państwowym w Krakowie. W latach 1928-1929 studiował w Wiedniu i Paryżu. Brał też udział w prywatnym konwersatorium filozoficznym prof. Leona Chwistka. Od 1930 r. wykładał nauki przyrodnicze w Państwowym Pedagogium w Krakowie. W 1933 r., po uzyskaniu habilitacji (wykład habilitacyjny na temat: Problemat struktury i jego dominujące stanowisko w nauce współczesnej), otrzymał docenturę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1939 r. Rada Wydziału Filozoficznego UJ wystąpiła z wnioskiem o mianowanie go profesorem tytularnym. Udzielał się też jako prelegent Uniwersytetu Ludowego im. A. Mickiewicza w Krakowie oraz członek Międzynarodowego Koła Bioteoretyków w Lejdzie. Napisał m. in.: Zasada ekonomii myślenia, jej historia i krytyka (Warszawa 1914), Determinizm nauk przyrodniczych (Kraków 1934), Der Kampf um die Autonomie des Lebens (Leiden 1939) i Wprowadzenie do zagadnień filozoficznych (Kraków 1939, cz. I). Publikował także w czasopismach naukowych: „Ruch Filozoficzny”, „Kwartalnik Filozoficzny” i „Przegląd Współczesny” oraz w zagranicznych periodykach naukowych. (Łącznie 34 artykuły i rozprawy.) O jego twórczości pisali m.in.: Z. Zawirski, B. Gawecki, J. Szczepański i Wł. Krajewski, a polemizował z nią St. I. Witkiewicz. Na początku okupacji hitlerowskiej w Krakowie J. Metallman został aresztowany wraz z innymi profesorami UJ (6 XI 1939 r.) i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Pomimo wielu interwencji nie wypuszczono go i prawdopodobnie w 1942 r. zamordowano.

 

METALOWCÓW (ULICA), jedna z najdłuższych (1009 m) ulic wschodniej części miasta. Status ulicy i nazwę otrzymała 28 III 1973 r. Rozgranicza osiedla Dziubków i Wł. Szafera. Biegnie od ulicy Wolności do ulicy Długiej. Łączą się z nią ulice: Gajowa. E. Godlewskiego, T. Chałubińskiego, Jasna, M. Raciborskiego i Łąkowa. Posiada asfaltową nawierzchnię, chodniki po obu stronach i ścieżkę rowerową po stronie wschodniej. Jej adres mają liczne posesje prywatne z okazałymi domami i zadbanymi ogródkami przydomowymi. Nazwa ulicy upamiętnia mieleckich metalowców – ludzi o nieprzeciętnych kwalifikacjach i umiejętnościach, których wytworami były tysiące samolotów, pojazdów i innych urządzeń związanych z komunikacją.

 

METALPOL S.C., firma rodzinna funkcjonująca w Mielcu od lat 60. XX w. Początkowo zajmowała się usługami różnego typu, m.in. mechaniką pojazdową, lakiernictwem i ślusarstwem. W latach 80. ukierunkowała się na produkcję części metalowych, a następnie wyspecjalizowała się w produkcji sprężyn różnego typu i przeznaczenia, m.in. dla przemysłu motoryzacyjnego, maszynowego i spożywczego. W listopadzie 2000 r. otrzymała certyfikat jakości ISO 9002. Posiada odbiorców w kraju (hurtownie, sklepy, firmy produkcyjne) i poza jego granicami (Litwa, Ukraina). Adres: ul. Piaskowa 5. W 2008 r. przeniesiono siedzibę do nowego budynku przy al. E. Kwiatkowskiego. Firma posiada certyfikat ISO 9001.2008, potwierdzenie zgodności systemu zarządzania jakością z normą ISO TS 16949 oraz koncesję na dostawy dla przemysłu zbrojeniowego. Jest członkiem Institute of Spring Technology w Sheffield.

 

METALWERK (METALWERK – MIROSŁAW MISIARZ), firma specjalizująca się w obróbce mechanicznej metali. Powstała w połowie lat 90. XX w. i od początku działalności produkowała dla polskich przedsiębiorstw komunikacyjnych. W kolejnych latach firma rozwijała się. Wprowadzano nowoczesne technologie obróbki metali oraz rozszerzano produkcję i usługi. Aktualna oferta to m.in. produkcja i regeneracja urządzeń dla przemysłu (skrawarki, rębaki, przepustnice, rolki i wały, podajniki, urządzenia do recyclingu, metaloplastyka, różne części zamienne według zamówień) oraz usługi, w tym remonty maszyn i urządzeń. Jej siedziba znajduje się w Mielcu przy ul. Wolności 85.

 

„MEWA” (PZL–M20), samolot dyspozycyjny produkowany w WSK „PZL-Mielec” od 1977 r. Ogółem wyprodukowano 20 sztuk. Opracowano go w Mielcu, w kooperacji z Piper Aircraft Corporation, w czterech wersjach: standard, patrolowej (obserwacja terenu i rejestrowanie obrazu), sanitarnej i klubowej (dla biznesmenów). Konstruktorami prowadzącymi byli: Piotr Biegocki, Krzysztof Piwek, Krzysztof Gawryś, Mieczysław Wojtkowski i Wiesław Tomecki. Podstawowe dane: rozpiętość – 11,86 m, długość – 8,72 m, wysokość – 3,02 m, moc startowa – 2 x 220 KM, masa startowa – 2100 kg, masa użyteczna – 750 kg, prędkość maksymalna – 360 km/h, prędkość przelotowa – 306 km/h, zasięg (z 45 min. rezerwy) – 1 240 km, start (na H=15 m) – 444 m, lądowanie (z H=15 m) – 655 m, załoga – 1 pilot, ilość pasażerów – 5. Pierwszy lot odbył się 25 VII 1979 r., a pilotem był Tadeusz Pakuła. W 1993 r. „Mewa” została wyróżniona Polskim Godłem Promocyjnym „Teraz Polska” w I edycji konkursu na najlepsze polskie produkty.

 

„MEWUSKA”, ujęcie wodociągowe na rzece Wisłoce dla zaspokojenia rosnących potrzeb WSK i miasta na początku lat 50. XX w. Jego projekt opracowało Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego w Krakowie, a wykonawcą było krakowskie Zjednoczenie Robót Inżynieryjnych. Z powodu dynamicznego rozwoju Mielca budowę prowadzono w przyśpieszonym tempie, popełniając – jak się później okazało – szereg uchybień. W tym czasie nastąpił wylew Wisłoki i ujęcie zostało uszkodzone, m.in. zamuliły się sączki ujęciowe. Budowę ujęcia zakończono w 1953 r., ale pompownia okazała się niezdolną do pełnej eksploatacji. Po wybudowaniu nowych wodociągów w 1954 r. pompownia „Mewuska” (po usunięciu awarii) została włączona w układ sieci jako ujęcie awaryjne.

 

MIASTA PARTNERSKIE, idea bezpośrednich i systematycznych kontaktów miast i gmin powstała po II wojnie światowej, kiedy narody europejskie pragnęły pokoju i podjęcia prób pogodzenia się. Współpraca Mielca z miastami w różnych częściach Europy rozpoczęła się w latach 70. kontaktami o charakterze incydentalnym (wymiana zespołów artystycznych). Usankcjonowanie współpracy umowami i porozumieniami nastąpiło w latach 90., po zlikwidowaniu „żelaznej kurtyny” i przemianach ustrojowych. W toku realizacji umów partnerzy stosują zasady równości i wzajemności świadczeń.

Miasta partnerskie Mielca:

*Douchy-les-Mines (Francja) – od 11 XI 1990 r.

*Mukaczewo (Ukraina) – od I 1993 r.

*Vila Nova de Poiares (Portugalia – od VI 2000 r.

*Löhne (Niemcy) – od 28 VIII 2002 r.

*Tiszaföldvar (Węgry) – 11 VIII 2006 r.

*Morlaix (Francja) oraz gminy Saint Thegonnec (Francja) i Saint-Martin-des-Champs (Francja) – 29 V 2011 r.

 

MIASTECZKO MŁODEGO ROBOTNIKA, osiedle parterowych baraków mieszkalnych i gospodarczych, zbudowane w latach 1949–1952 na terenach łąk cyranowskich przy wschodnim zboczu Góry Cyranowskiej i ul. Cyranowskiej. Baraki o wymiarach około 38,5 m x 10,5 m wykonano z cegły i pustaków żużlobetonowych oraz przykryto stropodachem konstrukcji drewnianej. Zamontowano instalacje: elektryczną, gazową, wodno-kanalizacyjną i centralnego ogrzewania. Ogółem zbudowano 36 baraków, z czego większość przeznaczono na cele mieszkalne. Od strony zachodniej MMR w 1952 r. wybudowano barak – kino „Tęcza” z salą widowiskową na około 240 miejsc. (Ze względu na niskie ceny biletów cieszyło się bardzo dobrą frekwencją.) W pierwszych latach mieszkańcami osiedla byli - zgodnie z nazwą – młodzi pracownicy WSK Mielec, ale z czasem wielu z nich przeniosło się do mieszkań w blokach mieszkalnych. W kilkunastu barakach mieściły się m.in. Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna, sklepy, OHP, LOK – Ośrodek Szkolenia Kierowców, Bar „Popularny”, świetlica „Podgórze”, modelarnia i drukarnia. W 1971 i 1976 r. wybudowano 2 tzw. bloki rotacyjne. W 1974 r. do MMR przeniesiono Cyganów (Romów), bowiem w związku z planowaną budową osiedla S. Żeromskiego podjęto decyzję o rozbiórce baraków przy ul. S. Żeromskiego, w których mieszkali Cyganie. Budowa alei Kwiatkowskiego (4 pasy ruchu) spowodowała, że kino „Tęcza” musiało zakończyć działalność 31 XII 1986 r. na początku 1987 r. zostało rozebrane. Miasteczko funkcjonuje do dziś, choć z roku na rok ilość baraków maleje. Rozbiera się je bowiem ze względu na coraz gorszy stan, a równocześnie buduje się nowe wielorodzinne budynki mieszkalne. Postępująca degradacja tej części Mielca (m.in. pogarszający się stan baraków i infrastruktury, różnego rodzaju zanieczyszczenia) skłoniła samorząd miejski do włączenia tego obszaru do rewitalizacji w ramach uchwalonego w 2006 r. Lokalnego Programu Rewitalizacji. W jego ramach m.in. sukcesywnie przenoszono mieszkańców baraków do innych lokali, m.in. osiedla domów socjalnych w osiedlu Rzochów, a następnie puste baraki rozbierano. 

 

MICEK JÓZEF WALENTY (ksiądz), urodzony 8 XII 1927 r. w Pilźnie, syn Ludwika i Stefanii z domu Szumowicz. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1948 r. Po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie w 1953 r. przyjął święcenia kapłańskie. Został skierowany do parafii w Gorlicach – Gliniku Mariampolskim i tam już pozostał. Pełnił funkcję wikariusza, następnie organizatora parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy i jej proboszcza (do 1992 r.). Zorganizował Dom „Caritas” dla dzieci z porażeniem mózgowym oraz kuchnię „Caritas”. Był także współorganizatorem Domu Pomocy Społecznej. Zainicjował i zrealizował budowę kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy z pomieszczeniami katechetycznymi oraz domem służby kościelnej. Okresowo pełnił także funkcję dziekana dekanatu gorlickiego. Od 1992 r. przebywa na emeryturze i jest kapelanem Domu Opieki Społecznej. Wyróżniony został m.in. tytułami: Prałata Papieskiego (1995), „Człowieka Roku 2003” – „Gazety Krakowskiej” i „Honorowego Obywatela Miasta Gorlice” (2004). Zmarł 3 VII 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gorlicach.

 

  • Maria Micek

    Maria Micek

MICEK MARIA (z domu BORZĘCKA), urodzona 25 III 1911 r. w Mielcu, córka Mateusza i Pelagii z Kolasińskich. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego w Mielcu, maturę zdała w 1930 r. Dwa miesiące później została zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Powszechnej w Trzcianie, powiat mielecki. Od 1931 r. należała do ZNP. W 1935 r. została przeniesiona do szkoły w Chorzelowie i wkrótce potem do Mielca, gdzie pracowała w szkole podstawowej przy ul. T. Kościuszki („pod zegarem”). W czasie okupacji hitlerowskiej organizowała i prowadziła (z mężem Władysławem) tajne nauczanie. W latach 50. była nauczycielką klas początkowych Szkoły Podstawowej nr 1 w Mielcu, a w późniejszych latach uczyła w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu. Posiadała uzdolnienia artystyczne i wykorzystywała je w pozalekcyjnej pracy z dziećmi (teatrzyk, kukiełkowy, inscenizacje, zajęcia plastyczne, tańce). Przez około 30 lat opiekowała się szkolnym kołem PCK. W 1970 r. przeszła na emeryturę i odtąd wiele czasu poświęcała na malowanie obrazów. Jej ulubionym tematem były kwiaty. Od 1978 r. należała do Koła Plastycznego przy ZNP w Mielcu, a od 1981 r. – do Klubu Środowisk Twórczych TMZM w Mielcu. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, m.in. w Mielcu, Stalowej Woli, Jaśle, Opatowie i Krośnie oraz w plenerach malarskich. Prowadziła kronikę Sekcji Emerytów i Rencistów Oddziału ZNP w Mielcu. Wyróżniona została m.in. Odznaką TON (Tajna Organizacja Nauczania), Złotą Odznaką ZNP i Honorową Odznaką PCK IV stopnia. Zmarła 8 I 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MICEK STANISŁAW LUCJAN, urodzony 17 VI 1939 r. w Mielcu, syn Władysława i Marii z Borzęckich. Absolwent Technikum Mechanicznego Ministerstwa Przemysłu Maszynowego w Mielcu o specjalności budowa płatowców, matura 1956 r. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (Instytut Fizyki, Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii), dyplom magistra uzyskał w1961 r Pracuje na Uniwersytecie Jagiellońskim w Instytucie Fizyki. Doktorat uzyskał w 1970 r., habilitację w 1977 r., a tytuł profesora w 1990 r. Od 1990 r. jest kierownikiem Zakładu Doświadczalnej Fizyki Komputerowej w Instytucie Fizyki UJ. W latach 1974-75 prowadził zajęcia dydaktyczne w ETH w Zürichu (Szwajcaria) a od 1990 do 1992 wykładał na Politechnice TUE w Eindhoven (Holandia). Zbudował pierwszy w Polsce detektor półprzewodnikowy promieniowania jądrowego (1960). Zaobserwował po raz pierwszy nieznane w fizyce jądrowej zjawisko „GLORY” przy wstecznym rozpraszaniu cząstek alfa (1969), badał to zjawisko w Uniwersytecie Louvain la Neuve (Belgia 1973, 1975,1983), w Uniwersytecie Maryland (USA 1979) i Groningen (Holandia 1988). Badał rezonanse w jądrowych rekcjach trójciałowych (ETH Zürich, Szwajcaria 1973-1975) oraz reakcje strippingu litu (KFK Karlsruhe, Niemcy 1980-82, 1985, 1987). Rozbudował detektor „AMPHORA” w Grenoble (Francja 1992) gdzie badał reakcje jądrowe w ciężkich układach jądrowych oraz wykonywał podobne badania w Uniwersytecie A&M w Teksasie (USA, 1985). Opracował założenia i uczestniczył w budowie detektora germanowego z osłoną antykomptonowską BGO (Eindhoven, Holandia 1990-92). Zbudował kierunkowy detektor pola magnetycznego ekstremalnie niskich częstotliwości (1996), przy pomocy którego wykonał pomiary pól magnetycznych na Wawelu (1995), na zamku w Niepołomicach (2001) i Baranowie Sandomierskim (2001) oraz w katedrze wawelskiej (2002). Zaobserwował wpływ pola magnetycznego niskiej częstotliwości na pracę serca (1996). Analizując wyniki pomiarów pola magnetycznego wykonane w Bieszczadach podał metodę rozwiązania problemu inwersyjnego przy poszukiwaniu źródeł generacji fali magnetycznej w rezonatorze Ziemia-jonosfera tzw. rezonansów Schumanna (2002). Badał rezonanse magnetyczne Alphéna obserwowane pomiędzy Słońcem a Ziemią i ich powiązanie z aktywnością magnetyczną Słońca (2003). Jest autorem ponad 100 publikacji w czasopismach naukowych i kilku skryptów. Wyróżniony został m.in.: nagrodami Prezesa Urzędu Energii Atomowej, nagrodami Ministra Nauki wszystkich stopni i Złotym Krzyżem Zasługi.

 

  • Władysław Micek

    Władysław Micek

MICEK WŁADYSŁAW, urodzony 7 XII 1908 r. w Pilźnie, syn Józefa i Katarzyny z domu Dudek. Absolwent Państwowego Seminarium Męskiego w Tarnowie. Pracę nauczycielską rozpoczął w 1928 r. w Szkole Powszechnej w Trzcianie, powiat mielecki, a następnie uczył w Szkole Męskiej w Mielcu. Ukończył Wyższy Kurs Nauczycielski we Lwowie i Instytut Pedagogiczny w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej oficjalnie pracował nadal w Szkole Męskiej, ale ponadto organizował i prowadził tajne nauczanie. Uczestniczył też w działalności tajnej Powiatowej Komisji Oświaty i Kultury (powstała w marcu 1942 r.), pełniąc w niej funkcję sekretarza. Dla zapewnienia warunków dla tej działalności prowadził księgowość w Spółdzielczej Składnicy Materiałów Piśmiennych „Ogniwo” w Mielcu, gdzie ulokowano siedzibę PKOiW. Po przejściu frontu i wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) został mianowany kierownikiem Szkoły Męskiej i mimo niezwykle trudnych warunków doprowadził do wznowienia przez nią zajęć szkolnych. (Z powodu zniszczenia szkoły „pod zegarem” lekcje odbywały się w budynku Szkoły Żeńskiej.) Przyczynił się do odbudowania w 1947 r. jednego skrzydła budynku „pod zegarem”. W 1947 r. prowadził kurs dla kandydatów na nauczycieli. Od 1949 r. do 1970 r. pracował jako nauczyciel Liceum Pedagogicznego w Mielcu, ucząc głównie pedagogiki i psychologii, a następnie przeszedł na emeryturę. Uczył jednak nadal (w niepełnym wymiarze godzin) w mieleckich szkołach. Poza pracą zawodową prowadził wielokierunkową działalność społeczną. Był jednym z animatorów ZNP po II wojnie światowej. Przez kilka kadencji wybierano go radnym Miejskiej Rady Narodowej. Udzielał się w Radzie PSS „Społem”. Wiele lat pełnił funkcję instruktora spółdzielni uczniowskich w powiecie mieleckim. Należał do aktywniejszych działaczy Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej, zwłaszcza w pierwszych latach jego działalności, a następnie udzielał się w Klubie Środowisk Twórczych TMZM. Napisał kilkadziesiąt artykułów o różnych wydarzeniach z historii Mielca, m.in.: Historia Liceum Pedagogicznego w Mielcu 1 IX 1947 – 30 VIII 1970 (1971), Zarys tajnej oświaty w latach okupacji hitlerowskiej w powiecie mieleckim (1978), Moje wspomnienie o Mielcu. Lata 1928 – 1945. (1979), Krótki rys historyczny powstania i rozwoju wszystkich szkół w Mielcu w okresie 40-lecia Polski Ludowej (1984), Ludność Mielca i jej zajęcia (1985), Jan Ślósarek – zasłużony dyrektor najstarszej szkoły powszechnej męskiej w ciągu 27-letniej pracy w Mielcu (1992), Najważniejsze wydarzenia dotyczące szkoły męskiej w Mielcu od roku 1905 (1992), Tajne nauczanie w Mielcu i okolicy (1995). (Fragmenty tych opracowań opublikowano w „Korso”.) Artykuł na temat „Konspiracyjna działalność nauczycieli został umieszczony w T. 3 Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu (Mielec 1994). Ponadto W. Micek przekazał wiele dokumentów i fotografii do Muzeum Regionalnego. Wyróżniony został m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką TON (Tajna Organizacja Nauczania), Złotą Odznaką ZNP i odznaczeniami spółdzielczymi. Zmarł 2 X 2000 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MICHALAK ARTUR, urodzony 5 V 1986 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Jadwigi z domu Jemioło. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Konarskiego w Mielcu. Od 1998 r. gra w komputerową grę strategiczną Star Craft. W 2001 r. zakwalifikował się do finału ogólnopolskiego, a w 2002 r. wywalczył II miejsce (nieoficjalne wicemistrzostwo Polski) w polskim finale eliminacji do World Cyber Games (kategoria – Star Craft) w Warszawie. W finale światowym World Cyber Games – 2002 (kategoria – Star Craft) w Korei Południowej (nieoficjalne mistrzostwa świata) zajął III miejsce (za dwoma Koreańczykami). W 2004 r. kolejny raz zakwalifikował się do finału ogólnopolskiego (16 najlepszych).

 

MICHALAK RYSZARD, urodzony 11 I 1958 r. w Świdnicy Śląskiej, syn Zdzisława i Leonii z domu Płaza. Absolwent Lotniczych Zakładów Naukowych (specjalność: budowa silników lotniczych spalinowych), maturę zdał w 1978 r. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej w 1981 r. został zatrudniony w WSK Mielec (Wydział Silnikowy). W 1991 r. zakończył pracę w WSK i wspólnie z innymi założył PHA „Market” Sp. z o.o. Współwłaścicielem firmy pozostaje do dziś. Jego pozazawodową pasją jest brydż sportowy. Był zawodnikiem kilku klubów I–ligowych (m.in. „Promost” Rzeszów) i II–ligowych. Aktualnie jest zawodnikiem AKBS Mielec, grającego w lidze wojewódzkiej. W 2001 r. został indywidualnym mistrzem Polski. Odniósł także wiele sukcesów w turniejach (indywidualnie i w parach), m.in. zwyciężył w Grand Prix Warszawy (2001), Turnieju Miast o Puchar Prezydenta Przemyśla (2001), 24. Turnieju o Puchar Prezydenta Rzeszowa (2002) i Turnieju „Barbórka 2002” w Tarnobrzegu.

 

MICHALIK JÓZEF (ksiądz), urodzony 24 II 1837 r. w Banicy koło Wadowic, syn Stanisława. Uczęszczał do gimnazjum w Cieszynie, a następnie św. Anny w Krakowie. Studia filozoficzne i teologiczne odbył w Tarnowie. 20 VII 1864 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Rychwałdzie oraz pełnił funkcję administratora w Szczyrku i Lipniku. Od 1866 r. był wikarym w Mielcu. Po śmierci proboszcza ks. E. Oraczewskiego (1867) powierzono mu obowiązki administratora, ale po kilku miesiącach powrócił do funkcji wikarego. W 1869 r. przeniesiono go do Czchowa, ale jeszcze w tym samym roku otrzymał probostwo w Słupcu i sprawował tę funkcję z dużym pożytkiem do 1882 r. Wtedy to przeniesiony został na probostwo w Książnicach koło Mielca. Pełnił też funkcje w dekanacie radomyskim: notariusza, wicedziekana i od 1892 r. dziekana. Zmarł 4 II 1918 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Książnicach.

 

MICHALINA, przysiółek osiedla Borek usytuowany w jego północno–wschodniej części, zaznaczony na mapie w XIX w. Aktualnie jest to grupa kilkunastu gospodarstw przy ul. Modelarskiej, biegnącej od ul. H. Sienkiewicza w kierunku wschodnim (w stronę Cyranki). W przyszłości ma być małym osiedlem domów jednorodzinnych, budowanych przy istniejących już ulicach: Modelarskiej, Borowiczan i Michalina. Od 2006 r. teren ten stał się placem budowy. Przy ulicach: Modelarskiej, Borowiczan i Michalina oraz w ich pobliżu zbudowano szereg domów mieszkalnych. Nazwa: MICHALINA jest typową nazwą odimienną, pochodzącą od imienia Michał.

 

MICHALINA (ULICA), niewielka (175 m) uliczka na przysiółku Michalina osiedla Borek. Poprzez ul. Borowiczan łączy się z ul. Modelarską. Powołano ją do życia i nadano nazwę 24 II 2005 r. Początkowo miała nawierzchnię gruntową. W 2011 r. wykonano nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki betonowej. Przy niej i w okolicy wybudowano szereg domów jednorodzinnych.

 

MICHALSKI JERZY, urodzony 10 II 1940 r. w Radomiu, syn Jerzego i Heleny z Jarużewskich. Uczęszczał do Technikum Wychowania Fizycznego w Katowicach i ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową (zawód – ślusarz). W latach szkolnych grał w piłkę nożną (Broń Radom, Radomiak Radom i Huragan Morąg) i ręczną (Start Katowice). Po ukończeniu szkoły odbył zasadniczą służbę wojskową, grając w piłkę ręczną w Wawelu Kraków (III i II liga), a następnie w Śląsku Wrocław (I liga). W tym czasie wystąpił m.in. w meczach o Puchar Europy (Śląsk – Aarhus) i w reprezentacji Wojska Polskiego na Mistrzostwach Armii Zaprzyjaźnionych. Po zakończeniu służby wojskowej występował w Gwardii Opole (I liga) i Broni Radom (II liga, grający trener). W 1967 r. został zatrudniony w WSK Mielec. Grał w walczącej o I ligę Stali Mielec i przyczynił się do jej awansu w 1969 r., a następnie pomógł w uplasowaniu się w czołówce krajowej. W 1973 r. zrezygnował z gry wyczynowej i zajął się trenowaniem juniorów Stali Mielec. Równocześnie zdobył uprawnienia sędziowskie i jako arbiter prowadził wiele spotkań piłki ręcznej, w tym również  I–ligowych. We wczesnej młodości uprawiał także biegi na dystansach 400 m, 800 m i 1500 m oraz biegi przełajowe. (Startował m.in. w Mistrzostwach Polski.) Aktualnie grywa w tenisa ziemnego i szkoli adeptów tej gry. Wyróżniony został m.in. Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.

 

  • Zbigniew Michalski

    Zbigniew Michalski

MICHALSKI ZBIGNIEW JAN, urodzony 11 IX 1952 r. w Mielcu, syn Edwarda i Heleny z domu Kubik. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kolbuszowej, maturę zdał w 1971 r. Studiował w SGPiS w Warszawie (1971–1973). W 1973 r. podjął pracę w WSK Mielec, a w 1975 r. został mianowany dyrektorem Gminnego Ośrodka Kultury w Niwiskach. W latach 1976-1978 odbył zasadniczą służbę wojskową. Po powrocie z wojska pracował w PKP. Od 1997 r. przebywa na rencie. W czasie pracy zawodowej był długoletnim działaczem PCK i prezesem Klubu Honorowych Dawców Krwi w Przyłęku. Od kilku lat jest działaczem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. W konkursie literackim „O Laur Prometeja” dwukrotnie otrzymał wyróżnienie. Wyróżnienia otrzymywał także w konkursach fraszek i aforyzmów. Jest autorem tomiku wierszy Na pięciolinii życia. Współpracuje z prasą lokalną i ogólnopolską. Wyróżniony m.in. Odznaką „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” II stopnia i Odznaką „Przodujący Kolejarz”. W 2006 r. zainspirował powstanie Grupy Literackiej „Słowo” przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej i został wybrany na prezesa jej zarządu. Wybrano go też do zarządu TMZM. Był jednym z inicjatorów i współredaktorem pierwszego almanachu twórczości członków Grupy Literackiej „Słowo” – Z podróży na wyspy słowa (Mielec 2007). W 2008 r. wydał tomik poezji Zakręty (Mielec 2008), a w 2009 r. tomik Jeszcze. Był współredaktorem almanachu W rytmie słowa (2009). W 2010 r. wydał tomik Schody, a w roku 2011 był jednym z redaktorów polsko-niemieckiego zbioru W dalszej i bliższej perspektywie (So fern wie nah) oraz zredagował almanach Zanurzeni w słowie. Był także redaktorem Mieleckiego Rocznika Literackiego Nr 1 „Artefakty” w 2012 r., Nr 2 w 2013 r. i Nr 3 w 2014 r. oraz kilku tomików utworów mieleckich poetów. Wybrane utwory własne opublikował w kilku numerach „Mieleckich Zapisków”, wydaniu pokonkursowym „Strzeż mowy ojców, strzeż ojców wiary” (Tuszów Narodowy 2009) oraz antologii 21 stopni w skali Beauforta (Sandomierz 2011). Ponadto pisał artykuły (dotychczas około 200) do czasopism regionalnych i ogólnopolskich. Wyróżniony honorowym odznaczeniem „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

 

MICHAŁ, syn Michała z Mielca, jeden z pierwszych mielczan studiujących na Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w dokumencie w 1495 r.

 

  • Krystyna Michałek

    Krystyna Michałek

MICHAŁEK KRYSTYNA JADWIGA (z domu GAWEŁ), urodzona 20 VI 1941 r. w Widełce koło Kolbuszowej, córka Wojciecha i Zofii z domu Rzucidło. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczyń Przedszkoli w Jaśle, maturę zdała w 1960 r. Całe życie zawodowe związała z Przedszkolem Państwowym nr 11 w Mielcu. W latach 1960–1963 pracowała jako nauczyciel dyplomowany, a w latach 1963–1983 pełniła funkcję wicedyrektora. W tym okresie ukończyła Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: pedagogika przedszkolna, 1974) oraz studia magisterskie w zakresie wychowania przedszkolnego w Instytucie Kształcenia Nauczycieli im. W. Spasowskiego w Warszawie (1982). W 1983 r. powierzono jej funkcję dyrektora i pełniła ją do 1993 r. Pracując 30 lat na stanowiskach kierowniczych, znacząco przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju podległej placówki. W szerokim zakresie współpracowała z zakładem opiekuńczym (WSK – Wydział 30) i innymi zakładami pracy. Wiele czasu poświęcała na doskonalenie zawodowe nauczycieli i pedagogizację rodziców. Dbała o wszechstronny rozwój dzieci, a zwłaszcza o różne formy działalności artystycznej. Była członkiem ZNP i TPD. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi.

 

  • Szymon Michałek

    Szymon Michałek

MICHAŁEK SZYMON, urodzony 10 VI 1982 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Krystyny z domu Gaweł. Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 2001 r. Studia rozpoczął w Akademii Rolniczej we Wrocławiu, a od 2002 r. kontynuuje je w Akademii Rolniczej w Krakowie (kierunek – ochrona środowiska). Systematyczne treningi pływackie podjął w FKS Stal Mielec jako uczeń klas początkowych Szkoły Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i J. Wigury w Mielcu. Specjalizował się w stylu grzbietowym. Startował w Mistrzostwach Polski w kilku kategoriach wiekowych juniorów, zdobywając m.in.: 8 złotych, 6 srebrnych i 3 brązowe medale, głównie na dystansach 100 m i 200 m stylem grzbietowym. Dwukrotnie zwyciężył w Korespondencyjnych Mistrzostwach Polski. Uczestniczył także w zawodach międzynarodowych (1993, 1995), wygrywając czterokrotnie i raz zajmując 2. miejsce. Zwyciężał także wielokrotnie na zawodach pływackich ogólnopolskich, okręgowych i lokalnych. Będąc studentem, nadal startował i m.in. zajął 3. miejsce w XXI Mistrzostwach Polski Akademii Rolniczych we Wrocławiu (2002). Studia na Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym Akademii Rolniczej w Krakowie ukończył w 2007 r. z dyplomem magistra inżyniera. Po studiach przebywał w Anglii, a po powrocie do kraju został zatrudniony w angielskiej firmie w Warszawie.

 

  • Ryszard Michnik

    Ryszard Michnik

MICHNIK RYSZARD JAN, urodzony 19 IV 1933 r. w Mielcu , syn Tadeusza i Genowefy z domu Machała. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Maturę zdał w 1951 r., a następnie został zatrudniony w ZRI Nowa Huta – Kierownictwo Grupy Robót w Mielcu, budujące wówczas ujęcie wody na Wisłoce i wodociąg „MEWUSKA”. W 1956 r. ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej i uzyskał tytuł inżyniera budownictwa lądowego. Z nakazu podjął pracę w Hucie Stalowa Wola i uczestniczył w jej rozbudowie. W marcu 1958 r. przeniósł się do WSK Mielec i jako starszy inspektor nadzoru w latach 1958–1964 nadzorował budowę m.in.: elektrociepłowni WSK, hali montażowej samochodu „Mikrus”, hali malarni ostatecznej samolotów, hali sportowo–widowiskowej z basenem oraz bloków mieszkalnych przy ul. L. Solskiego. W 1961 r. uzyskał uprawnienia budowlane. W 1964 r. uchwałą PMRN został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora ds. technicznych w Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo–Budowlanym. Koordynował i nadzorował remonty kapitalne budynków mieszkalnych, a ponadto znacząco pomógł przy rozbudowie Szkoły Podstawowej w Złotnikach. 1 I 1967 r. został mianowany dyrektorem Zakładu Usług Remontowo–Budowlanych przy PZGS „Samopomoc Chłopska” w Mielcu i do 1971 r. w znacznym stopniu przyczynił się do rozbudowy bazy magazynowo–wytwórczej GS w Padwi Narodowej, Czerminie, Radomyślu Wielkim, Wadowicach Górnych i Mielcu oraz nadzorował m.in. budowę Ośrodków Zdrowia w Czerminie i Gawłuszowicach. W 1971 r. powrócił do WSK Mielec i powierzono mu funkcję kierownika Grupy Robót w Samodzielnym Oddziale Wykonawstwa Inwestycyjnego. W 1978 r. ukończył kurs w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa w Warszawie i uzyskał tytuł specjalisty rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej, a następnie do 1991 r. zajmował się profilaktyką ppoż. w WSK Mielec. W 1991 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Posiada stopień kapitana rezerwy Wojska Polskiego. Przez wiele lat działał społecznie w OSP w Złotnikach i był członkiem jej zarządu. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

  • Tadeusz Michnik

    Tadeusz Michnik

MICHNIK TADEUSZ, urodzony 18 IX 1898 r. w Cyrance koło Mielca, syn Władysława i Józefy z Niedbałów. Uczęszczał do c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu. W 1916 r. został wcielony do wojska austriackiego (artyleria) i uczestniczył w I wojnie światowej, m.in. na froncie włoskim. W latach 1918–1920 służył w Wojsku Polskim. Od 1921 r. do 1928 r. pełnił funkcję sekretarza Gmin: Cyranka, Trześń, Grochowe, Józefów, Czajkowa, Pluty i Szydłowiec. Po ukończeniu kursu dla pracowników samorządowych we Lwowie (1928) został zatrudniony w mieleckim magistracie. Pracował w tym urzędzie (na stanowisku rachmistrza) także w czasie okupacji hitlerowskiej, a po wojnie – w księgowości Zarządu Miejskiego oraz w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej jako kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. W dużym stopniu przyczynił się do budowy wodociągów w Mielcu (1952-1954). Od 1956 r. pracował w MPGK jako technik wodociągów i kanalizacji, a następnie główny kasjer. W 1960 r. na własną prośbę (ze względu na stan zdrowia) został zwolniony. Wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną. W okresie międzywojennym był księgowym Rady Szkolnej Miejscowej, a po II wojnie światowej m.in. członkiem Rad Nadzorczych Banku Spółdzielczego i GS „Samopomoc Chłopska” oraz przewodniczącym RN Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu, a także długoletnim członkiem Zarządu Powiatowego OSP w Mielcu i Zarządu OSP w Złotnikach. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i odznaczeniami strażackimi. Zmarł 12 XI 1975 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Irena Michońska

    Irena Michońska

MICHOŃSKA IRENA JADWIGA (z domu OLSZOWSKA), urodzona 20 II 1931 r. w Nowym Targu, córka Emanuela i Marii z domu Zubek. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywała z rodziną na Orawie (Słowacja) i uczęszczała do gimnazjum w Dolnym Kubinie. W 1949 r. ukończyła Liceum im. S. Goszczyńskiego w Nowym Targu i zdała maturę.(Jej kolegą w klasie był Józef Tischner – późniejszy słynny ksiądz – naukowiec.) W latach 1949-1950 pracowała jako laborantka RTG w Ubezpieczalni Społecznej w Szczecinie. Studiowała na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i w 1955 r. uzyskała tytuł lekarza medycyny. W 1956 r. z nakazu pracy została zatrudniona w Szpitalu Rejonowym w Barlinku. W 1958 r. przeniosła się z mężem (Franciszkiem Michońskim, mielczaninem) do Mielca i podjęła pracę na Oddziale Zakaźnym (leczącym wyłącznie chorych na żółtaczkę) Szpitala Powiatowego w Mielcu. W 1960 r. została mianowana ordynatorem tego oddziału, a po oddaniu do użytku obiektów nowego szpitala przy ul. S. Żeromskiego (1964) zorganizowała w odrębnym pawilonie wieloprofilowy Oddział Zakaźny i pełniła funkcję jego ordynatora do przejścia na emeryturę w 1991 r. Pracowała także w Pogotowiu Ratunkowym (w latach 60.), Przychodni Ogólnej przy ul. M. Curie-Skłodowskiej, Poradni Hepatologicznej i Poradni Konsultacyjnej Chorób Zakaźnych, a ponadto w latach 1969-1976 uczyła o chorobach zakaźnych w Liceum Medycznym w Mielcu. Uzyskała specjalizację I stopnia (1960) i II stopnia (1965) z zakresu chorób zakaźnych w Szpitalu im. S. Żeromskiego w Krakowie. Ukończyła także szereg kursów specjalistycznych, m.in z zakresu medycyny tropikalnej i AIDS. Dużo czasu poświęcała pracom społecznym. Należała do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Stowarzyszenia Lekarzy Chorób Zakaźnych i Epidemiologów. W latach 1978–1992 była radną MRN w Mielcu. Wiele lat działała w Radzie Duszpasterskiej przy Parafii św. Mateusza w Mielcu, a od 2002 r. była jej przewodniczącą. Pełniła także funkcje wiceprezesa Akcji Katolickiej przy tejże parafii oraz od 2003 r. – prezesa Stowarzyszenia Hospicjum Domowe przy Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Odznaką Honorową „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” oraz specjalnym dyplomem z okazji 50-lecia otrzymania tytułu lekarza medycyny. Pracowała też (w niepełnym wymiarze) jako psychoterapeuta w Domu Pomocy Społecznej w Mielcu. Zmarła 30 XI 2016 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Franciszek Michoński

    Franciszek Michoński

MICHOŃSKI FRANCISZEK, urodzony 23 VI 1929 r. w Mielcu, syn Józefa i Bronisławy z domu Pieróg. W czasie okupacji hitlerowskiej należał do zastępu „Orłów” „Szarych Szeregów” w Mielcu, a po wojnie pełnił funkcję zastępowego konspiracyjnego zastępu „Jeleni”. W 1949 r. ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zdał maturę. Należał też do szkolnego chóru „Melodia”. W 1951 r. – w związku z przynależnością do konspiracyjnej organizacji harcerskiej – został aresztowany i przesłuchiwany przez UB. Studia na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie ukończył w 1955 r. i uzyskał tytuł lekarza medycyny. W latach 1956–1958 pracował – na podstawie nakazu pracy – na Oddziale Chirurgicznym Szpitala w Barlinku. W 1958 r. powrócił (z żoną – Ireną, lekarzem) do rodzinnego Mielca, gdzie podjął pracę w Szpitalu Powiatowym na Oddziale Chirurgicznym jako zastępca ordynatora. W latach 60. uzyskał specjalizację I i II stopnia z zakresu chirurgii w Krakowie. Pełnił funkcję lekarza wojskowego w komisjach poborowych. (Posiadał stopień majora.) Pracował także w Przychodni Sportowej, był lekarzem FKS „Stal” Mielec i I–ligowej drużyny piłkarskiej z okresu jej świetności (lata 70.), przyczyniając się znacząco do wielu sportowych sukcesów mielczan. Wybierano go do MRN w Mielcu (lata 60.). Udzielał się też w Delegaturze Mieleckiej Automobilklubu Rzeszowskiego. Wielką jego pasją było śpiewanie. Był jednym z inicjatorów reaktywowania działalności chóru męskiego „Melodia” w 1967 r., jego członkiem i prezesem w latach 1969-1981. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką Honorową I Stopnia PZChiO. W 1982 r. wyjechał z Polski. Zmarł 22 VI 2011 r. w USA i tam został pochowany. Tabliczka upamiętniająca tego zasłużonego dla Mielca lekarza i działacza kultury znajduje się na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MICKIEWICZA ADAMA (ULICA), główna ulica Starego Mielca, dzieląca go na osiedla Jana Kilińskiego i Tadeusza Kościuszki. Biegnie od rynku w kierunku wschodnim do pomnika Wolności, gdzie kończy się na skrzyżowaniu z ulicami Jadernych i Wolności. Stanowi, jak dotąd, część trasy tranzytowej przez Mielec w kierunkach wschodnim i zachodnim. Jej bocznymi ulicami od strony południowej są: Apteczna, W. Potockiego i Mała, a od północnej: Sandomierska i Lelewela. Ponadto w połowie długości krzyżuje się z ulicami H. Sienkiewicza i Wojsławską, tworzącymi trasę tranzytową przez Mielec w kierunkach południowym i północnym. (Sygnalizację świetlną na tym skrzyżowaniu zamontowano w 1977 r.). Ma długość 550 m. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Jest jedną z najstarszych ulic Mielca, bowiem powstała w obrębie pierwszej zabudowy miasta w XV w. Prowadziła wówczas od rynku do pól mieszczańskich i wsi Cyranka. Jej znaczenie znacznie wzrosło po uruchomieniu linii kolejowej (1887). Budowali przy niej domy znaczniejsi mieszczanie, z reguły lokując na parterze sklep lub zakład usługowy. W czasie wielkiego pożaru miasta w 1900 r. część tej zabudowy spaliła się, ale szybko została odbudowana. Nowe domy otrzymały ozdobne frontony, toteż ulica wypiękniała, a jej chodniki stały się ulubionym miejscem spacerów mielczan. Do 1918 r. nazywała się PAŃSKA, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości otrzymała imię JÓZEFA PIŁSUDSKIEGO. W czasie okupacji hitlerowskiej nie zmieniono patrona (PIŁSUDSKISTRASSE). Uczyniono to 15 III 1947 r., bowiem wówczas MRN nadała jej patronat IGNACEGO DASZYŃSKIEGO. W 1952 r. MRN zmieniła nazwę ALEJA JÓZEFA STALINA, ale po śmierci J. Stalina i „październikowej odwilży” w Polsce – w grudniu 1956 r. jeszcze raz zmieniono patrona. Został nim ADAM MICKIEWICZ i tak już pozostało. Niemal całą zabudowę uznano za zabytkową i ujęto w ewidencji obiektów zabytkowych, a kilka domów wpisano do Rejestru zabytków województwa rzeszowskiego. W latach 2009-2011 przeprowadzono jej gruntowny remont i modernizację. W 2009 r. wykonano odcinek od pomnika Wolności do skrzyżowania z ulicami H. Sienkiewicza i Wojsławską. M.in. wybudowano rondo przed pomnikiem Wolności, drogę dojazdową do pobliskich domów, nowe miejsca parkingowe i chodniki z kostki betonowej. W latach 2010-2011 przebudowano odcinek od skrzyżowania z ulicami H. Sienkiewicza i Wojsławską do Rynku, m.in. wykonano nawierzchnię z kostki granitowej, chodniki z kostki betonowej, miejsca do parkowania i stylowe oświetlenie.
Patron ulicy: ADAM MICKIEWICZ (1798-1855), najwybitniejszy polski poeta i czołowy twórca romantyzmu polskiego, a ponadto działacz niepodległościowy, profesor literatury i publicysta. Na ogromny dorobek poety złożyły się, m.in.: Poezje t. 1 (z Balladami i Romansami); Poezje t. 2 (z Grażyną oraz II i IV cz. Dziadów), Sonety krymskie, III i I cz. Dziadów, Konrad Wallenrod, Pan Tadeusz, Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego i Liryki lozańskie. Dokonał też wielu przekładów na język polski. Przebywając na emigracji, prowadził żywą działalność polityczną i publicystyczną. Wspomagał niepodległościowe dążenia narodu polskiego, m.in. w 1848 r. utworzył we Włoszech legion polski, a tuż przed śmiercią tworzył w Stambule oddziały polskie, które miały uczestniczyć w wojnie z Rosją. Był profesorem literatury łacińskiej na uniwersytecie w Lozannie i katedry literatury słowiańskiej w College de France w Paryżu.

 

MICZEK TOMASZ (ksiądz), urodzony 22 października 1969 r. w Mielcu, syn Władysława i Józefy z Lublińskich. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalność elektryczna i elektroniczna automatyka przemysłowa). W maturę 1989 r. zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki (obecnie Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki) Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie. Po zaliczeniu pierwszego roku studiów podjął decyzję o wstąpieniu do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. W 1990 r. rozpoczął nowicjat w Sędziszowie Małopolskim, a następnie studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie (filozofia) oraz w Karl-Franzens-Universität Graz w Austrii (teologia). W Krakowie złożył śluby wieczyste (1996) i przyjął święcenia kapłańskie (1998). W latach 1998-2008 przebywał w Austrii, najpierw jako kapelan szpitala w Wolfsbergu, a następnie gwardian w klasztorze Gmunden (2001-2007) i zakonnik w klasztorze w Salzburgu (2007-2008). W 2008 r. wyjechał do Canterbury (Wielka Brytania), a od 2009 r. jest gwardianem w klasztorze w Salzburgu. Ukończył kursy z dziedziny duchowości, historii, psychologii, kierownictwa duchowego, zarządzania i doradztwa w grupach i instytucjach kościelnych w Niemczech, Austrii, Anglii i Włoszech. Pasjonuje go muzyka chóralna i organowa, śpiew i muzyka kościelna, duchowość franciszkańska, psychologia i dynamika grupy, kierownictwo duchowe, film i języki obce. Czynnie uprawia sport – pływanie, turystykę górską i rowerową.

 

MIDURA ANDRZEJ STANISŁAW (ksiądz), urodzony 15 II 1967 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Marii z domu Szot. Absolwent Technikum Mechanicznego (specjalność – budowa płatowców) w Mielcu, maturę zdał w 1988 r. Po studiach w Wyższym Seminarium Duchownym Metropolii Warmińskiej „Hosianum” w Olsztynie, zakończonych tytułem magistra, w 1994 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w Reszlu jako wikary oraz prefekt w Zespole Szkół Rolniczych im. M. Rataja i Zasadniczej Szkole Zawodowej. 1 VII 1997 r. został mianowany proboszczem w parafii Miłosierdzia Bożego w Nidzicy. Rozpoczętą budowę nowego kościoła doprowadził do zamknięcia stanu surowego. W 1998 r. ukończył studia podyplomowe w Instytucie Kultury Chrześcijańskiej im. Jana Pawła II w Olsztynie – „Teologia-Chrystologia”, a w 2002 r. podjął studia doktoranckie. Od 1998 r. jest członkiem Rady Kapłańskiej i Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Warmińskiej. 30 XI 2003 r. został kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej Najświętszego Zbawiciela w Dobrym Mieście. W 2004 r. otrzymał Nagrodę Gregorovius „Dobroczyńca Roku 2004” powiatu i miasta Nidzica. Doprowadził do wybudowania kościoła parafialnego (poświęcony w 2010 r.). Ukończył studia doktoranckie. Uhonorowany godnością kanonika gremialnego Kapituły Kolegiackiej w Dobrym Mieście. 

 

MIDURA FRANCISZEK, urodzony 10 XI 1939 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Stanisława i Apolonii z Midurów. Absolwent Państwowego Liceum Kulturalno – Oświatowego w Rożnicy (Kieleckie), maturę zdał w 1959 r. Studia magisterskie na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1969 r. Tytuł doktora nauk humanistycznych uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim w 1974 r. Pracował w Szkołach Podstawowych w Golubiu-Dobrzyniu i Radominie (1961–1963, nauczyciel), Urzędzie Miejskim w Sierpcu (1963–1970, zastępca inspektora szkolnego), Zarządzie Głównym Związku Młodzieży Wiejskiej w Warszawie (1972–1974, kierownik Wydziału Kultury) oraz urzędach i instytucjach w Warszawie: Państwowym Muzeum Etnograficznym (1974–1976, wicedyrektor do spraw naukowych), Ministerstwie Kultury i Sztuki (1976–1988, zastępca Generalnego Konserwatora Zabytków, wicedyrektor Zarządu Muzeów i Ochrony Zabytków), PP Pracownie Konserwacji Zabytków – Oddział Koordynacji Eksportu (1988–1989, wicedyrektor Oddziału), Biurze Handlu Zagranicznego Pracowni Konserwacji Zabytków (1989–1991), Fundacji „Arteks” (1991–1992, dyrektor muzeum), Społecznym Komitecie Opieki nad Starymi Powązkami (1993, dyrektor biura), Fundacji „Arteks” – Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II (1993–1996, dyrektor muzeum), Urzędzie Generalnego Konserwatora Zabytków (1996–1999, dyrektor biura) oraz w Wyższej Szkole Turystyki i Hotelarstwa (od 1999, profesor, prorektor), a ponadto jako wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim, Akademii Sztuk Pięknych i Politechnice Warszawskiej. Był organizatorem szeregu znaczących przedsięwzięć muzealnych (programów, badań, wydawnictw, konferencji, wystaw, konkursów), przyczynił się do restauracji wielu zabytków Poza pracą zawodową wiele czasu poświęca pracy społecznej. W latach 1976–2002 był przewodniczącym Komisji Opieki nad Zabytkami Zarządu Głównego PTTK, a od 2001 jest wiceprezesem ZG PTTK. Pełni też funkcje: przewodniczącego Rady Muzealnej Muzeum Rolnictwa im. Ks. K. Kluka w Ciechanowcu (od 1980), członka Prezydium PK ICOMOS, przewodniczącego Rady Nadzorczej PKZ „Zamek” Sp. z o.o. w Warszawie i członka Towarzystwa Naukowego Płockiego. W 2005 r. uzyskał na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Jest autorem około 180 publikacji i kilku książek, m.in.: „Sztuka ludowa a wychowanie”(1980), Sierpecka rzeźba ludowa (1981) i Społeczna opieka nad zabytkami na ziemiach polskich do 1918 r. (Warszawa 2004, praca habilitacyjna, „Książka Roku 2004” w Konkursie Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków) oraz redaktorem i współautorem książki Muzea skansenowskie w Polsce (1979). W czasie swojej pracy zawodowej i społecznej wielokrotnie w znaczącym zakresie wspierał mieleckie przedsięwzięcia młodzieżowe i kulturalne, m.in. druk monografii Mielca i restaurację zabytków. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem KEN, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Odznaką „Zasłużony Działacz Turystyki”, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Wojska Polskiego” oraz Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za prace naukowe i konserwatorskie. Pełnił funkcje rektora Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w Warszawie, a następnie kierownika katedry ALMAMER Szkoły Wyższej w Warszawie. Jest wykładowcą akademickim (prof. dr hab.) i kierownikiem projektu badawczego Atrakcyjność turystyczna województwa mazowieckiego, realizowanego w ALMAMER.

 

  • ks. Józef Midura

    ks. Józef Midura

MIDURA JÓZEF (ksiądz), urodzony 18 I 1905 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Marcina i Bronisławy z Dziurów. Uczęszczał do gimnazjum w Mielcu i Tarnowie, gdzie w 1926 r. zdał maturę. Studia teologiczne w Tarnowie ukończył w 1930 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Dąbrowie Tarnowskiej, Zbylitowskiej Górze i Zawadzie koło Dębicy. Napisał Dzieje cudownego obrazu Matki Boskiej Zawadzkiej (Kraków 1935). W latach 1934 – 1946 był katechetą w Jodłowej. W czasie okupacji hitlerowskiej doprowadził do wybudowania dwupiętrowego budynku „Składnica” na cele społeczne (po II wojnie światowej umieszczono w nim szkołę i tak pozostało do dziś). Uczestniczył w tajnym nauczaniu. W 1946 r. został mianowany proboszczem w Pilźnie, a w 1961 r. przeniesiono go na probostwo w Zaborowie. W obu miejscach, poza pracą duszpasterską, przeprowadził wiele prac remontowych obiektów parafialnych. W latach 1956–1961 pełnił funkcję dziekana dekanatu pilzeńskiego. Otrzymał odznaczenia EC i RM. W 1974 r. zrezygnował z probostwa i rezydował w Zaborowie. Zmarł 25 VIII 1974 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Zaborowie.

 

MIDURA JÓZEF KLEMENS (ksiądz), urodzony 9 III 1959 r. w Wadowicach Górnych, pow. mielecki, syn Mieczysława i Marii z domu Szot. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1978 r. Studiował na Wydziale Teologii Wyższego Seminarium Duchownego „Hosianum” w Olsztynie i po jego ukończeniu w 1984 r. przyjął święcenia kapłańskie. Ukończył także Wydział Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie i uzyskał tytuł magistra. W latach 1984-1989 pracował w parafii św. Katarzyny w Braniewie jako wikariusz i prefekt szkół średnich. W 1990 r. został mianowany pierwszym proboszczem parafii Szyleny. Doprowadził do wybudowania kościoła św. Józefa Robotnika i plebanii. Równocześnie pozostawał prefektem w Braniewie. W 1994 r. został mianowany proboszczem parafii Rozogi. Powierzono mu także wiele innych funkcji, m.in.: wicedziekana i referenta do spraw trzeźwości oraz działalności charytatywnej w dekanacie Rozogi, kapelana szpitala w Braniewie, kapelana Zakładu Karnego w Braniewie (1988-1994), duszpasterza i kapelana Garnizonu Wojska Polskiego w Braniewie (1984-1994), kapelana Straży Pożarnej w Braniewie i Rozogach. Posiada stopień kapitana rezerwy WP. Jest także nauczycielem religii w miejscowych szkołach. Pełni także funkcje archidiecezjalnego duszpasterza rolników, gminnego kapelana Ochotniczych Straży Pożarnych oraz referenta do spraw trzeźwości i działalności charytatywnej w dekanacie Rozogi. Wyróżniony godnością prałata Jego Świątobliwości (Kapelanem Honorowym J.Ś.) i Medalami (Złotym, Srebrnym i Brązowym) „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. 

 

  • ks. Marian Midura

    ks. Marian Midura

MIDURA MARIAN JÓZEF (ksiądz), urodzony 26 III 1961 r. w Mielcu, syn Władysława i Heleny z domu Dragan. Mieszkał z rodziną w Wadowicach Górnych. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1981 r. W okresie szkolnym brał udział w różnych zawodach sportowych i był sędzią piłki siatkowej. Angażował się też w działalność polityczną i opozycyjną, m.in. był współzałożycielem ZMW „Wici” w Wadowicach Górnych i pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Gminnego, a następnie został wybrany do Zarządu Wojewódzkiego i Krajowego. Po maturze zdał egzamin do Seminarium Duchownego w Tarnowie, ale ostatecznie studiował w Warmińskim Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie i otrzymał tytuł magistra teologii (Pismo Święte Stary Testament). Święcenia kapłańskie przyjął w Olsztynie w 1987 r. Pracował jako wikariusz w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ostródzie (diecezja warmińska). Poza pracą duszpasterską udzielał się w życiu miasta, m.in. jako wiceprezes Klubu Sportowego „Sokół” Ostróda (był jednym z inicjatorów Ulicznego Biegu Ostródzkiego, który przerodził się w systematyczną coroczną imprezę) oraz współorganizator różnych przedsięwzięć społeczno–patriotycznych. W 1992 r. odbył kurs w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie. W latach 1993–1999 wyjechał jako misjonarz do afrykańskiej diecezji Kimberley (Kalahari, wśród ludzi Tswana) w Bophuthatswana (państwo to weszło później w skład RPA). Przez pewien czas pełnił funkcje dziekana Dekanatu Kuruman oraz członka miejscowej Rady Biskupiej. Po powrocie do Polski został członkiem Komisji Episkopatu Polski do spraw Misji w Warszawie. Zainicjował powstanie Funduszu Misyjnego w rodzinnych Wadowicach Górnych oraz organizację corocznego festynu charytatywnego (na cele misyjne) w tejże miejscowości. Doprowadził do powstania stowarzyszenia MIVA Polska, będącego członkiem światowego zrzeszenia działającego na rzecz misyjnych środków transportu. Był organizatorem kongresu MIVA – 2002 w Mielcu, z udziałem stowarzyszeń MIVA z kilku krajów oraz współorganizatorem festynu charytatywnego na obiektach MOSiR w Mielcu. Jest pomysłodawcą i organizatorem Ogólnopolskiej Akcji Pomocy Kierowcom „Krzyś” (trzeźwy i życzliwy kierowca). Akcja zyskała poparcie Episkopatu i instytucji centralnych w kraju oraz patronat i finansowe wsparcie Komisji Europejskiej w Brukseli. Aktualnie odbywa studia doktoranckie i pisze rozprawę doktorską z zakresu misjologii. W 2002 r. ukończył podyplomowe studia w zakresie misjologii na Wydziale Teologicznym UKSW w Warszawie, a w 2006 r. otrzymał stopień doktora na podstawie rozprawy Wkład polskich misjonarzy i misjonarek w rozwój Kościoła Katolickiego w Senegalu, wydanej później w postaci książki. Zainicjował wiele form promocji trzeźwości wśród kierowców oraz popularyzacji polskich misji w Afryce. Jest autorem wielu artykułów na obydwa tematy w prasie katolickiej, m.in. „Gościu Niedzielnym”, „Niedzieli”, „Misyjnych Drogach”, czasopismach „Motor” i „Bezpieczeństwo Ruchu Drogowego” oraz gazetach ogólnopolskich i lokalnych. W 2005 r. został krajowym duszpasterzem kierowców, a od 2008 r. pełni także funkcję kapelana koordynatora Duszpasterstwa Służby Celnej w Izbach w Olsztynie, Białymstoku, Toruniu i Gdyni. W 2007 r. został mianowany wicedyrektorem Caritas Archidiecezji Warmińskiej m.in. do spraw powstającego Ośrodka Caritas w Rybakach. Ponadto od 2008 r. wykłada misjologię na Wydziale Teologicznym UKSW w Warszawie oraz jest konsultantem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. Wyróżniony Orderem Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego „Milito Pro Christo” i obdarzony godnością kanonika honorowego Kapituły Kolegiackiej w Dobrym Mieście. Utrzymuje kontakt z Mielcem. Był jednym z inicjatorów ponownego ustawienia figury Chrystusa Frasobliwego przy Zespole Szkół im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu i poświęcił tę figurę 12 X 2012 r. w czasie uroczystości 100-lecia budynku szkolnego i 45-lecia Technikum Elektrycznego w Mielcu.

 

MIDURA MIROSŁAW, urodzony 21 VII 1961 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Aleksandra i Janiny z domu Kagan. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie w 1987 r. i otrzymał tytuł lekarza medycyny. W latach 1987–1995 pracował jako młodszy asystent w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Tarnowie i w tym okresie uzyskał specjalizację I stopnia. W 1995 r. przeszedł do Szpitala Wojewódzkiego w Tarnowie na stanowisko starszego asystenta w Oddziale Urazowo–Ortopedycznym. Tam również uzyskał specjalizację II stopnia z zakresu ortopedii i traumatologii. Od 2001 r. pracuje w Szpitalu Powiatowym w Mielcu jako ordynator Oddziału Urazowo–Ortopedycznego. W okresie pracy w Szpitalu Wojewódzkim w Tarnowie udzielał sie społecznie, pełniąc funkcję zastepcy przewodniczącego Związku Zawodowego Lekarzy. Należy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Ortopedów i Traumatologów. 17 marca 2010 r. wykonał w mieleckim szpitalu pierwszy w Polsce zabieg wszczepienia endoprotezy stawu biodrowego z panewką nowego typu. W 2013 r. w plebiscycie „Korso” został wybrany „Mielczaninem Roku 2012”.

 

  • Stanisław Midura

    Stanisław Midura

MIDURA STANISŁAW FRANCISZEK, urodzony 15 II 1914 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Macieja i Katarzyny z domu Galica. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1934 r. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej i w 1934 r. otrzymał stopień podporucznika. Służył w 44. pułku piechoty, stacjonującym w Sarnach, a następnie w Równem na Wołyniu. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Po wkroczeniu wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie został wzięty do niewoli i skierowany do obozu w Kozielsku, a następnie zamordowany przez NKWD w kwietniu 1940 r.

 

MIDURA STANISŁAW (ksiądz), urodzony 12 X 1949 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Stefana i Weroniki z domu Kąsek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu (później II LO), maturę zdał w 1967 r. W czasie studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie otrzymał powołanie do służby wojskowej (1978-1980), a następnie dokończył studia i w 1974 r. przyjął święcenia kapłańskie. Odbył także studia magisterskie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Pracował jako wikariusz w Bolesławiu, Dębicy i Gawłowie koło Bochni. W 1983 r. został rektorem i wkrótce potem proboszczem parafii w Siedliszowicach. W latach 1984–1989 doprowadził do wybudowania kościoła p.w. św. Stanisława B. M., plebanii i domu katechetycznego. 1 IX 1993 r. powierzono mu funkcję proboszcza parafii św. Stanisława Kostki w Tarnowie. Tu również przeprowadził szereg inwestycji. Pod jego kierunkiem wybudowano dzwonnicę z dzwonami, nowe wejście do kościoła i plebanię, wykupiono kościół na własność parafii, zmodernizowano plac kościelny i wykonano malowanie kościoła. Powstały m.in.: Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Parafialny Oddział Akcji Katolickiej i Towarzystwo Przyjaciół WSD. Ks. S. Midura był dekanalnym przedstawicielem ds. Misji Świętych, a aktualnie pełni funkcje dekanalnego asystenta Akcji Katolickiej i kapelana Domu Pomocy Społecznej przy ul. Czarna Droga. Pracuje też jako katecheta w Szkole Podstawowej nr 17 w Tarnowie. Jest autorem opracowania Dzieje parafii Wadowice Górne. Odznaczony EC i RM.  W 2009 r. został uhonorowany godnością kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Tarnowie. Zmarł 15 XII 2009 r. Pochowany na cmentarzu w Tarnowie-Mościcach.

 

MIDURA STANISŁAW, urodzony 8 IV 1933 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Franciszka i Zofii z domu Kapinos. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1952 r. W latach 1952–1953 kierował Szkołą Podstawową w Brniu Osuchowskim w powiecie mieleckim. Studia magisterskie na Wydziale Matematyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie ukończył w 1959 r. Stopnie doktora (1966) i doktora habilitowanego (1973) uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1959 r. do 1965 r. pracował jako asystent w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. W 1965 r. przeniósł się do Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, gdzie do 2000 r. pracował na stanowiskach: adiunkta, docenta, profesora (1990) i profesora zwyczajnego. Pełnił funkcje: dziekana Wydziału Matematyczno–Fizycznego (1975–1978), prorektora do spraw nauki (1978–1981) i dyrektora Instytutu Matematyki (1980–2000). W tym okresie pracował także jako profesor uniwersytecki w Algerii (1985–1987) i profesor zwyczajny Uniwersytetu Marii Curie–Skłodowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie (1991–2000). Od 1996 r. pełni funkcję kierownika Katedry Matematyki Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, a od 2001 r. jest również kierownikiem Zakładu Edukacji Matematycznej Uniwersytetu Rzeszowskiego. Opublikował ponad 70 prac naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Uczestniczył w ponad 40 międzynarodowych kongresach naukowych i prezentował na nich swoje wyniki badań. Pod jego kierunkiem zostały napisane 4 rozprawy doktorskie, a jeden z wypromowanych doktorów uzyskał stopień doktora habilitowanego w zakresie matematyki. Recenzował 18 prac doktorskich. Angażował się także do prac społecznych, m.in. był wiceprezesem Zarządu Okręgu ZNP w Rzeszowie (1972–1974), prezesem Rady Zakładowej ZNP WSP (1972–1976) i członkiem Zarządu Wojewódzkiego ZSL (1976–1980). Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego. W 2003 r. przeszedł na emeryturę, ale jest nadal czynnym naukowcem. Specjalizuje się w zakresie teorii obiektów geometrycznych i równań funkcyjnych. W literaturze podręcznikowej znane jest „twierdzenie o translacji S. Midury”. Uczestniczył w międzynarodowych sympozjach naukowych na temat równań funkcyjnych lub geometrii różniczkowej, m.in. w Austrii, Francji, Kanadzie, Niemczech, USA, Włoszech i byłym ZSRR.

 

MIDURA WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 2 VIII 1952 r. w Rzeszowie, syn Stanisława i Zofii z domu Chmara. Mieszkał z rodziną w Wadowicach Górnych koło Mielca. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu (później II LO), maturę zdał w 1971 r. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Tarnowie i Papieską Akademię Teologiczną w Krakowie. Uzyskał tytuł magistra filozofii na podstawie pracy: Pojęcie prawdy w filozofii analitycznej w ujęciu G. E. Moore’a  (recenzent – ks. Józef Tischner).Święcenia kapłańskie przyjął w 1979 r. Pracował jako katecheta w Żabnie, Bieczu i bazylice katedralnej w Tarnowie, a następnie jako diecezjalny duszpasterz służby zdrowia i kapelan szpitala w Tarnowie (1985-1990) oraz jako katecheta w bazylice św. Małgorzaty w Nowym Sączu. W 1996 r. został mianowany proboszczem parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Michalczowej, a w 2002 r. – przeniesiony na probostwo w parafii św. Małgorzaty PM w Trzcianie koło Bochni. Odznaczony EC. W 2004 r. doprowadził do zakończenia prac przy rozbudowie kościoła parafialnego w Trzcianie koło Bochni. Od 2006 r. jest kapelanem Ochotniczych Straży Pożarnych w Gminie Trzciana.

 

„MIECZE NORLANDU”, powstała w 1996 r. mielecka grupa młodzieży (około 20 osób), której celem było odtworzenie dawnej kultury rycerskiej Skandynawii, a zwłaszcza ubiorów, uzbrojenia i obyczajów z czasów wypraw wikingów. Inicjatorami przedsięwzięcia byli Marek Biegański i Maciej Mączka. Jako organizacja stała się częścią „Kapituły Rycerstwa Polskiego” i „Traktatu o Granicach”, którego była współtwórcą. Uczestniczyła w turniejach rycerskich organizowanych na terenie Polski, m.in. w walkach pieszych (pojedynki indywidualne, bitwy zbiorowe), turniejach łuczniczych oraz konkursach i pokazach o charakterze artystycznym (haft, taniec, śpiew, gry plebejskie, uczty). Występowała też kilkakrotnie w Mielcu (m.in. „Dni Mielca – 1999”) i okolicznych miejscowościach.

 

MIECZNICTWO, rzemiosło wytwarzające broń białą funkcjonowało w Mielcu w XVI i XVII w., ale nie rozwinęło się na szerszą skalę. Nieliczni miecznicy należeli do cechu kowalskiego. Dokumenty wymieniają: Hanusza miecznika, Pawła miecznika, Zofię - wdowę po mieczniku, Klemensa miecznika (1610), Augustyna miecznika (1641) i Szymona Ratajkiewicza (1644).

 

MIEJSCA PAMIĘCI NARODOWEJ, miejsca walk i męczeństwa oraz innych wydarzeń związanych z ofiarami poniesionymi za wolność i niepodległość Ojczyzny .

*Cmentarz żołnierzy radzieckich – zob. tom 1.

*Cmentarz żydowski przy ul. Wspólnej (osiedle Borek) – miejsce zbiorowej mogiły osób narodowości żydowskiej – mieszkańców Mielca rozstrzelanych przez hitlerowców w dniach 8 i 9 III 1941 r. W środkowej części cmentarza postawiono obelisk z napisami w językach polskim i hebrajskim o treści: „Pamięci tysiąca Żydów ofiar barbarzyństwa hitleryzmu w latach 1939–1945”. Obok obeliska znajduje się kilka mogił. Teren cmentarza ogrodzony płotem z betonu i metalu. 

*Cmentarz żydowski w rejonie ul. R. Traugutta – na wzgórku w jego środkowej części znajduje się kamienny obelisk z napisem w językach polskim i hebrajskim: „Pamięci trzystu Żydów ofiar barbarzyństwa hitleryzmu w latach 39-45” oraz pojedyncze mogiły kilku osób narodowości żydowskiej,zamordowanych przez hitlerowców w latach 1942-1944 w Mielcu.

*Obelisk na terenie północnej części SSE EURO-PARK Mielec, obok pozostałości Lasu Berdechowskiego (niegdyś znacznie większego), upamiętniający miejsce rozstrzeliwań w tymże lesie osób różnej narodowości (głównie Polaków i Żydów) przez hitlerowców w latach okupacji (1939–1944). 

*Obelisk (piaskowiec) przy ul. J. Lelewela, upamiętniający męczeńską śmierć kilkudziesięciu mieleckich Żydów z rąk hitlerowców. Na obelisku umieszczono tablicę z napisem: „W tym miejscu we wrześniu 1939 r. hitlerowcy spalili żywcem w synagodze kilkadziesiąt osób narodowości żydowskiej. Niech ofiara ich męki pozostanie w pamięci.” (Projekt tablicy – Henryk Momot, wykonanie – Alfred Bielec.) Upamiętnienie wykonano we wrześniu 1985 r.

*Obelisk przy ul. M. Ćwiklińskiej upamiętniający rozstrzelanie w pobliżu tego miejsca w 1944 r. przez żołnierza niemieckiego mieszkanki Łysakówka N. Kwiatkowskiej, związanej z ruchem oporu 

*Tablica na budynku Sądu Powiatowego przy ul. T. Kościuszki, upamiętniająca uwolnienie więźniów z więzienia gestapo. Aktualna treść (wcześniej kilkakrotnie zmieniana): „Tu w okresie największego terroru hitlerowskiego w dniu 29 marca 1943 r. Oddział Partyzancki „Jędrusie” i żołnierze Armii Krajowej dokonali zbrojnego uwolnienia około 180 więźniów z rąk gestapo. Tablicę tę w miejscu bohaterskiego czynu umieściło społeczeństwo miasta Mielca”.

*Zbiorowa mogiła pracowników PZL – ofiar nalotu hitlerowskich samolotów w dniu 2 IX 1939 r. – znajduje się na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza, w końcowej jego części, tuż przy ogrodzeniu (od strony stacji PKP). Jej dominantą jest obelisk kamienny z metalowym krzyżem i śmigłem samolotowym oraz tablicą z napisem: „Polegli na polu chwały w dniu 2 IX 1939 r. w czasie nalotu wroga na PZL Mielec: Stefan Cieśla, Stanisław Kulaś, Aniela Kozdrowicz, Kazimierz Skulski, Stanisław Ortyl, Stanisław Kopera Cześć Ich pamięci Społeczeństwo Mielca”. 

*Zbiorowa mogiła zakładników rozstrzelanych w Złotnikach w 1943 r. – usytuowana jest przy mogile nr 7 żołnierzy poległych w czasie I wojny światowej na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza. Na mogile stoi obelisk (piaskowiec) z tablicą o następującej treści: „Mogiła zbiorowa 10 zakładników rozstrzelanych przez hitlerowców w Złotnikach w dniu 3 XI 1943 r. Zginęli wówczas: Rudolf Auriga, Józef Czernik, Stanisław Drupka, Franciszek Gut, Władysław Kyc, Stefan Ożóg, Bronisław Pryjda, Józef Pryjda, Jan Różański, Franciszek Sieradzki. Cześć ich pamięci”. Tablicę projektował Henryk Momot, a wykonał Zenon Gwoździowski (1986).

*Zbiorowa mogiła żołnierzy Armii Krajowej i zakładników rozstrzelanych w Charzewicach w 1943 r. – znajduje się na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza, po lewej stronie alei głównej, niemal w połowie drogi od bramy głównej do kaplicy. Jest upamiętniona betonowym pomnikiem (wykonanym w 1946 r.) W jego środkowej części na wysokim cokole umieszczono tablicę ze znakiem Grunwaldu i napisem: „Żyliście jak żołnierze. Zmarliście jak rycerze, co twardo na swym posterunku stali. Życie oddaliście Ojczyźnie w ofierze, Kochaliście wszystkich – wszyscy Was kochali. Pomnij przechodniu, że to twarda droga Wznieś modły swoje za nimi do Boga”. Od cokołu głównego - wspartego dwoma cokołami niższymi – po obu stronach stoi łukowato wygięty mur z kamienia, na którym znajdują się dwie tablice. Napis na tablicy lewej: „Ortyl Jan plut. AK 31 lat, Mikuła Tadeusz plut. AK 28 lat, Hillenbrand Adam żołn. AK 27 lat, Gaweł Jan – rozstrzelani w Charzewicach 20.10.1943 r. Napis na tablicy prawej: „Fryc Stanisław ps. Mojek ppor. AK lat 26 zginął w akcji bojowej 19.08.1943 r. w Mielcu, Fidziński Stanisław ps. Żbik żołn. AK lat 22 aresztowany w czasie akcji bojowej rozstrzelany 19.10.1943 r. w Mielcu, Lubera Ignacy lat 57 rozstrzelany w Charzewicach 20.10.1943 r., Lubera Jan lat 22 rozstrzelany w Charzewicach 20.10.1943 r. Obok napisów umieszczone są fotografie poległych. Na murze umieszczono po obu stronach po jednej kuli kamiennej. 

*Zbiorowa mogiła żołnierzy Wojska Polskiego poległych w kampanii wrześniowej 1939 r. – znajduje się na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza, w drugiej jego części przy drugiej alejce biegnącej od alei głównej w kierunku zachodnim. W mogile – wg przekazów ustnych - spoczywają zwłoki 8 żołnierzy (kaprala i 7 szeregowców o nieznanych dotąd nazwiskach), poległych w czasie walk w bliskiej okolicy Mielca. Mogiła umocniona jest opaską betonową. W części środkowej, na pasie betonowym stoi niewielki postument z tablicą o treści: „Bohaterskim żołnierzom Wojska Polskiego poległym w walce z okupantem hitlerowskim w kampanii wrześniowej 1939 r. Społeczeństwo miasta Mielca”.

*Zbiorowe mogiły żołnierzy poległych w czasie I wojny światowej – znajdują się na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza tuż za wejściem głównym, po lewej stronie alei głównej. Jest to 7 prostokątnych mogił z opaskami betonowymi, usytuowanych prostopadle do alei. Pomiędzy 3. i 4. mogiłą stoi wysoki, drewniany krzyż z wizerunkiem i napisem „1914-1915”, a przed nim – na niskim cokole – niewielki betonowy krzyż maltański z napisem „Mogiły zbiorowe z I wojny światowej”.

 

MIEJSKA KOMUNIKACJA SAMOCHODOWA (MKS), powstała 1 I 1961 r. jako Zakład Miejskiej Komunikacji Samochodowej w ramach organizacyjnych Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Mielcu. Kierowanie Zakładem powierzono początkowo dyspozytorom Stanisławowi Kuśnierzowi i Leopoldowi Mysińskiemu, a w momencie rozpoczęcia działalności obowiązki kierownika przejął St. Kuśnierz i prowadził firmę przez ponad 40 lat. Na pierwszą siedzibę otrzymano część bazy Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Transportu Budownictwa przy ul. S. Żeromskiego. (Aktualnie na tym miejscu znajdują się hala sportowa i parking przy ZST). Dysponowano trzema autobusami marki „San”. 10 I 1961 r. uruchomiono pierwszą linię „Rynek – Osiedle – WSK”, a we wrześniu tego roku ruszyła linia „Osiedle – Wojsław”. Cena biletu jednorazowego wynosiła 1 zł, a miesięcznego – 30 zł. Pierwsze lata potwierdziły konieczność rozwijania miejskiej komunikacji samochodowej. W latach 1963–1965 zwiększono ilość autobusów do 14 i linii do 5, w latach 1966–1971 było 20 autobusów i nadal 5 linii, w latach 1972–1975 już 40 autobusów i 15 linii. Dużym osiągnięciem było oddanie do eksploatacji nowej bazy (zajezdni) ze stacją obsługi i myjnią mechaniczną przy ul. S. Moniuszki 12. W 2. połowie lat 70. wyraźnie dał się odczuć ogólnokrajowy kryzys. Wprawdzie zwiększono ilość autobusów do 50, ale w pełni sprawnych i zdolnych obsługiwać przeciążone linie wciąż ubywało. Ratowano się więc likwidacją najmniej rentownych linii i ograniczaniem ilości kursów. Pozytywną nowością tych lat było uruchomienie kilku połączeń z rosnącym osiedlem J. Krasickiego (później „Lotników”), w tym od początku popularnego „Koła”. W latach 80., a zwłaszcza w ich drugiej połowie sytuacja Zakładu MKS znacznie się poprawiła. Nastąpił wyraźny wzrost taboru. Otrzymano 64 nowe autobusy, w tym 24 wielkopojemne. Zlikwidowano natomiast 49 wyeksploatowanych, w tym 9 wielkopojemnych. Na terenie miasta uruchomiono nowe linie, m.in. „Rynek – Osiedle W. Szafera”, „Rynek – Smoczka” i „Rynek – Cmentarz Komunalny”. W związku z głębokimi przemianami w kraju po 1989 r. i powszechną restrukturyzacją firm – uchwałą Rady Miejskiej z dnia 13 II 1991 r. wydzielono Zakład MKS ze struktury organizacyjnej MPGK i powołano oddzielne Przedsiębiorstwo MKS jako zakład budżetowy. Usamodzielnienie się było mocnym impulsem dla wielu pozytywnych zmian. Reformowano organizację pracy, poprawiono estetykę i wyposażenie bazy oraz unowocześniono tabor samochodowy. W 1993 r. – w ramach rozliczeń Firmy R&G, WSK i Gminy Miejskiej Mielec – R&G wyposażyła PMKS w autokomputery, sprzęt komputerowy, oprogramowanie i instalację sieci komputerowej. Tym samym mieleckie PMKS jako pierwsze w kraju przedsiębiorstwo komunikacyjne wprowadziło komputerowy system zarządzania. Narastający kryzys WSK i innych państwowych przedsiębiorstw spowodował jednak gwałtowny spadek zatrudnienia i wzrost bezrobocia w Mielcu, a w konsekwencji – systematyczny spadek ilości pasażerów PMKS. Drugą przyczyną tego nasilającego się z roku na rok zjawiska (1994 r. – 10 816 tys. pasażerów, 1999 r. – 7 737 tys. pasażerów) była rosnąca gwałtownie ilość samochodów prywatnych. Wymogi zmieniającego się rynku i trendy w restrukturyzacji firm komunikacyjnych spowodowały przekształcenie mieleckiego PMKS w Miejską Komunikację Samochodową Sp. z o.o. 12 XI 1996 r. i rozpoczęcie działalności w nowej formule prawnej od 1 XII tego roku. Ostatnie lata XX i pierwsze XXI w. to usilne starania o pasażera poprzez systematyczne unowocześnianie funkcjonowania firmy poprzez m.in. wprowadzanie autobusów niskopodłogowych, wydłużenie niektórych linii o wjazd na rozległy teren SSE EURO-PARK MIELEC, okolicznościowe wynajmy autobusów, kompleksowy dowóz młodzieży do szkół, zainstalowanie kioskoprzystanków (umowa z firmą „Kolporter”). Sporym osiągnięciem było utworzenie (wspólnie z inną mielecką firmą – „REG-BENZ”) Spółki z o.o. pod nazwą „REG BENZ MKS” i wybudowanie przez nią nowoczesnej publicznej stacji paliw. W 2002 r. odszedł na emeryturę – po nieprzerwanym 41-letnim kierowaniu firmą (od początku jej istnienia) - prezes Stanisław Kuśnierz. W latach 2002-2006 zarządzał firmą członek Zarządu Edward Krupiński – dotychczasowy prokurent, a od 2006 r. zarządza firmą Ewa Garncarz. W 2005 r. wprowadzono do eksploatacji pierwszy autobus zasilany gazem ziemnym CNG i w dalszych latach sukcesywnie wymieniano tabor na autobusy zasilane CNG, spełniające normy EURO. Od 1 I 2008 r. do codziennego użytku wprowadzono sprzedaż biletów okresowych w oparciu o elektroniczną kartę bezstykową (mielecką kartę miejską). W latach 2010-2011 zrealizowano projekt Rozbudowa i modernizacja infrastruktury techniczno komunikacyjnej lokalnego transportu publicznego w Mielcu wraz z wymianą taboru autobusowego. Uruchomiono nowoczesne zintegrowane systemy zarządzania i monitorowania flotą pojazdów. Podsumowaniem dotychczasowej działalności MKS w Mielcu były uroczystości z okazji 50-lecia firmy w 2011 r., połączone m.in. z posiedzeniem Komisji Ruchu Izby Gospodarczej Komunikacji Miejskiej. Wtedy też wydano okolicznościowy album 50 lat Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu 1961-2011 (Mielec 2011). W 2012 r. mielecka MKS obsługiwała 27 tras na terenie miasta i 8 tras na terenie sąsiednich gmin (na podstawie umów): Gawłuszowice, Przecław i Tuszów Narodowy. Dysponowano 40 autobusami, w tym 22 niskopodłogowymi.

 

MIEJSKA RADA NARODOWA, zob. RADA MIEJSKA.

 

MIEJSKI OŚRODEK POMOCY SPOŁECZNEJ (MOPS) został powołany uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu 28 II 1990 r. Powierzono mu zadania realizowane dotąd przez Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej Urzędu Miejskiego oraz Dział Służb Społecznych Zespołu Opieki Zdrowotnej. Dla wypełnienia tej misji nowa instytucja samorządu miejskiego zainicjowała powstanie szeregu placówek wsparcia społecznego: jadłodajni, Zakładu Opiekuńczo–Leczniczego, Schroniska dla Bezdomnych im. Św. Brata Alberta, świetlic profilaktyczno–wychowawczych, grup wsparcia dla osób uzależnionych, Ośrodka Rehabilitacyjno–Wychowawczego, Lokalnego Domu Pomocy Społecznej, Domu Dziennego Pobytu, Warsztatu Terapii Zajęciowej i Środowiskowego Domu Samopomocy, a część z nich organizowała. Aktualnie MOPS realizuje także różne formy pomocy rodzinom lub indywidualnym osobom, mające na celu przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, m.in. z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej. W dotychczasowym kilkunastoletnim okresie działalności nastąpiły liczne zmiany organizacyjne, a w strukturze MOPS pozostały: Warsztat Terapii Zajęciowej, Środowiskowy Dom Samopomocy i Dom Dziennego Pobytu. Pierwszym dyrektorem MOPS i jego organizatorem był Jan Bury (28 II 1990 r. – 31 VII 2000 r.), a od 1 VIII 2000 r. funkcję dyrektora pełni Zdzisław Czajka. Od początku działalności siedzibą MOPS jest budynek przy ul. I. Łukasiewicza 1 c. Statutowe zadania realizowano na terenie 5 rejonów i w 3 placówkach: Środowiskowym Domu Samopomocy, Warsztacie Terapii Zajęciowej i Domu Dziennego Pobytu. Współpracowano z organizacjami pozarządowymi i kościelnymi. W 2012 r. pomocą objęto 4 273 rodziny, w tym ze świadczeń rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz świadczeń z funduszu alimentacyjnego 3 322 rodziny, a z zakresu działań pomocy społecznych 951 rodzin.

 

MIEJSKI OŚRODEK SPORTU I REKREACJI (MOSiR), został utworzony na podstawie Zarządzenia Nr 10/75 Naczelnika Miasta w Mielcu z dnia 3 VII 1975 r. jako Ośrodek Sportu i Rekreacji „Lotnik” Mielec, z przekształcenia Powiatowego Ośrodka Sportu, Turystyki i Wypoczynku „Lotnik” w Mielcu (funkcjonował od 1 VII 1974 r.). Misję organizacji placówki powierzono Jerzemu Korzępie. Pierwszą siedzibą dyrekcji był dom przy ul. F. Dzierżyńskiego (obecnie ul. S. Sękowskiego), ale jeszcze w 1975 r. przeniesiono się do pawilonu sportowego przy ul. Warszawskiej 5. Początkowo OSiR dysponował wypożyczalnią sprzętu sportowego i Hotelem Miejskim w Mielcu. Imprezy sportowe i rekreacyjne organizował na wypożyczanych obiektach, głównie na stadionie MKS Gryf przy ul. Warszawskiej. W 1981 r. – w związku z wycofaniem się MPB ze sponsorowania Gryfa i brakiem innych większych źródeł pozyskiwania środków finansowych – Gryf przekazał OSiR–owi stadion przy ul. Warszawskiej, pozostając w zamian nieodpłatnym użytkownikiem. Na początku lat 80. tereny OSiR–u powiększyły się o wykonane tzw. metodą gospodarczą boisko piłkarskie i boisko asfaltowe uniwersalne od ul. J. Kilińskiego. W 1982 r. odszedł na emeryturę J. Korzępa. Hotel Miejski przeszedł do innej struktury organizacyjnej. Funkcję dyrektora powierzono Jerzemu Działowskiemu, który pełnił ją do 1989 r. W tych latach OSiR był organizatorem wielu masowych form kultury fizycznej, m.in. miejskich spartakiad w różnych dyscyplinach sportowych, ligi piłki nożnej zakładów pracy, młodzieżowych biegów ulicznych, halowych turniejów sprawnościowych („Między nami mielczanami”), festynów sportowo–rekreacyjnych oraz różnych form wypoczynku letniego i zimowego. W kryzysowych dla Mielca latach 1989–1996 dyrektorem OSiR był Józef Wójtowicz. W tym okresie zmniejszono ilość imprez masowych, ale wprowadzono sztafety biegowe dla upamiętnienia ważnych rocznic patriotycznych oraz imprezy o charakterze wyczynowym, m.in. zawody z cyklu Grand Prix Polski w chodzie sportowym. Po przejęciu od 2 IX 1996 r. części obiektów sportowych od WSK „PZL–Mielec” S.A. (hala, baseny, tereny od basenów do torów kolejowych) – Zarząd Miasta Mielca przekształcił OSiR w Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji (z siedzibą w hali) i powołał na stanowisko dyrektora Janusza Godka. Dotychczasowa baza sportowa przy ul. Warszawskiej i J. Kilińskiego została włączona do majątku MOSiR–u. W latach 1997–2004 przeprowadzono generalne remonty i modernizacje hali sportowo – widowiskowej i basenów oraz urządzono i zagospodarowano wspomniane tereny za basenami. Podniesienie standardu obiektów wpłynęło na coraz częstsze powierzanie Mielcowi organizacji zawodów międzypaństwowych i międzynarodowych, głównie w siatkówce, a także organizację dużych plenerowych imprez artystyczno–rekreacyjnych, m.in. „Lato z Radiem”. W 2001 r. przejęto od WSK pozostałe obiekty sportowe, w tym stadion główny. W 2002 r. oddano do użytku sztuczne lodowisko. Dysponując dużym zespołem obiektów sportowo–rekreacyjnych MOSiR udostępnia je klubom sportowym oraz jest współorganizatorem wielu imprez dla dzieci i młodzieży. W latach 2009-2013 rozbudowano i zmodernizowano bazę. Wybudowano pływalnię i plac zabaw przy ul. Powstańców Warszawy (2009 r.) oraz rozbudowano zespół basenów odkrytych przy ul. J. Kusocińskiego (2010 r.) W XV Ogólnopolskim Konkursie „Modernizacja Roku 2010” obiekt ten znalazł się wśród 10 najlepszych w kategorii „Obiekty Sportu i Rekreacji”. W 2011 r. powstało euroboisko przy ul. Warszawskiej, a w 2013 r. oddano do użytku przebudowany i zmodernizowany stadion główny z płytą piłkarską, bieżnią okólną i innymi urządzeniami lekkoatletycznymi oraz trybunami na 7000 widzów (przy ul. L. Solskiego).

Dyrektor: Janusz Godek (1996-2008), Zygmunt Kołodziej (2008-nadal).

 

MIEJSKI ZARZĄD BUDYNKÓW MIESZKALNYCH (MZBM) został powołany Uchwałą Prezydium MRN w Mielcu Nr XVI/85/57 z dnia 7 maja 1957 r. do bieżącego zarządu budynków państwowych w Mielcu, m.in.: utrzymywania ich dobrego stanu i sprawności technicznej, czystości wewnątrz i na terenach przyblokowych oraz wykonywania usług eksploatacyjnych. W październiku 1957 r. przejęto od PMRN budynki mieszkalne dotychczasowego osiedla fabrycznego WSK, budynki na terenie Miasteczka Młodego Robotnika (za Górą Cyranowską) oraz budynki jednorodzinne i wielorodzinne (przejęte po II wojnie światowej na Skarb Państwa) na terenie Starego Mielca. Przejęto także 5 kotłowni osiedlowych (tzw. „z dala czynnych”) i 4 lokalne, opalane węglem i koksem. Dla realizacji zadań powołano początkowo dwie administracje, a później pięć. W 1968 r. powrócono do dwóch i tak już pozostało. ADM nr 1 objęła tereny po lewej stronie Al. Niepodległości i Stary Mielec, a ADM nr 2 – prawą stronę Al. Niepodległości, osiedle Cyranka i Rzochów. W 1967 r. przekształcono ekipę centralnego ogrzewania w Zakład Gospodarki Cieplnej. Wtedy także zmieniono system ogrzewania budynków. Budynki MZBM zostały podłączone do sieci z Elektrociepłowni WSK „PZL-Mielec”, a budynki kotłowni osiedlowych przeznaczono do remontów i modernizacji. W jednym z nich – przy ul. S. Żeromskiego – urządzono siedzibę dyrekcji MZBM (1968), a w drugim – przy ul. Gen. W. Sikorskiego – urządził siedzibę główną Oddział WSS „Społem” (1976). Ponadto w 1970 i 1974 r. wybudowano dwa budynki biurowo–warsztatowe dla ADM – przy ul. E. Biernackiego i ul. S. Żeromskiego, a w 1982 r. oddano do użytku bazę Zakładu Remontowego przy ul. Torowej. W 1987 r. do wyremontowanego budynku (po zlikwidowanej kotłowni osiedlowej) przy ul. Grunwaldzkiej przeniósł się Oddział Gospodarki Cieplnej, który w 1988 r. przekształcono na przedsiębiorstwo państwowe Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej. Poza realizacją zadań zawodowych dyrekcja MZBM starała się o podnoszenie kwalifikacji pracowników, m.in. organizowano dokształcanie w zakresie szkoły podstawowej (lata 60.) oraz kursy przysposobienia zawodowego z zakresu budownictwa. Za całokształt działalności MZBM zdobywał wielokrotnie nagrody i wyróżnienia we współzawodnictwie wojewódzkim przedsiębiorstw gospodarki komunalnej, a jeden raz zwyciężył we współzawodnictwie krajowym, za co otrzymał puchar i proporzec przechodni. W 1991 r. przekształcono przedsiębiorstwo w zakład budżetowy. 26 VI 1996 r. uchwałą Rady Miejskiej postawiono w stan likwidacji zakład budżetowy MZBM i powołano MZBM spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W listopadzie 1997 r. przeniesiono siedzibę zarządu do budynku nr 1 przy ul. E. Biernackiego (przekazanym Gminie Miejskiej Mielec przez WSK). W latach 90. rozpoczęto (wspólnie z Urzędem Miejskim) remonty kapitalne (połączone z modernizacją) budynków przy ul. J. Kochanowskiego i kontynuowano je w pierwszych latach XXI w. Ponadto poprzez modernizację poddasza w każdym budynku uzyskiwano kilkanaście dodatkowych pełnostandardowych mieszkań. Wykonywano też nowe tynki na kolejnych budynkach oraz porządkowano urządzenia terenów międzyblokowych. W 2012 r. zarządzał 138 budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 200 369,09 m2. W 39 budynkach właścicielem w 100 % była Gmina Miejska Mielec. W 99 budynkach funkcjonowały Wspólnoty Mieszkaniowe i w nich współudziały miały osoby fizyczne i prawne oraz Gmina Miejska Mielec. Systematycznie podnoszono standard budynków, m.in. poprzez remonty elewacji połączone z ocieplaniem, konserwację dachów i wymianę instalacji. Ponadto utrzymywano około 15 ha zieleni.

Dyrektorzy: Tadeusz Diabelec (1957-1958), Kazimierz Sztuka (1958-1981), Aleksander Furdyna (1981-1982), Stanisław Kania (1982-1990), Aleksander Furdyna (1990-1991), Leszek Gwóźdź (1991-1996). Likwidator: L. Gwóźdź (1996). Prezesi: L. Gwóźdź (1997-1999), Wacław Soja (1999-).

 

MIEJSKIE PRZEDSIĘBIORSTWO ENERGETYKI CIEPLNEJ (MPEC) SP. Z O.O. powstało jako samodzielne przedsiębiorstwo 1 X 1988 r. z przekształcenia Oddziału Gospodarki Cieplnej Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych, a osobowość prawną uzyskało 6 X tegoż roku. Przejęło też całą bazę z wyposażeniem (4 własne kotłownie i 3 zlecone) oraz wszystkie dotychczasowe zadania OGC. W 1991 r. zostało przekształcone w zakład budżetowy. W 1996 r. na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Mielcu (26 VI) nastąpiło przekształcenie przedsiębiorstwa komunalnego MPEC w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Podstawowym zadaniem firmy jest zaspokajanie potrzeb odbiorców w zakresie zapewnienia ciepła w domach mieszkalnych i innych pomieszczeniach zamkniętych, z poszanowaniem ochrony środowiska naturalnego. Zadanie to realizowane jest poprzez m.in.: produkcję, przesył i dystrybucję energii cieplnej, wykonawstwo, konserwację i remonty instalacji wewnętrznych centralnego ogrzewania i centralnie ciepłej wody oraz sieci przesyłowych, projektowanie i dobór urządzeń cieplnych, wykonawstwo nowoczesnych zautomatyzowanych węzłów cieplnych dostosowanych do systemu monitoringu, pomiary i całodobowe pogotowie ciepłownicze. Miejski system grzewczy MPEC kupuje ciepło niemal wyłącznie (98 %) w Elektrociepłowni w Mielcu, a następnie przesyła je sieciami wysokoparametrowymi do węzłów cieplnych i stamtąd (po przetworzeniu) – do kaloryferów w mieszkaniach. System ten zaspokaja około 70 % zapotrzebowania na ciepło w mieście, nie licząc SSE EURO-PARK Mielec. Korzysta z niego około 45 tysięcy mieszkańców Mielca. W pierwszych latach XXI w. realizowany jest program modernizacji tego systemu, m.in. zamieniono ponad sto węzłów hydroelewatorowych na nowoczesne węzły kompaktowe z pełną automatyką pogodową oraz dwie kotłownie węglowe na gazowe. Zlikwidowano lokalne kotłownie węglowe przy Zespole Szkół Ekonomicznych oraz Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania, podłączając oba obiekty do miejskiej sieci ciepłowniczej. Rozpoczęto wdrażanie systemu monitoringu i sterowania dużymi węzłami cieplnymi. Od 2011 r. realizował projekt Modernizacja systemu ciepłowniczego miasta Mielca, współfinansowany przez UE w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2007-2013. Siedziba: ul. Grunwaldzka 3.

Dyrektor: Tadeusz Łagód (1988 – 2000). Likwidator: T. Łagód (1996). Prezesi: T. Łagód (1997 – 2000), Wacław Korona (od 2000).

 

MIEJSKIE PRZEDSIĘBIORSTWO GOSPODARKI KOMUNALNEJ, powołane zostało uchwałą MRN w Mielcu z 9 VI 1953 r., a rozpoczęło funkcjonowanie od 1 I 1954 r. W jego ramach utworzono Zakłady: Wodociągów i Kanalizacji, Oczyszczania Miasta, Urządzenia Komunalne, Hotel Miejski (otrzymany po upaństwowieniu Hotelu M. Weryńskiej przy ul. A. Mickiewicza) i Rozdzielnia Gazu. Pierwszą siedzibą dyrekcji był budynek przy ul. A. Mickiewicza, a później budynek obok pomnika Wolności. Gwałtowny wzrost zapotrzebowania na urządzenia i usługi komunalne, spowodowany dynamicznym rozwojem Mielca, postawił przed władzami miasta i przedsiębiorstwem wiele zadań do szybkiego zrealizowania. W latach 1952-1954 wybudowano nowy wodociąg i podłączono doń – jako ujęcie awaryjne – wybudowaną w 1953 r. pompownię „Mewuskę” (szerzej w odrębnym haśle). Uroczyste oddanie do użytku wodociągu miejskiego nastąpiło 21 VII 1954 r. Wtedy też przeniesiono siedzibę dyrekcji do budynku administracyjnego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji przy ul. Wolności. W IV kwartale 1957 r. rozpoczęto rozruch i eksploatację nowo wybudowanej oczyszczalni ścieków na terenie Złotnik. Równocześnie dla monitorowania jakości wody i ścieków zorganizowano laboratorium zakładowe. W kolejnych latach rozbudowywano sieci: wodociągową, kanalizacyjną i gazową oraz urządzano zieleń miejską, m.in. na placu im. Gen. K. Świerczewskiego (aktualnie – Rynek). W 1961 r. powołano Zakład Komunikacji Miejskiej. Przejęto też od PMRN rzeźnię miejską i targowiska. W następnym roku obok Pałacyku Oborskich wybudowano 2 cieplarnie oraz szkółkę krzewów dla potrzeb zieleni miejskiej. W 1963 r. przy Zakładzie Oczyszczania Miasta uruchomiono Zakład Pogrzebowy. W 1967 r. Zakład Urządzeń Komunalnych przemianowano na Zakład Zieleni Miejskiej, a Rozdzielnię Gazu przekazano Tarnowskim Zakładom Gazu Ziemnego. Sporym wyróżnieniem w tym roku było zdobycie 2. miejsca w wojewódzkim współzawodnictwie Zrzeszenia Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, a w kolejnych latach także plasowano się w czołówce. W 1968 r. zlikwidowano hotel przy ul. A. Mickiewicza i uruchomiono nowy hotel miejski przy ul. 22 Lipca (później al. Niepodległości). W latach 60. wiele czasu (po pracy zawodowej) przeznaczano na sport masowy w ramach Ogniska Krzewienia Kultury Fizycznej, wielokrotnie zdobywając czołowe miejsca w Wojewódzkich Spartakiadach Gospodarki Komunalnej w siatkówce mężczyzn i klasyfikacjach generalnych. W 1969 r. utworzono Zakład Dróg Miejskich. Jego pierwszą (prowizoryczną) bazą był plac przy ul. J. Lelewela. Najważniejszym osiągnięciem tego roku było jednak zakończenie remontu kapitalnego Pałacyku Oborskich przy ul. 1 Maja (aktualnie ul. Legionów) i przeniesienie doń Zarządu Przedsiębiorstwa. Pozbyto się natomiast nierentownej rzeźni miejskiej. Uczestniczono także w  przedsięwzięciach kulturalnych, m.in. w I i II Ogólnopolskich Spotkaniach Rzeźbiarskich (1969, 1979) oraz Jarmarkach Pieśni i Tańca (lata 70.). W 1971 r. oddano do użytku tzw. zaplecze Zakładu Dróg Miejskich przy ul. J. Korczaka i zaplecze techniczne z wyposażeniem Zakładu Oczyszczania Miasta w obiektach po Straży Pożarnej przy ul. J. Kilińskiego. Wydarzeniem roku 1974 było oddanie do użytku progu stabilizacyjnego na rzece Wisłoce, co pozwoliło na zwiększenie dostawy wody surowej i pitnej dla miasta. Także w 1974 r. przekazano hotel miejski do Powiatowego Ośrodka Sportu, Turystyki i Wypoczynku. W dalszych latach 70. i 80. – w związku z dynamicznym rozwojem Mielca – rozwijało się również przedsiębiorstwo, wykonując powiększające się z roku na rok zadania w zakresie usług komunalnych. Zasadnicze zmiany ustrojowe w kraju na przełomie lat 80. i 90., a zwłaszcza reforma samorządowa, wywołały potrzebę dostosowania się do nowych uwarunkowań społeczno-ekonomicznych. W 1990 r. połączono Zakład Oczyszczania Miasta z Gospodarstwem Samochodowym, tworząc Zakład Usług Komunalnych (ZUK) z siedzibą przy ul. J. Korczaka. Najważniejszym wydarzeniem tego okresu było jednak oddanie do użytku (w lutym 1990 r.) nowego Zakładu Uzdatniania Wody, co zdecydowanie poprawiło zaopatrzenie miasta w wodę. W 1991 r. przekształcono MPGK z przedsiębiorstwa państwowego na zakład budżetowy oraz przeniesiono siedzibę dyrekcji i administracji do biurowca przy ul. Wolności 44, a także wyłączono ze struktury Miejską Komunikację Samochodową, która od 1 IV 1991 r. rozpoczęła działalność jako oddzielny zakład budżetowy. Kolejnym przedsięwzięciem restrukturyzacyjnym było odłączenie Zakładu Pogrzebowego, który od 1 IV 1994 r. stał się firmą prywatną. 19 XII 1994 r. uruchomiono Stację Uzdatniania Wody w Mielcu z zastosowaniem ozonowania, podnosząc tym znacząco jakość wody podawanej do sieci miejskiej. Od 6 XII 1996 r. – po zastosowaniu w Stacji Uzdatniania Wody francuskiej technologii oczyszczania wody filtrami węglowymi – Mielec otrzymał wodę odpowiadającą standardom europejskim. W 1996 r. – na podstawie uchwały Rady Miejskiej - przeprowadzono proces przekształcenia MPGK w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i w tej formule rozpoczęto działalność od 1 I 1997 r. Z dniem 31 XII 2002 r. zakończył funkcjonowanie Zakład Zieleni, a jego załogę i zadania przejął od 1 I 2003 r. Zakład Usług Komunalnych. W rezultacie tych przekształceń MPGK działa od 2003 r. w następującej strukturze: administracja (budynek przy ul. Wolności 44), Zakład Wodociągów i Kanalizacji (ul. Wolności 29), Zakład Usług Komunalnych (ul. J. Korczaka) i Zakład Dróg Miejskich (ul. J. Korczaka). ZWiK zajmuje się m.in.: produkcją i rozdziałem wody, odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, wykonawstwem sieci wodociągowych i kanalizacyjnych oraz innymi zadaniami związanymi z siecią wodociągową i kanalizacyjną. ZUK m.in. usuwa nieczystości stałe i płynne, utrzymuje czystość placów i ulic oraz sprawuje kompleksową opieką nad zielenią miejską. ZDM m.in. buduje i remontuje ulice, chodniki i place oraz w okresie zimy utrzymuje je w stanie umożliwiającym prawidłowy ruch pojazdów i pieszych. Ponadto w ramach struktury MPGK funkcjonowała od 25 IV 2003 r. (na podstawie uchwały Rady Miejskiej) Jednostka Realizująca Projekt ISPA „Uporządkowanie systemu zbierania i oczyszczania ścieków w Mielcu”. W 2008 r. oddano do użytku nowoczesną miejską oczyszczalnię ścieków, a w 2009 r. zakończono budowę kanalizacji sanitarnej w osiedlach Wojsław i Rzochów. Od 2010 r. rozpoczęto realizację kontraktu „Przebudowa i renowacja kanalizacji istniejącej”. Bieżące usługi komunalne i inżynieryjno-budowlane wykonywały: Zakład Wodociągów i Kanalizacji, Zakład Usług Komunalnych i Zakład Dróg Miejskich. Bieżące usługi komunalne i inżynieryjno-budowlane wykonywały: Zakład Wodociągów i Kanalizacji, Zakład Usług Komunalnych i Zakład Dróg Miejskich.

Dyrektorzy naczelni: Stanisław Bury (1954-1955), Zbigniew Mierzwiński (1955-1958), Emilian Sypek (1959-1964), Stanisław Piątek (1964-1967), Tadeusz Zawada (1970-1974), Władysław Łabęcki (1974-1990), Marek Bąbała (1990-1996). Likwidator – M. Bąbała (1996). Prezes – M. Bąbała (1997-).

 

MIELCZANIN, MIELCZANKA, MIELCZANIE - aktualnie używane określenie mieszkańca, mieszkanki i mieszkańców Mielca. W okresie międzywojennym używano określeń „mieleczanin”, „mieleczanka” i „mieleczanie”. Zdarza się jeszcze w naszych czasach, że najstarsi mieszkańcy tak o sobie mówią.

 

„MIELCZANIN”, wydawnictwo okolicznościowe Urzędu Miejskiego w Mielcu. Ukazuje się od 1996 r. nieregularnie (1 – 2 razy w roku), w zależności od potrzeb w zakresie promocji i informacji. W latach 1996-2006 wydano 10 numerów liczących od 16 do 40 stron, w nakładzie 1 000 egzemplarzy. Zawiera m.in. sprawozdania z działalności władz samorządowych miasta, dane z różnych dziedzin życia miasta, analizy porównawcze (Mielec na tle grupy porównawczej, województwa i średniej krajowej), sprawozdania z realizacji inwestycji miejskich i innych przedsięwzięć instytucji miejskich, kalendarium ważniejszych wydarzeń i „niezbędniki teleadresowe”. W jego wydawaniu uczestniczyły m.in. redakcje „Głosu Mieleckiego” i „Korso” oraz firmy wydawnicze: POLGRAF „PZL–Mielec”, PRESS MEDIA Mielec, GRAFMARR Mielec, Zakład Poligraficzny Zbigniew Gajek Pławo – Drukarnia Mielec.  Do końca 2014 r. wydano 15 numerów tematycznych.

 

MIELCZANIN ROKU, coroczny plebiscyt czytelników Tygodnika Regionalnego „Korso” przeprowadzany od 1997 r. Tytuł i „Skałkę Korso” otrzymuje na specjalnej uroczystości tylko jedna osoba, której osiągnięcia w danym roku ocenione zostały najwyżej. Wyboru dokonują czytelnicy i Kapituła Konkursu. Trofeami tymi w poszczególnych latach zostali wyróżnieni: 1996 – ks. prałat Stanisław Jurek, proboszcz parafii św. Mateusza (za całokształt pracy duszpasterskiej); 1997 – Małgorzata Lubieniecka (za ofiarną działalność społeczną); 1998 – Mariusz Błędowski, dyrektor Oddziału Agencji Rozwoju Przemysłu (za dynamiczny rozwój SSE EURO-PARK MIELEC); 1999 – Bogusław Kamuda, działacz piłki siatkowej kobiet (za wyprowadzenie mieleckiej siatkówki kobiecej z kryzysu i powrót do ekstraklasy); 2000 – Jacek Bąk, właściciel i prezes firmy Autopart (za sukcesy firmy oraz sponsorowanie sportu i akcji społecznych); 2001 – Marek Paprocki, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1 (za skuteczną działalność zawodową i społeczną); 2002 – Krystyna Skowrońska, dyrektor banku i poseł na Sejm RP (za niezwykle aktywną działalność poselską i zawodową); 2003 – Łucja Bielec, założycielka i prezes Fundacji SOS „Życie” (za podejmowanie akcji na rzecz ratowania życia); 2004 – Józef Witek, kierownik Biura Promocji i Informacji Urzędu Miejskiego (za autorstwo „Encyklopedii miasta Mielca”); 2005 – Władysław Ortyl, senator, wiceminister rozwoju regionalnego (za całokształt pracy zawodowej i społecznej); 2006 – Janusz Zakręcki, prezes Zarządu i dyrektor naczelny Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. (za doprowadzenie do kontaktu z Sikorsky Aircraft Corporation i odrodzenie mieleckiego lotnictwa), 2007 – ks. prałat Kazimierz Czesak – proboszcz parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy (za całokształt pracy duszpasterskiej), 2008 – Leszek Kołacz, dyrektor Szpitala Powiatowego (za awans Szpitala Powiatowego do czołówki krajowej), 2009 – Janusz Soboń, dyrektor Kirchhoff Polska Sp. z o.o. (za dynamiczny rozwój firmy), ), 2010 - Antoni Weryński, właściciel firmy, działacz sportowy (za konsekwencję w tworzeniu silnej drużyny piłki ręcznej i awans do ekstraklasy), 2011 – Czesław Kolisz, założyciel i właściciel firmy „Ankol” (za osiągnięcie światowych standardów w działalności firmy), 2012 – Mirosław Midura, ordynator Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Szpitala Powiatowego (za zasługi dla rozwoju medycyny i nowatorskie metody leczenia), 2013 – Jan Tarapata, założyciel i właściciel firmy „Tarapata” oraz działacz samorządowy (za owocną działalność biznesową i samorządową), 2014 – Eugeniusz Andrusiewicz, kierownik KGR Mielec „Elektromontaż” Rzeszów (za działalność zawodową i społeczną).

 

„MIELCZANKA” (PPH) – wytwórnia, a następnie hurtownia wód gazowanych. Powstała w 1966 r. jako Wytwórnia Wód Gazowanych, a jej założycielką i właścicielką była Władysława Rżana. Głównym produktem firmy była oranżada. Od 1977 r. firmę prowadzi jej córka Krystyna wspólnie  z mężem  Zbigniewem Górką. Na początku lat 80. nadano wytwórni nazwę „Mielczanka” i taką też nazwę otrzymała firmowa oranżada. Na przełomie lat 80. i 90. zwiększono asortyment napojów o różnych smakach. Produkowano m.in.: „Złotą Rosę”, „Herbavit”, „Cytruska”, „Orange” i „Ananaska”. Uruchomiono także hurtownię z napojami innych producentów. Odbiorcami były głównie placówki handlowe z regionu mieleckiego, a w mniejszym zakresie – placówki z sąsiednich regionów. W 2002 r. zakończono produkcję napojów i odtąd „Mielczanka” funkcjonuje wyłącznie jako hurtownia wód gazowanych. W blisko 40–letniej historii kilkakrotnie zmieniano siedzibę firmy. Początkowo funkcjonowała ona przy ul. 1 Maja (aktualnie ul. Legionów), a później przy ul. A. Mickiewicza. Od 1970 r. znajduje się we własnym obiekcie przy ul. J. Korczaka 5 a.

 

MIELCZEWSKIEGO MARCINA (ULICA), krótka (86 m) i wąska uliczka na osiedlu J. Kilińskiego, jedna z bocznych ulicy tegoż patrona. Nazwę otrzymała 19 VI 1970 r. w czasie budowy miniosiedla domów jednorodzinnych na terenach pomiędzy Szkołą Podstawową nr 1 i Złotnikami. Prowadzi od ul. J. Kilińskiego ku skarpie nad Wisłoką, ale doń nie dochodzi. Początkowo miała tylko utwardzoną nawierzchnię. W 2006 r. wykonano remont, m.in. położono nową nawierzchnię z kostki betonowej. Po obu jej stronach znajdują się posesje z domami jednorodzinnymi. Biogram patrona ulicy: MARCINA MIELCZEWSKIEGO znajduje się przy haśle „Marcin z Mielca Mielczewski”.

 

MIELEC – DZIEJE MIASTA I REGIONU, trzytomowe wydawnictwo o charakterze monograficznym. Powstało z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej ze środków finansowych Urzędu Miejskiego w Mielcu. Obowiązki redaktora naczelnego przyjął doc. Feliks Kiryk (później profesor i rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie), znakomity znawca historii średniowiecznej. Początkowo zamierzano wydać jednotomową monografię Mielca i regionu, ale ogrom materiałów i zapał autorów (zwłaszcza miejscowych) spowodował podjęcie decyzji władz miasta o wydaniu kolejnych dwóch tomów. 

*Mielec Dzieje miasta i regionu T. 1 pod redakcją Feliksa Kiryka, Mielec 1984, 724 strony. Nakład – 3500 + 250 egzemplarzy. Wydawnictwo – Krajowa Agencja Wydawnicza Rzeszów. Skład, druk i oprawa – Rzeszowskie Zakłady Graficzne w Rzeszowie. Części: Czasy przedrozbiorowe, W okresie rozbiorów i niewoli.

*Mielec Studia i materiały z dziejów miasta i regionu T. 2 pod redakcją Feliksa Kiryka, Mielec 1988, 923 strony. Nakład – 3500 + 250 egzemplarzy. Wydawnictwo – Krajowa Agencja Wydawnicza w Rzeszowie. Skład, druk i oprawa – Rzeszowskie Zakłady Graficzne Drukarnia Łańcut. Części: W Polsce Odrodzonej 1918–1939, W latach II wojny światowej 1939–1945, W czasach Polski Ludowej, Ludzie regionu XIX i XX wieku.

*Mielec Studia i materiały z dziejów miasta i regionu T. 3 pod redakcją Feliksa Kiryka, Mielec 1994, 851 stron. Nakład – 3500 + 25 egzemplarzy. „Resovia” Wydawnictwo Rzeszowskich Zakładów Graficznych w Rzeszowie. Skład, druk i oprawa – Rzeszowskie Zakłady Graficzne w Rzeszowie. Części: Okruchy średniowieczne i późniejsze, Przyczynki do dziejów miasta i regionu z okresu II wojny światowej, Z problematyki ostatniego pięćdziesięciolecia, Materiały i wspomnienia, Ludzie regionu XIX i XX wieku.

 

MIELEC – ETYMOLOGIA NAZWY, według Słownika etymologicznego miast i gmin PRL Stanisława Rosponda (1984) nazwa „Mielec” pochodzi od słowa „miel” (mielizna) lub „miela” (miałkie miejsce w wodzie). Wiąże się z usytuowaniem miejscowości przy mieliźnie, ułatwiającej przejście przez rzekę Wisłokę.

 

MIELEC – INFORMATOR MIEJSKI, wydawnictwo promujące Mielec oraz firmy, które wykupują tzw. okienka reklamowe. Materiały przygotowywane są każdorazowo przez Urząd Miejski i zainteresowane firmy. Zawiera m.in.: historię i opis współczesnego życia miasta, jego zabytki i inne walory, warunki inwestowania i możliwości współpracy, tzw. niezbędnik teleadresowy oraz uproszczony plan miasta lub niezbędne jego fragmenty. Pierwszy informator ukazał się w 1993 r., a kolejne w latach: 1995, 1997, 2000 i 2005. Wszystkie wydania zostały rozpowszechnione w kraju (m.in. „Inwestcity” w Poznaniu) i poza jego granicami, m.in. na targach w Londynie, Berlinie, Bazylei i Sztokholmie.

 

MIELECCY (herbu Gryf), rodzina rycerska wywodząca się z rodu Gryfitów. Założyciele i pierwsi właściciele miasta Mielca. Przypuszcza się, że ich protoplastą mógł być Pawlik z Mielca, wzmiankowany w 1224 r. Pierwszym udokumentowanym przodkiem mieleckich Gryfitów był Jakub Trestka (kasztelan brzeski, wymieniony w 1334 r., zmarły prawdopodobnie przed 5 II 1346 r.). Kolejnym był Paszko Trestka z Brzany, Gierczyc, Sędziszowej i Sierosławic, wymieniany w latach 1361 – 1372, zmarły przed 1386 r. Jego żoną była Pachna (Paulina), córka rycerza Niemierzy z Gołczy. Z tego małżeństwa urodzili się: Paszko (zmarły przed 1436 r.), Mikołaj (zmarły przed 10 XI 1405 r.), Jan, Elżbieta i Pachna. Jan I (Janów w rodzie Mieleckich będzie wielu, toteż umownie oznacza się  ich kolejnymi cyframi rzymskimi – przyp. aut.) Trestka (Żuk) – piszący się „z Piotrkowic, Zdzisławic, Gierczyc i Mielca” był więc pierwszym udokumentowanym Gryfitą związanym ściśle z Mielcem. On też prawdopodobnie przeniósł swoją siedzibę do dworu w Mielcu. Zmarł po 1416 r., pozostawiając syna – Jana (II), tytułującego się „z Mielca, Gierczyc i Kaliszan”. Ten – żonaty z Zofią – miał troje dzieci: Jana (III), Bernarda i Katarzynę, która przed 1456 r. wyszła za Stanisława z Koźmic. Na prośbę Jana (II) 17 III 1457 r. w Piotrkowie król Kazimierz Jagiellończyk zezwolił na lokację miasta na obszarze wsi Mielec na prawie magdeburskim. Z nieznanych dotąd powodów nie zrealizował jednak tego przedsięwzięcia. Zmarł prawdopodobnie na przełomie 1459 i 1460 r. Akt lokacyjny miasta Mielca wydali natomiast jego synowie Jan (III) i Bernardyn, ale dopiero 18 XI 1470 r. i opiekowali się miastem przez około 20 lat. Jan (III) pozostawił - po małżeństwie z ? Pniowską – syna Stanisława i oraz córki Annę i Druzjanę. Zmarł przed 1489 r., a wkrótce po nim (przed 1491 r.) zmarł Bernardyn. Właścicielem klucza mieleckiego został syn Jana (III) – Stanisław, który po spaleniu Mielca przez Tatarów w 1502 r. wystarał się u króla Aleksandra o zatwierdzenie i transumowanie zezwolenia na lokację miasta Mielca, a następnie dbał o jego rozwój. On też był twórcą i właścicielem klucza mieleckiego, składającego się z miasta Mielca i 18 okolicznych wsi oraz właścicielem i dzierżawcą wielu dóbr w różnych częściach państwa. Wielce udane okazały się związki małżeńskie Mieleckich z członkami znaczących wówczas rodów, a zwłaszcza Anny z Mikołajem Firlejem z Dąbrowicy (przed 1491 r.), późniejszym hetmanem wielkim koronnym i kasztelanem krakowski oraz Stanisława z Elżbietą z Tęczyńskich. Ponadto Druzjana wyszła za Klemensa z Turzy (przed 1485 r.). Z małżeństwa z Elżbietą Tęczyńską Stanisław miał 6 synów: Andrzeja (zm. 1529), Waleriana Tyburcego, Stanisława (zm. 1534), Jana (IV), Sebastiana i Zawiszę – Zacheusza ?(zm. po 1543) oraz 2 córki – Annę (wyszła za Przecława Ligęzę) i nieznanego imienia, wydaną za Złockiego. W latach 40., a potwierdza to dokument z 1548 r., trzej żyjący bracia: Jan (IV), Sebastian i Walerian podzielili na trzy części spadek po ojcu: Mielec i zamek, okoliczne wsie i pozostały majątek. Jan (IV, 1501–1561) – wojewoda podolski i marszałek wielki koronny, żonaty z Anną Kolanką, miał jedynego syna Mikołaja (ok. 1540–1585) – wojewodę podolskiego i hetmana wielkiego koronnego, który przejął w spadku m.in. trzecią część Mielca. Sebastian – kasztelan krakowski, z małżeństwa z Zofią Kościelecką miał synów Stanisława (zm. 1567) i Hieronima oraz trzy córki, później zamężne: Zofię – wydaną za Stanisława Tarnowskiego, Annę – później żonę Krzysztofa Krupskiego i Katarzynę, która wyszła za mąż za Samuela Sienieńskiego. Sukcesorem m.in. trzeciej części Mielca i wsi po zmarłym w 1574 r. Sebastianie został Hieronim. Walerian (zm. 1553) – podkomorzy sandomierski, żonaty z Kamieniecką, miał dwóch synów - Stanisława (jeziutę, zmarłego w 1572 r.) i Jana (V), który odziedziczył po nim m.in. trzecią część Mielca i okoliczne wsie, a także córkę, którą poślubił Aleksander Trzecieski. Po Mikołaju (hetmanie) i Elżbiecie z Radziwiłłów pozostały dwie córki – Zofia i Katarzyna (trzecia córka i syn zmarli w okresie niemowlęcym). Zofia wychodziła dwukrotnie za mąż, najpierw za księcia Siemiona Olelkowicza Słuckiego, a po jego śmierci (1592) – za Jana Karola Chodkiewicza, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego. Wniosła w to małżeństwo trzecią część mieleckiego majątku (po ojcu – Mikołaju). Katarzyna została zaś żoną Jana Ostroroga, późniejszego wojewodę poznańskiego. Wygasła także linia Mieleckich po Hieronimie (zmarł w 1596 r.). Pozostała bowiem tylko córka Anna, która wyszła za mąż za Joachima Ocieskiego (zmarł w 1615 r.), później Adama Ratowskiego (także zmarł) i Stanisława Dereszniaka. Ponadto dwoje dzieci Hieronima – Aleksander i Katarzyna – zmarło w młodości. Jan (V) i Katarzyna z Prochańskich pozostawili po sobie sześcioro dzieci: Marcina, Krzysztofa (zmarł bezpotomnie), Mikołaja (opat tyniecki, zmarł w 1604 r.), Jana (VI), Katarzynę (wyszła za Siemieńskiego) i Krystynę (poślubiona przez Jana Fredrę). Trzecią część Mielca i przypisane jej wsie otrzymali Marcin i Jan (VI). Marcin – żonaty z Zofią ze Stanisławskich – miał sześcioro dzieci: Stanisława, Marcina, Jana (VII), Barbarę (zakonnicę), Katarzynę (zakonnicę) i Annę (wyszła za Andrzeja Brodowskiego). Liczne potomstwo mieli też Jan (VI) i Barbara z Fredrów: Jana (VIII), Jacka, Mikołaja, Katarzynę (wyszła za Snopka) i Zofię (poślubioną przez Ligęzę). Spadek po Marcinie – trzecią część Mielca i kilka wsi – dostał się Janowi (VII), który gospodarował na nim do około 1650 r. Jan (VII) – żonaty z Popowską – miał pięcioro dzieci: Marcina, Stefana (zmarł bezpotomnie), Rafała, Zofię (po mężu Karwicka) i Aleksandrę (po mężu Miłońska). Początkowo trzecią cześć Mielca otrzymał Marcin (starosta brzeźnicki). Marcin – starosta brzeźnicki – z pierwszego małżeństwa (z Ewą Cecylią Przyłęcką, zmarła ok. 1693 r.) miał dwóch synów – Aleksandra i Władysława. Drugie małżeństwo (z Krystyną Beatą Drohojowską) było bezdzietne. Istnieje dowód, że był żonaty trzeci raz (z Magdaleną nieznanego nazwiska), ale o potomstwie nic nie wiadomo. Po śmierci Marcina w 1703 r. współwłaścicielem Mielca został brat Marcina – Rafał, kolejny starosta brzeźnicki, który około 1715 r. swój mielecki majątek oddał w zastaw Stanisławowi Morsztynowi, a w roku 1723 całkowicie go utracił na rzecz Morsztynów. Rafał ożenił się z Heleną z Żółkiewskich (z Żółkwi) i miał z nią troje dzieci: Mikołaja, Stanisława i Annę, ale o ich dalszych losach – jak dotąd – nic nie wiadomo. W 1991 r. w czasie kwerendy ksiąg małżeństw i ochrzczonych w parafii św. Mateusza w Mielcu natrafiono na wzmianki o kilkorgu nieznanych dotąd Mieleckich, związanych z miejscowościami będącymi w posiadaniu potomków Waleriana. Dodatkowymi dowodami były poprzedzające nazwiska tytuły: „magnificus, generosus, dominus”.  Marianna Mielecka z Rzędzianowic była chrzestną 20 XI 1667 r. Krzysztof Mielecki z Mielca zawarł 13 II 1689 r. związek małżeński z Anną Napiórkowską z Woli. Anna Mielecka z Jaślan była chrzestną 2 IX 1696 r. (Prawdopodobnie to córka Rafała Mieleckiego i Heleny z Żółkiewskich.) Józef Mielecki – był chrzestnym 10 I 1716 r. Także chrzestną 15 X 1724 r. była Lorina Mielecka, dwa lata później ponownie wpisana, ale już jako Eleonora Mielecka. Według dotychczasowych badań – Mieleccy, herbu Gryf, z rodu wywodzącego się z Mielca - utrzymali nazwisko do 1771 r.

 

MIELECKA ANNA, herbu Gryf, córka Hieronima (kasztelana sandomierskiego) i Jadwigi z Kormanic (zmarłej w 1603 r.). Po ojcu odziedziczyła trzecią część Mielca i część okolicznych wsi oraz klucz rzochowski z miastem Rzochowem i zamkiem w Rzemieniu. Wyszła za mąż za Joachima Ocieskiego, starostę olsztyńskiego i kasztelana sądeckiego, który jednak wkrótce zmarł. Drugim jej mężem był Adam Ratowski z Ratoszyna, ale to małżeństwo było tak dalece nieudane, że Anna stanęła przed sądem jako oskarżona o usiłowanie otrucia męża. Ten zmarł, ale nie wiadomo w jakich okolicznościach. Anna chyba nie została ukarana, skoro około 1623 r. wyszła po raz trzeci za mąż, tym razem za Stanisława Derszniaka z Rokitnicy. Wcześniej (1616) sprzedała wspomnianą trzecią część Mielca i należące do tej części wsie Zbigniewowi Ossolińskiemu oraz klucz rzochowski z Rzochowem i Rzemieniem – Stanisławowi Lubomirskiemu.

 

MIELECKA ANNA, herbu Gryf, córka Sebastiana i Zofii z Kościeleckich. Wyszła za mąż za Krzysztofa Krupskiego, herbu Korczak, starostę horodelskiego. (W okresie młodzieńczym służył na dworze cesarza Karola V. Od 1548 r. był dworzaninem króla Zygmunta Augusta. W 1560 r. podarował królowi arras z  Flandrii.) Miała z nim dwoje dzieci – Zygmunta i Halszkę.

 

MIELECKA ANNA, herbu Gryf, córka Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. Około 1515 r. wyszła za mąż za Przecława Ligęzę. Była damą dworu królowej węgierskiej Izabeli Jagiellonki. Zmarła ok. 1543 r.

 

MIELECKA ANNA (z Kolów z Dalejowa), herbu Junosza, urodzona ok. 1520 r., córka Jana Koli (kasztelana halickiego i hetmana polnego koronnego) i Małgorzaty z Baliniec. Była siostrą cioteczną królowej Barbary Radziwiłłównej. W 1535 r. wstąpiła do zakonu bernardynek we Lwowie, ale niedługo potem zrezygnowała z życia zakonnego i ok. 1539 r. wyszła za mąż za Jana Mieleckiego. Wniosła do małżeństwa nie tylko koligacje ze znaczącymi rodami magnackimi, ale także spory posag, powiększony spadkiem po ojcu (zmarłym w 1543 r.) i bezdzietnym stryju – Mikołaju Koli, chorążym halickim i podkomorzym halickim (zmarłym w 1532 r.). Były to m.in. miasta: Dalejów, Kołaczkowce, Komarno i Żółtańce oraz kilka wsi, a także królewszczyzny, m.in. Koropiec, Popielniki, Zadworze i dalsze 10 wsi w województwie ruskim. Jako bliska krewna towarzyszyła królowej Barbarze w jej wjeździe do Korony i podróży z Łukowa do Radomia.

 

  • Elżbieta Mielecka

    Elżbieta Mielecka

MIELECKA ELŻBIETA ELEONORA (z Radziwiłłów), herbu Trąby, urodzona 4 X 1550 r., córka Mikołaja „Czarnego” Radziwiłła (kanclerz wielki litewski, wojewoda wileński) i Elżbiety z Szydłowieckich. Otrzymała staranne wykształcenie, m.in. umiała swobodnie czytać w językach: łacińskim, greckim i hebrajskim. Ojciec był wielkim protektorem innowierców na Litwie, stąd zapewne w poszukiwaniu własnej drogi życia duchowego kilkakrotnie zmieniała przekonania religijne (kalwinizm, arianizm, judaizm i katolicyzm).W 1562 r. zmarła matka. Po śmierci ojca (1565) oddana została pod opiekę Zofii Tarnowskiej – żony Jana Krzysztofa Tarnowskiego, przyjaciela Mikołaja Mieleckiego. Zapewne Tarnowscy mieli swój udział w małżeństwie Elżbiety z Mikołajem Mieleckim (12 IX 1566 r.). Była wówczas arianką. Urodziła czworo dzieci: Zofię (późniejszą żonę księcia Słuckiego i po jego śmierci – żonę J. K. Chodkiewicza), Katarzynę (żonę Jana Ostroroga) oraz 2 dzieci (córkę i syna), zmarłe w okresie niemowlęcym. W 1580 r. przeszła na katolicyzm i odtąd była gorliwą dobrodziejką kościołów w podległych miejscowościach. Zmarła 8 IV 1591 r. w Uściu. Pochowana została w podziemiach kościoła parafialnego św. Mateusza w Mielcu.

 

MIELECKA ELŻBIETA (z Tęczyńskich), herbu Topór, córka Stanisława i Barbary Zawiszanki (wnuczki Zawiszy Czarnego), podkomorzanka chełmska. Przed 1494 r. wyszła za mąż za Stanisława Mieleckiego. Wniosła w posagu znaczne kwoty pieniężne, za które Stanisław kupił Zgórsko w 1512 r. od Piotra Pacanowskiego i w 1514 r. Brzyście od Hieronima Szczepanowskiego. Była też spadkobierczynią majątku po zmarłych bezpotomnie stryjach: wojewodzie ruskim Mikołaju Tęczyńskim (zm. 1497 r.) i kasztelanie wojnickim Andrzeju Tęczyńskim (zm. 1503 r.). Urodziła siedmioro dzieci: Andrzeja, Annę, Jana (IV), Sebastiana, Waleriana Tyburcego, Stanisława i Zawiszę. Zmarła około 1533 r. Pochowana została w podziemiach kościoła parafialnego św. Mateusza w Mielcu. Jej epitafium znajdowało się w prezbiterium, ale w czasie pożarów zostało zniszczone.

 

MIELECKA IZBA GOSPODARCZA (MIG), organizacja samorządu gospodarczego, zrzeszająca podmioty gospodarcze z terenu Mielca i regionu mieleckiego. Powstała na zebraniu założycielskim 11 III 1993 r. w Mieleckim Ośrodku Kultury. Jej głównymi celami były reprezentowanie i ochrona interesów gospodarczych zrzeszonych podmiotów, promocja inicjatyw gospodarczych, organizowanie doradztwa (prawnego, organizacyjnego, ekonomicznego) dla podmiotów, prowadzenie działalności oświatowo–szkoleniowej i wydawniczej, współpraca z instytucjami krajowymi i zagranicznymi oraz prowadzenie przedsięwzięć mających na celu pozyskanie środków na funkcjonowanie Izby. 20 VII 1993 r. wydano „Biuletyn MIG”, w którym m.in. poinformowano o uruchomieniu Biura Porad Prawnych i Finansowych. W pierwszym okresie jej funkcjonowania członkami było ponad 60 firm, a w następnych latach ilość wzrosła do 70 i utrzymywała się na tym poziomie. Utrzymywała się głównie ze składek członkowskich, ale pozyskiwała też środki pomocowe na konkretne programy. Spektakularnym sukcesem Izby było uzyskanie „Grand Prix–1995” hiszpańskiego magazynu gospodarczego „Edicoin” za najlepsze kreowanie przemysłu i handlu. W czasie Mieleckich Targów Wielobranżowych Izba wyróżniała własną nagrodą najlepszy debiut na Targach. Funkcję prezydenta MIG pełnili: Tadeusz Gancarz (PZI „TARAN”, 1993-1995) i następnie Adam Gąsior (1995–1999), a funkcję prezesa Zarządu - Adam Gąsior (R&G, 1993–1995) i Jerzy Mierzwiński (East – West Connection, 1995-1999). Dyrektorem biura był Jacek Krawczyk. 30 VI 1999 r. – na podstawie uchwały członków – MIG zakończyła działalność.

 

MIELECKA JADWIGA (z Komarnickich), herbu Junosza, córka kasztelana czchowskiego. Wyszła za mąż za Hieronima Mieleckiego, m.in. współwłaściciela Mielca. Urodziła troje dzieci: Aleksandra (zmarłego młodo), Katarzynę i Annę. Zmarła po roku 1603. 

 

„MIELECKA JEDNODNIÓWKA ŚWIĄTECZNA”, jednorazowa gazeta wydana 24 XII 1944 r. w Mielcu z okazji świąt Bożego Narodzenia. Jej wydawcą był Komitet Redakcyjny, któremu przewodniczył Tadeusz Ostrowski – dziennikarz z Sosnowca, okresowo przebywający w Mielcu. Wydrukowała ją Drukarnia Maksymilian Fiałkowski i Synowie w Mielcu. Treścią wydawnictwa, liczącego 8 stron, były m.in.: okolicznościowe wiersze T. Ostrowskiego i Jadwigi Jawor, artykuły na temat odradzającego się życia po okupacji hitlerowskiej, zapowiedzi realizacji nowych inicjatyw społeczno–kulturalnych (m.in. kawiarni artystycznej) oraz reklamy sklepów i zakładów.

 

MIELECKA KARTA SENIORA AKTYWNY SENIOR 60+”, program zniżek i rabatów dla  seniorów, tj. mieszkańców miasta Mielca mających 60 lat i więcej. Został przyjęty Uchwałą nr X/71/2015 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 3 VII 2015 r. Funkcjonuje od 1 stycznia 2016 r. Warunkiem otrzymania karty jest złożenie formularza wniosku o jej wydanie w Urzędzie Miejskim w Mielcu. Na podstawie okazywanej karty osobistej senior może korzystać ze zniżek i rabatów w jednostkach samorządowych i firmach, które przystąpiły do Programu.

 

MIELECKA KATARZYNA, herbu Gryf, córka Mikołaja Mieleckiego (wojewody podolskiego i hetmana wielkiego koronnego) i Elżbiety z Radziwiłłów. Po śmierci rodziców została porwana i poślubiona w 1592 r. przez Jana Ostroroga, podczaszego koronnego i później wojewodę poznańskiego. Po ojcu dostała najpierw Komarno (ziemia lwowska), a w 1595 r. – wspólnie z mężem – otrzymała w dożywocie kompleks wsi w powiecie kołomyjskim (Ruś), m.in.: Chlebiczyn, Popielniki, Prokmosznę, Władyczyn i Nowosiółki – dobra zarządzane wcześniej przez ojca. Urodziła syna (Mikołaja), który doszedł do godności podczaszego koronnego i został regimentarzem wojsk koronnych w 1648 r. (nazywany „łaciną” w słynnej trójce dowódców „pierzyna, łacina i dziecina” w bitwie pod Piławcami). Drugim jej dzieckiem była Zofia, która wyszła za mąż za Jerzego Ostroroga z Lwówka, starostę międzyrzeckiego, a po jego śmierci została żoną Piotra Czarnkowskiego, starosty osieckiego. Katarzyna zmarła ok. 1600 r.

 

MIELECKA ORKIESTRA DĘTA SCK, powstała w Mielcu w latach 2010-2011 jako orkiestra „Arioso” i liczyła 11 muzyków – absolwentów akademii i szkół muzycznych oraz amatorów. Od początku dyrygentem był Maciej Fijałkowski – absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu. Próby odbywały się w Katolickim Ośrodku Kultury przy parafii Ducha Świętego w Mielcu, a następnie w KCEM „Kana” przy parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Pierwszą oficjalną prezentacją zespołu był koncert 11 XII 2011 r. w czasie Jarmarku Świątecznego na placu przy kościele Ducha Świętego w Mielcu. W 2012 r. orkiestra zagrała na „Mieleckim Kolędowaniu” oraz czasie uroczystości religijnych: procesji Bożego Ciała i z okazji 1. rocznicy obwołania Matki Bożej Nieustającej Pomocy patronką miasta Mielca i poświęcenia pomnika św. Jana Pawła II (15 XI). W 2013 r. orkiestra przeszła pod opiekę Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu i przyjęła nazwę „Mielecka Orkiestra Dęta”. 

 

MIELECKA ORKIESTRA SYMFONICZNA, zespół instrumentalny utworzony w 2017 r. w ramach Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego jako rozwinięcie działającej od 1997 r. Mieleckiej Orkiestry Kameralnej. Inicjatorem tego przedsięwzięcia i pierwszym dyrygentem orkiestry jest Franciszek Wyzga. Patronat nad orkiestrą objął prezydent miasta Mielca Daniel Kozdęba. Jej pierwszy skład stanowi 35 muzyków: *skrzypce I – Edyta Chlebowska (koncertmistrz), Magdalena Gumiela-Fryc, Regina Szlachta, Alicja Międlar, Joanna Rybak i Anna Kasprzykiewicz; *skrzypce II – Łukasz Skop, Aleksandra Niewiadomska, Iga Dąbrowska, Agnieszka Niedbała i Marlena Zielińska; *altówka – Maciej Woch, Karolina Tomasik, Paweł Łukasik i Justyna Maziarka; *wiolonczela – Katarzyna  Bochenek-Meisner, Monika Sobolewska i Marta Pluta; *kontrabas – Wojciech Front; *flet – Jarosław Wanecki; *obój – Tomasz Ożóg i Gabriela Pietraszewska; *klarnet – Piotr Wyzga i Bartosz Jawor; *fagot – Agnieszka Kozioł i Krzysztof Ryś; *waltornia – Piotr Rysiewicz i Wojciech Staszczyszyn; *puzon – Wojciech Fronc i Paweł Wilk; *trąbka – Dominik Mietła i Wojciech Fryc; *perkusja, kotły – Karol Bik i Karolina Bystrowska. Koncert inauguracyjny odbył się 8 X 2017 r. w sali widowiskowej Domu Kultury Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu. Na program koncertu złożyły się: Symfonia Nr 40 g-moll KV 550  Wolfganga Amadeusza Mozarta, Uwertura do operetki „Lekka kawaleria” Franza von Suppego i jako bis – Marsz torreadora z opery „Carmen” Georgesa Bizeta.

 

MIELECKA RADA DZIAŁALNOŚCI POŻYTKU PUBLICZNEGO, powstała na mocy Uchwały Nr XVI/150/2015 z dnia 17 grudnia 2015 r. Tworzy ją 12 członków, w tym: 6 przedstawicieli organizacji pozarządowych, 3 przedstawicieli Rady Miejskiej i 3 przedstawicieli Prezydenta Miasta Mielca. Jest ciałem doradczo-opiniującym w sprawach dotyczących pożytku publicznego i współpracy samorządu miejskiego z organizacjami pozarządowymi. Do najważniejszych jej zadań należą: opiniowanie projektów strategii rozwoju Gminy Miejskiej Mielec, współpraca z organizacjami pozarządowymi oraz opiniowanie projektów uchwał i aktów prawa miejscowego dotyczących sfery zadań publicznych. Są to zadania określone przez Ustawę z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Do MRDPP w pierwszej kadencji (2016-2019) zostali wybrani lub delegowani: Anna Marek (przewodnicząca), Marek Zalotyński (wiceprzewodniczący), Agata Ćwięka (sekretarz) oraz Łucja Bielec, Joanna Boryczka-Szęszoł, Weronika Czerwińska, Janusz Chojecki, Anna Karwacka, Jan Myśliwiec, Mikołaj Skrzypiec, Mieczysław Wdowiarz i Andrzej Zemmel. 

 

MIELECKA RADA SENIORÓW, ciało o charakterze inicjatywnym, doradczym i konsultacyjnym dla organów Gminy Miejskiej Mielec. Została powołana Uchwałą nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 19 czerwca 2015 r., na podstawie wniosku Stowarzyszenia Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, Oddziałowej Sekcji Emerytów i Rencistów Związku Nauczycielstwa Polskiego, Klubu Seniora „Zacisze” i Klubu Seniora „Pogodna Jesień”. Głównym celem działalności MRS jest tworzenie możliwości wpływu seniorów (osób, które ukończyły 60 rok życia) na sprawy dotyczące społeczności lokalnej, a zwłaszcza najstarszego pokolenia. Składa się z 12 osób, wybieranych na czteroletnie kadencje. Pierwsze posiedzenie MRS odbyło się 12 X 2015 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w Mielcu. Na I kadencję zostali wybrani: Stanisława Rzeźnik (przewodnicząca) i Wacław Świerczyński (wiceprzewodniczący) oraz Jan Bury, Władysława Cegielska, Feliks Czop, Antoni Dutkiewicz, Józef Dziekan, Jadwiga Jankowska, Maria Madej, Elżbieta Pitroff, Andrzej Talarek i Janina Tomczyk. 

 

MIELECKA SPÓŁDZIELNIA MIESZKANIOWA powstała 3 IX 1958 r. Członkami założycielami były 24 osoby. Do pierwszego Zarządu zostali wybrani: Józef Koper – przewodniczący, Wacław Brodniewicz – zastępca i Teodor Zapaśnik – członek, a do Rady: Mieczysław Bugno – przewodniczący, Jan Górski – zastępca, Izabela Załucka, Wawrzyniec Sałacki, Władysław Sobol i Eugeniusz Godek – członkowie. Funkcje te sprawowano społecznie. Pierwsze zasoby mieszkaniowe uzyskano poprzez wykup od Prezydium MRN 2 bloków - przy ul. E. Biernackiego 3 (1958) i I. Łukasiewicza 3 (1960), a pierwszą własną inwestycją – blok przy ul. L. Solskiego 6 (1 VIII 1961 r.). W 1961 r. powołano etatowego kierownika – Władysława Kapinosa, w 1964 r. głównego księgowego – Aleksandra Weryńskiego, a w kolejnych – zorganizowano administrację dla dynamicznie rozwijającej się Spółdzielni. W latach 60. i 70. powstało osiedle (z infrastrukturą) pomiędzy ulicami: L. Staffa, ks. P. Skargi i J. Kusocińskiego. Poza blokami mieszkalnymi oddano do użytku m.in.: pawilony handlowo–usługowe, Przychodnię Zdrowia, Osiedlowy Dom Kultury MSM, żłobek, dwa przedszkola i Szkołę Podstawową nr 7. Od 1972 r. rozpoczęto proces przekształcania Spółdzielni z lokatorskiej na lokatorsko–własnościową. W 1974 r. rozpoczęła się budowa osiedla S. Żeromskiego, a w 1975 r. zasiedlono pierwszy w Mielcu 11–piętrowy budynek przy ul. K. Pułaskiego. W dalszych latach tempo rozwoju nie malało. (Przyczyniła się do tego metoda budowy z tzw. „wielkiej płyty”.) Nieco później rozpoczęto budowę osiedla Borek, także z „wielkiej płyty”. W styczniu 1977 r. oddano do eksploatacji pierwszy budynek wielorodzinny przy ul. J. Gagarina (później al. Ducha Św.). Także na tym osiedlu budowa bloków mieszkalnych postępowała szybko (wymuszały takie tempo duże potrzeby mieszkaniowe). Postępujący kryzys gospodarczy wpływał jednak coraz wyraźniej na  wolniejszą realizacją budownictwa towarzyszącego. Oprócz własnych zasobów mieszkaniowych MSM przejęła w 1976 r. budynki i majątek Spółdzielni „Rozwój” przy ul. F. Dzierżyńskiego (później ul. S. Sękowskiego). Od 1977 r. siłami własnego Zakładu Remontowego rozpoczęto budowę domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i dzięki tej inicjatywie uzyskano dodatkowo 42 mieszkania na osiedlu J. Krasickiego (później „Lotników”). W latach 1981–1987 tempo budownictwa mieszkaniowego stawało się coraz wolniejsze, co miało związek z ogólnym kryzysem społeczno–gospodarczym w kraju. Nadal jednak oddawano po kilkaset mieszkań rocznie. W tym okresie kontynuowano budowę osiedla J. Krasickiego oraz budowano w rejonach ulic: J. Lelewela, Dworcowej i S. Moniuszki oraz na osiedlu Dziubków. Od 1988 r. MSM zasiedlała już pierwsze budynki wielorodzinne na osiedlu Smoczka i w dalszych latach budownictwo wielorodzinne rozwijało się głównie na tym osiedlu. Ponadto w latach 90. oddano do użytku budynki wielorodzinne przy ul. H. Sienkiewicza, a w pierwszych latach XXI w. – budynki u zbiegu ulic M. Pisarka i H. Sienkiewicza. Równocześnie od lat 90. prowadzono szereg prac unowocześniających funkcjonowanie budynków i ich otoczenia. W ramach programu racjonalizacji zużycia energii cieplnej m.in. ocieplano budynki z równoczesnym estetycznym tynkowaniem ścian zewnętrznych, modernizowano węzły cieplne z wyposażeniem w automatykę pogodową, montowano w mieszkaniach zawory termostatyczne, wymieniano stolarkę okienną, dachy pokrywano papami termozgrzewalnymi. Modernizowano wewnątrzosiedlowe ulice, chodniki, place i parkingi. Prowadzono działalność społeczno–kulturalną poprzez Spółdzielczy Dom Kultury i jego dwie filie (szerzej w haśle „Dom Kultury Spółdzielczy” t. 1, str. 129). W pierwszych latach XXI w. MSM skupiała około 9 700 członków i 33 000 mieszkańców. Administrowała na powierzchni 117 hektarów zabudowanych pięcioma osiedlami w Mielcu. (Ponadto posiada osiedle w Przecławiu.) Jej nieruchomości to m.in. 329 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 42 domki jednorodzinne oraz 105 budynków niemieszkalnych (pawilony usługowe, przychodnie, garaże). W ostatnich latach znacznie poprawiono wizerunek osiedli, m.in. poprzez nowe kolorowe tynki na budynkach (wraz z docieplaniem), remonty i modernizacje ulic i parkingów osiedlowych oraz budowę nowych placów zabaw. W ramach Lokalnego Programu Rewitalizacji dla Miasta Mielca w marcu 2012 r. rozpoczęto realizację Rewitalizacji Osiedla Lotników, m.in. prace remontowe na terenie osiedla Lotników związane z usuwaniem płyt azbestowych ze ścian budynków, połączone z termomodernizacją budynków i budową małej architektury. Według stanu na 31 VIII 2013 r. Spółdzielnia skupia blisko 11 tysięcy członków. W jej zasobach znajduje się 371 budynków, w tym około 10 tysięcy mieszkań i 247 lokali użytkowych oraz 1448 garaży. Jako jedna z nielicznych na Podkarpaciu buduje nowe mieszkania, głównie na osiedlu Smoczka. W Ogólnopolskim Rankingu Spółdzielni Mieszkaniowych „Dobra Spółdzielnia” zdobyła 1. miejsce w województwie podkarpackim w 2011 i 2013 r., a ponadto w 2011 r. zdobyła 1. miejsce w IX edycji Konkursu „Brylantowy Klucz” w kategorii „Zarządca nieruchomościami”.

Siedziba Zarządu: pawilon przy ul. L. Staffa 4 a.

Kierownik: Władysław Kapinos (1961–1972). Prezesi: Andrzej Kot (1972–1974), Zdzisław Zawrzykraj (1974–1982), Marian Cichoń (1982–1985), Jan Tomaszewski (1985–1988), Wacław Soja (1987–1990), Zbigniew Buczek (1990-).

Zasłużeni działacze MSM: Tadeusz Fecko, Stefania Gubernat, Kazimierz Pacuła, Apolonia Kusak, Jan Maziarz, Stefan Mazur, Tadeusz Ryba, Jerzy Włodarczyk, Waldemar Pacholec, Kazimierz Paluch, Bogusław Gajek i Ryszard Sieroń. Zarządza pięcioma osiedlami w Mielcu i jednym w Przecławiu. W ostatnich latach znacznie poprawiono wizerunek osiedli, m.in. poprzez nowe kolorowe tynki na budynkach (wraz z docieplaniem), remonty i modernizacje ulic i parkingów osiedlowych oraz budowę nowych placów zabaw. W ramach Lokalnego Programu Rewitalizacji dla Miasta Mielca w marcu 2012 r. rozpoczęto realizację Rewitalizacji Osiedla Lotników, m.in. prace remontowe na terenie osiedla Lotników związane z usuwaniem płyt azbestowych ze ścian budynków, połączone z termomodernizacją budynków i budową małej architektury. Według stanu na 31 VIII 2013 r. Spółdzielnia skupia blisko 11 tysięcy członków. W jej zasobach znajduje się 371 budynków, w tym około 10 tysięcy mieszkań i 247 lokali użytkowych oraz 1448 garaży. Jako jedna z nielicznych na Podkarpaciu buduje nowe mieszkania, głównie na osiedlu Smoczka. W Ogólnopolskim Rankingu Spółdzielni Mieszkaniowych „Dobra Spółdzielnia” zdobyła 1. miejsce w województwie podkarpackim w 2011 i 2013 r., a ponadto w 2011 r. zdobyła 1. miejsce w IX edycji Konkursu „Brylantowy Klucz” w kategorii „Zarządca nieruchomościami”.

 

MIELECKA SZKOŁA BIZNESU (MSB), Policealne Studium Zawodowe dla Dorosłych, szkoła niepubliczna o uprawnieniach szkoły publicznej. Rozpoczęła działalność 15 II 1995 r. jako placówka oświatowa, organizująca kursy, seminaria i warsztaty szkoleniowe dla osób fizycznych i podmiotów gospodarczych, działających na terenie powiatów mieleckiego i kolbuszowskiego, z zakresu: informatyki, księgowości, marketingu, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Założycielami i współorganizatorami placówki byli Anna Adamska i Janusz Kotarba, a jej pierwsza siedziba mieściła się w hotelu „Iskra” przy alei Niepodległości. 1 IX 1997 r. została przekształcona w Mielecką Szkołę Biznesu Policealne Studium Zawodowe dla Dorosłych i jako szkoła niepubliczna uzyskała uprawnienia szkoły publicznej, nadane przez Kuratora Oświaty w Rzeszowie (wpis do ewidencji Kuratorium Oświaty w Rzeszowie nr 47/97). Odtąd prowadzi kształcenie w systemie zaocznym, na podbudowie szkoły średniej, nadając tytuły technika: informatyka (jako pierwsza w Mielcu), ekonomisty i administracji. W celu zapewnienia odpowiednich warunków dla funkcjonowania i dalszego rozwoju zmieniono siedzibę, przenosząc się do wydzierżawionego od Gminy Miejskiej Mielec budynku po filii przedszkola w kompleksie obiektów Szkoły Podstawowej nr 9 przy ul. Drzewieckiego 11. Realizując strategię rozwoju szkoły 1 IX 1998 r. rozpoczęto działalność Mieleckiej Szkoły Biznesu w Kolbuszowej – samodzielnej i samofinansującej się placówce edukacyjnej, która funkcjonuje z powodzeniem do dziś. W pierwszych latach XXI w. MSB dokonała wielu zmian w ofercie edukacyjnej, starając się w miarę szybko reagować na potrzeby rynku pracy. Dla realizacji programu urządzono m.in. pracownie: kosmetyczną, chemii kosmetycznej i dwie komputerowe. Aktualne prowadzone specjalności  to: technik usług kosmetycznych, technik ochrony środowiska, technik informatyk, technik rachunkowości, technik administracji i technik BHP. Do czerwca 2004 r. szkołę ukończyło około 400 absolwentów, a z różnych form kształcenia i doskonalenia zawodowego skorzystało około 3900 osób. Ze szkołą systematycznie współpracuje około 40 wykładowców, wywodzących się z miejscowych zakładów pracy i szkół oraz uczelni z terenu województwa podkarpackiego. W ramach praktyk zawodowych MSB współpracuje z wieloma mieleckimi zakładami i instytucjami. W roku szkolnym 2007/2008 utworzono przy szkole Niepubliczne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej o dwuletnim okresie nauczania, a w następnym roku szkolnym zorganizowano Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych na podbudowie 8-klasowej szkoły podstawowej lub gimnazjum o trzyletnim okresie nauczania. Od roku 2012/2013 rozszerzono ofertę MSB o nowe kierunki: opiekun w domu pomocy społecznej, asystent osoby niepełnosprawnej, opiekun medyczny, opiekun osoby starszej, florysta i technik rachunkowości. Utworzono też kolejną szkołę – Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych na podbudowie szkoły podstawowej lub gimnazjum. Za dynamiczny i wszechstronny rozwój MSB została wyróżniona tytułami i certyfikatami „Solidna Firma” (2008, 2009, 2010, 2011) oraz tytułami i certyfikatami Firma Roku 2010 „Polish Product 2010” i Firma Roku 2011 „Polish Product 2011”.

Dyrektorzy: Janusz Kotarba (1995–2002), Anna Adamska (2002–2003), Janusz Kotarba (2003-). 

Zastępca dyrektora: Anna Adamska (1995-2002).

Wykładowcy (minimum 5 lat współpracy): Anna Adamska, Włodzimierz Adamski, Wioletta Basara–Wiśniewska, Piotr Daniel, Krystyna Dzierzęcka, Marek Fijałkowski, Lidia Fitkowska, Dariusz Fus, Maria Gancarz, Ewa Gancarz, Klaudia Garzel–Kozioł, Jolanta Gładyszewska, Elżbieta Kapusta, Irena Kopacz, Władysław Korzeń, Ewa Kotlarz–Buchwald, Władysława Kozak, Iwona Leksander, Jolanta Liniewicz, Sylwia Madycka, Elżbieta Makuch–Kokot, Bożena Mazur, Iwona Mucha, Wiesław Niziołek, Andrzej Noworolnik, Zbigniew Opiela, Zuzanna Pietrzyk, Stanisław Rajda, Zbigniew Rybak, Monika Rzeźnik, Urszula Sienkiewicz–Kopeć, Zofia Siódmiak, Andrzej Sitko, Dorota Sokół, Zygmunt Sumiec, Aleksandra Szczepańska, Aleksandra Światłowicz, Bogumiła Tuczyńska, Krzysztof Tylutki, Wiesław Zieliński, Beata Zorzycka i Jolanta Zorzycka–Cholewa. 

 

MIELECKA ZOFIA, herbu Gryf, córka Sebastiana i Zofii z Kościeleckich. Przed 1577 r. została żoną Stanisława Tarnowskiego, herbu Leliwa, kasztelana zawichojskiego. Po jego śmierci (1587) przejęła dobra Tarnowskich w kluczu rzochowskim. Zmarła bezpotomnie około 1600 r., a dobra rzochowskie przejęła córka jej brata (Hieronima Mieleckiego) – Anna z Mieleckich.

 

MIELECKA ZOFIA (z Kościeleckich), herbu Ogończyk, córka Mikołaja (wojewoda kaliski, zmarł w 1535 r.)  i Anny z  Łaska. Przed 17 II 1537 r. wyszła za mąż za Sebastiana Mieleckiego, współwłaściciela m.in. Mielca. W posagu wniosła m.in. miasto Pleszew z okolicznymi wsiami (woj. kaliskie) oraz kilka wsi w okolicach Przemyśla (Biskowice, Łętownia, Ujkowice, Wapowce, Żurawica). Urodziła pięcioro dzieci: Annę, Katarzynę, Zofię, Stanisława i Hieronima. Po śmierci (data nie jest znana) została zapewne pochowana w podziemiach kościoła św. Mateusza w Mielcu. (Tu także został pochowany jej mąż – Sebastian.)

 

MIELECKA ZOFIA (ze Stanisławskich), córka Baltazara (Balcera) – podskarbiego koronnego, herbu Pilawa i Elżbiety z Herburtów z Fulsztyna. Przed 20 III 1601 r. została żoną Marcina Mieleckiego – współwłaściciela Mielca i okolicznych wsi. Z tego związku urodziło się sześcioro dzieci: Barbara, Anna, Katarzyna, Stanisław, Marcin i Jan. Mimo wielu rodzicielskich obowiązków Zofia wykazywała dużą aktywność społeczną, m.in. wystawiała swój poczet na uroczystościach w latach 1614-1629. Data śmierci nie jest znana.

 

MIELECKAOPOZYCJA.TYPE.PL (mieleckaopozycja.type.pl), strona internetowa prowadzona przez mielczanina Marka Podolskiego od 2009 r. Składa się z blogu, biogramów, i opracowań oraz galerii humoru i informacji. Biogramy i opracowania historyczne oparte są głównie na dokumentach: KPN, NSZZ „Solidarność”, NSZZ RI „Solidarność” i Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” oraz pamiątkach, wspomnieniach  i relacjach osób działających w opozycji na terenie Mielca i ziemi mieleckiej, a także współczesnych opracowaniach historycznych.

 

MIELECKI ANDRZEJ, herbu Gryf, urodzony przed 1501 r., najstarszy syn Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. W 1527 r. prawdopodobnie towarzyszył wojewodzie sieradzkiemu Hieronimowi Łaskiemu w czasie jego służby na dworze króla węgierskiego Jana Zapolyi. Łaskiemu bardzo podobało się zachowanie młodego Mieleckiego, toteż chwalił go w liście ze Stambułu. Andrzej M. zmarł 15 V 1529 r. Spoczywa w podziemiach kościoła parafialnego św. Mateusza w Mielcu. W epitafium, umieszczonym w tymże kościele, określony został jako mężny rycerz, ale epitafium to nie dotrwało do naszych czasów.

 

MIELECKI BERNARDYN, herbu Gryf, urodzony przed 1459 r., syn Jana (II) z Mielca i Zofii. Odziedziczył wspólnie z bratem Janem (III) – jako bracia niedzielni – klucz mielecki: Mielec, Brzozę (później Trzęsówka), Cmolas, Cyrankę, Dutów, Rzędzianowice, Trzcianę i Wolę Mielecką. W 1462 r. (także wspólnie z bratem) był fundatorem parafii w Cmolasie. 18 XI 1470 r. Bernardyn i Jan (III) założyli na podstawie zezwolenia króla Kazimierza Jagiellończyka miasto Mielec na prawie magdeburskim oraz określili uprawnienia i obowiązki jego mieszkańców. W dalszych latach pomnażali rodzinny majątek, dokupując m.in. Chorzelów i Wojsław (w 1480 r. od Jana Skętki). Prawdopodobnie nie ożenił się. Zmarł przed 1491 r.

 

MIELECKI HIERONIM, herbu Gryf, urodzony około 1545 r., syn Sebastiana i Zofii z Kościeleckich. Uczył się w kolegium jezuickim w Braniewie (1565–1567) oraz studiował w Bolonii (ok. 1571). Posiadał chorągiew jazdy i był rotmistrzem w obronie potocznej (1565, 1568). W latach 70. otrzymał po ojcu starostwo brzeskie. W czasie drugiego bezkrólewia należał do zwolenników cesarza Maksymiliana II, ale po jego śmierci (1576) przyłączył się do zwolenników Stefana Batorego. Uczestniczył w kampanii połockiej jako dowódca chorągwi jazdy oraz walczył w kampanii wielkołuckiej (1580). Podczas trzeciego bezkrólewia należał do stronnictwa Zborowskich, opowiadających się za wyborem Habsburga. Po wyborze Zygmunta III Wazy stanął jednak przy nowym królu. Uczestniczył jako poseł w sejmie koronacyjnym. Na początku 1588 r. otrzymał urząd kasztelana czechowskiego, a w lipcu tego roku – starostwo sandomierskie (prawdopodobnie wówczas zrzekł się kasztelanii czechowskiej). Zdobył sobie wśród szlachty niemały autorytet, toteż wielokrotnie powierzano mu rolę negocjatora w spornych sprawach. W 1594 r. wspierał zbrojnie hetmana Zamojskiego, który pod Łastówką (Podkarpacie) skutecznie zastawił drogę Tatarom wracającym z Węgier. (Ostatecznie Tatarzy zrezygnowali z przejścia przez polskie ziemie.) Był właścicielem m.in. trzeciej części Mielca i 8 okolicznych wsi, posiadał kamienicę przy ul. Grodzkiej w Krakowie i część dworu w pobliżu murów krakowskich. W 1585 r. otrzymał od Stanisława Tarnowskiego (szwagier Hieronima, nie miał dzieci, zmarł w 1587 r.) jako darowiznę Rzochów, zamek w Rzemieniu i okoliczne wsie. W 1587 r. wszedł w posiadanie klucza Ogrodzieniec, 2 miasteczek i kilkunastu wsi w powiecie lelowskim, gdyż wcześniej pożyczył 20 tysięcy złotych Sewerynowi Bonerowi, który zastawił te dobra na poczet pożyczki. Był także wójtem w Ropczycach (po ojcu). Ożenił się z kasztelanką czechowską Jadwigą Kormanicką (herbu Junosza) i miał z nią dwoje dzieci – syna Aleksandra (zmarł w młodym wieku) i córkę Annę.(Szerzej w odrębnym haśle.) Zmarł 12 V 1596 r.

 

MIELECKI JAN (III), herbu Gryf, urodzony przed 1459 r., syn Jana (II) i Zofii. Odziedziczył wspólnie z bratem Bernardynem (jako bracia niedzielni) klucz mielecki: Mielec, Brzozę (później Trzęsówka), Cmolas, Cyrankę, Dutów, Rzędzianowice, Trzcianę i Wolę Mielecką. W 1462 r. (także z bratem) był fundatorem parafii w Cmolasie. 18 XI 1470 r. Jan i Bernardyn założyli za zezwoleniem króla Kazimierza Jagiellończyka miasto Mielec na prawie magdeburskim oraz określili uprawnienia i obowiązki jego mieszkańców. W późniejszych latach powiększyli mielecki klucz o Chorzelów i Wojsław. Ożenił się z Pniowską (lub Sudolską, jak podaje PSB) i z tego małżeństwa miał syna Stanisława i córkę Annę, wydaną później za Mikołaja Firleja. Zmarł około 1487 r.

 

  • Jan Mielecki - wojewoda podolski

    Jan Mielecki - wojewoda podolski

MIELECKI JAN (IV), herbu Gryf, urodzony w 1501 r., syn Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. Prawdopodobnie od 1514 r. studiował na Akademii Krakowskiej. W latach 1526–1530 służył w wojsku jako rotmistrz i przebywał na Podolu. W 1530 r. uzyskał zezwolenie na wykup wójtostwa w Kopczycach w województwie sandomierskim oraz odstąpioną mu przez ojca dożywotnią dzierżawę wsi królewskiej Borunice w powiecie proszowickim. W 1531 r. wziął udział w wyprawie na Mołdawię, wiodąc największą chorągiew (500 koni) w armii hetmana Jana Tarnowskiego (wuja – matka Jana M. była przyrodnią siostrą hetmana). Był jednym z dowódców jazdy operującej na terenie Pokucia, następnie uczestniczył w bitwach pod Gwoźdźcem i Obertynem (22 VIII 1531 r.), a przy końcu tego roku walczył kilkakrotnie w potyczkach z oddziałami mołdawskimi. W 1532 r. odsprzedał królowej Bonie prawa do wieś Borunice. W latach 1533–1539 służył w obronie potocznej, z wyjątkiem roku 1535, kiedy u boku J. Tarnowskiego (wspierającego wojska litewskie) uczestniczył w wojnie z Moskwą (potyczki na Siewierszczyźnie, zdobycie Homla i Staroduba oraz kilku mniejszych twierdz). Za zasługi w tej kampanii otrzymał w Wilnie godność kasztelana czechowskiego. W 1537 r. – działając wspólnie z Mikołajem Sieniawskim – zwyciężył Tatarów pod Pankowcami na Podolu. Uczestniczył w obradach sejmu w Piotrkowie (18 I – 28 II 1538 r.) i otrzymał wówczas kasztelanię wiślicką. Jeszcze w tym samym roku, znów pod komendą J. Tarnowskiego, powiódł swoją chorągiew pod Chocim i przyczynił się do pokonania hospodara mołdawskiego Piotra Reresza. Pod koniec 1538 r. został współposesorem do starostwa chmielnickiego. W latach 1539 – 1541 pełnił funkcję pisarza polnego małopolskiego. Około 1539 r. ożenił się z Anną (córką Jana Koli) i miał z nią syna Mikołaja. W latach 40. powiększył znacząco swój majątek. Z przeprowadzonego z braćmi (Sebastianem i Walerianem) - ostatecznie w 1548 r. – podziału majątku po ojcu (Stanisławie) przypadły mu: 1/3 miasta Mielca oraz Cyranowa (Cyranka), Długa Wola (Wola Mielecka), Zgórsko, Chorzelów, Brzyście i Gawłuszowice, a ponadto: miasto Orzelec oraz wsie Wołkowce i Skowiatnicze nad Prutem i połowę kamienicy w Krakowie przy ul. Grodzkiej. Za zasługi otrzymał zaś m.in. królewszczyzny w powiecie halickim (Czerniejów, Chomików) i trembowelskim (Mogilnica) oraz na Pokuciu (Lywcza, Trójca, Chlebiczyn) i dwór w Haliczu, a także konsens (zezwolenie) na wykup Iliatki, Nowego Miasta, wójtostwa w Osieku i wsi Sucha Łąka i Długołęka. Z kolei żona (Anna) wniosła do małżeństwa spore majątki w powiecie lwowskim i halickim oraz na Pokuciu. (Jan miał z żoną wzajemny zapis dożywocia.) W 1547 r. – na sejmie w Krakowie – został mianowany wojewodą podolskim. Po zawarciu małżeństwa króla Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną został ich powinowatym, bowiem Anna (żona) była siostrą cioteczną Barbary. (Sam nie był zwolennikiem tego małżeństwa, ale pozostawał wobec niego lojalny i odcinał się od opozycji.) Nieco później otrzymał od króla szereg wdzięczności, m. in. zgodę na lokację miasteczka we wsi Uście Horożane w powiecie halickim, starostwo grodeckie (objął je w 1550 r.), zamianę dzierżawy Czerniejowa i Chomikowa na dziedziczne posiadanie, na prawie dziedzicznym Horożanę, Horożankę i Ryczychów (pow. lwowski), Porzecze (pow. grodecki) oraz dożywotnio Chraplin (pow. halicki), a także konsens na wykup wsi Byszów i Dryszów (pow. halicki). W 1549 r. znalazł się wraz z J. Tarnowskim (jego autorytet niezmiennie uznawał) w nielicznym otoczeniu króla odbierającego hołd książąt pomorskich. W latach 50. coraz częściej chorował, ale mimo to nie rezygnował ze służby wojskowej. Uczestniczył w popisie z własną chorągwią (200 koni) we Lwowie (27 VI 1552 r.). W latach 1555–1557 służył w obronie potocznej. Po śmierci Piotra Kmity – po wstawiennictwie J. Tarnowskiego – został mianowany przez króla Zygmunta Augusta marszałkiem wielkim koronnym (21 VI 1555 r.). W tej roli uczestniczył w dwóch sejmach koronnych (Warszawa – 1556/1557 i Piotrków – 1558/1559). W wyprawie do Inflant w 1557 r. – z powodu złego stanu zdrowia hetmana J. Tarnowskiego – powierzono mu dowodzenie wojskami polskimi. (Pełnił więc obowiązki hetmana okresowego). Do wojny nie doszło, bowiem wielki mistrz zakonu inflanckiego Wilhelm von Furstenberg uprzedził ofensywę wojsk polskich i 14 IX ukorzył się przed królem Zygmuntem Augustem. W 1558 r. Jan Mielecki otrzymał starostwo samborskie, a ponadto systematycznie powiększał swój majątek, głównie na Rusi, Podolu i Pokuciu. W odpowiedzi na zarzuty niektórych posłów w 1559 r. zgłosił na sejmie gotowość do zrzeczenia się niektórych godności, jeśliby było to przeciw prawu, ale ostatecznie sejm nie podjął w tej sprawie żadnych wiążących postanowień. Być może wpływ na to miała powszechna opinia o Mieleckim jako znakomitym dowódcy i dobrym sąsiedzie. (Potwierdzeniem było jego wielokrotne uczestnictwo w sądach granicznych i komisarskich.) Zmarł w Mielcu 13 III 1561 r. i został pochowany w podziemiach kościoła św. Mateusza. Świadczy o tym zachowane do naszych czasów epitafium w prezbiterium mieleckiej świątyni.

 

MIELECKI JAN (V), herbu Gryf, syn Waleriana i Kamienieckiej, herbu Pilawa. Po śmierci ojca (1553) został spadkobiercą m.in. trzeciej części Mielca oraz kilku wsi. Zapewne jego głównym zajęciem było gospodarowanie. Napisano o nim: „...Pan spokojny, o żadne dignitates ani urzędy nie dbały, katolik dobry, pobożność i sprawiedliwość miłujący”. Ożenił się z Katarzyną z Prochańskich, herbu Gryf. Mieli liczne potomstwo: Marcina, Krzysztofa, Mikołaja (opat tyniecki), Jana (VI), Katarzynę (później żona Samuela Sienieńskiego) i Krystynę (wyszła za Jana Fredrę). Dbał o wykształcenie synów. („... W cudzych krainach kosztem niemałym na naukach chował.”) Marcin i Krzysztof studiowali w Ołomuńcu, a Mikołaj i Jan w Padwie. Zmarł po 1578 r.

 

MIELECKI JAN (VI), herbu Gryf, syn Jana (V) i Katarzyny z Prochańskich. W młodości studiował od 1592 r. (wspólnie z Mikołajem, późniejszym opatem tynieckim) na uniwersytecie w Padwie, a być może kształcił się też w innych miejscach. Był współwłaścicielem Mielca i właścicielem m.in. wsi: Breń, Kawęczyn i Milonin. Wyróżniał się dużą aktywnością na sejmikach szlacheckich w Wiszni, toteż w 1607 r. i 1616 r. wybrano go posłem na sejm. Szlachcie imponowała zwłaszcza jego żołnierska i patriotyczna postawa w konfliktach zbrojnych, toteż wręcz upominała się u króla Zygmunta III Wazy o jej nagrodzenie: „... za Imcią panem Janem Mieleckim, który czas wielki własnym sumptem swoimi znacznymi pocztami Rzplitej służy i teraz całe półtora lata w Inflanciech nie zjeżdżając służył, zdrowie i majętności swe ważył, pilnie a pilnie króla IMci prosimy, aby opatrzenie od króla IMci odniósł i przystojne praemium zasług swoich”. Był też elektorem z ziemi sandomierskiej w czasie elekcji Władysława IV Wazy w 1632 r. Z małżeństwa z Barbarą z Fredrów miał trzech synów: Jana (VIII), Jacka i Mikołaja oraz dwie córki – Katarzynę (wyszła za Snopkowskiego) i Zofię (później żona Ligęzy). Data śmierci nie została ustalona.

 

MIELECKI JAN (VII), herbu Gryf, syn Marcina i Zofii z Stanisławskich. Po ojcu (zm. 1650 r.) odziedziczył trzecią część Mielca oraz wsie: Trzcianę, Jaślany i Rzędzianowice. Ożenił się z Popowską (imię nieznane, starościanka będzińska) i miał z nią trzech synów: Marcina (III), Stefana i Rafała oraz dwie córki: Zofię (po mężu Karwicka) i Aleksandrę (po mężu Miłońska).

 

MIELECKI KLUB AKWARYSTÓW, stowarzyszenie mające na celu m.in. krzewienie i rozwijanie zainteresowań przyrodniczych, szczególnie akwarystykę, uczulenie na potrzebę ochrony środowiska oraz na piękno i estetykę natury. Jako Oddział Polskiego Związku Akwarystów w Mielcu działał od 1983 r. w RCK. Początkowo skupiał około 50 członków. Od 1988 r. przeszedł pod patronat Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego (PGO) i otrzymał lokal w hotelu PGO przy ul. J. Gagarina (później al. Ducha Św.). Tam właśnie zorganizowano trzy wystawy akwarystyczne. (Po przejęciu hotelu przez Mielecką Spółdzielnię Lokatorsko-Własnościową wynajmowano nadal wspomniany lokal.) W 1994 r. uzyskał status stowarzyszenia i osobowość prawną, a w 1998 r. przeniósł swą siedzibę do lokalu przy ul. Biernackiego 1. Formami działalności MKA są m.in.: wystawy, giełdy akwarystyczne, hodowla i pielęgnowanie flory i fauny krajowej i egzotycznej, udzielanie porad oraz współpraca z innymi stowarzyszeniami w zakresie akwarystyki, hydrobiologii, ekologii i ochrony środowiska.

Prezesi: Jerzy Przybyło, Mieczysław Bagniuk, Dariusz Batog.

 

MIELECKI KLUB KARATE KYOKUSHINKAI IFK SAIHA, stowarzyszenie kultury fizycznej założone 15 IX 2003 r. z inicjatywy Andrzeja Wolskiego – instruktora sportu karate kyokushin. Głównym celem jest „propagowanie i nauczanie sztuki walki karate kyokushin oraz zapewnienie dzieciom, młodzieży i dorosłym możliwości aktywnego spędzania czasu, mając na uwadze także aspekt wychowawczy, charakterystyczny dla karate”. Z reguły klub startuje w trzech turniejach karate w roku: Mistrzostwach Polski, Mistrzostwach Polski Południowej i wybranym turnieju lokalnym. Znaczny wpływ na podnoszenie poziomu sportowego mają zgrupowania i seminaria prowadzone przez wybitnych szkoleniowców karate kyokushin krajowych oraz z Anglii i Japonii. Rosła ilość trenujących. Pod koniec roku 2008 klub liczył około 60 zawodników. 24 XI 2012 r. zorganizował w hali Gimnazjum nr 2 w Mielcu, pod auspicjami Polskiej Federacji Karate Kyokushin i Polskiej Organizacji Shinkyokushin, Mistrzostwa Polski Juniorów w konkurencji kata i kumite. Startowało 152 zawodników z 30 klubów.

Największe sukcesy klubu: *2005 r.: Puchar Polski Juniorów Młodszych: Karolina Wolska – II miejsce w kata; *2006 r.: Mistrzostwa Polski Seniorów (Toruń): Justyna Wolska – II miejsce w kata, Karolina Wolska – III miejsce w kata; *2007 r.: MP Seniorów (Gdańsk): Karolina Wolska – II miejsce w kata; *2008: MP (Łysomice k/Torunia): Karolina Wolska – I miejsce w kata; *2012 - Mistrzostwa Polski juniorów do lat 16 (Mielec): kumite (drużynowo) – 2. MKKS Saiha Mielec, kumite dziewcząt (13-14 lat, + 50 kg) – 1. Alicja Piękoś MKKS Saiha Mielec, kumite chłopców (13-14 lat, - 50 kg) – 1. Szymon Rado MKKS Saiha Mielec. 

 

MIELECKI KLUB KYOKUSHIN KARATE (MKKK), klub sportowy prowadzący głównie działalność szkoleniową, wychowawczą, imprezową i promocyjno–upowszechnieniową w dziedzinie karate kyokushin. (Wschodnia sztuka walki, polegająca na bezpośrednim kontakcie z przeciwnikiem w czasie walki, z wyłączeniem niektórych ciosów, np. ręką w twarz. Tym właśnie różni się od bezkontaktowych walk karate tradycyjnego.) Zalążkiem klubu była grupa treningowa kyokushin karate w ramach TKKF przy WSK „PZL – Mielec”. Założył ją i prowadził od 1980 r. sempai Jerzy Zygmunt, a od 1981 r. - Bożena Farat (3 kyu) i jej mąż Sławomir (4 kyu). Największym osiągnięciem było zdobycie wicemistrzostwa Polski przez Leszka Murawskiego w 1985 r. Ponadto zdobywano czołowe miejsca na zawodach ogólnopolskich i regionalnych, m.in. S. Farat zajął II miejsce w mistrzostwach „Braci Górniczej” w Lublinie i IV miejsce w Pucharze Polski, a B. Farat – III miejsce w Międzynarodowych Zawodach o Puchar „Wawelskiego Smoka”. Aktualną nazwę nosi klub od  25 III 1993 r., kiedy to został wpisany do rejestru stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków pod numerem 137, prowadzonego przez Wydział Kultury, Sportu i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie. Prezesem MKKK została Bożena Farat. Zajęcia prowadzą sempai B. Farat (1 kiu – brązowo-czarny pas) i sempai S. Farat (2 kiu – brązowy pas). Miejscem ćwiczeń jest ostatnio sala gimnastyczna Szkoły Podstawowej nr 6.

 

MIELECKI KLUB MŁODYCH PISARZY, powstał 28 II 1985 r. i skupił 17 członków – młodych twórców. Jego pierwszy zarząd stanowili członkowie KTiSK „Sęk”: Jan Stępień – przewodniczący, Janusz Czajowski – wiceprzewodniczący i Marzanna Olter – sekretarz. W Radzie Krajowej KKMP reprezentantem MKMP był Janusz Czajowski. Organizowano „Mielecką Noc Poetów”, konkursy i biesiady poetyckie, spotkania autorskie, warsztaty literackie oraz promowano utalentowaną młodzież. W ramach działalności wydawniczej i publicystycznej wydano tomiki J. Stępnia, M. Olter i J. Czajowskiego, almanachy i plakaty poetyckie. Obok wymienionych najczęściej publikowali swoje utwory: Jolanta Barańska, Małgorzata Białoń, Andrzej Ciach, Czesław Metka (Robert Strusiński), Elwira Stefanowicz, Alicja Ungeheuer i Stefan M. Żarów. Utwory te ukazywały się w gazetach i czasopismach: „Nowiny Rzeszowskie”, „Głos Załogi”, „Profile”, „TeMI” i „Scena”. Klub był współorganizatorem wielu innych przedsięwzięć kulturalnych, m.in.: Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „O Laur Sęka”, którego laureatami byli: Janusz Koryl, Janian Ataman, Aleksander Migo, Janusz Gołeda, Boleslaw Garboś, Stanisław Radomski, Ryszard Jaskowski, Iwona Skopowska, Waldemar Leśniak i inni. Współpracowano z Tarnowskim Klubem Młodych Pisarzy. Pod koniec 1989 r. działalność Klubu osłabła, a wkrótce potem zanikła.

 

MIELECKI KLUB PIŁKARSKI STAL (KLUB SPORTOWY STAL, FKS STAL), stowarzyszenie zarejestrowane w rejestrze kultury fizycznej Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie  4 VI 1997 r., działające w zakresie piłki nożnej. Powstało z inicjatywy grupy działaczy i trenerów, pragnących ocalić resztki materialnych i niematerialnych wartości pozostałych po upadającym Fabrycznym Klubie Sportowym Stal i jego autonomicznej sekcji piłki nożnej. (Zakończenie działalności FKS i wycofanie drużyny piłki nożnej z rozgrywek II ligi nastąpiło 12 VI 1997 r.) Pierwszy zarząd MKP tworzyli: prezes – Ryszard Korczak, wiceprezes – Janusz Pacholec, sekretarz – Ryszard Łuc, skarbnik – Andrzej Korczykowski, członkowie – Marek Chamielec i Kazimierz Bryła. (W późniejszych latach skład zarządu zmieniał się wielokrotnie.) Większość klasowych piłkarzy odeszła do innych klubów, ale po całorocznych zabiegach udało się skompletować zespół. Do rozgrywek V ligi (klasa okręgowa) przystąpiono w sezonie 1998/1999 i z bilansem: 32 mecze, 76 punktów i stosunek bramek 87 : 14 – wywalczono awans do IV ligi. Zakładano dalszy awans, licząc na finansowe wsparcie środowiska. Kolejne sezony nie potwierdziły jednak ani chęci - odpowiedniego do aspiracji – finansowego wsparcia dla drużyny, ani starań samych piłkarzy o awans. Zdarzały się jednak mecze świadczące o sporych możliwościach drużyny, m.in. 3 : 0 z I–ligową Wisłą Kraków (1999, mecz towarzyski), 0 : 0 z I–ligowym Górnikiem Łęczna (2004, turniej z okazji 65-lecia powstania Stali Mielec), 1 : 1 z I–ligową Polonią Warszawa (2004, mecz wyjazdowy w ramach rozgrywek o Puchar Polski, transmisja telewizyjna). W 2003 r. na wniosek kibiców powrócono do nazwy FKS Stal. Liczącymi się sukcesami były: brązowy medal Mistrzostw Polski juniorów starszych (2006) i wicemistrzostwo Polski juniorów starszych (2007) pod kierunkiem trenera W. Gąsiora oraz mistrzostwo Polski juniorów młodszych (2007) pod kierunkiem trenera Witolda Karasia. 21 II 2010 r. zespół Stali zdobył 2. miejsce w Halowym Turnieju Zapomnianych Mistrzów w Bytomiu. W 2011 r. trampkarze Stali (uczniowie SMS) wygrali turniej Nike Premier Cup 2011 w Łodzi (nieoficjalne mistrzostwa Polski U-14). Trenerem był Łukasz Kościelski, a kierownikiem drużyny Wiesław Jakubus. Jako reprezentanci Polski uczestniczyli w Klubowych Mistrzostwach Europy do lat 15 w Łodzi (Premier Cup 2012) i zajęli 20. miejsce. Po zmianie zarządu i kadry szkoleniowej w 2012 r. I zespół w sezonie 2012/2013 zajął 1. miejsce i awansował do II ligi. Z powodu remontu stadionu głównego MOSiR, mecze rozgrywano na euroboisku przy ul. Warszawskiej i boisku bocznym na terenach zielonych MOSiR przy ul. L. Solskiego. Od września 2013 r. powrócono na przebudowany stadion przy ul. L. Solskiego. Od sezonu 2014/2015 uruchomiono Akademię Piłkarską Stali Mielec. 12 X 2014 r. rozegrano turniej z okazji 75-lecia FKS Stal. Mielczanie wygrali z ekstraklasowym Podbeskidziem Bielsko-Biała 1:0 oraz polonijną Pogonią Lwów 1:0 i zdobyli okolicznościowy puchar. Rozgrywki w sezonie 2014/2015 Stal ukończyła na 8. miejscu, co zwiastowało nadzieję na lepsze wyniki w kolejnych latach. Cała społeczność Stali (zarząd i członkowie, trenerzy, zawodnicy i kibice) jako misję klubu przyjęła hasło: Razem w drodze po dawny blask. Do sezonu 2015/2016 Stal przystąpiła w przebudowanym składzie pod wodza trenera Janusza Białka. Wprawdzie odeszło 9 zawodników, a Bogusław Wyparło zakończył karierę, ale pozyskano kilku zawodników (Sabastian Zalepa, Michał Bierzało, Piotr Marciniec, Andreja Prokić), którzy okazali się prawdziwym wzmocnieniem drużyny. Mielecki zespół okazał się zdecydowanie najlepszy i ku wielkiej radości miasta i regionu awansował do I ligi. Wyższe wymagania w I lidze sprawiły, że w sezonie 2016/2017 Stal grała nierówno, a nawet przez pewien czas plasowała się w dolnej części tabeli. Po przyjściu trenera Zbigniewa Smółki (od X 2016 r.) i grupy nowych zawodników w przerwie zimowej - gra wyraźnie poprawiła się i ostatecznie stalowcy zajęli 10. miejsce w gronie 18 drużyn. Wpływ na rosnący poziom miało też pozyskanie poważnego sponsora (PGE) i wydatna pomoc Gminy Miejskiej Mielec. Przed sezonem 2017/2018 znacznie przebudowano skład. Co prawda odeszło kilku dobrych zawodników (m.in. Bułgar-Belg Kolev), ale zastąpiono ich chyba lepszymi, bowiem od początku rozgrywek Stal znajdowała się w górnej połowie tabeli.

Siedziba Klubu: ul. L. Solskiego 1, mecze na stadionie głównym przy ul. L. Solskiego 1, barwy: biało–niebieskie. Wymiary boiska: 105 m x 68 m. Oświetlenie: 1800 lux. 

*Prezesi: Ryszard Korczak (1997-1998), Jan Banaś (1998-1999), Jan Jajuga (1999), Krzysztof Rześny (1999-2000), Waldemar Kawalec (2000-2002), Włodzimierz Gąsior (2003), Lucjan Surowiec (2003-2004), Olgierd Ortyl (2004-2005), Jacek Klimek (2005-2008), Andrzej Korczykowski (2008-2010), Łukasz Szyler (2011-2012), Andrzej Podraza (2012-2013), vacat (2013-2016), Jacek Orłowski (2016-

*Trenerzy: Jerzy Płaneta, Zbigniew Hariasz i Robert Mazur (1999-2000), Witold Karaś (2000), Roman Gruszecki (2000-2001), Włodzimierz Gąsior (2001), Robert Mazur (2001), Marek Lorenc (2001), Krzysztof Łętocha (2002), Robert Mazur (2002), Jacek Klisiewicz (2002), Włodzimierz Gąsior (2003-2006), Tomasz Tułacz (2006), Włodzimierz Gąsior (2006-2007), Janusz Białek (2007), Zbigniew Hariasz (2007-2008), Andrzej Jaskot (2008), Grzegorz Wcisło (2008-2009), Zbigniew Hariasz (2009), Janusz Białek (2009), Zbigniew Hariasz (2009-2010), Grzegorz Wcisło (2010), Grzegorz Wcisło i Mariusz Łuc (2010), Mariusz Łuc (2010-2011), Tomasz Tułacz (2011-2012), Roman Gruszecki (2012), Włodzimierz Gąsior (2012-2014), Rafał Wójcik (2014), Janusz Białek (2014-2016), Maciej Serafiński (2016), Zbigniew Smółka (2016-)

Trener bramkarzy: Bogusław Wyparło.

Trener przygotowania motorycznego: Krzysztof Kapelan.

Kadra trenerska: Zbigniew Hariasz, Andrzej Jaskot, Jakub Kula, Mariusz Łuc, Robert Mazur,Maciej Serafiński, Janusz Stawarz, Krzysztof Łętocha, Bogusław Wyparło.

*Kierownicy drużyny: Mariusz Mokrzycki i Adam Soboń (2006-2008), Bartłomiej Jaskot (2008-2010), Marek Gozdecki (2010-nadal).

*Kierownik techniczny: Andrzej Pryga.

*Lekarz: Paweł Tyniec.

*Fizjoterapeuci: Paweł Wielgosiński, Damian Bąk, Piotr Obara.

*Masażyści: Mariusz Mokrzycki, Michał Dopart.

*Trener motywacji i rozwoju osobistego - Grzegorz Rusin. 

*Zawodnicy w latach 1999-2007: Tomasz Abramowicz, Mariusz Barnak, Roman Borawski, Jacek Cyganowski, Michał Czarny, Piotr Duda, Artur Ćwiękała (bramkarz), Jacek Dąbrowski, Bartłomiej Dydo (bramkarz), Oskar Fryc, Paweł Frydrych, Marek Fundakowski, Jacek Gajdowski, Paweł Gajek, Witold Gajek (bramkarz), Janusz Galica, Michał Gądek, Arkadiusz Gera, Maciej Hołowiński (bramkarz), Marcin Jajuga, Andrzej Jaskot, Marcin Jędrusiak, Waldemar Jędrusiak, Damian Jędryka, Rafał Kaczor, Piotr Kamiński, Jakub Kędzior, Krzysztof Kołodziej, Mateusz Korzeń, Krzysztof Kosiński, Paweł Kosowicz, Grzegorz Kowalczuk, Piotr Kozioł, Tomasz Król, Mateusz Leśniowski, Rafał Leśniowski, Jarosław Lis, Łukasz Lis, Krzysztof Łętocha, Marcin Łuszcz, Marcin Maćkowski, Paweł Małodziński, Arkadiusz Marszałek, Janusz Marud, Krzysztof Mazur, Piotr Mazurkiewicz, Damian Miłoś, Paweł Misiaszek, Moses Esingila Molongo (Kamerun), Marcin Murdza, Jean Black Ngody (Kamerun), Damian Pancerz, Przemysław Paprocki (bramkarz), Marcin Perliceusz, Dariusz Pęgiel, Tomasz Pietrasiewicz, Damian Polak, Dawid Polak (bramkarz), Stanisław Pruś, Krzysztof Pszeniczny, Krystian Pydych, Rafał Pydych, Artur Rado, Martin Radoń, Kamil Radulj, Ireneusz Ryniewicz, Wojciech Serafin, Dawid Sęk, Damian Skiba, Łukasz Skop, Marek Staniewski, Dawid Starzyk, Maciej Szajna, Łukasz Tomasik, Marcin Turkot, Patryk Tylski (bramkarz), Piotr Tylski, Kamil Tylutki, Grzegorz Wcisło, Paweł Wielgosiński, Grzegorz Witkowski (bramkarz), Mateusz Wójcik, Piotr Ziomek.

*Zawodnicy w latach 2007-2015: Damian Baran,  Michał Bierzało, Damian Bożek, Damian Buczyński, Stanisław Buława, Mateusz Cholewiak,  Mariusz Cichosz, Paweł Ciuła, Marcin Cygnarowicz, Wojciech Daniel (b), Arkadiusz Dąbek, Maciej Domański, Sebastian Duda, Dawid Dziekan, Dawid Florian, Patryk Fryc, Piotr Gawęcki, Krystian Getinger, Sebastian Głaz, Maciej Gozdecki, Daniel Góra, Mateusz Herda, Kacper Horodeński, Kamil Hul, Rafał Jankowski, Konrad Jaworski, Szymon Kardyś, Jakub Kędzior, Maciej Kiciński, Kornel Kołacz, Piotr Kołacz, Kamil Kołodziej, Mariusz Korzępa, Kamil Kościelny, Jakub Kozłowski (b), Piotr Krawczyk, Patryk Krzystyniak, Sebastian Kusak (b), Michał Lewandowski (b), Tomasz Libera (b), Grzegorz Łącz, Sebastian Łętocha, Piotr Marciniec,  Paweł Marczenia, Piotr Marek, Arkadiusz Marszałek, Piotr Mazurkiewicz, Michał Michałek, Paweł Mroziński, Piotr Mroziński, Andriej Nikanowicz, Bartosz Nowak, Jakub Osmola, Bartosz Papka, Jacek Partyka, Łukasz Paterak, Grzegorz Płatek, Mateusz Podstolak, Tomasz Prejs, Andreja Prokić, Michał Pruchnik, Kamil Pydych, Rafał Pydych, Kamil Radulj, Łukasz Rogala, Kamil Rokita, Sebastian Romanek, Sebastian Ryguła, Ireneusz Ryniewicz, Mateusz Skała, Damian Skiba, Arkadiusz Słysz (b), Konrad Stępień, Robert Sulewski, Michał Stasz, Patryk Szewc, Patryk Szuba, Przemysław Ślarski (b), Adrian Ślęzak,  Mateusz Świechowski, Artur Tomasiak, Michał Walski, Oskar Wardzała (b), Marcin Wieczerzak (b),  Łukasz Wisłocki, Grzegorz Witkowski (b), Mariusz Wolański, Michał Wolański, Adrian Wójcicki (b),  Andrzej Wójcik, Igor Wójtowicz, Krystian Wrona, Bogusław Wyparło,  Sebastian Zalepa, Mateusz  Załucki, Jakub Zaskalski, Kamil Zieliński (b), Jakub Zięba, Łukasz Żegleń, Jakub Żubrowski.

*Zawodnicy od sezonu 2016/2017: Damian Ałdaś, Maksymilian Banaszewski, Edgar Bernhardt, Michał Bierzało, Damian Bożek, Dorian Buczek, Mateusz Cholewiak, Dorian Djermanovic, Rafał Drożdżal, Krzysztof Drzazga, Mateusz Gancarczyk, Waldemar Gancarczyk, Krystian Getinger, Arkadiusz Górka, Angel Granchov, Arkadiusz Gruszka, Krzysztof Kiercz, Aleksandar Kolev (Bułgaria-Belgia), Marek Kozioł (b), Przemysław Lech, Tomasz Libera (b), Adrian Liberacki, Sebastian Łętocha, Radosław Majecki, Piotr Marciniec, Boris Milekić (Serbia), Konrad Misztal, Paweł Oziębło, Vasil Panayotov (Bułgaria), Tomasz Prejs, Szymon Przystalski, Kamil Radulj, Dominik Sadzawicki, Leandro Messias Dos Santos, Jose Lucas Caetano da Silva, Szymon Sobczak, Rafał Strączek (b), Robert Sulewski,  Tomasz Swędrowski, Sebastian Szczepański, Momchil Tsvetanov, Łukasz Wroński, Sebastian Zalepa, Niklas Zulciak, Jakub Żubrowski.

*Wicemistrzowie Polski w kategorii juniorów starszych (2007): Witkowski, Kozieł – bramkarze, Porzuczek, Tylutki, Pydych, Czarny, Getinger, Sekuła, Ryniewicz, Skiba, Fryc, Jędryka, Złotek, Leśniowski, Gilarski, Kędzior, Korab i Szajna – zawodnicy w polu; trener – Włodzimierz Gąsior.

*Mistrzowie Polski w kategorii juniorów młodszych (2007): Ćwiczak, Kusak – bramkarze, K. Kołacz, Gozdecki, Czopko, Faka, Podstolak, Domański, Gorzelany, Bajorek, Sedlaczek, Marynowski, Rado, Pisarczyk, Wójtowicz, Stępień, Popielarz i Stelmach – zawodnicy w polu; trener - Witold Karaś.

*Reprezentanci Polski w kategoriach młodzieżowych: Paweł Bochniewicz, Michał Lewandowski, Patryk Fryc, Grzegorz Płatek, Adam Kramarz, Kacper Sadłocha.

Miejsca w rozgrywkach ligowych:

*2000/2001  2. Stal 34 72 65:21 – IV liga

*2001/2002  5. Stal 34 53 49:38

*2002/2003 12. Stal 34 42 39:44

*2003/2004  5. Stal 34 59 62:26

*2004/2005  4. Stal 34 68 56:21

*2005/2006  8. Stal 34 50 37:26

*2006/2007 10. Stal 34 47 47:35

*2007/2008  4. Stal 34 62 53:39, awans do III ligi.

*2008/2009 11. Stal 30 35 29:32

*2009/2010 13. Stal 30 34 33:33

*2010/2011 14. Stal 30 33 35:38

*2011/2012 10. Stal 30 38 28:31

*2012/2013  1. Stal 30 73 62:14, awans do II ligi.

*2013/2014  7. Stal 34 52 42:39

*2014/2015  8. Stal 34 52 49:42

*2015/2016  1. Stal 34 69 56-27, awans do I ligi

*2016/2017  10. Stal 34 45 39-42

Reprezentanci Polski w kategoriach młodzieżowych: Paweł Bochniewicz, Michał Lewandowski, Patryk Fryc, Grzegorz Płatek.

 MIELECKI KLUB SPORTOWY TENISA STOŁOWEGO (MKS TS) zawiązał się 5 II 1999 r. po turnieju tenisa stołowego w hali MOSiR, zorganizowanym przez Tadeusza Bacewicza i Stanisława Grzesiaka. W grupie inicjatywnej byli: Tadeusz Bacewicz, Franciszek Bober, S. Grzesiak, Tadeusz Kardyś, Marcin Klonowski, Janusz Kowalski, Roman Sokołowski, Józef Turecki i Janusz Watracz. Miejscem działalności klubu została hala sportowo–widowiskowa MOSiR. W sezonie 1999/2000 startowano w rozgrywkach ligi okręgowej w barwach KS Gryf Mielec i wywalczono awans do III ligi. 25 IV 2000 r. klub usamodzielnił się i uzyskał osobowość prawną. Obowiązki sponsora przyjęła Hurtownia Elektryczna „Wikama” w Mielcu i wypełniała je do 2002 r. (Figurowała wówczas w nazwie klubu.) Prowadzenie systematycznej pracy szkoleniowej z młodzieżą zaowocowało m.in. odmłodzeniem I drużyny. Klubem zaopiekowała się firma REG BENZ. W sezonie 2005/2006 MKS TS REG BENZ zdobył 1. miejsce i awansował do II ligi. Poza rozgrywkami ligowymi startowano w turniejach indywidualnych, m.in. Ogólnopolskich Turniejach Klasyfikacyjnych, a kilku zawodników dotarło do półfinałów (M. Krzysztofik, M. Kania, G. Sarnik, M. Byś, T. Piekarski). Pierwszy sezon w II lidze (2006/2007) rozpoczęto w składzie: Tomasz Bieniek, Mirosław Kania, Mariusz Krzysztofik, Grzegorz Magdoń, Grzegorz Sarnik, Paweł Włodyka. W grudniu 2006 r. drużyna Grzegorz Magdoń – Paweł Włodyka zdobyła akademickie wicemistrzostwo Polski. W latach 2006-2009 (3 sezony) pierwszy zespół grał w II lidze. W tym czasie zasilili go: Sebastian Godek, Paweł Buczkiewicz, Tadeusz Kardyś i Grzegorz Pociask. Grającym trenerem był Paweł Włodyka. Odejście kilku zawodników osłabiło zespół. W 2009 r. nastąpił spadek do III ligi, a w 2010 r. do IV ligi i odtąd mielczanie grają w tej klasie rozgrywkowej. Ponadto przez szereg lat klub prowadził lokalną Mielecką Ligę Tenisa Stołowego w 4 grupach wiekowych. Inicjatorem i sponsorem tego przedsięwzięcia był Tadeusz Bacewicz, a pomagali mu: Stanisław Grzesiak, Józef Turecki i Janusz Watracz.

Prezesi: Franciszek Kąsek (1999-2005), Stanisław Grzesiak (2005-2007), Józef Turecki (2007-nadal).

Trenerzy (grający): Tomasz Kąsek, Tomasz Jurkiewicz, Grzegorz Magdoń.

Działacze: Tadeusz Bacewicz, Grzegorz Byś, Stanisław Grzesiak, Mariusz Piekarski.

Zawodnicy (2000-2006): Paweł Bacewicz, Tadeusz Bacewicz, Tomasz Bieniek, Franciszek Bober, Rafał Bober, Klaudia Bryk, Paweł Buczkiewicz, Jakub Byś, Maciej Byś, Wojciech Dytman, Wojciech Furman, Witold Gacek, Sebastian Godek,l Henryk Grzesiak, Stanisław Grzesiak,  Tomasz Jaczewski, Marek Jasiński, Tomasz Jurkiewicz, Mirosław Kania, Tadeusz Kardyś, Tomasz Kąsek, Marcin Klonowski, Janusz Kowalski, Mariusz Krzysztofik, Damian Kusina, Grzegorz Magdoń, Rafał Maryniak, Damian Mikrut, Maksymilian Miłoś, Tomasz Nowak, Damian Paluszek, Tomasz Piekarski, Grzegorz Pociask, Konrad Rydzowski, Grzegorz Sarnik, Paweł Skrzypek, Marek Sobota, Roman Sokołowski, Łukasz Śmiatacz, Adam Światowiec, Radosław Tetlak, Dariusz Tomczyk, Józef Turecki, Paweł Turkiewicz, Bartosz Tutro, Janusz Watracz, Krzysztof Wiącek, Marcin Wierzbiński, Paweł Włodyka, i Paweł Ziętek.

 

MIELECKI KOMITET POROZUMIENIA SPOŁECZNEGO (MKPS), powstał 29 I 1982 r., w drugim miesiącu stanu wojennego, dla – jak określono w specjalnej rezolucji - jednoczenia różnych sił politycznych, społecznych i zawodowych wokół programu wychodzenia z głębokiego kryzysu społeczno-gospodarczego oraz porządkowania i normowania życia politycznego, społecznego i kulturalnego, zgodnie z Konstytucją PRL. Prezydium MKPS, składające się z 9 osób, zaplanowało m.in.: zbieranie i prezentowanie opinii różnych środowisk na temat spraw miasta, inspirowanie i podejmowanie inicjatyw obywatelskich, konsultowanie i opiniowanie ważniejszych przedsięwzięć, odezwy i apele do społeczeństwa oraz postulaty i wnioski do właściwych organów. W pierwszych miesiącach działalności zainicjowano m.in. utworzenie Federacji Konsumenta, uzyskanie nowych terenów dla POD i zorganizowanie zespołu fachowców do kompleksowego rozwiązania problemu odpadów użytkowych.

 

MIELECKI MARCIN (I), herbu Gryf, syn Jana (V) i Katarzyny z Prochańskich. W młodości studiował (z bratem Krzysztofem) w Ołomuńcu. Po śmierci ojca odziedziczył (wspólnie z bratem Janem) mielecki majątek, w tym trzecią część miasta i wsie: Trzciana, Jaślany i Rzędzianowice. Dwukrotnie powierzano mu funkcję elektora. W 1632 r. wybierał na króla polskiego Władysława IV, jako przedstawiciel województwa ruskiego, a w 1648 r. – Jana Kazimierza, tym razem będąc delegowany z województwa sandomierskiego. Z małżeństwa z Zofią Stanisławską miał sześcioro dzieci: Stanisława, Marcina (II), Jana (VII), Barbarę i Katarzynę (obie zostały zakonnicami) i Annę (wyszła za Andrzeja Brodowskiego). Stanisław i Marcin (II) chyba zmarli w młodości, bowiem nie ma o nich wzmianek w dokumentach o rodzinie Mieleckich. Zmarł około 1650 r.

 

MIELECKI MARCIN (III), herbu Gryf, syn Jana (VII) i Popowskiej (imię nieznane, starościanka będzińska). Po ojcu odziedziczył część Mielca i kilka okolicznych wsi. Został starostą brzeźnickim. Wybrano go także marszałkiem koła rycerskiego województwa krakowskiego. W 1669 r. uczestniczył jako elektor (delegowany z województwa sieradzkiego) w wyborze Michała Korybuta Wiśniowieckiego na króla polskiego. W 1696 r. na sejmiku w Wiszni wybrany został sędzią sądu kapturowego. W 1697 r. powierzono mu misję elektorską (z województwa krakowskiego) przy wyborze Augusta II Sasa. Z małżeństwa z Ewą Cecylią Przyłęcką (córka kasztelana oświęcimskiego, primo voto Dąmbska) miał dwóch synów: Aleksandra i Władysława. Po jej śmierci w 1693 r. ożenił się z Krystyną Beatą z Drohojowskich, lecz był to związek bezdzietny. Istnieje przypuszczenie, że ożenił się po raz trzeci. Oto bowiem w „Księdze ochrzczonych parafii św. Mateusza w Mielcu” w grudniu 1697 r. jako matka chrzestna figuruje Magdalena – żona starosty brzeźnickiego. Nic nie wiadomo o kolejnych dzieciach Marcina, a więc i ten związek był pewnie bezdzietny. Marcin (III) zmarł około 1703 r.

 

MIELECKI MIKOŁAJ (I), herbu Gryf, urodzony około 1540 r., syn Jana (IV) i Anny Kolanki z Dalejowa. Lata dziecięce przeżył prawdopodobnie w Mielcu. W latach 1548–1552 przebywał na dworze Ferdynanda we Wiedniu, zdobywając wiedzę i ucząc się kultury dworskiej, a następnie podróżował po Europie. W Padwie zaprzyjaźnił się z Janem Kochanowskim. W 1555 r. uczestniczył w zdobywaniu Sieny przez wojska cesarskie (uwiecznił to w elegii Jan Kochanowski). Dwa lata później wziął udział w wyprawie przeciwko Zakonowi Kawalerów Mieczowych w Inflantach, w której pięćdziesięciotysięczną armią polsko – litewską dowodził jego ojciec Jan Mielecki jako hetman okresowy. Wtedy to w obozie pod Pozwolem został przyjęty do grona dworzan królewskich. W 1557 r. otrzymał starostwo chmielnickie (przekazane przez ojca), a wkrótce potem król Zygmunt August nadał mu starostwo grodeckie oraz przekazał w dożywocie Rożniów z 3 wsiami. W tej sytuacji Mikołaj zrzekł się starostwa chmielnickiego. W 1560 r. wszedł do senatu koronnego. Przypuszcza się, że w tym czasie przeszedł na kalwinizm. Po śmierci ojca w 1561 r. odziedziczył m.in.: 1/3 Mielca i zamku, Cyrankę, Długą Wolę (obecnie część Woli Mieleckiej), Zgórsko, Chorzelów, Brzyście, Gawłuszowice i miasto Orzelec z dwoma wsiami (powiat kołomyjski) oraz połowę kamienicy w Krakowie. Po matce zaś otrzymał posiadłości na ziemi halickiej (Uście Horożane, Dalejów, Kołaczkowce i 27 wsi). W 1564 r. wziął udział (prawdopodobnie jako dowódca chorągwi) w nieudanym oblężeniu Połocka, prowadzonym przez hetmana wielkiego litewskiego Mikołaja Radziwiłła „Rudego”. Pomnażał majątek, nabywając miasteczka i wsie w okolicach Lwowa, Sanoka, Przemyśla i na Podolu. Niemałą część dochodów z tego wielkiego majątku przeznaczał na utrzymanie i angażowanie do działań oddziałów wojskowych liczących 100 jezdnych i 100 piechurów. W 1566 r. ożenił się z Elżbietą Radziwiłłówną, córką Mikołaja „Czarnego”, wiążąc się tym samym z najbardziej znaczącą litewską rodziną magnacką, patronującą innowiercom, co jeszcze bardziej oddaliło go od katolicyzmu. Z tego małżeństwa miał dwie córki: Zofię (żonę księcia Słuckiego, a po jego śmierci – żonę Jana Karola Chodkiewicza) i Katarzynę (żonę Jana Ostroroga). W 1567 r. Mikołaj Mielecki został mianowany kasztelanem wojnickim, a 5 IX 1569 r. wojewodą podolskim. W 1571 r. posłował do Siedmiogrodu, gdzie reprezentował króla Zygmunta Augusta na pogrzebie królewicza Jana Zygmunta Zapolyi oraz uczestniczył w realizacji jego testamentu. Wyegzekwował należne Zygmuntowi Augustowi nieruchomości, za co został obdarowany m.in. dożywotnim dochodem ze starostwa grodeckiego. W 1572 r. jako hetman zaciężny stanął na czele wyprawy (1300 żołnierzy) do Mołdawii w celu przywrócenia władzy hospodarowi Bogdanowi IV, usuniętemu przez bojarów przy wsparciu sułtana tureckiego. Przedsięwzięcie to, mimo początkowych sukcesów w potyczkach z Mołdawianami, nie powiodło się, bowiem oddziały polskie zostały zaatakowane przez armię turecką i zmuszone do odwrotu. Ostatecznie po zaciętych walkach pod Chocimiem (dużą rolę odegrał w nich towarzyszący Mieleckiemu Mikołaj Sieniawski) i pertraktacjach z Turkami, prowadzonych przez przybyłego na pomoc hetmana Jerzego Jazłowieckiego, oddziały polskie powróciły do kraju, a Mikołaj Mielecki „nabył niepospolitą sławę”. Jeszcze w tym samym roku otrzymał starostwo korczyńskie. Był także aktywnym uczestnikiem życia politycznego i społecznego, m.in. składał projekty ustalenia jednej niezmiennej formy elekcji, zwiększenia ilości wojska na granicach wschodnich i południowych oraz jednakowych sądów dla wszystkich. 28 I 1573 r. znacząco przyczynił się do uchwalenia „pokoju religijnego”. W 1575 r. – także wspólnie z M. Sieniawskim – dowodził obroną ziem ruskich przed Tatarami, ale zdrada hospodara mołdawskiego i przedwczesne rozejście się szlachty doprowadziły do dwukrotnego najazdu tatarskiego i wzięcia w jasyr kilkudziesięciu tysięcy ludzi. Po śmierci Zygmunta Augusta znalazł się w gronie magnatów popierających obóz piastowski, a następnie kandydaturę cesarza Maksymiliana na tron Polski. Sam także był w pewnym okresie uważany za jednego z kandydatów do tronu. Po wyborze Stefana Batorego nie uczestniczył w jego powitaniu (kwiecień 1576), ale wsparł swoją chorągwią wyprawę Batorego na zbuntowany Gdańsk i odtąd starał się o możliwie najlepsze kontakty z królem. W 1577 r., po wieloletnich staraniach jezuitów, powrócił do wiary katolickiej i odtąd był jej gorliwym wyznawcą. Wspomagał finansowo Kościół katolicki, a zwłaszcza jezuitów. Wspierał m.in.: budowę polskiego hospicjum w Rzymie i katedrę we Lwowie. W swoich dobrach ufundował kościoły w Uściu i Zgórsku. Także jego żona (Elżbieta) przeszła na katolicyzm (1580) i odtąd pomagała finansowo m.in. Towarzystwu Jezusowemu. (Mogła sobie na to pozwolić, gdyż otrzymała duży posag pieniężny.) W otoczeniu Mieleckich nie brakowało też pisarzy i poetów. W 1578 r. Mikołaj Mielecki uczestniczył w pracach komisji senatorskiej, opracowującej preliminarz przygotowań do wojny z Moskwą, a 2 II 1579 r. został mianowany przez króla hetmanem wielkim koronnym. Już w tej roli dowodził bezpośrednio wojskiem polskim w wyprawie na potężną twierdzę Połock, obsadzoną wojskiem moskiewskim. W samym zdobywaniu Połocka nie uczestniczył, bowiem zajmował się zabezpieczeniem atakujących przed ewentualną odsieczą. Był natomiast samodzielnym dowódcą wojsk zdobywających inną twierdzę – Sokół. Jej zdobycie było niewątpliwym sukcesem i zyskało duże uznanie, co wyraził nawet nuncjusz w liście do papieża. We wrześniu król powrócił do kraju, a Mielecki dokończył kampanię bezkrwawym zdobyciem Suszy. Mimo to król odnosił się do niego z coraz większą niechęcią i za udział w wyprawie bardziej nagrodził kilku innych dowódców. Mielecki otrzymał m.in. dożywotnio kilka wsi na ziemi halickiej. Także w kontaktach Mieleckiego z Bekieszem (dowódca wojsk węgierskich), Zamoyskim i Radziwiłłem działo się coraz gorzej. Uczestniczył w sejmie 1581 r. i popierał króla w zwiększeniu podatku na wojsko, ale spierał się bezpardonowo z Zamoyskim o zbyt wysokie (jego zdaniem) koszty wojen. W 1581 r. odmówił – z powodu choroby – udziału w kolejnej wyprawie na Moskwę. Wtedy to król mianował Zamoyskiego hetmanem wielkim koronnym. Mikołaj Mielecki odesłał królowi buławę hetmańską i usunął się na pewien czas z życia politycznego. W 1583 r. doszło do pojednania się z Zamoyskim. (Główną rolę odegrał tu Stanisław Tarnowski, ale także i król chyba namawiał Zamoyskiego do zgody.) Także relacje z królem poprawiły się i jeszcze tego roku Mielecki otrzymał starostwo dolińskie na Rusi. Z kolei w czasie sejmu w styczniu i lutym 1585 r. wyraził swoje poparcie dla polityki królewskiej, ale wobec tzw. sprawy Zborowskiego zachowywał się z rezerwą. Na wiosnę znów zachorował i udał się na leczenie do Krakowa. (Nawet król przesyłał mu środki lecznicze.) Zmarł w Krakowie 11 V 1585 r. Pochowany został w podziemiach kościoła św. Mateusza w rodzinnym Mielcu.

 

MIELECKI MIKOŁAJ (II), herbu Gryf, urodzony ok. 1567 r., syn Jana (V) i Katarzyny z Prochańskich. W 1584 r. – za wstawiennictwem wojewody podolskiego Mikołaja Mieleckiego - został mianowany (z pominięciem dotychczasowych procedur i zasad) przez króla Stefana Batorego opatem tynieckim i potwierdzony przez biskupa ordynariusza Piotra Myszkowskiego. Nie uzyskał jednak dyspensy papieskiej, koniecznej dla młodocianego wieku (17 lat) osoby mianowanej na funkcję kościelną. Drugą zasadniczą przeszkodę stanowił dotychczasowy opat Andrzej Brzechwa, który mimo starczego wieku i nieumiejętnego zarządzania klasztorem i majątkiem tynieckim, pozostawał nadal przy władzy. W tej sytuacji Mikołaj wstąpił do zakonu benedyktynów oraz złożył śluby i dopiero wtedy wybrano go opatem – koadiutorem z prawem objęcia funkcji po śmierci opata A. Brzechwy. Jako osobiste uposażenie wniósł dobra tuchowskie. W 1592 r. studiował (wraz ze swoim bratem – Janem) w Padwie i przywiózł z Włoch dla klasztoru wiele książek. Po śmierci A. Brzechwy (1593) przejął bardzo zaniedbany klasztor i energicznie zabrał się za jego porządkowanie i unowocześnianie. Wprowadził wiele zmian do życia religijnego klasztoru. Uporządkował sprawy majątkowe i archiwum. Z kolejnej podróży do Rzymu (1598 – 1599) przywiózł relikwie, szaty, sprzęt kościelny oraz książki i pomoce naukowe. Systematycznie powiększał bibliotekę i sporządził jej rękopiśmienny katalog. Ogółem w bibliotece znajdowało się wówczas 400 dzieł. Reaktywował szkołę opacką. Sprowadzał do Tyńca wielu uczonych, co z kolei powiększało zainteresowanie tym ośrodkiem naukowym i ściągało chętnych do nauki. Zaangażował się w reformowanie klasztoru tak dalece, że nie zdążył przyjąć święceń kapłańskich i prawdopodobnie nie zajmował się pisarstwem. Zmarł 29 VI 1604 r. w Łapczycy. W historiografii tynieckiej ocenia się, że opactwo kierowane przez Mikołaja Mieleckiego przeżyło apogeum swojej świetności.

 

MIELECKI MIKOŁAJ (III), herbu Gryf, urodzony w 1597 r., syn Jana (VI) i Barbary z Fredrów. Walczył pod Cecorą (1620) i Chocimiem (1621). Ożenił się z Zofią z Gołuchowa, ale małżeństwo to było bezpotomne. Zmarł 6 VIII 1640 r. Jego nagrobek znajduje się u OO. Franciszkanów w Krakowie.

 

MIELECKI PARK PRZEMYSŁOWY (MPP), został utworzony na mocy uchwały nr XXVI/218/05 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 18 V 2005 r. Na realizację tego zadania przeznaczono dwa obszary o łącznej powierzchni 95 ha, położone na terenie miasta: 1) 54 ha po zrestrukturyzowanym lotnisku, w jego południowo–zachodniej części, 2) 41 ha po przedsiębiorstwie WSK PZL-Mielec w obrębie 5. Smoczka. Instytucją Zarządzającą MPP została Agencja Rozwoju Regionalnego MARR S.A. Celami głównymi przedsięwzięcia jest tworzenie warunków dla wielofunkcyjnego rozwoju gospodarczego regionu oraz stymulowanie rozwoju przedsiębiorczości w oparciu o wykorzystanie doświadczeń z funkcjonowania pierwszej w Polsce SSE EURO-PARK MIELEC. Realizację projektu przewidziano na lata 2006-2008. Koszt przygotowania obu terenów, m.in. wykonanie pełnego uzbrojenia oraz wybudowanie hal produkcyjnych, dróg dojazdowych i parkingów, ma wynosić 28 870 000 PLN, w tym wydatków kwalifikowanych 23 663 934,43 PLN. Złożą się nań: 17 747 950,82 PLN z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz po 2 957 991,80 PLN z budżetu państwa i budżetu Gminy Miejskiej Mielec. Głównym efektem przedsięwzięcia ma być stworzenie odpowiednich warunków dla funkcjonowania około 30 firm, w tym minimum 4 z zaawansowanymi technologiami, które utworzą około 800 nowych miejsc pracy (w tym ok. 420 miejsc dla kobiet). Ponadto działalność MPP ma pośrednio wpłynąć na powstanie ok. 60 miejsc pracy w firmach kooperujących. W pierwszych latach funkcjonowania wykształciły się jego części składowe: *Obszar A (60,6 ha) przy lotnisku, dla inwestorów branży lotniczej i motoryzacyjnej; *Obszar B (40,9 ha) przy ul. Inwestorów (bocznej ul. Dębickiej), dla firm z różnych branż, opartych na nowoczesnych technikach i technologiach; *Obszar C (7 ha) przy lotnisku, w pobliżu pasa startowego, dla firm potrzebujących dostępu do pasa startowego; *Obszar D (3,2 ha), położony przy Obszarze B, dla firm z różnych branż; *In-Tech 1 (2 ha) przy ul. Wojska Polskiego 9, na terenie zajmowanym dotąd przez IN-MARR, dla firm rozpoczynających działalność gospodarczą; *In-Tech 2 (0,5 ha), na terenie byłej szkoły zawodowej przy ul. Wojska Polskiego 3, dla firm z różnych branż. Aktualnie na wszystkich obszarach działają pierwsi inwestorzy i zgłaszają się kolejni. Oddano do użytku In-Tech 1 i In-Tech 2. W obu powierzchnie są sukcesywnie zagospodarowywane.

 

MIELECKI PRZEGLĄD KOLĘD I PASTORAŁEK, coroczna impreza z udziałem zespołów artystycznych mieleckich szkół, prezentujących wyłącznie kolędy lub pastorałki. Jego inicjatorem była Barbara Brudniak – dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 13. Inicjatywa ta została wsparta przez Urząd Miejski i Miejski Ośrodek Kultury oraz parafię Trójcy Przenajświętszej. Pierwszy przegląd odbył się w auli Szkoły Podstawowej Nr 13 i okazał się niezwykle udaną imprezą, a następne przeglądy organizowały corocznie poszczególne szkoły. Od IV edycji – ze względu na rosnącą ilość zespołów i coraz większą widownię – imprezę przeniesiono do sal widowiskowych, najpierw kina „Bajka”, a później – Domu Kultury MOK.

 

MIELECKI RAFAŁ, syn Jana (VII) i Popowskiej. Po śmierci brata Marcina w 1703 r. objął starostwo brzeźnickie. Odziedziczył też m.in. trzecią część Mielca. Około 1715 r. zastawił ją za długi Stanisławowi Morsztynowi - wojewodzie sandomierskiemu, a w 1723 r. owa część Mielca przeszła do rąk Morsztynów. Ze związku małżeńskiego z Heleną Żółkiewską z Żółkwi miał troje dzieci: Mikołaja, Stanisława i Annę. Data śmierci nie jest znana.

 

MIELECKI SEBASTIAN, herbu Gryf, data urodzin nieznana, syn Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. Przed 17 II 1537 r. pojął za żonę Zofię z Kościeleckich. Wniosła ona do majątku rodzinnego m.in. miasto Pleszewo z okolicznymi wsiami (woj. kaliskie) oraz wsie w okolicach Przemyśla: Żurawicę, Biskowice, Wapowce, Łętownię i Ujkowice. W 1539 r. otrzymał wójtostwo w Ropczycach, a 13 V 1547 r. - kasztelanię wiślicką po bracie Janie, mianowanym na wojewodę podolskiego. W rezultacie przeprowadzonego w latach 40. i uregulowanego ostatecznie dokumentem w 1548 r. podziału majątku Mieleckich po śmierci ojca (Stanisława) – otrzymał m.in.: 1/3 miasta Mielca i zamku, Złotniki, Markową Wolę, Wojsław, Trzęsówkę i Cmolas z majątkiem należącym do tych wsi, trzecią część dóbr dziedzicznych w Glinach oraz połowę kamienicy w Krakowie. Od grudnia 1548 r. znajdował się w grupie towarzyszącej królowi Zygmuntowi Augustowi przy spotkaniu z Barbarą Radziwiłłówną i wjeździe do Krakowa w lutym 1549 r. Miesiąc później towarzyszył biskupowi kujawskiemu Andrzejowi Zebrzydowskiemu w poselstwie do Siedmiogrodu. Brał udział w sejmach w latach 50. i 60., z reguły popierając politykę królewską. Wystąpił przeciwko samowolnemu zjazdowi szlachty do Sandomierza 10 VIII 1562 r., który miał wymusić na królu zwołanie sejmu. W tym też roku podpisał akt włączenia i zjednoczenia z Koroną księstw oświęcimskiego i zatorskiego. W 1563 r. otrzymał starostwo brzeskie (Wielkopolska). Na sejmie 1563/1564 został wyznaczony na delegata z ramienia senatu do lustracji dóbr królewskich w Wielkopolsce. 20 XI 1568 r. został kasztelanem krakowskim, a więc pierwszym senatorem. W czasie obrad sejmu w Lublinie (1569) namawiał do przyśpieszenia ustaleń w sprawie unii z Litwą. Po śmierci podskarbiego St. Sobka w listopadzie 1569 r. uczestniczył w komisyjnej rewizji skarbu koronnego i przekazaniu go nowemu podskarbiemu H. Bużeńskiemu. Nie zaniedbywał przy tym własnych interesów. Jako kasztelan krakowski przyjął uposażenie w postaci miasta Myślenice i 14 wsi, a ponadto uzyskał miasteczko Skąpe (pow. lipnowski), Pleszew (pow. proszowicki),  wieś Łopuchową, wójtostwo w Witkowicach i zapisy na kilku innych wsiach. Po śmierci króla Zygmunta Augusta - w czasie bezkrólewia pełnił jedną z głównych ról w państwie i współpracował w tym okresie z marszałkiem wielkim koronnym Janem Firlejem. Patronował zjazdowi szlachty małopolskiej w Krakowie (19 – 24 VII 1572 r.), wziął udział w zjeździe senatorów w Knyszynie, uczestniczył w zjeździe sandomierskim i na konwokacji w Warszawie w 1573 r. W czasie elekcji początkowo popierał kandydaturę Jana III Wazy. W prowadzonych wówczas dyskusjach na temat stosunku do różnowierców optował – choć pozostawał niezmiennie katolikiem - za podpisaniem konfederacji „de religione” i uważał takie rozwiązanie problemu za najbezpieczniejsze. Po wyborze Henryka Walezego podpisał jego elekcję. W czasie koronacji pełnił jedną z głównych funkcji, bowiem jako pierwszy senator podał koronę prymasowi, który ukoronował króla. Uczestniczył też w sejmie koronacyjnym (22 II – 2 IV 1574 r.), ostro domagając się zaprzysiężenia przez króla pokoju religijnego. Z Zofią z Kościeleckich wychował dwóch synów: Stanisława (zmarłego około 1567 r.) i Hieronima oraz trzy córki: Zofię (wyszła za Stanisława Tarnowskiego, pana na Rzemieniu), Annę (żona Krzysztofa Krupskiego) i Katarzynę (Samuela Sienieńskiego). Zmarł jesienią 1574 r. Pochowano go w podziemiach kościoła św. Mateusza w Mielcu.

 

  • Stanisław Mielecki

    Stanisław Mielecki

MIELECKI STANISŁAW (herbu Gryf), urodzony ok. 1470 r., syn Jana (III) z Mielca (Mieleckiego) i Sudolskiej. Wejście na scenę polityczną Małopolski ułatwiło mu małżeństwo siostry Anny z wpływowym już wówczas Mikołajem Firlejem i własne małżeństwo z Elżbietą Tęczyńską (skoligaconą z Tarnowskimi, Ossolińskimi i Ligęzami), zawarte około 1495 r. Ponadto po śmierci ojca (przed 1489 r.) został właścicielem miasta Mielca i Cmolasu oraz okolicznych wsi. W 1497 r. wziął udział w wyprawie mołdawskiej króla Jana Olbrachta, a po wyprawie otrzymał posiadłość w Wielkim Tursku (powiat sandomierski). Uzyskał też część spadku po stryju żony Mikołaju Tęczyńskim (wojewodzie ruskim) i spadek po jej drugim stryju Janie Tęczyńskim (kasztelanie wojnickim, zmarłym w 1503 r.). Po spaleniu Mielca przez Tatarów w 1502 r. wystarał się u króla Aleksandra II o potwierdzenie zezwolenia na lokację miasta Mielca oraz odbudował Mielec. Wtedy też odbudował mielecki  zamek (lub zbudował nowy). W 1506 r. został wybrany posłem z woj. sandomierskiego na sejm w Lublinie, a następnie uczestniczył w zjeździe wielkopolskim w Kole. Jesienią tego roku brał udział ze swoją chorągwią w wyprawie na Pokucie i Mołdawię. W 1509 r. znów uczestniczył w wyprawie na Mołdawię, a w 1512 r. walczył – jako rotmistrz obrony potocznej – w zwycięskiej bitwie z Tatarami pod Łopuszynem. Również w 1512 r. zakupił Zgórsko wraz z okolicznym majątkiem. W styczniu 1515 r. - już jako dworzanin króla Zygmunta I – wziął udział w sejmiku w Proszowicach, w marcu znalazł się w orszaku królewskim w czasie spotkania Zygmunta z Władysławem w Pozsoniu (Bratysławie), a w dniach 17 – 22 VII uczestniczył w zjeździe wiedeńskim. W uznaniu zasług – 4 VI otrzymał kasztelanię połaniecką, a 31 X – kasztelanię zawichojską. Latem 1516 r. był gospodarzem zwołanego przez kanclerza Krzysztofa Szydłowieckiego do Mielca spotkania senatorów małopolskich w sprawie organizowania obrony przed powtarzającymi się napadami tatarskimi. Dbał także o dalszy rozwój miasta i jego okolic, m.in. w celu uzyskania funduszy na utrzymanie dróg i mostów wystarał się w 1522 r. o zgodę na pobieranie cła mostowego. Także dzięki jego staraniom w 1526 r. biskup krakowski Piotr Tomicki ustanowił w Mielcu prepozyturę i podporządkował jej kościół w Chorzelowie i kaplicę w Jaślanach. Dodatkowo uposażył kościół parafialny św. Mateusza. Zabezpieczył fundusze na funkcjonowanie szkoły parafialnej i utrzymanie nauczyciela. Nie angażował się zbytnio w politykę. Uczestniczył jednak w sejmach. Wiele razy brał udział w sądach komisarskich dotyczących granic. (Sam także wielokrotnie spierał się z sąsiadami o granice.) Z dużym powodzeniem powiększał majątek Mieleckich. Posiadał – poza kluczem mieleckim i Zgórskiem oraz dawnymi dobrami rodzinnymi w Kaliszanach i Gierczycach – kamienicę w Krakowie przy ul. Grodzkiej, dom i parcelę w Sandomierzu, Niegosławice, Czyrosławice, Granów, części Sudołu i Biegłowa, Rożnicę, Nową Wieś i Gawłuszowice, sołectwa w Kawęczynie i Mniszku oraz stawy w kilku miejscowościach. Z poślubioną podkomorzanką chełmską Elżbietą Tęczyńską miał 6 synów: Andrzeja, Waleriana Tyburcego, Stanisława, Jana, Sebastiana i Zawiszę oraz 2 (?) córki. Zmarł 31 I 1532 r. w Krakowie. Pochowany został w podziemiach kościoła św. Mateusza w Mielcu. Jeszcze w tym samym roku zmarła też żona Elżbieta i pochowano ją obok męża.

 

MIELECKI STANISŁAW, syn Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. Od 1526 r. studiował (wraz z bratem Walerianem Tyburcym) na uniwersytecie krakowskim. W 1527 r. był rotmistrzem obrony potocznej oraz został starostą zawichojskim. W 1532 r. otrzymał (wspólnie z bratem Sebastianem) część spadku po zmarłym ojcu (m.in. część klucza mieleckiego). W 1534 r. wybrał się z wujem Andrzejem Tęczyńskim, kasztelanem krakowskim, na pielgrzymkę do Ziemi Świętej i niespodziewanie zmarł w Jerozolimie.

 

MIELECKI UNIWERSYTET DZIECIĘCY, inicjatywa Samorządowego Centrum Kultury, nawiązująca do działalności ogólnopolskiej Fundacji Uniwersytet Dzieci. Głównym celem MUD jest „rozwijanie i wzbogacanie zainteresowań i umiejętności dzieci przez popularyzację wiedzy z zakresu nauk humanistycznych, społecznych, ścisłych i przyrodniczych, a także sięganie do światowej skarbnicy kultury i sztuki.” Rok akademicki z dwoma semestrami, cykle zajęć (wykłady i warsztaty) oraz inne sprawy organizacyjne wzorowane są na działalności prawdziwych uczelni dla dorosłych, ale o znacznie mniejszym zakresie (zajęcia 2x w miesiącu). MUD objęli Honorowym Patronatem: Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Rektor Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie i Prezydent Miasta Mielca. Działalność rozpoczęto rokiem akademickim 2013/2014, a pierwsze zajęcia odbyły się 9 X 2013 r. MUD posiada stronę internetową: www.uniwersytetdzieci.mielec.pl. 

 

MIELECKI UNIWERSYTET TRZECIEGO WIEKU, powstał w 2007 r. pod auspicjami samorządu miejskiego i Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. Inauguracja działalności odbyła się 5 X 2007 r. w kaplicy św. Stanisława Kostki 

i auli Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania. Po dwóch zajęciach w WSGiZ działalność MUTW przeniesiono do sali konferencyjnej CWP SCK. W pierwszym semestrze (5 X 2007 – 25 I 2008) odbyło się 14 wykładów, a w drugim (1 II – 30 VI 2008) – 19 wykładów. Ponadto niektórzy słuchacze uczestniczyli w podstawowym kursie komputerowym w KCEM „Kana” (72 osoby), nauce języka angielskiego w „British School” (30 osób) i gimnastyce rekreacyjnej w sali MOSiR (ok. 30 osób). Słuchacze brali także udział w imprezach kulturalnych organizowanych przez SCK. Wyjeżdżali na wycieczki do różnych miejscowości, m.in. do Przecławia, Stalowej Woli, Rzeszowa, Bardejowa, Krynicy, Dębicy, Kolbuszowej, Tuszymy, Przemyśla i Krasiczyna oraz uczestniczyli w wycieczkach autokarowych wokół Mielca, organizowanych przez Biuro Promocji i Informacji Urzędu Miejskiego w Mielcu. Ogółem w pierwszym roku akademickim MUTW uczestniczyło 191 osób, w tym 159 kobiet i 32 mężczyzn. Na zajęcia w drugim roku zapisało się 207 osób, w tym 169 kobiet i 38 mężczyzn. Samorząd MUTW stanowili: kanclerz – Marek Skalski, wicekanclerz – Maria Kaczor, skarbnik – Bernadetta Kilian, sekretarz – Maria Jemioło, członkowie zarządu – Teresa Stępczyk, Alfreda Okoń i Kazimierz Mrozik, główna księgowa – Janina Marszałek. W roku akademickim 2009/2010 na zajęcia uczęszczało 230 słuchaczy, w roku 2010/2011 – 280, a w roku 2011/2012 – 248. Systematycznie rozwijano formy zajęć, zorganizowano m.in. kurs nordic walking, gimnastykę w wodzie, zespół teatralny, chór „Echo”, sekcję ogrodniczą i wolontariat.  W styczniu 2012 r. MUTW, będący dotąd pod opieką TMZM, przeobraził się w oddzielne stowarzyszenie mające osobowość prawną. Zarząd MUTW w 2012 r.: prezes – Feliks Czop, wiceprezes – Barbara Gadomska, sekretarz – Krystyna Wałek-Ostolska, skarbnik – Teofila Sroczyńska, członkowie – Grażyna Bieniek, Stanisława Rzeźnik, Teresa Paterak, Maria Sowińska i Aniela Pisarczyk. Komisja Rewizyjna: przewodnicząca – Maria Jemioło, zastępca przewodniczącego – Henryk Piechocki, sekretarz – Janina Wiącek. Z okazji 5. rocznicy powstania Uniwersytetu zorganizowano uroczystość w sali widowiskowej SCK w Mielcu, w której uczestniczyli m.in. przedstawiciele samorządów wszystkich szczebli oraz delegacje UTW z kilkunastu miast Podkarpacia. 

 

MIELECKI WALERIAN TYBURCY, syn Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. Od 1526 r. studiował (wraz z bratem Stanisławem) na uniwersytecie krakowskim. W latach 40. XVI w. odziedziczył po ojcu m.in.: trzecią część Mielca i mieleckiego zamku, podmieleckie wsie: Chrząstów, Chrząstówek, Wola Chrząstowska, Dutów, Jaślany, Rzędzianowice i Trzciana oraz wieś Parzymiechy na ziemi krakowskiej. Otrzymał godność podkomorzego sandomierskiego. Z małżeństwa z Kamieniecką, herbu Pilawa (imię nieznane) miał troje dzieci: Stanisława (studiował w Niemczech, od 1568 r. jezuita, zmarł w 1572 r. w Wilnie), Jana (V?) i córkę (nieznanego imienia), która wyszła za mąż za Aleksandra Trzecieskiego. Zmarł w 1553 r. Pochowano go w podziemiach kościoła parafialnego św. Mateusza w Mielcu.

 

MIELECKI ZAWISZA, syn Stanisława i Elżbiety z Tęczyńskich. W dokumencie z 1535 r. został wymieniony jako jeden ze spadkobierców majątku (w tym klucza mieleckiego) po ojcu. Figuruje także w dokumencie z 1540 r. O jego dalszych losach życiowych pisze się różnie. Bardzo ciekawa i wielce prawdopodobna jest teza historyków Janusza Pezdy i Pawła Prokopa, iż Zawisza i Zacheusz Mielecki, kandydat braci Mieleckich (Jana, Sebastiana i Waleriana) na mieleckie probostwo w 1541 r., to jedna i ta sama osoba. Zacheusz (Zawisza ?) Mielecki zmarł w 1543 r.

 

MIELECKIE, nazwa odrębnego regionu etnograficznego, nadana przez wybitnego etnografa rzeszowskiego doc. Franciszka Kotulę. (Szerzej w haśle „Etnograficzny region mielecki”.)

 

„MIELECKIE ECHA”, pierwszy mielecki bezpłatny miesięcznik o zasięgu powiatowym. Pismo poruszało tematykę gospodarczą, społeczną, samorządową i kulturalną regionu. Redaktorem naczelnym była Marzanna Madejska-Patyk, a wydawcą – „Info Market Service” w Mielcu. Z gazetą współpracowało wielu ówczesnych mieleckich dziennikarzy z innych redakcji. Pierwszy numer ukazał się w listopadzie 1998 r. w nakładzie 1000 egzemplarzy. Jego dystrybucja odbywała się poprzez urzędy gminne, instytucje różnego rodzaju, sklepy i firmy. W trzecim roku funkcjonowania pisma zaczęto dodatkowo eksponować jego wersję elektroniczną jako tzw. newsletter. W połowie 2000 r. działalność pisma została zawieszona.

 

MIELECKIE PRZEDSIĘBIORSTWO BUDOWLANE, powstało w 1963 r. jako przedsiębiorstwo państwowe. Od początku działalności wykonywało kompleksowo zadania z zakresu budownictwa mieszkaniowego, ogólnego i przemysłowego. Początkowo zasięgiem działania obejmowało północno – zachodnią część województwa rzeszowskiego (Mielec, Dębica, Kolbuszowa, Nowa Dęba, Rozwadów, Stalowa Wola, Tarnobrzeg). Najwięcej budowano w Mielcu - bloki mieszkalne wielorodzinne i obiekty użytku publicznego. W latach 60. i 70. zbudowano kolejno osiedla: J. Kusocińskiego, M. Kopernika i S. Żeromskiego i J. Krasickiego (później Lotników) i nieco później ich pełną infrastrukturę. Wybudowano także m.in.: szpital powiatowy, biurowiec dla dyrekcji i administracji MPB, obiekty produkcyjne dla PSS „Społem”, kombinat szklarniowy dla Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego oraz Zakład Uzdatniania Wody. Po zmianie podziału administracyjnego kraju w 1975 r. przedsiębiorstwo wykonywało dodatkowo zadania na terenie nowego województwa tarnowskiego (Tarnów, Dąbrowa Tarnowska, Żabno). Znaczącą ilość zadań zrealizowano w Warszawie, m.in.: osiedle mieszkaniowe  dla Urzędu Rady Ministrów. W latach 1976-1983 budowano osiedla mieszkaniowe z infrastrukturą dla Huty Katowice. Rosnąca z biegiem lat renoma firmy spowodowała, że kierowano ją także na budowy zagraniczne. We współpracy z „Budimexem” i „Energopolem” budowano w ZSRR elektrownię atomową, obiekty przemysłowe i osiedla mieszkaniowe wraz z infrastrukturą, w Libii – farmy rolnicze (około 1500), kinoteatry i budynki mieszkalne, a w NRD – obiekty związane z utylizacją odpadów. W latach 1978 – 1988 wyjechało na kontrakty zagraniczne łącznie około 4 500 pracowników. W drugiej połowie lat 80. ilość zleceń zmalała, ale w samym Mielcu budowano nadal po kilkaset mieszkań rocznie, głównie na osiedlach W. Szafera i Smoczka.  Zasadnicze przemiany ustrojowe po 1989 r. niekorzystnie wpłynęły na tempo i zakres budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego. W 1990 r. oddano do użytku 283 mieszkania, a później z roku na rok coraz mniej. (Rozwinęło się natomiast budownictwo indywidualne.) W celu dostosowania się do zmieniających się uwarunkowań ustrojowych – w listopadzie 1994 r. przekształcono przedsiębiorstwo w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa. Wkrótce potem MPB weszło – jako jedna z 33 spółek - do NFI PIAST S.A. i przekształciło się w Spółkę Akcyjną. We wrześniu 1998 r. wiodącym udziałowcem Spółki został MOSTOSTAL Warszawa S.A. Od 2002 r. MPB S.A. stanowi część hiszpańskiej grupy kapitałowej AKCIONA – głównego akcjonariusza MOSTOSTALU Warszawa. Najważniejszymi zadaniami ostatnich kilkunastu lat w Mielcu były: rozbudowa Szpitala Rejonowego, budowa lub modernizacja obiektów w SSE EURO-PARK MIELEC (siedziba Oddziału ARP zarządzającego SSE, hala produkcyjna i budynek administracyjny FPW ATLANTIS, zakład produkcyjny KIRCHHOFF Polska Sp. z o.o., hala produkcyjna ORGANIKI MIELEC) oraz budowa nowych obiektów, m.in. Domu Pomocy Społecznej, hali przeglądów samolotów w ZUA i bloku mieszkalnego przy ul. H. Sienkiewicza. Realizowano także zadania na terenie województw: podkarpackiego (Rzeszów, Dębica, Kolbuszowa, Przecław, Przemyśl, Radomyśl Wielki), małopolskiego (Kraków, Tarnów, Dąbrowa Tarnowska, Wierzchosławice), lubelskiego (Zamość), mazowieckiego (Warszawa, Piaseczno, Radom), łódzkiego (Bełchatów) i wielkopolskiego (Licheń Stary). Przybliżony bilans 40–letniej działalności MPB to m.in.: około 25 000 mieszkań, 55 szkół, 13 przedszkoli i żłobków, 7 przychodni zdrowia i 6 szpitali. Od 2002 r. MPB jest Spółką Akcyjną, stanowiącą część hiszpańskiej grupy kapitałowej AKCIONA – głównego akcjonariusza MOSTOSTALU Warszawa. Siedziba Zarządu MPB S.A., ul. S. Żeromskiego 19.

Dyrektorzy: Józef Mączka (1962-1972), Jan Śledziona (1972-1974), Mieczysław Ragan (1974-1980), Edward Bożek (1980-1981), Tadeusz Mrozik (1981-1984), Apolinary Rzadkowski (1985-1990), Eugeniusz Niedbała (1990-1994). Prezesi: Józef Kumor (1994-2002), Hubert Dykto (2002 - ).

Zastępcy dyrektorów: Edward Bożek, Jan Joniec, Józef Kumor, Dariusz Lenard, Edward Marszałek, Eugeniusz Mazur, Tadeusz Mrozik, Zbigniew Panz, Marian Ratusznik, Stanisław Stąpor, Mieczysław Struzik, Jerzy Światowiec. 

Długoletni i wyróżniający się pracownicy: Zofia Barnat, Adam Bogdan, Stanisław Brożyna, Mieczysław Bryk, Marianna Chuchro–Piasecka, Teresa Cisło, Jan Czachor, Piotr Czapiga, Wanda Czółno, Kazimierz Deka, Janina Domagała, Marian Dudek, Stanisław Dulniawka, Mieczysław Dworak, Stanisław Dziobak, Jan Gaj, Andrzej Gancarz, Antoni Gancarz, Józef Garbacki, Wojciech Gawron, Henryk Giera, Józef Giża, Grażyna Grzesik, Jan Hudy, Ryszard Karkut, Leokadia Kiełb, Damian Kiepek, Józef Kij, Roman Klehr, Aleksander Kołacz, Andrzej Kołacz, Józefa Kołodziej, Józef Kopera, Stanisław Korabiowski, Danuta Król, Wojciech Krużel, Stanisław Kurgan, Danuta Kwiatkowska, Fryderyka Madej, Stanisława Madej, Tadeusz Majewski, Andrzej Maroń, Andrzej Midura, Mieczysław Mikoś, Jacek Miodunka, Stanisław Miśkiewicz, Piotr Mryczko, Tadeusz Naleziński, Władysław Olejko, Jan Ostrowiak, Wiesława Pawlak, Edward Piechota, Eugeniusz Piechota, Ryszard Pieróg, Jan Przywara, Adam Ratusiński, Jerzy Rokoszak, Maria Rybińska, Józef Rzeszut, Józef Sanecki, Edward Siembab, Stefan Skawiński, Jan Sobusiak, Daniel Sztyk, Władysław Szulc, Czesław Szyszka, Jan Śliwa, Ryszard Trzpis, Czesław Tylutki, Krystyna Tylutki, Barbara Walczak, Maria Weryńska, Józef Wolak, Józef Wołowiec, Eugeniusz Wronka, Jan Wrona, Bronisław Wyka, Zygmunt Zieliński, Kazimierz Zięba, Władysław Ziomek.

 

MIELECKIE NADRUKI POCZTOWE, STEMPLE OKOLICZNOŚCIOWE, FRANKATURY MECHANICZNE I KARTKI POCZTOWE

I) Nadruki pocztowe na znaczkach austriackich - „znaczki poczty mieleckiej” wprowadzone do obiegu w latach 1918-1919 przez Urząd Pocztowy w Mielcu: *Poczta Polska Mielec I, *Poczta Polska Mielec II, *Nadruk polskiego orła z koroną, Mielec IV. 

II) Stemple okolicznościowe: *O prenumeracie prasy radzieckiej na rok 1958, Mielec 3 (1/57326), *„Pamiętaj ktoś czeka na twój list”, Mielec 3 ( 2/57575), *Wystawa objazdowa – 100 lat polskiego znaczka pocztowego 15 VII – 31 VIII 1960, Mielec (3/60589), *100 lat polskiego znaczka pocztowego 1860 – 1960, Mielec 3 (4/60617), *100 lat polskiego znaczka pocztowego 1860 – 1960, Mielec (5/60750), *Dni Mielca 8 – 15. 10. 1961 Rok Ziemi Rzeszowskiej, Mielec 3 (6/61115), *Otwarcie Poczty XX lecie PRL 21 XI 1964, Mielec 1 (7/64270), *Puchar Świata Narodów Mielec – 1965, 12 – 14 IX 1965, Mielec 1 (8/65249), *Młodzieżowe Mistrzostwa Federacji „Stal” IX Memoriał im. W. Gąssowskiego 22 IX 1968, Mielec (9/68231), *40. Indywidualne Mistrzostwa Polski Seniorów w Boksie Mielec 23 – 30 III 1969, Mielec 1 (10/696032), *Ogólnopolska Konferencja Naukowo–Techniczna Problemy i zadania usług lotniczych w Polsce SIMP 22 – 23 X 71 r., Mielec 3 (11/71350), *XXV lat Z. P. L. i S. Delta Wystawa osiągnięć przemysłu lotniczego 28 V – 4 VI 72 r., Mielec 1 (12/72191), *X rajd dziennikarzy i pilotów 28 – 29 V 72 r., Mielec 1 (13/72192), *Okręgowa Wystawa Filatelistyczna Kultura – Nauka – Sztuka Rzeszów XVI, 16.10.73 r., Mielec 1 (14/73234), *30 lat TPPR 1 V 75 r., Mielec (15/75033), *40 lat Wytwórni Sprzetu Komunikacyjnego WSK Mielec 1 VIII 78 r., Mielec 1 (16/78167), *1956–1981 XXV lat PZF Koło Nr 6 – 8 XI 81 r., Mielec 3 (17/81203), *Złoty jubileusz Chóru Męskiego „Melodia” 1933 – 15 X 83 r., Mielec 3 (18/83287), *40 – lecie wyzwolenia Mielca – 6 VIII 84 r., Mielec 3 (19/84200), *80 lat Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego – 14 X 85 r., Mielec 3 (20/85296), *50 lat Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL Mielec 27 VIII 88 r., Mielec 1, *Światowy Zjazd Mielczan Mielec 2000, 23 – 27 VI 2000, Mielec 3, *40 lat Koła Nr 38 PZF w Mielcu 05.09.2004, Mielec 1.

III) Frankatury mechaniczne (znaki pocztowe, odbijane mechanicznie na przesyłkach, zawierające w treści znak opłaty, datownik i napis firmowy użytkownika): *Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego „Delta Mielec”, wyróżnik w datowniku: Kr – mi 1, stosowana w latach 70., *Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec”, 39-300 Mielec, wyróżnik: Kr – mi 2, stosowana od 1978 r., *Bank Depozytowo – Kredytowy w Lublinie Spółka Akcyjna Oddział w Mielcu ul. Obrońców Pokoju 7 Skrytka poczt. 5 39-300 Mielec, wyróżnik: R, stosowana od 1991 r.

IV) Kartki pocztowe: *Ogólnopolskie Spotkania Folklorystyczne V Jarmark Pieśni i Tańca Mielec ’73, na znaczku o nominale 1 zł logo imprezy, ponadto szkic rzeźby Henryka Burzeca „Lot”, nakład: 197 400 sztuk, wprowadzenie do obiegu – 10 IX 1973 r. (Cp 583), *40 lat Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu 1938 – 1978, na znaczku o nominale 1 zł logo WSK Mielec, ponadto kompozycja zdjęć pięciu sztandarowych wyrobów WSK, nakład: 107 500, wprowadzenie do obiegu – 23 IX 1978 r. (Cp 709), *40 lat Koła Nr 38 PZF w Mielcu 1964 – 2004, herb Mielca, znak PZF, zdjęcie Urzędu Pocztowego Mielec 1, wprowadzona do obiegu w 2004 r., *40 lat Koła Nr 38 PZF w Mielcu 1964 – 2004, zdjęcie Galerii „ART STUDIO”, wprowadzona do obiegu w 2004 r., *40 lat Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Wł. Szafera w Mielcu 1964 – 2004, rysunek K. Gargas – Gąsiewskiej „Jadernówka”, wprowadzona do obiegu w 2004 r., *Koperta – Związek Inwalidów Wojennych RP 1919 – 2004, Odsłonięcie Obelisku w Parku Inwalidów Wojennych RP w Mielcu, Mielec maj 2004, zdjęcie makiety obelisku, wydana przez PZF Koło Nr 38 Mielec, wprowadzona do obiegu w 2004 r.

 

MIELECKIE ROZMAITOŚCI FOLKOWE – DOŻYNKI POWIATOWE: *I Dożynki Powiatowe – 16 IX 2007 r. (plac przy Starostwie Powiatowym). *II Dożynki Powiatowe – 31 VIII 2008 r. (boisko MOSiR przy ul. J. Kilińskiego). *III MRF – 30 VIII 2009 r. (boisko MOSiR przy ul. J. Kilińskiego): wystawy i stoiska gmin, konkursy na najlepsze stoisko, najlepsze produkty żywnościowe, bezpieczne gospodarstwo i najlepszych rolników, koncert w wykonaniu zespołów muzycznych, m.in. Chutir (Ukraina) i De Press. *IV MRF – 29 VIII 2010 r. (bazylika mn. Św. Mateusza, boisko MOSiR przy ul. J. Kilińskiego): Msza Święta, korowód dożynkowy ulicami Starego Mielca, impreza na boisku – m.in. ogłoszenie wyników konkursów „Najlepszy rolnik gminy”, „Bezpieczne gospodarstwo rolne”, „Najładniejsze obejście” i „Najprzedniejszy destylat”, obyczaje dożynkowe, wystawy, koncerty zespołów muzycznych. *V MRF - 28 VIII 2011 r. (kościół Ducha Świętego, boisko MOSiR przy ul. J. Kilińskiego): Msza Święta, korowód dożynkowy, kramy z prezentacjami gmin powiatu mieleckiego, Orkiestra Dęta z Dobrynina, zespół muzyczny Alternatywa i zespół trębaczy z Koła Łowieckiego *VI MRF – 26 VIII 2012 r. (bazylika mniejsza św. Mateusza, boisko MOSiR przy ul. J. Kilińskiego): Msza Święta, korowód dożynkowy, kramy z prezentacjami, konkursy: „Bezpieczne gospodarstwo rolne”, „Najprzedniejszy destylat”, „Najsmaczniejsza strawa” i „Najładniejsze obejście”, koncerty zespołów Boys i Cassic Band. *VII MRF – 25 VIII 2013 r., połączone z Dożynkami Wojewódzkimi i Dożynkami Diecezji Tarnowskiej (teren przy bazylice mn. św. Mateusza, boisko MOSiR przy ul. J. Kilińskiego): plenerowa Msza Święta pod przewodnictwem biskupa tarnowskiego Andrzeja Jeża, korowód dożynkowy ulicami miasta, kramy z prezentacjami gmin, organizacji i producentów, stoiska regionalnych twórców, rozstrzygnięcie konkursu TR „Korso” na Supersołtysa powiatu mieleckiego, konkursy, koncerty zespołów „Čači Vorba” i „Piersi”.

 

MIELECKIE STOWARZYSZENIE CHORYCH NA STWARDNIENIE ROZSIANE, stowarzyszenie funkcjonujące na podstawie zarejestrowania w Sądzie Wojewódzkim w Rzeszowie 12 VIII 1996 r.  Pierwsze spotkanie odbyło się nieco wcześniej, w kwietniu 1996 r. z inicjatywy Barbary Wójcik i Marii Jaz. Uczestniczyli w nim także Łucja Bielec – prezes Fundacji „S.O.S. Życie” i mec. Władysław Bieniek, którzy pomogli w organizacji Stowarzyszenia. Podstawowymi kierunkami działalności były: zrzeszanie chorych na stwardnienie rozsiane i osób pełnosprawnych chętnych do pomocy, samopomoc i udzielanie wsparcia charytatywnego, nawiązywanie kontaktów z ośrodkami specjalistycznymi, profilaktyka i rehabilitacja, popularyzacja najnowszych metod badawczych i pomoc w uzyskiwaniu leków, pomoc prawna dla członków i działalność interwencyjna oraz współpraca z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Cele te realizowano poprzez m.in. załatwianie konsultacji specjalistycznych, organizowanie turnusów rehabilitacyjnych w Polańczyku i Iwoniczu Zdroju, organizowanie bieżących ćwiczeń rehabilitacyjnych grupowych i indywidualnych (przy łóżku chorego), występowanie do władz miasta i innych organów o ulgi różnego rodzaju, zapewnienie transportu osobom niepełnosprawnym, bieżący kontakt z pielęgniarkami środowiskowymi, ćwiczenia na basenie (hydroterapia), spotkania i koncerty charytatywne. Utrzymywane są kontakty z podobnymi klubami w Rzeszowie i Gdańsku oraz z Towarzystwem Walki z Kalectwem w Krakowie i Polskim Towarzystwem Stwardnienia Rozsianego w Warszawie. W początkowej fazie działalności Stowarzyszenie skupiło ponad 50 osób, a później ilość ta malała i w 2004 r. wynosiła 26. Biuro mieści się w budynku Przedszkola nr 7 przy ul. K. Pułaskiego 3, a miejscem spotkań i ćwiczeń rehabilitacyjnych jest lokal w budynku MOPS przy ul. I. Łukasiewicza. 21 XII 2006 r. uzyskano status organizacji pożytku publicznego.

Prezesi: Genowefa Groele (1996–1999), Barbara Wójcik (1999–2003), Genowefa Groele (2003- )

Wiceprezesi: Maria Jaz (1996- ), Ferdynand Swół (1996–2003), B. Wójcik (1996–1999), G. Groele (1999–2003).

Działacze: Lesława Kania, Mieczysława Smoła.

Honorowi Członkowie: Łucja Bielec, Władysław Bieniek, Jan Bury, dr Joanna Hadro, ks. Wiesław Majka i Marek Skalski.

 

MIELECKIE STOWARZYSZENIE EKOLOGICZNE powstało w rezultacie protestu grupy mieszkańców Mielca przeciwko zanieczyszczaniu środowiska przez niektóre firmy w SSE, zgłoszonego na sesji Rady Miejskiej w kwietniu 1998 r. 12 VII 1999 r. powstał Komitet Założycielski w składzie: Jan Surdej, Józefa Piechota i Jan Madej, a w grudniu 1999 r. uzyskano osobowość prawną. Początkowo skupiano 22 członków. Jako główne cele działalności przyjęto: ochronę środowiska naturalnego w regionie mieleckim oraz szerzenie świadomości ekologicznej w społeczeństwie. Organizowano własne zebrania. Uczestniczono w spotkaniach w firmie „Melnox”, z udziałem m.in. przedstawicieli władz wojewódzkich, powiatowych i miejskich. Wygłoszono referat przedstawiający stanowisko MSE na temat przekraczania norm emisji szkodliwych gazów do atmosfery w Mielcu na konferencji „Warunki ekorozwoju w województwie podkarpackim”, zorganizowanej w Mielcu 12 IV 2000 r. (Opublikował go tygodnik „Wizjer Regionalny” 17 V 2000 r.) Czynione są starania o wykonanie „mapy hałasu”, mierzenie wstrząsów i drgań na głównych ulicach miasta, badań zanieczyszczenia powietrza spalinami i gleb przy drogach. Podejmowane są także interwencje w sprawach spalania śmieci na prywatnych posesjach i ogrzewania mieszkań materiałami wytwarzającymi toksyczny dym. W ostatnim okresie do Stowarzyszenia należy 30 osób. Adresem Stowarzyszenia jest adres zamieszkania prezesa.

Prezesi: Jan Surdej, Leszek Romanowski. Działacze: Jan Madej, Kazimierz Mrozik, Zuzanna Pazdro, Barbara Pokrzywa, Wiesław Stachowicz.

 

MIELECKIE TARGI WIELOBRANŻOWE, impreza wystawienniczo–handlowa organizowana w hali sportowo–widowiskowej WSK „PZL-Mielec” przez Agencję Rozwoju Regionalnego „MARR” S.A., najczęściej we współpracy z Oddziałem ARP w Mielcu i pod patronatem Prezydenta Miasta Mielca.

*I Targi (6 – 8 X 1995 r.), około 70 wystawców krajowych. Seminaria: 1) dla przyszłych inwestorów SSE, 2) dla beneficjentów programu STRUDER, 3) „Inkubatory Przedsiębiorczości w Polsce i na świecie”. Ponadto: dyskusja panelowa o Unii Europejskiej, występ artystyczny orkiestry młodzieżowej MOK i pokaz mody. Nagrody: za najciekawszą ekspozycję – Firma SPECTOR PLUS z Mielca (aluminiowa stolarka budowlana), za najlepszy produkt regionu – trzykołowy pojazd bagażowy MELEX Wytwórni Pojazdów MELEX z Mielca, za  najlepszy produkt Targów – grzejniki miedziano–aluminiowe convector PPHU CONVECTOR z Krakowa.

*II Targi (26 – 28 IV 1996 r.), około 70 wystawców. Seminaria: „Strategia rozwoju regionu mieleckiego”, Specjalna Strefa Ekonomiczna EURO-PARK MIELEC”, „Programy pomocowe Unii Europejskiej PHARE-STRUDER i inne”, „Przedsiębiorczość w obszarach wiejskich”. Konferencja: „Nowoczesne metody ratownictwa medycznego”. Koncerty, m.in. ZPiT „Rzeszowiacy”. Ukazał się pierwszy mielecki „Katalog firm i instytucji Mielca i regionu” wydany przez Agencję Informacyjno–Reklamową „Korso” w Mielcu. Nagrody: najlepszy debiut – nadwozia kontenerowe aluminiowe Fabryki Nadwozi Samochodowych Janusz Kuczyński i Syn, najciekawsza ekspozycja – Przedsiębiorstwo Zastosowań Informatycznych PZI TARAN Sp. z o.o. z Mielca, najlepszy produkt regionu – ambulans reanimacyjny Wytwórni Silników „PZL – Mielec” Sp. z o.o., najlepszy produkt Targów – samolot M-28 „Skytruck” Zakładu Lotniczego „PZL – Mielec” Sp. z o.o.

*III Targi (4 – 6 X 1996 r.), około 80 wystawców krajowych i zagranicznych. Seminaria: „EURO-PARK MIELEC – rok doświadczeń pierwszej w Polsce specjalnej strefy ekonomicznej”, „WSK PZL-Mielec S.A. – przykład restrukturyzacji”, „Możliwości produkcyjne i kooperacyjne regionu mieleckiego”, „Z dziejów lotnictwa w Mielcu”. Pokaz mody. Nagrody: najciekawsza ekspozycja – Centrum Promocji Gmin MARR S.A., najlepszy produkt regionu – przyrząd do ćwiczeń sportowo–rehabilitacyjnych wykonany przez Wydział Praktycznej Nauki Zawodu WSK „PZL – Mielec” S.A., najlepszy produkt Targów – ostrzarka uniwersalna OS–2R Zakładu Metalowego Stefana Drozdowskiego z Pława. 

*IV Targi (25 – 27 IV 1997 r.), ponad 100 wystawców krajowych i zagranicznych. Konferencje: „Restrukturyzacja obszarów monoprzemysłowych regionu Małopolski a rozwój miast”, „Możliwości transmisji danych przez Telbank”, „Możliwości produkcyjne i kooperacyjne firm regionu mieleckiego a rozwój współpracy przygranicznej w ramach Euregionu KARPATY, „Nowe możliwości projektowania“. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Użytkowników AUTOCAD”. Nagrody: najlepszy debiut – samochodzik MINIKART Firmy VARIA, najciekawsza ekspozycja – FHU PROMAR S.C. z Mielca (ekskluzywne wyposażenie łazienki), najlepszy produkt regionu – produkty mleczarskie Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu, najlepszy produkt Targów – panele podłogowe „kronofloor” Firmy MELNOX z Mielca. 

*V Targi (3 – 5 IX 1997 r.), około 60 wystawców z kraju i zagranicy. Konferencja:„Specjalne strefy ekonomiczne w gospodarce krajowej – 2 lata doświadczeń SSE EURO-PARK MIELEC”. Forum Organizacji Pozarządowych Regionu Mieleckiego. Koncerty Młodzieżowej Orkiestry Dętej MOK i ZPiT „Rzeszowiacy” MOK w Mielcu. Nagrody: najciekawsza ekspozycja – Stowarzyszenie Przedsiębiorców Nerga – Guarda (Portugalia), najlepszy produkt regionu – urządzenia i dysze wysokociśnieniowe do czyszczenia rur i przewodów kanalizacyjnych Zakładu Metalowego Jerzego Gregorczyka z Mielca, najlepszy produkt Targów – „System rejestracji danych przelotowych PRP-10. Rejestrator dla samolotów ogólnego przeznaczenia, szybowców i lotni. PILC Biuro Konstrukcyjne Rzeszów – Józef Grzybowski.

*VI Targi (24 – 26 IV 1998 r.), ilość wystawców – około 70. Konferencja „Inkubator Nowych Technologii w Mielcu”. Nagrody: najlepszy debiut – komplety wypoczynkowe Zakładu Stolarsko–Tapicerskiego z Czermina, najbardziej innowacyjny produkt – rejestrator do ciągłej rejestracji parametrów naprężeń zadawanych aparatem Ilizarowa - PILC Biuro Konstrukcyjne Józef Grzybowski Rzeszów, najciekawsza ekspozycja – Firma KRIS-POL (ceramika użytkowa) z Mielca, najlepszy produkt regionu – chleb żytni razowy Piekarni „TARAN” S.C. z Mielca, najlepszy produkt Targów – bramy garażowe uchylne PPHU „BRAMPOL” z Mielca.

*VII Targi (9 – 11 X 1998), około 60 wystawców z kraju i zagranicy. Konferencja „Inwestycje w SSE EURO-PARK Mielec – fakty i prognozy”. Nagrody: najlepszy debiut – „Pinnacle Consulting” z Mielca, najciekawsza ekspozycja – ATLANTIS – Mielec Sp. z o.o., najlepszy produkt regionu – serek „Hetmański” OSM z Mielca, najlepszy produkt Targów – PPHU „WIE-MAR” S.C. Wiesław Majdak z Wilkowic.

*VIII Targi (wiosna 1999), około 70 wystawców. Konferencja „Program Czysty Biznes”. Nagrody: najbardziej innowacyjny produkt – NORTHERN TECHNOLOGIES (Wielka Brytania), najciekawsza ekspozycja – PW „INWEST” z Mielca, najlepszy produkt regionu – kurczak w galarecie FPH „MIGABA” z Borowej, najlepszy produkt Targów – okna i drzwi drewniane ZBH „DREBUD” z Majdanu Królewskiego.

*IX Targi (24 – 26 IX 1999 r.), sale nowo oddanego Centrum Wystawienniczo – Promocyjnego, 40 wystawców. Seminarium na temat 4 lat działalności SSE EURO-PARK MIELEC. Nagrody: najbardziej innowacyjny produkt – elektryczne przewody grzejne z włókna węglowego Instytutu Elektrotechniki w Wrocławiu, najciekawsza ekspozycja – Cegielnia Przecław, najlepszy produkt regionu – konstrukcje estradowe PP „WAMAT” z Podleszan, najlepszy produkt Targów – akumulator 58 Ah/12 V Fabryki Akumulatorów „AUTO – PART” Sp. z o.o. w Mielcu.

*X Targi (29 IX – 1 X 2000 r.), Centrum Wystawienniczo-Promocyjne, około 40 wystawców krajowych. Seminarium „Z inwencji zrodził się sukces – 5 lat SSE EURO-PARK Mielec”. (Gośćmi seminarium byli premier Jerzy Buzek i wicemarszałek Sejmu Jan Król). Prezentacja Raportu Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową - „Restrukturyzacja ośrodków monokulturowych na przykładzie Mielca”. Prezentacja „Biznesowe wykorzystanie internetu w działalności małych i średnich przedsiębiorstw” – „1000 mil” Sp. z o.o. Nagrody: najbardziej innowacyjny produkt – winylowe grodzice C-LOC Crane Plastic Poland z Mielca, najciekawsza ekspozycja – BRW Sp. z o.o. producent frontów meblowych, najlepszy produkt regionu – meble młodzieżowe z drewna litego „Formaplan Mielec” Sp. z o.o., nagroda specjalna – Oddział ARP w Mielcu za stałą promocję firm działających w SSE EURO-PARK Mielec.

 

MIELECKIE TOWARZYSTWO KUPIECKIE, stowarzyszenie mające na celu ochronę interesów mieleckich firm działających w branży handlowej, usługowej i gastronomicznej, a pośrednio – ochronę praw konsumenta i interesów miasta. Powstało w 1998 r., w czasie nasilającej się ofensywy supermarketów i ich wchodzenia do centralnej części miasta. W początkowym okresie działalności skupiało ponad 70 firm z regionu mieleckiego. Pierwszym prezesem był Antoni Weryński, a następnie funkcję tę powierzono Czesławowi Rybakowi. W pierwszych latach XXI w. aktywność MTK osłabła.

 

MIELECKIE TOWARZYSTWO MUZYCZNE, stowarzyszenie powstałe 31 I 1997 r. w celach: skupiania osób (muzyków, muzykologów i sympatyków) pracujących czynnie na rzecz rozwoju i upowszechniania muzyki poważnej i estradowej; prezentowania tejże muzyki w środowisku; promowania młodych utalentowanych twórców i wykonawców muzyki oraz współdziałania z samorządowymi władzami i instytucjami w zakresie tworzenia odpowiednich warunków dla rozwoju tej dziedziny artystycznej w Mielcu i regionie. Prezesem został wybrany Franciszek Wyzga. Powołano Mielecką Orkiestrę Kameralną, w której skład weszło 24 muzyków (nauczycieli i uczniów PSM I i II st.) grających na instrumentach dętych. Prowadzenia tego zespołu podjął się F. Wyzga. Działalność artystyczną zainaugurowano 24 IV 1997 r. koncertem w Sali Królewskiej PSM z udziałem licznej publiczności, w której znalazł się m.in. konsul Republiki Czeskiej w Katowicach Milan Pepnik. Wkrótce potem rozpoczęto koncerty umuzykalniające dla młodzieży i dzieci. W latach 1997-2007 odbyły się 24 takie imprezy muzyczne. Szczególnym wyróżnieniem był udział orkiestry w koncercie inauguracyjnym I Międzynarodowego Festiwalu Organowego w kościele MBNP w Mielcu (30 VI 1998 r.). 2 I 1998 r. wykonano w mieleckiej Sali Królewskiej „Koncert noworoczny” i impreza ta weszła na stałe do muzycznego kalendarza Mielca. 6 IX 2001 r. powołano Mielecką Orkiestrę Kameralną w składzie symfonicznym. Do końca roku 2006 orkiestra wystąpiła około 70 razy, m.in. na Węgrzech. W repertuarze posiada m.in. Symfonie: Nr 287 KV 199 W. A. Mozarta, Nr 22, Nr 26, Nr 44, Nr 94 i oratorium Siedem ostatnich słów Zbawiciela na krzyżu J. Haydna, Symfonię D B. Bohdanowicza i Symfonię D J. Gołąbka, uwerturę do operetki Lekka kawaleria F. Suppego oraz do oper: Krakowiacy i górale J. Stefaniego, Włoszka w Algierze G. Rossiniego i Uprowadzenie z Seraju W. A. Mozarta, divertimenta, serenady, tańce, marsze i akompaniamenty, a ponadto utwory muzyki popularnej i tanecznej w opracowaniu F. Wyzgi. Po 2007 r. skupiono się na organizacji działalności Mieleckiej Orkiestry Kameralnej. Zespół ten opracował szereg utworów z repertuaru tzw. muzyki poważnej i wielokrotnie koncertował, głównie w Mielcu. Do mieleckiej tradycji weszły koncerty: Noworoczny (muzyka wiedeńska) i Niepodległościowy (muzyka z treściami patriotycznymi). Wykonywano także muzykę sakralną, m.in. hymn dla sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu.

 

MIELECKIE TOWARZYSTWO OCHRONY ZWIERZĄT, stowarzyszenie powstałe w 1993 r. w celu prawnego i instytucjonalnego zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom, a zwłaszcza psom i kotom. Jego zalążkiem był funkcjonujący od 1990 r. Oddział Przemyskiego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Największym osiągnięciem Towarzystwa jest utworzenie schroniska dla zwierząt przy ul. Targowej (przez szereg lat jedynego w województwie rzeszowskim) i utrzymywanie go, mimo wielu kłopotów finansowych i organizacyjnych. Cyklicznie organizowaną formą pozyskiwania funduszy na potrzeby schroniska jest coroczna aukcja dzieł sztuki. Ponadto założone cele realizowane są poprzez m.in.: podejmowanie działań zapobiegawczych w zakresie ochrony zwierząt, współdziałanie z właściwymi organami w zakresie ścigania winnych okrutnego obchodzenia się ze zwierzętami i wnioskowanie o ich ukaranie oraz współpracę z władzami oświatowymi w zakresie wychowania młodzieży szkolnej w duchu humanitarnego stosunku do zwierząt. . W związku z kłopotami organizacyjnymi decyzją powiatowego lekarza weterynarii w Mielca od 1 V 2012 r. przestało zarządzać schroniskiem dla bezdomnych zwierząt w Mielcu.

Prezes: Maria Sobucka (1993-2010).

Działacze: Maria Gałkowicz, Elżbieta i Andrzej Lesiowie, Regina Mikołajczyk, Zofia i Kazimierz Szaniawscy. 

 

„MIELECKIE ZAPISKI” – periodyk Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera w Mielcu, wydawany od 1998 r., nakład – 500 egzemplarzy. Redaguje zespół, kierownik zespołu – Jacek Krzysztofik. Stałe tytuły rozdziałów: I. Z dziejów regionu mieleckiego, II. Z dziejów kultury w Mieleckiem, III. Kultura, IV. Recenzje - omówienia – noty. Do końca 2003 r. ukazało się 6 numerów (1 – 1998, 2 – 1999, 3-4 – 2000–2001, 5-6 – 2002-2003). Numer 7-8 (2004-2005) ukazał się w 2008 r. W 2009 r. funkcję redaktora prowadzącego powierzono Włodzimierzowi Gąsiewskiemu oraz pozyskano do współpracy redakcyjnej szereg osób zajmujących się sprawami subregionu mieleckiego. Wprowadzono zmiany tytułów działów na: I. Z historii Mielca i regionu, II. Kronika społeczna-kulturalno-oświatowa, III. Ludzie ziemi mieleckiej i okolic, IV. Zapiski regionalne, V. Foto zapiski regionalne, VI. Recenzje-omówienia-noty. Nr 9-10-11 wydano w 2009 r., nr 12-13 w 2010 r., nr 14 w 2011 r., a nr 15-16 w 2013 r.

 

MIELECKIEGO MIKOŁAJA (ULICA), niewielka (162 m) ulica na osiedlu J. Kilińskiego, boczna ul. J. Kilińskiego. Status ulicy i patrona otrzymała 19 VI 1970 r. Biegnie w kierunku skarpy nad doliną Wisłoki, ale do niej nie dochodzi. Posiada nawierzchnię z kostki brukowej i chodniki po obu stronach. Jej sąsiadami są prywatne posesje z domami jednorodzinnymi.
(O patronie ulicy – Mikołaju Mieleckim – w odrębnym haśle).

 

MIELECKO-KOLBUSZOWSKO-GŁOGOWSKI OBSZAR CHRONIONEGO KRAJOBRAZU, południowa część Puszczy Sandomierskiej o powierzchni ogólnej 50512 ha, w tym około 132 ha w granicach Mielca. Utworzony został przez Wojewodę Rzeszowskiego Rozporządzeniem nr 35 z 14 VII 1992 r. W jego granicach znajdują się m.in.: Rezerwaty Przyrody „Jaźwiana Góra” i „Buczyna”.

 

„MIELECZANIN”, Jednodniówka Akademickiego Koła Mieleczan we Lwowie Sekcji Zrzeszenia Akademickiej Młodzieży Prowincjonalnej, wydana we Lwowie w marcu 1933 r.  Liczy 26 stron. Druk wykonała Drukarnia Urzędnicza we Lwowie przy ul. Zielonej 7.  Intencją mieleckich studentów było „...dać skromną, lecz trwałą pamiątkę mieszkańcom Mielca”, którzy „...kochając swoje miasto, żywo interesują się jego przeszłością”. Wyróżniające się artykuły to: Z przeszłości miasta Mielca Stanisława Kryczyńskiego, Okolice Mielca autorstwa „Peregrinusa” i Kronika mielecka, na których bogatą i wiarygodną treść powoływano się później w wielu opracowaniach naukowych.

 

  • Halina Mielniczek

    Halina Mielniczek

MIELNICZEK HALINA TERESA (z domu Miller), urodzona 24 VIII 1930 r. w Żywcu, córka Janusza i Anieli z domu Mrowiec. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Wałczu, maturę zdała w 1950 r. Pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 2 w Wałczu (1950-1953), na stanowisku kierownika Świetlicy Dziecięcej WSK Mielec (1955-1959) i jako instruktor w Zarządzie Wojewódzkim TPD w Koszalinie (1960-1961). W latach 1961-1965 i 1971-1983 pełniła funkcję komendanta Hufca ZHP w Mielcu i w znaczącym stopniu przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju mieleckiego harcerstwa oraz urozmaicenia form pracy z harcerzami i zuchami W latach 1983-1985 kierowała Wydziałem Instruktorskim Komendy Chorągwi ZHP w Rzeszowie, w latach 1985-1988 była komendantem Międzychorągwianej Szkoły Instruktorów ZHP w Ustrzykach Dolnych, a następnie przeszła na emeryturę. Aktualnie działa społecznie w mieleckim Kole Sybiraków, m.in. jako członek Komisji Rewizyjnej. Posiada stopień harcmistrza PL. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem KEN, Medalami 30–lecia i 40–lecia Polski Ludowej,  Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”, Odznaką „Zasłużony Bieszczadom”, Odznaką CAS „Srebrny Liść”, Odznaką GK ZHP „Za Wybitne Osiągnięcia w Pracy z Dziećmi i Młodzieżą”, Odznaką „Przyjaciel Dziecka”, wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1982) i Odznaką Honorową Sybiraka.

 

MIERZWIŃSKA–PAWŁOWICZ KRYSTYNA ELŻBIETA, urodzona 2 I 1950 r. w Mielcu, córka Zbigniewa i Elżbiety z Błachowiczów. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego Nr 27 w Mielcu (później II LO im. M. Kopernika), maturę zdała w 1967 r. Ukończyła studia magisterskie z zakresu filologii polskiej i podyplomowe studia dziennikarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1976 r. pracuje jako dziennikarka w Telewizji Polskiej S.A. Jest autorką kilkudziesięciu filmów dokumentalnych, m.in. seriali dokumentalnych: Sztuka ogrodowa w Polsce, Połowy na rzece wspomnień Jerzego Waldorfa, Wybrańcy Melpomeny, Zamek Królewski w Warszawie i Łazienki Królewskie w Warszawie, wielu programów telewizyjnych publicystycznych i artystycznych, spektaklu Bramila w Teatrze TV oraz ogólnopolskiej akcji charytatywnej I Ty możesz zostać św. Mikołajem, która prowadzona jest od 1992 r. w różnych miastach Polski i na antenie Programu 2 TVP S.A. W 1989 r. powierzono jej funkcję sekretarza programowego Programu 2 TVP S.A. W 2002 r. została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.

 

MIERZWIŃSKI ZBIGNIEW, urodzony 5 XII 1924 r. w miejscowości Stawiszcze na Wołyniu, syn Stanisława i Cezaryny z domu Renke. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w tartaku M. Werba w rodzinnej miejscowości, ale w obawie przed atakiem nacjonalistów ukraińskich przeniósł się do Mielca i w latach 1943-1944 pracował w Flugzeugwerk Mielec. Bezpośrednio po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pracował w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej jako podoficer w rachunkowości, a w latach 1945–1946 był zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu. W 1947 r. został powiatowym pełnomocnikiem do spraw podatku gruntowego. Równocześnie uczył się i w 1948 r. ukończył Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 1951-1952 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Powiatowej Rady Narodowej w Dębicy, a w latach 1953-1954 był wojewódzkim inspektorem podatków wiejskich WRN w Rzeszowie. W 1954 r. przeniósł się do nowo utworzonego MPGK w Mielcu na stanowisko planisty. W 1956 r. został mianowany dyrektorem MPGK i do 1958 r. organizował przedsiębiorstwo oraz jego funkcjonowanie w mieście. W 1959 r. pracował jako główny księgowy w GS „Samopomoc Chłopska” w Mielcu, w latach  1960–1961 kierował Działem Inwestycji i Remontów PSS „Społem” w Mielcu. Wtedy też ukończył Technikum Budowlane w Rzeszowie. W 1962 r. przeszedł do mieleckiego MZBM, gdzie był kierownikiem Działu Technicznego i przewodniczącym Rady Zakładowej. Od 1968 r. pracował w WSK Mielec na stanowisku kierownika Sekcji Inwestycji Nieprzemysłowych. Uczestniczył w budowach m.in.: hotelu „Jubilat”, trybun na stadionie FKS „Stal”, obiektu sanatoryjno w wypoczynkowego „Mielec” w Krynicy, Ośrodków Wypoczynkowych w Rzemieniu i Woli Zdakowskiej oraz restauracji zamku w Przecławiu. 1 II 1982 r. przeszedł na emeryturę. Pracował społecznie, m.in. w Radzie Spółdzielczej PSS „Społem”, komisji do spraw walki ze spekulacją (lata 80.), komitetach budowy oświetlenia, linii gazowej, wodociągowej i kanalizacyjnej ulicy B. Limanowskiego oraz w Akcji Katolickiej przy Parafii św. Mateusza w Mielcu.

 

„MIESZCZANIN”, gazeta wydawana w Mielcu od listopada 1918 r. przez Komitet Mieszczański. Redagowali ją m.in.: Aleksander Kawa, Tomasz Kawa i Piotr Żelasko. Dominującą tematyką były problemy społeczne i gospodarcze miasta. „Mieszczanin” ukazywał się do 1923 r.

 

MIESZCZAŃSKIE KÓŁKO AMATORSKIE, sekcja Mieszczańskiego Towarzystwa „Ojczyzna”, sukcesor bogatych tradycji teatralnych Mielca, mających swe udokumentowane początki w latach 80. XIX w. Powstało w latach 20. i miało na celu „uszlachetnianie duchowe młodzieży mieszczańskiej w kierunku społecznym, narodowym i towarzyskim na zasadach etyki chrześcijańskiej”. Skupiało około 90 osób. Prowadziło dwa zespoły artystyczne: chór i zespół teatralny. Chór występował na uroczystościach kościelnych, miejskich akademiach z okazji świąt narodowych i imprezach okolicznościowych. Dużą aktywnością wykazywał się zespół teatralny, który np. od grudnia 1926 r. do końca 1932 r. wystąpił 22 razy w Mielcu i okolicznych miastach. Grywane sztuki to m.in. Zmartwychwstanie, Chata za wsią (według powieści J. I. Kraszewskiego) i Porucznik I Brygady. Organizowano także zabawy towarzyskie. Uzyskane dochody z biletów wstępu przeznaczano na cele Towarzystwa „Ojczyzna” oraz inne cele społeczne i charytatywne. Wyjeżdżano też na wycieczki, m.in. uczestniczono w uroczystościach złożenia prochów Juliusza Słowackiego na Wawelu. Zarząd stanowili: Aleksander Kawa (przewodniczący i reżyser), Antonina Solarska (I wiceprzewodnicząca), Marian Kamiński (II wiceprzewodniczacy) i Marian Perzyński (sekretarz) oraz Jan Achtyl, Gabriel Kawa, Jakób Krzak, Józefa Leykówna, Karol Panek, Antonina Perzyńska i Karolina Ryniewiczówna. Działalność przerwał wybuch II wojny światowej.

 

MIESZCZAŃSKIE TOWARZYSTWO „OJCZYZNA”, powstało 5 V 1932 r. z połączenia się Chrześcijańskiego Zjednoczenia Mielczan i Towarzystwa „Ojczyzna”. Celami działalności były: „...utworzenie humanitarno – kulturalnego ogniska życia mieszczańskiego, udzielanie opieki moralnej i materialnej dzieciom członków Towarzystwa we wszystkich gałęziach wiedzy z uwzględnieniem przede wszystkim nauk fachowych, kształcenie ducha koleżeńskiego i towarzyskiego, obrona interesów zawodowych członków Towarzystwa tudzież wdów i sierot po członkach, tak w moralnym jak i materialnym kierunku, udzielanie pomocy materialnej potrzebującym członkom Towarzystwa”. Członkami Towarzystwa zostało około 60 osób.  Pierwszy zarząd stanowili: prezes – Mateusz Korpanty, I wiceprezes – Jan Haładej, II wiceprezes – Tomasz Kawa, sekretarz – Marian Perzyński, członkowie – Stanisław Jeż, Aleksander Kawa (bibliotekarz), Karol Olszewski, Jan Wanatowicz, Tadeusz Wanatowicz i Tadeusz Woźniak. Siedzibą stowarzyszenia był lokal przy ul. H. Sienkiewicza. Tam co wieczór zbierali się członkowie na grach stolikowych oraz czytaniu gazet i książek. (Biblioteka została zorganizowana w 1926 r. i liczyła około 500 dzieł.) Towarzystwo posiadało też Kasę Rękodzielniczą (50 000 zł kapitału), która udzielała pożyczek rękodzielnikom i innym mieszkańcom. Organizowano imprezy oświatowe (wykłady, odczyty, pogadanki), rozrywkowe i turystyczne. Występowano w interesach członków Towarzystwa, a nawet pomagano w znalezieniu pracy. Starano się wpływać na wychowanie młodzieży, zwłaszcza w czasie wolnym od zajęć szkolnych. Wiele czasu poświęcano na dyskusje nad kierunkami rozwoju miasta oraz pracą samorządu miejskiego. Reprezentacyjną formą działalności Towarzystwa było Mieszczańskie Kółko Amatorskie organizujące zajęcia i imprezy artystyczne, uroczystości i obchody świąt państwowych. Działalność MT „Ojczyzna” została przerwana najazdem Niemiec hitlerowskich na Polskę (1 IX 1939 r.) i do tej formuły stowarzyszenia już później nie powrócono.

 

  • Kazimierz Mieszkowicz

    Kazimierz Mieszkowicz

MIESZKOWICZ KAZIMIERZ, urodzony 15 II 1957 r. w Mielcu, syn Franciszka i Julii z domu Maryniak. Będąc uczniem ZSZ WSK, pracował od 1972 r. jako ślusarz w Wydziale Narzędziowym WSK i w zakładzie tym pracuje do dziś. W 1985 r. ukończył Technikum Mechaniczne dla Pracujących w Mielcu i zdał maturę. W 1988 r. został przeniesiony do Działu Handlowego, a następnie do Działu Marketingu ZN na stanowisko technologa ofertowego. Od 1978 r. udzielał się w Klubie Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza. Oddał 43 100 ml krwi. Był także członkiem Zarządu KHDK i od 1996 r. skarbnikiem oraz organizatorem wycieczek rowerowych i innych form życia towarzyskiego członków Klubu. W latach 1973–1977 uprawiał podnoszenie ciężarów, a przez około 20 lat grał w różnego rodzaju zespołach muzycznych. Za niezwykle humanitarną działalność w HDK został wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Odznaką Honorową IV, III i II stopnia.

 

  • Stanisław Mieszkowski

    Stanisław Mieszkowski

MIESZKOWSKI STANISŁAW MAREK, urodzony 7 V 1964 r. w Nidzicy, syn Jana i Zofii z domu Gruszka. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1983 r. Studiował na Wydziale Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1989 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera melioracji wodnych. W latach 1990-1993 pracował w Urzędzie Skarbowym w Mielcu jako inspektor do spraw kontroli podatku dochodowego od osób fizycznych. Poza pracą zawodową był instruktorem nauki jazdy w LOK w Mielcu. W 1993 r. został wybrany wójtem Gminy Borowa i pełnił tę funkcję do 1998 r. W tym okresie znacząco przyczynił się do uzyskania przez Gminę Borowa 18. miejsca w tzw. „złotej setce” rankingu najbardziej przedsiębiorczych gmin w Polsce. Doprowadził do zrealizowania szeregu ważnych dlań inwestycji, m.in.: składowiska odpadów komunalnych (na Międzynarodowych Targach w Poznaniu zostało uznane za najlepszą inwestycję ekologiczną w 1997 r. i Borowa otrzymała nagrodę w wysokości 500 tys. zł.), kompleksowej reelektryfikacji, kompleksowej telefonizacji, obiektów szkół podstawowych w Łysakówku i Sadkowej Górze–Ujściu oraz urządzeń sportowych w Borowej, Ośrodka Zdrowia w Borowej (z nowoczesnym wyposażeniem), a także odbudowania infrastruktury technicznej po tragicznej powodzi w lipcu 1997 r. oraz przygotowania i rozpoczęcia budowy oczyszczalni ścieków i kolektorów w Borowej. Od 1999 r. pracuje w Starostwie Powiatowym w Mielcu na stanowisku dyrektora Wydziału Inwestycji i Gospodarki Mieniem Powiatu. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką Ministra Ochrony Środowiska „Za Zasługi w Zwalczaniu Powodzi”. W 2006 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej na kadencję 2006-2010. W 2011 r. został wybrany na przewodniczącego Rady Osiedla i Zarządu Osiedla Dziubków w kadencji 2011-2015. W wyborach samorządowych w 2014 r. uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2014-2018.

 

MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL ORGANOWY (MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL MUZYCZNY), cykliczna impreza międzynarodowa, organizowana od 1998 r. corocznie w sezonie letnim w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Jej głównym organizatorem jest Samorządowe Centrum Kultury w Mielcu, a współorganizatorem – Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Program każdego z festiwali składa się z 6-8 koncertów. Najczęściej eksponowanym instrumentem są organy tejże świątyni MBNP, posiadające wyjątkowo bogate walory brzmieniowe i techniczne. Poszczególne koncerty są sponsorowane przez instytucje i firmy polskie i zagraniczne, w większości mające swoje siedziby w Mielcu.

Dyrektor organizacyjny – Jacek Tejchma (1998 – nadal).

Dyrektor artystyczny – Robert Grudzień (1998–2000). Doradcy artystyczni (od 2001) – prof. Józef Serafin, prof. Ludger Lohmann (Niemcy), prof. Jan Van Mol (Belgia), prof. Jean – Pierre Lecauday (Francja).

*MFO (30 VI – 14 IX 1998 r.): 30 VI – Robert Grudzień – organy, Georgij Agratina (Ukraina) – fletnia Pana, koncert towarzyszący – Orkiestra Kameralna Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego pod dyr. Franciszka Wyzgi; 10 VII – Verena Steffen (Szwajcaria) – flet, Olivier Eisenmann (Szwajcaria) – organy, koncert towarzyszący – Chór Parafialny MBNP pod dyr. Stanisława Tulika i chór Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” w Mielcu pod dyr. Artura Olchawy i Barbary Polańskiej-Więckowskiej; 16 VII – Monica Letourneau (Kanada) – sopran, Lucas Chorosiński (Kanada) – organy, koncert towarzyszący – grupa wokalna „Fiat Singers” przy Domu Kultury „Sokół” w Strzyżowie pod kier. Grzegorza Oliwy; 11 VIII – Jan Van Mol (Belgia) – organy, koncert towarzyszący – Zespół Muzyki Dawnej „Hortus Musicus” Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu pod kier. Tomasza Nowakowskiego; 20 VIII – Anna Stopińska – skrzypce, Jan Szydło – organy, koncert towarzyszący – chór kościelny i orkiestra Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w Dębicy pod dyr. Pawła Adamka; 14 IX – Wiesław Ochman – tenor, Robert Grudzień – organy, koncert towarzyszący – Chór Mieszany I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu pod dyr. Pawła Lisa. 

*II MFO (26 VI – 20 IX 1999 r.): 26 VI – Chór Chłopięcy i Męski PFP „Poznańskie Słowiki“ pod dyr. Stefana Stuligrosza, Robert Grudzień – organy; 8 VII – Dora Brockman – sopran (Niemcy), Ellen Beinert (Niemcy) – organy,  koncert towarzyszący – Zespół Muzyki Dawnej „Capella All Antico” Domu Kultury w Zamościu pod kier. Krzysztofa Obsta; 15 VII – Markus Linder (Szwajcaria) – róg alpejski, Robert Grudzień – organy, koncert towarzyszący – Zespół „Beani Cracovienses” Szkoły Podstawowej nr 9 im. S. Konarskiego w Krakowie pod kier. Izy Kłapcińskiej i Beaty Król; 3 VIII – Vicki Melin (USA) – flet, Elżbieta Włosek – organy, koncert towarzyszący – Chór i Orkiestra Kameralna „Pro Musica” w Mielcu pod dyr. Antoniego Stańczyka; 21 VIII – Włodzimierz Koszuba (Ukraina) – organy, koncert towarzyszący – Zespół Muzyki Średniowiecznej „Pressus” Młodzieżowego Domu Kultury w Gdyni pod kier. Krzysztofa Pabisia; 26 VIII – Mario Duella (Włochy) – organy, koncert towarzyszący – Zespół Muzyki Dawnej „Hortus Musicus” Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu pod kier. Tomasza Nowakowskiego; 20 IX – Wiesław Ochman – tenor, Georgij Agratina (Ukraina) – fletnia Pana, Robert Grudzień – organy. 

*III MFO (26 VI – 21 IX 2000 r.): 26 VI – Robert Grudzień – organy, Elżbieta Towarnicka – sopran, „Capella Cracoviensis” pod dyr. Adama Korzeniowskiego; 4 VII – Konstanty Andrzej Kulka – skrzypce, Kwartet „Prima Vista”, Władysław Kłosiewicz – klawesyn, Jerzy Dybał – kontrabas, Ludmiła Laruk (Ukraina) – organy; 13 VII – Alessandro Bianchi (Włochy) – organy; 30 VII – Susan Landale (Francja) – organy; 17 VIII – Catherine Dagois (Francja) – kontralt, Edgar Teufel (Niemcy) – organy; 22 VIII – Rodrigo Valencia (Kolumbia) – organy; 4 IX – Teresa Żylis – Gara – sopran, Robert Grudzień – organy; 21 IX – Koncert finałowy – Georgij Agratina (Ukraina) – fletnia Pana, cymbały, Robert Grudzień – organy, Kameralna Orkiestra Festiwalowa.

*IV MFO (2 VII – 20 IX 2001): 2 VII – Ireneusz Wyrwa – organy , „Msza kreolska” Ariela Ramireza – wykonawcy: Marek Bałata, Adam Skrzypek, Sławomir Berny, Jan Pilch, Zbigniew Czwojda, Tadeusz Leśniak, Marek Markowski, Zespół „Sierra Manta” i inni; 10 VII – Bernhard Buttmann (Niemcy) – organy; 18 VII – Andrzej Ginko (Austria) – organy, Chór i Orkiestra Kameralna „Pro Musica” z Mielca; 30 VII – Roman Perucki – organy, Maria Perucka – skrzypce, Paweł Skałuba – tenor; 22 VIII – Jan Van Mol (Belgia) – organy - promocja płyty kompaktowej, Romuald Erenc – gitara; 28 VIII – Jean Pierre Lecauday (Francja) – organy; 10 IX – Andrzej Białko – organy, Zespół „Ars Nova”, Jacek Urbaniak –kierownik artystyczny, Grzegorz Zychowicz – bas, koncert „Muzyka królów polskich XVI w.”; 20 IX – Koncert finałowy – Józef Serafin – organy, Piotr Paleczny – fortepian, Kwartet „Prima Vista”. Wystawa „Sacrum i ikona” ze zbiorów Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Twórców Sztuki Sakralnej „Ecclesia” w Krakowie.

*V MFM (21 VI – 27 VIII 2002): 21 VI – Maurycy Merunowicz – organy, Orkiestra Kameralna Polskiego Radia „Amadeus” pod dyrekcją Agnieszki Duczmal; 2 VII – Petr Rajnoha (Czechy) – organy, Trio harmonijek ustnych „Con Brio”; 14 VII – Gerhard Gnann (Niemcy) – organy; 31 VII – Wacław Golonka (Czechy) – organy, The Polish Chamber Singers „Affabre Concinui”, 13 VIII – Marek Toporowski – organy, Praski Kwartet Gitarowy (Czechy); 20 VIII – Ludger Lohmann (Niemcy) – organy; 27 VIII – Istvan Ella (Węgry) – organy, Tytus Wojnowicz – obój, Orkiestra „Camerata Academia”.

*VI MFM (18 VI – 30 VIII 2003): 18 VI – Julian Gembalski – organy, Waldemar Maliski – fortepian, Kwartet Smyczkowy „Amar Corde“; 1 VII – Joachim Grubich – organy,  Czech  Philharmonic Brasses (Filharmonicy Prascy); 6 VII – Gwendolyn Bradley (USA) – sopran, Artur Jaroń – fortepian, Tomasz Ślusarczyk – trąbka; 17 VII – Olga Jefremowa (Ukraina) – organy, Irina Krasilina (Ukraina) – sopran; 22 VII – Jarosłav Tuma (Czechy) – organy, Orkiestra Kameralna „Concerto Polacco” pod dyr. Marka Toporowskiego; 29 VII – Bernhard Haas (Niemcy) – organy; 19 VIII – Balys Vaitkus (Litwa) – organy, Close Harmony Friends (Słowacja); 30 VIII – Koncert finałowy – Jerzy Fryderyk Haendel – Oratorium „Mesjasz”, wykonawcy: Katarzyna Wiwer – sopran, Paul Esswood (kontratenor, Wielka Brytania), Benoit Haller (Niemcy) – tenor, Manfred Bitner (Niemcy) – bas, Orkiestra Kameralistów Przemyskich i Filharmoników Krakowskich, Adam Wagner – koncertmistrz, Chór  „Collegium Vocale Schwebisch Gmund” pod dyr. Waltera Jahannesa Becka (Niemcy).

*VII MFM (30 VI – 2 IX 2004 r.): 30 VI – „Sinfonietta Cracovia“ pod dyr. Krzysztofa Pendereckiego; 8 VII – Robert Brodacki – organy, Męski Chór „Swietilen” Staroczerkaskiego Monastyru z Rostowa nad Donem pod dyr. Siergieja Piwowarowa; 20 VII – Ivan Sokol (Słowacja) – organy; 27 VII – Martin Sander (Niemcy) – organy; 17 VIII – Roman Szlaużys – organy, David Staff (Wielka Brytania) – trąbka, Orkiestra Kameralna Filharmonii Krakowskiej; 26 VIII – Małgorzata Walewska – mezzosopran, Artur Jaroń – fortepian; 2 IX – Stanisław Drzewiecki – fortepian, Małgorzata Machowska – skrzypce, Orkiestra Kameralna „Wirtuozi Lwowa”.

*VIII MFM (25 VI – 9 IX 2005 r.): 25 VI – Zespół Madrygalistów „Capella Cracoviensis“, Anna Mikołajczyk – sopran, Katarzyna Wiwer – sopran, Agnieszka Monasterska – alt, Paweł Skałuba – tenor, Mirosław Borczynski – bas, Orkiestra Kameralna Filharmonii Krakowskiej pod dyr. Stanisława Krawczyńskiego, kościół MBNP; 3 VII – „Skaldowie symfonicznie” - Andrzej i Jacek Zielińscy, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Świętokrzyskiej pod dyr. Bohdana Jarmołowicza, sala widowiskowa SCK; 14 VII – „Soyka Tryptyk Rzymski” - Stanisław Soyka z zespołem, kościół MBNP; 2 VIII – Slava Chevliakov (Rosja) - recital organowy, kościół MBNP; 9 VIII – Ludger Lohmann (Niemcy) – recital organowy, kościół MBNP; 21 VIII – Arkadiusz Bialic – koncert organowy, Męski Chór „Rustavi” (Gruzja), kościół MBNP; 30 VIII – Władyslaw Szymański – organy, Olga Pasiecznik – sopran, Władysław Kłosiewicz – klawesyn, Kwartet „Prima Vista”, kościół MBNP; 9 IX – Józef Serafin – organy (promocja płyty CD), W. A. Mozart „Msza Koronacyjna” w wykonaniu: Chóru I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, Chóru Nauczycielskiego „Akord” ZNP i SCK w Mielcu oraz Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Rzeszowskiej pod dyr. Jerzego Koska, kościół MBNP.

*IX MFM (22 VI – 29 VIII 2006): 22 VI – „Koncerty Mozartowskie” na orkiestrę, jeden, dwa i trzy fortepiany w wykonaniu: Stanisława Drzewieckiego - fortepian, Tatiany Shebanovej – fortepian, Jarosława Drzewieckiego – fortepian, Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Częstochowskiej pod dyr. Jerzego Salwarowskiego, sala widowiskowa Domu Kultury SCK; 27 VI – Koncert Justyny Steczkowskiej z zespołem, sala widowiskowa Domu Kultury SCK; 6 VII – Koncert „F. Chopin” w wykonaniu Adama Makowicza (fortepian) i Leszka Możdżera (fortepian), sala widowiskowa Domu Kultury SCK; 17 VII – Konstanty Andrzej Kulka – skrzypce, Tytus Wojnowicz – obój, Maria Erdman – klawesyn, Kwartet „Prima Vista”, kościół MBNP; 31 VII – Recital organowy „Mistrz i Uczeń” w wykonaniu Andrzeja Chorosińskiego i Bartosza Jakubczaka, kościół MBNP; 22 VIII – Chór Kameralny Madrygalistów Sofijskich, kościół MBNP; 29 VIII – Koncert Finałowy –W.A. Mozart „Requiem d-moll” w wykonaniu Krakowskiej Radiowej Orkiestry Symfonicznej i solistów, Chóru Młodzieżowego I LO im. S. Konarskiego w Mielcu oraz Chóru Nauczycielskiego „Akord” ZNP i SCK w Mielcu, dyrygent: Marek Pijarowski, kościół MBNP.

*X MFM (21 VI – 3 IX 2007): 21 VI – Ludwig van Beethoven „IX Symfonia d-moll op. 125”. Wykonawcy: Katarzyna Wiwer – sopran, Katarzyna Suska – mezzosopran, Paweł Skołuba – tenor, Piotr Nowacki – bas, Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Rzeszowskiej, Chór Polskiego Radia w Krakowie, dyrygent – Marek Pijarowski, kościół MBNP; 26 VI – Niemen Wspomnienie”, wykonawcy: Marek Bałata – śpiew, gitara, Elżbieta Towarnicka – śpiew, Sekcja Jazzowa, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Chór Nauczycielski „Akord” ZNP i SCK w Mielcu oraz Chór I LO im. S. Konarskiego w Mielcu (przygotowanie – Paweł Lis), dyrygent – Tomasz Łaskarzewski, prowadzenie – Paweł Brodowski, Gość Honorowy – Małgorzata Niemen, sala widowiskowa SCK; 29 VI – Recital Hanny Banaszak z zespołem, sala widowiskowa SCK; 24 VII – Koncert: Vincent Warnier (Francja) – organy, Tomasz Strahl – wiolonczela, Artur Jaroń – fortepian, kościół MBNP; 7 VIII – Recital organowy - Daniel Zaretsky (Rosja), kościół MBNP; 28 VIII – „Rodzynki z migdałami czyli Leopold Kozłowski i jego goście”. Wykonawcy: L. Kozłowski – fortepian, Halina Jarczyk – skrzypce, Katarzyna Jamróz – śpiew, Katarzyna Zielińska – śpiew, Renata Świerczyńska – śpiew, Andrzej Róg – śpiew, Jacek Cygan – prowadzenie, sala widowiskowa SCK; 30 VIII – Francois Joseph Gossec „Requiem” w wykonaniu Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”, dyrygent – Krzysztof Dziewięcki, kościół MBNP; 3 IX – Georg Friedrich Händel – „Muzyka na wodzie”, „Muzyka ogni sztucznych”, „Koncert B-dur na organy i orkiestrę”. Wykonawcy: Wacław Golonka – organy, Śląska Orkiestra Kameralna, Sekcja Dęta Krakowskiej Orkiestry Radiowej, dyrygent – Bernard Steiner (Niemcy), kościół MBNP. *XI MFM (3 VII – 9 IX 2008 r.): 3 VII - Koncert inauguracyjny w wykonaniu Gwendolyn Bradley (sopran, USA), Janusza Wolnego (baryton) i Orkiestry Filharmonii Częstochowskiej pod dyrekcją Janusza Powolnego na placu AK. 7 VII – Koncert w wykonaniu Zen Hu-Gothoni (erhu, Chiny) i Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Jerzego Dybała w sali widowiskowej DK SCK. 5 VIII – Recital Anny Marii Jopek w sali widowiskowej DK SCK. 19 VIII – Jean Pierre Lecauday (recital organowy, Francja). 25 VIII – Koncert Narodowego Kameralnego Chóru „Madrigal” pod batutą Marina Constantina (Rumunia) w kościele MBNP. 2 IX – „Chopin na dwa fortepiany – klasycznie i jazzowo” w wykonaniu Krzysztofa Jabłońskiego i Adama Makowicza w sali widowiskowej DK SCK. 9 IX – „Nadzwyczajny koncert muzyki Henryka Mikołaja Góreckiego w 75 rocznicę urodzin” w wykonaniu Elżbiety Towarnickiej (sopran), Józefa Serafina (organy) i Chóru Polskiego Radia w Krakowie pod dyrekcją Włodzimierza Siedlika w kościele MBNP. Obecny był H. M. Górecki. *XII MFM (18 VI – 7 IX 2009); 18 VI – Koncert trzech tenorów: Pawła Skałuby, Dariusza Stachury i Adama Zdunikowskiego w sali widowiskowej DK SCK. 4 VII – Koncert w wykonaniu Mariusza Patyry (skrzypce), Agaty Kielar (flet), Łukasza Długosza (flet) i Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus pod dyrekcją Jerzego Swobody w sali widowiskowej DK SCK. 6 VII – Koncert piosenkarzy Grzegorza Turnaua i Andrzeja Sikorowskiego w sali widowiskowej DK SCK. 31 VII – koncert rumuńskiego zespołu Fanfara Zimbrul w sali widowiskowej DK SCK. 26 VIII – koncert Adama Makowicza (fortepian) i Marka Kudlickiego (organy) w kościele MBNP. 7 IX – Koncert Wincenta de Pola (organy) i Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Rzeszowskiej pod batutą Tadeusza Wojciechowskiego. *XIII MFM (18 VII – 7 IX 2010): 18 VII -  Koncert w wykonaniu Piotra Palecznego (fortepian) i Sinfonii Iuventus pod batutą Tadeusza Wojciechowskiego w sali widowiskowej DK SCK. 20 VII – Jazzowe aranżacje Chopina w wykonaniu zespołu Andrzej Jagodziński Trio w sali widowiskowej DK SCK. 23 VII – Koncert „Chopin’s Makam” w wykonaniu zespołu Lechistan oraz Marka Bałaty z „Chopin Project” w sali widowiskowej DK SCK. 2 VIII – Koncert Chóru Kameralnego „Kijów” pod dyrekcją Mikołaja Gobdycza w kościele MBNP. 9 VIII – Recital organowy Lady Labziny (Rosja) w kościele MBNP. 24 VIII – Koncert w wykonaniu zespołu Tomasz Stańko Quintet w sali widowiskowej DK SCK. 7 IX – Wielka Gala Operowo-Operetkowa, prowadzący – Bogusław Kaczyński, śpiewacy-soliści: Edyta Piasecka, Małgorzata Długosz, Maria Meyer, Dariusz Stachura, Witold Matulka i Adam Szerszeń, Orkiestra Filharmonii Rzeszowskiej pod batutą Mirosława Jacka Błaszczyka w hali sportowo-widowiskowej MOSiR. *XIV MFM (2 VII – 1 IX 2011): 2 VII – Koncert Mai Sikorowskiej  z zespołem Korke w sali widowiskowej DK SCK. 12 VII – Koncert organowy Gail Archer (USA) w kościele MBNP; 18 VII – Koncert Michała Urbaniaka z zespołem i O.S.T.R. w sali widowiskowej DK SCK; VIII – „Nieszpory Polskie” w wykonaniu Polskiej Orkiestry XVIII wieku „Cantores Minores Wratislavienes” i Grupy Chorałowej „Kalophonia” (Ukraina) pod batutą Paula Esswooda. 16 VIII – Recital organowy Marka Kudlickiego w  kościele MBNP; 23 VIII – Koncert Chóru Kameralnego „Sakhioba” z Gruzji w kościele MBNP; 1 IX (plac Armii Krajowej) – Koncert w wykonaniu Ray’a Wilsona i the Berlin Symphony Ensemble „Genesis Klassik”. *XV MFM (7 VII – 10 IX 2012): 7 VII – Koncert Chóru Kameralnego Trecanum (Francja) w kościele MBNP; 15 VII (plac Armii Krajowej) – Koncert Phila Batesa i Electric Light Orchestra Klassik; 20 VII – Koncert akordeonowy Marcina Wyrostka i zespołu Tango Corazon Quintet w sali widowiskowej SCK; 26 VII – Koncert Miśkiewicz/Majewski Quintet Plays Komeda w sali widowiskowej SCK; 31 VII – Koncert „Zaginiona muzyka Cerkwi Grekokatolickiej i Rzeczypospolitej” w wykonaniu m.in. Kwartetu Seminarium Duchownego we Lwowie i Chóru Kameralnego „A Capella Leopolis” we Lwowie, w kościele MBNP; 14 VIII – Recital organowy Józefa Serafina i występ Zespołu Muzyki Dawnej „Hortus Musicus” w kościele MBNP; 19 VIII – „Od Piaf do Garou” – recital Michała Bajora w sali widowiskowej SCK; 10 IX – Gala operowo-operetkowa „Bogusław Kaczyński zaprasza”, w wykonaniu m.in. B. Kaczyńskiego, solistów i Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Śląskiej pod dyrekcją Mirosława Jacka Błaszczyka w hali MOSiR. *XVI MFM (29 VI  3 IX 2013), 29 VI – Koncert plenerowy szkockiej grupy Red Hot Chilli Pipers przed Domem Kultury SCK,  3 VII – Koncert „Od Chopina do Komedy” w wykonaniu Leszka Możdżera w Sali widowiskowej SCK, 10 VII – Koncert Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Podkarpackiej pod dyrekcją Patrycji Pieczary w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy; 16 VII – Recital organowy Bernharda Leonardy’ego (Niemcy) w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy; 26 VII – Koncert grupy AudioFeels z Poznania w sali widowiskowej SCK; 7 VIII – Koncert węgierskiego zespołu „Roby Lakatos&Ensemble” w sali widowiskowej SCK; 22 VIII – Koncert rumuńskiego chóru męskiego Byzantion w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy;  3 IX – Koncert Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Krakowskiej pod batutą Janusza Powolnego i solistów: Magdaleny Idzik, Iwony Sochy, Pawła Skałuby, Dariusza Stachury i Adama Szerszenia, hala MOSiR. *XVII MFM (1 VII – 25 VIII 2014 r.): 1 VII – Plenerowy koncert zespołu RED BOX na placu AK; 7 VII – Koncert Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus pod batutą Tadeusza Wojciechowskiego w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy; 15 VII – Koncert Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Podkarpackiej pod batutą Tomasza Tokarczyka w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy; 24 VII – Koncert zespołu Motion Trio w sali widowiskowej DK SCK; 3 VIII – „Piosenka o złotej krainie”, wieczór piosenki żydowskiej i muzyki klezmerskiej, w wykonaniu Katarzyny Jamróz i Andrzeja Roga oraz kwartetu instrumentalnego w Pałacyku Oborskich; 5 VIII – Koncert w wykonaniu Krzysztofa Jakowicza (skrzypce) i Marka Stefańskiego (organy) w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy; 20 VIII – Recital Andrzeja Piasecznego w sali widowiskowej DK SCK; 25 VIII – Koncert finałowy w wykonaniu Chóru Filharmonii Krakowskiej i Orkiestry Akademii Beethovenowskiej pod batutą Krzysztofa Pendereckiego w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

 

MIĘDZYNARODOWY TURNIEJ SZACHOWY „SIERPIEŃ”, turniej mający na celu upamiętnienie wydarzeń sierpniowych w 1980 r., w wyniku których powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”. Jego inicjatorem był ówczesny kierownik sekcji szachowej Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu Józef Zaskalski. „I Otwarty turniej szachowy z okazji 15. rocznicy powstania Solidarności” odbył się w dniach 26-27 VIII 1995 r. i rozegrano go w kategoriach seniorów i juniorów. Odtąd odbywał się corocznie i zdobył sobie prestiż w środowisku szachowym, co potwierdzała rosnąca frekwencja i udział zawodników z tytułami arcymistrza. W 1999 r. zmieniono nazwę na ogólnopolski, a udział w nim 100 zawodników, m.in. z Rosji, Słowacji i Ukrainy, skłonił w organizatorów do zmiany nazwy w 2000 r. na Międzynarodowy Turniej Szachowy „Sierpień”. Od 2003 r. patronat nad turniejem objął prezydent miasta Mielca Janusz Chodorowski. Impreza rozgrywana jest najczęściej w Centrum Wystawienniczo-Promocyjnym SCK w Mielcu. Sędzią głównym wszystkich dotychczasowych edycji był Józef Zaskalski, a sędzią rundowym Marian Kopacz. Zwycięzcy turnieju: *1995 r.: seniorzy – mm. Bogusław Sygulski (Tarnovia Tarnów), juniorzy – Przemysław Zieliński (Goniec Staniątki); *1996 r.: sen. – km. Jerzy Markiewicz (Tarnovia Tarnów), jun. – Krzysztof Smolak (Górnovia Górno); *1997 r.: sen. – km. Grzegorz Kopacz (Lotnik Mielec), jun. – Paweł Zaskalski (Rolnik Róża); *1998 r.: sen. – mm. Bogusław Sygulski (Rolnik Róża), jun. – Peter Stancek (Słowacja); *1999 r.: sen. – m. Andriej Nieczajew (Ukraina), jun. – Mateusz Malinowski (SKKS Przemyśl); *2000 r.: sen. – mm. Sergiej Fedorczuk (Ukraina), jun. – Krzysztof Bełzo (Lotnik Mielec); *2001 r.: sen. – mm Andriej Nieczajew (Ukraina), jun. – Łukasz Kopacz (Lotnik Mielec); *2002 r.: sen. – mm. Aleksander Nosenko (Ukraina), jun. – Władimir Meleszko (Ukraina); *2003 r.: sen. – mm. Roman Kozel (Ukraina), jun. – Michał Skalski (Rolnik Róża); *2004 r.: sen. – am. Aleksander Miśta (Ostróda), jun. – Daniel Frączek (Zelmer Rzeszów); *2005 r.: sen. – mm. Bartosz Heberla (Szopienice), jun. – Michał Motyka (Bielsko-Biała); *2006 r.: sen. – fm. Michał Skalski (Zelmer Rzeszów), jun. – Karol Rawicz (Zelmer Rzeszów); *2007 r.: sen. – am. Marcin Dziuba (AZS Lublin), jun. – Karol Rawicz (Zelmer Rzeszów); *2008 r.: sen. – mm. Michał Skalski (Zelmer Rzeszów), jun. – Karol Rawicz (Zelmer Rzeszów); *2009 r.: sen. – am. Marcin Dziuba (AZS Lublin), jun. – Damian Wcisło (Korona Trzebinia); *2010 r.: sen. – am. Michaił Oleksienko (Ukraina), jun. – Marek Lis (LKSz Czarna); *2011 r.: sen. – am. Marcin Dziuba (AZS Lublin), jun. – Dominik Lewtak (LKSz GCKiP Czarna); *2012 r.: sen. – am. Marcin Dziuba (Rotmistrz Grudziądz), jun. – Tomasz Mika (LKSz GCKiP Czarna); *2013 r.: sen. – mm. Daniel Frączek (Miedź Legnica), jun. 

– Taras Panczyszyn (Nowojaworsk, Ukraina). *2014 r.: sen. – Andrzej Gbyl (KKSz Kraków), jun. – Konrad Gawiec (Czarna), jun. mł. – Wiktoria Mytych (Sędziszów).

 

MIĘDZYPAŃSTWOWE ZAWODY SPORTOWE PIERWSZYCH REPREZENTACJI POLSKI I MŁODZIEŻOWYCH REPREZENTACJI POLSKI W MIELCU 

Gimnastyka artystyczna (hala sportowo–widowiskowa FKS „Stal”)

*13 II 1974 r. – Międzynarodowe Zawody o Puchar Interwizji z udziałem reprezentacji: Bułgarii, CSRS, Finlandii, Kuby, NRD, Polski, Rumunii, Szwecji, Wegier i ZSRR. 

*24 -25 XI 1979 r. – Międzynarodowe Zawody o Puchar Interwizji z udziałem reprezentacji: Bułgarii, CSRS, Finlandii, Kuby, NRD, Polski, Rumunii, Szwecji, Węgier i ZSRR.

Lekkoatletyka (stadion główny FKS „Stal” przy ul. L. Solskiego)

*30 VI – 1 VII 1990 r. 1.Rosyjska SRR – 377 punktów, 2. Polska – 327, 3. Ukraina 315, 4. Bułgaria – 153. Najlepsze wyniki –Kobiety: 100 m – I. Ślusar (U) 11,44 sek., skok w dal – Olenczko 6,54 m. Mężczyźni: 200 m – Antonow (B) 20,99 sek., 110 m ppł - T. Nagórka (P) 13,51 sek., skok wzwyż – A. Partyka (P) i K. Krawczyk (P) po 2,26 m, skok w dal – Semieniuk (U) 7,80 m, młot – Felesner (R) 78,92 m.

Piłka nożna (stadion główny FKS „Stal” przy ul. L. Solskiego)

*31 X 1984 r., godz. 17,00, mecz eliminacyjny do Mistrzostw Świata  w Meksyku – 1986: 

Polska – Albania 2 : 2 (1 : 0), Polska: J. Kazimierski – D. Kubicki, W. Żmuda (k), R. Wójcicki (76 min. M. Dziuba), D. Wdowczyk – K. Buda (70 min. K. Komornicki), Z. Boniek, W. Matysik – A. Pałasz, D. Dziekanowski, W. Smolarek. Trener: A. Piechniczek, współpraca: B. Blaut. Bramki: 23 min. 1 : 0 Smolarek (głową), 55 min. 1 : 1 Omuri, 75 min. 1 : 2 Kola, 80 min. 2 : 2 Pałasz. Sędzia: B. Galler (Szwajcaria). Widzów: około 25 000.

*9 IX 1992 r., godz. 17,00, mecz towarzyski:  Polska – Izrael 1 : 1 (1 : 1),  Polska: J. Bako – M. Rzepka, T.Łapiński, R. Szewczyk (61 min. K. Węgrzyn) – R. Warzycha (k), J. Araszkiewicz (61 min. R. Czerwiec), J. Brzęczek, A. Fedoruk (76 min. M. Jałocha), M. Koźmiński – W. Kowalczyk, A. Juskowiak. Trener – selekcjoner: A. Strejlau,  współpraca: L. Ćmikiewicz, J. Młynarczyk. Bramki: 24 min. 1 : 0 Szewczyk (z wolnego), 35 min. 1 : 1 Rosenthal. Sędzia: K. Bohunek (Republika Czeska). Widzów: około 10 000.

*12 X 1994 r., godz. 20,15, mecz eliminacyjny do Mistrzostw Europy – 1996: Polska – Azerbejdżan  1 : 0 (1 : 0) Polska: J. Wandzik – W. Jaskulski, T.Łapiński (79 min. K. Maciejewski), T. Wałdoch – P. Świerczewski, S. Czereszewski, J. Brzęczek, M. Koźmiński (69 min. A. Fedoruk) – R. Kosecki (k), A. Juskowiak, K. Warzycha. Trener - selekcjoner: H. Apostel, współpraca: M. Broniszewski. Bramka: 44 min. 1 : 0 Juskowiak. Sędzia: I. Koho (Finlandia). Widzów: około 11 000.

*1 V 1996 r., godz. 17,15, mecz towarzyski: Polska – Białoruś 1 : 1 (1 : 0), Polska: M. Szczęsny – M.Jóźwiak, J. Zieliński, K. Ratajczak – T. Iwan, D. Gęsior, R. Michalski (46 min. R. Staniek), T. Wieszczycki, H. Bałuszyński (68 min. J. Bednarz) – A. Juskowiak (69 min. M. Saganowski), W. Kowalczyk (k). Trener – selekcjoner: W. Stachurski, współpraca: M. Kusto, Z. Kalinowski. Bramki: 8 min. 1 : 0 Kowalczyk (głową), 61 min. 1 : 1 Kaczuro. Sędzia: H. Albrecht (RFN). Widzów: około 5 000.

Reprezentacja młodzieżowa

*10 VII 1969 r. Polska – Finlandia 2 : 1 (1 : 0) Polska: Tomaszewski, J. Lubański, Wraży,Wyrobek, Bykowski, Biernacki, (Drzewiecki), Janik, Pielok, Mańko, Pluta, Kozerski. Bramki dla Polski: Mańko, Drzewiecki.

*3 IX 1975 r. Mecz eliminacyjny do Mistrzostw Europy: Polska – Bułgaria 2 : 1 (0 : 1) Polska: Burzyński, Wojtowicz, Płaszewski (Ogaza), Bulzacki, Per, Tumiński, Garlej, Rybotycki, Karaś (Ostalczyk), Kmiecik, Kusto. Bramki dla Polski: Kmiecik 2. 

*27 X 1982 r. Mecz eliminacyjny do Mistrzostw Europy: Polska – Finlandia 4 : 0 (1 : 0), Polska: Wandzik, Bendkowski, Sokołowski, Nazimek, Kubicki, Świątek (Kaczmarek), K. Buda, Pękala, J. Bąk, Socha (M. Bąk), Okoński. Bramki dla Polski: Pękala 2, Kaczmarek, Buda.

Piłka ręczna mężczyzn (hala sportowo–widowiskowa FKS „Stal”)

*30 X 1996 r., mecz eliminacyjny do Mistrzostw Świata: Polska – Słowacja  28 : 26  (17 : 12), Polska: R. Bernacki, S. Góral – P. Orzłowski, M. Matysik, K. Chrabota – 5, R. Wasiak, A. Kierczak – 2, R. Kuptel – 1, M. Kożanowski – 1, G. Gowin – 4, J. Będzikowski – 9, P. Przybecki – 6. Trener: J. Zglinicki.

*6 VI 2003 r., mecz towarzyski: Polska – Białoruś 27 : 25  (13 : 11), Polska: Szmal, Wichary – Kuchczyński 6, Kliszczyk 4, Starczan 4, Lijewski 3, Wiśniewski 3, Nilson 2, Lis 2, Grabarczyk 1, Paluch 1, Jurkiewicz 1.

Reprezentacja młodzieżowa

*30 X 1996 r., mecz towarzyski: Polska – Słowacja 26 : 18 (11 : 8).

Siatkówka kobiet (hala sportowo–widowiskowa FKS „Stal”)

*14 – 16 VI 1991 r., Turniej kwalifikacyjny do Mistrzostw Europy: Polska – Francja 3 : 1, Polska – Węgry 3 : 1, Polska – Dania 3 : 0

1. Polska, 2. Francja, 3. Węgry, 4. Dania, awans: Polska i Francja. Skład: T. Worek, I. Szczypiórkowska, M. Niemczyk, K. Zubel, 

B. Makowska, A. Kosek, D. Świeniewicz, D. Nowosielska, U. Stala, E. Cięciel i M. Śliwa. Trener: E. Superlak. 

*18 – 20 VIII 1995 r., Międzynarodowy Turniej im. Zygmunta Krzyżanowskiego: Polska –Ukraina 3 : 1, Polska – Holandia 2 : 3, Polska – Czechy 3 : 2,

1.Czechy, 2. Polska, 3. Ukraina, 4. Holandia

*6 VII 1997 r.,  mecz towarzyski: Polska – Japonia 3 : 2, Polska: K. Gujska, I. Hołowacz, A. Żebro, J. Kosmol, J. Podoba, B. Strządała oraz E. Nogowska, A. Obremska, M. Glinka, A. Orłowska, U. Stala – Kiezik. Trener: J. Skrobecki.

*30 V 2003 r., hala sportowo – widowiskowa MOSiR, mecz eliminacyjny do Mistrzostw Europy: Polska – Chorwacja 3 : 0, Polska: I. Bełcik, D. Świeniewicz, K. Skowrońska, A. Mróz, A. Podolec, D. Leśniewicz (libero), J. Mirek. Trener: A. Niemczyk. Piłka ręczna (hala sportowo-widowiskowa MOSiR) *27 i 28 XI 2010 r., mecze towarzyskie pierwszych reprezentacji kobiet: Polska-Turcja 29:28 (16:16) i 35:21 (17:10). *9-11 IV 2009 r. (hala sportowo-widowiskowa MOSiR), eliminacje Młodzieżowych Mistrzostw Świata w Piłce Ręcznej Mężczyzn: Hiszpania-Polska 38:30, Ukraina-Grecja 30:19, Polska-Ukraina 28:25, Hiszpania-Grecja 38:22, Polska-Grecja 34:23, Hiszpania-Ukraina 34:25, 1. Hiszpania – awans, 2. Polska, 3. Ukraina, 4. Grecja.

Siatkówka kobiet (hala sportowo-widowiskowa MOSiR) *25 IV 2012 r., mecz towarzyski w ramach przygotowań do turnieju eliminacyjnego Igrzysk Olimpijskich w Londynie: Rosja-Chorwacja 3:0.

 

MIĘDZYZAKŁADOWA PRACOWNICZA KASA POŻYCZKOWO–ZAPOMOGOWA PRACOWNIKÓW OŚWIATY PRZY ZESPOLE SZKÓŁ EKONOMICZNYCH, powstała w styczniu 1950 r. i liczyła 136 członków. Pierwszy Zarząd stanowili: Józef Rzegocki – przewodniczący, Stefan Adamus – skarbnik, Feliks Starosielec – sekretarz i Andrzej Maziarzewski – przedstawiciel ZNP. Członkowie płacili składki w wysokości 1 % zarobków, z których powstawał fundusz oszczędnościowo – pożyczkowy oraz wpisowe w wysokości 0,5 % zarobków, z którego tworzono fundusz rezerwowy. Część tego funduszu przeznaczano na zasilenie funduszu zapomogowego, który tworzono głównie z dotacji i darowizn. Z różnych przyczyn fundusz zapomogowy wyczerpał się w 1963 r. i odtąd nie przydzielano zapomóg, a jedynie pożyczki. Z biegiem lat kasa systematycznie rozwijała się, bowiem przybywało członków, wzrastała wysokość przyznawanych pożyczek oraz ilość osób, które je otrzymywały. W 1955 r. kasa liczyła 450 członków i miesięcznie przydzielano 8 – 9 pożyczek, zaś w 2004 r. skupiała około 2000 członków i miesięcznie udzielano około 80 pożyczek. Od założenia do 1984 r. PKZP była agendą ZNP i należeć  mogli do niej tylko członkowie Związku. W 1984 r. podjęto uchwałę o przyjmowaniu pracowników oświaty z Mielca i okolicznych gmin (tych, które wyraziły wolę współpracy), bez względu na przynależność związkową. Kilkakrotnie zmieniano nazwę i instytucję finansującą obsługę kasy. Od 1992 r. decyzją Kuratora Oświaty i Wychowania w Rzeszowie zadanie to przypisano Zespołowi Szkół Ekonomicznych w Mielcu.

Przewodniczący: Józef Rzegocki (1950-1952), Romuald Pezacki (1952-1959), Władysław Modelski (1959-1971), Edward Żurek (1971-1972), Jan Gargała (1972-1981), Kamila Wrona (1981-1990), Stanisław Rajda (1990 – nadal). 

Długoletni członkowie Zarządu: Henryk Sieńko, Maria Wątróbska, Janina Krupa, Teresa Jankowska, Stefania Tomas, Jan Marchlik, Zofia Martynuska, Stanisław Tuleja, Włodzimierz Gąsiewski, Czesław Babiarz, Władysława Trybulec.

Długoletni członkowie Komisji Rewizyjnej: Marian Kuryłowicz, Władysław Gajowiec, Romuald Pezacki, Mieczysława Jankowska, Marian Wrażeń, Jadwiga Stachura, Zofia Krawczyk, Ewa Aleksiej.

Księgowość: Stefan Adamus, Zofia Droba, Wanda Gruchacz, Danuta Pyrzyńska, Celestyna Ciejka, Emilia Król.

Aktualny skład Zarządu: Stanisław Rajda – przewodniczący, Grażyna Niezgoda – sekretarz, Anna Cebula – skarbnik oraz 7 członków. Przewodnicząca Komisji Rewizyjnej: Halina Chrobak oraz 2 członków.

 

  • Eugeniusz Miękoś

    Eugeniusz Miękoś

MIĘKOŚ EUGENIUSZ, urodzony 10 XII 1935 r. w Podborzu, pow. mielecki, syn Józefa i Apolonii z domu Maziarz. Absolwent Liceum im S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1954 r. Studia na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi ukończył w 1960 r. i otrzymał tytuł lekarza medycyny. Od 1962 r. pracował w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi jako: asystent (do 1970 r.) i adiunkt w Katedrze Anatomii Prawidłowej (do 1971 r.) oraz adiunkt (od 1971 r.), docent (od 1976 r.) i kierownik Kliniki Urologii (lata 1980 – 2002). Od 2002 r. pełni funkcję  kierownika Kliniki Urologii i Rehabilitacji Urologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. W 1967 r. uzyskał tytuł doktora nauk medycznych (temat: Unaczynienie tętnicze nadnerczy), w 1976 r. – doktora habilitowanego medycyny (temat: Anatomiczne podstawy chirurgii i radiodiagnostyki nadnerczy ze szczególnym uwzględnieniem układu naczyniowego), w 1983 r. – profesora nadzwyczajnego, a w 1990 r. – profesora zwyczajnego. Wprowadzał nowoczesne małoinwazyjne metody leczenia, m.in.: litotrypsję zewnątrzustrojową (ESWL), termoterapię i laserową ablację chorób stercza oraz chirurgię laparoskopową. Od 1982 r. Naczelny Urolog Wojska Polskiego,  przewodniczący Komisji Egzaminacyjnych z urologii w Wojsku Polskim oraz członek Rady Naukowej ds Medycyny i Farmacji MON (1983-1995). Promotor 25 przewodów na stopień doktora nauk medycznych i opiekun 3 na stopień doktora habilitowanego. Opublikował 315 prac naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Jest współautorem podręczników: Urologia (PZWL1989), Chirurgia polowa (1990) i Chirurgia laparoskopowa w urologii (1997). Wykłada urologię w WAM a następnie na Uniwersytecie Medycznym oraz urologię, chirurgię i anatomię w szkołach pielęgniarskich, a także anatomię i fizjologię na AWF w Łodzi. Jest członkiem m.in.: Europejskiego i Amerykańskiego Towarzystwa Urologicznego, Polskiego Towarzystwa Urologicznego (członek Zarządu Głównego i przewodniczący Oddziału Łódzkiego), Sekcji Endourologii i Seksuologii PTU, Polskiego Towarzystwa Anatomicznego, Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego, Sekcji Patofizjologii PAN i Polskiego Towarzystwa Andrologicznego (członek Zarządu Głównego). Był lekarzem załogi ORP „Iskra”, przebył pod żaglami około 27 tysięcy mil morskich. Uczestniczył w rejsach do Leningradu i USA, a także wziął udział w „Operation Seil” w 1990 r. w Amsterdamie. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, Medalem im. H. Jordana oraz licznymi medalami i odznaczeniami resortowymi. Funkcję naczelnego urologa Wojska Polskiego pełnił w latach 1982-1996, a następnie (w stopniu pułkownika) przeszedł do rezerwy. Jest kierownikiem ds. lecznictwa ZOZ AM w Łodzi. Prowadzi praktykę prywatną. W 2011 r. został wyróżniony Honorowym Obywatelstwem Miasta i Gminy Radomyśl Wielki.

 

MIGA BOGUSŁAW, urodzony 28 VI 1957 r. w Koszalinie, syn Henryka i Marii z domu Cyran. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Nowej Dębie, maturę zdał w 1975 r. Studiował na Wydziale Zarządzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej i uzyskał tytuł magistra. Pracę zawodową rozpoczął w 1978 r. w Zakładach Metalowych Predom-Dezamet w Nowej Dębie. W 1982 r. przeniósł się do Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Mielec na stanowisko technologa. W latach 1985-1993 był redaktorem w Rozgłośni WSK Mielec. Od 1993 r. do 1997 r. pracował w redakcji gazety „Głos Mielecki”, w tym w latach 1996-1997 jako redaktor naczelny. Po utworzeniu powiatu mieleckiego (1999 r.) został mianowany rzecznikiem prasowym Starosty Powiatu Mieleckiego. Jest autorem licznych artykułów na tematy lotnicze, publikowanych w gazetach „Głos Załogi”, „Głos Mielecki” i „Nowinach” oraz w czasopiśmie „Skrzydlata Polska”. Angażował się społecznie. W młodości należał do harcerstwa i PTTK. W 1998 r. był jednym z założycieli Stowarzyszenia „Nasz Mielec”.

 

MIGDALSKI JAN, urodzony 8 II 1949 r. w Zawierciu, syn Mariana i Janiny z domu Jędryk. Od najmłodszych lat mieszkał w Mielcu, gdzie ukończył szkołę podstawową i Liceum Ogólnokształcące nr 27 z maturą w 1967 r. W Olimpiadzie Chemicznej w 1967 r. uzyskał wyróżnienie i został przyjęty bez egzaminu na studia chemiczne na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po ukończeniu studiów w 1972 r. rozpoczął pracę naukową na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie jako asystent-stażysta. W latach 1973-1975 był asystentem, a następnie starszym asystentem (do 1981 r.) i adiunktem. W trakcie pracy uzyskał stopień naukowy doktora nauk chemicznych (tytuł rozprawy doktorskiej: Chemiczne właściwości redukowanych heteropolikwasów molibdenokrzemowych, obrona z wyróżnieniem, 1981 r.) i doktora habilitowanego nauk chemicznych (tytuł rozprawy: Nowoczesne czujniki elektrochemiczne, 2002 r.). W 2006 r. otrzymał tytuł profesora Akademii Górniczo-Hutniczej. Głównym obszarem jego zainteresowań naukowych pozostaje niezmiennie elektrochemia, a tematyka aktualnie prowadzonych prac badawczych dotyczy różnych aspektów wykorzystania polimerów przewodzących w konstrukcjach nowoczesnych, zminiaturyzowanych i bezobsługowych czujników chemicznych i bioczujników. Jest autorem lub współautorem około 130 prac opublikowanych bądź prezentowanych na konferencjach naukowych oraz 5 patentów, a także recenzentem prac doktorskich, naukowych projektów badawczych i prac w czasopismach naukowych. Wykonał 2 projekty węzłowe i 9 projektów badawczych. Wynikiem zrealizowanych prac było m.in. opracowanie szeregu elektrochemicznych instrumentów pomiarowych, które zostały wdrożone do produkcji i były lub nadal są produkowane. Był promotorem 3 prac doktorskich i kilkudziesięciu prac magisterskich. Działał także społecznie, m.in. jako przewodniczący sekcji elektrochemicznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego, członek Komisji Elektroanalizy Polskiej Akademii Nauk oraz różnych zespołów i komisji macierzystej AGH. Za osiągnięcia dydaktyczne i naukowe był wielokrotnie wyróżniany nagrodami ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki, sekretarza naukowego PAN oraz rektora AGH w Krakowie. Został także odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotym Medalem za Długoletnią Służbę.

 

MIKIEWICZ ANDRZEJ (ksiądz), urodził się około 1783 r., prawdopodobnie w okolicy Rzeszowa. Absolwent rzeszowskiego gimnazjum. Studia teologiczne ukończył we Lwowie i w 1808 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jeszcze w tym samym roku został wikarym w parafii św. Mateusza w Mielcu. W 1811 r. został przeniesiony do Kolbuszowej, a w 1813 r. do Przecławia, zaś w 1818 r. mianowano go proboszczem w Straszęcinie. Od 1833 r. pełnił funkcję dziekana dekanatu pilzneńskiego i inspektora szkół ludowych w diecezji tarnowskiej, a następnie został prałatem scholastykiem kapituły tarnowskiej. Opublikował m.in. „Kazania przygodne z dodatkiem mów pogrzebowych” (Lwów 1827, 1830, 1831, 1832 i 1834), „Katechizm parafialny” (Lwów 1840) i „Księgę do nabożeństwa” (Bochnia 1850). Należał do Towarzystwa Literackiego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1850 r. został dziekanem kapituły tarnowskiej. Zmarł 31 I 1851 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie. Zgodnie z jego wolą bogaty księgozbiór otrzymała biblioteka Seminarium Duchownego w Tarnowie, a oszczędności – m.in. szpital w Tarnowie, szkoła i kościół w Straszęcinie oraz osoby ubogie.

 

MIKITIUK (imię nieznane), radziecki główny inżynier Zakładów Lotniczych w Mielcu od jesieni 1944 r. Po tragicznej śmierci pułkownika inż. Siemionowa pełnił obowiązki naczelnego dyrektora mieleckiej fabryki. Rozkazem nr 97 dla Zakładów Lotniczych w Mielcu dnia 23 VII 1945 r. przekazał fabrykę dyrektorowi Wineckiemu reprezentującemu rząd polski.

 

  • ks. Franciszek Miklasiński

    ks. Franciszek Miklasiński

MIKLASIŃSKI FRANCISZEK (ksiądz), urodzony 5 XI 1870 r. w Żegocinie, syn Aleksandra i Karoliny z Dąbrowskich. Absolwent gimnazjum w Bochni. Studia teologiczne odbył w Tarnowie i w 1895 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Szczepanowie, Rzochowie, ponownie w Szczepanowie i Nowym Sączu. W latach 1901-1903 był administratorem parafii św. Mateusza w Mielcu. W 1903 r. został mianowany proboszczem w Łososinie Górnej, w 1915 r. przeniesiono go na probostwo w Starym Sączu, a w 1921 r. został proboszczem w Kolbuszowej. Wkrótce potem powierzono mu także funkcję dziekana dekanatu kolbuszowskiego. Odznaczony EC i RM oraz obdarzony tytułem szambelana papieskiego. Zmarł 27 X 1928 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Kolbuszowej.

 

MIKLEWICZ WOJCIECH (ksiądz), urodził w 1734 r. w Mielcu. Wykształcenie teologiczne uzyskał u pijarów w Rzeszowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1760 r. W 1770 r. został proboszczem w Zgórsku. Zmarł 25 XI 1799 r.

 

MIKOŁAJ, syn Jana z Rzochowa, jeden z pierwszych studentów z Rzochowa na Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w 1452 r.

 

MIKOŁAJ, syn Klemensa z Mielca, jeden z pierwszych mieleckich studentów na Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w 1494 r.

 

  • Franciszek Mikołajczyk

    Franciszek Mikołajczyk

MIKOŁAJCZYK FRANCISZEK, urodzony 3 X 1933 r. w miejscowości Szczawa, powiat limanowski, syn Antoniego i Marii z domu Szlaga. Absolwent Liceum Mechanicznego MPM w Dębicy, maturę zdał w 1952 r. Studia na Politechnice Krakowskiej (specjalność: technologia budowy maszyn) ukończył w 1963 r. i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W latach 1952–1992 pracował w WSK Mielec na stanowiskach: technolog, starszy technolog, mistrz, zastępca kierownika i kierownik Wydziału 50, zastępca szefa produkcji ds. produkcji lotniczej, szef kontroli, główny kontroler jakości, zastępca dyrektora naczelnego ds. produkcji silnikowej (1975-1977), dyrektor Zakładu Produkcji Lotniczej (1977-1979), pracownik na delegacji zagranicznej,  kierownik grupy serwisowej we Lwowie (1982-1983), główny specjalista ds. technicznych, kierownik sekcji i konstruktor. W międzyczasie ukończył szereg kursów specjalistycznych, m.in. kurs rzeczoznawców kontroli jakości produkcji. Zajmując przez szereg lat wysokie stanowiska kierownicze w WSK, przyczynił się do rozwoju produkcji lotniczej oraz uruchomienia nowych wyrobów, m.in. aparatury wtryskowej, wózków golfowych i kolejnych wersji silników wysokoprężnych. Był członkiem SIMP oraz  opiekunem sekcji lekkoatletycznej FKS „Stal” Mielec. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Srebrną Odznaką Związku Zawodowego Metalowców. Z dniem 1 III 1992 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Zmarł 21 IX 1992 r.

 

MIKOŁAJCZYK JAN, urodzony 22 VII 1929 r. w Zalesiu, syn Mikołaja i Marii z domu Szlaga. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Limanowej, a następnie kierował (krótko) jedną ze szkół podstawowych w okolicy Limanowej. Zasadniczą służbę wojskową odbył we Wrocławiu i tam ukończył technikum o specjalności samolotowej. W 1952 r. został skierowany do pracy w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK w Mielcu. Tu jako specjalista do spraw uzbrojenia samolotu pracował do emerytury w 1992 r. Posiadał stopień podpułkownika. Poza pracą zawodową działał społecznie, m.in. prowadził szkolenia strzeleckie i  był przewodniczącym jednego z zakładowych Kół TPPR. Wyróżniony m.in. Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem „Za Długoletnią Ofiarną Służbę” i Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Narodu – XX-lat”. Zmarł 25 IX 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Mirosław Mikołajczyk

    Mirosław Mikołajczyk

MIKOŁAJCZYK MIROSŁAW, urodzony 1 IX 1925 r. w Warszawie, syn Leonarda i Leokadii z Tauberów. Ojciec – pracownik PZL Warszawa – został delegowany do Wytwórni Płatowców Nr 2 w Mielcu w marcu 1939 r., a Mirosław dołączył do rodziny w czerwcu, po ukończeniu szkoły powszechnej w Warszawie. Początkowo uczył się tokarstwa, a od 13 XII 1940 r. pracował przy produkcji części samolotowych w Flugzeugwerk Mielec. W 1942 r. został wywieziony (w grupie około 70 młodych mężczyzn) do obozu pracy przy Flugzeugwerk Ernst Hejnkel w Oranienburgu, gdzie pracował po kilkanaście godzin dziennie. Po pewnym czasie przeniesiono go na miejscowe lotnisko, gdzie pracował jako mechanik lotniczy. W 1945 r., już po wojnie powrócił do Mielca i w fabryce samolotów pracował jako kierowca. W latach 1946-1948 odbył zasadniczą służbę wojskową w 9 Pułku Czołgów w Szczecinie. Po powrocie do pracy w mieleckiej fabryce został zatrudniony jako mechanik lotniczy, a następnie pracował jako mechanik pokładowy (1960-1980) i starszy mechanik pokładowy (1980-1990). Ponadto w latach 1953-1957 był szefem technicznym Aeroklubu Mieleckiego. W międzyczasie zdał egzamin czeladniczy ślusarski (1949) oraz ukończył Technikum Mechaniczne MPC i w 1966 r. zdał maturę. W związku z posiadanymi umiejętnościami wielokrotnie przebywał w krajach, gdzie pracowały mieleckie samoloty (Algieria, Anglia, Bułgaria, Egipt, Francja, Holandia, Irak, Jugosławia, Niemcy, Portugalia, Rumunia, Sudan, Turcja, Węgry, ZSRR). W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Wiele czasu przeznaczał na prace społeczne. Był członkiem rady wydziału, radcą wydziałowym, społecznym inspektorem pracy i działaczem organizacji młodzieżowej. Brał udział w założeniu mieleckiej komórki Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę. Prowadzi ją do dziś oraz jest członkiem Zarządu Wojewódzkiego tej organizacji. Przez pewien okres pełnił też funkcję wiceprezesa Zarządu POD „Poręby”. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla SPP”, Odznaką „Za Zasługi dla Aeroklubu PRL”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz Medalem „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie”.

 

MIKOŁAJCZYKA STANISŁAWA (ULICA), niedługa uliczka (260 m) na osiedlu Smoczka. Jest boczną ulicy W. Witosa i łączy ją z ul. F. Wiesiołowskiego. Nazwę i status ulicy otrzymała 10 II 2000 r. Asfaltową nawierzchnię otrzymała w 2006 r. Jej okolica to rozwijający się plac budowy.
Patron ulicy: STANISŁAW MIKOŁAJCZYK (1901-1966), polityk, działacz ruchu ludowego. W okresie międzywojennym: działacz ZMW, członek władz naczelnych Stronnictwa Ludowego i poseł. W czasie II wojny światowej: przewodniczący Emigracyjnej Rady Narodowej, wicepremier (1940-1943) i premier rządu emigracyjnego (1943-1944). Po wojnie wicepremier Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej, minister rolnictwa i reform rolnych oraz  prezes Stronnictwa Ludowego. W wyniku ostrej walki politycznej i groźby aresztowania uciekł do USA. Nie powrócił do kraju i zmarł na obczyźnie.

 

MIKRUS MR-300, czterokołowy, dwuśladowy mikrosamochód z całkowicie zamkniętym, stalowym nadwoziem, produkowany w WSK Mielec w latach 1957-1960. Prace nad konstrukcją polskiego mikrosamochodu podjął jesienią 1956 r. w WSK Mielec specjalnie utworzony 20–osobowy dział pod kierownictwem Stanisława Duszkiewicza. Odpowiedzialnymi za poszczególne projekty części samochodu byli: Józef Zybura, Andrzej Tarkowski, Jerzy Wysocki, Jerzy Dębicki, Tadeusz Tytz, Bronisław Pawlicki, Stanisław Polit, Henryk Śledź i Eugeniusz Guliński. Prace te ukończono wiosną 1957 r., a następnie wykonano 3 sztuki prototypów. W latach 1957–1958 wyprodukowano serię próbną w ilości 150 sztuk oraz wprowadzono szereg zmian konstrukcyjnych, a pod koniec 1958 r. rozpoczęto produkcję seryjną. Sam „Mikrus” ważył 470 kg i mógł być dodatkowo obciążony o 240 kg (pasażerowie, bagaż). Posiadał dwusuwowy, dwucylindrowy silnik o pojemności skokowej 296 cm i mocy 14 KM. Mógł rozwinąć maksymalną prędkość 85 km/godz. i spalał 4,8 – 6,5 l benzyny na 100 km.  Został przyjęty przez społeczeństwo z dużym zainteresowaniem.  Uzyskał wiele pozytywnych ocen fachowców, a nawet ówczesnego premiera Józefa Cyrankiewicza, który w towarzystwie wicepremiera Piotra Jaroszewicza osobiście testował pojazd na ulicach Warszawy. W 1960 r. ekspozycja samochodu na Targach Poznańskich przyniosła duży sukces i postanowiono pokazać „Mikrusa” w Moskwie na wystawie osiągnięć 15–lecia PRL. Także w Moskwie przy organizowaniu wystawy wiele osób wyrażało się pochlebnie o polskim mikrosamochodzie, a prasa moskiewska  przedstawiła „Mikrusa” z pozytywnymi komentarzami. Dwa dni przed otwarciem wystawy nakazano wycofać „Mikrusa” i na jego miejsce ustawiono motocykl „Junak”. Równocześnie WSK Mielec otrzymała decyzję Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego o natychmiastowym zatrzymaniu montażu i zakończeniu produkcji „Mikrusa”, bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Także przekonstruowanie wersji osobowej na „pół-towarowo-dostawczą” dla celów drobnego transportu, mimo spełnienia wszystkich warunków Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego i powszechnego zainteresowania, nie zostało ostatecznie zaakceptowane. Tak więc w latach 1957–1960 wyprodukowano tylko 1728 sztuk tego mikrosamochodu. Po 10 latach od przerwania produkcji „Mikrusa” Polski Związek Motorowy i Automobilklub Warszawski zorganizowały zjazd użytkowników „Mikrusa” w Warszawie, w którym wzięło w nim udział około 150 kierowców z pojazdami. Udany był także II zjazd „Mikrusów”, zorganizowany w Grudziądzu z okazji 20-lecia przerwania produkcji. Podobne spotkania, choć już przy malejącej frekwencji, organizowano w późniejszych latach. Znane są przypadki jego systematycznego używania do dziś, m.in. kilkanaście egzemplarzy uczestniczy w międzynarodowych rajdach zabytkowych pojazdów. Bodaj najsłynniejszym egzemplarzem jest „Mikrus” mielczanina Grzegorza Grdenia – spikera radiowego i właściciela sklepu w Chicago. W 15. spotkaniach mikrosamochodów z USA i Kanady (Crystal Lake, 12-13 VII 2006 r.) „Mikrus”, zdobył I miejsce w najbardziej prestiżowej kategorii mikrosamochodów. 21-22 VII 2007 r. zorganizowano w Mielcu uroczystości 50-lecia „Mikrusa” (z udziałem kilkunastu egzemplarzy tego samochodu) oraz goszczono z tej okazji uczestników Międzynarodowego Rajdu Pojazdów Zabytkowych. W 15. edycji Spotkań Mikrosamochodów z USA i Kanady w Crystal Lake k. Chicago egzemplarz Mikrusa, przygotowany przez właściciela - mielczanina Grzegorza Grdenia (mieszkającego w USA), zajął I miejsce w najbardziej prestiżowej kategorii mikrosamochodów i II miejsce w kategorii najbardziej unikalnych samochodów. Za wystawę fotograficzną Mikrus – auto, któremu nie pozwolono dorosnąć Muzeum Regionalne w Stalowej Woli otrzymało I nagrodę i statuetkę Sybilli w ogólnopolskim konkursie „Wydarzenie muzealne roku – Sybilla 2010”. Ukazała się też publikacja Anny Garbacz Mikrus auto, któremu nie pozwolono dorosnąć (Muzeum Regionalne w Stalowej Woli 2010).

 

MIKULICZ JAN DE RADECKI (ksiądz), urodził się w 1757 r. Po studiach teologicznych w 1803 r. przyjął święcenia kapłańskie. W 1808 r. został mianowany proboszczem parafii św. Mateusza w Mielcu. Wzorową pracą duszpasterską zdobył sobie wielki autorytet wśród mielczan i u władz kościelnych. Od 1826 r. (być może wcześniej) pełnił funkcję dziekana dekanatu mieleckiego. Był także inspektorem szkół w okręgu mieleckim. Zmarł 15 VII 1829 r. Spoczywa na starym cmentarzu w Mielcu przy ul. Rzecznej.

 

  • Tadeusz Mikuła

    Tadeusz Mikuła

MIKUŁA TADEUSZ, urodzony w 1915 r. Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Plutonowy AK. Został rozstrzelany przez hitlerowców w Charzewicach 20 X 1943 r. Spoczywa w zbiorowej mogile żołnierzy AK na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MILCEWICZ STANISŁAW ALEKSANDER, urodzony 12 XII 1921 r. w Warszawie, syn Jana i Zofii z Jastrzębskich. Uczęszczał do Gimnazjum im. A. Mickiewicza, a następnie do Liceum im. A. Mickiewicza, ale dalszą naukę przerwał wybuch II wojny światowej. W czasie wojny pracował kolejno w: firmie LPCh (1939) i Rejonowym Związku Spożywców w Szykmanach i Żabich (1939-1941), Zarządzie Spławu Drzewa w Hryniawie (1942–1943) oraz firmie budowlanej „Tempo” w Mielcu (1943–1944). Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej skierowany został do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Przemyślu, a następnie do Krakowa, gdzie zastał go koniec wojny. Po zakończeniu służby wojskowej (1945) został zatrudniony w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym w Katowicach, ale po roku przeniósł się do Mielca, gdzie powierzono mu kierownictwo Młyna „Ziarno”. W latach 1949–1953 pracował na stanowisku głównego księgowego w Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Mielcu i znacząco przyczynił się do usprawnienia jej księgowości, a następnie w latach 1953–1957 był dyrektorem Miejskiego Handlu Detalicznego. Od I 1958 r. do III 1973 r. pełnił funkcję dyrektora Mieleckiego Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej i wniósł wkład w jego rozwój. Ukończył korespondencyjnie Liceum Ogólnokształcące w Rzeszowie i zdał maturę (1960), a następnie studiował na Wydziale Ekonomicznym Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie i uzyskał tytuł magistra ekonomii (1967). Pracował też społecznie. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (w latach 60.) i ławnikiem sądowym. Od 1968 r. należał do Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa Oddział w Krakowie. W 1973 r. przeprowadził się do Olsztyna i pracował w Olsztyńskim Przedsiębiorstwie Ceramiki Budowlanej (dyrektor, 1973–1977), Olsztyńskim Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych (zastępca dyrektora, 1977–1983), Przedsiębiorstwie Zagranicznym „MAZURPOL” (główny księgowy, 1983-1984), Klubie Sportowym „Budowlani” (główny księgowy, 1984-1989), Przedsiębiorstwie Wielobranżowym „SANMAR” (gł. księgowy, 1989-1990) i Przedsiębiorstwie Handlowo-Budowlanym „BART” (gł. księgowy, 1990-1993). Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Zmarł 27 III 2006 r. Pochowany na cmentarzu w Olsztynie. 

 

MILCZAREK STANISŁAW, urodzony 8 V 1934 r. w Kleczewie, powiat koniński, syn Stanisława i Marii z domu Król. W czasie II wojny światowej wraz z rodziną został wywieziony na przymusowe roboty do III Rzeszy. Po wojnie Milczarkowie powrócili do rodzinnej miejscowości, a Stanisław ukończył Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego w Kleczewie w 1952 r. i jeszcze w tym samym roku został skierowany na studia w Moskwie. W 1958 r. ukończył Wydział Lotniczy Moskiewskiego Instytutu Lotniczego i otrzymał tytuł inżyniera magistra lotnictwa. Po studiach został skierowany do WSK Mielec, gdzie pracował na stanowiskach: konstruktora, starszego konstruktora, technologa prowadzącego, kierownika działu w Pionie Głównego Technologa i kierownika Aeroklubu Mieleckiego (w latach 80.). Ukończył szereg kursów specjalistycznych. Posiadał uprawnienia rzeczoznawcy sprzętu lotniczego i szybowcowego. Dokonywał tłumaczeń z języka polskiego na język rosyjski i odwrotnie. Był autorem wielu projektów i wniosków racjonalizatorskich, z których większość wprowadzono do produkcji, a zastosowanie projektu: „Opracowanie dokumentacji i wykonawstwo stoisk dla realizacji prac okresowych na samolocie TS-11” przyniosło duże efekty finansowe. Należał do SIMP. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł 21 IX 1992 r.

 

MILGROM EDWARD, urodzony 4 X 1917 r. w Rohatynie (aktualnie Ukraina), syn Henryka i Ernestyny z domu Cyryl. Lata dziecięce i młodość przeżył w Mielcu, gdzie w 1921 r. przeniesiono ojca na stanowisko lekarza powiatowego. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1935 r. Po wojnie odbył studia lekarskie. Specjalizował się w okulistyce. W latach 80. został profesorem okulistyki na Uniwersytecie w Caracas (Wenezuela). Dalsze losy nieznane.

 

MILGROM FELIX, urodzony 12 X 1919 r. w Rohatynie, wówczas Polska (aktualnie Ukraina), syn Henryka i Ernestyny z domu Cyryl. Dzieciństwo i młodość przeżył w Mielcu, gdzie w 1921 r. przeniesiono ojca na stanowisko lekarza powiatowego. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1937 r. Studia medyczne odbył na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1937-1941), UMCS w Lublinie (1945) i Uniwersytecie we Wrocławiu (1946-1947). W 1946 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny, a w 1947 r. doktora medycyny. Całe swoje życie naukowe poświęcił immunologii i naukom z nią związanym. Praca zawodowa: Uniwersytet we Wrocławiu – Wydział Mikrobiologii, przekształcony w 1950 r. na Akademię Medyczną (1946-1954) – instruktor, doktor, docent, profesor nadzwyczajny, profesor zwyczajny, p.o. przewodniczący; Instytut Immunologii i Terapii Eksperymentalnej Polskiej Akademii Nauk we Wrocławiu (1953-1954) – p. o. dyrektor; Uniwersytet Śląski Wydział Mikrobiologii w Zabrzu (1954-1957) – profesor zwyczajny, przewodniczący; Instytut Pasteura w Paryżu (1957) – członek kolegium do spraw badań; Banco de Sangre w Caracas (Wenezuela, 1957-1958) – członek kolegium do spraw badań; Wydział Bakteriologii i Immunologii Uniwersytetu w Buffalo (USA, 1958-1962) – członek komisji do spraw badań, profesor nadzwyczajny; Wydział Bakteriologii i Immunologii Stanowego Uniwersytetu Stanu Nowy York w Buffalo (1962-1967) – profesor nadzwyczajny, profesor zwyczajny; Wydział Mikrobiologii Stanowego Uniwersytetu Stanu Nowy York w Buffalo (1967-1985) – dziekan; College de France w Paryżu (1986-1987) – wykładowca. Napisał ponad 400 prac z zakresu immunologii, z uwzlędnieniem autoimmunizacji, immunopatologiii, transplantacji i immunologii nowotworowej. Wychował m.in. 15 absolwentów uczelni, którzy otrzymali stopień doktora oraz 80 absolwentów studiów podoktoranckich (habilitacyjnych).  Poza głównym miejscem pracy wykonywał szereg innych obowiązków. Był m.in.: współwydawcą pisma „Archiwa Immunologicznej Terapii Doświadczalnej” (1953-1955), redaktorem naczelnym International Archives of Allergy and Applied Immunology (1965-nadal), członkiem Komitetu ds. Wspólnych Badań nad Transplantacją i Immunologią NIAID, Instytut Zdrowia (1965-1968), redaktorem Vox Sanguinis (1966-1976), redaktorem Transfusion (1966-1973), członkiem Komitetu Doradczego ds. Badań nad Leczeniem Raka” (1966-1969) i konsultantem ds. patologii w Szpitalu w Buffalo (1967-nadal), ekspertem w Panelu Doradczym ds. Immunologii i Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, 1967-1986), członkiem Komisji ds. Chorób Immunologicznych i Komisji ds. Transplantacji Tkanek przy Krajowej Radzie ds. Badań (1968-1971), członkiem Doradczej Rady Wydawniczej Transplantation Proceedings (1968-nadal), członkiem Towarzystwa Transplantacyjnego (1968-nadal, radny 1971-1974, wiceprezes 1976-1978, prezes i członek kilku komisji), członkiem Doradczej Komisji ds Badań nad Etiologią, Diagnostyką, Historią Naturalną, Zapobieganiom i Terapiom Przeciwdziałającym Stwardnieniu Rozsianemu w Krajowym Stowarzyszeniu ds. Stwardnienia Rozsianego (1970-1973), członkiem zespołu redakcyjnego pisma Cellular Immunology („Immunologia Komórkowa”, 1970–1983), członkiem Collegium Internationale Allergologicum (1970-nadal), wiceprezes 1970-1979, prezes 1978-1982), członkiem Komisji ds. Programu Leczenia Zapalenia Stawów i Chorób Metabolicznych w Instytucie Zdrowia (1971-1973), członkiem Amerykańskiego Towarzystwa ds. Raka (1971-1975), członkiem Doradczego Zespołu Redakcyjnego pisma Immunological Investigations („Badania Immunologiczne”, 1972-nadal), członkiem zespołu redakcyjnego pisma Transplantation („Transplantacje”, 1975-1978) i członkiem Komisji ds. Badań – Program Amerykańskiego Czerwonego Krzyża ds. Chorób Krwi (1975-1979). Jest członkiem wielu amerykańskich instytucji i stowarzyszeń m.in.: Amerykańskiej Akademii Mikrobiologii (od 1966), Amerykańskiego Towarzystwa Immunologów (od 1963), Collegium Internationale Allergologicum (od 1966), Towarzystwa ds. Immunohematologii i Transfuzji (od 1964), Międzynarodowego Towarzystwa ds. Transfuzji Krwi (od 1966), Akademii Nauk w Nowym Yorku (od 1963), Sigma Xi (od 1969), Stowarzyszenia Biologii Eksperymentalnej i Medycyny (od 1965) i Towarzystwa ds. Transplantacji (od 1966). Otrzymał szereg wyróżnień, m.in. tytuł „Honorowego Doktora Medycyny” na Uniwersytetach w Wiedniu (1976), Lund (Szwecja, 1979), Heidelbergu (Niemcy, 1979) i Bergen (Norwegia, 1980) oraz nagrody: im. Stocktona Kimballa na Uniwersytecie Stanowym Stanu Nowy York w Buffalo, Fundacji Chorób Nerek w Buffalo, Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Yorku oraz im. Paula Ehrlicha i Ludwiga Darmstaedtera w Frankfurcie.

 

MILGROM HENRYK, urodził się 10 VI 1885 r. w Kołomyi, na terenie Galicji (aktualnie Ukraina), syn Edwarda – doktora prawa. Studiował na Uniwersytecie im. ces. Franciszka I we Lwowie i w 1919 r. uzyskał tytuł doktora medycyny. W latach 1910–1914 praktykował w miejscowości Żabie na Huculszczyźnie (aktualnie Ukraina), a ponadto prowadził badania nad syfilisem i uczestniczył w wysiłkach nad wyeliminowaniem tej choroby. W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, a w latach 1917–1921 był lekarzem powiatowym w Rohatyniu (aktualnie Ukraina). W 1921 r. został przeniesiony do Mielca na stanowisko lekarza powiatowego, a ponadto pełnił funkcję lekarza gimnazjalnego. W 1936 r. przeszedł na emeryturę i przeprowadził się do Lwowa. Zmarł w tragicznych okolicznościach w czasie niemieckiej okupacji we Lwowie w 1942 r.

 

MILICJA OBYWATELSKA (MO), jedna ze służb resortu spraw wewnętrznych funkcjonująca w Polsce w latach 1944-1990. Jej podstawowym zadaniem była ochrona bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Została powołana na mocy Manifestu Lipcowego PKWN i dekretu z 7 X 1944 r. Początkowo głównym celem jej działalności była: „...ochrona realizowanego programu przeobrażeń rewolucyjnych oraz interesów władzy ludowej, a także spokoju i bezpieczeństwa obywateli”. Organizację milicji w Mielcu powierzono podporucznikowi Janowi Boczkowi, który pełnił funkcję komendanta do 8 II 1945 r. i w tym czasie skompletował pierwszy skład Komendy Powiatowej. Znaleźli się w niej głównie byli partyzanci z różnych ugrupowań (BCh, AK i GL). W związku z nasilaniem się walki o władzę, w następnych miesiącach rotacja kadr była spora, gdyż pozbywano się byłych żołnierzy AK i BCh, a przyjmowano osoby popierające nową władzę. Lata 1945–1955 to okres walki o wprowadzenie i umocnienie nowego ustroju państwa, w której nie brakowało okrucieństwa i wypaczeń, zwłaszcza ze strony niektórych funkcjonariuszy UB. Na terenie Mielca i powiatu w walkach tych zginęło łącznie (po obu stronach) kilkadziesiąt osób, a wiele odniosło rany lub zostało kalekami. Po nowych regulacjach prawnych (m.in. dekret z 21 XII 1955 r. o organizacji i zakresie działania MO), wymianie części kadry, „odwilży politycznej” w 1956 r. oraz wypuszczeniu z więzień działaczy WiN i innych organizacji podziemnych, sytuacja w Mielcu (szybciej niż w wielu innych rejonach Polski) zaczęła  normować się. Zmienił się styl, formy i metody działalności milicji w środowisku. (Strukturę wewnętrzną tworzyły specjalistyczne referaty: kryminalny, przestępstw gospodarczych, dzielnicowych, ruchu drogowego i gospodarczy oraz pluton patrolowy i sekretariat.) Czynnikami sprzyjającymi temu procesowi były m.in.: dynamiczny rozwój WSK i miasta, duże możliwości uzyskania pracy i mieszkania, bogata oferta sportowa i kulturalna oraz działalność organizacji społecznych i młodzieżowych. Już od lat 60. o Mielcu mówiono i pisano, że jest miastem bezpiecznym, a ilość przestępstw (wszystkich rodzajów) sytuowała go na jednym z pierwszych miast w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego w województwie rzeszowskim. 7 X 1968 r. odbyła się uroczystość odsłonięcia na budynku Komendy Powiatowej tablicy upamiętniających nazwiska funkcjonariuszy Resortu Spraw Wewnętrznych z terenu powiatu mieleckiego poległych  w latach 1945-1951. Byli to: Józef Cetnar (1925-1951), Stanisław Cuber (1919-1946), Jan Działo (1915-1946), Stefan Grzelak (1914-1946), Edward Chmielowiec (1924-1946), Wojciech Jamrozy (1916-1946), Jan Kozik (1911-1946), Stanisław Kozak (?-1946), Władysław Moździerz (1911-1946), Władysław Przystarz (1917-1945), Aleksander Rybka (1925-1946), Euzebiusz Szarek (1925-?), Józef Wilczek (1915-1945) i Jan Wierdak (1920-1945). Klimat społeczny dla działalności MO pogorszył się na początku lat 80., na co decydujący wpływ miały m.in. zbiorowe protesty społeczne w 1980 i 1981 r., a następnie wprowadzenie stanu wojennego (13 XII 1981 r.). Nowe uwarunkowania społeczno-polityczne w kraju spowodowały, że 14 VII 1983 r. Sejm przyjął ustawę o urzędzie ministra spraw wewnętrznych i zakresie działania podległych mu organów (w tym MO). W wyniku tych zmian w miejsce Komendy Rejonowej MO powołano Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych (RUSW) w Mielcu. W kolejnych latach 80. w Mielcu większych konfliktów i protestów społecznych nie było, a stan bezpieczeństwa mieszkańców uznawano powszechnie jako dobry. W 1984 r. zorganizowano w budynku RUSW Izbę Tradycji i Pamięci SB i MO. Zasadnicze przemiany ustrojowe w Polsce na przełomie lat 80. i 90. wytworzyły m.in. potrzebę przebudowy służb ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, m.in. 6 IV 1990 r. przekształcono Milicję Obywatelską w Policję Państwową. Z budynku zdjęto tablicę poległych w latach 1945-1951 oraz zdemontowano Izbę Tradycji.

Siedziby Komendy Powiatowej (Rejonowej): 1944–1945 – w domu nr 11 przy ul. T. Kościuszki (na wprost Sali Królewskiej), 1945–1946 – w kamienicy przy ul. Legionów, obok budynku WKU, 1946–1956 – w budynku przy ul. Kościuszki 12, od 1957 r. – budynek nr 40 (w numeracji osiedla fabrycznego WSK do 1957 r.) przy ul. S. Wyspiańskiego. 

Komendanci: Stanisław Mroczek (1944), podporucznik Jan Boczek (1944–1945), sierżant Tadeusz Kozik (1945), Władysław Rzeszutek (1945–1946), chorąży Eugeniusz Woźniak (1946–1950), porucznik Stanisław Więcek (1950–1952), podporucznik Czesław Długosz (1952-1962), major Tadeusz Morawski (1962-1963), podpułkownik Józef Siek (1963-1975), major Jan Bończak (1975–1984), major Jan Mazur (1984-1990).

 

  • Lechosław Milik

    Lechosław Milik

MILIK LECHOSŁAW JANUSZ, urodzony 8 II 1949 r. w Sosnowcu, syn Władysława i Wiktorii z domu Mackorz. Do Mielca przybył z rodzicami w 1950 r. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. W latach 1963-1969 grał na gitarze w znanych młodzieżowych zespołach muzycznych „Pulpity” i „Bardowie” (obu był współzałożycielem). Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończył w 1972 r.  Po rocznym stażu w Szpitalu Powiatowym w Mielcu (1973) podjął pracę na Oddziale Ginekologiczno-Położniczym tego szpitala (i pracuje tam do dziś), a ponadto dyżurował w Pogotowiu Ratunkowym i pracował w placówkach lecznictwa otwartego. W 1977 r. uzyskał I stopień, a w 1981 r. II stopień specjalizacji zawodowej w zakresie ginekologii i położnictwa. Poza pracą zawodową (szpital, poradnie K w Mielcu i okolicy) w latach 80. zajmował się badaniami i zbieraniem materiałów do prac naukowych. Rezultatem tego była m.in. praca Serotonina jako jeszcze jedna z możliwych przyczyn wcześniejszego zakończenia ciąży. Od 1989 r. napisał (wspólnie z innymi lekarzami z mieleckiego oddziału ginekologiczno-położniczego) cztery kolejne prace, które opublikowano w czasopismach medycznych. W 1998 r. uzyskał specjalizację II stopnia z zakresu endokrynologii. W tym czasie napisał pracę Cukrzyca ciężarnych. Od 7 II do 11 IX 2000 r. pełnił funkcję ordynatora Oddziału Ginekologiczno-Położniczego Szpitala w Mielcu. Wiele czasu poświęca pracy społecznej. Od 1986 r. pełni funkcję przewodniczącego Koła Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Mielcu, a od 1989 r. jest członkiem Zarządu Wojewódzkiego Oddziału PTL w Rzeszowie. (Członkiem PTL jest od 1972 r.) Jest corocznie  współorganizatorem m.in. 10-12 zebrań szkoleniowych dla członków mieleckiego PTL i 2 sympozjów naukowych o szerszym zasięgu: „Jesiennych Spotkań z Firmą Glaxo” i „Mieleckich Spotkań Ultrasonograficznych” (pod protektoratem prof. Wiesława Jakubowskiego). W latach 1991-1992 był członkiem Komisji d/s Nauki i Specjalizacji Samorządu Lekarskiego w Rzeszowie. W 1995 r. organizował Komitet Terapeutyczny w Szpitalu Rejonowym ZOZ w Mielcu i był jego pierwszym przewodniczącym. Ponadto w latach 1972-1982 uczył w zakresie ginekologii i położnictwa w Liceum Medycznym w Mielcu. Wyróżniony został Odznaką „Zasłużony Polskiemu Towarzystwu Lekarskiemu”. Jest także sternikiem jachtowym. Przez szereg lat był członkiem Klubu Żeglarskiego „Orkan” w Mielcu, a następnie został członkiem Jacht-Clubu Polskiego w Bielsku-Białej.

 

MIŁA (ULICA), ulica miejska na osiedlu Dziubków, boczna ulicy Osiedlowej. Ma 188 m długości. Powstała i otrzymała nazwę 22 I 1975 r. Od 2003 r. posiada nawierzchnię z kostki i chodniki po obu stronach. Jej adres mają posesje prywatne z domami i ogródkami.

 

MIŁOSZ MIECZYSŁAW, urodził się 16 III 1926 r. w Toruniu, syn Władysława i Władysławy. Do wybuchu wojny w 1939 r. mieszkał z rodzicami w Dęblinie i tam rozpoczął naukę w gimnazjum. W czasie okupacji hitlerowskiej ukończył 4 klasy gimnazjalne w ramach tajnego nauczania. W listopadzie 1944 r. zgłosił się na ochotnika do 1. Pułku Myśliwskiego „Warszawa”. Po ukończeniu kursu w wojskowej szkole pilotów w Zamościu i Dęblinie, przeszedł szkolenie na radzieckich myśliwcach Jak-1, Jak-7 i Jak-9. W latach 1945-1949 służył w lotnictwie myśliwskim w Nowym Dworze i Modlinie, awansując do stopnia porucznika i stanowiska zastępcy dowódcy eskadry ds. pilotażu. W czasie służby wojskowej został odznaczony  „Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945” i „Odznaką Grunwaldzką”. W 1949 r. został przeniesiony do rezerwy oraz ukończył szkołę średnią i zdał maturę. Przez kilka miesięcy szkolił pilotów w Aeroklubie Podkarpackim w Krośnie. 1 XI 1949 r. został zatrudniony w WSK Mielec, najpierw w Biurze Fabrykacji, a następnie w Oddziale Remontu Samolotów. Równocześnie przygotowywał się do funkcji pilota oblatywacza i uprawnienia te uzyskał 1 V 1950 r. Jako pilot fabryczny pracował w WSK Mielec do 4 VIII 1952 r., a ponadto pełnił funkcję dyspozytora–pilota i od 1 III 1952 r. mistrza–pilota w Wydziale Startu. Oblatywał samoloty CSS-13, w tym ostatni egzemplarz wyprodukowany w Mielcu (21 VII 1951 r.), pierwszy z seryjnych samolotów szkolno–treningowych LWD/CSS „Junak-2” (7 IX 1951 r.) oraz samoloty po remontach, m.in.: Fi-156 Storch, Po-2 i Jak-12. Brał udział w przebazowaniu samolotów w kraju i za granicę (6 egzemplarzy CSS-13 do Rumunii). Społecznie szkolił pilotów Aeroklubu Mieleckiego. Ponadto w 1950 r. pełnił społeczną funkcję komisarza sportowego Aeroklubu RP. 5 VIII 1952 r. przeniósł się do Warszawy i pracował jako pilot fabryczny WSK Okęcie, gdzie przeniesiono produkcję CSS-13 i „Junaków”. (WSK Mielec rozpoczął produkcję odrzutowych samolotów myśliwskich.) Poza samolotami CSS-13 i „Junak” oblatywał inne polskie i licencyjne prototypy, m.in.: PZL-101 „Gawron” (1958), PZL-102 „Kos” (1958), Jak-12A (1958), PZL-102B „Kos” (1959), PZL-104 „Wilga 1” (1962) i PZL-104 „Wilga 2P” (1963). We wrześniu 1963 r., w czasie próbnego lotu na pierwszym prototypie polskiego samolotu pasażerskiego MD-12 (SP-PAL) wystąpiły niekontrolowane drgania usterzenia i samolot rozbił się. Zginął w katastrofie samolotu MD-12 (SP-PAL) 17 IX 1963 r. 

 

  • ks. Jan Miłoś

    ks. Jan Miłoś

MIŁOŚ JAN (ksiądz), urodzony 9 III 1933 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Władysława i Marii z domu Cebula. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego (aktualnie I Liceum Ogólnokształcące im. S. Konarskiego) w Mielcu, maturę zdał w 1952 r. Studiował teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a następnie w Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu i po ich ukończeniu w 1959 r. przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1959-1965 pracował w parafii św. Jerzego w Dzierżoniowie jako wikariusz, katecheta i kapelan dwóch szpitali, a ponadto prowadził chór parafialny. W roku szkolnym 1965/1966 był wikariuszem i katechetą w parafii Matki Bożej Częstochowskiej we Wrocławiu. Od 1966 r. do 1976 r. pełnił funkcję proboszcza parafii św. Michała Archanioła w Koskowicach. W tym okresie doprowadził do gruntownego wyremontowania wszystkich (6) kościołów na terenie parafii oraz wyposażył je w ołtarze, tabernakula i podstawowe paramenty. Sprawował też funkcję wicedziekana dekanatu Legnica. W 1976 r. powierzono mu probostwo parafii Chrystusa Króla w Dzierżoniowie. Mimo narastającego kryzysu społeczno-gospodarczego państwa i niechętnego stosunku władz administracyjnych, udało mu się wybudować nową plebanię z domem katechetycznym, a następnie przebudować i rozbudować kościół. Pozyskał też grupę świeckich do pracy duszpasterskiej, m.in. w parafialnej poradni rodzinnej. Zrealizowanie tych zadań było tak dalece wyczerpujące, że w 1986 r. zrezygnował z dzierżoniowskiej parafii i został proboszczem w prowincjonalnej parafii w Milikowicach. Także i na jej terenie podjął się trudnego zadania, jakim było przejęcie niszczejącego poewangelickiego kościoła i plebanii w miejscowości Witków, a następnie przeprowadzenie remontu generalnego obu obiektów i ich wyposażenie. Po zakończeniu prac w 1999 r. ksiądz kardynał Henryk Gulbinowicz dokonał konsekracji witkowskiej świątyni. Ksiądz J. Miłoś wyróżniał się gorliwą pracą duszpasterską, a szczególną opieką otaczał młode pokolenie. Rezultatem badań nad trudnymi problemami młodzieży była praca magisterska Spożywanie alkoholu przez nieletnich jako zagadnienie duszpastersko-wychowawcze na podstawie parafii Milikowice, obronionej w 1999 r. na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu. W 2009 r. przeszedł na emeryturę i zamieszkał początkowo w Witkowie, a następnie w Domu Księży Emerytów i Rencistów we Wrocławiu. Pomaga w pracy duszpasterskiej we wrocławskich parafiach. Wyróżniony EC i RM, godnościami kanonika honorowego kapituły kolegiackiej Świętego Krzyża we Wrocławiu i prałata oraz tytułem Honorowego Obywatela Jaworzyny. Zmarł 10 VI 2013 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Borowej.

 

MIŁOŚ MARIAN, urodzony 4 IX 1938 r. w Pławie, pow. mielecki, syn Franciszka i Janiny z domu Krępa. Absolwent Technikum Rolniczego w Dąbrowicy z maturą w 1959 r. i Technikum Zaocznego Przemysłu Chemicznego i Spożywczego w Warszawie z maturą w 1965 r. Studiował na Wydziale Zootechnicznym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie i w 1972 r. uzyskał tytuł inżyniera zootechnika, a w latach 1976-1977 odbył studia podyplomowe na Wydziale Technologii Żywienia Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. W latach 1959-1961 odbył zasadniczą służbę wojskową. Od 1964 r. mieszkał w Mielcu. W 1961 r. został zatrudniony jako instruktor rejonowy w Powiatowym Związku Kółek Rolniczych w Mielcu, a następnie pracował w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu na stanowisku instruktora poradnictwa żywieniowego i hodowli (1962-1968). W latach 1969-1972 pracował w Padwi Narodowej jako zootechnik gromadzki, a następnie kierownik oddziału Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej. W 1972 r. powrócił do OSM Mielec i pełnił funkcję kierownika sekcji poradnictwa żywieniowego, a następnie został wybrany na wiceprezesa. Tę funkcję pełnił do momentu niespodziewanego zgonu w 1996 r., z wyjątkiem lat 1973-1975, kiedy to został oddelegowany do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Za całokształt pracy zawodowej w 1975 r. otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi, a ponadto wyróżniano go odznakami resortowymi. Zmarł 15 VIII 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Paweł Miłoś

    Paweł Miłoś

MIŁOŚ PAWEŁ, urodzony 28 V 1856 r. w Pławie, pow. mielecki, syn Wojciecha i Małgorzaty z domu Wojtusiak. Ukończył czteroklasową szkołę ludową, a następnie uczył się we własnym zakresie. Od dzieciństwa pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Wyróżniał się pracowitością i aktywnością w walce o poprawę życia chłopów. Mieszkańcy Pława powierzyli mu funkcję wójta i pełnił ją 30 lat. Był także przez kilka kadencji radnym Rady Powiatowej w Mielcu (1896-1910?) oraz członkiem Rady Szkolnej Okręgowej. Doprowadził do wybudowania drogi Mielec-Borowa i przeprowadzenia melioracji na terenach gminy Borowa. Był jednym z założycieli straży pożarnej w Pławie, Jako przywódca pławskiej społeczności żywo interesował się polityką rolną władz i starał się zainteresować rządzących rzeczywistymi problemami wsi. Czynił to jako korespondent gazet, głównie „Przyjaciela Ludu” i później „Piasta”. Henryka Sienkiewicza zainteresowały artykuły Miłosia do tego stopnia, że w czasie pobytu na ziemi mieleckiej w 1903 r. osobiście odwiedził go w Pławie. Paweł Miłoś uczestniczył też w tworzeniu ruchu ludowego na terenie Galicji. Był organizatorem wyjazdu mieleckiej delegacji na zjazd założycielski Stronnictwa Ludowego w Rzeszowie (28 VII 1895 r.), zabierał głos na zjeździe i został wybrany do Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego. Brał udział w wielu uroczystościach patriotycznych i ludowych, a niejednokrotnie był ich współorganizatorem. Zmarł 7 IX 1926 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.

  

MIŁOŚ MARIAN, urodzony 4 IX 1938 r. w Pławie, pow. mielecki, syn Franciszka i Janiny z domu Krępa. Absolwent Technikum Rolniczego w Dąbrowicy z maturą w 1959 r. i Technikum Zaocznego Przemysłu Chemicznego i Spożywczego w Warszawie z maturą w 1965 r. Studiował na Wydziale Zootechnicznym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie i w 1972 r. uzyskał tytuł inżyniera zootechnika, a w latach 1976-1977 odbył studia podyplomowe na Wydziale Technologii Żywienia Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. W latach 1959-1961 odbył zasadniczą służbę wojskową. Od 1964 r. mieszkał w Mielcu. W 1961 r. został zatrudniony jako instruktor rejonowy w Powiatowym Związku Kółek Rolniczych w Mielcu, a następnie pracował w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Mielcu na stanowisku instruktora poradnictwa żywieniowego i hodowli (1962-1968). W latach 1969-1972 pracował w Padwi Narodowej jako zootechnik gromadzki, a następnie kierownik oddziału Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej. W 1972 r. powrócił do OSM Mielec i pełnił funkcję kierownika sekcji poradnictwa żywieniowego, a następnie został wybrany na wiceprezesa. Tę funkcję pełnił do momentu niespodziewanego zgonu w 1996 r., z wyjątkiem lat 1973-1975, kiedy to został oddelegowany do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Za całokształt pracy zawodowej w 1975 r. otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi, a ponadto wyróżniano go odznakami resortowymi. Zmarł 15 VIII 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

MIODUNKA BOGUSŁAW, urodzony 6 V 1970 r. w Mielcu, syn Henryka i Marii z domu Maryniak. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, matura w 1991 r. Modelarstwem lotniczym zajął się w 11. roku życia, uczęszczając na zajęcia pod kierunkiem instruktora Piotra Kaczorka w modelarni Aeroklubu Mieleckiego. Z wykonanymi modelami startował w zawodach krajowych, m.in. w Gliwicach, Wałbrzychu, Włocławku i Mielcu. Jako junior zamienił modele z napędem gumowym na modele szybowców. W 1987 r. został mistrzem Polski juniorów w kategorii modeli szybowców na Mistrzostwach Polski Modeli Swobodnie Latających przeprowadzonych w Mielcu i otrzymał powołanie do kadry narodowej. W 1988 r., na kolejnych mistrzostwach Polski Modeli SL rozegranych w Lubieniu Kujawskim (Włocławek),  ponownie wywalczył I miejsce wśród juniorów. Na Mistrzostwach Świata Modeli Swobodnie Latających w Lesznie (1988) zdobył w kategorii juniorów drużynowo (z K. Korzenieckim i M. Urbanem) I miejsce i tytuł drużynowych mistrzów świata w kategorii modeli szybowców, III miejsce drużynowo w klasyfikacji łącznej wszystkich kategorii modelarskich, a indywidualnie uplasował się na 9. pozycji. W tym samym roku uczestniczył w Pucharze Świata w Zulpich (RFN), zajmując indywidualnie 22. miejsce i drużynowo 4. lokatę. W kolejnych latach wielokrotnie startował na zawodach krajowych i zagranicznych (Kijów, Francja) i każdorazowo wywalczał miejsce w czołówce. Równocześnie rozpoczął działalność instruktorską w Klubie Modelarskim „Ikar” przy Spółdzielczym Domu Kultury MSM w Mielcu, a jego wychowankowie również odnosili sukcesy.

 

  • Władysław Miodunka

    Władysław Miodunka

MIODUNKA WŁADYSŁAW TADEUSZ, urodzony 1 I 1945 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Jana i Franciszki z domu Tabisz. Dzieciństwo i młodość spędził w Podleszanach. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1962 r. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i w 1967 r. otrzymał tytuł magistra. Odbył roczny staż, a następnie pracował w Instytucie Filologii Polskiej (Zakład Językoznawstwa) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1973 r. uzyskał tytuł doktora, a w 1979 r. – habilitował się (praca: Teoria pól językowych: ich społeczne i indywidualne uwarunkowania). W latach 1978–1980 kierował Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców. W 1980 r. przeszedł do Instytutu Badań Polonijnych UJ. Doprowadził do powstania Zakładu Językoznawstwa Stosowanego (później: Katedra Języka Polskiego jako Obcego) i został jego kierownikiem. Od 1981 r. pracował na stanowisku docenta, a w 1991 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. W latach 1981–1987, 1992–1994 i 1996–2001 pełnił funkcję dyrektora IBP UJ. Był członkiem Senatu UJ w latach: 1981–1987, 1992–1994, 1996–1999 i 2002-2005. Koordynował centralny program badawczy „Przemiany zbiorowości polonijnych na tle przeobrażeń innych grup etnicznych w krajach osiedlenia Polonii” (1982–1990). W latach 1984–1988 był sekretarzem naukowym, a od 1991 r. do 2003 r. był przewodniczącym Komitetu Badania Polonii PAN. Od 2000 r. reprezentuje Polskę w pracach Association of Language Testers in Europe. W roku 2003 został powołany na funkcję przewodniczącego Państwowej Komisji Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego. Pracował także za granicą, m.in. jako lektor języka polskiego na Universite de Toulouse – Le Mirail (1973–1977), w Wayne State University w Detroit (1980–1981) oraz jako  visiting professor w Uniwersytecie Stanforda USA (1988–1990), Uniwersidade Federal do Parana w Kurtybie (Brazylia) w latach 1995–1996 i Uniwersytecie im. Łomonosowa w Moskwie (1998). W międzyczasie odbył studia z językoznawstwa stosowanego (1975) i uzyskał dyplom z języka portugalskiego (1995–1996). Występował z odczytami w wielu uniwersytetach europejskich, amerykańskich i australijskich. 1 II 2001 r. został prodziekanem Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zorganizował Katedrę Ameryki Łacińskiej na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ. Aktualnie pełni funkcję prorektora UJ do spraw polityki kadrowej i finansowej. Od 1 I 2005 r. jest także dyrektorem Centrum Języka i Kultury Polskiej w Świecie na UJ. Opublikował wiele prac, m.in.: Podstawy leksykologii i leksykografii (1989), Język polski w świecie (red., 1990), Język polski jako obcy. Programy nauczania tle badań współczesnej polszczyzny (red., 1992), Bilingwizm polsko-portugalski w Brazylii (2003), Kultura w nauczaniu języka polskiego jako obcego (red., 2004). Jest redaktorem dwu serii wydawniczych: Studiów latynoamerykanskich Uniwersytetu Jagiellońskiego i podręczników Język polski dla cudzoziemców, obu wydawanych przez Universitas. Jest promotorem czterech przewodów doktorskich. Funkcję prorektora Uniwersytetu Jagiellońskiego pełnił do 2006 r. Był także członkiem Prezydium Polskiej Akademii Nauk. Aktualnie kieruje Katedrą Języka Polskiego jako Obcego w Centrum Języka i Kultury Polskiej w Świecie Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Dotychczas był promotorem 9 rozpraw doktorskich oraz recenzentem 15 rozpraw doktorskich i habilitacyjnych. Pełni funkcję przewodniczącego Zarządu Zespołu Języka Polskiego poza Granicami Kraju w strukturze Rady Języka Polskiego. W 2013 r. został uhonorowany nagrodą honorową Kongresu Polonii Niemieckiej „Polonicus 2013” za wieloletnią działalność na rzecz krzewienia języka polskiego.

 

MIOTACZ, wielka betonowa rzeźba plenerowa wykonana w Mielcu w latach 1964-1966 przez prof. Henryka Burzca – artystę rzeźbiarza z Zakopanego. Usytuowana przy hotelu „Jubilat” (dziś Hotel Polski). Symbolizuje potęgę sportu i siłę jego mistrzów.

 

  • Alfreda Miraś

    Alfreda Miraś

MIRAŚ ALFREDA (z domu RAJTAR), urodzona 12 IV 1933 r. w Otałęży, powiat mielecki, córka Piotra i Bronisławy z domu Niedziela. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała (z wyróżnieniem) w 1951 r. Pracę nauczycielską podjęła 15 VIII 1951 r. w Rzędzianowicach, ale po dwóch miesiącach została przeniesiona do Szkoły Podstawowej w Otałęży i tam pracowała do 1959 r. Prowadziła też bibliotekę szkolną i drużynę harcerską. Po ukończeniu kursu bibliotekarskiego w Krakowie doprowadziła do założenia Gromadzkiej Biblioteki Publicznej w Otałęży. Była także radną miejscowej GRN (od 1954 r.). Prowadziła imprezy artystyczne, a z zespołem „Nadwiślanie” uczestniczyła w 1957 r. w Centralnych Dożynkach w Warszawie. W 1959 r. przeniesiono ją do Szkoły Podstawowej w Glinach Małych, a w 1970 r. została mianowana dyrektorem tej placówki. (Nieco później powierzono jej dodatkowo kierowanie przedszkolem, które mieściło się w budynku szkoły.) W 1963 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: biologia z chemią), w 1975 r. – Studium Organizacji i Zarządzania Oświatą w ODN w Rzeszowie, a w 1977 r. złożyła egzaminy w IKN w Warszawie i uzyskała kwalifikacje wyższych studiów zawodowych w zakresie biologii. Doprowadziła do wybudowania i oddania do użytku w 1973 r. Domu Nauczyciela w Glinach Małych oraz kapitalnego remontu i modernizacji szkoły wraz z wyposażeniem (m.in. salą komputerową ) w 1993 r., a także wybudowania pełnowymiarowej sali gimnastycznej. Była inspiratorem założenia w 1960 r. Gromadzkiej Biblioteki Publicznej w Glinach Małych i była jej kierownikiem do 1965 r. Organizowała imprezy artystyczne oraz prowadziła zespół teatralny, zespół śpiewaczy „Nadwiślanki” i koło recytatorskie, zdobywając szereg nagród i wyróżnień. W latach 70. i 80. pełniła funkcję przewodniczącej Zarządu Oddziału ZNP w gminie Borowa, a w latach 1988 – 1990 była radną  GRN (Rady Gminy) i pracowała w Komisji Samorządu Wsi, Oświaty, Kultury, Zdrowia, Kultury Fizycznej i Opieki Społecznej. Od 31 VIII 1993 r. przeszła na emeryturę. W 1999 r. pełniła funkcję sekretarza ZP OPZZ w Mielcu. Od 2001 r. współpracuje z PZEERiJ. Jest członkiem Klubu Seniora „Pogodna Jesień”. Współpracuje z mieleckimi gazetami: „Korso” i „Wizjer Regionalny” oraz pismami katolickimi: „Spod Znaku Ducha Świętego” (parafia Ducha Świętego w Mielcu)  i „Saletyn” (Rzeszów). Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZNP, Złotą Odznaką ZMW, Złotą Odznaką Honorową LZS, Odznaką „Zasłużony Działacz TPD”, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego i Złota Odznaką Honorową „Za Szczególne Zasługi dla PZERiJ”.

 

  • Jan Miraś

    Jan Miraś

MIRAŚ JAN, urodzony 21 V 1934 r. w Glinach Małych, powiat mielecki, syn Antoniego i Władysławy z Leśniaków. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1952 r. W latach 1952-1954 był pracownikiem umysłowym w WSK Mielec, a następnie przez rok pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. W 1955 r. przeszedł na stanowisko zootechnika w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a w 1964 r. podporządkowany został Wydziałowi Rolnictwa i Leśnictwa przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1968–1971 pracował jako inspektor Rolniczego Rejonowego Zakładu Doświadczalnego w Boguchwale. W 1969 r. ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Lublinie i otrzymał tytuł inżyniera. W 1971 r. został powołany na stanowisko kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Powiatowego w Mielcu. Był współautorem publikacji „Powiat mielecki w XXX-leciu PRL” (rolnictwo i leśnictwo, skup produktów rolnych) w 1974 r. Po likwidacji powiatów został wybrany prezesem Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Borowej i funkcję tę pełnił do 1991 r. Znacząco przyczynił się do rozwoju Spółdzielni, a zwłaszcza rozbudowy i modernizacji jej bazy i  wyposażenia.  W 1980 r. ukończył studia magisterskie w Akademii Rolniczej w Krakowie (kierunek: ekonomika produkcji i obrotu rolnego). W latach 80. przewodniczył Komitetowi Budowy Wodociągów w Borowej. Uczestniczył w budowie Urzędu Gminy w Borowej. Organizował różne formy oświaty rolniczej , kulturalnej i społecznej. Od 1991 r. przebywał na tzw. wcześniejszej emeryturze, ale pozostawał członkiem Zarządu GS w Borowej. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Pracownik Rolnictwa”, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu i Usług”, Złotą Honorową Odznaką ZSMW, Złotą Honorową Odznaką LZS, Srebrną Odznaką „Za Zasługi w Zwalczaniu Powodzi”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi w Pożarnictwie” i Odznaką „Przyjaciel Szkoły”. Zmarł 5 V 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.

 

MIREK JOANNA (z domu PODOBA), urodzona 17 II 1977 r. w Myślenicach. Treningi siatkarskie rozpoczęła w klubie Dalin Myślenice. Wtedy też wykazała się talentem, który doceniły najlepsze zespoły polskiej ekstraklasy. Kolejnymi klubami w karierze wyczynowej były: Wisła Kraków (1993-1997, wicemistrzostwo Polski, brązowy medal), Dick Black La Festa Andrychów (1997-1998, wicemistrzostwo Polski), Melnox Autopart Lobo Stal Mielec (1998-2000, brązowy medal, wicemistrzostwo Polski), PTPS Nafta-Gaz Piła (2000-2002, dwa razy mistrzostwo Polski, Puchar Polski), Romanelli Florencja (2002), PTPS Nafta-Gaz Piła (2002-2004, Puchar Polski), Muszynianka Fakro Muszyna (2004-2006, mistrzostwo Polski), Tulica Tułamasz Tuła (2006-2007), Muszynianka Fakro Muszyna (2007-2010, 2 razy mistrzostwo Polski, wicemistrzostwo Polski, Superpuchar Polski), Organika Budowlani Łódź (2010-2012) i Chemik Police (2012-2014). Występowała w reprezentacji Polski. Była uczestniczką mistrzostw Europy w 2003 i 2005, w których Polska zdobyła dwukrotnie złote medale i tytuły mistrzyń Europy, a także grała w mistrzostwach świata w 2006 r. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, drugim miejscem w plebiscycie „10 Asów Małopolski w 2005 r.”, Medalem PZPS „Za Wybitne Zasługi w Rozwoju Piłki Siatkowej” oraz dwukrotnie tytułem drużynowej laureatki plebiscytu „Przeglądu Sportowego” w 2003 r. i 2005 r.

 

MISIACZEK ROMAN, urodzony 15 II 1895 r. w Tuszowie, powiat mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Burghardt. Niedługo potem rodzina Misiaczków przeniosła się do Złotnik. Uczęszczał do mieleckiego gimnazjum. Był członkiem Związku Strzeleckiego. W sierpniu 1914 r. zgłosił się do Legionów i służył kolejno w kompanii por. Bolesławicza, 4 kompanii I pułku piechoty podporucznika Leopolda Lisa – Kuli i 3 pułku piechoty. Uczestniczył w walkach tych oddziałów do 15 VII 1915 r., kiedy to w bitwie pod Urzędowem został ranny. Po pobycie w szpitalu w Kamińsku został przeniesiony do artylerii i w 1 pułku artylerii uczestniczył w bojach nad Styrem i Stochodem. Po rozwiązaniu tego pułku w Ciechanowie sierżant R. Misiaczek został przeniesiony do Krakowa. W styczniu 1918 r. otrzymał urlop i skierowanie do Łańcuta, a następnie do Mielca. Tu od maja do listopada 1918 r., w stopniu podchorążego, zajmował się szkoleniem członków POW i uczestniczył (z Janem Ciołkoszem i Kazimierzem Hodbodem) w zorganizowaniu kompanii asystencyjnej ochotników Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko–bolszewickiej 1920 r. jako ogniomistrz w 6 pułku artylerii polowej 6 dywizji. Po zdemobilizowaniu (2 III 1921 r.) w Nowym Sączu zdał maturę. Ukończył studia medyczne i uzyskał doktorat z zakresu chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1929). Od 15 IV 1931 r. został zatrudniony w Szpitalu Śląskim w Cieszynie na stanowisku ordynatora oddziału chorób płuc. Publikował w „Gazecie Lekarskiej Śląska Polskiego”. Odznaczony m.in. Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Dalsze losy nieznane.

 

  • Arkadiusz Misiak

    Arkadiusz Misiak

MISIAK ARKADIUSZ, urodzony 10 XII 1961 r. w Koszalinie, syn Czesława i Zofii z domu Działo. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1980 r. Ukończył Studium Pedagogiczne w Instytucie Kształcenia Nauczycieli ODN w Tarnowie (1981), studia licencjackie na Wydziale Zarządzania i Marketingu Małopolskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Tarnowie (2000) i studia magisterskie na Wydziale Zarządzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (specjalność: zarządzanie działalnością gospodarczą). W latach 1980–1996 pracował w Szkole Podstawowej w Wadowicach Górnych jako nauczyciel matematyki i techniki. Był także opiekunem drużyny harcerskiej i organizatorem wycieczek turystycznych dla młodzieży. W 1996 r. przeszedł do pracy w Straży Miejskiej przy Urzędzie Miejskim w Mielcu, a w 1999 r. został mianowany komendantem tej jednostki.

 

MISIAK CZESŁAW JAN, urodzony 8 XI 1934 r. w Łysakowie, powiat mielecki, syn Michała i Bronisławy z domu Jachym. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1953 r. Pracę w zawodzie nauczycielskim rozpoczął w roku szkolnym 1953/1954 w Szkole Podstawowej w Sadkowej Górze (powiat mielecki). W 1955 r. ukończył Państwowe Kursy Nauczycielskie w Świdwinie (województwo koszalińskie) i pracował w Szkole Podstawowej w Jeżyczkach koło Sławna najpierw jako nauczyciel (1955/1956), a następnie jako kierownik szkoły (1956-1962). Ponadto po ukończeniu specjalistycznego kursu w latach 1958-1962 był kierownikiem Szkoły Przysposobienia Rolniczego w Jeżyczkach. W tym okresie był także radnym Gromadzkiej Rady Narodowej w Jeżyczkach i przewodniczącym Gminnego Komitetu  Społecznego Funduszu Budowy Szkół „1000 Szkół na 1000-lecie Państwa Polskiego”. Organizował też kursy ogólnokształcące dla dorosłych. W 1962 r. powrócił w rodzinne strony i objął kierownictwo Szkoły Podstawowej w Zabrniu (powiat mielecki). Zainicjował i rozpoczął budowę nowej szkoły, głównie siłami społecznymi. W 1963 r. przeniesiono go do Wadowic Górnych na stanowisko kierownika szkoły. Tu również zmobilizował społeczeństwo do rozbudowy i nadbudowy szkoły, co znacznie poprawiło warunki do nauki. W 1970 r. ukończył kurs dla kierowników szkół podstawowych w Rzeszowie. Od roku szkolnego 1973/1974 pełnił funkcje dyrektora Zbiorczej Szkoły Gminnej w Wadowicach Górnych i gminnego dyrektora szkół. W 1978 r. ukończył studia magisterskie z matematyki w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, a w roku szkolnym 1982/1983 uzyskał tytuł nauczyciela dyplomowanego. W latach 1984-1987 sprawował funkcję inspektora oświaty i wychowania w Wadowicach Górnych. Kierując przez kilkanaście lat oświatą i wychowaniem w Gminie Wadowice Górne, wniósł znaczny wkład w organizację sieci placówek oświatowych oraz poprawę ich bazy i wyposażenia, dbał o systematyczne kształcenie kadry, a także doprowadził do upowszechnienia wychowania przedszkolnego. Udzielał się społecznie, m.in. jako radny Gminnej Rady Narodowej w Wadowicach Górnych. Przez pewien czas był także prezesem Ogniska Związku Nauczycielstwa Polskiego i Rady Zakładowej ZNP. W 1987 r. przeszedł na emeryturę, ale jeszcze do 2001 r. uczył matematyki w niepełnym wymiarze godzin w kilku szkołach, m.in. w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP i Honorową Odznaką Przyjaciół Harcerstwa.

 

MISIAK JAN WOJCIECH, urodzony 30 I 1948 r. w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki, syn Władysława i Marii z Leśniowskich. Zdobył zawód ślusarza i ukończył mistrzowski kurs ślusarski. W latach 1969-1999 pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako ślusarz–spawacz i brygadzista. Po upadłości WSK pobierał świadczenia przedemerytalne, a w 2008 r. przeszedł na emeryturę. Oddawanie krwi rozpoczął w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej w 1970 r. Do mieleckiego Koła HDK i PCK wstąpił w 1978 r. Oddał 44 400 ml krwi. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi i Odznaką Zasłużony HDK III, II i I stopnia. Ponadto od młodości do dziś jest członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Brniu Osuchowskim. Za tę działalność odznaczony został Srebrnym Medalem Za Zasługi dla Pożarnictwa.

 

MISIĄG RAFAŁ JACEK, urodzony 13 XII 1957 r. w Mielcu, syn Władysława i Teresy z domu Superson. Absolwent Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej w Mielcu i Technikum Elektrycznego w Krośnie z maturą w 1978 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1972 r. w WSK Mielec. W latach 1978-1999 był pracownikiem Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec”. Od 1999 r. do 2014 r. pracował w firmie Geyer&Hosaja w Mielcu, a od 2014 r. jest elektromechanikiem w tejże firmie w Partyni. Jego pasją pozazawodową jest rzeźbienie w drewnie. Należy do Klubu Środowisk Twórczych Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Uczestniczy w wystawach, plenerach i innych imprezach KŚT oraz konkursach ogólnopolskich, wojewódzkich i lokalnych. M.in. otrzymał wyróżnienie w XIII Wojewódzkim Biennale Rzeźby Nieprofesjonalnej im. Antoniego Rząsy w Rzeszowie w 2013 r. oraz nagrodę w Przeglądzie Kultury Mieleckiej „Z nurtem Wisłoki” w Przecławiu w 2013 r. 

 

MISS MIELCA, impreza rozrywkowo-artystyczna organizowana w Mielcu od lat 50. XX w. (sporadycznie), w latach 1994-1996 przez Klub „Bajka” Edwarda Banasika i od 1999 r. systematycznie przez Tygodnik Regionalny „Korso” i Samorządowe Centrum Kultury. *Miss Mielca 1957 – ZDK WSK; miss – Wanda Pawelec, wicemiss – Wiesława Hebda. *Miss Mielca 1994 – kino „Bajka”; miss – Katarzyna Rżany, I wicemiss – Agata Banasik, II wicemiss – Agnieszka Łabaj. *Miss Mielca 1995 – kino „Bajka”; miss – Anna Ratusińska, I wicemiss – Magdalena Głodzik, II wicemiss – Beata Hyjek. *Miss Ziemi Rzeszowskiej i nieoficjalna Miss Mielca 1996 – kino „Bajka”; miss - Dorota Dziewit, I wicemiss – Małgorzata Buczek, II wicemiss – Anna Ratusińska. *Miss „Korso” 1999 (nieoficjalna Miss Mielca) – sala widowiskowa SCK, 15 finalistek; miss – Anetta Dzień, I wicemiss – Iwona Chamielec, II wicemiss - Ewelina Barszcz. *Miss „Korso” 2000 (nieoficjalna Miss Mielca) – sala widowiskowa SCK, 13 finalistek; miss – Ewelina Barszcz, I wicemiss – Sylwia Dudek, II wicemiss – Magdalena Szatkowska. *Miss Mielca 2001 – sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss – Katarzyna Pęgiel, I wicemiss – Marta Majkut, II wicemiss – Ewelina Cichoń. *Miss Mielca 2002 – sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss – Katarzyna Kośla, I wicemiss – Agnieszka Narowska, II wicemiss – Joanna Leśniak. *Miss Mielca 2003 – sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss – Anna Wolak, I wicemiss – Joanna Rostocka, II wicemiss – Monika Sypek. *Miss Mielca 2004 – sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss – Iwona Batog, I wicemiss – Anna Pawłowska, II wicemiss – Paulina Serafin. *Miss Mielca 2005 – sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss – Justyna Stypa, I wicemiss – Agnieszka Leśniak, II wicemiss – Elżbieta Świstak. *Miss Mielca 2006 – aula ZST, 16 finalistek; miss – Katarzyna Krynicka, I wicemiss – Iwona Bogacz, II wicemiss – Izabela Miłoś. *Miss Mielca 2007 – sala widowiskowa SCK, 18 finalistek; Miss – Larysa Zielińska, I wicemiss – Patrycja Cyganowska, II wicemiss – Maja Ciężadło. *Miss Mielca 2008 r. (sala widowiskowa Domu Kultury Samorządowego Centrum Kultury) – 14  finalistek, miss Mielca – Patrycja Cyganowska, I wicemiss – Aneta Trzpis, II wicemiss – Agnieszka Ciuba; *Miss Mielca 2009 r. (sala widowiskowa DK SCK) – 16 finalistek, miss – Sabina Haptaś, I wicemiss – Monika Kwarciana, II wicemiss – Diana Kaźmierska. Sabina Haptaś startowała w Miss Polonia Podkarpacia i została I wicemiss, a następnie brała udział w konkursie centralnym Miss Polonia i zakwalifikowała się do grona 15 najlepszych i zajęła miejsce XI-XV. *Miss Mielca 2010 r. (sala widowiskowa DK SCK) – 15 finalistek, miss – Magdalena Dragan, I wicemiss – Ewelina Wiśniewska, II wicemiss – Róża Szczebiwilk; *Miss Mielca 2011 r. (sala widowiskowa DK SCK) – 14 finalistek, miss – Adrianna Mazur, I wicemiss – Bernadetta Zielińska, II wicemiss – Diana Mieszkowska;  *Miss Mielca 2012 r. (sala widowiskowa DK SCK) – 14 finalistek, miss – Izabela Ejnik, I wicemiss – Ines Babula, II wicemiss – Paulina Drożdż; *Miss Mielca 2013 r. (sala widowiskowa DK SCK) – 14 finalistek, miss – Anna Baran, I wicemiss – Klaudia Bugaj, II wicemiss – Agnieszka Duszkiewicz. *Miss Mielca 2014 (sala widowiskowa DK SCK) – 15 finalistek, miss – Monika Malicka, I wicemiss – Natalia Serwan, II wicemiss – Ilona Podgórska. *Miss Mielca 2015 (sala widowiskowa DK SCK) – 15 finalistek, miss – Iwona Młynarska, I wicemiss – Wioletta Zając, II wicemiss – Klaudia Jaskot. *Miss Mielca 2016 (sala widowiskowa DK SCK) - 14 finalistek, miss - Klaudia Skawińska, I wicemiss - Wiktoria Gumienna, II wicemiss - Judyta Bieś. *Miss Mielca 2017 (sala widowiskowa DK SCK) - .. finalistek, miss - Marta Machnik, I wicemiss -Małgorzata Lewicka, II wicemiss - Justyna Parys. 

 

MISTRZOSTWA POLSKI W MIELCU

*23–30 III 1969 r. – 40 Indywidualne Mistrzostwa Polski w Boksie, hala sportowo – widowiskowa FKS Stal. Współorganizator: FKS Stal Mielec.

*24 V 1974 r. – XXII Mistrzostwa Polski Modeli Pływających - Ośrodek Wypoczynkowy WSK Mielec w Rzemieniu. Współorganizatorzy: Zarząd Wojewódzki LOK w Rzeszowie i ZZ LOK WSK „PZL-Mielec”.

*20–22 VII 1974 r. – XXXIX Mistrzostwa Polski Modeli Latających Zdalnie Kierowanych, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*2–4 VIII 1974 r. – Mistrzostwa Polski w Pływaniu, basen odkryty. Współorganizator: FKS Stal Mielec.

*22–25 VII 1976 r. – Mistrzostwa Polski Modeli Zdalnie Sterowanych w kategorii motoszybowców, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*17-22 VI 1979 r. – I Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*15–20 VII 1980 r. – II Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*2–7 VIII 1981 r. – III Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*3–8 VII 1982 r. – IV Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*24–30 VII 1983 r. – V Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*19 V 1984 r. – Mistrzostwa Polski w Chodach Sportowych, ulice Starego Mielca. Współorganizator: LKS Tęcza Mielec.

*1 – 8 VII 1984 r. – VI Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*30 VI – 7 VII 1985 r. – VII Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*30 VI – 7 VII 1986 – VIII Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki. 

*6–9 VIII 1986 – Letnie Mistrzostwa Polski w Pływaniu, basen odkryty. Współorganizator: FKS Stal Mielec.

*6-12 IX 1987 r. – Mistrzostwa Polski w Akrobacji Samolotowej, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*1987 - IX Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*8–13 IX 1988 – X Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, boisko Szkoły Podstawowej Nr 8. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*1989 r. – Letnie Mistrzostwa Polski w Pływaniu, basen odkryty. Współorganizator: FKS Stal Mielec.

*18–25 VII 1999 r. – IX Mistrzostwa Polski w Akrobacji Szybowcowej, lotnisko. Współorganizator: Aeroklub Mielecki.

*IX 2000 r. – XI Mistrzostwa Polski Seniorów w Karate Tradycyjnym, hala sportowo – widowiskowa. Współorganizator: MKK Kaminari Mielec. 

*19 III 2005 r. – Mistrzostwa Polski w Karate Shorin–Ryu, hala sportowa Szkoły Podstawowej nr 11. Współorganizator: Towarzystwo Gimnastyczne Sokół Mielec.

 

MISTRZOWIE POLSKI SENIORÓW Z MIELECKICH KLUBÓW

Boks

1957 – Tadeusz Nowakowski – FKS Stal – waga półśrednia,

1958 – Adam Romaniszyn – FKS Stal – waga musza.

Brydż sportowy

2001 – Ryszard Michalak.

Karate tradycyjne

2001 – Częstochowa – MKK Kaminari (Andrzej Babula, Andrzej Żelazko, Paweł Parys) – kata drużynowe.

Lekkoatletyka

1985 – Zabrze (hala) – Kazimiera Mróz – LKS Tęcza – chód 5 km (23.59 min.),

1985 – Bydgoszcz – Kazimiera Mróz – LKS Tęcza – chód 5 km (23.55,33 min.),

1986 – Stalowa Wola – Renata Rogóż – LKS Tęcza – chód 10 km (49.21 min.),

1988 – Grudziądz – Kazimiera Mróz–Mosio – LKS Tęcza – chód 5 km (23.25,94 min.),

1988 – Grudziądz – Mirosław Hydel – FKS Stal – skok w dal (7,90 m),

1989 – Zabrze (hala) – Kazimiera Mosio – LKS Tęcza – chód 3 km (13.46, rekord Polski),

1989 – Sopot – Kazimiera Mosio – LKS Tęcza – chód 5 km (23.18,02 min.),

1989 – Sopot - Kazimiera Mosio – LKS Tęcza – chód 10 km (47.53,35 min.),

1989 – Kraków – Mirosław Hydel – FKS Stal – skok w dal (7,62 m),

1989 – Kraków – Lech Kowalski – FKS Stal – rzut młotem (69,06 m),

1990 – Piła – Anna Żaczek – FKS Stal – rzut dyskiem (54,88 m),

1991 – Kielce – Lech Kowalski – FKS Stal – rzut młotem (72,20 m),

1992 – Spała (hala) – Krzysztof Ćwikła – FKS Stal – bieg 1 500 m (3.50,95),

1992 – Warszawa – Lech Kowalski – FKS Stal – rzut młotem (75,56 m),

1993 – Kielce – Lech Kowalski – FKS Stal – rzut młotem (72,16 m),

1994 – Piła – Lech Kowalski – FKS Stal – rzut młotem (72,74 m),

1995 – Warszawa – Lech Kowalski – FKS Stal – rzut młotem (73,34 m),

2006 – Spała (hala) – Jakub Giża – FKS Stal – pchnięcie kulą (19,82 m).

2009 – Spała (hala) – Paulina Buziak – OTG Sokół – chód 3 km (14.06,00),

2010 – Dudince, Słowacja – Rafał Augustyn – OTG Sokół – chód 50 km (3.49.54),

2011 – Spała (hala) – Rafał Augustyn – OTG Sokół – chód 5 km (19.35,65),

2011 – Warszawa – Rafał Augustyn – OTG Sokół – chód 20 km (1.22.01),

2012 – Spała (hala) – Paulina Buziak – OTG Sokół – chód 3 km (12.38,84),

2012 – Bielsko-Biała – Paulina Buziak – OTG Sokół – chód 20 km (1.36.10).

2014 – Sopot (hala) – Paulina Buziak (OTG Sokół) – chód 3 km (…….)

2014 – Dudince – Rafał Augustyn (OTG Sokół) – chód 50 km (3.45.32)

2015 – Dudince – Rafał Augustyn (OTG Sokół) – chód 50 km (3.43.55)

Modelarstwo lotnicze

1974 – Mielec – Jan Olejnik – Aeroklub Mielecki – klasa standard F3D/M modeli motoszybowców zdalnie sterowanych.

2004 – Leszno – Edward Burek – Aeroklub Mielecki – kategoria F 1 C modeli swobodnie latających.

2011 – Lisie Kąty koło Grudziądza – Grzegorz Goryczka – Aeroklub Mielecki – modelarstwo kosmiczne klasa S1B, 

2012 – Lisie Kąty koło Grudziądza – Grzegorz Goryczka – Aeroklub Mielecki – modelarstwo kosmiczne kategoria makiet S7.

Modelarstwo samochodowe

2006 – Łomianki k/Warszawy – Rafał Malczyński – klasa ET-10-540.

Piłka nożna

1973 – FKS Stal (Zygmunt Kukla, Stanisław Majcher – Krzysztof Rześny, Marian Kosiński, Eryk Hansel, Włodzimierz Gąsior, Adam Popowicz, Witold Karaś, Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak, Artur Janus, Ryszard Sekulski, Jan Domarski, Stanisław Stój, Jan Wiącek, Tadeusz Krysiński, Ryszard Rachwał i Stanisław Stępień).

1976 – FKS Stal (Zygmunt Kukla, Henryk Jałocha – Krzysztof Rześny, Marian Kosiński, Ryszard Per, Włodzimierz Gąsior, Zbigniew Hnatio, Edward Oratowski, Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak, Jan Domarski, Witold Karaś, Edward Bielewicz, Ryszard Sekulski, Jerzy Krawczyk, Mirosław Tryba, Artur Janus, Andrzej Padwiński, Wojciech Niemiec i Kazimierz Polak).

Pływanie

1978 – Szczecin – Bogusław Zychowicz – FKS Stal – 200 m st. motylkowym (2.11,9 min.),

1979 – Puławy (zimowe) – Bogusław Zychowicz – FKS Stal – 100 m st. mot. (56,43 sek.),

1979 – Puławy (z) – Sławomir Zybert – FKS Stal – 1500 m st. dow. (15.58,22 min.),

1979 – Oświęcim –Marek Baranowski – FKS Stal – 100 m st. dowolnym (?),

1980 - Warszawa (z) – Dariusz Gil – FKS Stal – 1500 m st. dow. (16.09,25 min.),

1980 – Warszawa (z) – Bogusław Zychowicz – FKS Stal – 100 m st. mot. (57,48 sek.),

1980 – Warszawa (z) – Bogusław Zychowicz – FKS Stal – 200 m st. mot. (2.05,06 min.),

1980 – Warszawa (z) – sztafeta męska – FKS Stal – 4 x 100 m st. dow. (3.41,39 min.),

1980 – Warszawa (z) – sztafeta męska – FKS Stal – 4 x 200 m st. dow. (8.06,84 min.),

1980 – Tarnów – Dariusz Gil – FKS Stal – 100 m st. dow. (53,73 sek.),

1980 – Tarnów – Dariusz Gil – FKS Stal – 200 m st. dow. (1.56,67 min.),

1980 – Tarnów – Dariusz Gil – FKS Stal – 400 m st. dow. (4.03,37 min.),

1980 – Tarnów – Bogusław Zychowicz – FKS Stal – 100 m st. mot. (57,62 sek.),

1980 – Tarnów – Bogusław Zychowicz – FKS Stal – 200 m st. mot. (2.06,30 min.),

1980 – Tarnów – sztafeta męska – FKS Stal – 4 x 100 m st. dow. (3:42,87 min.),

1981 – Lublin (z) – Dariusz Gil – FKS Stal – 400 m st. dow. (3.56,05 min.),

1981 – Oświęcim – Marek Baranowski – FKS Stal – 50 m st. dow.(25,21 sek.), 

1983 – Szczecin (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 100 m st. dow. (58,02 sek.),

1983 – Szczecin (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. dow. (?),

1983 – Szczecin (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. zmiennym (?),

1984 – Wrocław – Bożena Dudek – FKS Stal – 50 m st. dow. (28,18 sek.),

1984 – Wrocław – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. zm. (2:24,71 min.),

1985 – Gdańsk (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. dow. (2:04,12 – rek. Polski),

1985 – Oświęcim – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. zm. (?),

1985 – Oświęcim – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. mot. (?),

1986 – Kraków (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 200 m st. dow. (?),

1986 – Mielec – Bożena Dudek – FKS Stal – 50 m st. mot. (29,48 sek. – rek. Polski)

1987 – Szczecin (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 50 m st. mot. (?)

1988 – Lublin (z) – Bożena Dudek – FKS Stal – 50 m st. mot. (?),

1988 – Lublin (z) – sztafeta żeńska – FKS Stal – 4 x 100 m st. zmiennym (?),

1991 – Poznań – Magdalena Modelska – FKS Stal – 50 m st. grzbietowym (31,45 sek.),

1992 – Rzeszów – Magdalena Modelska – FKS Stal – 50 m st. grzb. (31,64 sek.),

2001 – Warszawa – Wojciech Betlej – UKS Ikar – 200 m st. grzb. (?).

Sporty samolotowe.

2005 – Częstochowa – Karol Staryszak – Aeroklub Mielecki – szybownictwo, klasa Club.

Wielobój spadochronowy

1984 – Mielec – Wiesław Starzec – Aeroklub Mielecki,

1984 – Mielec – Aeroklub Mielecki (W. Starzec, Karol Koźbiel, Marek Kłosiński).

Modelarstwo lotnicze

2011 – Lisie Kąty koło Grudziądza – Grzegorz Goryczka – Aeroklub Mielecki – modelarstwo kosmiczne klasa S1B, 

2012 – Lisie Kąty koło Grudziądza – Grzegorz Goryczka – Aeroklub Mielecki – modelarstwo kosmiczne kategoria makiet S7.

Sporty samochodowe

2010 – cykl wyścigów – Grzegorz Dul – Automobilklub Mielecki – Samochodowe Górskie Mistrzostwa Polski klasa N.  

Sporty samolotowe 

2008 – Leszno – Karol Staryszak - Aeroklub Mielecki – szybownictwo, klasa otwarta,

2011 – Częstochowa – Karol Staryszak – Aeroklub Mielecki – szybownictwo klasa otwarta.

 

MISZKURKA WALDEMAR, urodzony 25 VII 1948 r. we Wrocławiu, syn Tadeusza i Marii z Kowalskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu, maturę zdał w 1969 r. W okresie szkolnym należał do IX Drużyny Harcerzy im. F. Żwirki i S. Wigury we Wrocławiu oraz do Aeroklubu Wrocławskiego. W 1972 r. ukończył WOSL w Dęblinie, uzyskując licencję pilota lotnictwa transportowego. W latach 1972–1981 służył jako pilot wojskowy 17 eskadry Dowództwa Wojsk Lotniczych. Równocześnie studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu i w 1982 r. uzyskał tytuł magistra wychowania plastycznego. W roku szkolnym 1982/1983 pracował w Szkole Podstawowej nr 111 w Poznaniu jako nauczyciel wychowania plastycznego. W tym okresie zintensyfikował działalność twórczą, specjalizując się w malarstwie olejnym. Obrazy te wystawiał m.in. w Berlinie Zachodnim (1982) i w Meksyku (1984). Od 1984 r. uczył malarstwa w Frazyer Vally Coollage w Chilliwack (B. C.). W 1985 r. uczestniczył w akcji ratowniczej po największym trzęsieniu ziemi w Meksyku. W 1988 r. latał jako pilot w firmie Burrard Air (Kanada), a następnie w Perimeter(?) Aviation (Kanada) do 1990 r. i Air Lift (Kanada) do 1992 r., uzyskując duże doświadczenie w lotach długodystansowych małymi samolotami. Udzielał się też społecznie, jako instruktor w aeroklubie w Vancover. Powrócił do Polski i współpracował m.in. z mielecką WSK. W ramach zleceń wykonał 6 przelotów samolotem An-2 nad północnym Atlantykiem. W 1997 r. promował Mielec i WSK, wykonując (wspólnie z mieleckim mechanikiem Bogusławem Gajkiem) na jednym z egzemplarzy seryjnych An-2 lot dookoła świata, ze startem i metą w Mielcu. Prowadzi własną działalność gospodarczą.

 

MISZTAL FRANCISZEK, urodzony 15 III 1901 r. w Lisich Jamach koło Lubaczowa. Absolwent Gimnazjum Realnego we Lwowie z maturą w 1921 r. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej i w 1926 r. uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W czasie studiów przewodniczył Związkowi Awiatycznemu Studentów Politechniki Lwowskiej. W latach 1925-1927 był asystentem katedry mechaniki technicznej. Po studiach w zakresie lotnictwa w Instytucie Aerodynamicznym Politechniki w Akwizgranie w 1929 r. na podstawie rozprawy doktorskiej otrzymał stopień doktora nauk technicznych. W tym samym roku został zatrudniony w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie jako samodzielny konstruktor. Współpracował przy projektach samolotów: pasażerskiego PZL-4, sportowego PZL-19, rozpoznawczo-bombowego PZL-23 „Karaś”, myśliwskich PZL-38 „Wilk” i PZL-48 „Lampart”. Prowadził prace badawczo-doświadczalne w Instytucie Technicznym Lotnictwa oraz zajęcia z zakresu budowy samolotów w grupie technicznej Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Warszawie. Po II wojnie światowej był jednym z organizatorów studiów lotniczych w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie. Od 1945 r. do 1946 r. pracował na stanowisku dyrektora technicznego Polskich Linii Lotniczych LOT w Warszawie. W 1946 r. współtworzył Centralne Studium Samolotów (CSS) na Okęciu i do 1951 r. był jego dyrektorem. Równocześnie od 1947 r. pracował w katedrze budowy samolotów Politechniki Warszawskiej jako profesor nadzwyczajny i od 1956 r. profesor zwyczajny. W CSS stworzył biuro konstrukcyjne samolotów i z inż. Stanisławem Lassotą zaprojektował samolot szkolny CSS-10. Produkcję prototypów tego samolotu podjęły Państwowe Zakłady Lotnicze – PPW Zakład Nr 1 w Mielcu, toteż prof. F. Misztal przez kilka lat ściśle współpracował z mielecką fabryką samolotów. Od 1954 r. pracował w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, a od 1957 r. w Ośrodku Konstrukcji Lotniczych WSK Okęcie w Warszawie. Był autorem rozpraw naukowych i podręczników o lotnictwie. W 1959 r. został członkiem korespondentem, a w 1964 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Angażował się społecznie, m.in. jako członek Zarządu Związku Polskich Inżynierów Lotniczych, przewodniczący sekcji lotniczej SIMP oraz sekretarz Wydziału IV PAN. Uczestniczył w reaktywowaniu Aeroklubu Warszawskiego oraz czasopisma „Technika Lotnicza”. Brał udział w zorganizowaniu Klubu Seniorów Lotnictwa. Na emeryturę przeszedł w 1970 r. Od 1972 r. był kierownikiem redakcji czasopisma „Archiwum Budowy Maszyn”, a od 1973 r. kierował Wszechnicą PAN. Był członkiem wielu towarzystw naukowych. Wyróżniony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą OOP, wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi oraz Nagrodą Państwową. Zmarł 9 VI 1981 r. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. 

 

MIŚ ANNA LUDWIKA WILHELMINA (z domu JAGIEŁKO), urodzona 24 VIII 1929 r. w Mielcu, córka Władysława i Janiny z domu Ślósarek. Absolwentka Państwowego Liceum i Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1949 r. Ponadto ukończyła Roczny Kurs Administracyjno-Handlowy dla Abiturientów Szkół Średnich w Krakowie w 1950 r. W latach 1950-1982 pracowała w księgowości mieleckich zakładów pracy: Banku Spółdzielczym (1950, likwidator), Centrali Mięsnej i po zmianie nazwy – Przedsiębiorstwie Gospodarki Zwierzętami Rzeźnymi Oddział Skupu Zwierząt Rzeźnych (1951-1965, starsza księgowa), Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym (1965-1967, starsza księgowa), Rzemieślniczej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu (1967, starsza księgowa), Mieleckim Przedsiębiorstwie Terenowym Ceramiki Budowlanej (1967-1980, starszy ekonomista) i Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej (1980-1982, starszy referent ds. finasowych). W 1982 r. przeszła na wcześniejszą emeryturę. Jej pasją życiową jest historia ziemi mieleckiej, a zwłaszcza dzieje mieleckiego szkolnictwa, co wiąże się z dominującym zawodem nauczycielskim w rodzinach Ślósarków i Jagiełków. Jest autorką książki Jan Ślusarek 1871-1936, nauczyciel i działacz społeczny (Mielec 2008). Pomagała też przy zbieraniu materiałów do Encyklopedii miasta Mielca.

 

  • Stanisław Mityk

    Stanisław Mityk

MITYK STANISŁAW, urodzony 13 VII 1933 r. w Chmielowie, syn Andrzeja i Anny z domu Koper. Absolwent Państwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdał w 1952 r. Po krótkiej pracy nauczycielskiej w Szkole Podstawowej w Ujeździe Śląskim otrzymał powołanie do zasadniczej służby wojskowej, a następnie w latach 1956-1958 został zatrudniony jako referent finansowy w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Tarnobrzegu. W 1958 r. powrócił do zawodu nauczycielskiego, a kolejnymi miejscami jego pracy były: Szkoła Podstawowa w Chmielowie (nauczyciel, 1958-1975 r.), Kuratorium Oświaty i Wychowania w Tarnobrzegu (wizytator metodyk, 1975-1983), Zespół Szkół Ogólnokształcących w Tarnobrzegu (nauczyciel, 1983–1987) i Szkoła Podstawowa w Chmielowie (nauczyciel, 1987-1991). Ukończył studia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie (kierunek: wychowanie plastyczne) i otrzymał tytuł magistra. Poza pracą nauczycielską dużo czasu poświęcał na twórczość plastyczną. Od 1974 r. uczestniczył w wystawach plastycznych zbiorowych i indywidualnych, m.in. w Lublinie, Zamościu, Chełmie, Łodzi, Staszowie, Stalowej Woli i kilkakrotnie w Mielcu (ostatnia w 2005 r.). W 1989 r. otrzymał I miejsce w Dziale Grafiki II Biennale Twórczości Nauczycieli. Współpracował z „Tygodnikiem Nadwiślańskim” (od 1995 r.) i „Rocznikiem Mieleckim” (od 1998 r.), przedstawiając zabytki architektury z Tarnobrzega, Kolbuszowej i Mielca oraz ich okolic. Od 1999 r. pracował jako nauczyciel (w niepełnym wymiarze godzin) zajęć z plastyki w Kolegium Nauczycielskim w Tarnobrzegu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką ZNP oraz nagrodą II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania. Wykonał ilustracje uzupełniające do albumu Poczet władców Polski podług Jana Matejki (Warszawa 2012), na podstawie pocztu z Sali Królewskiej w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Mielcu. Autor ilustracji do „Historii Mielca dla dzieci” napisanej przez autora niniejszej „Encyklopedii” (Mielec 2013). Zmarł 19 I 2016 r. Pochowany na cmentarzu w Chmielowie. W sierpniu 2017 r. w galerii SCK eksponowano wystawę indywidualną jego prac.

 

  • Zygmunt Mizera

    Zygmunt Mizera

MIZERA ZYGMUNT, urodzony 17 II 1928 r. w Milówce, syn Romana i Marii z domu Kuk. W latach 1943–1946 ukończył Prywatną Męską Szkołę Mechaniczną w Tarnowie z egzaminem czeladniczym (przemysł ślusarski i mechaniczny), a w 1948 r. zdał egzamin spawacza gazowego i elektrycznego. Absolwent Liceum Mechanicznego w Dębicy, maturę zdał w 1950 r. W WSK Mielec zatrudniony został 1 VIII 1950 r. Pracował na stanowiskach: konstruktora przyrządów, kierownika sekcji konstrukcyjnej przyrządów, kierownika pracowni konstrukcyjnej, głównego technologa, głównego specjalisty ds. uruchomień, głównego specjalisty ds. koordynacji uruchomienia An-28 i zastępcy głównego inżyniera ds. przygotowania produkcji. W 1970 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzymał tytuł inżyniera mechanika (specjalność: obrabiarki, narzędzia i technologia budowy maszyn), a w 1976 r. uzyskał specjalizację zawodową z zakresu konstrukcji oprzyrządowania technologicznego. Był jednym z najaktywniejszych wynalazców i racjonalizatorów w WSK („Mistrz Techniki” – 1973). Od 1954 r. do 1978 r. otrzymał 7 patentów na wynalazek (5 wprowadzono) oraz opracował kilkadziesiąt wniosków racjonalizatorskich. Ich zastosowanie przyniosło WSK duże korzyści ekonomiczne. Był rzeczoznawcą SIMP w zakresie projektowania procesów technologicznych. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30–lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką Racjonalizatora, Srebrną Honorową Odznaką SIMP, Odznaką „Zasłużony dla Wynalazczości i Racjonalizacji”, Odznaką „Zasłużony dla Lotnictwa” oraz Nagrodą Naczelnej Organizacji Technicznej I stopnia (1978). Zmarł 22 XII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

 

  • Henryk Mleczko

    Henryk Mleczko

MLECZKO HENRYK, urodzony 2 III 1936 r. w Radłowie koło Tarnowa, syn Michała i Stefanii z domu Kondal. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego (profil pedagogiczny) im. T. Kościuszki w Radłowie, maturę zdał w 1954 r. Jako nauczyciel pracował w: Szkole Podstawowej w Kozielicach, pow. pyrzycki (1955-1957), Szkole Przysposobienia Rolniczego w Kozielicach (1957-1958) i Szkole Podstawowej w Leszczawie w Bieszczadach (1958-1959) oraz pełnił funkcję kierownika w Szkole Podstawowej w Trzcianie koło Mielca (1959-1966). Od 1 IV 1966 r. został zatrudniony w Zespole Szkół Technicznych WSK Mielec na stanowisku kierownika internatu, a ponadto uczył przedmiotów zawodowych. Opiekował się ZHP, zorganizował harcówkę i modelarnię. W 1980 r. ukończył Wyższe Studia Zawodowe w Warszawie. Przez szereg lat prowadził zespół samokształceniowy kierowników internatów z Mielca, Kolbuszowej i Ropczyc. Wielokrotnie organizował różne formy wypoczynku letniego i zimowego dzieci i młodzieży. Był długoletnim działaczem Związku Nauczycielstwa Polskiego i społecznym inspektorem pracy dla pracowników oświaty na terenie Mielca. Od 1966 r. uczestniczył w pracach Obwodowych Komisji Wyborczych do Rad Narodowych i Sejmu. Wyróżniony został m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrną Odznaką J. Krasickiego i Srebrną Odznaką ZMW oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca w 1987 r. Zmarł 28 II 1993 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.

 

  • Jacek Mleczko

    Jacek Mleczko

MLECZKO JACEK MICHAŁ, urodzony 10 XII 1961 r. w Mielcu, syn Henryka i Zofii z domu Machała. Absolwent Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdał w 1981 r. Należał do ZHP, prowadził 36 Drużynę Harcerską przy Technikum Mechanicznym. Pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Dębiakach (do 1984 r.), a następnie w Szkole Podstawowej w Ławnicy (1984-1987). Od 1987 r. pracuje w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu, początkowo jako nauczyciel – wychowawca w Internacie ZST, następnie – nauczyciel historii i od 1999 r. – wicedyrektor ZST. Ukończył: studia magisterskie z zakresu historii na Wydziale Społeczno – Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie – specjalność nauczycielska (1990), Kurs kwalifikacyjny dla oświatowej kadry kierowniczej w Ośrodku Doskonalenia Pedagogicznego w Tarnobrzegu (2000) i Kurs dla edukatorów z zakresu komunikacji społecznej i public relations (2002). W 1995 r. był współorganizatorem i kierownikiem Studium Finansów i Rachunkowości Niepublicznej Szkoły Biznesu w Mielcu, a od 1996 r. pełni funkcję zastępcy dyrektora do spraw organizacji procesu kształcenia  Niepublicznej Szkoły Biznesu Policealnego Studium Zawodowego w Mielcu. Ponadto od 2003 r. jest wykładowcą Wyższej Szkoły Hotelarstwa i Turystyki w Jaśle. Napisał szereg artykułów pedagogicznych, które opublikowano m.in. w Zeszytach Naukowych Wyższej Szkoły Hotelarstwa i Turystyki w Lesku, Materiałach z I i II Konferencji Nauczycieli Liceów Technicznych w Rzeszowie i przewodniku metodycznym dla nauczycieli. Wyróżniony m.in. Nagrodą II stopnia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej (2004). Poza pracą w szkolnictwie działa społecznie od 2000 r. w zarządzie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu. W 2010 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2010-2014, a w kwietniu 2012 r. powierzono mu funkcję przewodniczącego Komisji Gospodarki i Finansów Rady Miejskiej w Mielcu. 

 

  • Ryszard Mleczko

    Ryszard Mleczko

MLECZKO RYSZARD STEFAN, urodzony 23 I 1953 r. w Skarżysku – Kamiennej, syn Zygmunta i Zofii z domu Derlatka. Absolwent Technicznych Zakładów Naukowych w Skarżysku – Kamiennej z matura w 1973 r. Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Pancernych w Poznaniu (kierunek: dowódczo-sztabowy) ukończył w 1977 r. z tytułem inżyniera i stopniem podporucznika. W 1977 r. służył w Wojsku Polskim na różnych stanowiskach dowódczo-sztabowych oraz w administracji. Aktualnie przebywa na emeryturze. Posiada stopień majora rezerwy. Od dzieciństwa pasjonował się rysunkami, a następnie malarstwem. Z czasem ukierunkował twórczość na malarstwo sztalugowe. Tematyką jego prac są głównie pejzaże i architektura Mielca i okolic. Należy do Klubu Środowisk Twórczych Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej w Mielcu i uczestniczy w jego wystawach zbiorowych. Zdjęcia kilku jego prac zostały umieszczone w wydawnictwie albumowym Malarskie piękno regionu Mielca (pod red. M. Kruk, Mielec 1997). Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i odznaczeniami resortowymi.

 

  • ks. Józef Młodochowski (Bik)

    ks. Józef Młodochowski (Bik)

MŁODOCHOWSKI (BIK) JÓZEF (ksiądz), urodzony 4 X 1891 r. w Młodochowie, pow. mielecki, syn Jana Bika i Katarzyny z domu Rokoszak. Uczył się w c.k. Gimnazjum w Mielcu i c.k. Gimnazjum w Tarnowie. Po ukończeniu I roku Seminarium Duchownego w Tarnowie skierowano go na Uniwersytet Gregoriański w Rzymie. Tam z powodu wojny uzyskał w przyspieszonym trybie stopień doktora i powrócił do diecezji. W 1916 r. przyjął święcenia kapłańskie i jeszcze w tym samym roku podjął studia teologiczne w Innsbrucku. W 1917 r. ukończył pracę historyczno-prawniczą: Evolutiohistorico-canonisica et exposition censurae latae sententiae contra nomen dantes sectae masssonicae. Został skierowany do parafii w Pleśnej, gdzie pracował jako wikariusz. Przez pewien czas leczył się w Zakopanem i był tam kapelanem w Zakładzie Zamoyskiego. W 1920 r. pracował jako wikariusz w Szczepanowie, a w 1921 r. – jako katecheta w gimnazjum w Brzesku. W tym okresie zdawał egzaminy w ramach studiów doktoranckich z teologii moralnej i dogmatyki na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1922-1937 pełnił funkcje katechety w II Gimnazjum,  kierownika bursy św. Kazimierza w Tarnowie, moderatora Sodalicji Mariańskiej, opiekuna V Drużyny Harcerskiej im. Kazimierza Jagiellończyka i kuratora pomocy koleżeńskiej uczniów. Ponadto powierzono mu funkcję diecezjalnego dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych. W 1935 r. uzyskał kolejny doktorat, tym razem z biblistyki i otrzymał tytuł profesora teologii pastoralnej w Instytucie Teologicznym w Tarnowie. W 1937 r. przeniesiony został do Seminarium Duchownego w Tarnowie, gdzie pracował jako wykładowca, a w 1938 r. mianowano go rektorem Instytutu Polskiego w Rzymie. W czasie wakacji w Polsce w 1939 r. zatrzymała go wojna, a następnie okupacja hitlerowska. Dzięki intensywnym staraniom Niemcy dali mu zgodę na powrót do Rzymu i dotarł tam przed świętami Bożego Narodzenia. W czasie II wojny światowej, poza działalnością zawodową, często pomagał rodakom, których losy rzuciły na ziemię włoską. Współpracował z watykańskim radiem i przygotowywał audycje dla Polaków. Zmarł 24 VII 1943 r. Spoczywa na cmentarzu Campo Verano w Rzymie.

 

  • Adam Młodziankowski

    Adam Młodziankowski

MŁODZIANKOWSKI ADAM STANISŁAW, urodzony 7 VII 1965 r. w Chełmie Lubelskim, syn Ludomira i Krystyny z Kochańskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Czarnieckiego w Chełmie Lub., maturę zdał w 1984 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej im. M. Kopernika w Krakowie ukończył w 1990 r. z tytułem lekarza medycyny. W latach 1990-2004 pracował na Oddziale Kardiologii Szpitala Wojewódzkiego w Rzeszowie, na stanowiskach młodszego asystenta (do 1996 r.) i starszego asystenta (do 2004 r.). W tym okresie uzyskał I stopień (1996) i II stopień specjalizacji z zakresu chorób wewnętrznych (2000) oraz w 2003 r. specjalizację z kardiologii. Odbył też staże z zakresu kardiologii inwazyjnej w Zakładzie Kardiologii i Angiologii w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (2000) i w I Klinice Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 2004-2006 pracował na I Oddziale Kardiologii Inwazyjnej i Angiologii Polsko-Amerykańskich Klinik Serca w Ustroniu. Od XI 2006 r. pełni funkcję ordynatora V Oddziału Kardiologii Inwazyjnej i Angiologii Polsko-Amerykańskich Klinik Serca w Mielcu z siedzibą w Szpitalu Powiatowym. Zorganizował Oddział i jego funkcjonowanie od podstaw i systematycznie powiększa jego możliwości działania. Należy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego i Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Uczestniczy w kongresach, konferencjach i warsztatach krajowych i zagranicznych (m.in. w Monachium, Paryżu, Lipsku, Waszyngtonie). W latach szkolnych grał w szachy, uczestnicząc wielokrotnie w Mistrzostwach Polski (szkół podstawowych, szkół średnich, juniorów i seniorów), a także w rozgrywkach II ligi jako zawodnik klubu „Agros” Chełm. W czasie studiów występował w zespole szantowym, m.in. dwukrotnie w krakowskim festiwalu piosenki szantowej „Shanties”. Uprawia sporty wodne (windsurfing, żeglarstwo śródlądowe i morskie, posiada stopień sternika jachtowego) oraz sporty zimowe (narty, snowboard).

 

MŁODZIEŻOWA AKADEMIA UMIEJĘTNOŚCI TECHNICZNYCH „LEONARDO”, projekt Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu, powstały na bazie doświadczeń z Mieleckich Festiwali Nauki i Techniki. Intencją pomysłodawców było „rozwijanie wyobraźni, kreatywności oraz konkretnych umiejętności technicznych związanych głównie z przemysłowym charakterem Mielca.” Patronat naukowy nad projektem objął prorektor ds. kształcenia Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie prof. dr inż. Andrzej Tytko, a wsparły go Starostwo Powiatowe w Mielcu i Urząd Miejski. Pierwszymi sponsorami były Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. i Kirchhoff Polska Sp. z o.o. Patronat medialny objęły: Portal Internetowy hej.mielec.pl, Tygodnik Regionalny Korso i Radio Leliwa. Inauguracja działalności MAUT nastąpiła 18 II 2015 r. W pierwszym roku zorganizowano zajęcia: laboratorium modelarstwa i rakiet kosmicznych, zapis konstrukcji z elementami wspomagania projektowania 2D i 3D, laboratorium budowy i programowania robotów, wirtualne loty nad Mielcem – kurs pilotażu, praktyczne podstawy fotografii i grafiki cyfrowej oraz „Zobacz – Zbuduj – Zademonstruj” budujemy szkolne centra nauki. Ważnym ogniwem procesu edukacji technicznej są wykłady popularnonaukowe prowadzone przez pracowników naukowych AGH w Krakowie w ramach cyklu „Człowiek – technika – rozwój”. Zajęcia są organizowane w Regionalnym Centrum Transferu Nowoczesnych Technologii Wytwarzania przy ul. Wojska Polskiego 2B. 

 

MŁYN PYRZYŃSKICH, drewniany młyn – wiatrak typu holenderskiego przy ul. H. Sienkiewicza 79 A wybudowany w 1902 r. przez Franciszka Pyrzyńskiego. Posiada konstrukcję drewnianą, krytą blachą. Górną część stanowiła początkowo ruchoma kopuła z czteroramiennymi skrzydłami. Obracana była w zależności od siły i kierunku wiatru. Skrzydła poruszane wiatrem napędzały zespół kół zębatych i przekładni, a te z kolei poruszały koła młyńskie (2 komplety po dwa koła o średnicy 1,5 m i grubości 0,5 m). Koło (podstawa) było nieruchome, a drugie (ułożone na pierwszym) poruszało się. Przemiał zboża odbywał się poprzez tarcie kół i rozgniatanie ziarna na różnego typu paszę dla zwierząt, a odpowiedni rodzaj (grubość) paszy uzyskiwano poprzez zwiększanie lub zmniejszanie tarcia. Zboże transportowane było wyciągarką linową i wysypywane na koryta, które doprowadzały zboże do kół mielących, a mąka (śruta) sypała się do podstawionych worków. Komplet kół pracował na przemian, aż do stępienia się kół. Ostrzenie kamieni polegało na kuciu ich oskardami i wykonywaniu specjalnych rowków na powierzchni trącej. W czasie okupacji hitlerowskiej nakazano rozbiórkę skrzydeł. Po 1945 r. wprowadzono napęd elektryczny, co usprawniło pracę młyna i uniezależniło go od warunków atmosferycznych. Zmieniono też transport zboża  wewnątrz młyna na kubełkowy. Zapotrzebowanie na usługi młyńskie utrzymywało się do lat 70., a następnie systematycznie spadało, głównie z powodu gwałtownych przemian społeczno – gospodarczych po 1989 r., m.in. masowej rezygnacji z nieopłacalnej hodowli zwierząt. Mimo to do dziś młyn wciąż jest sprawny technicznie i bardzo dobrze utrzymany. Przedstawia dużą wartość zabytkową. Zasługę w tym mają przede wszystkim kolejni właściciele: Franciszek Pyrzyński, jego syn Kazimierz Pyrzyński i aktualnie wnuczek – Marek Pyrzyński.

 

MŁYNARCZYK MIROSŁAW WACŁAW, urodzony 2 I 1945 r. w Białej Podlaskiej, syn Wacława i Józefy z domu Osiej. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1964 r. Pracował w WSK Mielec (1966-1969), PKS Rzeszów Oddział Mielec (1969-1970), MPGK w Mielcu (1970-1973) i Urzędzie Powiatowym w Mielcu (1973-1974). W latach 1974-1975 pełnił funkcję zastępcy naczelnika miasta Mielca, a po likwidacji powiatów (m.in. mieleckiego) i zmianach kadrowych pracował w Urzędzie Miejskim w Mielcu. Ukończył Wydział Prawa i Administracji UMCS w Lublinie z tytułem magistra prawa, a następnie studia podyplomowe z zakresu prawa pracy na UJ w Krakowie. W 1977 r. przeszedł do pracy w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej (od 1990 r. Policji) w Tarnowie i pełnił różne funkcje, m.in. w latach 1994-1996 rzecznika prasowego. Dużo czasu poświęcał na działalność społeczną. Należał do Polskiego Związku Filatelistów, Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Donald” przy ZDK WSK i PTTK. Zdobył odznaki turystyczne: popularną, brązową i jubileuszową (1985). W 1991 r. był jednym z założycieli Tarnowskiego Stowarzyszenia Lotniczego im. Jana Wnęka i później jego prezesem. W latach 1990–1994 odbył szkolenie w zakresie motolotniarstwa. Uzyskał uprawnienia pilota motolotniowego turystycznego (1994) i instruktora (1998). Startował w zawodach motolotniowych, zajmując m.in. III miejsce w Ogólnopolskich Zawodach w Łososinie (1996) oraz I miejsce w Ogólnopolskim Zlocie Konstrukcji Amatorskich w Stalowej Woli (1995). Zmarł 19 I 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

MŁYNARSTWO, przerób ziarna zbóż na mąkę i inne produkty spożywcze był jednym z najstarszych rzemiosł spożywczych na terenach znajdujących się dziś w granicach miasta Mielca. Pierwszym był prawdopodobnie młyn w Rzochowie, zbudowany być może jeszcze w XIV w. przy stawie znajdującym się w północnej części tego miasta. W ówczesnym Mielcu czynny był natomiast młyn „klokowski”, wymieniony w dokumencie w 1510 r.  Usytuowano go w pobliżu zamku, nad rzeką Wisłoką, której wody wykorzystywano do poruszania młyńskiego koła (kół). Spośród młynarzy w pisemnych wzmiankach zostali wymienieni: Stanisław Świątkiewicz i Paweł Włodzisz (obaj w 1579 r.), Paweł Młynarz i Stanisław Młynarz, Agnieszka Młynarzowa i Pawłowa Młynarzowa. Z XVII w. pochodzą wiadomości, że młyn leżący na tzw. Przedmieściu w Rzochowie (już wcześniej wspominany i zapewne kilkakrotnie przebudowywany) nadal funkcjonował, a jego użytkownikami (właścicielami ?) byli Jan Połeć i po nim rodzina Stąporów. W 1775 r. pisze się zaś o młynarzu Jakubie Wołku – mieszkańcu Przedmieścia w Rzochowie. W Mielcu pracował, chyba bez większych przerw, wspomniany młyn w pobliżu dworku właścicieli mieleckich dóbr i pozostawał ich własnością. (Zamku już nie było, gdyż został zniszczony.) Na przełomie XIX i XX w. jego właścicielem był hrabia Wacław Oborski. Ponadto na terenie miasta czynny był młyn Szymona Novembera. W latach 30. XX w. jedynym młynem w Mielcu, wymienianym w mieleckim „Informatorze gospodarczym 1938”, był młyn „Ziarno” przy ul. H. Sienkiewicza. Wiadomo jednak, że funkcję młyna pełnił  też  (od 1902 r.) wiatrak rodziny Pyrzyńskich na terenie Borku oraz działał nadal młyn przy ul. Legionów (wcześniej dworski). Po II wojnie światowej kierownictwo młyna przy ul. Legionów (wraz z tartakiem) przejął Stanisław Pietryka i prowadził go z powodzeniem do początku lat 50. Wtedy to upaństwowiono młyn i przekazano Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Mielcu. Pod jej zarządem młyn funkcjonował do lat 70., po czym został zlikwidowany. Drugim czynnym po wojnie był młyn „Ziarno” przy ul. H. Sienkiewicza i ten pracował także do lat 70. Najdłużej, choć w ograniczonym zakresie, czynny był wiatrak – młyn Pyrzyńskich. Główną przyczyną zaprzestania działalności przez mieleckie młyny było zdominowanie rynku przez rozwijające się duże przedsiębiorstwo zbożowo - młynarskie w pobliskim Chorzelowie.

 

  • Janusz Młynek

    Janusz Młynek

MŁYNEK JANUSZ, urodzony 22 VI 1951 r. w Chrzanowie, syn Mariana i Cecylii z domu Szyjka. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1970 r. W latach szkolnych rozpoczął treningi szermiercze w KS Gryf Mielec pod kierunkiem Emilii Drabik. W drugiej połowie lat 60. odnosił liczne sukcesy indywidualne (w okręgu rzeszowskim) i drużynowe w kategorii juniorów, m.in. trzykrotnie wywalczył z drużyną Gryfa VII miejsce w szpadzie na Mistrzostwach Polski Juniorów (1968-1970). W latach 1970-1972, odbywając zasadniczą służbę wojskową, startował w barwach CWKS Legia Warszawa. W tym czasie, jako reprezentant Warszawy, zdobył srebrny medal w Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży oraz jako kapitan zespołu Legii – drużynowe wicemistrzostwo Polski w szabli w kategorii do lat 21. Po odbyciu służby wojskowej powrócił do Mielca. Został zatrudniony w WSK i w KS Gryf jako trener szermierki, ale pozostawał nadal czynnym zawodnikiem i czołowym szablistą okręgu rzeszowskiego. Równocześnie studiował na Politechnice Rzeszowskiej, a następnie – na AWF w Krakowie i ukończył kierunek nauczycielski. Podjął pracę nauczyciela w Szkole Podstawowej w Rydzowie koło Mielca, ale po 3 latach zrezygnował i założył firmę malarską, którą jednak wkrótce zlikwidował. Niedługo potem udało mu się wyjechać do Kanady, a po wylosowaniu wizy w 1993 r. do USA. Po kilku epizodach z pracą w różnych firmach założył własną szkółkę szermierczą Polish–American Fencing School. Dla jej spopularyzowania sam zaczął startować w zawodach i czynił to z powodzeniem. Donosiła o tym polonijna gazeta „Nasz Dziennik”. Szkółka gromadziła coraz więcej chętnych, głównie ze środowiska polonijnego. Po kilku latach treningu wychowankowie szkółki zaczęli odnosić sukcesy na mistrzostwach USA w różnych kategoriach wiekowych od 10 do 20 lat. Do 2006 r. (włącznie) zdobyli około 200 medali! W 2001 r. został głównym trenerem szermierki w New Jersey Instytute of Technology i doprowadził jednego z wychowanków do uniwersyteckiego finału USA. Ponadto we współpracy z organizacją polonijną w Nowym Yorku zorganizował rekreacyjne zajęcia szermiercze dla polskich dzieci. W 2005 r. został wyróżniony Złotym Krzyżem Zasługi za działalność wśród Polonii amerykańskiej. Na Mistrzostwach Świata w Szermierce – 2006 w Korei Południowej jego wychowanki Dagmara Woźniak i Karolina Vloka wywalczyły tytuł drużynowych mistrzyń świata w szabli kobiet do lat 20. Dagmara Woźniak była rezerwową w reprezentacji USA w Igrzyskach Olimpijskich – 2008 w Pekinie. Ponadto Dagmara Woźniak oraz Karolina Vloka i Monika Aksamit (także wychowanka J. Młynka) wywalczyły dla USA wicemistrzostwo świata juniorek w szabli (2008). W 2009 r. jego wychowankowie zdobyli w Akademickich Mistrzostwach USA trzy medale w szabli: Aleksander Ochocki – złoty, Karolina Vloka – srebrny i Dagmara Woźniak – brązowy.

 

MOCZULSKI WIESŁAW, urodzony 24 XII 1952 r. w Głogowie nad Odrą, syn Antoniego i Krystyny z domu Kosteckiej. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 19 w Gorzowie Wielkopolskim. Studia w Politechnice Rzeszowskiej (specjalność: budowa płatowców) ukończył w 1979 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 1979-1981 pracował jako konstruktor w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, zajmując się  certyfikacją samolotów M-18 „Dromader”. W 1980 r. angażował się w organizację struktur NSZZ „Solidarność”, m.in. był jednym z inicjatorów powołania Regionalnej Komisji Założycielskiej NSZZ „Solidarność” w Rzeszowie (14 X 1980 r.), przewodniczącym Komisji Organizacyjnej NSZZ „Solidarność” w OBR SK oraz współautorem uchwały o przystąpieniu do „Solidarności Gdańskiej” w 1980 r. W stanie wojennym został internowany, a następnie zwolniony z pracy. Zatrudnienie uzyskał w Muzeum Regionalnym w Mielcu, a w 1987 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu muzealnictwa w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W listopadzie 1988 r. zorganizował pierwszą wystawę „niepodległościową”. W 1991 r. został zatrudniony w WSK Mielec jako doradca dyrektora OBR do spraw programów wojskowych, odpowiedzialny za wprowadzenie na uzbrojenie Sił Zbrojnych RP samolotu „Iryda M-93”. Został także członkiem Rady Naukowej OBR SK, wybranym przez pracowników. Na znak protestu przeciw likwidacji OBR SK zwolnił się z pracy w 1992 r. Od 1993 r. pełni funkcję dyrektora zarządzającego firmy konsultingowej OLTEX Sp. z o.o. w Mielcu.

 

MODELARSKA (ULICA), ulica miejska na osiedlu Borek. Biegnie od ul. H. Sienkiewicza, przez przysiółek Michalina z grupą domów jednorodzinnych o bardzo różnym wieku i architekturze, do ul. S. Padykuły. Ma 421 m długości. Nazwę i status ulicy otrzymała 28 III 1973 r., po przyłączeniu Borku i Cyranki do Mielca. W 2005 r. otrzymała nawierzchnię z kostki brukowej. Nazwa jest związana z kluczem „lotniczym”, jaki przyjęto dla nazwania ulic biegnących w pobliżu lotniska.

 

  • Magdalena Modelska

    Magdalena Modelska

MODELSKA MAGDALENA (po mężu RHODE), urodzona 19 VIII 1975 r. w Dębicy, córka Mariana i Genowefy z domu Kocoń. Uczęszczała do II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, a następnie do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Raciborzu i tam zdała maturę. Regularne treningi pływackie rozpoczęła w wieku 11 lat w FKS „Stal” Mielec. Jej pierwszym trenerem był Zdzisław Frankiewicz, a w następnych latach inni szkoleniowcy. Pierwszy medal (brązowy) zdobyła w 1988 r. na dystansie 200 m stylem zmiennym w Mistrzostwach Polski Juniorów Młodszych w Szczecinie (trener – Anna Korycka). W tym samym roku, startując w Ogólnopolskich Igrzyskach Młodzieży Szkolnej we Wrocławiu, wywalczyła złoty medal na 200 m st. dow. i srebrny na 200 m st. zm. Po przejściu pod opiekę trenerską Dariusza Krupińskiego została przestawiona na styl grzbietowy. W latach 1989 – 1991 zdobyła szereg dalszych medali w MP juniorów i Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży (m.in. złoty na 100 m st. grzb. w Szczecinie w 1990 r. oraz złoty i rekord Polski (1.06,17) na 100 m st. grzb. w Oświęcimiu). W Mistrzostwach Polski seniorów zdobyła medale: złoty na 50 m st. grzbietowym (31,45 sek.), srebrny na 100 m st. grzb. (1.06,59) i brązowy na 200 m st. grzb. (2.23,36) w Letnich MP w Poznaniu (1991), złoty na 50 m st. grzb. (31,64) w Letnich MP w Rzeszowie (1992), srebrny na 50 m st. grzb. (30,46) w Zimowych MP w Rzeszowie (1994), srebrny na 50 m st. grzb. (31,01), srebrny na 100 m st. grzb. (1.05, 80) i srebrny na 200 m st. grzb. w Letnich MP we Wrocławiu (1994) oraz brązowy na 50 m st. grzb. (30,98) w Letnich MP w Oświęcimiu (1995). Była członkinią kadry narodowej i reprezentantką Polski, m.in. dwukrotnie na Mistrzostwach Europy (Niemcy, Finlandia). Jej najlepsze rekordy życiowe na basenie 50 – metrowym to: 50 m st. grzb. - 30,8 sek., 100 m st. grzb. – 1.05,4 min., 200 m st. grzb. – 2.19,2 min. W 1996 r. wyjechała do USA na Florydę i studiowała na Indiana River Community College Athletics. Otrzymała tam stypendium i startowała w Mistrzostwach Stanów Zjednoczonych Dywizji IV, zdobywając m.in. 9 złotych medali. Ukończyła studia z zakresu literatury angielskiej i pedagogiki na Uniwersytecie Stanowym w Oregonie. Zakończyła karierę wyczynową i pracuje na tymże Uniwersytecie jako trener pływania.

 

  • Stanisława Modelska

    Stanisława Modelska

MODELSKA STANISŁAWA (z domu GUBERNAT), urodziła się 27 IV 1914 r. w Luszowicach, powiat Dąbrowa Tarnowska, córka Józefa i Marii. W 1931 r. ukończyła III Kurs Seminarium Nauczycielskiego w Mielcu. Egzamin dojrzałości zdała w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Od 1948 r. pracowała w Szkole Podstawowej w Maliniu. W 1951 r. przeniosła się do Mielca i odtąd pracowała kolejno w Szkole Podstawowej Żeńskiej (nr 2) i Szkole Podstawowej Męskiej (nr 1) oraz Szkole Ćwiczeń przy Liceum Pedagogicznym. Uczyła matematyki, ale prowadziła także lekcje z geografii i prac ręcznych. Wielu kandydatów na nauczycieli odbywało pod jej opieką lekcje ćwiczebne oraz korzystało z jej bogatego doświadczenia, którym chętnie dzieliła się. W 1970 r. przeszła na emeryturę, ale uczyła nadal (w niepełnym wymiarze godzin) w Szkołach Podstawowych nr 6 i nr 5 w Mielcu. Zmarła 4 III 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Marian Modelski

    Marian Modelski

MODELSKI MARIAN JÓZEF, urodzony 13 III 1939 r. w Pilźnie, syn Michała i Marii z Dąbrowskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdał w 1957 r. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie, uzyskując stopień magistra. W latach 1961–1990 pracował w WSK „PZL-Mielec”, m.in. jako: główny księgowy (1978-1981), zastępca dyrektora naczelnego ds. pracowniczych (1982-1984) oraz dyrektor Zakładu Usług Socjalnych i Produkcyjnych (1984-1990). Ukończył studia podyplomowe z zakresu rachunkowości i finansów na Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W latach 1990–2003 pracował w różnych firmach, m.in. jako dyrektor w Wydawnictwie „Od Nowa” w Katowicach (1994-1995) i główny księgowy w Spółce „Mielec–Centrum” oraz prowadził własną działalność. Od młodości pasjonował się sportem. W latach 1957–1967 uprawiał różne konkurencje lekkoatletyczne i startował w II–ligowych klubach: Cracovia Kraków i Stal Mielec. Był czołowym wieloboistą okręgu rzeszowskiego. Przez wiele lat pracował społecznie w Zarządzie FKS Stal Mielec, był m.in.: wiceprezesem ds. pływania (1976-1978, 1982-1994) i wiceprezesem ds. piłki nożnej (1978-1982). Od 1994 r. jest działaczem Uczniowskiego Klubu Sportowego Ikar Mielec, pełniąc funkcje w Zarządzie i Komisji Rewizyjnej. Ponadto w latach 1966-1989 pracował w Zarządach: Powiatowym, Miejskim i Zakładowym WSK „PZL-Mielec” Polskiego Czerwonego Krzyża. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Zasłużony dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Odznaką „Zasłużony dla Obronności Kraju”, Honorową Odznaką PCK, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Honorową Odznaką Polskiego Związku Pływackiego.

 

  • Władysław Modelski

    Władysław Modelski

MODELSKI WŁADYSŁAW, urodził się 16 I 1906 r. w Łękach Dolnych koło Pilzna, syn Józefa i Marii z domu Zima. Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie został skierowany do pracy w Szkole Podstawowej w Otałęży. W 1934 r. objął obowiązki kierownika Szkoły Podstawowej w Maliniu i funkcję tę pełnił również w czasie okupacji hitlerowskiej. Prowadził także tajne nauczanie. W 1944 r. przeniósł się do Mielca i 1 IX został mianowany kierownikiem Powiatowego Ośrodka Doskonalenia Kadr Oświatowych. W latach 50. pracował w Inspektoracie Oświaty i Wychowania w Mielcu. W latach 1958-1960 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Szkoły Podstawowej nr 3 w Mielcu, a następnie pracował jako nauczyciel matematyki w tejże szkole oraz Szkołach Podstawowych nr 1 i nr 2 w Mielcu. Był także zasłużonym działaczem Związku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Wyróżniony został m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką ZNP. Zmarł 21 III 1971 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

„MODENTEX” (ZAKŁAD KONFEKCYJNY „MODENTEX” STANISŁAW PADŁOWSKI), firma działająca od marca 1993 r. w obiektach właściciela przy ul. T. Kościuszki 52. Produkuje odzież z powierzonych materiałów w przerobie uszlachetniającym, głównie damskie ubiory wierzchnie i niektóre męskie ubrania (m.in. spodnie i kurtki). Współpracuje z firmami z Niemiec i Holandii.

 

  • Zbigniew Modras

    Zbigniew Modras

MODRAS ZBIGNIEW STANISŁAW, urodzony 13 XI 1954 r. w Mielcu, syn Stefana i Natalii z Furmańskich. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu. W latach szkolnych trenował siatkówkę w FKS Stal Mielec. Był członkiem zespołu juniorów Stali, który zdobył mistrzostwo Polski w pionie Szkolnego Związku Sportowego (1970) i wicemistrzostwo Polski juniorów (1972). Studiował na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek – wychowanie fizyczne) i w 1977 r. uzyskał tytuł magistra. Równocześnie otrzymał uprawnienia instruktora rekreacji ruchowej i instruktora piłki siatkowej. W latach 1978-1998 pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej Nr 7 im. I. Łukasiewicza w Mielcu, następnie uczył w Gimnazjum nr 2 (1998-1999), a od 1999 r. jest nauczycielem Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Mielcu. Ponadto w latach 1983–1992 pracował w FKS Stal Mielec jako instruktor piłki siatkowej, a od 1999 r. trenuje młodzież w KPS Stal Mielec. W pracy szkoleniowej osiągnął szereg sukcesów, m.in. prowadzone przez niego zespoły dziewcząt trzykrotnie zdobyły mistrzostwo Makroregionu Małopolska i startowały w finale Igrzysk Młodzieży Szkolnej w piłce siatkowej. Jego wychowankami były m.in. Elżbieta Bielińska (Kulpa), Anna Dybek i Magdalena Korpanty. Pełnił funkcje społeczne, m.in. był sekretarzem Szkolnego Związku Sportowego w Mielcu i organizatorem zawodów międzyszkolnych w latach 1981-1983. Organizował i prowadził szereg obozów wypoczynkowo–szkoleniowych dla młodzieży. Był współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym Koła NSZZ „Solidarność” przy Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu. W 1988 r. wystąpił w drużynie mieleckich nauczycieli, która wywalczyła 3. miejsce w Mistrzostwach Polski Nauczycieli w 1988 r. w Gorzowie Wielkopolskim.

 

MODRZEJEWSKIEJ HELENY (ULICA), niewielka uliczka na osiedlu J. Kilińskiego. Łączy ulice: Ogrodową, J. Wybickiego i M. Reya. Nazwę otrzymała w 1970 r., w okresie rozbudowywania się tej części osiedla. Posiadała asfaltową nawierzchnię i szerokie chodniki po obu stronach. Przy ulicy wybudowano w różnym czasie szereg prywatnych domów, toteż ich architektura jest także różna. W 2012 r. wykonano remont, w ramach którego położono nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki brukowej.
Patronka ulicy: HELENA MODRZEJEWSKA (1840–1909) to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek. Zagrała ponad 250 ról. Występowała głównie na scenach polskich i amerykańskich, ale odnosiła sukcesy także w Londynie. Za patriotyczne wystąpienie w Chicago została później usunięta z Warszawy bez prawa wstępu w granice cesarstwa rosyjskiego. Zmarła w Kalifornii, ale pochowano ją w Krakowie.

 

MOKRZYCKA ANNA (z domu GARBARCZYK), urodzona 5 III 1970 r. w Nowej Dębie, córka Romana i Zofii z domu Bródka. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Nowej Dębie. Maturę zdała w 1989 r. Ukończyła studia na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: pedagogika, specjalizacja opiekuńczo-wychowawcza) Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. KEN w Krakowie w 1996 r. i uzyskała tytuł magistra, a następnie studia wyższe zawodowe na Wydziale Humanistycznym (kierunek: historia) Akademii Pedagogicznej im. KEN w Krakowie w 2001 r. Ponadto w 2004 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie orientacji i doradztwa zawodowego na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie. W latach 1992-2011 pracowała jako nauczyciel w Szkole Podstawowej i Gimnazjum w Nowej Dębie. W 2005 r. uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Kolejnymi miejscami pracy były: Wydawnictwo Pedagogiczne Operon w Gdyni (manager na województwo podkarpackie, 2011-2014), Media Regionalne GC Nowiny w Rzeszowie (manager sprzedaży, 2014) i Polska Press Group GC Nowiny w Rzeszowie (kierownik działu reklamy, 2014-2015). Od września 2015 r. pełni funkcję dyrektora Agencji Wydawniczo-Reklamowej Korso w Mielcu. 

 

  • Emanuell Moll

    Emanuell Moll

MOLL EMANUEL, urodzony 24 III 1953 r. w Łodzi, syn Emanuela i Haliny z Kowalskich. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Bielsku-Białej, maturę zdał w 1972 r. Studiował na Wydziale Automatyki Politechniki Gliwickiej (kierunek: elektroniczne urządzenia automatyki) i w 1977 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. Praca magisterska została opublikowana w „Elektronic Engeeniering”. W 1977 r. zatrudniony został w OBR SK w Mielcu na stanowisku konstruktora, a następnie pracował w Dziale Prób w Locie jako m.in. kierownik sekcji. Opracował m.in. 3 wzory użytkowe i uzyskał 1 patent. Należał do Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W 1992 r. założył – wspólnie z Leszkiem Grzebykiem i Andrzejem Szadkowskim – Zakład Elektroniki i Informatyki „MOTRONIK” s.c. i został jego współwłaścicielem. Należy do Klubu Żeglarskiego „Orkan”.

 

MOLL-MUSIAŁ MAGDALENA ANNA (z domu MOLL), urodzona 27 X 1981 r. w Mielcu, córka Emanuela i Haliny z domu Światowiec. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 2000 r. Także w roku 2000 r. została laureatką Ogólnopolskiego Konkursu „Symbole narodowe – tradycja i współczesność” oraz jedną z laureatek konkursu MEN na najlepszą pracę maturalną dotyczącą analizy wiersza. Studiowała psychologię stosowaną na Wydziale Komunikacji i Zarządzania Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 2005 r. uzyskała tytuł magistra. Pracowała w firmie Rotsa Sales Direct w Krakowie jako specjalista ds rekrutacji (2006-2007) oraz w firmie Alexander Mann Solutions jako Recruitment Specialist (2007-2009) w Krakowie. W 2008 r. ukończyła Europejskie Studia Managerskie na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Od 2010 prowadzi własną firmę MM Consulting Magdalena Moll-Musiał w Krakowie. Od lat szkolnych interesowała się różnymi dziedzinami artystycznymi, głównie muzyką i poezją. Była członkiem Zespołu Muzyki Dawnej „Hortus Musicus” w Mielcu (1992-1999), a w 2000 r. ukazał się jej debiutancki tomik poezji Słowa niedomknięte. Swoje utwory publikowała także w mieleckiej prasie regionalnej, m.in. w „Korso” i „Ikonie”. Uczestniczyła w „Wolnej Trybunie Poetyckiej” i jeden z jej wierszy wybrano do zbioru Anna Dymna i Wolna Trybuna Poetycka (2003). Wielokrotnie była laureatką konkursów poetyckich, m.in. w Mielcu i Tarnogórze (III i IV TKP im. Księdza J. Twardowskiego), Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „Z literą na ty” oraz Konkursu im. Małgorzaty Szułczyńskiej. Ponadto napisała szereg tekstów piosenek, w tym dla Fundacji Pro Life.  W latach 2005-2008 występowała w chórze Voce Angeli pod dyrekcją Piotra Pałki (m.in. Tryptyk Rzymski z orkiestrą Symfonieta Cracovia). Jej wielką pasją jest podróżowanie. Odwiedziła dotąd 31 krajów. Najwyższym zdobytym przez nią szczytem jest Tunari (5054 m) w boliwijskich Andach. Systematycznie pisze reportaże z odbytych podróży i umieszcza je na portalach turystycznych. W konkursach organizowanych przez te portale zdobyła dwukrotnie II miejsce. Organizuje slajdowiska, jest gościem audycji radiowych. Należy do organizacji Couchsurfing. Od 2011 r. współprowadzi Klub Podróżników „Atlantyda” w Krakowie oraz aktywnie działa w Radio Plus.

 

  • Dorota Momola

    Dorota Momola

MOMOLA DOROTA (z domu HAMALA), urodzona 10 XI 1958 r. w Paszczynie koło Dębicy, córka Władysława i Aliny z domu Wójcik. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Dębicy, maturę zdała w 1978 r. W 1978 r. została zatrudniona w Narodowym Banku Polskim Oddział Dębica jako kontroler rachunkowy. W 1979 r. przeniosła się do mieleckiego Oddziału NBP i jako inspektor pracowała do 1987 r. Po przekształceniu tego banku w Bank Depozytowo - Kredytowy Oddział Mielec pozostawała nadal na stanowisku inspektora Od 1994 r. do 1999 r. była kierownikiem sekcji. W tym czasie (1998) nastąpiła kolejna zmiana - BDK na Bank Polska Kasa Opieki S.A. W 1999 r. została naczelnikiem Wydziału Sprzedaży, a w 2000 r. powierzono jej funkcję dyrektora Oddziału.

 

  • Henryk Momot

    Henryk Momot

MOMOT HENRYK, urodził się 13 II 1928 r. w Przeciszowie, woj. krakowskie, syn Józefa i Antoniny z domu Kula. Absolwent Gimnazjum i Liceum Salezjańskiego w Oświęcimiu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (m.in. pod kierunkiem Hanny Rudzkiej–Cybisowej) i w 1957 r. uzyskał tytuł magistra sztuki. Na początku lat 60. przybył do Mielca. Początkowo pracował w mieleckiej służbie zdrowia, m.in. jako zastępca dyrektora Szpitala Powiatowego i uczestniczył w końcowym etapie budowy obiektów szpitalnych przy ul. S. Żeromskiego. Nie zrywał jednak z malarstwem. Poza pracą zawodową prowadził zajęcia plastyczne w ZDK WSK oraz sam malował, głównie pejzaże i sceny z życia Mielca i okolic. W latach 1972-1974 pełnił funkcje kierownika Wydziału Kultury, a następnie zastępcy kierownika Wydziału Oświaty i Wychowania oraz Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W tym okresie przyczynił się do rozwoju sieci domów ludowych oraz utworzenia Gminnych Ośrodków Kultury w gminach na terenie powiatu mieleckiego. W 1974 r. mianowany został dyrektorem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej, a 1 I 1978 r. powołano go na stanowisko dyrektora nowo utworzonego państwowego Muzeum Regionalnego w Mielcu. Mimo trudnych warunków lokalowych zorganizował placówkę, gromadził eksponaty i organizował wystawy. Doprowadził do wyremontowania otrzymanych od władz miasta dwóch zabytkowych domów przy ul. H. Sawickiej (później ul. Jadernych) i urządzenia w nich tymczasowej siedziby muzeum. (Placówkę tę nazwano „Jadernówką”.) Był jednym z inicjatorów pozyskania Pałacyku Oborskich dla Muzeum Regionalnego i rozpoczął prace remontowo-konserwatorskie w tym obiekcie, m.in. doprowadził do przywrócenia pierwotnego kształtu niższej części pałacyku. W 1993 r. przeszedł na emeryturę, ale nadal pracował (w niepełnym wymiarze godzin) i wspierał wiedzą i doświadczeniem swojego następcę Janusza Zborowskiego. Dużo czasu poświęcał pracy społecznej. W latach 70. i 80. był współautorem projektów dekoracji miasta z okazji świąt i rocznic państwowych i lokalnych. Uczestniczył w lokalizowaniu rzeźb plenerowych i upamiętnianiu Miejsc Pamięci Narodowej w Mielcu. Od 1981 r. sprawował merytoryczną opiekę nad twórcami nieprofesjonalnymi, skupionymi w Klubie Środowisk Twórczych TMZM oraz pomagał w organizowaniu wystaw zbiorowych. Uczestniczył w pracach nad trzytomową monografią Mielca i regionu, m.in. był autorem artykułu Administracja miasta i powiatu oraz opracował Indeks nazwisk i Indeks nazw geograficznych w tomie 2. (Mielec 1988). Podjął prace nad monografią cmentarza parafialnego w Mielcu i poważnie ją zaawansował, m.in. sporządził plan cmentarza, zinwentaryzował groby i mogiły oraz wykonał rysunki i szkice starych pomników i grobowców. (Książkę tę dokończył syn – Dariusz Momot. Wydana została w 2001 r.) Kontynuował też własną działalność twórczą, zachowując wierność malarstwu olejnemu i tematyce regionalnej (pejzaże, sceny rodzajowe). Wystawiał m.in. w Krakowie, Sanoku, Sandomierzu i wielokrotnie w Mielcu. Część jego prac znalazła się w prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą. Angażował się także w działalność organizacji społecznych, m.in. PCK, Miejskiego Komitetu Przeciwalkoholowego, Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej (od 1993 r. wiceprezes) i Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1985). Zmarł 4 IV 1994 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi. W 1999 r. zorganizowano w „Jadernówce” wystawę retrospektywną „Henryk Momot - malarstwo i rysunek”.

 

MONIUSZKI STANISŁAWA (ULICA), ulica na osiedlu T. Kościuszki o długości 410 m, podzielona na dwie części przez ulicę Wojsławską. Powstała w pierwszym dziesięcioleciu XX w. i wtedy też otrzymała patrona. Biegła niemal równolegle do ul. G. Narutowicza i łączyła ul. T. Kościuszki z placem  przy torach kolejowych, zamienionym później na targowicę. Około 1910 r. rozpoczęto budowę pierwszych domów. Powstała też kaflarnia. Dalszy rozwój zabudowy nastąpił w okresie międzywojennym. W czasie okupacji hitlerowskiej nadano ulicy nazwę „Leo Stangeterstrasse”. W latach 70. została rozdzielona na dwie części przez nowo wybudowaną ulicę Wojsławską. Przy pierwszej, biegnącej od ul. T. Kościuszki, ale nie łączącej się z ul. Wojsławską (są odgrodzone pasem zieleni i chodnikiem), w latach 80. wybudowano mini–osiedle budynków wielorodzinnych Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Przy drugiej, która biegnie od ul. Wojsławskiej do ul. Targowej, powstały w latach 70. bazy dla Miejskiej Komunikacji Samochodowej i Spółdzielni Ogrodniczo–Pszczelarskiej. Sama ulica otrzymała asfaltową nawierzchnię i chodniki. Od lat 90. rozpoczęto remontowanie starszych domów i budowanie nowych na wolnych dotąd posesjach, przez co ulica i jej otoczenie znacznie poprawiły swój wygląd. W 2008 r. przeprowadzono jej remont, m.in. położono nową nawierzchnię (część ulicy – kostka brukowa, druga część – asfalt).
Patron ulicy: STANISŁAW MONIUSZKO (1819-1872) to jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów. Był twórcą polskiej opery narodowej (Halka, Straszny dwór, Hrabina, Verbum nobile, Flis) i polskich pieśni popularnych (Śpiewniki domowe). Komponował też operetki, wodewile, balety, utwory orkiestrowe i fortepianowe. Był też m.in.: organistą, pedagogiem, dyrygentem i dyrektorem Opery w Warszawie. Znano go jako człowieka skromnego, ale równocześnie hojnego dla ubogich.

 

  • Lidia Monticolo

    Lidia Monticolo

MONTICOLO LIDIA (z domu KUTKOWSKA), urodzona 13 IX 1924 r. w Borysławiu, województwo lwowskie (aktualnie Ukraina), córka Aleksandra i Marii z domu Metyk. Ukończyła Średnią Szkołę Zawodową w Borysławiu. W 1942 r. przybyła do Mielca. W 1947 r. została zatrudniona w Spółdzielni „Kolejarz i Drogowiec” jako sprzedawca. Po połączeniu się kilku spółdzielni w PSS „Społem” (1948) została kierownikiem sklepu tejże spółdzielni. Odtąd swoje życie zawodowe związała z mielecką PSS. W latach 1950–1953 pracowała w dziale socjalnym, a w latach 1953-1979 kierowała sekcją społeczno–samorządową, znacząco przyczyniając się do rozwoju spółdzielczości spożywców na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Dużo czasu poświęcała na działalność społeczną, m.in. w Związku Zawodowym Pracowników Spółdzielczości, Kole PCK przy PSS (przewodnicząca), Powiatowym Wydziale Spółdzielczyń (sekretarz), Powiatowej Spółdzielczej Komisji Współpracy (sekretarz) i Powiatowej Komisji Spółdzielni Uczniowskich. W 1980 r. przeszła na emeryturę, a ponadto podjęła pracę w niepełnym wymiarze godzin jako rejestratorka w Spółdzielni Lekarskiej przy O/WSS „Społem” w Mielcu (1980-1983). Jest współautorem szkicu monograficznego Powszechna Spółdzielnia Spożywców Społem w Mielcu, wydanym z okazji 80-lecia spółdzielczości spożywców w Mielcu 1909-1989 (Mielec 1990). Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką Honorową PCK IV stopnia, Odznaką „Zasłużony Działacz FJN”, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego” oraz Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu i Usług”. Zmarła 8 VII 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

M-15 (PZL LLM–15, PZL M-15 BELFEGOR), samolot rolniczy o napędzie odrzutowym produkowany w WSK Mielec w latach 1972–1981. Wspólna konstrukcja polsko-radziecka (konstruktorzy – Riamir Adamowicz Izmaiłow i Kazimierz Gocyła), opracowanie w PZL Mielec. Latające laboratorium M-15 (LLM-15), mające służyć doświadczeniom, zbudowano w latach 1972–1973. Jego pierwszy lot odbył się 27 V 1973 r., a pilotem był Ludwik Natkaniec. Do dalszych prac dołączono konstruktora Jerzego Kierońskiego, a końcowym efektem był M-15. Pierwszy lot tego samolotu wykonał 9 I 1974 r. pilot Tadeusz Gołębiewski. Podstawowe dane: załoga – 1 pilot + 2 pasażerów, moc startowa – 1500 kG, masa startowa – 5650 kg, masa użyteczna – 2560 kg. W 1977 r. mielecki samolot uczestniczył w Pokazach Lotniczych w Paryżu i wówczas nazwano go „Belfegorem”. W latach 1978–1979 rozpoczęto jego pilotażową eksploatację w Polsce, ZSRR i NRD oraz  podjęto seryjną produkcję. W 1979 r. przerwano produkcję, głównie ze względu na wysokie koszty eksploatacji samolotu. Ogółem wyprodukowano ponad 150 sztuk. Udało się zachować jeden egzemplarz M-15 i eksponuje się go w Muzeum Lotnictwa w Krakowie. Poza granicami Polski eksponowany jest w rosyjskich miastach: Monino, Ulianowsk i Samarze (Kujbyszewie) oraz węgierskim Szolnoku.

 

MORAWIEC FERDYNAND, urodzony 11 VI 1909 r. w Skrzynce koło Dąbrowy Tarnowskiej, syn Stanisława i Zofii ze Szczepanków.  Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się zawodu w warsztacie ślusarsko-mechanicznym w Dąbrowie Tarnowskiej. W latach 1931-1933 odbył zasadniczą służbę wojskową w batalionie lotniczym w Poznaniu, szkole mechaników lotnictwa w Bydgoszczy i CWL w Dęblinie. Od 1934 r. pracował w Zakładach Lotniczych (Parku Lotniczym). W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w obronie lotniska w Dęblinie. Po jego zniszczeniu przez lotnictwo niemieckie, wraz z oddziałem podjął nieudaną próbę przebicia się do oblężonej Warszawy, a po włączeniu oddziału do Armii „Polesie” uczestniczył w walkach w rejonie Kocka. Po kapitulacji (27 IX) dostał się do niewoli i był więziony w twierdzy Modlin, skąd w listopadzie 1939 r. udało mu się zbiec. Przez pewien czas ukrywał się, a następnie podjął pracę w warsztacie samochodowym w Dęblinie. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej zgłosił się do Wojska Polskiego i został skierowany do Komendy Wyższej Oficerskiej Szkoły Lotniczej na lotnisku w Dęblinie, gdzie uczestniczył w uruchomieniu wodociągów i warsztatów lotniczych. Otrzymał stopień kaprala. W 1948 r. przeszedł do rezerwy i przeniósł się do Mielca, gdzie w miejscowej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego pracował do 1976 r. jako mistrz mechanik. W tym okresie ukończył m.in. Technikum Mechaniczne w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem 10-lecia Polski Ludowej i Odznaką Uczestnika Czynu XXV-lecia PRL. Zmarł 2 I 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi. 

 

MORCINKA GUSTAWA (ULICA), niewielka (161 m), ale ważna uliczka na terenie osiedla Borek. Jest bowiem jedną z łączniczek pomiędzy ulicą H. Sienkiewicza i ulicami osiedlowymi: J. Śniadeckiego, J. Poniatowskiego, W. Orkana i J. Tuwima. Powstała w 1973 r. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki. Jej otoczenie stanowią prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i bogatą zielenią oraz placyk zabaw dla dzieci.
Patron ulicy: GUSTAW MORCINEK (1891-1963) to najbardziej „śląski” z grona wybitnych pisarzy śląskich. Dominującymi tematami jego twórczości były: życie górników, panorama Śląska oraz problemy społeczne i gospodarcze tej części Polski. W 1939 r. został aresztowany przez Niemców i przez całą II wojnę światową przebywał w obozach koncentracyjnych. Przeżycia obozowe opisał w kilku powojennych książkach. Jego utwory były tłumaczone na 17 języków.

 

MORLAIX, miasto-gmina w północnej Francji (Bretania), departament Finistére, przy ujściu rzeki Morlaix do Oceanu Atlantyckiego. Ma 24,82 km2 powierzchni i około 17 tysięcy mieszkańców. Chlubi się udokumentowaną 1000-letnią historią, ale jego początki mogą sięgać czasów rzymskich, gdyż w tym regionie zbiegało się kilka dróg. Ludność zajmowała się uprawą roli i handlem. Świadkami bogatej przeszłości są liczne obiekty zabytkowe, które przetrwały do naszych czasów. Współcześnie Morlaix jest regionalnym ośrodkiem handlowo-przemysłowym, znanym z produkcji tytoniu. Urokliwe miasto i malownicza okolica przyciągają turystów. Przez szereg lat, wspólnie z okolicznymi gminami, utrzymywało kontakty z Mielcem, głównie o charakterze sportowym. Usankcjonowanie formalne tej współpracy nastąpiło 29 V 2011 r. w Mielcu poprzez podpisanie umowy o partnerstwie miast.

 

MORSZTYN ANTONI, herbu Leliwa, urodził się w 1678 lub 1679 r., syn Stanisława, wojewody sandomierskiego i Konstancji z Obor Oborskiej. W młodych latach służył w francuskim wojsku jako oficer muszkieterów. Uzyskał liczne urzędy i godności, był m.in.: wojewodą inflanckim i starostą czorsztyńskim. W latach 1722-1735 był właścicielem trzeciej części Mielca, po zmarłej matce – wojewodzinie sandomierskiej. Zmarł w Królewcu w 1735 r.

 

MORSZTYN STANISŁAW, herbu Leliwa, urodzony po 1623 r.?, syn Jana i Agnieszki z Arciszewskich. Wychowywał się w ariańskiej szkole w Raciborsku (ojciec był ministrem tamtejszego zboru), a następnie podróżował po Europie Zachodniej, m.in. zapoznając się z ówczesną literaturą francuską i nowościami w sztuce wojennej. Po powrocie do kraju uczestniczył w szkoleniu wojskowym, a następnie dowodził regimentem pieszym. Prawdopodobnie na początku lat 60. przeszedł na katolicyzm. Brał udział w licznych wojnach, kampaniach i bitwach, m.in. obronie Zbaraża (1649), potopie szwedzkim (1655-1660), obronie Lwowa (1675), odsieczy wiedeńskiej (generał piechoty, 1683) i wyprawach na Turcję (1686, 1691) oraz bitwach pod Cudnowem (1660), Chocimiem (1673), Żórawnem (1676) i Strygoniem 1683).  Otrzymał liczne urzędy, stanowiska i godności, m.in. podstolego chełmskiego (1668), komendanta Krakowa (1668), komendanta Bracławia (1671), chorążego zatorskiego (1676), kasztelana czerskiego (1687), komisarza do rewizji skarbu koronnego, wojewody mazowieckiego (1699) i wojewody sandomierskiego (od 1704 r.). Był także posłem na sejm w 1670 i 1672 r. Uczestniczył w rokowaniach polsko-tureckich w Buczaczu, zakończonych niekorzystnym dla Polski traktatem (1672). Długo wspierał politykę Jana III Sobieskiego, ale w 1688 r. uczestniczył w działaniach antykrólewskich. Miał też konflikt z kasztelanem sandomierskim Stefanem Bidzińskim w 1695 r. i tylko dzięki sprzyjającemu zbiegowi okoliczności uniknął kary. W walkach o tron po śmierci Jana III nie zajmował jednoznacznego stanowiska. Poza służbą wojskową i sprawowaniem funkcji administracyjnych oddawał się twórczości literackiej, m.in. tłumaczył na język polski Andromachę Jeana Racine’a oraz tragedię Seneki Fedra (pod tytułem Hipolit) i pisał wiersze, a  na okoliczność koronacji Jana III Sobieskiego napisał Balet na koronacyję. W 1681 r. nabył (w drodze zamiany z Teresą z Ossolińskich Denhoffową) majątek w Chorzelowie koło Mielca i tam z żoną (Konstancją z Oborskich) urządzili siedzibę rodzinną. Ze względu na liczne obowiązki przyjeżdżał tam rzadko. Wychowaniem dzieci zajmowała się Konstancja. W 1698 r. Morsztynowie przeżyli tragedię, bowiem na nieznaną chorobę zmarli: córka Teresa Izabela (lat 18) i syn Jan Kazimierz (lat 21). Zrozpaczony ojciec napisał wówczas Smutne żale po utraconych dzieciach. Jako  upamiętniające córkę Teresę ufundował w 1704 r., przytułek dla ubogich i kalek przy kościele w Chorzelowie, będącym filią kościoła parafialnego św. Mateusza w Mielcu. Około 1715 r. otrzymał od Rafała Mieleckiego w zastaw trzecią część Mielca. Zmarł 2 III 1719 r. (Podawany jest także rok 1725.) Pochowany w kościele reformatów w Sandomierzu. (Aktualnie jest to kościół św. Józefa.)

 

MORSZTYN TERESA IZABELA, urodzona 19 X 1680 r. w Werbce Murowanej? koło Latyczowa na Podolu, córka Stanisława (herbu Leliwa) i Konstancji z Oborskich. Podole było wówczas bardzo niebezpieczne, toteż Morsztynowie nabyli w 1681 r. majątek w Chorzelowie koło Mielca i tam się wkrótce przenieśli. Lata dziecięce Teresa przeżyła w Chorzelowie przy braciach i matce, która dbała o edukację i wychowanie dzieci. Teresa mówiła biegle po łacinie i grała na lutni. Konstancja Morsztynowa była osobą głęboko religijną, toteż prowadziła dzieci nie tylko do kościoła filialnego w Chorzelowie, ale także wyjeżdżała do kościoła parafialnego w Mielcu i do kościoła reformatów w Sandomierzu, który Morsztynowie wspierali finansowo. Kiedy rodzice uznali, że córkę należy dalej edukować, ojciec ulokował ją w szkole sióstr sakramentek w Warszawie. Tam m.in. zdobyła podstawową wiedzę i umiejętności z różnych dziedzin życia oraz nauczyła się języka francuskiego. W ramach programu szkoły bywała na dworze królowej Marii Kazimiery Sobieskiej. W czasie takiego pobytu 22 III 1695 r. nagle zasłabła i dopiero na drugi dzień poczuła się lepiej. Zaniepokojeni rodzice zabrali ją do Chorzelowa. Teresa wykazywała się nadzwyczajną pobożnością oraz niezwykłą powściągliwością i prostotą w codziennym życiu. Na początku sierpnia 1698 r. zachorowała na nieznaną chorobę i zmarła 15 VIII 1698 r. w uroczystość Wniebowzięcia Matki Boskiej. Zgodnie z wyrażoną wolą została pochowana w podziemiach kościoła reformatów w Sandomierzu, a w ścianę kościoła wmurowano epitafium, ufundowane przez ojca. Rozpacz po rodzinnej tragedii (zmarł też brat Teresy – Jan Kazimierz) zawarł Stanisław Morsztyn w poemacie Smutne żale po utraconych dzieciach (Kraków 1698). Już w 1716 r. przy oględzinach ciała Teresy w trumnie (z udziałem rodziców) stwierdzono, że nie ulega ono rozkładowi. Potwierdziły to kolejne oględziny w latach 1734, 1742 i 1784. Ze względu na utrzymujące się przez następne lata unikatowe zjawisko, w wieku trumny umieszczono szybę, aby przybywający do grobu mogli zobaczyć zmarłą. Kult Teresy Izabeli Morsztynówny potwierdzają do dziś liczne modlące się przy trumnie osoby z kraju i zagranicy.

 

MORSZTYN WOJCIECH (ksiądz), kanonik kujawski, proboszcz parafii św. Mateusza w Mielcu w latach 1739–1743.

 

MORSZTYNOWA HELENA (z domu POTOCKA), herbu Śreniawa, podczaszanka krakowska, żona Antoniego Morsztyna – wojewody inflanckiego, właściciela trzeciej części Mielca w latach 1722–1735. Po jego śmierci (1735) stała się właścicielką tejże części i zarządzała nią do śmierci w 1762 r. W tym czasie ufundowała przy trakcie sandomierskim murowany kościół Najświętszej Maryi Panny i klasztor dla sprowadzonych trynitarzy (1739–1759). Uznawano ją za jedną z wybitniejszych kobiet polskich w połowie XVIII w. Wsparła finansowo budowę kościoła bonifratrów Świętej Trójcy w Krakowie i kościoła św. Teresy w Jurkowie. Zmarła 12 VI 1762 r. W uznaniu jej zasług biskup krakowski Kajetan Sołtyk listem pasterskim zwrócił się do wiernych diecezji krakowskiej z prośbą o modlitwę za zmarłą.

 

MORSZTYNOWA KONSTANCJA (z Obor OBORSKA), herbu Kolumna, kasztelanka warszawska. Żona Stanisława Morsztyna, wojewody sandomierskiego, właścicielka trzeciej części Mielca w latach 1719–1722.

 

MORSZTYNOWIE, herbu Leliwa, rodzina szlachecka wywodząca się z Niemiec. Pierwotne niemieckie  nazwisko Mondsztern (od zamku nad Renem), po zamieszkaniu w Polsce spolszczono na Morsztyn lub Morstyn. Nabyli majątki w województwach: krakowskim, sandomierskim i sieradzkim. Od XVI w., służąc wiernie nowej ojczyźnie, coraz częściej otrzymywali urzędy i godności, m.in. wojewody sandomierskiego, wojewody inflanckiego i wojewody mazowieckiego oraz starostwa i kasztelanie. Morsztynowie – właściciele trzeciej części Mielca – to rodzina Stanisława, wojewody sandomierskiego. Jemu to Rafał Mielecki oddał w zastaw ową część Mielca około 1715 r. i ostatecznie w 1723 r. przeszła ona na własność Morsztynów. Stanisław zmarł w 1719 r., a po nim współwłaścicielami Mielca byli: wdowa po Stanisławie – Konstancja Morsztynowa (1719-1722), jej syn – Antoni Morsztyn (1722-1735) i wdowa po nim – Helena Morsztynowa (1736-1762). W 1763 r. wymienianą część Mielca przejęła rodzina Małachowskich.

 

  • Piotr Morycz

    Piotr Morycz

MORYCZ PIOTR, urodzony 15 VI 1909 r. w Mietlu, pow. Busko Zdrój, syn Andrzeja i Katarzyny z domu Tokarz. Ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie Męskie im. Adama Mickiewicza w Sosnowcu (1929), a następnie Wyższy Kurs Nauczycielski w Krakowie (1936). W roku szkolnym 1929/1930 uczył w Publicznej Szkole Powszechnej w Malinowicach koło Będzina. W latach 1930-1931 służył w Szkole Podchorążych w Krakowie i otrzymał stopień podchorążego. Powrócił do pracy nauczycielskiej w Malinowicach (1931–1934), a następnie pracował w Publicznej Szkole Powszechnej w Bielowiźnie pow. będziński (1934–1939). Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. i w czasie cofania się przed wojskami niemieckimi dostał się do niewoli radzieckiej. Początkowo przebywał w obozie w Kozielsku, a później w obozie w Tatiszczewie (1941). Po podpisaniu polsko–sowieckiej umowy o tworzeniu w ZSRR polskiego wojska zgłosił się do armii gen. Władysława Andersa i służył w II Korpusie aż do końca II wojny światowej (Iran, Irak, Palestyna, Egipt, Italia i Anglia). W stopniu porucznika (od 1 III 1943 r.) pełnił funkcje dowódcy plutonu, kwatermistrza i oficera gospodarczego w 13 Batalionie Strzelców 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Walczył m.in. pod Monte Cassino i tam został ranny. Po wojnie przebywał do maja 1947 r. w Obozie Matapan Towyn? – Merioneth (Wielka Brytania), a następnie powrócił do Polski. Po krótkim pobycie w Mielcu – Cyrance (miejsce zamieszkania żony), gdzie nie otrzymał pracy, wyjechał do Będzina i tam pracował w szkole podstawowej (1947–1948), a następnie w Ogólnokształcącej Szkole TPD stopnia podstawowego i licealnego w Dąbrowie Górniczej na stanowisku nauczyciela i od 1951 r. – zastępcy dyrektora szkoły. W 1956 r. powrócił do Mielca i został mianowany kierownikiem Szkoły Ćwiczeń przy Liceum Pedagogicznym. Przyczynił się do rozwoju szkoły i jej dobrej współpracy z Liceum. 1 IX 1968 r. przeszedł na rentę inwalidzką, zamienioną później na emeryturę. Udzielał się społecznie m.in. w ZBoWiD, ZIW i OSP Cyranka. W 1978 r. został awansowany do stopnia kapitana. Wyróżniony za udział w działaniach wojennych licznymi odznaczeniami, m.in.: 39/45 Star, Italy Star, Defence Medal, Gwiazdą za Wojnę 1939–1945, Gwiazdą Italii, Krzyżem Walecznych, The War Medal 1939/1945, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino i „Odznaką za rany”, a za późniejszą działalność m.in.: Odznaką ZIW i Odznaką „Zasłużony dla Pożarnictwa”. Zmarł 4 X 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MOSIEŃSKI WAWRZYNIEC, cechmistrz cechu krawiecko-kuśnierskiego w Mielcu w latach 1795–1800.

 

  • Kazimiera Mosio

    Kazimiera Mosio

MOSIO KAZIMIERA ALICJA (z domu MRÓZ), urodzona 24 II 1964 r. w Maliniu, powiat mielecki, córka Jana i Karoliny z domu Piątek. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1984 r. Regularne treningi w chodzie sportowym rozpoczęła w okresie szkoły średniej w LKS Tęcza Mielec pod kierunkiem trenera Józefa Wójtowicza i temu klubowi pozostała wierna do końca kariery zawodniczej (w latach 90. Tęczę połączono z TG Sokół Mielec). Pierwsze sukcesy osiągnęła w 1982 r. zdobywając złoty medal w chodzie sportowym na dystansie 5 km (bieżnia) w czasie Mistrzostw Polski LZS w Bydgoszczy oraz srebrny medal w Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży (MP Juniorów) w Poznaniu. W 1983 r. awansowała do ścisłej czołówki seniorek w chodzie sportowym, uzyskała klasę mistrzowską międzynarodową i do 1995 r. (z przerwami, 1986–1987 – macierzyństwo, 1990 r. – zatrucie na obozie sportowym w Wałczu) osiągnęła wiele sukcesów, m.in. była wielokrotną mistrzynią Polski, rekordzistką i reprezentantką kraju. W latach 1983–1994 wywalczyła następujące medale Mistrzostw Polski seniorów: * 1983 r. Halowe MP (Zabrze): srebrny na 5 km (bieżnia), MP (Bydgoszcz): brązowy na 5 km (b); * 1984 r. HMP (Zabrze): brązowy na 5 km (b), MP (Mielec): srebrny na 10 km (szosa), MP (Sopot): srebrny na 5 km (b); * 1985 r. HMP (Zabrze): złoty na 5 km (b), MP (Bydgoszcz): złoty na 5 km (b); * 1986 r. HMP (Zabrze): srebrny na 5 km (b), MP (Grudziądz): brązowy na 5 km (b); * 1988 r. MP (Grudziądz): złoty na 5 km (b); * 1989 r. HMP (Zabrze): złoty na 3 km (b) + rekord Polski (13:46), MP (Sopot): złoty na 5 km (b); złoty na 10 km (sz); * 1991 r. MP (Kielce): brązowy na 10 km (sz), MP (Sopot): brązowy na 5 km (b); * 1992 r. HMP (Spała) brązowy na 3 km (b), MP (Sopot) srebrny na 5 km (b); * 1993 r. HMP (Spała) brązowy na 3 km (b); * 1994 r. MP (Piła): brązowy na 10 km. Łącznie:  6 złotych, 5 srebrnych i 8 brązowych. Ponadto w 1983 r. w czasie MP juniorów (Wrocław) zdobyła srebrny na 5 km, a w 1984 r. na młodzieżowych MP (Stargard Szczeciński) – złoty na 5 km. Jako reprezentantka Polski startowała w następujących ważniejszych zawodach: * 1983 r.: Puchar Świata (Bergen, Norwegia) – 35 miejsce (pierwsza z Polek) na 10 km (sz); * 1984 r.: czwórmecz Polska – Węgry – RFN – Bułgaria (Warszawa) – 1 miejsce na 5 km (b) + rekord Polski (24:19,45); * 1985 r.: Puchar Świata (Saint-Avbin, Francja) - 10 km (sz); * 1986 r.: trójmecz Polska – Anglia – Walia/Szkocja (Londyn) – 1 miejsce na 5 km (b); * 1988 r.: Polska – Norwegia (Elbląg) – 3 miejsce na 10 km (sz); * 1989 r.: Polska – Norwegia (Bergen) – 5 miejsce na 10 km (sz), 3 miejsce na 5 km (sz), Puchar Świata (Barcelona, Hiszpania) – 45 miejsce na 10 km (sz); * 1993 r.: Polska – Ukraina (Lwów) – 2 miejsce na 3 km (b). W innych ważniejszych zawodach międzynarodowych zdobyła czołowe lokaty w Russe (Bułgaria), Memoriale Janusza Kusocińskiego (Warszawa), Bristonas (Litwa), Detroit – kilka zwycięstw (USA), Bekecsaba (Wegry) oraz Vranow i Ruskov (Słowacja). Wielokrotnie ustanawiała rekordy Polski na dystansach: 5000 m (5 razy) i 10000 m (1 raz) na bieżni oraz 5 km (4 razy) i 10 km (1 raz) na szosie. Rekordy życiowe: 5000 m (bieżnia) – 22.28,44 (Sopot, 1991), 5 km (szosa) – 22:30,1 (Mielec, 1992), 10 000 m (bieżnia) – 47.50,6 (Fana – Norwegia, 1989), 10 km (szosa) – 46.08,0 (Mielec, 1992). W rankingu Grand Prix PZLA 3 razy uzyskała 1 miejsce (1985, 1988, 1989). Poza karierą zawodniczą pracowała jako trener lekkoatletyki w LKS Tęcza Mielec (1986-1993) i TG Sokół Mielec (1994-1995), a następnie jako organizator sportu i trener la w Ośrodku Sportu i Rekreacji Lotnik w Mielcu. W 1996 r. ukończyła Wydział Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego im. J. Piłsudskiego w Warszawie – Filia w Białej Podlaskiej, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy lekkoatletyki. Od 1996 r. pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu oraz jest działaczem i trenerem la w MKS Mielec przy ZST. Najlepsze trenowane przez nią zawodniczki – Agnieszka Bątor i Paulina Murdza osiągnęły szereg sukcesów w kategorii juniorek i były wielokrotnymi reprezentantkami Polski. Ponadto z różnymi grupami sportowymi zdobyła czołowe miejsca w zawodach regionalnych i wojewódzkich. Ukończyła kilka nauczycielskich kursów specjalistycznych oraz kursy instruktorskie z zakresu piłki siatkowej i koszykówki. W latach 1999–2001 startowała w Mistrzostwach Polski weteranów i trzykrotnie zwyciężyła na dystansie 5 km. W latach 1999–2003 prowadziła wychowanie fizyczne w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu, od 2000 r. organizuje „Sportowe wakacje” dla młodzieży, a od 2001 r. prowadzi zajęcia rekreacyjne i aerobik. Była wielokrotnie wyróżniana i nagradzana. W 2003 r. otrzymała tytuł nauczyciela dyplomowanego. W 2006 r. startowała na Mistrzostwach Europy Weteranów w Lekkoatletyce w Poznaniu i zdobyła srebrny medal w chodzie na 5 km (kategoria 40-45 lat).

 

  • Małgorzata Mosior

    Małgorzata Mosior

MOSIOR MAŁGORZATA LIDIA (z domu CZAJA), urodzona 10 VI 1967 r. w Mielcu, córka Kazimierza i Zofii z Chojnackich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1986 r. Od 1987 r. do 2000 r. pracowała w Zespole Opieki Zdrowotnej Samodzielnym Publicznym Zakładzie w Mielcu. Poza pracą w ZOZ zajmowała się promocją zdrowego żywienia i była prekursorką w tej dziedzinie na terenie Mielca. W sierpniu 1990 r. założyła pierwszy w Mielcu i regionie sklep „Panaceum – zdrowa żywność”, oferujący m.in.: produkty dla chorych na cukrzycę i celiakię (produkty bezglutenowe), produkty bogatoresztkowe, produkty sojowe, produkty pszczele i ziołowe, odżywki dla sportowców i żywność dla wegetarian. Do prowadzenia sprzedaży produktów ziołowych i paraleków uzyskała kwalifikacje na Wydziale Farmaceutycznym Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1994 r. W 2001 r. została zatrudniona w Urzędzie Miejskim w Mielcu. W 2002 r. ukończyła Policealne Studium Zawodowe dla Dorosłych Mielecka Szkołę Biznesu (kierunek: administracja), uzyskując wyróżnienie „Złotego Absolwenta”. Od 2004 r. studiuje w Wyższej Szkole Inżynieryjno-Ekonomicznej w Ropczycach – Wydział Zamiejscowy Przedsiębiorczości w Miłocinie (kierunek: administracja publiczna i samorządowa). W 2009 r. ukończyła studia w Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Przemyślu – Zamiejscowy Wydział Prawa i Administracji w Rzeszowie i uzyskała tytuł magistra. Od IV 2008 r. pracuje w Wydziale Edukacji i Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego w Mielcu.

 

  • Roman Moskwa

    Roman Moskwa

MOSKWA ROMAN, absolwent Uniwersytetów Lwowskiego i Wiedeńskiego, nauczyciel. Od 1885 r. pracował w c.k. Wyższym Gimnazjum w Tarnopolu. W 1895 r. został profesorem c.k. Wyższego Gimnazjum Realnego „Franciszka Józefa” w Drohobyczu, a od 1897 r. był profesorem c.k. V Gimnazjum we Lwowie. W 1905 r. został mianowany pierwszym dyrektorem c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu. Kierował szkołą w latach 1905–1913 i w tym okresie zorganizował jej funkcjonowanie ze wszystkimi klasami. Uczestniczył w budowie bazy dla gimnazjum (budynek główny, bursa z kaplicą i sala gimnastyczna) i jej zagospodarowaniu. Na emeryturę (w stan spoczynku) przeszedł w lutym 1913 r., na krótko przed pierwszą maturą (maj 1913 r.). Za długoletnią pracę pedagogiczną został wyróżniony tytułem Radcy Rządu.

 

MOST NA WISŁOCE, budowla służąca przeprowadzeniu drogi z Mielca w kierunku zachodnim nad rzeką Wisłoką. Pierwszy stały most (drewniany) na rzece Wisłoce został zbudowany przez Austriaków około 1887 r., głównie dla  potrzeb wojska, w związku z przewidywanym konfliktem zbrojnym pomiędzy Austrią a Rosją o Bośnię i Hercegowinę. (Ostatecznie do wojny nie doszło, ale most pozostał.) Wisłoka płynęła wówczas o kilkaset metrów bliżej Mielca, tuż przy wzniesieniu, na którym stał dwór właścicieli miasta (na mapie z 1850 r. „folwark nad brzegiem”), a nieco dalej – resztki zamku. W 2 połowie XIX w. Wisłoka systematycznie przesuwała się w kierunku zachodnim i zalewała coraz więcej gruntów Woli Mieleckiej. (Równocześnie oddalała się od Mielca.) Proces ten powstrzymało wybudowanie kilku tam przez Aleksandra Trzecieskiego – dzierżawcę Woli Mieleckiej. W tej sytuacji stary most stał się zbędny i został rozebrany. Drugi most (także drewniany) oraz drogę  wybudowano również przy współudziale austriackiego wojska w czasie I wojny światowej. Wielka powódź w 1934 r. poważnie uszkodziła go, ale wkrótce szkody naprawiono. W czasie wycofywania się wojsk niemieckich w sierpniu 1944 r.  został niemal całkowicie zniszczony. Naprawa w 1945 r. miała charakter prowizoryczny i już na wiosnę 1947 r. spiętrzone lody zerwały dwa przęsła od strony Mielca. Tę kolejną szkodę znów naprawiono w sposób prowizoryczny. Obawa przed następnymi zniszczeniami spowodowała wybudowanie w latach 1954-1956 kolejnego drewnianego, ale znacznie solidniejszego mostu, m.in. wzmocniono podpory drewniane stalowymi belkami B-6 (typu Barzykowskiego). Rozwój komunikacji drogowej, a zwłaszcza ciężkiego ruchu kołowego, wymusił wybudowanie w 1976 r. – obok starego mostu – nowego mostu całkowicie żelbetowego o 10 przęsłach i 11 podporach, długości 250 m, szerokości jezdni – 8 m i szerokości chodników 1,25 m po obu stronach jezdni. (Stary most został rozebrany w 1977 r.) Ostatni remont kapitalny przeprowadzono w 1998 r. Administracją mostu oraz prowadzącą przezeń drogą wojewódzką nr 984 Lisia Góra – Mielec zajmuje się Podkarpacki Zarząd Dróg Publicznych w Rzeszowie.

 

  • Irena Mościcka

    Irena Mościcka

MOŚCICKA IRENA FELICJA (z domu RUSEK), urodzona 24 I 1954 r. w Pyskowicach, córka Tadeusza i Kamili z domu Krawczyk. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdała w 1972 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończyła w 1978 r. i została zatrudniona w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Do 1985 r. pracowała na Oddziale Wewnętrznym tegoż Szpitala oraz w Poradni Rejonowej przy ul. L. Waryńskiego (później ul. Sandomierska). W 1984 r. uzyskała specjalizację I stopnia w zakresie neurologii w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie. W latach 1985-1990 pełniła obowiązki ordynatora nowo utworzonego Oddziału Neurologicznego w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Zorganizowała od podstaw pracę tego Oddziału i rozwinęła jego działalność. Po uzyskaniu specjalizacji II stopnia z zakresu neurologii w 1990 r. (Szpital Wojewódzki w Rzeszowie, egzamin w Warszawie) została mianowana ordynatorem Oddziału Neurologicznego i funkcję tę pełni do dziś. Uczestniczyła w licznych sympozjach naukowych i szkoleniowych. Ukończyła także studia podyplomowe w Wyższej Szkole Zarządzania i Informatyki w Rzeszowie (kierunek: organizacja i zarządzanie w służbie zdrowia). Pod jej kierunkiem 4 lekarzy uzyskało I stopień specjalizacji, a następnie 3 z nich – II stopień z zakresu neurologii. Od 1978 r. jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, a od 1980 r. Polskiego Towarzystwa Neurologicznego. Prowadzi też (wspólnie z mężem) Prywatny Gabinet Lekarski s.c. MEDI Mościcka Irena i Wojciech w Mielcu przy ul. J. Kilińskiego 89 a.

 

MOŚCISKA, osiedle położone w północno–wschodniej części Mielca. Od trzech stron osłonięte lasem, będącym częścią resztek Puszczy Sandomierskiej, zaś od strony zachodniej odsłonięte i połączone z Mielcem ulicą Wojska Polskiego. W XIX w. było przysiółkiem Chorzelowa. Do lat 30. XX w. jego mieszkańcy pracowali głównie na roli i w lesie. Po rozpoczęciu budowy fabryki samolotów w pobliskiej Cyrance (1937) większość z nich została zatrudniona przy budowie, a następnie w samej fabryce. W czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Mościsk znajdowała się składnica amunicji. Od roku szkolnego 1945/1946 uruchomiono szkołę w baraku, a w latach 50. wybudowano dlań murowany budynek. W następnych latach osiedle powiększało się. W 1985 r. Mościska wraz z okolicznym terenem (łącznie 185 ha) zostały przyłączone do Mielca i stały się jego osiedlem, a drogi uzyskały status ulic i nazwy: Rudnik, Pogodna i Spokojna. Liczba ludności w ostatnich 30 latach nieznacznie wzrosła; w 1970 r. Mościska miały 262 mieszkańców, a w 2003 r. – 287. W związku z rozbudową osiedla w 1998 r. wytyczono nową ulicę, której patronem został Stanisław Dolina. W 2009 r. osiedle zamieszkiwało 306 osób.

 

MOTORYZACJA, pierwszym zwiastunem wejścia pojazdów w życie mielczan był bicykl inżyniera Stanisława Hemerlinga, czasowo przebywającego w Mielcu w związku z budową kolei w latach 70. XIX w. Już w pierwszych latach XX w. cykliści byli dużym problemem dla miasta, gdyż poruszając się szybko powodowali każdorazowo zamieszanie i nierzadko popłoch. Niemal w tym samym czasie jeszcze większą sensację wzbudziły motocykle i samochody (automobile). Posiadaczem pierwszego motocykla w Mielcu był Jasiński, a pierwszym właścicielem samochodu  osobowego „Victoria” – notariusz Ignacy Kosiński. W 1911 r. Chaim Jakub Baruch uruchomił pierwszą linię komunikacji samochodowej na trasie Mielec – Tarnów. W okresie I wojny światowej przez Mielec kilka razy przetoczył się front, toteż mielczanie mieli okazję zobaczyć pojazdy wojskowe. W okresie międzywojennym pojazd mechaniczny był jednak nadal rzadkością, ale kupcy już wtedy dbali o zabezpieczenie paliwa. Sprzedawano je najpierw z beczek w sklepach przemysłowych. Prawdopodobnie pierwszą była stacja Standard-Novel na składnicy przy ul. J. Piłsudskiego. Ostatecznie w latach 30. stacja ta przestała funkcjonować. W 1931 r. wydzierżawiono niewielki plac na rynku, obok kiosku, na stację benzynową firmie „Karpaty” Samuel Rothman i S-ka, która funkcjonowała do końca lat 40. Więcej ruchu pojazdów spowodowały prace przy budowie zakładów lotniczych (od 1937 r.). W czasie II wojny światowej znów wielokrotnie przyszło mieszkańcom miasta oglądać przeróżne pojazdy wojskowe. Systematyczny rozwój motoryzacji i związanych z nią problemów rozpoczął się po II wojnie światowej. Stało się to za sprawą powierzania przez władze państwowe mieleckiej fabryce licznych zadań z tej dziedziny, bowiem zniszczony kraj zgłaszał liczne potrzeby. Produkowano m.in.: autobusy (na podwoziach firmy „Studebaker”, od 1947 r.), samochody pożarnicze (na podwoziach „Bedford”, od 1948 r.), sanitarki (na podwoziach z demobilu, od 1948 r.) i autobusy (na podwoziu „Leyland”, od 1948 r.). Podjęto także produkcję części zamiennych do m.in.: silnika dwusuwowego SO1 do motocykla SHL 125-MO4, radzieckich samochodów ciężarowych ZIS-5 i amerykańskich samochodów osobowo-towarowych „Willys” (od 1949 r.). Usankcjonowaniem motoryzacyjnej (obok lotniczej) produkcji i ukierunkowaniem jej na przyszłość była zmiana nazwy fabryki na „Wytwórnię Sprzętu Komunikacyjnego” (WSK). Praca przy samochodach inspirowała wielu pracowników do zakupu pojazdu, ale ze względów finansowych kupowano głównie motocykle (SHL, Junak, WFM). W rajdach motocyklowych, organizowanych w Mielcu przez LPŻ w latach 50., uczestniczyło z reguły kilkudziesięciu motocyklistów. Wolno, ale przybywało też  samochodów ciężarowych. Oddano do użytku pierwsze stacje benzynowe – w 1948 r. przy ul. S. Żeromskiego i w 1951 r. przy zbiegu ulic H. Sienkiewicza i F. Dzierżyńskiego (później S. Sękowskiego). W latach 1957–1960 skonstruowano w Mielcu oryginalny pierwszy polski mikrosamochód małolitrażowy „Mikrus” i wyprodukowano 1728 sztuk, ale decyzją władz centralnych produkcję tę przerwano. (Dziś wiadomo, że była to decyzja o podłożu politycznym.) Część „Mikrusów” została zakupiona przez pracowników WSK i przez wiele lat była charakterystycznym elementem ruchu na mieleckich ulicach. W 1961 r. rozpoczęła funkcjonowanie Miejska Komunikacja Samochodowa, a w 1963 r. Oddział Krajowej Państwowej Komunikacji Samochodowej. W 1962 r. podjęto w WSK produkcję samochodów – chłodni „Żubr”, a w 1964 r. – telewizyjnych wozów transmisyjnych. (W czasie XXXV Międzynarodowych Targów Poznańskich mielecki wóz TV otrzymał tytuł „Mister Universum”.) W 1964 r. uruchomiono także produkcję aparatury wtryskowej na licencji austriackiej firmy „Friedmann und Mayer”. W 1967 r. rozpoczęto produkcję silników wysokoprężnych „Leyland” 0680 na licencji angielskiej firmy „Leyland Motors Ltd” oraz samochodów–chłodni Ms-2,5. Próbą przełamania hegemonii pojazdów z silnikami spalinowymi, zwłaszcza na obszarach o szczególnych uwarunkowaniach ekologicznych, było uruchomienie w 1970 r. elektrycznych wózków golfowych „Melex”. W następnych kilku dziesięcioleciach wprowadzano wciąż nowe typy i zastosowania tych pojazdów, toteż do dziś znajdują one nabywców. W 1970 r. rozpoczęto produkcję samochodów–chłodni Ms-5 i Ms-3, a w 1971 r. – wozów transmisyjnych dla telewizji kolorowej. Wytwarzanie tak wielu różnych i skomplikowanych pojazdów stworzyło duże możliwości kooperacyjne dla małych firm produkujących części i inne detale, toteż ilość tych firm zwiększała się z roku na rok.  Lata 70. zapoczątkowały też okres masowego zapotrzebowania w Polsce na samochody osobowe. Wówczas to zaprezentowano w wielu miastach w Polsce (w Mielcu 5–6 II 1973 r.) 4–osobowy mikrosamochód „Fiat–126 P”, a wkrótce potem w Bielsku–Białej rozpoczęto jego produkcję. Z roku na rok ilość samochodów na drogach systematycznie zwiększała się, a obok samochodów polskich i innych krajów RWPG coraz częściej pojawiały się samochody z krajów zachodnich. Zjawisko to uwidoczniło się wyraźnie także w Mielcu i spowodowało rosnące kłopoty z wewnętrznym układem komunikacyjnym. W latach 70. i 80. zrealizowano szereg inwestycji drogowych, m.in. przedłużenie ulicy H. Sienkiewicza w kierunku Wojsławia (1977), wiadukt nad linią kolejową (1982), ulicę Kazimierza Jagiellończyka (1983), rozszerzenie ul. 22 Lipca do 4 pasów (1986). Przy ul. Przemysłowej zbudowano Stację Obsługi Państwowego Przedsiębiorstwa „Polmozbyt” (6 II 1981) i stację CPN (1982). Jeszcze szybsze tempo rozwoju motoryzacji nastąpiło po wprowadzeniu ustawy o działalności gospodarczej (1988) i głębokich przemianach społeczno-gospodarczych po 1989 r. W połowie lat 90. samochód osobowy lub osobowo-towarowy stał się urządzeniem codziennego użytku. W 1993 r. Wydział Komunikacji Urzędu Rejonowego w Mielcu wykazywał około 10 000 zarejestrowanych pojazdów, a w 2003 r. Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego – około 19 910. W WSK zakończono produkcję samochodów różnego typu, ale kontynuowały produkcję: Wytwórnia Silników „PZL-Mielec” Sp. z o.o., „Melex” Sp. z o.o., Wytwórnia Aparatury Wtryskowej „PZL-Mielec” Sp. z o.o. i firma powstała jeszcze przed otwarciem SSE - Kirkham Motorsports Sp. z o.o. W ramach SSE EURO-PARK powstało kilka nowych firm związanych z przemysłem motoryzacyjnym, m.in.: Lear Automotive (EEDS) Poland Sp. z o.o., Kirchhoff Polska Sp. z o.o., Henryk Bury – Mielec Sp. z o.o., Leopard Automobile – Mielec Sp. z o.o., Firma Tarapata Sp. z o.o. i Zakład Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Grupa Zasada. Poza SSE wiodącą rolę odgrywały: Zakłady Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej R&G Sp. z o.o., Autopart Fabryka Akumulatorów Sp. z o.o., Metalpol s.c., „Kamgum” Wytwarzanie Artykułów z Gumy Adolf Karmelita, PPH „Stamar” s.c., PPUH „Unimet”, „Wabex” Sp. z o.o. i Spółdzielnia Rzemieślnicza „Wielobranżowa”. Względy ekonomiczne i praktyczne spowodowały niezwykle szybki rozwój ciężkiego transportu kołowego i w konsekwencji duże uciążliwości w centralnych częściach Mielca. Wzrosła ilość stacji paliw oraz warsztatów samochodowych.

 

MOTRONIK (ZAKŁAD ELEKTRONIKI I INFORMATYKI „MOTRONIK”), firma funkcjonująca od 1 I 1992 r. jako spółka cywilna. Założyli ją: Leszek Grzebyk, Emanuel Moll i Andrzej Szadkowski, pracownicy Ośrodka Badawczo-Rozwojowego SK w Mielcu. Głównym celem jej funkcjonowania była „kompleksowa komputeryzacja firm oraz dobór sprzętu komputerowego do potrzeb indywidualnego nabywcy”. W pierwszym roku działalności trzej właściciele firmy byli jedynymi pracownikami, ale w następnych latach rozwijano działalności i rosła ilość pracowników. Początkowo produkowano małe urządzenia elektroniczne, a ponadto uruchomiono sprzedaż sprzętu komputerowego. Z biegiem lat wprowadzano nowe formy działalności handlowej, usługowej, szkoleniowej i produkcyjnej. 10 XII 2001 r. przekształcono firmę w spółkę jawną. Oferta w 2004 r. obejmowała m.in. sprzedaż kilku tysięcy produktów branży IT wszystkich liczących się w świecie producentów oraz kompleksową obsługę firm handlowych i sklepów. Pierwszą siedzibą był dom prywatny, później zajmowano budynek przy ul. M. Skłodowskiej–Curie 2, a od 2004 r. firma zajmuje pomieszczenia na parterze budynku przy ul. L. Solskiego 10.

 

MOZDRZENIOWSKI (MOŻDŻENIOWSKI) JÓZEF (ksiądz), urodzony 3 I 1804 r. w Starym Wiśniczu, syn Kaspra i Agaty z domu Gut. Studia filozoficzne odbył we Lwowie, a teologiczne we Lwowie i Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1833 r. Początkowo pełnił posługę kapłańską w Radłowie, ale w 1837 r. został mianowany proboszczem w Rzochowie i Niwiskach. Po zniszczeniu kościoła i zabudowań parafialnych w czasie powodzi w 1839 r., doprowadził do wybudowania w 1840 r. nowego kościoła (dotrwał do naszych czasów), plebanii i zabudowań gospodarczych. W 1843 r. powierzono mu funkcję wicedziekana, a w 1848 r. – dziekana dekanatu mieleckiego. Pełnił także funkcję inspektora szkół galicyjskich. Zmarł 1 III 1871 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu – Rzochowie przy ul. Rzochowskiej.

 

  • Maria Moździerz

    Maria Moździerz

MOŹDZIERZ MARIA STEFANIA (z domu SZENDOŁ), urodzona 18 VII 1946 r. w Dulczy Małej, powiat mielecki, córka Bronisława i Stefanii z domu Sito. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdała w 1964 r. Studiowała na Wydziale Geograficzno-Biologicznym (kierunek: biologia) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i w 1969 r. uzyskała tytuł magistra biologii. W 1969 r. podjęła pracę w Szkole Podstawowej w Radomyślu Wielkim jako nauczycielka, a w latach 1975-1976 pełniła funkcję zastępcy dyrektora tejże szkoły. Od 1976 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 1 im. Władysława Szafera w Mielcu (okresowo pełniącej funkcję Zbiorczej Szkoły Gminnej), jako nauczyciel, zastępca dyrektora (1982-1984), dyrektor szkoły (1984-1987) i nauczyciel przyrody. Ukończyła studia podyplomowe z zakresu biologii (Nowy Sącz, 1980) oraz uzyskała II stopień specjalizacji zawodowej z biologii (1984) i tytuł nauczyciela dyplomowanego (2003). Zorganizowała i urządziła klasopracownię biologii i przyrody. W czasopiśmie „Chrońmy Przyrodę Ojczystą” opublikowała artykuł Nasza droga do patrona szkoły Władysława Szafera. Przygotowywani przez nią uczniowie zdobywali nagrody i wyróżnienia w konkursach LOP. Wiele czasu poświęcała działalności społecznej, m.in. jako członek Zarządu Gminnego i Zarządu Miejskiego ZNP w Mielcu oraz członek Zarządu Miejskiego Ligi Ochrony Przyrody w Mielcu. Wyróżniona m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Srebrną Odznaką Honorową LOP i Nagrodą III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania. W 2009 r. została odznaczona Złotym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, a w 2011 r. przeszła na emeryturę.

 

MOŹDZIOCH KAZIMIERZ (ksiądz), urodzony 13 I 1904 r. w Kiełkowie, syn Andrzeja i Rozalii. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1926 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1930 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Wielopolu Skrzyńskim, Łącku, Czarnym Potoku, Tuchowie i Zassowie. W 1940 r. został mianowany proboszczem w Jastrzębi koło Ciężkowic. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczył w tajnym nauczaniu. W 1950 r. przeniesiono go na probostwo w Górkach Mieleckich, a w 1957 r. powrócił do parafii w Jastrzębi. W 1984 r. zrezygnował z funkcji proboszcza (ze względu na wiek i stan zdrowia) i rezydował w Jastrzębi. Zmarł 26 VII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Jastrzębi.

 

„MÓJ DOM”, rzeźba plenerowa art. rzeźbiarza Ryszarda Kozłowskiego z Warszawy, wykonana z masy betonowej w ramach II Ogólnopolskich Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec-1979”. Symbolizuje dom zamieszkały przez rodzinę – małżeństwo z dzieckiem. Jest postawiona na zieleńcu obok pawilonu „Zenit” przy al. Ducha Świętego.

 

  • Bogdan Mózgowski

    Bogdan Mózgowski

MÓZGOWSKI BOGDAN MARCIN, urodzony 15 VI 1968 r. w Brzegu, syn Czesława i Weroniki z domu Siembab. Ukończył Przyzakładową Szkołę Zawodową w Mielcu. Od 1982 r. trenował piłkę ręczną w Stali Mielec. Do I drużyny seniorów Stali, występującej w I lidze, awansował przed sezonem 1986/1987 i grał w niej na pozycji środkowego rozgrywającego do 1992 r. W sezonie 1991/1992 był jednym z najlepszych strzelców ligi. Po rozwiązaniu drużyny Stali grał w Górniku Libiąż (1992/1993), Unii Tarnów (1993/1994), Czuwaju Przemyśl (1994/1995) i niemieckim zespole TV Hasten Remscheid (1995–2001). Powrócił do Mielca i przez sezon 2001/2002 występował w reaktywowanej drużynie SPR Stal Mielec (II liga). W latach 1988-1990 powoływano go do młodzieżowej reprezentacji Polski, a w sezonie 1993/1994 rozegrał 5 meczów w I reprezentacji Polski (turniej o Puchar Karpat w Rumunii).

 

MROCZEK JAN, urodzony 8 VI 1923 r. w Stołowej, syn Wojciecha i Apolonii z domu Papiernik. Uczestniczył w działaniach związanych z rozbudową Mielca. Od 1950 r. pracował w KP PZPR w Mielcu, angażując się w sprawy budowy szkół i placówek kulturalno-oświatowych na terenie powiatu mieleckiego. Powierzono mu funkcję kierownika Wydziału Organizacyjnego, a następnie sekretarza KM PZPR w Mielcu. Przez kilka kadencji był członkiem Egzekutywy KP PZPR w Mielcu. W 1956 r. został zatrudniony w WSK Mielec i wykonywał prace montażowe przy wyrobach lotniczych. Pełnił szereg funkcji społecznych, m.in. radnego MRN w Mielcu (5 kadencji), ławnika Sądu Powiatowego w Mielcu i członka Komitetu Blokowego w miejscu zamieszkania. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1979 r. Zmarł 8 IX 1996 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

MR POLLACK, mielecki zespół muzyczny utworzony w 1989 r. przez braci Polaków – Jacka (gitara, śpiew, programowanie) i Grzegorza (perkusja, śpiew). Z tym duetem współpracowali okresowo inni muzycy, m.in. Jacek Królik, Piotr Żaczek (gitara basowa) i Grzegorz Skawiński. Pierwszymi ważniejszymi wydarzeniami były udane występy Jacka Polaka z mieleckim zespołem „Taurus” na Festiwalu w Jarocinie (1990), po których w 1991 r. Jacek – już z zespołem Mr. Pollack – nagrał dla firmy „Loud Out Records” w Katowicach płytę QŃ. (Ostatecznie ukazała się kaseta.) W 1993 r. Mr. Pollack został finalistą „Marlboro Rock-in ’93 International” w Krakowie. W latach 1995-1996 we współpracy z firmą „GK” przygotował i wydał płytę Manhattan-One, a w latach 1996-1997 koncertował (z muzykami krakowskimi) na terenie Czech i Słowacji. Poziom zespołu i wirtuozowską grę  Jacka Polaka doceniono w plebiscycie czytelników prestiżowego magazynu „Gitara i Bas” w 1998 r., w postaci przyznania mu I miejsca w kategorii „Nowa Nadzieja Gitary”. Kolejnym sukcesem J. Polaka było nagranie (w technice video) dla wydawnictwa „Professional Music Press” w Gdańsku pokazu instruktażowego mistrzowskiej gry na gitarze (1999). W latach 2000–2001 zespół występował w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i tam nagrał dwie płyty: Covers (2000) i Air On 6 String (1998–2001, wspólnie z angielskim zespołem „Real Deal”). W latach 2002–2004  koncertował m.in. w USA (New York, New Jersey, Mahopac). W 2002 r. amerykańska wytwórnia płytowa „Guitar 9 Records” przyznała Jackowi Polakowi tytuł „Nieodkrytego Talentu Gitarowego”. W kilkunastoletniej historii zespół koncertował wielokrotnie na terenie całego kraju, a zwłaszcza w rodzinnym Mielcu i okolicznych miastach, a część z tych występów miała charakter charytatywny. Od 2001 r. współpracuje z innym mieleckim zespołem „Trzy nie 4” (muzyka religijna).

Sylwetki liderów: *Jacek, urodzony 23 III 1967 r. w Mielcu, rodzice: Józef i Elżbieta z domu Pawlak, absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu z maturą w 1987 r., *Grzegorz, urodzony 14 VI 1968 r. w Mielcu, rodzice - jak wyżej, absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu z maturą w 1988 r. *Obaj studiowali na Wydziale Pedagogicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie i uzyskali w 1994 r. tytuły magistrów pedagogiki.

Dyskografia *Płyta QŃ – 12 utworów instrumentalnych i wokalno-instrumentalnych, kompozycji lub adaptacji Jacka Polaka, aranżacja: J. Polak, G. Polak, śpiew: J. Polak. Nagrano w „Dworku Białoprądnickim Studio” w Krakowie (1991). Wydała firma „Loud Out Records”” w Katowicach. *Płyta Manhattan-One – 6 kompozycji instrumentalnych i 2 wokalno-instrumentalne, kompozycja: J. Polak, aranżacja: J. Polak, G. Polak, śpiew: J. Polak. Nagrano w „Grelkom Studio” w Krakowie (1995). *Covers – 9 utworów wybitnych kompozytorów, m.in. J. Hendrixa. Nagrano w rockowym pubie hotelu „Sheraton” w Abu Dhabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie, 2000). Zgrywano i masterowano w „Polak Bros Studio” w Mielcu. *Air On 6 String – 10 „przebojów” muzyki poważnej w transkrypcji na zespół rockowy. Aranżacja: J. Polak, G. Polak. Hitem jest brawurowe wykonanie Marsza tureckiego z Sonaty A-dur W. A. Mozarta. Nagrano w Abu Dhabi (2000-2001), zgrano i masterowano w „Polak Bros Studio”. *Płyta DVD Video Tapes – Live! – dokumentalny zapis występów zespołu w kraju i za granicą. Montaż – „Polak Bros Studio” (2004). *Płyta DVD Granie na Manhattanie – instruktażowa demonstracja (w różnych tempach) fragmentów utworów w wykonaniu J. Polaka oraz wprawki, ćwiczenia i komentarz dla amatorów gry na gitarze. Po 2004 r. zespół braci Polaków był coraz bardziej popularny. Przyczyniły się do tego koncerty w USA (m.in. w słynnym CBGB’s Club na Manhattanie), Niemczech, Belgii i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Wystąpił w programie TVP „Familiada” (emisja 8 XI 2008 r.) i „Pegazie“ (28 III 2009 r.) z okazji Festiwalu Beethovenowskiego, wykonując utwory Beethovena w rockowych wersjach. Uczestniczył w corocznej charytatywnej akcji „Mikołaje na motocyklach” (Trójmiasto, XII 2009 r). Był gościem programu TVP 1 „Kawa czy herbata” (25 III 2010 r.). Koncertował też w wielu polskich miastach. W konkursie „Drum Off 2011“, organizowanym przez Melody House Musical Instruments LLC w Dubaju, Grzegorz Polak  uplasował się w pierwszej trójce. Z kolei Jacek Polak zagrał w tytułowym utworze płyty Me & My Guitar Grzegorza Skawińskiego (premiera 12 III 2012 r.). Ponadto zespół nagrał DVD-Live 2010.

 

  • Bogusław Mrozek

    Bogusław Mrozek

MROZEK BOGUSŁAW, urodzony 29 X 1958 r. w Bytowie, syn Henryka i Barbary z domu Swat. Absolwent Liceum Lotniczego w Dęblinie, maturę zdał w 1977 r. i uzyskał kwalifikacje mechanika osprzętu lotniczego. W 1981 r. ukończył Wyższą Oficerską Szkołę Lotniczą w Dęblinie (kierunek: pilot wojskowy w lotnictwie myśliwskim). W latach 1981-1991 służył w 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa” jako starszy pilot, dowódca klucza i starszy pilot nawigator programista. Od 1991 r. pracuje w Przedstawicielstwie Wojskowym w Mielcu jako pilot doświadczalny. (Nalot na samolotach wojskowych – ponad 4000 godzin, w tym ponad 1000 godzin na samolotach ponaddźwiękowych Mig-21, instruktor we wszystkich warunkach atmosferycznych w dzień i nocy.) Latał dotychczas na TS-11 „Iskra”, Lim-2, Lim-5, Mig-21, W-300, I-22 „Iryda”, An-28, M-28 „Skytruck”, M-20 „Mewa” i M-26 „Iskierka”. Posiada stopień majora. Wiele czasu poświęca na działalność społeczną. Pełni funkcję wiceprezesa ds. lotnych w Stowarzyszeniu Lotnictwa Eksperymentalnego EAA 991 Oddział Polska i prezesa SLE EAA 991 Filii nr 5 w Mielcu. Jest współorganizatorem lotnictwa ultralekkiego w regionie mieleckim. W zakresie lotnictwa sportowego jest instruktorem samolotowym I klasy oraz instruktorem szybowcowym I klasy. Uczył latania wielu młodych pilotów wojskowych, pilotów sportowych samolotowych i szybowcowych. Powołany został przez prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do Lotniczej Komisji Egzaminacyjnej jako egzaminator praktyczny. Posiada także uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego i instruktora Obrony Cywilnej klasy I. Wyróżniony został m.in. tytułem „Zasłużony Pilot Wojskowy RP” i Statuetką Ikara. Zmarł 17 XI 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Krystyna Mrozik

    Krystyna Mrozik

MROZIK KRYSTYNA (z domu LOGOFET), urodzona 12 VI 1939 r. w Stolinie na Polesiu, córka Romana (oficera Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie) i Marii z zasłużonej dla Ojczyzny rodziny Bilanów. Po wyzwoleniu i powrocie ojca z Wielkiej Brytanii znalazła się z rodziną – jak wielu Polaków ze Wschodu – na Ziemiach Odzyskanych. Rozpoczętą naukę we Wrocławiu kontynuowała (po śmierci rodziców) w Liceum Pedagogicznym w Przemyślu, gdzie zdała maturę w 1959 r. Studia polonistyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie ukończyła w 1964 r. i otrzymała tytuł magistra. W roku szkolnym 1964/1965 została zatrudniona w Liceum Ogólnokształcącym Nr 27 w Mielcu (później II LO) jako nauczycielka języka polskiego i w szkole tej pracowała nieprzerwanie do 2000 r., kiedy to przeszła na emeryturę. Ponadto w latach 1982-1985 sprawowała funkcję pedagoga szkolnego. Prowadzeni przez nią uczniowie osiągnęli szereg sukcesów indywidualnych, m.in. w Olimpiadzie Literatury i Języka Polskiego, Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim Poezji Polskiej, Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim „O Złoty Lemiesz”, Ogólnopolskim Konkursie Recytacji Polsko–Radzieckiej, Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „Złoty Mak”, Ogólnopolskim Konkursie Poezji Rewolucyjnej im Wł. Broniewskiego i Ogólnopolskim Konkursie Poezji Śpiewanej. Nie angażowała się politycznie, bezpartyjna. Wyróżniona została m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania. Od 1998 r. pracuje jako wolontariuszka w Poradni Specjalistycznej „Arka” przy parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu.

 

  • Tadeusz Mrozik

    Tadeusz Mrozik

MROZIK TADEUSZ, urodzony 6 VI 1940 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Józefa i Marii z domu Białek. Absolwent Technikum Budowlanego w Jarosławiu, maturę zdał w 1958 r. Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej ukończył w 1963 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa. Po studiach został zatrudniony w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym i pracował kolejno na stanowiskach: majstra robót wykończeniowych, zastępcy kierownika i kierownika budów, kierownika Grupy Robót, kierownika Pracowni Projektowej, kierownika robót kontraktowych, naczelnego inżyniera, dyrektora Kontraktów Budów i dyrektora naczelnego MPB (1981–1984). Kierował m.in. budową: Szpitala Powiatowego w Mielcu, obiektów szkolnych i przedszkolnych w Mielcu i jego regionie, osiedli mieszkaniowych w Mielcu i Tarnobrzegu, bazy PKS w Tarnobrzegu i rozbudową Fabryki Firanek w Skopaniu. W latach 1971–1973 kierował budowami dla firmy czechosłowackiej „TESLA” w Orawie. Po powrocie z CSRS sprawował nadzór techniczny nad budowami: osiedli w Mielcu, Dębicy, Stalowej Woli, Kolbuszowej, Katowicach, Zagórzu i Gołonogu (Śląsk), obiektów rezydencji ambasadorów w Warszawie, kompleksów sanatoryjnych w Krynicy, Szpitala Powiatowego w Dębicy i Szpitala Wojewódzkiego w Tarnowie. W latach 1978–1979 prowadził (jako dyrektor Kontraktów Budów – Główny Wykonawca) prace przy budowie elektrowni w Homs koło Trypolisu w Libii, osiedli mieszkaniowych tzw. systemu farm oraz zapleczy gospodarczych kontraktów K-437 i K-517 na terenie Bengazi, Barki i Cyreny (Libia). Po okresie pełnienia funkcji dyrektora naczelnego MPB (1981–1984), z powodu pogarszającego się stanu zdrowia przeszedł do pracy w Pracowni Projektowej MPB na stanowisko specjalisty (w wymiarze ½ etatu). Był bezpartyjny. Poza pracą zawodową sporo czasu poświęcał działalności społecznej, m.in. angażował się w budowę mieleckich kościołów Matki Bożej Nieustającej Pomocy i  Ducha Świętego. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa”. Zmarł 6 XI 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Królowej Jadwigi w Mielcu.

 

  • ks. Józef Mróz

    ks. Józef Mróz

MRÓZ JÓZEF (ksiądz), urodzony 20 IV 1943 r. w Mesznie Szlacheckiej koło Tarnowa, syn Wojciecha i Stefanii z domu Beściak. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Tuchowie, maturę zdał w 1961 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1967 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach w Nagoszynie (1967-1970), Woli Rzędzińskiej (1970-1972) i Tarnów – Katedra (1972-1977). W czerwcu 1977 r. został administratorem parafii św. Mikołaja Biskupa w Borowej, a 2 VIII tegoż roku – jej proboszczem i sprawował tę funkcję do 2013 r. Doprowadził do wykonania remontu kościoła w Borowej, m.in.: wykonania nowego dachu, nowej polichromii i 12 witraży oraz powiększenia skarbca i zakrystii, a także wybudowania nowej plebanii. Był inicjatorem i budowniczym kościoła w Glinach Małych. Pełnił funkcje dekanalne, m.in. wizytatora dekanalnego i kanonicznego nauki religii (od 1977 r.), notariusza dekanatu Mielec-Północ (1986–1996) i dziekana tegoż dekanatu od 1996 r do 2011 r. Posiada godność kanonika honorowego Kapituły Katedralnej w Tarnowie. 

 

  • Stanisław Mróz

    Stanisław Mróz

MRÓZ STANISŁAW, urodzony 4 VI 1904 r. w Obierwi, pow. ostrołęcki, syn Józefa i Ewy z domu Duszak. W latach 30. pracował w firmie Skąpskich w Gdyni i Helu. W 1938 r. przybył do Mielca i został zatrudniony w PZL – Wytwórnia Płatowców Nr 2. Na początku okupacji hitlerowskiej założył swój zakład ślusarski przy ul. Wolności. Pod koniec 1939 r. związał się z tworzonym w Mielcu ruchem oporu i przyjął pseudonim „Bronek”. Działając w porozumieniu ze swoim dowódcą S. Doliną, zorganizował w warsztacie konspiracyjną rusznikarnię. (W strukturze AK podporządkowano ją Inspektoratowi Technicznemu Podokręgu AK Rzeszów.) Naprawiał broń, produkował części do granatów i całe granaty oraz tzw. „jeżowce”. W jego domu odbywały się także konspiracyjne spotkania, przechowywano broń i gromadzono się przed akcjami. Sam również, jako dowódca patrolu dywersyjnego, uczestniczył w szeregu akcji, m.in. 28 III 1943 r. w obstawie udanej akcji „Jędrusiów” na mieleckie więzienie oraz akcjach sabotażowych na linii kolejowej Dębica – Rozwadów. 26 V 1944 r. po rewizji w domu i warsztacie został aresztowany (wraz z Józefem Bułasiem ps. „Stangret”) przez Niemców. Po krótkim dochodzeniu okupacyjny sąd doraźny w Rzeszowie skazał go na karę śmierci. Nie wiadomo, w jakich okolicznościach zmieniono wyrok, ale ostatecznie wywieziony został do obozu w Pustkowie, a następnie do obozu na terenie III Rzeszy. Przeżył i w 1945 r. został uwolniony przez Amerykanów. Po leczeniu w Szwecji powrócił w październiku 1945 r. do kraju i pracował m.in. w cegielni w Zielonce. Wyróżniony m.in. Odznaką Grunwaldu. Zmarł 11 VII 1955 r. Spoczywa na cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

 

MRÓZ ZBIGNIEW IGNACY, urodzony 5 II 1956 r. w Mielcu, syn Stanisława i Joanny z Gruszeckich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. W 1979 r. ukończył studia na Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej w Warszawie (kierunek operacyjny) z tytułem inżyniera pożarnictwa. 16 VI 1979 r. otrzymał stopień podporucznika. Stałą służbę pożarniczą rozpoczął 1 IX 1979 r. w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnej w Rzeszowie na stanowisku instruktora, a następnie wykładowcy w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Pożarniczego. Awans na stopień porucznika otrzymał w 1982 r. 15 III 1986 r. został powołany na stanowisko komendanta rejonowego w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w Dębicy, a w maju tego roku otrzymał stopień kapitana pożarnictwa. W 1991 r. nadano mu stopień majora pożarnictwa, a po zmianie nazw stopni – młodszego brygadiera. W 1992 r. powierzono mu stanowisko komendanta rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w KR PSP w Dębicy. Awans na stopień brygadiera otrzymał w 1997 r. Od 1999 r. pełnił obowiązki, a później funkcję komendanta powiatowego PSP w Dębicy. W 2001 r. został awansowany na stopień starszego brygadiera. Ze względu na stan zdrowia od 1 XII 2002 r. przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. W okresie kierowania Komendą Rejonową, a następnie Powiatową PSP w Dębicy, znacząco ją rozwinął i unowocześnił, głównie w zakresie bazy i jej wyposażenia oraz kadry. Współpracował z samorządami gminnymi i różnymi instytucjami w zakresie doposażania jednostek OSP w nowoczesny i potrzebny sprzęt. Wiele czasu poświęcał szkoleniu specjalistycznemu strażaków i sportowi pożarniczemu. Po przejściu na emeryturę udziela się społecznie, m.in. jako członek honorowy OSP Dębica – Kędzierz, sekretarz Zarządu Oddziału Powiatowego ZOSP w Dębicy od 2002 r. i prezes Koła Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa w Dębicy od 2003 r. Wyróżniony m.in. Brązowym, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Złotym Znakiem Związku OSP RP, Odznaką Honorową „Zasłużony Funkcjonariusz Pożarnictwa”, Odznaką „Zasłużony dla Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa” i Odznaką Brązową Odznaką HDK. 

 

M/S MIELEC, statek handlowy przeznaczony do przewozu ładunków suchych (masowiec), dziesięciotysięcznik. Zbudowany został na zamówienie armatora polskiego w Stoczni Covan Shipbilders w Glasgow w 1979 r. w ramach serii statków masowców z nazwami miast polskich. Wodowanie statku odbyło się 3 XI 1979 r. W uroczystości uczestniczyła delegacja miasta Mielca: matka chrzestna m/s „Mielec” Irena Nowakowska (główny instruktor programowy RCK), naczelnik miasta Mielca Józef Król i zastępca dyrektora WSK Mieczysław Mądracki. Uroczyste podniesienie polskiej bandery na m/s „Mielec” odbyło się 29 I 1980 r. w porcie w Szczecinie. Wnętrze statku zostało wyposażone w prace plastyczne i różne elementy wystroju wykonane w Mielcu. W późniejszych latach statek pracował dla Polsko – Brytyjskiego Przedsięwzięcia Żeglugowego, a od 15 VIII 1996 r. pływa pod banderą Wysp Marshalla z macierzystym portem Majuro. Utrzymywane są kontakty Mielca ze statkiem, m.in. wysyłane są aktualne mieleckie materiały promocyjne, a obie strony przesyłają życzenia z okazji Nowego Roku i Dni Morza. Statek miał 95 m długości, 14,6 m szerokości i 6,1 m zanurzenia. Przewoził jednorazowo do 5 456 ton towarów, najczęściej sypkich. Osiągał prędkość do 12 węzłów (22,224 km/godz.). W skład załogi wchodziło 18 osób. Po okresie pływania pod banderą Wysp Marshalla i Panamy w 2008 r. został sprzedany przez spółkę Kolno Shipping. Otrzymał nową nazwę „Pyramis”. W 2011 r. pływał pod banderą albańską(?)

 

MUKACZEWO, miasto położone nad rzeką Latorycą na terenie Ukrainy Zakarpackiej, w pobliżu Użgorodu. Od stycznia 1993 r. partnerskie miasto Mielca. Historia Osada Mukaczewo została założona w X-XI w. Początkowo należała do Rusi Kijowskiej, ale później została zajęta przez Węgrów. W XIV w. na wzgórzu obok osady zbudowano potężny zamek. W 2. połowie XV w. Mukaczewo otrzymało prawa miejskie. Położone przy zbiegu szlaków handlowych i dobrze chronione miasto szybko  stało się znaczącym ośrodkiem rzemiosła i handlu. W XVI i XVII w. należało do Księstwa Siedmiogrodu. W latach 1703–1711 było ośrodkiem powstania Franciszka II Rakoczego.  W 1919 r. znalazło się w granicach Czechosłowacji. Od 1938 r. do 1944 r. znajdowało się pod okupacją hitlerowską. W 1945 r. wraz z Ukrainą Zakarpacką zostało przyłączone do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej – części ZSRR i przez pewien czas stanowiło tzw. miasto zamknięte ze względu na siedzibę wojska. Od 1991 r. wchodzi w skład niepodległej Ukrainy. W latach 90. rozpoczęto na szeroką skalę restaurację centrum miasta oraz licznych obiektów zabytkowych. W 1998 r. wylew rzeki Latorycy spowodował duże zniszczenia w mieście. Pomoc rządowa pozwoliła na naprawienie części szkód, a ponadto m.in. zbudowano nowy most na Latorycy. Współczesność Aktualnie Mukaczewo liczy około 90 tysięcy mieszkańców. Jest drugim, po Użgorodzie, ośrodkiem gospodarczym, naukowym, kulturalnym i sportowym Ukrainy Zakarpackiej. Centralną część miasta stanowi plac z pomnikiem Cyryla i Metodego oraz Miejscem Pamięci Narodowej. Przy placu znajdują się m.in. ratusz – siedziba władz miasta oraz hotel „Zirka” (Gwiazda), sklepy i lokale rozrywkowe.  Największe firmy produkcyjne to: „Mukaczewska Trikotażnaja Fabryka Mrija” (produkcja wyrobów bawełnianych na eksport), „Edelwejs” S.A. (produkcja odzieży na eksport), „Karpaty – Interkontynental” (produkcja odzieży na zamówienie zachodniego odbiorcy), „Avers” (produkcja tekstyliów), „Frezer” S.A. (produkcja mebli i wyrobów z drewna), „Toczpryład” S.A. (produkcja przyrządów precyzyjnych) i Fabryka Nart Fisher (produkcja nart na eksport). Bazę oświatową stanowią: Mukaczewski Instytut Technologiczny, Mukaczewskie Studium Pedagogiczne, 2 technika, 5 zawodowych szkół technicznych, liceum wojskowe, gimnazjum, kilkanaście 11-klasowych szkół ogólnokształcących i 2 szkoły muzyczne. Chlubą miasta jest Szkoła Muzyki Chóralnej i Śpiewu, kierowana przez Vladymira Vołontira. Chór pod jego dyrekcją jest uczestnikiem i laureatem wielu międzynarodowych imprez muzycznych. Ważniejsze zabytki to: zamek z XIV w. (wielokrotnie przebudowywany, dziś mieszczący m.in. galerię sztuki), gotycka kaplica z XIV w., monastyr z XIV w. (przebudowany w XVIII w., odrestaurowany i rozbudowany w latach 90. i pierwszych latach XXI w.), barokowy „Biały Dom” z XVII w. oraz liczne świątynie różnych wyznań, w tym cerkiew i kościół katolicki. Współpraca rozpoczęła się od kontaktów Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” z chórem w Mukaczewie. Opierając się na dobrych doświadczeniach z tej współpracy – 20 XI 1992 r. zawarto w Mukaczewie umowę o partnerstwie miast, a podpisali ją prezydent Władysław Bieniek i mer Mukaczewa Iwan Łukiecza. W ramach współpracy w Mukaczewie przebywały m.in.: delegacje władz samorządowych Mielca, chóry TŚ „Melodia”, ZPiT „Rzeszowiacy”, grupa plastyków (plener malarski), grupy sportowe, misje gospodarcze oraz firmy na wystawach i targach. W Mielcu goszczono przedstawicieli władz Mukaczewa, chóry, sportowców, plastyków (plener malarski), misje gospodarcze oraz firmy na wystawach i targach. Szczególną formą zbliżającą społeczeństwa obu miast była pomoc Mielca dla Mukaczewa po zniszczeniu części tego miasta przez powódź w 1998 r.

 

MULARZ KAZIMIERZ (ksiądz), urodzony 27 I 1932 r. w miejscowości Rudy–Rysie, powiat brzeski, syn Stanisława i Salomei z domu Jarosz. Uczył się w Liceum Ogólnokształcącym im. K. Brodzińskiego w Tarnowie i w Studium Humanistycznym przy Instytucie Teologii w Tarnowie, a następnie studiował w tymże Instytucie i w 1956 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Jodłowej, Wojniczu, Ciężkowicach i parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. W 1972 r. został mianowany proboszczem parafii św. Marka w Rzochowie i sprawował tę funkcję do 1990 r. W tym czasie wprowadził do życia religijnego parafii nieustającą nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz doprowadził do wybudowania domu parafialnego (zamieszkały w nim siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus). Z jego inicjatywy i pod jego nadzorem wybudowano kościół w Kiełkowie oraz wydzielono z terenu rzochowskiej parafii odrębną parafię w Kiełkowie. Pełnił też funkcje notariusza dekanatu mieleckiego i wicedziekana dekanatu Mielec – Południe (1986-1990). W 1990 r. zrezygnował z probostwa i funkcji wicedziekana z powodów zdrowotnych. Pozostał jednak w rzochowskiej parafii i pełnił posługę kapłańską jako rezydent. W 2005 r. został umieszczony w Diecezjalnym Domu Księży Rencistów i Emerytów w Tarnowie. Posiadał godność kanonika i odznaczenie RM. Zmarł 14 XI 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.

 

MULOWSKI JAN, cechmistrz cechu garncarskiego w Mielcu, wzmiankowany w 1797 r.

 

MURALE, dzieła dekoracyjne malarstwa ściennego. Ich celem jest m.in. propagowanie jakiejś idei (np. akcji charytatywnej), reklama produktu lub popularyzacja słynnych postaci. Pierwsze murale w Mielcu pojawiły się w latach 70. XX w. na budynkach wielorodzinnych (blokach mieszkalnych) i propagowały oszczędzanie w PKO.W latach 90. XX w. nielegalnie (bez pozwolenia właściciela) wykonywano na ścianach, najczęściej w nocy, malowidła o wątpliwej wartości artystycznej. Jedyny legalny mural wykonany przez młodzież znajdował się na terenie II Liceum Ogólnokształcącego przy ul. S, Żeromskiego. Obecnie coraz częściej zleca się utalentowanym malarsko osobom wykonanie murali o określonym temacie, co ożywia duże puste ściany domów, garaży czy ogrodzeń – murów. Słynniejsze mieleckie murale to: kompozycja w ramach projektu M4 – wykonanie zbiorowe, kompozycja Stal Mielec-Smoczka – wykonanie zbiorowe kibiców Stali, „Historia mieleckiego przemysłu lotniczego” – autor: Wojciech Rokosz, portret prof. Władysława Szafera – autor: Wojciech Rokosz, „Bracia Działowscy – pionierzy lotnictwa” – autor: Wojciech Rokosz, "Mieleccy patrioci" - autor: Wojciech Rokosz. Ponadto murale o charakterze informacyjnym znajdują się m.in. na budynkach średniowysokich (tzw. wieżowcach) Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Inicjatorem i zleceniodawcą większości murali jest Stowarzyszenie "Odrodzony Mielec".

 

MURDZA PAULINA, urodzona 29 IX 1981 r. w Mielcu, córka Andrzeja i Danuty z domu Płachta. Absolwentka Liceum Technicznego Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdała w 2000 r. Treningi w chodzie sportowym rozpoczęła w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” u trenera Józefa Wójtowicza, a później trenowała pod kierunkiem Kazimiery Mosio. W latach 1997-1999 należała do czołówki krajowej w kategorii juniorek młodszych i reprezentowała Polskę na zawodach międzypaństwowych. Ważniejsze sukcesy: *1996 r.: Mistrzostwa Polski Młodzików (Kraków) – 3. miejsce na dystansie 3 km (bieżnia), *1997 r.: Mistrzostwa Polski Juniorów Młodszych (Kraków) – srebrny medal na 5 km (b); *1998 r.: Halowe MP Juniorów Mł. (Spała) – srebrny medal na 3 km, „Złote Buty Kilińskiego” (Warszawa) – 1. miejsce na 5 km, Memoriał Wł. Sikorskiego (Mielec) – 1 miejsce na 5 km, Mistrzostwa Polski Juniorów Mł. (Wrocław) – złoty medal na 5 km, trójmecz Polska – Finlandia – Kraje Nadbałtyckie (Estonia) – 4. miejsce na 3 km (14.17,0 min., rek. życiowy); * 1999 r.: Puchar Obrońców Poczty Polskiej (Gdańsk) – 3 miejsce na 10 km, Mistrzostwa Polski Seniorów (Kraków) – 6. miejsce na 10 km. W czasie studiów w Akademii Wychowania Fizycznego w Gdańsku przerwała uprawianie sportu wyczynowego z powodu kontuzji. W latach 2002–2003 odbyła praktyki pedagogiczne w szkołach w Gdańsku i Mielcu. 15 II 2005 r. ukończyła studia, uzyskując tytuły magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy piłki siatkowej.

 

  • Roman Murdza

    Roman Murdza

MURDZA ROMAN, urodzony 17 XII 1953 r. w Radomiu, syn Wacława i Marii ze Szlakiewiczów. Absolwent Technikum Drogowego w Radomiu. W okresie szkolnym rozpoczął trenowanie siatkówki. Studiował w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i w 1978 r otrzymał tytuł magistra oraz trenera II klasy, a jako zawodnik awansował z zespołem AZS Wrocław do II ligi. Od 1978 r. jako grający trener występował w Czarnych Radom (III liga). W sezonie 1978/1979 uzyskał z drużyną awans do II ligi i przez dwa kolejne sezony zajmował z nią miejsce w czołówce. Sam zakończył karierę zawodniczą w 1978 r. Odtąd już specjalizował się w prowadzeniu żeńskich zespołów piłki siatkowej. Od sezonu 1981/1982 rozpoczął pracę z żeńską drużyną Radomki (II liga) i w 1983 r. wywalczył z nią awans do I ligi. 1 VI 1984 r. podjął pracę z żeńskim zespołem Stali Mielec i w sezonie 1984/1985 awansował z nim do I ligi. W sezonie 1990/1991 przebywał na urlopie, a następnie w latach 1991-1995 (z wyjątkiem końcówki sezonu 1993/1994) trenował mielecką Stal i znacząco przyczynił się do zdobycia przezeń dwóch brązowych medali Mistrzostw Polski (1991/1992, 1993/1994). W 1995 r. przeszedł do BKS Bielsko-Biała i z żeńskim zespołem tego klubu zdobył mistrzostwo Polski w sezonie 1995/1996 i brązowy medal w sezonie 1996/1997. Od połowy roku 1997 r. powrócił do Mielca i z drużyną pod nową nazwą Melnox-Autopart-Lobo wywalczył w sezonie 1998/1999 brązowy medal MP, a w sezonie 1999/2000 wicemistrzostwo Polski. W plebiscycie rzeszowskich „Nowin” i Telewizji Rzeszów uznany został „Trenerem Roku 1999”. Przed sezonem 2000/2001 przeniósł się do Warszawy i objął opieką trenerską zespół Skry, a w późniejszych latach trenował Naftę Piła, AZS AWF Poznań i UMKS Łańcut. Przed sezonem 2007/2008 powrócił do Mielca i powierzono mu funkcję trenera żeńskiego zespołu Stali Mielec. Pod koniec 2008 r. rozwiązał kontrakt ze Stalą. Od 2009 r. do stycznia 2012 r. pełnił funkcję trenera AZS KSZO Ostrowiec Świętokrzyski (I liga), a w sezonie 2012/2013 był trenerem Szóstki Biłgoraj. Od sezonu 2013/2014 jest trenerem UKS Szóstka Mielec.

 

MUSIAŁ ROBERT JÓZEF, urodzony 19 III 1964 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Zofii z domu Krępa. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową ZST w Mielcu i zdobył zawód tokarza (1981 r.). Pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako tokarz-frezer (1978-1993), firmach „Jagoda” i „CYLTEC” (1993-1999). Ponadto w latach 1987-1993 prowadził zajęcia jako instruktor drużyn sanitarno-medycznych Obrony Cywilnej. Od 2000 r. jest zatrudniony w firmie FAKRO-WDF Mielec jako pracownik magazynu. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1984 r. przy poborze do zasadniczej służby wojskowej. Do PCK i Klubu HDK wstąpił w 1986 r. Według stanu na dzień 31 V 2011 r. oddał 39 200 ml krwi i osocza. Zgłosił się też do rejestracji w banku szpiku kostnego. Wyróżniony m.in. Odznaką Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

MUSZYŃSKI MIECZYSŁAW, urodzony 1 X 1916 r. w Kostrach, syn Jana i Marianny. W latach 30. rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, a ukończył je w 1947 r. na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Pracował w szpitalach na terenie Mazowsza, a następnie w Krośnie. Uzyskał specjalizację w dziedzinie chirurgii. W 1974 r. został mianowany dyrektorem Szpitala Powiatowego w Mielcu oraz nowo utworzonego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu i organizował jego pracę. Zmarł 23 I 1980 r. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi, a następnie ekshumowany i pochowany na cmentarzu w Krośnie.

 

„MUZA”, plenerowa rzeźba art. rzeźbiarza Sergiusza Tumaniana z Armenii, wykonana ze stopu aluminium w ramach II Ogólnopolskich Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec-1979”. Przedstawia natchnienie dla twórców kultury w kształcie ptaka z widocznym zarysem muzycznej pięciolinii. Została umieszczona na zieleńcu przy ulicy L. Solskiego w pobliżu Biblioteki SCK.

 

MUZEUM REGIONALNE, instytucja kulturalna Gminy Miejskiej Mielec, od 1998 r. w ramach struktury Samorządowego Centrum Kultury.

*Historia Jego początki wiążą się z działalnością tworzącego się od 1964 r. i powstałego w 1966 r. Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Jedną z pierwszych inicjatyw Towarzystwa było powołanie sekcji muzealnej z Wiktorem Jadernym i Mirosławem Maciągą na czele, której zadaniem było gromadzenie pamiątek regionalnych i w dalszej perspektywie – doprowadzenie do powstania muzeum w Mielcu. W 1967 r. zbiory były już tak pokaźne, że zdecydowano się pokazać je publicznie. W dniach 10 – 17 XII 1967 r. w Sali Królewskiej w Mielcu (ul. T. Kościuszki 10) zorganizowano „Wystawę Pamiątek Ziemi Mieleckiej”, a jej społecznymi komisarzami byli Wiktor Jaderny i Mirosław Maciąga. Duże zainteresowanie społeczeństwa potwierdziło potrzebę rozwijania działalności muzealnej, toteż po zamknięciu wystawy zbiory zostały przeniesione do dwóch pomieszczeń na piętrze przy „Sali Królewskiej” i udostępnione w formie stałej ekspozycji społecznego Muzeum Ziemi Mieleckiej. Jego kustoszami byli Wiktor Jaderny i Mirosław Maciąga. W dalszych latach systematycznie powiększano zbiory oraz czyniono starania o utworzenie państwowej placówki muzealnej. 31 XII 1977 r. Naczelnik Miasta Mielca Stefan Ćwiok, działając w porozumieniu z Ministrem Kultury Józefem Fajkowskim, wydał zarządzenie (Nr 16/77) o utworzeniu z dniem 1 I 1978 r. Muzeum Regionalnego w Mielcu i nadaniu mu statutu. Na tymczasową siedzibę przeznaczono część pomieszczeń o powierzchni około 90 m2 na parterze budynku przy ul. A. Mickiewicza 13. Pierwszym dyrektorem placówki został Henryk Momot (biogram w odrębnym haśle). Zbiory muzealne zostały podzielone na cztery działy: archeologii, etnografii, historii i sztuki. Ekspozycję zbiorów rozpoczęto 22 marca 1979 r. wystawą „Dary dla Muzeum Mieleckiego” i jeszcze w tym samym roku zorganizowano trzy inne wystawy. Równocześnie rozpoczęto starania o docelową siedzibę dla Muzeum. Zbiegły się one z uratowaniem dwóch zabytkowych budynków przy ul. H. Sawickiej 19 i 21, pustych po wywłaszczeniu w związku z budową wiaduktu. Energiczne starania Klubu Środowisk Twórczych TMZM, poparte wnioskiem Wydziału Kultury UM, doprowadziły do decyzji Naczelnika Miasta Mielca Lucjana Surowca o przekazaniu w dniu 20 IV 1982 r. obu budynków Muzeum Regionalnemu. Po przeprowadzeniu remontu kapitalnego  i modernizacji obiektów (wpisanych 28 II 1983 r. do rejestru zabytków woj. rzeszowskiego) za środki przekazane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – 5 V 1987 r. uroczyście otwarto „Jadernówkę” (taką nazwę otrzymał obiekt dla upamiętnienia zasłużonej rodziny Jadernych – właścicieli jednego z budynków i unikatowego fotograficznego atelier.) Wówczas też utworzono piąty dział muzealny – fotografii. Pierwszymi wystawami były: „Mielec i okolice w obiektywie Jadernych” oraz „Moja twórczość ‘86” (prace KŚT TMZM). Zmiana siedziby Muzeum Regionalnego poprawiła znacznie warunki jego funkcjonowania (264 m2 powierzchni ogółem, w tym 184 m2 powierzchni wystawowej), ale nie była jeszcze rozwiązaniem docelowym. W wyniku starań dyrekcji Muzeum Regionalnego i Wydziału Kultury UM – w „Uchwale nr XXX/81/83 z 20 IX 1983 r. w sprawie rozwoju kultury w Mielcu na lata 1983–1985” MRN w Mielcu postanowiła przeznaczyć Pałacyk Oborskich na siedzibą główną Muzeum Regionalnego. W 1986 r. rozpoczęto prace dokumentacyjno-projektowe restauracji Pałacyku Oborskich (administrowanego dotąd przez MPGK) i adaptacji na cele Muzeum Regionalnego. Po zasadniczych zmianach ustrojowych, wprowadzonych nową ustawą o samorządzie terytorialnym (1990),  Zarząd Miasta Mielca uchwałą nr 271/92 z dnia 2 XI 1992 r. przeznaczył Pałacyk Oborskich na siedzibę główną Muzeum Regionalnego. W grudniu 1992 r. rozpoczęto prace rekonstrukcyjno-remontowe i adaptacyjne. Perspektywa docelowego umieszczenia zbiorów w reprezentacyjnym obiekcie spowodowała, że  w czasie Walnego Zgromadzenia TMZM  6 III 1993 r. podjęto jednogłośnie uchwałę o przekazaniu eksponatów TMZM, pozostających dotąd w depozycie, na własność Muzeum, co znacząco powiększyło jego zbiory. Od 1 I 1998 r., na mocy uchwały Rady Miejskiej powołano Samorządowe Centrum Kultury, a w jego strukturę weszło m.in. Muzeum Regionalne. Prace restauracyjno – modernizacyjne Pałacyku, wykonane dużym nakładem sił i środków z budżetu miasta, zakończono wiosną 2001 r. i 22 VI uroczyście otwarto jego podwoje. Do tego momentu Muzeum zorganizowało 89 wystaw czasowych, zaś pierwszą w Pałacyku była wystawa „Rękopisy, starodruki i dokumenty”. Uzyskanie reprezentacyjnych pomieszczeń stworzyło nie tylko znacznie lepsze warunki do gromadzenia i eksponowania zbiorów muzealnych, ale także do organizowania m.in.: uroczystych spotkań władz miasta z delegacjami zagranicznymi i szczególnymi gośćmi Mielca, konferencji i sesji naukowych, jubileuszy, ślubów, promocji wydawnictw regionalnych i imprez oświatowo–edukacyjnych. Wydarzeniem roku 2004 była konferencja „Powiat mielecki w latach 1944-1956”, zorganizowana 15 X wspólnie z Instytutem Pamięci Narodowej Oddział w Rzeszowie.

*Zbiory 1) Dział historyczny: eksponaty związane z historią Mielca i jego mieszkańców (mieleciana), przedmioty pozostałe po ludności żydowskiej (judaika), tłoki pieczętne (sfragistyka), broń biała i palna, mundury i sprzęt wojskowy (militaria), odznaczenia wojskowe i cywilne, numizmaty i archiwalia. 2) Dział sztuki: obrazy malarzy polskich z XIX i XX w. (m.in. Wojciecha Kossaka, Teodora Aksentowicza i Vlastimila Hoffmana), grafiki (m.in. Władysława Żurawskiego). 3) Dział archeologii (niewielki): eksponaty z okresu schyłkowego paleolitu i neolitu. 4) Dział etnografii: sztuka ludowa, przedmioty codziennego użytku, narzędzia i inne wytwory kultury ludowej. 5) Dział fotografii („Jadernówka”): fotografie, negatywy, aparaty fotograficzne, sprzęt fotograficzny, biblioteka. Ponadto funkcjonują biblioteka i archiwum.

*Wystawy (wybór z zachowaniem numerów wystaw) 1) Wystawa pamiątek Ziemi Mieleckiej (10 – 17 XII 1967 r., Sala Królewska). 2) „Dary dla muzeum mieleckiego” (II – IV 1979 r., lokal przy ul. A. Mickiewicza 13). 3) Wystawa numizmatyczna (V 1979 r.). 5) „Martyrologia ludności Polski południowo – wschodniej w okresie okupacji” (X – XII 1979 r.). 7) „Sztuka w zbiorach muzeum” (III – IV 1980 r.). 9) „Starodruki, druki, rękopisy” (VII – VIII 1980 r.). 11) „Zbiory archeologiczne i etnograficzne” (XII 1980 r. – I 1981 r.). 12) „Z dziejów Mielca i życia mielczan” (II – IV 1981 r.). 14) „Obraz wsi mieleckiej w wytworach ludowych” (III – IV 1982 r.). 17) „Z dziejów szkolnictwa mieleckiego i edukacji mielczan” (X 1982 r.) – wszystkie w lokalu przy ul. A.Mickiewicza. 18) „Mielec i okolice w obiektywie Jadernych” (V – VIII 1987 r., „Jadernówka”). 22) „Malarstwo i grafika Polski południowo–wschodniej (III – V 1988 r.). 24) „Galicyjskie drogi do niepodległości” (X 1988 r. – V 1989 r.). 28) „Śladami II wojny światowej” (IX – XII 1989 r.). 29) „Człowiek i środowisko” (I – IV 1990 r.). 31) „Istota Rzeczy – Kazimierz Głaz” ( VI – IX 1990 r.). 36) „Z przemocy i hańby kraj nasz wydobyli. 200 lat Konstytucji 3 Maja” (V – VI 1991 r.). 38) „Wystawa Jubileuszowa Klubu Środowisk Twórczych TMZM – 10 lat istnienia” (VIII – IX 1991 r.). 39) „Zginęli w Katyniu” (X – XI 1991 r.). 40) „Z dziejów harcerstwa mieleckiego” (XII 1991 r. – I 1992 r.). 41) „Zabytki architektury sakralnej Mielca i okolic w fotografii” (1992 r.). 43) Pieniądz na ziemiach polskich” cz. I (II – III 1992 r.). 44) „Pod patronatem św. Floriana” (II 1992 r.). 45) „Zabytkowe dwory i pałace Mielca i okolic” (I – III 1992 r.). 50) „Pieniądz na ziemiach polskich” cz. II  (IV – V 1992 r.). 52) Shalom społeczność żydowska w Mielcu (VII – IX 1992 r.). 53) „Rodzina Jadernych” (X – XII 1992 r.). 55) „Z historii rzemiosła, handlu i usług w Mielcu” (II – III 1993 r.). 59) „Malarstwo współczesne w zbiorach muzeum” (VI – VII 1994 r.). 60) „Ryszard Gancarz malarstwo i rysunek” (VII – VIII 1994 r.). 61) Marek Bałata rysunek (VIII – IX 1994 r.). 62) „30 lat Koła nr 38 PZF w Mielcu” (X 1994 r.). 63) „30 lat TMZM w Mielcu” (XI 1994 r. – II 1995 r.). 67) „Jeszcze tańczą ogrody – Jerzy Mamcarz i Krzysztof Litwin” (VI 1995 r.). 75) „Historia literatury polskiej inaczej” (IV – V 1997 r.). 78) „Polonia Restituta” (XI – XII 1997 r.). 80) „Poczet królów polskich” (V – VI 1998 r.). 82) „Mielec w fotografii 1898 – 1998” (X – XII 1998 r.). 84) „Henryk Momot malarstwo i rysunek” (V – 1999 r.). 87) „Stanisław Rawicz – Kosiński – budowniczy galicyjskich kolei” (IX – X 1999 r.). 88) „W kręgu Biblii” (XI 1999 r.). 89) „Na przełomie wieków” (II – III 2000 r.) – wszystkie w „Jadernówce”. 90) „Rękopisy, starodruki, dokumenty” (VI 2001 r. – III 2002 r., Pałacyk Oborskich). 91) Wystawa jubileuszowa 25 lat Muzeum Regionalnego w Mielcu” (V 2002 r., Pałacyk Oborskich). 94) „Odkopana przeszłość” (V – VIII 2003 r.). 95) „Żołnierze wyklęci – antykomunistyczne podziemie na Rzeszowszczyźnie po 1944 r.” (IX – X 2003 r., „Jadernówka”). 96) „Broń biała” (IX – XI 2003 r., Pałacyk Oborskich). 97) „Legiony to ... drogi mielczan do niepodległości” (XI 2003 r. – II 2004 r., „Jadernówka”). 98) „Bursztyn – natura i rzemiosło” (XII 2003 r. – II 2004 r., Pałacyk Oborskich). 100) „Getta i obozy dla ludności żydowskiej na Rzeszowszczyźnie podczas okupacji hitlerowskiej” (III – V 2004 r., „Jadernówka”). 101) „Broń palna” (V – X 2004 r., Pałacyk Oborskich). 102) „Wystawa Jubileuszowa TMZM i KŚT” (VI – VIII 2004 r. „Jadernówka”). 104) „Przyroda – architektura – historia. Wystawa fotograficzna Jerzego Jarosza” (VIII 2004 r., „Jadernówka”). 106) „Artyści i ich dzieła. Malarstwo i rysunek twórców polskich od XVIII do XX wieku” (X 2004 r. – I 2005 r., Pałacyk Oborskich). 107) „Foto odlot” (X – XI 2004 r., „Jadernówka”). 109) „Cztery dekady – dorobek TMZM i twórczość KŚT” (II – IV 2005 r., Galeria SCK). 110) „Sezam piękna Błękitnej Planety – kolekcja ppłk. naw. inż. Mikołaja Podłaszczyka” (II – IV 2005 r., Pałacyk Oborskich). 111) „Sprawiedliwi wśród narodów świata” (III – IV 2005 r., „Jadernówka”). Przy okazji wystaw wydawano okolicznościową publikację. W organizacji wystaw współpracowano z wieloma instytucjami, m.in.: Muzeum Czartoryskich w Krakowie, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, Muzeum Przyrodniczym w Krakowie, Instytutem Pamięci Narodowej w Rzeszowie, Muzeum Okręgowym w Rzeszowie, Wojewódzkim Domem Kultury w Rzeszowie, Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej w Przemyślu i Muzeum Okręgowym w Sandomierzu oraz twórcami i prywatnymi kolekcjonerami. Dyrektorzy: Henryk Momot (1978–1993), Janusz Zborowski (1993–2003), Jerzy Skrzypczak (2003– ).

Długoletni pracownicy merytoryczni: Janusz Halisz, Halina Kuzioła, Longina Sałamunia, Jan Stępień, Janusz Zborowski.

Długoletni pracownicy administracyjni: Janina Augustyn, Lucyna Kmieć.

Do oferty programowej wprowadzono coroczne „Majówki u Hrabiego” i „Noc Muzeów”. Organizowano wystawy czasowe. Opublikowano szereg własnych opracowań naukowych i materiałów wspomnieniowych związanych z ziemią mielecką. W ramach rewitalizacji Starego Mielca wyremontowano i zmodernizowano muzealną filię „Jadernówka” (2010-2011). Oficjalne otwarcie odrestaurowanego obiektu nastąpiło 8 IX 2011 r. 

Wystawy: ... „Fajki z Przemyśla” (VI-X 2005 r., Pałacyk Oborskich), „Kultura regionu mieleckiego” (XI 2005 r. – IV 2006 r., Pałacyk). „Medale z minionej epoki” (IV-X 2006 r., Pałacyk). „Czar naftowych lamp” (X 2006 r. – IV 2007 r., Pałacyk). „Szkło podkarpackich hut” (IV-VI 2007 r.). „Z lipowego drewna” 40-lecie pracy twórczej Stanisława Szęszoła z Mielca (VI-X 2007 r., Pałacyk). „Trzy powstania narodowe” (X 2007 r. – II 2008 r., Pałacyk). „Władysław Żurawski 1888-1963” (II-V 2008 r., Pałacyk). „Ostatni, co tak struga” 40-lecie pracy twórczej Stanisława Czarneckiego (VI-VIII 2008 r., Pałacyk). „30 lat Muzeum Regionalnego w Mielcu” (IX 2008 r. – I 2009 r., Pałacyk). „Wagi i miary” (II-V 2009 r., Pałacyk). „70 lat Stali Mielec” (V-IX 2009 r., Pałacyk). „Mielec w okresie II wojny światowej 1939-1945” (IX 2009 r. – I 2010 r., Pałacyk). „Kolekcja aparatów fotograficznych” – ze zbiorów własnych Muzeum (II-X 2010 r., Pałacyk). „Handel i rzemiosło w Mielcu” (X 2010 r. – IV 2011 r., Pałacyk). „Wszystko, co nasze, Polsce oddamy” – w 100-lecie skautingu i harcerstwa w Mielcu 1911-2011 (V 2011 r. – I 2012 r., Pałacyk). „Nasze nowe zbiory” (I-V 2012 r., Pałacyk). „Z sikawką do pożaru” (V-X 2012 r., Pałacyk). „Urok gabinetu stomatologicznego” (X-XII 2012 r., Pałacyk). „Wojciech Waiss w Pałacyku” (XII 2012 r. – nadal, Pałacyk). „Władysław Żurawski – mistrz drzeworytu polskiego w 50. rocznicę śmierci” (II 2013 r. – nadal, Pałacyk).

 

  • Jan Muż

    Jan Muż

MUŻ JAN FRANCISZEK, urodzony 9 III 1887 r. w Suchej, syn Piotra i Marii z domu Lipowicz. Ukończył gimnazjum w Krakowie, a następnie studia w Wiedniu i otrzymał tytuł inżyniera. Po studiach założył w Krakowie firmę wykonującą roboty elektryczne. Elektryfikował m.in. zamek na Wawelu, austriackie koszary wojskowe oraz stację kolejową w Bochni. W latach 1936–1938 pełnił funkcję kierownika elektrowni Zygmunta Rymanowskiego w Mielcu, a w 1939 r. został zatrudniony w mieleckiej Wytwórni Płatowców Nr 2. W czasie okupacji hitlerowskiej początkowo pracował w Flugzeugwerk Mielec jako pracownik fizyczny, a po ujawnieniu wykształcenia został kierownikiem zakładu elektrycznego obsługującego osiedle fabryczne. Wiosną 1943 r. został aresztowany przez gestapo (prawdopodobnie za działalność w ruchu oporu) i wywieziony do obozu w Nardhausen (Austria), gdzie pracował w kamieniołomach. Po II wojnie światowej powrócił do Polski. Zamieszkał w Legnicy i prowadził zakład elektryczny, który w 1950 r. upaństwowiono. Do Mielca, gdzie mieszkała córka (po mężu Zydroń), powrócił w 1956 r. Zmarł 8 IV 1958 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jan Mycek

    Jan Mycek

MYCEK JAN, urodzony 14 XII 1937 r. w Pierzchnem koło Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Macieja i Anny z domu Płaza. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 26 w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego), maturę zdał w 1955 r. W 1957 r. podjął pracę w Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w Mielcu, ale w listopadzie tego roku został powołany do zasadniczej służby wojskowej i odbył ją w kompanii łączności w Siedlcach. 1 II 1960 r. został zatrudniony w Wydziale Finansowym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a od 1 II 1962 r. przeniesiono go do Wydziału Organizacyjno-Prawnego, gdzie pełnił kolejno funkcje: inspektora, kierownika referatu i kierownika Wydziału. Ukończył Technikum Mechaniczne MPC (specjalność – ekonomika przemysłu) w 1964 r., Zawodowe Studium Administracyjne na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w 1967 r. oraz Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego i w 1969 r. uzyskał tytuł magistra administracji. W grudniu 1972 r. powierzono mu funkcję sekretarza Prezydium PRN w Mielcu, a 1 I został mianowany dyrektorem Biura Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W związku z likwidacją powiatów, od 1 czerwca 1975 r. przeszedł do pracy w Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisku kierownika Wydziału Ogólnego, a od 1 V 1976 r. do 31 XII 1982 r. pracował jako kierownik Wydziału Finansowego. 1 I 1983 r. został mianowany na stanowisko naczelnika nowo utworzonego Urzędu Skarbowego w Mielcu i funkcję tę pełnił nieprzerwanie do przejścia na emeryturę 1 IV 2003 r. W tym okresie ukończył szereg specjalistycznych kursów. Pracując przez ponad 40 lat na niezwykle ważnych dla miasta stanowiskach, znacząco przyczynił się do jego rozwoju społeczno–gospodarczego. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej. Przez 20 lat pracował w Kolegium ds. Wykroczeń jako członek, a następnie przewodniczący. Dwie kadencje przewodniczył Radzie Zakładowej ZZPPiS przy Urzędzie Miejskim w Mielcu. Od 1988 r. nieprzerwanie do dziś jest radnym Rady Gminy w Padwi Narodowej, w tym od 3 VII 1994 r. pełni funkcję przewodniczącego tejże Rady (trzecia kadencja). Wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką „Zasłużony Pracownik Państwowy” i Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Finansów”. W wyborach samorządowych w 2010 r. został wybrany z listy PSL na przewodniczącego Rady Gminy Padew Narodowa w kadencji 2010-2014 (piąta z kolei).

 

  • Maria Mycielska

    Maria Mycielska

MYCIELSKA MARIA ZOFIA (z domu ESTERHAZY), urodzona 24 VI 1904 r. w Nyitraújlak (Austro-Wegry, później Ujlak w Czechosłowacji i od 1948 r. Vel’ke Zaluzie na Słowacji), córka Janosa i Elżbiety z Tarnowskich. Młodość spędziła w pałacu Esterhazych w Ujlaku i pałacu Tarnowskich w Krakowie. Uczyła się wraz z rodzeństwem prywatnie, a egzaminy zdawała w Nitrze. Wykazywała szczególne uzdolnienia w uczeniu się języków. W 1931 r. wyszła za mąż za Franciszka Mycielskiego i wraz z nim zamieszkała w majątku Węgierka w pobliżu Jarosławia. Urodziła czworo dzieci i zajmowała się ich wychowywaniem. Ponadto w różnych formach pomagała pracownikom majątku i ich rodzinom. Założyła ochronkę dla dzieci, organizowała kursy umiejętności praktycznych dla dziewcząt oraz utrzymywała lekarza, a często sama udzielała pierwszej pomocy. W czasie okupacji hitlerowskiej, korzystając z pochodzenia węgierskiego i umiejętności językowych, pomagała wielu osobom aresztowanym i więzionym przez Niemców. W 1944 r. przeniosła się z rodziną do siedziby Esterhazych w Ujlaku i zamieszkała z matką, siostrą Luizą i bratem Janosem Esterhazym (w okresie międzywojennym polityk i poseł do Zgromadzenia Narodowego Republiki Czechosłowackiej). Po wejściu wojsk radzieckich do Ujlaku 1 IV 1945 r. rodzina Esterhazych została wyrzucona z pałacu, który następnie splądrowano. Zszokowanych właścicieli przyjęła do swojego mieszkania jedna z pracownic majątku. Wkrótce potem Janosa Esterhazego aresztowano i oskarżono o faszyzm, a następnie przekazano NKWD.  Po procesach w ZSRR i Czechosłowacji został skazany na 10 lat gułagu, a następnie na karę śmierci. Z Ujlaku wyjechały matka i siostra Luiza oraz dzieci Janosa, a uprzedzony o groźbie aresztowania mąż (Franciszek Mycielski) uciekł za granicę. Maria pozostała z dziećmi w Ujlaku i podjęła starania o uratowanie brata, ale mimo wielkiej determinacji nie udało się  uwolnić go z więzienia (zmarł w 1957 r.). W 1958 r. przeniosła się z dziećmi do Jarosławia, ale ze względu na bliskość Węgierki (nowe prawo zabraniało byłym właścicielom zamieszkania w pobliżu odebranych majątków) została przeniesiona do Mielca, gdzie otrzymała jednopokojowe mieszkanie. W 1964 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim zdała egzaminy na tłumacza przysięgłego z języków: angielskiego, francuskiego, niemieckiego, węgierskiego i słowackiego. Odtąd wykonywała tłumaczenia  dokumentów i pism, głównie dla mieleckich urzędów, instytucji i osób prywatnych. Zmarła 21 I 1975 r. w Mielcu. Spoczywa w kaplicy grobowej przy pałacu Mycielskich w Wiśniowej koło Strzyżowa. Staraniem dzieci w 2008 r. na Węgrzech wydano książkę jej autorstwa Ułaskawiony na śmierć. Rzecz o Janosu Esterhazym, będąca zbiorem notatek i dokumentów związanych z Janosem Esterhazym oraz walką o jego uwolnienie z więzienia. W 2010 r. wydano także tę książkę (Biblioteka „WIĘZI”, Warszawa 2010).

 

  • Eugeniusz Myjak

    Eugeniusz Myjak

MYJAK EUGENIUSZ, urodzony 11 II 1937 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Ferdynanda i Weroniki z domu Wiktor. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1953 r. w wieku 16 lat. Z powodu złego stanu zdrowia i śmierci ojca do 1954 r. pomagał w rodzinnym gospodarstwie. W latach 1954-1958 studiował na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie i otrzymał dyplom magistra praw (praca „Przesłanki zawarcia małżeństwa”). W 1958 r. rozpoczął aplikację w Prokuraturze Powiatowe w Mielcu, a w 1960 r. – aplikację sędziowską w Mielcu i Rzeszowie, zakończoną egzaminem sędziowskim w 1961 r. Po odbyciu aplikantury adwokackiej i zdaniu egzaminu pracował w Zespole Adwokackim nr 1 w Mielcu, a następnie był jego kierownikiem. Stylem pracy i poziomem wiedzy wyrobił sobie duży autorytet w Mielcu i regionie, a później także w środowisku prawników w kraju. W latach szkolnych działał w organizacjach młodzieżowych, a później w Zrzeszeniu Prawników Polskich. Był oficerem rezerwy. Zmarł 11 VII 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.

 

MYJKOWSKI JAN, urodzony 30 III 1943 r. w Lichwinie, powiat tarnowski, syn Jana i Zofii z domu Dutkiewicz. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Tuchowie z maturą w 1960 r. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu, dyplom uzyskał w 1966 r. Staż w Szpitalu Powiatowym w Mielcu odbył w latach 1966-1967, pracując równocześnie (od 2 XI 1966 r.) w Gminnym Ośrodku Zdrowia w Przecławiu. Specjalizację I stopnia z otolaryngologii uzyskał w 1972 r., a specjalizację II stopnia – w 1976 r. Podejmował starania o budowę nowego Ośrodka Zdrowia w Przecławiu i przy wsparciu władz gminnych nowy obiekt oddano do użytku w 1973 r. W tym ośrodku mieszkał do końca stycznia 1976 r., a następnie przeniósł się do Mielca i od 1 II pracował w Poradni Laryngologicznej oraz od 1 XI 1976 r. do 31 XII 1995 r. w Szpitalu w Mielcu, jako specjalista otolaryngolog na Oddziale Chirurgicznym (szpitalne leczenie chorych) i konsultant laryngologiczny na pozostałych oddziałach szpitalnych. Ponadto otworzył prywatny gabinet laryngologiczny. W czasie pracy w szpitalu był kierownikiem specjalizacji 4 osób, zdobywających I stopień z zakresu laryngologii. Od 1 I 1996 r. do 31 XII 2001 r. pracował w Poradni Laryngologicznej ZOZ w Mielcu, pozostając konsultantem laryngologicznym w oddziałach mieleckiego szpitala. 1 I 2002 r. podjął pracę na kontrakcie (z Kasą Chorych, a następnie NFZ) w Poradni Laryngologicznej Nr 2 NZOZ „Inter-Med” w Mielcu przy ul. M. Pisarka 1 B. Wielokrotnie uczestniczył w szkoleniach i kursach doskonalących w klinikach laryngologicznych w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Poznaniu, Bydgoszczy i Wrocławiu. Przebywał także w klinikach zagranicznych. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów – Chirurgów Głowy i Szyi. W dorobku naukowym posiada m.in. dwie prace poglądowe: Uwagi do teorii słuchu („Otolaryngologia Polska” 3/2003, tom LVII) oraz Przetwarzanie i przekazywanie informacji słuchowych („Otolaryngologia Polska” 2/2004, tom LVIII). Jest członkiem Zarządu NZOZ INTER-MED w Mielcu przy ul. M. Pisarka 1B i prowadzi Poradnię Otolaryngologiczną w ramach tej placówki. W 2017 r. wydał książkę "Jan Myjak Myjkowski - poeta ludowy".

 

  • Hieronim Mykietiuk

    Hieronim Mykietiuk

MYKIETIUK HIERONIM, urodził się 25 VI 1935 r. w Brodach koło Lwowa, syn Michała i Antoniny z domu Grab. Od 1945 r. wraz z rodziną zamieszkał w Mielcu. W 1949 r. był świadkiem (wraz z wieloma innymi osobami) Objawień Matki Bożej w katedrze w Lublinie, a jego pisemna relacja została włączona do akt świadków Cudu Lubelskiego. W 1952 r. zdał z wyróżnieniem egzamin dojrzałości w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Studia magisterskie z zakresu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończył w 1957 r. Jako student III roku zdobył 3. miejsce w Ogólnopolskiej Studenckiej Olimpiadzie Szybkiej Orientacji. Od 1 IX 1958 r. do 31 VIII 1987 r. pracował w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu jako nauczyciel fizyki. Uczył także (w niepełnym wymiarze godzin) w innych szkołach średnich i na wyższych uczelniach. Wielu jego uczniów ukończyło studia wyższe z zakresu fizyki, a kilku z nich zostało profesorami na wyższych uczelniach. Ukończył studia podyplomowe i uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej z zakresu fizyki. Ukończył także Studium Specjalne Fizyki Atomowej (z 1. lokatą) i otrzymał tytuł specjalisty fizyki atomowej. Brał udział w Ogólnopolskich Sesjach Dydaktyki Fizyki. Jest autorem publikacji naukowych z dziedziny fizyki, filozofii i pedagogiki. Zgłosił do Polskiej Akademii Nauk cztery projekty wynalazcze: fotografowanie wnętrz przez przeszkody, aparat do przesyłania zapachu na odległość, możliwość uzyskania temperatury poniżej zera bezwzględnego i zmodyfikowanie lampy rentgenowskiej emitującej promienie Gamma dla leczenia raka. Od 1964 r. działa w Stronnictwie Demokratycznym, był m.in. wiceprzewodniczącym mieleckiej organizacji. Z ramienia SD współtworzył w 1982 r. Mielecką Radę Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego (PRON) w Mielcu, a następnie przez dwie kadencje pełnił funkcję radnego miejskiego (Miejskiej Rady Narodowej i Rady Miejskiej w Mielcu). W latach 1990–1994 przewodniczył Komisji Mandatowo-Regulaminowej RM. Był współzałożycielem i długoletnim działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. Jest też długoletnim członkiem Rady Duszpasterskiej przy Parafii Św. Mateusza. Jest członkiem Zespołu Inicjatywnego ds. Beatyfikacji Ks. Henryka Arczewskiego. W latach 1993–1997 sprawował funkcję prezesa Oddziału Mieleckiego Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej. Wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, odznaczeniami SD i Wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1987). Zmarł 11 V 2014 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

MYKIETIUK TERESA (z domu DANECKA), urodzona 9 VI 1938 r. w Warszawie, córka Michała i Franciszki z Zarębskich. Absolwentka Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdała w 1957 r. Studia na Politechnice Krakowskiej ukończyła w 1963 r. i uzyskała tytuł inżyniera mechanika. Od 1957 r. pracowała w Biurze Konstrukcyjnym WSK w Mielcu. Złożyła szereg wniosków racjonalizatorskich z zakresu konstrukcji samolotów. Ukończyła studium specjalistyczne z zakresu tworzyw sztucznych w Warszawie i uzyskała tytuł specjalisty inżynierii materiałowej. Sporo czasu poświęcała sprawom społecznym. W kadencji 1988–1990 była radną Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i członkiem Komisji Ochrony Środowiska. Udzielała się także w działalności Ligi Kobiet. Od 1991 r. przebywa na emeryturze.

 

MYSIAK RYSZARD, urodzony 7 VII 1931 r. w Krakowie, syn Józefa i Janiny z Bobrowskich. Treningi piłkarskie rozpoczął w Unii Borek i jako bramkarz występował w tym klubie do służby wojskowej, którą odbył w drużynie CWKS Rzeszów (1951-1953). W latach 1954-1955 grał w Stali Rzeszów, a do Stali Mielec, która awansowała do II ligi, przeszedł na początku 1956 r. Był jednym z najlepszych zawodników w zespole i znacząco przyczynił się do jego pierwszego awansu do I ligi w 1960 r. W I lidze zagrał w 36 meczach i należał do czołówki bramkarzy w kraju. Powołany został do kadry na towarzyski mecz II reprezentacji z reprezentacją Tel–Awiw. Regularnie występował w reprezentacji województwa rzeszowskiego. W 1960 r. wygrał I plebiscyt „Nowin Rzeszowskich” i krakowskiego „Tempa” na najlepszego sportowca województwa rzeszowskiego. Po spadku Stali do II ligi (1962) grał w niej jeszcze przez dwa sezony. Łącznie w II–ligowych meczach wystąpił ponad 150 razy, a ponadto zagrał kilka meczy pucharowych. W 1964 r. powrócił do Rzeszowa i w latach 1964-1966 był bramkarzem Resovii, a następnie trenował grupy młodzieżowe i rezerwowy zespół Resovii. Zmarł 8 VI 1983 r. w Krakowie.

 

MYSONA MARTA ZOFIA (z domu OSMOLA), urodzona 1 V 1965 r. w Mielcu, córka Jana i Leokadii z domu Peret. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu, maturę zdała w 1983 r. Studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS Lublin Filia w Rzeszowie ukończyła w 1988 r. z tytułem magistra ekonomii. Równocześnie ukończyła Międzywydziałowe Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza i uzyskała kwalifikacje pedagogiczne. W latach 1988-1995 r. pracowała jako nauczyciel geografii w Szkole Podstawowej w Grochowem, pow. mielecki. W tym okresie była także wychowawcą w internacie I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu (1990-1991) i pełniła obowiązki dyrektora Szkoły Podstawowej w Grochowem (28 II – 2 VII 1992 r). Od 1 IX 1995 r. do 31 VIII 2004 r. była nauczycielem ekonomicznych przedmiotów zawodowych w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu., a od 1 IX 2014 do 31 VIII 2014 r. pełniła funkcję wicedyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu. Ukończyła studia podyplomowe w zakresie „Informatyka w szkole” (Akademia Ekonomiczna im. K. Adamieckiego w Katowicach, 2001) i „Zarządzanie oświatą” (Wyższa Szkoła Gospodarki i Zarządzania w Mielcu, 2005) oraz kurs kwalifikacyjny przygotowujacy do pracy edukatorskiej (CKPiDN w Mielcu, 2005). Jest pomysłodawcą i założycielem Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Bł. ks. Romana Sitki „Ekonomik.Mielec” oraz współautorem innowacyjnego programu „Kształcenie ogólnopolicyjne” wdrażanego od 2009 r. w tymże Zespole Szkół. W wyniku konkursu od 1 IX 2014 r. pełni funkcję dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Bł. ks. R. Sitki w Mielcu.

 

  • Mieczysław Mysona

    Mieczysław Mysona

MYSONA MIECZYSŁAW, urodzony 25 XII 1905 w Borowej, pow. mielecki. Absolwent Państwowego Gimnazjum typu humanistycznego w Mielcu, maturę zdał w 1925 r. Ukończył studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie z tytułem magistra (1930) oraz studia z towaroznawstwa w Wyższym Studium Handlowym (1933, później Akademia Handlowa, Wyższa Szkoła Ekonomiczna, Akademia Ekonomiczna) w Krakowie, a następnie pracował w tymże WSH jako asystent w Katedrze prof. Arnolda Bollanda w Zakładzie Towaroznawstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej przez pewien czas uczył w szkole, później zatrudniał się w różnych firmach, a pod koniec wojny prowadził gospodarstwo rolne. Uczestniczył w tajnym nauczaniu i był członkiem tajnej Rady Profesorów Akademii Handlowej w Krakowie. Po II wojnie światowej uczestniczył w uruchomieniu tej uczelni i pracował na stanowisku adiunkta. W 1945 r. uzyskał tytuł magistra nauk ekonomicznych w Akademii Handlowej, a w 1947 r. doktorat z zakresu nauk matematyczno-przyrodniczych na UJ. W 1948 r. został zastępcą profesora, w 1950 r. kontraktowym profesorem nadzwyczajnym, w 1954 r. docentem, w 1962 r. profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 r. profesorem zwyczajnym. W macierzystej uczelni pełnił funkcje: kierownika Zakładu Towaroznawstwa (1948-1950), kierownika Katedry Towaroznawstwa (1950-1969), dziekana Wydziału Planowania Handlu (1950-1951), prorektora ds. nauczania (1951-1952), rektora (1952-1956), prorektora (1959-1962), kierownika Zakładu Towaroznawstwa Artykułów Przemysłowych (1969-1970) i dyrektora Instytutu Towaroznawstwa (1969-1970). W czasie blisko 50-letniej pracy naukowo-dydaktycznej w krakowskiej Akademii Ekonomicznej wniósł duży wkład w jej rozwój i stworzył przodujący ośrodek badawczy towaroznawstwa w Polsce. Był współtwórcą nowoczesnej nauki towaroznawstwa. Dzięki jego staraniom nauki towaroznawcze zostały uznane za samodzielną dyscyplinę naukową. Jego dorobek naukowy stanowi m.in.: 120 artykułów, prac monograficznych, podręczników akademickich i skryptów. Był inicjatorem wydawania przez WSE od 1957 r. dwóch serii Zeszytów Naukowych, a ponadto od 1963 r. był członkiem redakcji niemieckiego czasopisma towaroznawczego „Warenkundliche Berichte”. Wychował wielu wybitnych towaroznawców polskich, był m.in. promotorem i recenzentem około 500 prac magisterskich, 150 prac podyplomowych i 20 prac doktorskich oraz opiekunem 9 przewodów habilitacyjnych. W 1963 r. zainicjował powstanie Polskiego Towarzystwa Towaroznawczego (PTT), jednego z pierwszych na świecie, został jego pierwszym prezesem (1963-1979) i od 1979 r. Prezesem Honorowym PTT. Ponadto był członkiem: Polskiego Towarzystwa Chemicznego i Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Nie należał natomiast do żadnej partii politycznej. Wyróżniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZNP i Odznaką Honorową ZSP, 13 nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego oraz godnością doktora honoris causa Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Zmarł 8 I 1980 r.

 

  • ks. Władysław Mysor

    ks. Władysław Mysor

MYSOR WŁADYSŁAW (ksiądz), urodzony 25 VII 1871 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Andrzeja i Katarzyny z domu Sarama. Uczył się w Mielcu, a następnie w gimnazjum w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1894 r. i po kilkumiesięcznej pracy w Ropczycach  został delegowany na studia w rzymskim Gregorianum. W 1897 r. uzyskał stopień doktora obojga praw. Pracował krótko w Kolbuszowej, a następnie pełnił szereg funkcji w Tarnowie. Był kolejno: prefektem, ojcem duchownym i wykładowcą liturgiki, kapelanem biskupa Leona Wałęgi, prefektem Małego Seminarium i profesorem prawa kanonicznego. Pełnił też szereg funkcji w Kurii Diecezjalnej, m.in.: prokuratora i promotora sprawiedliwości w sądzie diecezjalnym (1902-1936), egzaminatora prosynodalnego (1904-1922), kanclerza (1909-1917), asesora (1917-1922). Opracował i wydał m.in.: Przepisy o konkurencji kościelnej i komitetach parafialnych (Tarnów 1906) i Przepisy ustawy kongrualnej katolickiego duchowieństwa parafialnego (Tarnów 1907) oraz liczne artykuły i rozprawy w „Dwutygodniku Katechetycznym i Duszpasterskim”. W 1917 r. otrzymał godność kanonika gremialnego kapituły tarnowskiej, w 1922 – prałata scholastyka i w 1928 r. – protonotariusza apostolskiego. Był także m.in.: członkiem Diecezjalnej Rady Administracyjnej, delegatem biskupim ds. dyscypliny, a następnie ds. administracyjnych i ds. nauki. Był organizatorem I Synodu Diecezji Tarnowskiej (1928) i jego promotorem oraz redaktorem i wydawcą ustaw synodalnych. W czasie wojny zajmował się działalnością charytatywną oraz kierował Kasą Oszczędności w Tarnowie. Na skutek udzielenia zbyt dużej ilości pożyczek spowodował kłopoty Kasy i został odwołany z urzędów w Kurii Diecezjalnej. Zmarł 16 I 1943 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie.

 

  • Aleksander Myszka

    Aleksander Myszka

MYSZKA ALEKSANDER, urodzony 17 VI 1936 r. w Błazinach koło Iłży, syn Mariana i Marianny z Tusińskich. W 1949 r. został przyjęty do orkiestry przy Oficerskiej Szkole Piechoty Nr 1 im. T. Kościuszki we Wrocławiu i w ramach jej działalności odbył zasadniczą służbę wojskową oraz ukończył Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia. Edukację muzyczną kontynuował w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Kielcach. Dział instrumentalny (róg) ukończył w 1958 r., a dział nauczycielski w 1959 r. W latach 1958–1960 pracował jako kapelmistrz orkiestry Jednostki KBW „Ziemia Kielecka” w Kielcach, a w latach 1961-1962 był kapelmistrzem orkiestry w Podlaskiej Jednostce KBW w Białymstoku. Od 1962 r. do 1965 r. grał jako pierwszy waltornista w Państwowej Orkiestrze Symfonicznej w Białymstoku, a ponadto pracował w PSM I st. (nauczyciel teoretyk) oraz w Białostockim Towarzystwie Muzycznym na stanowisku kierownika Społecznego Ogniska Muzycznego nr 3 przy Klubie KW MO w Białymstoku (1963-1966). W latach 1965–1969 studiował na Wydziale I (dyrygentura ze specjalnością: orkiestry dęte) Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie i uzyskał tytuł magistra. Równocześnie od 1965 r. pracował jako kierownik świetlicy w Państwowym Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Supraślu i kierownik świetlicy w Państwowym Technikum Mechanicznym w Białymstoku. Zorganizował, wyszkolił i prowadził w obu placówkach szkolne orkiestry dęte. Był również instruktorem muzycznym dla woj. białostockiego w ZG Polskich Zespołów Śpiewaczych i Instrumentalnych w Warszawie (1969-1970). W 1971 r. został zatrudniony w nowo utworzonej Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mielcu na stanowisku dyrektora i kierował tą placówką do przejścia na emeryturę w 1988 r. W latach 1975–1977 doprowadził do restauracji zabytkowego budynku z unikatową Salą Królewską przy ul. T. Kościuszki i jego modernizacji dla potrzeb PSM. Rozwinął działalność edukacyjną i artystyczną  placówki, czyniąc z niej ważny dla Mielca i regionu ośrodek kulturalny. Założył orkiestrę szkolną i orkiestrę odeonową przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej. We współpracy z Krajowym Biurem Koncertowym organizował w Sali Królewskiej koncerty wybitnych artystów polskich. Ponadto w latach 1972-1979 prowadził Zakładową Orkiestrę Dętą Huty Stalowa Wola, a w latach 1982-1988 kierował (w niepełnym wymiarze godzin) Społecznym Ogniskiem Muzycznym w Mielcu. Wielokrotnie uczestniczył w organizowaniu i przeprowadzaniu wyborów do Sejmu PRL i rad narodowych (PSM była siedzibą lokalu wyborczego). Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40–lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Nagrodą I stopnia Ministra Oświaty i Wychowania, Dyplomem Honorowym Ministra Kultury i Sztuki oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” w 1988 r. Z okazji 40-lecia działalności PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. został wyróżniony Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

 

  • Jan Myśliwiec

    Jan Myśliwiec

MYŚLIWIEC JAN, urodzony 17 III 1956 r. w Rzeszowie, syn Piotra i Kazimiery z domu Jacek. Absolwent Technikum Mechaniczno–Elektrycznego w Rzeszowie, maturę zdał w 1975 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalność – przetwarzanie i użytkowanie energii elektrycznej) ukończył w 1980 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera. Po nauce w Szkole Oficerów Rezerwy w Zegrzu (VII – XII 1980 r.) odbył praktykę wojskową w Kwaszeninie koło Arłamowa (I – IV 1981 r.) i otrzymał stopień podporucznika. Pracę zawodową rozpoczął 1 I 1981 r. jako nauczyciel elektrotechniki i automatyki w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. W 1983 r. ukończył studium pedagogiczne, a w 1990 r. – studia podyplomowe na Wydziale Lotniczym Politechniki Rzeszowskiej (specjalność – systemy komputerowe w przemyśle maszynowym). 1 XII 1990 r. został powołany na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu i zajmuje je do dziś. W latach 1991–1992 przeprowadził (z upoważnienia Kuratora Oświaty i Wychowania w Rzeszowie) proces przejęcia obiektów szkolnych od WSK „PZL-Mielec” na rzecz Skarbu Państwa i następnie KOiW. Doprowadził do wprowadzenia w ZST nowych w Mielcu typów szkół: Liceum Technicznego, Technikum Gastronomicznego i Technikum Samochodowego, a ponadto III Liceum Ogólnokształcącego. W 2000 r. ukończył kurs kwalifikacyjny dla oświatowej kadry kierowniczej z zakresu organizacji i zarządzania oświatą, zorganizowany przez ODP w Tarnobrzegu, a ponadto w latach 1992-2001 ukończył szereg kursów specjalistycznych. W 2002 r. uzyskał stopień nauczyciela dyplomowanego. Jest współautorem szkicu monograficznego Wczoraj i dziś Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu 1914-2001 (Mielec 2001). Uczył także w Zespole Szkół Budowlanych w Mielcu (w roku szkolnym 1994/1995) i prowadzi zajęcia w Niepublicznej Szkole Biznesu w Mielcu (od 1998 r.). Poza pracą pedagogiczną angażował się do różnych form działalności społecznej. Od 1991 r. był członkiem Rejonowej Rady Zatrudnienia w Mielcu. Był współzałożycielem i członkiem Zarządu Fundacji Międzynarodowe Centrum Kształcenia i Rozwoju Gospodarczego (1994-2000). Wybrany został radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 1994-1998, pełnił w niej funkcję przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Turystyki oraz funkcję członka Zarządu Miasta Mielca. Aktualnie jest członkiem Zarządu Miejskiego Ligi Obrony Kraju w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Nagrodą I stopnia Ministra Edukacji Narodowej i Srebrną Odznaką LOK. W wyborach samorządowych w 2010 r. uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a następnie został wybrany na przewodniczącego Rady w kadencji 2010-2014. Wyróżniony Odznaką „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych”. W grudniu 2014 r. został zastępcą prezydenta miasta Mielca.

Script logo