Litera K

KABACIŃSKI BENEDYKT, urodzony 21 III 1930 r. w Gajówce, województwo łódzkie, syn Stanisława i Józefy z domu Podsiadło. Ukończył Metalową Szkołę Zawodową w Łodzi. Do Mielca przybył około 1950 r. Pracował na Wydziałach 02 i 06 WSK Mielec, kolejno jako ślusarz przyrządowy, wytaczarz i szlifierz. W międzyczasie ukończył kursy mistrzowskie i przez wiele lat pełnił funkcję mistrza. Był jednym z najbardziej aktywnych wynalazców i racjonalizatorów w WSK w latach 60. i 70. Zgłosił 22 projekty racjonalizatorskie i uzyskał 5 patentów na wynalazek. Szczególnie cenne okazały się patenty i projekty w zakresie wyposażenia wytaczarek produkcji szwedzkiej. Ich zastosowanie przyniosło przedsiębiorstwu duże korzyści finansowe. Otrzymał za to prestiżowe tytuły: „Racjonalizatora – milionera” oraz Srebrną i Złotą Odznakę „Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji”. Na emeryturę przeszedł w 1990 r. W latach 90. zajmował się pszczelarstwem. Zmarł 22 XI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KABARET „KAPUA”, zespół założony w 1980 r. w Mielcu przez Zbigniewa Dyla, Piotra Leśniaka i Zbigniewa Maniaka. Pierwszym jego programem własnym był Przedodnówek, prezentowany w 1980 r. W 1981 r. otrzymał nagrodę publiczności w Klubie Studenckim „Plus” w Rzeszowie. Był współzałożycielem Klubu Twórców i Sympatyków Kultury „Sęk” w 1982 r. Także w 1982 r. przedstawił nowy własny program Przedszkole. W latach 1984 i 1985 uczestniczył w Krajowym Ruchu Artystycznej Młodzieży „KRAM” w Myślcu. W 1985 r. otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Mielca za twórczy wkład w rozwój kultury Mielca i regionu. Był pomysłodawcą, współorganizatorem i jednym z wykonawców koncertu Piosenki spod bereta w 1988 r. W tym samym roku otrzymał nagrodę publiczności w przeglądzie „Śpiewać każdy może” w krakowskim Klubie Pod Jaszczurami. W 1989 r. wystawił Latającą baterię – „operę bardzo komiczną”, jak ją nazywano. Libretto napisał Z. Maniak, a muzykę – Piotr Sobczak. Gościnnie dołączył do wykonawców Tomasz Guzik. W latach 90. P. Leśniak i Z. Maniak wyjechali za granicę, ale nie zerwali całkowicie kontaktu z Mielcem. W 2001 r. po raz drugi przedstawiono mieleckiej publiczności Piosenki spod bereta. W dotychczasowym dorobku kabaretu znajduje się kilkadziesiąt własnych utworów, spośród których największą popularność uzyskały: Truteń, Mgła, Reggan, Marsz Młodych Gniewnych, Tasiemiec, Zielony Kapturek, Samba-Kicha i Łabędzi śpiew.

 

  • Andrzej Kacała

    Andrzej Kacała

KACAŁA ANDRZEJ, urodzony 26 X 1927 r. w Jabłonce, województwo stanisławowskie (aktualnie Ukraina), syn Piotra i Marii z domu Laszlo. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stanisława Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1947 r. W tym samym roku został aresztowany przez UB i przez pewien czas przetrzymywany. Studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie ukończył w 1952 r. i otrzymał tytuł inżyniera rolnika. Po studiach podjął pracę zawodową w POM w Kaliszu Pomorskim jako starszy agronom. W 1955 r. został zatrudniony w Ministerstwie Rolnictwa, początkowo na stanowisku naczelnika Wydziału Organizacji Produkcji (1955-1959), a następnie zastępcy dyrektora Departamentu Produkcji (1959-1966) i dyrektora tegoż departamentu (1966-1968). W latach 1968-1983 pełnił funkcję wiceministra rolnictwa. Uzyskał specjalizację na Uniwersytecie w Cambridge (Anglia, 1961), ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (1970) i uzyskał tytuł magistra inżyniera oraz odbył roczną praktykę w USA (pół roku na farmach i pół roku na Uniwersytecie Alabahma Illinois). W 1981 r. przewodniczył Komisji Rządowej prowadzącej negocjacje ze strajkującymi rolnikami w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych, w rezultacie czego 19 II 1981 r. podpisano „porozumienia rzeszowsko – ustrzyckie”. Otrzymał patent (61063) na „Sposób otrzymywania mączki dolomitowej przy kompleksowym odzyskiwaniu metali z dolomitów kruszconośnych”. W 1983 r. został służbowo przeniesiony do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i w latach 1983-1987 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego PRL w Kanadzie. Po powrocie do Polski pracował w Urzędzie Rady Ministrów jako doradca ministra (1987-1989). Od 1989 r. do 2002 r. sprawował funkcje prezesa Zarządu Firm: Kulczyk Holding SA i Euro Agro Centrum SA. Poza pracą zawodową pełnił liczne ważne funkcje społeczne. Był m. in.: prezesem Zarządu Polskiego Związku Jeździeckiego (1969-1973) i prezesem Zarządu Głównego Ochotniczych Straży Pożarnych (1974-1983), a od 1989 prezesem i członkiem Zarządu Fundacji „Rozwój Akademii Rolniczej – SGGW – Warszawa”. W 2002 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony został odznaczeniami państwowymi: Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP, Krzyżem Komandorskim OOP i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą OOP, a także wieloma odznaczeniami resortowymi i organizacyjnymi, m.in. Złotą Odznaką Jeździecką, Złotą Odznaką Zasługi dla Straży Pożarnych i Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”.)

 

  • Leszek Kaczmarczyk

    Leszek Kaczmarczyk

KACZMARCZYK LESZEK, urodzony 21 III 1956 r. w Mielcu, syn Benedykta i Łucji z domu Krempa. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. W latach szkolnych należał do ZHP, pełnił funkcje przybocznego i drużynowego VI TDH przy II LO, a przed maturą otrzymał stopień podharcmistrza. Interesował się także sportami wodnymi, uzyskując m.in. patenty żeglarza i sternika jachtowego, sternika motorowodnego, płetwonurka i ratownika wodnego. Po maturze podjął studia na Politechnice Rzeszowskiej im. I. Łukasiewicza i ukończył je w 1982 r. z tytułem magistra inżyniera inżynierii środowiska. W czasie studiów działał nadal w ZHP i w SZSP, m.in. pełnił funkcje przewodniczącego Międzyuczelnianej Rady Studenckiego Kręgu Instruktorskiego „Watra” ZHP oraz członka prezydium Zarządu Wojewódzkiego SZSP w Rzeszowie. W roku 1978 uzyskał stopień harcmistrza ZHP. Uczestniczył w wielu kursach szkoleniowych, m.in. w Centralnej Szkole Instruktorów ZHP w Oleśnicy. Brał udział w licznych obozach harcerskich, najczęściej w ramach akcji „Bieszczady-40”, pełniąc m.in. funkcje instruktora i zastępcy komendanta. Był założycielem i przewodniczącym Zarządu Honorowych Dawców Krwi przy Politechnice Rzeszowskiej. Ukończył także kurs pilotów wycieczek zagranicznych i zdobył uprawnienia do prowadzenia wycieczek BPiT „Almatur”, a następnie uprawnienia państwowe. Był pilotem wielu wycieczek zagranicznych, m.in. w Indiach i Nepalu. Równolegle do studiów na Politechnice ukończył roczne Studium Pedagogiczne. Po studiach zatrudniony został w Służbie Inwestycyjnej WSK „PZL-Mielec”, której był stypendystą. Po odbyciu stażu został kierownikiem Sekcji Inwestycji Nieprzemysłowych IN-21. Zajmował się przygotowaniem szeregu inwestycji, m.in. obiektów sportowych FKS „Stal” Mielec, Domu Sanatoryjno-Wczasowego w Krynicy, Pałacu w Przecławiu i Ośrodka Wczasowego w Rzemieniu. Powierzono mu funkcję przewodniczącego Związkowej Rady Zakładowej Służby Inwestycyjnej. Był także czynnym Honorowym Dawcą Krwi i sekretarzem Klubu HDK im. prof. J. Aleksandrowicza. Oddał ponad 32 000 ml krwi i kontynuuje tę godną najwyższego uznania działalność. W 1983 r. był współzałożycielem, a następnie przewodniczącym Młodzieżowego Zespołu Budowlanego, który zbudował osiedle domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. Długiej. W latach 1983-1995 uczył, w niepełnym wymiarze godzin, w Zespole Szkół Budowlanych oraz na kursach organizowanych przez Dział Szkolenia „PZL-Mielec” i Zakład Doskonalenia Zawodowego. W 1987 r. uzyskał uprawnienia budowlane (tzw. wykonawcze) w zakresie sieci i instalacji wodno-kanalizacyjnych, gazowych i centralnego ogrzewania, a w 1994 r. uprawnienia projektowe bez ograniczeń w tych specjalnościach. W 1990 r. przeszedł do pracy w Zakładzie Gazowniczym w Rzeszowie na stanowisko mistrza RG Mielec d/s sieci i instalacji gazowych. Uczestniczył w gazyfikacji wielu miejscowości, m.in. Przecławia, Rzemienia, Czermina, Rzędzianowic, Woli Mieleckiej i Łączek Brzeskich. W roku 1991 założył, wraz z żoną Bożeną, Przedsiębiorstwo Wielobranżowe „INWEST” L. Kaczmarczyk spółka jawna i pracuje w niej na stanowisku dyrektora. Zespoły pod jego kierunkiem opracowały projekty ponad 100 km sieci gazowych (głównie w gminach Wadowice Górne i Klimontów), sieci wodno-kanalizacyjnych i cieplnych, a także kotłowni gazowych i olejowych. Był projektantem ponad 60 kotłowni różnej wielkości, m.in. w Przemyślu, Jarosławiu i Tuchowie, a ostatnio około 15 kotłowni kondensacyjnych, m.in. w ZSZ nr 2 w Dębicy. W latach 1996-2001 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej CHU „PASAŻ” Sp. z o.o. Jest członkiem PZITS oraz Stowarzyszenia Inżynierów Budownictwa (Izby Budowlanej). Wyróżniony m.in. odznaką i medalem „Zasłużony Bieszczadom”, Złotym Krzyżem Zasługi, odznakami Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi I, II i III stopnia oraz odznakami honorowymi PCK IV, III i II stopnia. Według stanu na 30 IV 2015 r. oddał 56 450 ml krwi. W 2006 r. został wybrany sekretarzem Prezydium Rady PDK Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Rzeszowie oraz powierzono mu funkcję redaktora naczelnego „Biuletynu Informacyjnego Podkarpackiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa”. Pełni funkcje prezesa Zarządu PCK w Mielcu i członka Zarządu Wojewódzkiego PCK w Rzeszowie.

 

KACZMARCZYK STEFAN, urodzony 29 IX 1947 r. w Otałęży, pow. mielecki, syn Jana i Stefanii z Kazimierskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Mielcu, maturę zdał w 1967 r. Wkrótce po rozpoczęciu pracy zawodowej (1969) w Przedsiębiorstwie Upowszechniania Prasy i Książki „Ruch” w Mielcu został powołany do służby wojskowej. W 1971 r. powrócił do pracy w PUPiK „Ruch” i jako instruktor do spraw kulturalno-oświatowych inspirował i nadzorował działalność Klubów Prasy i Książki na terenie czterech oddziałów: mieleckiego, dębickiego, kolbuszowskiego i ropczyckiego. Był współorganizatorem ogólnopolskich i regionalnych konkursów i akcji kulturalno-oświatowych „Ruchu” (później RSW „Prasa-Książka-Ruch”) na terenach wymienionych powiatów. Równocześnie podnosił swoje kwalifikacje zawodowe. W 1982 r. ukończył Policealne Studium Zawodowe w Krakowie, a w 1986 r. Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Rzeszowie i uzyskał tytuł magistra pedagogiki. Ponadto uczestniczył w wielu kursach i szkoleniach specjalistycznych. W latach 1990-2008 pracował jako nauczyciel w Zespole Szkół w Chorzelowie, a od 2008 r. przebywa na emeryturze. W 1992 r. uzyskał stopień nauczyciela mianowanego. Organizował wiele szkolnych konkursów i imprez sportowych dla dzieci i młodzieży. Publikował artykuły o działalności kulturalno-oświatowej i sportowo-rekreacyjnej w pismach: „Plon”, „Zielony Sztandar”, „Naprzód”, „Głos Załogi”, „Strażak”, „Nowiny” i „Nasz Klub”. W latach 1984-1986 był ławnikiem Sądu Rejonowego w Mielcu. Od 1984 r. jest członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej, a w latach 2003-2005 był członkiem Zarządu. Wyróżniony m.in. Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz odznakami: „Wzorowy Żołnierz”, „Przyjaciel Dziecka” i „Zasłużony Działacz Kultury”,  Srebrną Honorową Odznaką Związku Socjalistycznej Młodzieży Wiejskiej  i Odznaką Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej.

 

KACZOR KAZIMIERZ (ksiądz), urodzony 24 III 1938 r. w Górze Motycznej, syn Józefa i Marii z Wójcików. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Dębicy, maturę zdał w 1956 r. Po odbyciu studiów teologiczno-filozoficznych w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie przyjął święcenia kapłańskie 24 VI 1962 r. Pracował jako wikariusz w Nockowej i Górkach Mieleckich. W 1969 r. otrzymał mianowanie na wikariusza eksponowanego w Ziempniowie i zadanie zbudowania tam kościoła. W latach 1969-1979 doprowadził do wybudowania świątyni pw. Podwyższenia Krzyża Świętego oraz plebanii i domu katechetycznego. W 1976 r. został mianowany proboszczem nowo utworzonej parafii w Ziempniowie (10 VII 1976 r.). W 1984 r. przeniesiono go na probostwo w Chorzelowie. W tej parafii doprowadził do wybudowania kaplicy pw. Bożego Miłosierdzia w Ławnicy i kaplicy pw. Dobrego Pasterza w Chrząstowie oraz kaplicy na cmentarzu w Chorzelowie. Specjalną troską otaczał kościół parafialny, przeprowadzając jego gruntowną renowację. Planował też budowę kościoła w Maliniu i w tym celu zakupił budynek miejscowej starej szkoły wraz z terenem. Wprowadził szereg nabożeństw, w tym czuwania przed obrazem Matki Boskiej Dzikowskiej (Święta Rodzina) i nowenny do Matki Bożej. W 1985 r. został wybrany do Rady Diecezjalnej Caritas, a w 1986 r., po podziale dekanatu mieleckiego na dwa dekanaty, został wybrany wicedziekanem dekanatu Mielec Północ. W latach 90. popularyzował Radio Maryja, a w 1997 r. był jednym z głównych organizatorów pomocy dla powodzian w powiecie mieleckim. Żył także sprawami Mielca i współpracował z wieloma mieleckimi instytucjami i organizacjami społecznymi. Zmarł 2 III 2001 r. w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.

 

KACZOR MARCIN PIOTR, urodził się 19 V 1976 r. we Wrocławiu, syn Bronisława i Marii Kaczor. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1995 r. W 1995 r. został laureatem I stopnia (z trzecią lokatą) XXIV Olimpiady Biologicznej w Warszawie, a następnie jako reprezentant Polski zdobył srebrny medal w VI Międzynarodowej Olimpiadzie Biologicznej (The Sixth International Biology Olympiad), zorganizowanej w dniach 2-9 VII 1995 r. w Bangkoku (Tajlandia). Za wybitne osiągnięcia w roku szkolnym 1994/1995 otrzymał stypendium Ministra Edukacji Narodowej. Studia na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 2001 r. i otrzymał tytuł lekarza medycyny. W czasie studiów należał do Studenckiego Towarzystwa Naukowego CM UJ. W 1999 r. i 2001 r. otrzymał nagrody na sesjach nauk podstawowych 37. i 39. Ogólnopolskiej Konferencji Studentów Medycyny w Krakowie. W 2000 r. odbył miesięczną praktykę na Uniwersytecie Cukurova (Turcja), a po ukończeniu studiów – roczny staż podyplomowy w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie (2001). Kontynuuje naukę na studiach doktoranckich z zakresu medycyny molekularnej w Collegium Medicum UJ oraz pracuje – w niepełnym wymiarze godzin – w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Od 1999 r. śpiewa w chórze „Dominanta” Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Od 2002 r. pracował jako asystent w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. W 2006 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych, a rozprawa doktorska Szybka metoda genotypowania alfa1-antytrypsyny i jej zastosowanie w diagnostyce mutacji PI*S i PI*Z w losowej próbie populacji Krakowa oraz jej publiczna obrona została uznana za wyróżniającą przez Radę Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 2007 r. został zatrudniony w II Katedrze Chorób Wewnętrznych UJ jako asystent, a następnie adiunkt (2011). Specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych uzyskał w 2011 r. Zajmuje się genetyką chorób układu krążenia i oddechowego. Jest autorem i współautorem prac opublikowanych w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych, a także licznych doniesień konferencyjnych. Członek Zespołu ds. Polskich Wytycznych Oceny Technologii Medycznych.

 

„KADOMEX” PPHU Sp. z o.o., firma założona w Mielcu w 1992 r. Posiada siedzibę przy ul. R. Traugutta (po byłej „fabryce domów”). Produkuje elementy betonowe i drogowe, żerdzie telefoniczne i elektryczne, beton towarowy, pustaki „Alfa” i styropian. Odbiorcami wyrobów są krajowe firmy budowlane i klienci indywidualni. Funkcję prezesa Zarządu od początku jej funkcjonowania pełni Adam Kamiński. Zmieniono formę prowadzenia firmy ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na spółkę cywilną: Kamiński Adam, Kamiński Bogdan S.C. Profil produkcji nie zmienił się.

 

KAFEJKI INTERNETOWE, specjalne lokale, w których za odpłatnością korzystano z różnych form informacji i rozrywki poprzez Internet. Pierwsze w Mielcu otwarto w 2001 r. Były to: „X-NET” przy ul. Drzewieckiego, „MAUPA” w CHU „Pasaż” przy ul. Dworcowej i „CYBERNETYKA” przy ul. L. Staffa 4a. Po rozpowszechnieniu się Internetu kafejki zakończyły działalność.

 

KAGAN STANISŁAW, urodzony 27 XI 1962 r. w Mielcu, syn Józefa i Julii z domu Lonczak. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu (klasa matematyczno-fizyczna), maturę zdał w 1981 r. Studiował na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej im. Hugona Kołłątaja w Krakowie i w 1985 r. uzyskał tytuł inżyniera. Po studiach pracował w Państwowym Gospodarstwie Ogrodniczym w Mielcu jako kierownik produkcji polowej oraz specjalista do spraw kontraktacji i handlu (1985-1992). W 1986 r. ukończył kurs specjalistyczny z dziedziny produkcji mleka na uniwersytecie stanowym College of Agriculture at Penn State w Pensylwanii (USA). Od 1993 r. do 1998 r. był starszym specjalistą rejonowym do spraw ogólnorolniczych i marketingu w Oddziale Terenowym Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Tarnowie z siedzibą w Zgłobicach, a w latach 1999-2000 – starszym specjalistą do spraw doradztwa rolniczego Wojewódzkiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Boguchwale. Od 2000 r. pracuje w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Mielcu. Pełnił m.in. funkcje zastępcy kierownika Biura (2004-2008) i pełniącego obowiązki kierownika Biura, a od 2008 r. jest głównym specjalistą. Od młodości angażował się w działalność społeczną. W latach 1981-1985 był działaczem opozycji studenckiej i Niezależnego Związku Studentów, m.in. uczestniczył w strajku studenckim i brał udział w organizacji wypoczynku dla dzieci represjonowanych członków NSZZ „Solidarność” z Nowej Huty. W 2006 r. został wybrany z listy KW Prawo i Sprawiedliwość na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2006-2010, a następnie w 2010 r. na kadencję 2010-2014 i w 2014 r. na kadencję 2014-2018.

 

  • Eugeniusz Kahl

    Eugeniusz Kahl

KAHL EUGENIUSZ, urodził się 17 V 1912 r. w Schönanger (później Orłów), powiat mielecki, syn Jana i Bronisławy z domu Groele. W 1932 r. ukończył Państwowe Gimnazjum im. K. Brodzińskiego w Tarnowie. Po maturze odbył czynną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Zambrowie, a w 1935 r. ukończył Państwowe Pedagogium w Krakowie. Po kilku krótkich okresowych zatrudnieniach (Kraków, Pustynia, Sędziszów Małopolski, Wola Pławska) skierowany został w 1937 r. do pracy w szkole w Podlesiu koło Jastrząbki Starej, powiat dębicki. W ostatnich dniach sierpnia 1939 r. powołany został do służby w 16 pułku piechoty w Tarnowie, ale ostatecznie w wojnie obronnej 1939 r. uczestniczył jako podporucznik w oddziałach zapasowych. Walczył m.in. pod Jaworzem koło Pilzna i pod Jawornikiem Ruskim, gdzie polskie oddziały zostały rozbite. Po klęsce wrześniowej powrócił do rodzinnego domu. Odmówił podpisania „Volkslisty”, a następnie uczestniczył w patriotycznej manifestacji przy grobie oficera Wojska Polskiego na cmentarzu w Borowej. Po otrzymaniu wiadomości o zamiarze aresztowania przez niemieckie służby bezpieczeństwa ukrywał się w Ujściu nad Wisłą. Należał do Związku Walki Zbrojnej i Batalionów Chłopskich oraz prowadził tajne nauczanie. W listopadzie 1944 r. zgłosił się do WRR w Mielcu i został skierowany do Lublina, a stamtąd do 2. Armii Wojska Polskiego, stacjonującej w lasach w Sawinie koło Chełma. Otrzymał przydział do kompanii rusznic przeciwpancernych w I Brygadzie Pancernej i w stopniu podporucznika dowodził plutonem w walkach nad Nysą Łużycką, pod Nisky, Budziszynem (osłaniał Sztab Brygady), Koenigswartha i Neustadt. Udział w II wojnie światowej zakończył w okolicach Mielnika, gdzie broniły się, już po ogłoszeniu kapitulacji Niemiec, resztki wojsk hitlerowskich. Za udział w działaniach wojennych otrzymał wówczas m.in.: Krzyż Walecznych, Medal Zwycięstwa oraz Medal za Odrę i Nysę. We wrześniu 1945 r. został zdemobilizowany, powrócił w rodzinne strony i podjął pracę nauczycielską w Szkole Podstawowej w Borowej. Od 1947 r. uczestniczył w organizowaniu Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1948 r. został mianowany jego wicedyrektorem. Przyczynił się do rozwoju szkoły i wykształcenia w niej setek nauczycieli. Uczył biologii i geografii, organizował rożne formy turystyczne (wycieczki, obozy wędrowne). W latach 1967-1968 pełnił funkcję dyrektora Liceum Medycznego w Mielcu. W roku szkolnym 1968/1969 uczył w Liceum Pedagogicznym, a od 1969 r. do 1974 r. pełnił funkcję dyrektora Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących. W 1974 r. przeszedł na emeryturę. Udzielał się w pracy społecznej. Od 1937 r. pełnił różne funkcje w Związku Nauczycielstwa Polskiego, m.in. był prezesem Oddziału Powiatowego w Mielcu (1957-1977), członkiem Zarządu i Prezydium Zarządu Wojewódzkiego w Rzeszowie (1962-1973) i członkiem Zarządu Głównego w Warszawie (1966-1973). Był jednym z inicjatorów zakupienia zabytkowej willi przy ul. T. Kościuszki 25 i zorganizowania w niej Domu Nauczyciela, a następnie patronował tworzeniu się Klubu Nauczycielskiego z rozwiniętą działalnością kulturalno-oświatową. (W 2000 r. Klub ten nazwano jego imieniem.) W latach 50., 60. i 70. był radnym i przewodniczącym komisji Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Pełnił także odpowiedzialne funkcje polityczne, m.in. był wiceprezesem Powiatowego Komitetu ZSL w Mielcu i członkiem Prezydium Powiatowego Komitetu FJN. Społecznie kierował mieleckim oddziałem Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych. Udzielał się także, jako członek zarządów, w kilku dalszych organizacjach społecznych, m.in. PCK, ZHP i TWP. W 1977 r. zrezygnował z funkcji społecznych, ale do końca życia służył swym bogatym doświadczeniem. Wyróżniony został wieloma odznaczeniami państwowymi, w tym Krzyżem Oficerskim OOP, kolejnymi medalami za udział w II wojnie światowej, m.in. Medalem za Udział w Walkach o Berlin, Medalem za Warszawę i Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939, Złotą Odznaką ZNP oraz wieloma odznakami organizacji społecznych. W 1979 r. wpisany do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. Zmarł 15 V 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KAHL FRANCISZEK (ksiądz), urodzony w 1856 r. Schönanger (później Orłów), powiat mielecki, syn Jana i Julianny z domu Hahn. Absolwent c. k. Gimnazjum w Tarnowie. W 1880 r. ukończył studia teologiczne w Tarnowie i przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Skrzyszowie i katedrze tarnowskiej. Od 1885 r. był katechetą szkoły męskiej w Tarnowie. W 1887 r. został dyrektorem tej szkoły i równocześnie drugim katechetą w szkole żeńskiej. Pełnił także posługę kapłańską w szpitalu wojskowym. W 1888 r. wyznaczono go seniorem wikarych przy katedrze, a ponadto był kapelanem biskupa I. Łobosa. W latach 1891-1893 sprawował funkcję wicedyrektora seminarium. W 1893 r. mianowany został proboszczem w Gręboszowie, a wkrótce potem wybrano go wicedziekanem dekanatu dąbrowsko-tarnowskiego. Po konflikcie z ludowcami, a szczególnie z ich przywódcą Jakubem Bojką, został niesłusznie oskarżony o czyny, których nie potwierdziło dochodzenie. Załamał się psychicznie i w 1907 r. zrezygnował ze wszystkich funkcji. Przybył do rodziny w Mielcu i tu zmarł 16 VII 1911 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KAHL JANINA (z domu ANDERS), urodzona 19 V 1920 r. w Wampierzowie, córka Romana i Józefy z domu Dziadyk. W 1938 r. ukończyła Gimnazjum Ogólnokształcące, a studia na Akademii Handlowej w Krakowie przerwał najazd hitlerowski na Polskę w 1939 r. W okresie okupacji hitlerowskiej pomagała rodzicom w pracach przy gospodarstwie (ojciec - nauczyciel i matka zostali zwolnieni z pracy) oraz prowadziła tajne nauczanie w Wampierzowie. Na początku sierpnia 1944 r. przeniosła się z rodziną do Mielca. (Wyszła za mąż za Eugeniusza Kahla.) W latach 1944-1947 pracowała w sklepie jako ekspedientka. Od roku szkolnego 1947/1948 zatrudniona została w Powszechnym Państwowym Koedukacyjnym Liceum Handlowym w Mielcu jako nauczycielka towaroznawstwa oraz organizacji i techniki handlu. W latach 1950-1951 uzupełniła wiedzę na kursach technologii i towaroznawstwa w Gliwicach oraz chemii z materiałoznawstwem w Warszawie. Złożyła także egzaminy z zakresu przedmiotów pedagogicznych w Warszawie i matematyki w Rzeszowie. W latach 1954-1975 pracowała w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu, głównie jako nauczyciel matematyki. Przez 17 lat prowadziła szkolną spółdzielnię uczniowską. Przygotowywała uczniów do konkursów przedmiotowych z matematyki. Po przejściu na emeryturę w 1975 r. jeszcze przez kilka lat pracowała (w niepełnym wymiarze godzin) w Szkołach Podstawowych nr 1 i 6 w Mielcu oraz w Szkole Podstawowej w Rzędzianowicach. Od 1947 r. należała do ZNP. Wyróżniona została m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Medalem „Zasłużonej Matce”, Odznaką TON (Tajnej Organizacji Nauczycielskiej), Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”. Mieszka w Warszawie. Zmarła 7 X 2012 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KAHLA EUGENIUSZA (ULICA), ulica miejska na osiedlu Smoczka. Biegnie od ul. Św. Kingi do ul. W. Witosa. Ma długość 788 m i nawierzchnię gruntową. Patrona otrzymała na sesji Rady Miejskiej 25 X 2007 r.Patron ulicy: EUGENIUSZ KAHL (1912- 1985) to zasłużony dla ziemi mieleckiej nauczyciel i wychowawca oraz działacz społeczny. Jako oficer Wojska Polskiego brał udział w II wojnie światowej.

 

KAIM FRANCISZEK, urodzony 13 II 1919 r. w Woli Drwińskiej, województwo krakowskie. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W roku szkolnym 1933/1934 był członkiem pierwszego składu gimnazjalnego chóru męskiego „Melodia”, powstałego z inicjatywy profesora Stanisława Lachmana. Egzaminy maturalne zdawał w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Bochni, a następnie rozpoczął studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako robotnik leśny i rolny. Po wojnie kontynuował studia na AGH i ukończył je w 1948 r. z tytułem inżyniera metalurga. W czasie studiów i po ich ukończeniu pracował na wydziałach metalurgicznych w Hucie Bobrek i Hucie Małapanew, a w latach 1951-1953 sprawował w tej drugiej funkcję dyrektora naczelnego. W 1953 r. został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa, a w 1957 r. podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego. W latach 1964-1967 pełnił funkcję I zastępcy ministra przemysłu ciężkiego, a w latach 1967-1970 ministra tego resortu. Od 1970 r. do 1979 r. sprawował funkcję wiceprezesa Rady Ministrów, a ponadto od 1976 r. do 1980 r. był ministrem hutnictwa. Od 1971 r. do 1976 r. pełnił funkcję członka Komitetu Centralnego PZPR, a w latach 1972-1980 był posłem na Sejm PRL VI i VII kadencji. W 1980 r. przeszedł na emeryturę. W istotny sposób przyczynił się do rozwoju polskiego hutnictwa, zwłaszcza poprzez inicjowanie i wspieranie wdrażania wielu nowoczesnych technologii. W uznaniu tych zasług Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie nadała mu tytuł doktora honoris causa. Odznaczony został wieloma wysokimi odznaczeniami państwowymi. Zmarł 11 IX 1996 r. w Warszawie. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, przy głównej alei (kwatera A 3 Tuje).

 

KAIMOWSKI ALEKSANDER, urodzony 15 IV 1887 r. w Lazurce koło Kaniowa, województwo kijowskie, syn Aleksandra i Henryki z Wolańskich. Absolwent gimnazjum w Kijowie, maturę zdał w 1904 r. Ukończył Korpus Kadetów w Kijowie, a następnie Szkołę Podchorążych Kawalerii w Elizabetgrodzie. Uczestniczył w I wojnie światowej jako oficer carski, początkowo w pułku ułanów, a po paru miesiącach w lotnictwie jako obserwator. Na początku 1916 r. ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą w Gatczynie i został mianowany dowódcą eskadry. Walczył na froncie zachodnim, a następnie północnym. W 1917 r. został dowódcą Szkoły Lotniczej w Tyflisie (Gruzja). Posiadał wówczas stopień pułkownika. W 1918 r. wrócił do Kijowa, a następnie przebywał w Odessie, Bułgarii (1921-1923) i Rumunii (1923-1928). Do Polski przybył w 1928 r. i podjął pracę w Podlaskiej Wytwórni Samolotów w Białej Podlaskiej. W latach 1928-1939 zajmował stanowiska: kierownika startu, kierownika remontowego, kierownika kosztorysowego i kierownika działu materiałowego. Należał do Związku Zachodniego. W czasie II wojny światowej i w latach 1944-1948 zajmował się konnym przewozem towarów. Od 15 III 1949 r. do 11 XI 1950 r. pracował w WSK Mielec na stanowisku szefa Wydziału Zaopatrzenia i Zbytu. Zmarł 25 II 1952 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KALINOWA (ULICA), ulica prywatna na osiedlu Dziubków. Ma około 128 m długości. Biegnie łukowatą linią od ul. Dereniowej w kierunku północno-zachodnim i krzyżuje się z sięgaczem ulicy Nowej. W tej okolicy powstają już pierwsze domy. Nazwę, na wniosek współwłaścicieli, nadano jej na sesji Rady Miejskiej 8 IX 2010 r.

 

  • Janusz Kaliński

    Janusz Kaliński

KALIŃSKI JANUSZ, urodzony 22 IV 1962 r. w Warszawie, syn Janusza i Marianny z domu Szymczak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Po maturze w 1982 r. został zatrudniony w WSK Mielec, początkowo jako elektromonter lotniczy, a od 1988 r. jako mistrz. Po restrukturyzacji WSK „PZL-Mielec” - od 1998 r. pracuje w Polskich Zakładach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku kierownika sekcji. Od 1978 r. sędziował mecze piłki siatkowej. Udział w kursach specjalistycznych i pozytywne oceny kwalifikatorów pomagały mu w osiąganiu kolejnych szczebli kariery sędziowskiej. W 1985 r. awansował do grona sędziów szczebla centralnego. (Był wówczas najmłodszym w kraju sędzią tej klasy.) W 1995 r. otrzymał uprawnienia do sędziowania I ligi, a w 1998 r. przyznano mu klasę państwową, najwyższą klasę w Polsce. Oprócz spotkań krajowych sędziował wiele towarzyskich meczów międzynarodowych i międzypaństwowych w piłce siatkowej kobiet i mężczyzn. Ponadto w 1982 r., po ukończeniu kursu w Krakowie, uzyskał licencję pilota wycieczek krajowych i w latach 1982-1985 pilotował kilkadziesiąt wycieczek organizowanych przez PBP „Orbis” w Mielcu. 

 

KAŁOŃ WŁADYSŁAW, urodzony w 1918 r. w Krakowie. Walczył w wojnie obronnej 1939 r. w 8 Pułku Ułanów im. Ks. Józefa Poniatowskiego. Po klęsce wojsk polskich przedostał się przez Węgry do Francji. W kampanii francuskiej (1940 r.) walczył w szeregach II Dywizji Strzelców Pieszych. W czasie walk został wzięty przez Niemców do niewoli i internowany w Szwajcarii. Trzykrotnie uciekał i ostatecznie udało mu się przedostać do nieokupowanej części Francji, a następnie do Algierii, gdzie służył w legii cudzoziemskiej. Po zajęciu Algieru przez Niemców został znów wzięty do niewoli i po 6 miesiącach skierowany na przymusowe roboty do Wrocławia. W 1943 r. uciekł i przybył do Krakowa, gdzie nawiązał kontakt z AK. Wysłano go do Obwodu AK Mielec i pod pseudonimem „Tomciu” uczestniczył w akcjach zbrojnych oddziału Jana Mazura „Stalowego”. W czasie Akcji „Burza” brał udział w walkach batalionu „Hejnał”. Uczestniczył w uroczystości wojskowej po wyzwoleniu Mielca 6 VIII 1944 r. Po wojnie został aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagrów w Borowiczach, Jegolsku i Swierdłowsku. Do rodzinnego Krakowa powrócił w 1947 r. W 1956 r. został przewodniczącym Komisji Środowiskowej Byłych Żołnierzy AK przy Zarządzie Okręgu ZBoWiD w Krakowie. Zmarł 15 VIII 1983 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

 

KAŁUCKI KAZIMIERZ, urodzony 17 VIII 1935 r. w Sasowie, województwo tarnopolskie (dziś Ukraina), syn Władysława i Katarzyny z domu Stankiewicz. Po II wojnie światowej, z powodu zmiany granic państw, został repatriowany do Dębna Lubuskiego. W 1952 r. ukończył tamtejsze liceum ogólnokształcące i zdał maturę. Studiował w Szkole Inżynierskiej w Szczecinie oraz na Wydziale Chemicznym Politechniki Szczecińskiej i w 1957 r. otrzymał tytuł magistra inżyniera chemii. W tym samym roku podjął pracę na macierzystej uczelni jako asystent. Interesował się głównie chemią i technologią chloru, a później także szeroko pojętymi procesami katalitycznymi. Zagadnieniom tym poświęcił pracę doktorską: Badania układu dwutlenek chloru – chlor (1966, dr nauk technicznych) i habilitacyjną: Analiza procesu kontaktowego utleniania chlorowodoru (1982, dr hab. nauk chemicznych). Pełnił funkcje: starszego asystenta, adiunkta, docenta i profesora nadzwyczajnego. W latach 1969-1970 odbył staż naukowy na uczelni technicznej w Delft (Holandia). W 1993 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1987-1990 był prorektorem ds. nauki Politechniki Szczecińskiej, a od 1996 r. do 2002 r. pełnił funkcję dziekana Wydziału Technologii i Inżynierii Chemicznej, przyczyniając się do rozbudowy i unowocześnienia systemu i warunków kształcenia. W ramach Politechniki Szczecińskiej stworzył i zorganizował od podstaw Zakład Podstaw Technologii Chemicznej, a następnie doprowadził do jego przekształcenia w Instytut Technologii Nieorganicznej i Inżynierii Środowiska i kierował nim do końca życia (2005). Placówka ta stała się jedną z największych i najnowocześniejszych na uczelni szczecińskiej. Rezultaty badań naukowych prof. Kałuckiego zastosowano w przemyśle. Według opracowanej przez niego dokumentacji i pod jego nadzorem wybudowano i uruchomiono instalacje ditlenku chloru w Instytutach Celulozowo-Papierniczym w Łodzi i podobnej placówce w Leningradzie (dziś Sankt Petersburg), a dla Olkuskiej Fabryki Naczyń Emaliowanych – wytwórnię ditlenku chloru wraz z instalacją odfenolowania ścieków. Jeszcze bardziej znaczące wyniki uzyskał w badaniach nad procesami syntezy amoniaku. W rezultacie współpracy z Instytutem Nawozów Sztucznych w Puławach powstał oryginalny polski katalizator syntezy NH3, który zastosowano w kilku polskich (np. Zakłady Azotowe Kędzierzyn) i kilku zagranicznych firmach. Nawet jedna z konkurujących w tej dziedzinie firm zachodnich zamówiła u prof. Kałuskiego zaprojektowanie i uruchomienie takiego katalizatora. Osiągnięcia te, a zwłaszcza polski katalizator syntezy amoniaku, uznane zostały za jedne z największych w dziedzinie katalizy przemysłowej. Prof. Kałuski był organizatorem konferencji naukowych, m.in. dotyczących unowocześniania programów i podnoszenia standardów nauczania w uczelniach zajmujących się technologiami chemicznymi. Był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego. Posiadał stopień sternika motorowodnego III klasy oraz należał do Polskiego Związku Krótkofalowców (SP1CGM). Z racji powiązań rodzinnych (żona Barbara ze Stachowiczów – mieszkańców Mielca) bywał w Mielcu i interesował się jego rozwojem Wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim OOP, Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 8 V 2005 r., bezpośrednio po otwarciu konferencji na temat modyfikacji programów nauczania. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi, a na cmentarzu centralnym w Szczecinie posadzono jego „drzewko pamięci”.

 

  • Andrzej Kałuski

    Andrzej Kałuski

KAŁUSKI ANDRZEJ ADAM, urodzony 31 X 1958 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Sylwestry z domu Marszałek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalność: budowa płatowców), maturę zdał w 1978 r. W okresie szkolnym był członkiem sekcji modelarskiej Aeroklubu Mieleckiego. Studiował na Wydziale Lotniczym (specjalność: lotnictwo, specjalizacja: płatowce) Politechniki Rzeszowskiej i w 1983 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W 1984 r. rozpoczął pracę w WSK „PZL-Mielec”, początkowo (na własną prośbę) na stanowiskach robotniczych w wydziałach: W-50, W-56 i W-57. W 1987 r. otrzymał licencję mechanika lotniczego (płatowce do 5700 kg). Ponadto w latach 1984–1985 odbył przeszkolenie w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu i Dęblinie. W 1987 r. przebywał służbowo w Jugosławii. W latach 1988–1990 pracował na Wydziale 57 jako mistrz placówki samolotów An-28. Od IX do XII 1990 r. przebywał na stażu produkcyjnym w zakładach SOCATA należących do Grupy AEROSPATIALE w ramach kontraktu zawartego na produkcję samolotów rodziny TB. W latach 1991–1994 był szefem Programu SOCATA w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Kontrakt obejmował uruchomienie części i montaż oraz próby w locie samolotów TB w Mielcu. Od VII 1994 r. do VI 1996 r. pełnił funkcję szefa nowo powstającej Służby Produkcji Konstrukcji Aluminiowych w Zakładzie Lotniczym i zorganizował ją od podstaw. Realizował zamówienia na rynki Kanady, Szwajcarii i Niemiec. W czasie zatrudnienia w WSK Mielec ukończył szereg kursów specjalistycznych. W drugiej połowie 1996r. przeszedł do powstałej w SSE EURO-PARK MIELEC firmy EUROCAST (produkcja wyrobów z syntetycznego marmuru). Jako kierownik zakładu organizował go od podstaw, łącznie z budową nowej hali – pierwszej na terenie mieleckiej SSE. 20 VI 1997 r. przeszedł do firmy ATLANTIS S.A. w Warszawie, a w październiku tego roku został skierowany do firmy ATLANTIS MIELEC, gdzie jako kierownikowi zakładu powierzono zadanie montażu linii i uruchomienie produkcji: płyt warstwowych, styropianu i stolarki aluminiowej. Pełnił też funkcję członka zarządu ds. technicznych i produkcyjnych. Od 1 X 2001 r. do 31 VIII 2006 r. pracował na stanowisku dyrektora zarządzającego firmy FRANTSCHACH IPP Mielec Sp. z o.o. (od 2003 r. – MONDI BAGS MIELEC). Od 1 IX 2006 r. prowadzi własną działalność gospodarczą.

 

  • Zbigniew Kałuski

    Zbigniew Kałuski

KAŁUSKI ZBIGNIEW WŁADYSŁAW, urodzony 20 VIII 1931 r. w Rzeszowie, syn Jarosława i Władysławy z domu Stochla. Absolwent Państwowego Liceum Mechanicznego II stopnia w Rzeszowie z maturą w 1951 r. W okresie szkolnym należał do ZHP. Był także zawodnikiem drużyny piłki nożnej „Resovii”. Jako reprezentant województwa rzeszowskiego uczestniczył w Spartakiadzie Młodzieży we Wrocławiu. Ponadto uprawiał pływanie, wioślarstwo i tenis ziemny. Po maturze skierowany został nakazem pracy do WSK Mielec. W przedsiębiorstwie tym przepracował 40 lat (od 15 VIII 1951 r. do 16 VII 1991 r.), zajmując szereg odpowiedzialnych stanowisk i wnosząc duży wkład w jego rozwój i organizację produkcji. Pracował na stanowiskach: zastępcy kierownika Wydziału Ślusarsko-Spawalniczego w Pionie Produkcji (DP), technologa prowadzącego, kierownika sekcji i zastępcy kierownika działu w Pionie Głównego Technologa (TT), kierownika zespołu i kierownika działu w Pionie Organizacji (NO), kierownika Działu Planowania Inwestycji (IP) oraz (od 1 II 1975 r. do 16 XII 1989 r.) Głównego Specjalisty d/s Organizacji. Intensywnie się kształcił. Ukończył Politechnikę Krakowską, uzyskując tytuł inżyniera mechanika (1967), trzyletnie zaoczne kursy z zakresu organizacji i kierownictwa oraz prawa inwestycyjnego, zagraniczne szkolenia w zakładach lotniczych i liczne kursy szkolenia zawodowego w kraju. W 1977 r. uzyskał specjalizację zawodową stopnia pierwszego w zakresie organizacji produkcji silników wysokoprężnych, nadaną przez Ministerstwo Przemysłu Maszynowego. Otrzymał także uprawnienia Rzeczoznawcy Zespołu – Nr 3992 w zakresie specjalności „Organizacja Zakładów Przemysłowych”. Był autorem lub współautorem szeregu ważnych dla przedsiębiorstwa opracowań, programów i projektów, m.in.: procedur tworzenia normatywów i wskaźników do określonych zadań dla wszystkich komórek organizacyjnych w Pionie Głównego Technologa, biorących udział w technicznym przygotowaniu produkcji samolotów oraz systemu planowania i kontroli realizacji tych zadań, „Programu uruchomienia produkcji samolotu TS-11 Iskra”, systemu wykonywania katalogu części zamiennych do samolotów, systemu tworzenia bazy danych do komputerowego przetwarzania informacji z zakresu technologicznego przygotowania produkcji wszystkich wyrobów produkowanych w przedsiębiorstwie, bilansowania – przy użyciu komputerów – zdolności produkcyjnej obrabiarek i urządzeń z ich obciążeniem, systemu kontroli szczegółowych rzeczywistych kosztów inwestycji w stosunku do wysokości zatwierdzonych w „Założeniach Techniczno-Ekonomicznych II Etapu Rekonstrukcji Przedsiębiorstwa”, projektu reorganizacji przedsiębiorstwa poprzez utworzenie sześciu autonomicznych jednostek produkcyjnych i usługowych: ZS-11, ZA-12, ZL-15, ZU-23, ZR-24 i ZF-26 (1977 r.) oraz wielu instrukcji ustalających procedurę w różnych dziedzinach działalności WSK. Jego praca dyplomowa, napisana podczas studiów w Politechnice Krakowskiej (1967 r.), na temat: Opracowanie szczegółowego procesu technologicznego montażu silnika Leyland typu 0680 na linii montażowej o takcie wymuszonym została wykorzystana przy uruchamianiu produkcji na montażu finalnym silników wysokoprężnych w mieleckiej WSK. Był członkiem Koła Zakładowego SIMP. Uczestniczył w rozmowach i spotkaniach roboczych Dyrekcji WSK z Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym w czasie strajku w 1980 r. Udzielał się także w działalności społecznej. W 1952 r. doprowadził do powstania Sekcji Sportów Wodnych w „Stali” Mielec i był współorganizatorem spływów kajakowych po Wisłoce i Wiśle. W 1989 r. został członkiem Zarządu FKS „PZL-Stal” Mielec. Opracował strukturę organizacyjną klubu oraz przydział czynności dla wszystkich stanowisk w nim występujących. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem 60-lecia Przemysłu Lotniczego w Polsce, Złotą Odznaką za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego i Złotą Jubileuszową Odznaką FKS „PZL-Stal” Mielec.

 

  • Andrzej Kaluża

    Andrzej Kałuża

KAŁUŻA ANDRZEJ TADEUSZ, urodzony 27 X 1960 r. w Ludwinowie, syn Stanisława i Janiny z domu Pawelec. Absolwent Technikum Rolniczego w Rzemieniu, maturę zdał w 1980 r. Studiował na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Krakowie i uzyskał tytuł inżyniera rolnika. W latach 1986-1990 pracował w ZZD Chorzelów jako zootechnik. Od 1990 r. do 2000 r. prowadził działalność gospodarczą. W 2002 r. został wybrany na wójta Gminy Tuszów Narodowy, pow. mielecki, na kadencję 2002–2006, a w 2006 r. wybrano go na kadencję 2006-2010. Członek Rady Nadzorczej Fundacji Międzynarodowe Centrum Edukacji i Rozwoju Gospodarczego w Mielcu. Zmarł 28 II 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.

 

„KAMAX – MIELEC” SA, Zakład Produkcyjny „KAMAX-MIELEC” to spółka akcyjna, której właścicielem (100 % akcji) jest holding „KAMAX” S.A. z siedzibą w Kańczudze. Firma ta dysponuje nowoczesnym zapleczem naukowo-badawczym i konstrukcyjnym oraz ma wdrożony system zarządzania jakością, zgodny z międzynarodową normą ISO 9001. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała 19 XII 1996 r., a działalność rozpoczęła pod koniec 1997 r. Siedzibą jest nowo wybudowany obiekt we wschodniej części SSE, składający się z hali produkcyjnej i biurowca. Główne produkty to aparat pochłaniający, stosowany w wagonach kolejowych w systemie sprzęgu wagonów eksploatowanych w krajach Europy Wschodniej i amortyzator elastomerowy do wyrobu tychże aparatów pochłaniających. Produkty te posiadają certyfikaty kolei państw tej części Europy i są eksportowane głównie do Rosji, Białorusi i Ukrainy. Od kwietnia 2002 r. produkuje wiązki elektryczne dla przemysłu motoryzacyjnego w kooperacji z Lear Automotive (EEDS) Poland. Po decyzji Rady Nadzorczej (XII 2001 r.) od początku 2002 r. rozpoczęto produkcję części i podzespołów dla przemysłu motoryzacyjnego. Odbiorcą elektrycznych wiązek samochodowych jest  inna firma w mieleckiej SSE - Lear Corporation Poland Sp. z o.o. W maju 2008 r. właścicielem 100 % akcji firmy została irlandzka firma KERTEN INVESTMENTS i wtedy też nastąpiła zmiana nazwy na ZAKŁAD PRODUKCYJNY KAMOT-MIELEC SA. 

 

„KAMGUM”, WYTWARZANIE ARTYKUŁÓW Z GUMY ADOLF KARMELITA, firma funkcjonuje w Mielcu od 1983 r. Jej siedzibą jest obiekt przy ul. Piaskowej 4. Produkuje uszczelnienia do samochodów ciężarowych i autobusów (IKARUS, JELCZ, AUTOSAN) oraz uszczelki do urządzeń sanitarnych. Za wysoką jakość tych produktów firma otrzymała szereg wyróżnień. Odbiorcami jej wyrobów są hurtownicy z kraju i zagranicy. Firma jest stałym uczestnikiem targów „MOTOR-SHOW”. Sponsoruje różne akcje charytatywne, imprezy kulturalne i sportowe.

 

  • Wojciech Kamieniecki

    Wojciech Kamieniecki

KAMIENIECKI WOJCIECH, urodzony 30 XI 1957 r. w Tarnowie, syn Romana i Barbary z domu Buczek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Łańcucie, maturę zdał w 1976 r. W latach szkolnych trenował koszykówkę i występował w zespole Stal Łańcut (III liga). Studia na Wydziale Automatyki i Informatyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach ukończył w 1981 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera elektronika. Po studiach został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” i pracował na stanowiskach: technologa budowy sieci telekomunikacyjnych, specjalisty elektronika centrali telefonicznej abonenckiej PC 1000/3000 NN, mistrza eksploatacji systemów i sieci telekomunikacyjnych, kierownika działu łączności (1990-1992) i pełnomocnika Dyrektora Naczelnego WSK „PZL-Mielec” d/s sieci telekomunikacyjnych (1992-1994). W 1989 r. kandydował w wyborach do Sejmu PRL. W 1990 r. ukończył studia podyplomowe na Politechnice Rzeszowskiej (kierunek: zastosowanie mikrokomputerów w przemyśle) oraz w 1993 r. kurs na Uniwersytecie Łódzkim („Zarządzanie przedsiębiorstwem”). Doprowadził do uzyskania przez WSK „PZL-Mielec” statusu operatora publicznej sieci łączności, a następnie do wyodrębnienia ze struktur WSK działalności operatorskiej, a w 1994 r. został powołany na stanowisko prezesa Zarządu powstałego w ten sposób Przedsiębiorstwa Telekomunikacyjnego CENTRALA Sp. z o.o. i pozostaje nim nadal (obecna nazwa przedsiębiorstwa – TELENET Mielec Sp. z o.o.). Przyczynił się do dynamicznego rozwoju telefonizacji i innych form łączności na terenie Mielca i regionu. W 1996 r. zdał egzamin państwowy dla kandydatów na członków rad nadzorczych, organizowany przez Ministerstwo Przemysłu i Handlu, a także ukończył staż naukowy pn. „Strategiczne zarządzanie przedsiębiorstwem” we Francuskim Instytucie Zarządzania. W latach 1998-2002 odbył na Uniwersytecie Szczecińskim studia doktoranckie z zakresu ekonomii zarządzania, co stworzyło mu możliwość otwarcia przewodu doktorskiego. Jest współautorem publikacji dotyczących problemów podejmowania ryzyka inwestycyjnego oraz kształtowania i oceny wartości przedsiębiorstw, opublikowanych w materiałach z Konferencji Naukowych Uniwersytetu Szczecińskiego w latach 2001-2002. Był członkiem Rady Mieleckiej Izby Gospodarczej, członkiem Rady Nadzorczej Strzyżowskiej Fabryki Mebli SA, członkiem Rady Nadzorczej Zakładów Przemysłu Cukierniczego „LIWOCZ” SA w Jaśle, członkiem Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa Telekomunikacyjnego RETEL SA, członkiem Rady Nadzorczej Telekomunikacji Dębickiej SA, członkiem Rady Nadzorczej Środkowo-Zachodnich Telefonów Polskich SA i prezesem Zarządu Telefonów Brzeskich SA, jest prezesem Zarządu Telefonów Rzeszowskich TELER SA w Mielcu (od 1998 r.), członkiem Rady Nadzorczej ENERGIS POLSKA Sp. z o.o. (od 2000 r.) i wiceprezesem d/s operacyjnych Zarządu TELENET POLSKA Sp. z o.o. (od 2002 r.). Jest także członkiem Zarządu Klubu Piłki Siatkowej TELENET Mielec (od 2002 r.). W latach 2004-2005 pełnił funkcje wiceprezesa zarządu i dyrektora generalnego firmy telekomunikacyjnej Multimedia Polska. Kierował m.in. wdrażaniem pionierskiego w Polsce komercyjnego projektu usługi triple play (telefon, internet, telewizja). Od 2006 r. do 2010 r. był prezesem zarządu i dyrektorem generalnym firmy Nordisk Polska – operatora telekomunikacyjnego, a następnie pracował na stanowiskach kierowniczych w firmach Fiberia SA i Carnegie Sp. z o.o.. Jest prezesem zarządu mieleckiej firmy Wyspecjalizowana Produkcja Lotnicza Sp. z o.o. W 2012 r. powierzono mu funkcję dyrektora projektu Tetra w firmie Exatel SA. We wrześniu 2013 r. został wybrany na prezesa Stowarzyszenia Piłki Ręcznej Stal Mielec.

 

  • Józef Kamiennik

    Józef Kamiennik

KAMIENNIK JÓZEF, urodzony 12 XII 1928 r. w Niekłoniu Dużym, woj. kieleckie, syn Andrzeja i Genowefy. W latach 1949-1952 odbył zasadniczą służbę wojskową, a w 1951 r. ukończył kurs mechaników samolotowych w Technicznej Szkole Lotniczej WP. W 1953 r. przeniósł się do Mielca i podjął pracę w WSK jako technolog na Wydziale 56. W 1962 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu i zdał maturę. Posiadał stopień wojskowy podporucznika – technika pokładowego. Na emeryturę odszedł w 1981 r. Jego wielką pasją pozazawodową było pszczelarstwo, którym zajmował się od 1955 r. Prowadził dużą pasiekę towarową liczącą od 150 do 200 rodzin pszczelich. Przez szereg lat pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Koła Pszczelarzy przy WSK Mielec. W latach 1974–1986 wybierany był na funkcję prezesa Wojewódzkiego Związku Pszczelarzy w Rzeszowie. Wyróżnił się w wielu akcjach pszczelarzy, m.in. w udzieleniu pomocy przy budowie pomnika ks. dr. Dzierżonia (pioniera nowoczesnego polskiego pszczelarstwa) w Kluczborku. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz Złotą Odznaką Polskiego Związku Pszczelarskiego. Zmarł 31 I 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KAMINARI – MIELECKI KLUB KARATE, założony w 1987 r. przez Andrzeja Pisarczyka, posiadającego poziom mistrzowski – 2 dan, Jana Szobaka i Piotra Toczyńskiego. Siedzibą klubu był Osiedlowy Dom Kultury MSM. W latach 1988-1992 uzyskano pierwsze sukcesy, głównie na mistrzostwach Polski kadetów, juniorów i kobiet. Pierwsze medale (brązowe) zdobyli w kumite indywidualnym chłopców Wojciech Mach (waga do 55 kg) i Wiesław Dziewit (do 70 kg). Wyróżniającymi się zawodnikami byli ponadto: Sylwia Cisińska, Joanna Mysona, Joanna Pantera i Elżbieta Pawełek oraz Andrzej Bik, Grzegorz Korbiel i Wojciech Rusek. W 1992 r. A. Pisarczyk utworzył obok MKK Szkołę Karate Tradycyjnego. Treningi prowadzono nie tylko w siedzibie Klubu, ale także w SCK, MOSiR, SP nr 1, SP nr 2, SP nr 3, ZSS i ZSZ nr 1 oraz w Borowej, Chorzelowie, Radomyślu Wielkim i Tarnobrzegu. Z grona jej uczniów (około 200 dziewcząt i chłopców) wyłoniono grupę wyczynową, która zdobyła wiele czołowych miejsc na Mistrzostwach Polski w różnych kategoriach wiekowych, a w kolejnych latach uzupełniano ją o nowe talenty. Po sukcesach w grupach młodzieżowych przyszły medale w kategorii seniorów. W 1992 r. Elżbieta Pawełek zdobyła pierwszy medal (brązowy) w Mistrzostwach Polski, a w 1994 r. drużyna w składzie: Edyta Skóra, E. Pawełek i Agnieszka Mróz zdobyła pierwszy medal (brązowy) w Mistrzostwach Europy w Passau. Wyrazem uznania krajowych władz karate tradycyjnego było powierzenie MKK organizacji Mistrzostw Polski – 2000. Zakończyły się one sukcesem organizacyjnym i sportowym mieleckiego klubu. Także w 2000 r. Klub, we współpracy z Urzędem Miejskim i dyrekcją Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1, doprowadził do powstania w tej szkole dojo (sali ćwiczeń) w stylu japońskim, co zdecydowanie poprawiło warunki pracy szkoleniowej. Grono ćwiczących powiększyło się m.in. o grupę biznesmenów i panie ćwiczące samoobronę. W 2002 r. reaktywowano sekcję karate w Szkole Podstawowej nr 13 na osiedlu Dziubków. Ogółem w klubie trenuje aktualnie (2002 r.) łącznie około 100 zawodniczek i zawodników. Prezesem „Kaminari” i jego głównym trenerem pozostaje Andrzej Pisarczyk – 4 dan i sędzia klasy międzynarodowej. 

1) Zdobywcy medali Mistrzostw Europy Seniorów w Karate Fudokan: *1994 r. (Praga): E. Skóra, E. Pawełek, A. Mróz – srebrny w kata drużynowym, *1995 r. (Praga): E. Pawełek – srebrny w kumite.

2) Zdobywcy medali Mistrzostw Europy Seniorów w Karate Tradycyjnym: *1994 r. (Passau): E. Skóra, E. Pawełek, A. Mróz – brązowy w kata drużynowym. 

3) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski Seniorów w Karate Tradycyjnym: *1992 r. (Człuchów): Elżbieta Pawełek – brązowy w kumite indywidualnym, *1993 r. (Człuchów): E. Skóra, E. Pawełek, A. Mróz – srebrny w kata drużynowym, *1994 r. (Człuchów): E. Skóra, E. Pawełek, A. Mróz – srebrny w kata drużynowym, W. Mach, Andrzej Kapinos – srebrny w en-bu drużynowym, *1996 r. (Łódź): E. Pawełek, A. Mróz, A. Dec – brązowy w kata drużynowym, E. Pawełek – brązowy w kumite, A. Mróz – brązowy w fukugo, *2000 r. (Mielec): Aurelia Kusz, Beata Kokoszka, Aleksandra Dec – srebrny w kata drużynowym, Andrzej Żelazko, Paweł Parys, Karol Babula – brązowy w kata drużynowym, K. Babula, P. Parys, A. Żelazko, Andrzej Babula – brązowy w kumite drużynowym, *2001 r. (Częstochowa): A. Babula, A. Żelazko, P. Parys – złoty w kata drużynowym, A. Kusz, B. Kokoszka, A. Dec – brązowy w kata drużynowym. 

4) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Świata Kadetów i Juniorów w Karate Fudokan: *1995 r. (Zamość): E. Pawełek – brązowy w kata.

5) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Europy Kadetów i Juniorów w Karate Tradycyjnym: *1994 r. (Zakopane): E. Pawełek – srebrny w kumite, E. Skóra – brązowy w kata.

6) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Polski Kadetów i Juniorów w Karate Tradycyjnym: *1988 r. (Bełchatów): Wojciech Mach – brązowy w kumite – do 55 kg, W. Dziewit – brązowy w kumite – do 70 kg, *1989 r. (Zamość): W. Mach – złoty w kumite – do 55 kg, Wojciech Rusek – brązowy w kumite – do 55 kg, Grzegorz Korbiel – brązowy w kumite – do 60 kg.

7) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Polski Juniorów w Karate Tradycyjnym: *1991 r. (Zamość): Joanna Mysona – brązowy w kumite – 14-16 lat, E. Pawełek – brązowy w kumite – 17-18 lat, *1992 r. (Mielec): E. Pawełek, E. Skóra, Magda Staniewska – złoty w kata drużynowym, M. Staniewska – srebrny w kumite – 16-18 lat, E. Skóra – srebrny w kumite – 18-21 lat, W. Mach – brązowy w kata, *1993 r. (Poddębice): E. Skóra, E. Pawełek, A. Mróz – złoty w kata drużynowym, A. Kapinos, Piotr Franaszczuk, P. Parys – złoty w kata drużynowym – 14-16 lat, E. Skóra – srebrny w kata – 16-21 lat, Andrzej Kapinos – srebrny w kata – 14-16 lat, E. Pawełek i K. Babula – srebrny w en-bu kobieta/mężczyzna – 16-21 lat, E. Pawełek – srebrny w kumite – 18-21 lat, P. Parys i A. Kapinos – brązowy w en-bu mężczyzna/mężczyzna – 14-16 lat, A. Mróz – brązowy w kumite – 18-21 lat, *1994 r. (Piła): E. Skóra – złoty w kata, E. Skóra, E. Pawełek, A. Mróz – srebrny w kata drużynowym, E. Pawełek – brązowy w kata, E. Pawełek – brązowy w kumite, A. Mróz – brązowy w fukugo, *1995 r. (Kraków): E. Pawełek – złoty w kumite, złoty w fukugo, E. Pawełek/W. Snopkowski – złoty w en-bu kobieta/mężczyzna, E. Pawełek – srebrny w kata, A. Mróz – brązowy w kata, brązowy w kumite, brązowy w fukugo, * 1996 r. (Łódź): A. Mróz – srebrny w kata, srebrny w fukugo, P. Parys/A. Kapinos – brązowy w en/bu mężczyzna/mężczyzna, *1998 r. (Biłgoraj): P. Parys/A. Babula – brązowy w en-bu m/m, A. Babula, P. Parys, K. Zarzecki – brązowy w kumite drużynowym, *1999 r. (Brenna): A. Dec – złoty w kumite, B. Kokoszka – srebrny w kumite, P. Parys/A. Babula – srebrny w en-bu m/m, B. Kokoszka – brązowy w kata, *2000 r. (Lublin): A. Dec – złoty w kumite, *2001 r. (Opole): Julian Babula – złoty w kata, brązowy w fukugo, Agnieszka Andrychowska (UKS „Orlik”) – srebrny w kata, brązowy w fukugo,*2002 r. (Łódź): Dariusz Mika – brązowy w kata. Ogółem we wszystkich kategoriach wiekowych wywalczono: na Mistrzostwach Europy: 2 srebrne i 2 brązowe medale, na Mistrzostwach Polski: 11 złotych, 20 srebrnych i 30 brązowych medali. 12 członków klubu – 6 zawodniczek i 6 zawodników – zdobyło stopień mistrzowski 1 dan. Reprezentanci Polski: E. Pawełek, E. Skóra, A. Mróz. Powołani do kadry narodowej juniorów: W. Mach, A. Babula.

 

  • Krystyna Kamińska

    Krystyna Kamińska

KAMIŃSKA KRYSTYNA (z domu FRYZEL), urodzona 1 VI 1925 r. w Chorzelowie, córka Stanisława i Franciszki z domu Strąk. Absolwentka Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1946 r. udała się do Jeleniej Góry, gdzie podjęła pracę w tamtejszym Powiatowym Zarządzie Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. W dalszych latach pracowała na kierowniczych stanowiskach w Zakładach Przemysłu Ceramiki Budowlanej, Zgorzeleckiej Wytwórni Waliz i w Urzędzie Celnym (1960-1980 i 1989-1992). Angażowała się społecznie m.in. w Towarzystwie Miłośników Wrocławia. Wyróżniona m.in.: Złotą Odznaką dla Celnictwa, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu Zagranicznego” i Złotą Odznaką Towarzystwa Miłośników Wrocławia. Zmarła w 1999 r.

 

  • Andrzej Kamiński

    Andrzej Kamiński

KAMIŃSKI ANDRZEJ, urodzony 28 III 1949 r. w Brzozowej, powiat staszowski, syn Władysława i Joanny z domu Hynek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Maturę zdał w 1968 r. Pracował w WSK „PZL-Mielec” jako elektroenergetyk (8 lat), a następnie w Rejonie Dróg Publicznych (4 lata) i Kieleckim Przedsiębiorstwie Robót Mostowych Oddział Sandomierz Wiadukt Mielec (4 lata), Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej – jako kierownik Działu Zaopatrzenia (4 lata) oraz Przedsiębiorstwie Zagranicznym „Edal” Mielec – jako dyrektor (3 lata). W 1987 r. założył własne Przedsiębiorstwo Turystyczno-Handlowo-Usługowe „ESKA” w Mielcu i pozostaje dotąd jego właścicielem i dyrektorem. Jest organizatorem turystycznych wycieczek do różnych części Europy i Afryki Północnej, sam najczęściej pełni funkcję przewodnika. Od czasów młodości angażował się do prac społecznych. Był działaczem organizacji młodzieżowych, w latach 80. wiceprzewodniczącym Rady Osiedla J. Krasickiego (później Lotników) oraz członkiem Polskiego Związku Działkowców, Stowarzyszenia Elektryków Polskich i komitetów rodzicielskich. Działając z ramienia ZSMP w latach 80. był współzałożycielem i kierownikiem drużyny piłki nożnej „COSMOS” Mielec, która wywalczyła tytuł „mistrza Polski amatorów”. Wyróżniony został odznaczeniami młodzieżowymi i resortowymi.

 

  • Henryk Kamiński

    Henryk Kamiński

KAMIŃSKI HENRYK JAN, urodzony 26 XI 1915 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, syn Władysława i Marianny z Malinowskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1937 r. W latach 1937-1939 kształcił się w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Wybuch II wojny światowej zastał go na praktyce w 7 pułku ułanów, w składzie którego, w stopniu podporucznika, uczestniczył w kampanii wrześniowej. 28 IX 1939 r. został rozbrojony przez wojsko radzieckie w Sieniawie nad Sanem i osadzony w obozie w rejonie Wołoczysk. Nie przyznał się do stopnia oficerskiego i został zwolniony. W trakcie przejścia przez San w Przemyślu został aresztowany przez Niemców i skierowany do Stalagu XI w Altengrabov, a następnie do Oflagu VI A w Breisehweigu, gdzie przebywał do wiosny 1941 r. Zwolniony z powodu „gruźlicy” (zaświadczenie o „chorobie” wypisał mu inny mielczanin przebywający w obozie – lekarz Eugeniusz Adamus) powrócił do Chorzelowa i pomagał ojcu w pracy na roli. W 1942 r. podjął działalność konspiracyjną w AK, ale wkrótce został zmuszony do przeniesienia się do Jaślisk koło Rymanowa, gdzie pracował jako praktykant w leśnictwie, a później jako leśniczy. Po pobiciu komendanta policji ukraińskiej ukrywał się w rodzinnych stronach aż do ich wyzwolenia spod okupacji hitlerowskiej. Zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego i został skierowany do tworzącej się 10 Dywizji Piechoty (później 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty) w Rzeszowie na stanowisko dowódcy plutonu konnego samodzielnej kompanii zwiadu. Przeszedł szlak bojowy 2 Armii Wojska Polskiego, uczestniczył m.in. w krwawych walkach nad Nysą i Szprewą. W marcu 1945 r. został awansowany na stanowisko zastępcy dowódcy kompanii d/s liniowych. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku i w lipcu 1945 r. powierzono mu dowództwo kompanii. Po jej rozwiązaniu w grudniu tego roku – jako porucznik został awansowany na stanowisko pomocnika szefa II wydziału zwiadowczego sztabu dywizji, od marca 1946 r. pełnił obowiązki szefa tegoż wydziału, a w sierpniu przeniesiono go do I wydziału operacyjno-szkoleniowego sztabu dywizji na stanowisko pomocnika szefa. W styczniu 1947 r. został odkomenderowany do MON, gdzie 23 I 1947 r. został zdemobilizowany ze względu na stan zdrowia. W latach 1947-1950 pracował jako kierownik kaflarni w Kraszewicach koło Bolesławca, a w latach 1950-1951 kierował Zakładami Ceramiki Budowlanej w Żaganiu. Od 1 VIII 1951 r. do 1 VIII 1957 r. pracował na stanowisku dyrektora Mieleckich Zakładów Przemysłu Terenowego w Mielcu. Po kilkumiesięcznym epizodzie w podobnym przedsiębiorstwie w Tarnobrzegu, jeszcze w 1957 r. powrócił do Mielca na stanowisko starszego inspektora nadzoru budowlanego w WSK. Po otrzymaniu oferty z Wrocławia od 1 VI 1959 r. objął stanowisko dyrektora Zgorzeleckich Zakładów Przemysłu Terenowego Materiałów Budowlanych. Po reorganizacji tej branży przemysłowej 1 I 1969 r. został dyrektorem naczelnym nowo utworzonych Wrocławskich Zakładów Przemysłu Materiałów Budowlanych. W wyniku połączenia WZPMB z Legnickim Przedsiębiorstwem Materiałów Budowlanych 1 I 1972 r. powierzono mu stanowisko zastępcy dyrektora d/s administracyjno-handlowych. Od 31 VII 1978 r. pracował na pół etatu w tymże przedsiębiorstwie jako specjalista d/s produkcji, a w 1988 r. przeszedł na emeryturę. W trakcie pracy zawodowej intensywnie się dokształcał. Ukończył m.in. 2-letnie studium Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Łodzi w zakresie zarządzania przedsiębiorstwem przemysłowym (1960-1961), 3-letnie studia w zakresie doskonalenia kadr kierowniczych w Instytucie Organizacji i Mechanizacji Budownictwa w Warszawie (1964-1966) i dwa kursy organizowane przez Naczelną Organizację Techniczną w Warszawie i Krakowie (1970-1971 i 1975). Udzielał się też w pracy społecznej. W pierwszych latach powojennych był współorganizatorem kilku kół łowieckich. W latach 1959-1972 r. był prezesem Międzyzakładowego Koła PTE i członkiem Zarządu Wojewódzkiego PTE we Wrocławiu. Od 1965 r. należał do NOT i przez szereg kadencji pracował w Zarządzie Oddziału Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Materiałów Budowlanych. (W 2001 r. wpisany został do „Księgi Zasłużonych” w Zarządzie Głównym SITPMB NOT w Warszawie.) Od 1972 r. do 1995 r. prezesował Zarządowi Dzielnicowemu ZBoWiD Wrocław – Stare Miasto. 25 III 2001 r. został awansowany do stopnia majora. Od 1972 r. należy do Towarzystwa Miłośników Wrocławia i pełni w nim różne funkcje. Napisał m.in. szereg artykułów dotyczących działalności 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty, opracował monografię 10 Samodzielnej Kompanii Zwiadu (był jej drugim dowódcą) przy 10 SDP oraz zainicjował i był współorganizatorem ustawienia na placu Wolności we Wrocławiu tablicy pamiątkowej z okazji Defilady Zwycięstwa 10 SDP 26 V 1945 r. Wyróżniony został m.in. Krzyżem Walecznych, Medalem „Za Odrę, Nysę i Bałtyk”, Medalem Zwycięstwa i Wolności, „Za Pabiedu”, Odznaką Grunwaldzką, Odznaka Racjonalizatora Produkcji, Złotą Odznaką SITPMB, Złotą Odznaką Honorową PTE, Złotą Odznaką NOT, Krzyżem Kawalerskim OOP i Medalem „Za Zasługi dla Miasta Wrocławia”. Mieszka we Wrocławiu. Zmarł 22 V 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym we Wrocławiu przy ul. Grabiszyńskiej, nazwanym też cmentarzem Grabiszyńskim.

 

KAMIŃSKI JAN, urodzony 17 I 1947 r. w Wilkasach k/Giżycka (aktualnie osiedle w Giżycku), syn Jana i Anny z Metelskich. Wyczynową grę w piłkę ręczną rozpoczął w 1965 r. w „Pogoni” Zabrze, najpierw jako bramkarz w drużynie juniorów, a następnie w zespole seniorów występującym w I lidze. W 1967 r. uczestniczył w obozie kadry CRZZ w Mielcu i bezpośrednio po obozie został pozyskany do Stali Mielec, która grała wówczas w lidze okręgowej. Początkowo zatrudniono go w WSK Mielec na stanowisku ślusarza, a od 1981 r. do 1983 r. oddelegowano go do prac sportowych w Stali. Od 1967 r. do 1978 r. występował w zespole Stali, najczęściej jako pierwszy bramkarz. Przyczynił się do wszystkich jej największych sukcesów: awansu do II ligi (1968), awansu do I ligi (1969), zdobycia Pucharu Polski (1971) i tytułu wicemistrza Polski (1975). Ogółem w barwach I-ligowej Stali rozegrał około 260 meczów. W latach 1973-1974 powoływany był do reprezentacji Polski i rozegrał kilka spotkań w II reprezentacji. W 1976 r. uzyskał uprawnienia instruktora piłki ręcznej, a w 1977 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu i zdał maturę. Karierę zawodniczą zakończył w 1978 r., ale pracował nadal w klubie, prowadząc zespół juniorów. (Kilku jego wychowanków awansowało później do I zespołu seniorów Stali.) W 1982 r. ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek: turystyka i rekreacja) i otrzymał tytuł magistra wychowania fizycznego. W latach 80. uzyskał uprawnienia sędziego piłki ręcznej i sędziował szereg meczów, w tym również pierwszoligowych. Od roku szkolnego 1983/1984 pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Chorzelowie. Jest współzałożycielem Uczniowskiego Klubu Sportowego Orzeł (4 sekcje) i od 1998 r. jego prezesem. Wyróżniony został m.in. Złotą Honorową Odznaką FKS „PZL-Stal” Mielec. Po roku szkolnym 2005/2006 przeszedł na emeryturę.

 

  • Józef Kamiński

    Józef Kamiński

KAMIŃSKI JÓZEF, urodzony 27 V 1925 r. w Chorzelowie, syn Władysława i Marii z Malinowskich. W czasie okupacji hitlerowskiej ukończył Szkołę Rolniczą w Mokrzyszowie koło Tarnobrzega, a następnie odbywał praktykę rolną w majątku Tarnowskich w Chorzelowie. W 1944 r. sprawował (w zastępstwie) obowiązki administratora majątku. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podjął naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i w 1948 r. zdał maturę. W okresie szkolnym śpiewał w chórze gimnazjalnym „Melodia”. Studia w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu ukończył w 1952 r. i otrzymał tytuł magistra ekonomii. W czasie studiów był współzałożycielem i członkiem chóru rewelersów przy Klubie Studenckim AE. Po studiach, na podstawie nakazu pracy, został zatrudniony w 1952 r. w PZGS w Mielcu na stanowisku inspektora, a od 1956 r. do 1972 r. pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu. W tym okresie ukończył roczny kurs PTE w Warszawie w zakresie finansowania inwestycji. Przyczynił się do rozwoju bazy PZGS w Mielcu i Gminnych Spółdzielni na terenie powiatu mieleckiego. W latach 1973-1974 pracował w Centrali Nasiennej w Mielcu na stanowisku zastępcy dyrektora d/s technicznych, w latach 1975-1990 sprawował funkcję prezesa Rzemieślniczej Spółdzielni „Wielobranżowej” w Mielcu, a w latach 1990-1992 był prezesem Spółdzielni Produkcyjno-Usługowej w Mielcu. Był także współzałożycielem Spółdzielni Produkcyjno-Handlowej w Mielcu i przewodniczącym jej Rady Nadzorczej w latach 90. Od 1992 r. jest współwłaścicielem Zakładu Produkcyjno-Handlowego „Kamiński Dariusz i Ska” w Chorzelowie. Poza pracą zawodową mocno angażował się w różne formy pracy społecznej. Był m.in. członkiem organizacji młodzieżowych, prezesem LKS „Tęcza” Mielec, prezesem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i przewodniczącym Komitetu Gazyfikacji w Chorzelowie (w latach 70.) oraz sekretarzem Zarządu Oddziału PTTK w Mielcu. Od 1953 r. był członkiem Zarządu Koła Łowieckiego „Ponowa” w Chorzelowie, a od 1955 r. jego prezesem. W 1967 r., wspólnie z Franciszkiem Saramą, reaktywował chór męski „Melodia” przy TMZM. W 1984 r. doprowadził do powstania Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia”, a następnie - jako prezes Zarządu Towarzystwa - przyczynił się do dynamicznego rozwoju jego działalności i odniesienia wielu sukcesów. (Funkcję prezesa pełni nadal.) Posiada stopień starszego sierżanta w stanie spoczynku. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP (1998), Złotym Medalem imienia Jana Kilińskiego, Złotą Honorową Odznaką CZSBM, Honorową Odznaka Rzemiosła, Złotą Odznaką Honorową z Wieńcem Laurowym Polskiego Związku Chórów i Orkiestr, Srebrnym i Złotym Medalem Zasługi Łowieckiej, Odznaką Honorową Za Zasługi dla ZBŻZ i OR, Odznaką Zasłużonego Działacza Ruchu Spółdzielczego i Odznaką Zasłużonego Działacza Kultury. W grudniu 2012 r. zrezygnował z funkcji prezesa Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” im. S. Lachmana w Mielcu. Wyróżniony Odznaką Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

 

KAMIŃSKI KRZYSZTOF, urodzony 10 IV 1951 r. w Brzozowej, powiat staszowski, syn Władysława i Joanny z domu Hynek. W 1968 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK w Mielcu. Po szkole zatrudniony został w WSK na stanowisku tokarza i ustawiacza maszyn – automatów tokarskich oraz w Zakładzie Budownictwa Mieszkaniowego, gdzie pełnił także funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”. W latach 90. pracował także w prywatnej firmie stolarskiej Tadeusza Lipki w Mielcu (tam zdobył kwalifikacje stolarza) i w firmie „ITL”, prowadzonej przez brata Zbigniewa. W 1995 r. otrzymał tytuł mistrza w rzemiośle stolarskim i kształcił kilkunastu uczniów. Od 1998 r. przebywa na zasiłku przedemerytalnym. W 1974 r. został Honorowym Dawcą Krwi i odtąd należy do Koła HDK im. prof. J. Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec”. Oddał 28 650 ml krwi (stan w 2002 r.). Wyróżniony został m.in. Odznaką „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” III, II i I stopnia oraz Odznaką Honorową PCK IV i III stopnia.

 

KAMIŃSKI MAREK, urodzony 16 IV 1960 r. w Mielcu, syn Władysława i Joanny z domu Hynek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z maturą w 1981 r. i tytułem technika elektromechanika. Ukończył też szereg kursów specjalistycznych. W latach 1974-1982 trenował piłkę ręczną w FKS Stal Mielec. W 1978 r. uczestniczył w zgrupowaniu reprezentacji Polski juniorów i zagrał w meczach kontrolnych z Bułgarią i Węgrami. Pracę zawodową rozpoczął w lipcu 1978 r. jako monter-mechanik silników spalinowych w WSK „PZL-Mielec”. W okresie VI 1989 – VII 1990 r. przebywał na kontrakcie w Bazie Remontowej w Wołgodońsku (Rosja) Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego „BUMAR” Sp. z o.o., a następnie do II 1993 r. pracował na poprzednim stanowisku w WSK Mielec. Kolejnymi miejscami jego pracy były: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe „AM-MARR” Mielec (III 1993 – VIII 1994; szef produkcji, prezes Zarządu), WSK „PZL-Mielec SA. (IX 1994 – VIII 1999; organizator pracy, kierownik zmianowy Przedsiębiorstwa, kierownik Biura ds. Pracowniczych, dyrektor operacyjny – prokurent), Wytwórnia Aparatury Wtryskowej „PZL-Mielec” Sp. z o.o. (IX 1999 – X 2001 r.; szef logistyki, p.o. szefa produkcji), REG-BENZ PLUS Sp. z o.o. Mielec (VI 2002 – II 2003 r.; dyrektor REG-BENZ BIEL Baranowicze na Białorusi), PPUH MAR-MAX – regeneracja podzespołów do samochodów ciężarowych (III 2003 – IX 2004 r.; własna działalność gospodarcza), MELEX A&D TYSZKIEWICZ Sp. J. (V 2004 – XII 2004 r.; kierownik wydziału ram), TARAPATA Sp. z o.o. Mielec (I 2005 – VII 2009 r.; kontroler jakości, mistrz), Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. Mielec (IX 2010 – VII 2015 r.; mistrz, planista produkcyjny), Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Tarnobrzegu (VIII 2015 – nadal; starszy specjalista ds. organizacji). W czasie zatrudnienia w WSK „PZL-Mielec” SA. m.in. otrzymał tytuł „Pracownik Roku 1996” oraz pracował w Radach Nadzorczych spółek: Zakład Lotniczy Sp. z o.o., Multi-Media Mielec Sp. z o.o. i Terminal Mielec Sp. z o.o. Od wielu lat aktywnie uczestniczy w życiu społecznym i politycznym. Od 1980 r. należał do NSZZ „Solidarność” i pełnił funkcje m.in. wiceprzewodniczącego Komisji Międzyzakładowej WSK „PZL-Mielec” i członka Prezydium Zarządu Regionu w Rzeszowie. 16 XII 1991 r. przewodniczył Zgromadzeniu Założycielskiemu Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA w Mielcu. Z ramienia NSZZ „S” brał udział w negocjacjach Komitetu Strajkowego WSK Mielec z przedstawicielami Rządu RP, po których m.in. podjęto prace nad specjalną strefą wolnocłową, a później ekonomiczną w Mielcu. Od 1991 r. jest wybierany do Rady Osiedla W. Szafera. Pełnił w niej m.in. funkcję wiceprzewodniczącego, a obecnie jest członkiem Zarządu Rady. Był też prezesem UKS IKAR Mielec (1998-2003). Od 2008 r. jest członkiem Prawa i Sprawiedliwości. W 2012 r. został przewodniczącym II Komitetu PiS Mielec, a od XI 2015 r. jest pełnomocnikiem PiS na teren powiatu mieleckiego. Dwukrotnie został wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego: w kadencji 2006-2010 i kadencji 2014-2018, w której powierzono mu funkcję wiceprzewodniczącego Rady. Ponadto jest członkiem Rady Społecznej Szpitala Powiatowego im. E. Biernackiego w Mielcu.

 

KAMIŃSKI MAREK WIESŁAW, urodzony 3 VI 1960 r. w Choszcznie, syn Jerzego i Marianny z Rabikowskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 1 w Słupsku, maturę zdał w 1979 r. W tym czasie uzyskał licencję pilota szybowcowego w Aeroklubie Słupskim.  Studia na Wydziale Mechanicznym (specjalność: lotnictwo, specjalizacja: pilotaż samolotów) Politechniki Rzeszowskiej ukończył w 1985 r. z tytułem magistra inżyniera. Równocześnie zdobył licencję pilota samolotowego turystycznego. W latach 1985-1989 (z przerwą w 1986 r. na służbę wojskową) był wykonawcą i od 1987 r. kierownikiem Zespołu Wykonawców w Zakładzie Usług Remontowo-Budowlanych Studenckiego Biura Usług „Student-Service” w Rzeszowie. Pracę zawodową rozpoczął 6 XI 1989 r. w Miejskim Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół w Dębicy na stanowisku specjalisty ds. technicznych. W latach 1991-1994 pełnił funkcję dyrektora Miejskiego Zarządu Przedszkoli i Żłobków w Dębicy. W tym czasie ukończył Podyplomowe Studia Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Lokalnego w Uniwersytecie Warszawskim (1994). Od 1 I 1995 r. do 12 V 1999 r. był dyrektorem Miejskiego Zarządu Oświaty i Kultury Fizycznej w Dębicy. 13 V 1999 r. objął funkcję dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Dębicy i pełnił ją do 2002 r. Ponadto w 2002 r. sprawował funkcję dyrektora Biura Poselskiego Posła na Sejm RP Edwarda Brzostowskiego. Od 2002 r. do 2007 r. pracował na stanowisku dyrektora Miejskiego Zarządu Oświaty i Sportu Urzędu Miejskiego w Dębicy i dodatkowo w latach 2005-2006 pełnił funkcję zastępcy burmistrza miasta Dębicy. W listopadzie 2007 r. ponownie powierzono mu funkcję dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Dębicy i pełnił ją do 2011 r. W czasie pracy w Dębicy angażował się społecznie, m.in. jako radny Rady Powiatu Dębickiego i członek Zarządu Powiatu Dębickiego (2000-2002), współzałożyciel i prezes (2001-2007) Międzyszkolnego Klubu Pływackiego „Bobry” Dębica (jego zawodnicy zdobyli kilkadziesiąt tytułów mistrza Polski w różnych kategoriach wiekowych i reprezentowali Polskę na Mistrzostwach Europy) oraz wiceprezes Podkarpackiego Okręgowego Związku Pływackiego w Rzeszowie (2001-2011). W ponaddwudziestoletniej pracy zawodowej i społecznej w Dębicy wniósł znaczny wkład w pomyślny rozwój tamtejszej oświaty, szczególnie placówek integracyjnych, a także kultury fizycznej, zwłaszcza w zakresie budowy i modernizacji bazy. W 2011 r. w wyniku konkursu został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Edukacji, Nauki i Sportu w Urzędzie Marszałkowskim w Rzeszowie. Ukończył Wyższy Kurs Obronny (organizacja i funkcjonowanie systemu obronnego i bezpieczeństwa RP) w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie-Rembertowie. W 2013 r., na podstawie porozumienia stron przeszedł na stanowisko dyrektora Gminnego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Pustkowie Osiedlu, a w maju 2015 r. – na stanowisko zastępcy kierownika Działu Gospodarczo-Administracyjnego w Domu Pomocy Społecznej w Parkoszu. Od 1 XII 2015 r. pracował na stanowisku kierownika Biura Sportu i Rekreacji Urzędu Miejskiego w Mielcu, a po zmianach organizacyjnych był głównym specjalistą do spraw sportu i rekreacji w Urzędzie Miejskim w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Sportu”, Srebrnym Medalem „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Odznaką Honorową Polskiego Związku Pływackiego. Zmarł 30 XI 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Dębicy przy ul. Wielopolskiej.

 

  • Tadeusz Kamiński

    Tadeusz Kamiński

KAMIŃSKI TADEUSZ, urodzony 17 XII 1927 r. w Kolonii Marysin koło Tomaszowa Lubelskiego, syn Ignacego i Marii. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. St.Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1948 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 1949 r. przeniósł się do Krakowa i kontynuował studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Równolegle, po zdaniu egzaminu konkursowego, studiował na I roku Akademii Handlowej (później Wyższa Szkoła Ekonomiczna). Także w roku 1949 wstąpił do działającej w Krakowie tajnej organizacji mieleckich studentów SP („Stalowi Polacy”), która wkrótce zmieniła nazwę na WiS („Wolność i Sprawiedliwość”). Jej celem było przeciwstawienie się stalinizmowi i tworzącemu się nowemu ustrojowi w Polsce. Konkretnymi celami były akcje ostrzegawcze wobec funkcjonariuszy UB i innych organów represji oraz pomoc osobom ukrywającym się i rodzinom osób uwięzionych z powodów politycznych. Przyjął pseudonim „Ziutek”. Uczestniczył w akcjach zbrojnych na urzędy państwowe (cel: zdobycie pieczątek i blankietów dowodów osobistych), akcjach ekspropriacyjnych (cel: zdobycie finansów na pomoc dla rodzin osób uwięzionych) oraz akcji rozbrojenia posterunku Milicji Obywatelskiej w Niepołomicach (cel: zdobycie materiałów operacyjnych MO i UB). W listopadzie 1951 r. został aresztowany. W chwili aresztowania wyskoczył z okna II piętra. Niestety, podwórze wylane było betonem i przy upadku odniósł ciężką kontuzję, uniemożliwiającą dalszą ucieczkę. Złapano go i zabrano do więzienia. Po pokazowym procesie w Krakowie – przed Wojewódzkim Sądem Rejonowym – skazany został na długoletnie więzienie. Początkowo odbywał karę we Wronkach (1951-1956), a następnie na Mokotowie, skąd został zwolniony na mocy amnestii. Przez trzy lata leczył się, a następnie dokończył przerwane studia prawnicze i uzyskał tytuł magistra prawa. Po studiach pracował w rektoracie Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w tym czasie uczestniczył, jako szef sekcji organizacyjnej, w organizacji obchodów 600-lecia UJ (1964 r.). W późniejszych latach przeniósł się do Politechniki Krakowskiej, gdzie m.in. pełnił funkcję sekretarza rektora i pracował w Instytucie Budownictwa. Pełnił także funkcję redaktora naukowego czasopisma „Problemy Projektowe Biur Projektujących Zakłady Produkcyjne” w Krakowie. W latach 80. został mianowany dyrektorem Zakładów „El Industria” Sp. z o.o. w Krakowie, a w 1987 r. założył firmę consultingową „EUROPEX” Sp. z o.o. w Krakowie i został prezesem Zarządu. Utrzymywał żywe kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczył w zjazdach koleżeńskich z okazji 40-lecia i 45-lecia matury. W 1998 r. wydał w Krakowie zbeletryzowane wspomnienia: Szukam wyjścia i Diamenty w popiele. Prace nad trzecią częścią przerwała śmierć 2 II 2002 r. Spoczywa na cmentarzu w Grębałowie (Kraków).

 

  • Zenon Kamiński

    Zenon Kamiński

KAMIŃSKI ZENON, urodzony 4 IV 1945 r. w Kraśniku, syn Jana i Zofii z domu Latosiewicz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Kraśniku, egzaminy maturalne zdał w 1964 r. W okresie nauki w liceum należał do ZHP. W 1967 r. ukończył Oficerską Szkołę Radiotechniczną w Jeleniej Górze i otrzymał stopień podchorążego, a następnie do 1972 r. służył w 19 pułku radiotechnicznym w Chorzowie jako technik stacji i później dowódca stacji radiolokacyjnej (w stopniu porucznika). W 1973 r. przeniesiony został do 33 batalionu radiotechnicznego w Radzionkowie, gdzie pełnił funkcje technika stacji i dowódcy stacji, a następnie został dowódcą kompanii radiotechnicznej w miejscowości Brzoskwinia koło Krakowa. W 1977 r. otrzymał stopień kapitana, a w 1979 r. ukończył studia w Wyższej Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej Górze i uzyskał tytuł inżyniera radiolokacji. Od 1980 r. do 1993 r. służył w 36 batalionie radiotechnicznym, pełniąc kolejno funkcje dowódcy kompanii radiotechnicznej, zastępcy dowódcy batalionu i szefa Sztabu. W 1983 r. został awansowany do stopnia majora, a w 1984 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i otrzymał tytuł magistra pedagogiki ogólnej. W latach 1993-1994 pełnił służbę w 3 Korpusie Obrony Kraju we Wrocławiu jako starszy oficer operacyjny Sztabu, w latach 1994-1996 był starszym oficerem operacyjnym Wydziału Rozpoznania i Kooperacji WSzW w Krakowie, a w latach 1996-1997 pracował w Krakowskim Okręgu Wojskowym jako starszy oficer Oddziału Kadr. W tym okresie otrzymał awans na stopień podpułkownika. Ponadto w 1994 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu ochrony środowiska w Akademii Rolniczej w Krakowie. W 1997 r. został mianowany Wojskowym Komendantem Uzupełnień w Mielcu i dotąd pełni tę funkcję. W 2002 r. został awansowany do stopnia pułkownika. W czasie całej dotychczasowej pracy zawodowej w wojsku współpracował z licznymi organizacjami społecznymi, a w Mielcu m.in. z organizacjami kombatanckimi, ZHP, ZHR i LOK. Wyróżniony Złotym Krzyżem Zasługi oraz wieloma medalami resortowymi MON i MSWiA. Funkcję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Mielcu pełnił do 19 I 2003 r., a następnie został dyrektorem Wydziału Zarządzania Kryzysowego Starostwa Powiatowego w Mielcu i pracował na tym stanowisku do lutego 2015 r. Pełnił też funkcje przewodniczącego Rady ds. Kombatantów przy Starostwie Powiatowym i funkcję sekretarza Komisji Bezpieczeństwa i Porządku Powiatu Mieleckiego. Wyróżniony Medalem „Pro Memoria”.

 

  • Bogusław Kamuda

    Bogusław Kamuda

KAMUDA BOGUSŁAW WOJCIECH, urodzony 14 XI 1949 r. w Mielcu, syn Bolesława i Heleny z domu Midura. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. Od 1965 r. (jako uczeń ZSM) pracował w WSK Mielec, początkowo jako ślusarz, a po uzyskaniu wykształcenia średniego – m.in. jako samodzielny planista, kierownik rozdzielni, inspektor szkolenia zawodowego, specjalista d/s szkolenia i p.o. kierownika magazynów. W okresie szkolnym – od 1965 r należał do harcerstwa. Za wyróżniającą się pracę organizatorską otrzymywał kolejne stopnie, w tym stopień podharcmistrza, a także funkcję instruktora. W czasie pracy w WSK był także działaczem ZSMP – pełnił funkcje przewodniczącego koła, przewodniczącego organizacji zakładowej w Pionie Dyrektora d/s Pracowniczych i członka Zarządu Fabrycznego. Angażował się także do działalności kulturalnej, m.in. grał w Teatrze „Maska” (później Teatrze Dramatycznym) ZDK WSK. W 1993 r. przeszedł do pracy w FKS „PZL-Stal” Mielec, gdzie pełnił funkcje kierownika sekcji piłki siatkowej i kierownika organizacji imprez sportowych. Po rozwiązaniu wielosekcyjnego FKS „PZL-Stal” w 1997 r. był jednym z współzałożycieli Klubu Piłki Siatkowej (KPS) „Stal” Mielec, posiadającego sekcję piłki siatkowej kobiet, a następnie został jego urzędującym wiceprezesem. W tej roli pozostaje jednym z głównych organizatorów imprez krajowych i międzynarodowych w piłce siatkowej kobiet w Mielcu. W istotny sposób przyczynił się do sukcesów mieleckich siatkarek, w tym zdobycia medali Mistrzostw Polski (brązowych i srebrnego) oraz dobrych startów w europejskich pucharach. W 1996 r. został wybrany do Zarządu Polskiego Związku Piłki Siatkowej (PZPS), jest sekretarzem Komisji Rewizyjnej PZPS. Od 2001 r. pełni funkcję wiceprezesa Polskiej Ligi Siatkówki Kobiet (PLSK). W latach 1996-2000 był kierownikiem zespołu I reprezentacji Polski w piłce siatkowej kobiet. Ponadto w latach 1997-1999 kierował – jako prezes – Wojewódzkim Związkiem Piłki Siatkowej w Rzeszowie, a od 1999 r. jest jego wiceprezesem. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką PZPS i Srebrną Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej. Zmarł 25 III 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KAMUDA BOLESŁAW, urodzony 5 VII 1909 r. w Cyrance koło Mielca, syn Władysława i Marii z domu Świerszcz. W 1922 r. ukończył szkołę powszechną w Mielcu, a w 1925 r. 3-letnią Szkołę Zawodową Dział Kaflarski w Krakowie. W latach 1925-1928 pracował w Zakładach Przemysłu Kaflowego „Ceramik” w Krakowie. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej (1928-1930) powrócił do „Ceramika” i pracował tam do 1935 r. W latach 1935-1938 był zatrudniony w Polskiej Fabryce Kafli w Mielcu, a w roku 1939 pracował w straży fabrycznej PZL w Mielcu. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę uczestniczył w ewakuacji części kierownictwa fabryki na wschód i został wzięty do niewoli przez wojsko radzieckie, a następnie wywieziony do obozu na Syberii. W 1941 r. został wcielony do organizującej się w ZSRR Armii Polskiej pod dowództwem generała W. Andersa (później II Korpus Polski). Służył najpierw w 15 pułku piechoty, następnie w 40 p.p. i 5 Kresowym Batalionie Łączności. Przeszedł cały szlak bojowy II Korpusu, uczestniczył m.in. w bitwach nad rzeką Sangro, o Monte Cassino, Anconę, nad rzeką Senio i o Bolonię. Posiadał stopień starszego szeregowca. Odznaczony został: Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Gwiazdą za Wojnę 1939-1945 i Gwiazdą Italii. Po zakończeniu wojny i obozie przejściowym na terenie Wielkiej Brytanii - 21 XII 1946 r. powrócił do Polski. Podjął pracę w Fabryce Kafli w Mielcu. Miejscowy PUBP wielokrotnie nękał go, podejrzewając o utrzymywanie kontaktów z opozycją. W 1950 r. przeniósł się do Zakładów Mięsnych w Dębicy i tam pracował do emerytury w 1974 r. W 1984 r. otrzymał uprawnienia kombatanckie. Należał do mieleckiego Oddziału ZBoWiD. Zmarł 13 I 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Irena Kamuda

    Irena Kamuda

KAMUDA IRENA (z domu KRZYSZTOFIK), urodzona 16 XII 1944 r. w Chorzelowie koło Mielca, córka Józefa i Józefy z domu Kędzior. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące nr 27 w Mielcu z maturą w 1962 r., a później Studium Nauczycielskie w Przemyślu (kierunek: historia z wychowaniem muzycznym), Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: wiedza o społeczeństwie) i studia na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, uzyskując tytuł magistra historii. Pracę nauczycielską rozpoczęła w 1964 r. w Szkole Podstawowej w Wojkowie, pow. mielecki, a następnie w latach 1966–1983 pracowała w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu, gdzie m.in. zorganizowała Izbę Pamięci Narodowej. Od 1983 r. uczyła historii i wiedzy o społeczeństwie w Zespole Szkół Zawodowych (później Centrum Kształcenia Ustawicznego) im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. W 1985 r. uzyskała II stopień specjalizacji zawodowej w zakresie historii. Sprawowała też opiekę nad Izbą Pamięci Narodowej. Pracowała z uczniami zdolnymi, przygotowując ich do olimpiad i konkursów, m.in. „Katyń – Golgota Wschodu” i „Czy potrafimy rządzić się sami?” Organizowała wycieczki do miejsc związanych z historią Polski i miejsc kultu religijnego. Na lekcje zapraszała weteranów walk o niepodległość Polski. Zorganizowała wśród młodzieży zbiórkę pieniężną na mielecki pomnik Sybiraków. Jest współautorem opracowania zbiorowego „Wymagania na stopnie szkolne klas I średnich szkół zawodowych” (opracowanie zbiorowe pod red. D. Kalisz z CDP Rzeszów, 1998), opracowania „Zagadnienia maturalne z historii z wykorzystaniem tekstu źródłowego” oraz skryptu dla słuchaczy eksternistycznych i korespondencyjnych szkół średnich „Wiedza o społeczeństwie” (CKU Mielec, 1999). W 1996 r. została powołana do wojewódzkiej komisji ds. egzaminów szkolnych i zespołów tematycznych. W 2001 r. uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem KEN, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej i Odznaką Opiekuna Izb Pamięci Narodowej. W 2007 r. po 42 latach pracy pedagogicznej przeszła na emeryturę.

 

  • Jadwiga Kamuda

    Jadwiga Kamuda

KAMUDA JADWIGA WANDA (z domu SUDEK), urodzona 24 VIII 1951 r. w Mielcu, córka Józefa i Cecylii z domu Wasserman. Absolwentka Liceum Pedagogicznego Wychowawczyń Przedszkoli w Jaśle. Po maturze w 1971 r. została zatrudniona do pracy nauczycielskiej w Państwowym Przedszkolu Nr 3 w Mielcu. W 1972 r. przeszła do Państwowego Przedszkola nr 4 w Mielcu. Do 1985 r. pracowała w nim jako nauczycielka, a w latach 1985-1988 – wicedyrektor. W 1988 r. mianowano ją dyrektorem placówki i funkcję tę pełniła do 2003 r. W okresie pracy nauczycielskiej podejmowała różnorodne formy kształcenia zawodowego. W 1978 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: pedagogika przedszkolna), a następnie studiowała w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1988 r. uzyskała I stopień specjalizacji zawodowej. Ukończyła ponadto szereg kursów specjalistycznych, w tym cykliczne warsztaty dla dyrektorów przedszkoli „Jakość i zarządzanie placówką w teorii i praktyce” (2001-2002). Jako dyrektor placówki znacząco przyczyniła się do jej wszechstronnego rozwoju oraz wypracowania szeregu form współpracy z rodzicami i środowiskiem, a w 2003 r. doprowadziła do zakończenia prac remontowych i modernizacyjnych budynku i urządzeń przedszkola. Angażowała się także do innych prac. W latach 70. i 80. pełniła funkcję kuratora sądowego w Sądzie Powiatowym (Rejonowym) w Mielcu. Była też przewodniczącą Koła Towarzystwa Przyjaciół Dziecka. Wyróżniona Odznaką „Przyjaciel Dziecka” oraz nagrodami władz oświatowych różnych szczebli. W 2003 r. otrzymała roczny urlop zdrowotny.

 

KAMUDA JANUSZ, urodzony 26 XII 1953 r. w Mielcu, syn Stanisława i Marii z domu Kolb. W 1970 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK i podjął pracę w WSK Mielec jako ślusarz. W 1992 r. przeszedł do Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu na stanowisko portiera-dozorcy i pracuje tam nadal. Od 18 VI 1974 r. jest Honorowym Dawcą Krwi. Do momentu zawieszenia oddawania krwi (1996) oddał 25 150 ml krwi. Należy do Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec”. Wyróżniony m.in. Odznaką PCK I, II i III stopnia.

 

KAMUDA JÓZEF, urodzony 5 I 1928 r. w Chrząstowie, powiat mielecki, syn Antoniego i Karoliny z domu Babula. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. W 1947 r. ukończył Gimnazjum Ogólnokształcące w Mielcu, a następnie uczęszczał do Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1949 r. zdał maturę. Został zatrudniony jako kierownik Szkoły Podstawowej w Łużu koło Mielca. Po 2 latach przeniesiono go na stanowisko kierownika Szkoły Podstawowej w Woli Pławskiej koło Borowej (powiat mielecki), a w 1955 r. powierzono mu kierownictwo Szkoły Podstawowej w Borowej. Równocześnie studiował na Wydziale Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Warszawie i uzyskał tytuł magistra. W latach 1963-1970 doprowadził do wybudowania systemem gospodarczym budynku szkoły oraz wyposażenia go w nowy sprzęt i pomoce naukowe. W związku z reformą administracyjną w 1972 r. został mianowany gminnym dyrektorem szkół w Borowej i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1984 r. Wniósł znaczący wkład w rozwój gminnej sieci placówek oświatowych i jakość ich pracy dydaktyczno-wychowawczej. Pełnił liczne funkcje w środowisku i wspierał organizacje społeczne: LZS, TPD i ZHP. Angażował się w działalność Związku Nauczycielstwa Polskiego. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP, Złotą Odznaką Honorową LZS, Honorową Odznaką Przyjaciół Harcerstwa i Medalem im. dr. Henryka Jordana.

 

  • Kazimierz Kamuda

    Kazimierz Kamuda

KAMUDA KAZIMIERZ urodzony 29 marca 1971 w Mielcu, syn Piotra i Krystyny z domu Światowiec. Pochodzi z Malinia. Naukę w Technikum Elektrycznym w Mielcu (specjalność elektromechanika ogólna) ukończył z wyróżnieniem. W 1991 r. został laureatem XV Olimpiady Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej Makroregionu Południowo- Wschodniego, zdobywając indywidualnie III miejsce w grupie elektrycznej i zespołowo I miejsce (wspólnie z Tomaszem Działowskim). Po maturze w 1991 r. podjął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (kierunek – elektrotechnika, specjalność – aparatura elektroniczna). W latach 1995-1996 studiował w ramach indywidualnego toku studiów i ukończył Kwalifikacyjne Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej, uzyskując uprawnienia do nauczania przedmiotów elektrycznych i elektronicznych na poziomie szkoły średniej. Odbył też staż asystencki w Zakładzie Układów Elektronicznych (obecnie Zakład Systemów Elektronicznych i Telekomunikacyjnych). W 1996 r. ukończył studia z wynikiem bardzo dobrym i został zatrudniony na stanowisku asystenta w Zakładzie Systemów Elektronicznych i Telekomunikacyjnych Politechniki Rzeszowskiej. Jednocześnie w latach 1996-2008 pracował w Zespole Szkół Technicznych w Rzeszowie  jako nauczyciel przedmiotów zawodowych (układy mikroprocesorowe, układy cyfrowe, specjalizacja z automatyki, pracownia techniki komputerowej, pracownia techniki cyfrowej, pracownia układów mikroprocesorowych). Naukowo zajmuje się zagadnieniami technologii i techniki sensorowej, systemów magistral sensorowych ze szczególnym uwzględnieniem magistrali CAN z ukierunkowaniem na kompatybilność elektromagnetyczną systemów elektronicznych. W 2006 r. na Wydziale Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Łódzkiej uzyskał doktorat na podstawie rozprawy Wyznaczanie parametrów konfiguracyjnych kontrolera magistrali CAN na podstawie analizy propagacji sygnałów w wieloprzewodowych liniach transmisyjnych. Od 2006 r. jest adiunktem w Zakładzie Systemów Elektronicznych i Telekomunikacyjnych Politechniki Rzeszowskiej. Prowadzi zajęcia wykładowe i laboratoryjne z elektroniki, lotniczego osprzętu elektronicznego, podstaw techniki mikroprocesorowej, układów mikroprocesorowych, telekomunikacji mobilnej i systemów telekomunikacyjnych. Uczestniczy w realizacji grantów badawczych, np.: „Laboratorium kompatybilności elektromagnetycznej” (2006-2007), „Uwarunkowania propagacji zaburzeń elektromagnetycznych w strukturach i rozproszonych systemach mikroelektronicznych układów hybrydowych” (2007-2009), HIRF SE (High Intensity Radiated Field Synthetic Environment) w ramach 7. Programu Ramowego we współpracy z PZL-Mielec (2008-2012) i współpracuje z firmami z branży elektronicznej (np. ELMAK – Rzeszów). Interesuje się elektroniką, historią, językiem łacińskim, tradycyjną liturgiką katolicką, astronomią i krótkofalarstwem.

 

KAMUDA STANISŁAW, urodzony 15 VI 1886 r. Ukończył Gimnazjum w Tarnowie z maturą w 1905 r. Jako nauczyciel pracował w szkolnictwie ludowym w Tarnobrzegu, Mielcu, Chorzelowie i Maliniu, a w 1926 r. został mianowany kierownikiem szkoły w Radomyślu Wielkim. Uczestniczył w I i II Zjeździe nauczycieli we Lwowie w 1907 i 1912 r. Od 1908 r. pełnił funkcję prezesa Ogniska KZNL w Chorzelowie, a po powstaniu Oddziału Powiatowego w Mielcu został członkiem jego zarządu. W latach 1930-1939 pracował w Zawoi w powiecie wadowickim i tam również prezesował miejscowemu Ognisku ZNP. W okresie okupacji hitlerowskiej powrócił na ziemię mielecką i został kierownikiem szkoły w Podleszanach. Uczestniczył w tajnym nauczaniu oraz był łącznikiem konspiracyjnej Powiatowej Komisji Oświaty i Kultury z GKOiK w gminie Mielec-wieś. Po wojnie był jednym z organizatorów szkolnictwa podstawowego i ZNP na terenie powiatu mieleckiego. Uczestniczył w krajowym Zjeździe ZNP w Bytomiu (25-28 XI 1945 r.). W 1946 r. przeszedł na emeryturę, ale pozostał czynnym nauczycielem, ucząc (w niepełnym wymiarze godzin) matematyki w Zasadniczej Szkole Metalowej w Mielcu. Zmarł 13 VIII 1962 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Tadeusz Kamuda

    Tadeusz Kamuda

KAMUDA TADEUSZ, urodzony 8 VI 1940 r. w Krzemienicy, pow. mielecki, syn Józefa i Bronisławy z domu Harsze. W 1958 r. został zatrudniony w WSK Mielec. W latach 1959-1961 odbył zasadniczą służbę wojskową i ukończył Podoficerską Szkołę WSW. Po powrocie z wojska pracował w WSK na stanowiskach hartownika i brygadzisty na Wydziale 13, a następnie w biurze konstrukcyjnym jako konstruktor silników SW-680. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową i Technikum Mechaniczne dla Pracujących (1968). W 1974 r. został specjalistą konstruktorem i kierownikiem sekcji konstrukcyjnej przy budowie samolotu M-15. Kierował pracami nad aparaturą agrolotniczą w wersji opylającej przy projektowaniu i próbach w locie. W 1976 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i uzyskał tytuł inżyniera ze specjalnością: budowa samolotów i śmigłowców. W 1979 r. został oddelegowany do Instytutu Lotnictwa w Warszawie do prac nad aparaturą agrolotniczą M-15, a od 1980 r. pracował konstrukcyjnie nad useryjnieniem aparatury agrolotniczej M-15. W 1982 r. został kierownikiem Sekcji Płatowcowej An-2 wszystkich wersji. Prowadził obsługę konstrukcyjną samolotów MiG w WP oraz części do szybowców produkowanych w Bielsku-Białej, a także nadzorował konstrukcyjnie remonty kolejek linowych na Kasprowy Wierch i Szyndzielnię. W latach 1958-1984 złożył 19 projektów racjonalizatorskich, z których jeden uzyskał patent. Uzyskał I stopień specjalizacji zawodowej inżyniera w dziedzinie mechaniki (sprzęt transportowy powietrzny) i został wpisany do rejestru specjalistów Zarządu Głównego NOT w Warszawie. W 1988 r. ukończył kurs lotniczy na licencję mechanika lotniczego obsługi do 5700 kg. Prowadził wykłady dla mechaników pokładowych na kursach w LOT w Warszawie i WSK w Mielcu. W 1997 r. przeszedł na emeryturę.

 

  • Tomasz Kamuda

    Tomasz Kamuda

KAMUDA TOMASZ, urodzony 5 II 1976 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Ireny z domu Krzysztofik. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej nr 7 w Mielcu uczęszczał do Technikum Budowlanego w Mielcu, a następnie do Technikum Budowlanego w Rzeszowie i tam zdał maturę w 1996 r. W latach 1991-1993 był zawodnikiem II-ligowego zespołu FKS Stal Mielec. W 1992 r. został powołany do reprezentacji Polski w kategorii kadetów. W 1993 r. brał udział w turnieju eliminacyjnym Mistrzostw Świata w Portugalii, gdzie reprezentacja Polski wywalczyła II miejsce i prawo udziału w Mistrzostwach Europy Kadetów w Turcji. W 1993 r. przeszedł do zespołu KKS Jastrzębie Borynia, grającego w serii B I ligi siatkówki. W 1994 r. został zawodnikiem AKS Resovia Rzeszów i grał w tym zespole do 2001 r.. W 1997 r. został wybrany do 10. najlepszych sportowców województwa podkarpackiego. W 2000 r. ukończył kurs instruktora piłki siatkowej i kurs międzynarodowego pilota turystycznego. Równocześnie studiował na Wydziale Wychowania Fizycznego i Turystyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i w 2001 r. uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego. W 2001 r. podpisał roczny kontrakt z I-ligowym zespołem Haopel Kiryat-Ata (Izrael) i pełnił rolę pierwszego atakującego. Po powrocie do Rzeszowa znacząco przyczynił się do awansu siatkarzy Resovii do ekstraklasy w sezonie 2003/2004 i grał w tej drużynie do 2007 r., a w plebiscycie na najlepszych sportowców Podkarpacia zajął 8. miejsce. W marcu 2007 r. wyjechał na kontrakt do Kuwejtu i grał w drużynie Al Kuwait SC, przyczyniając się do zdobycia 3. miejsca w rozgrywkach o Puchar Króla Kuwejtu. W lecie powrócił do kraju i od sierpnia 2007 r. do maja 2008 r. grał w KS Poznań, uczestniczącym w rozgrywkach o wejście do Polskiej Ligi Siatkówki. Po rozwiązaniu tego klubu przeszedł do zespołu I ligi serii B MCKiS Jaworzno i grał w nim w sezonie 2008/2009. Karierę zawodniczą zakończył w Błękitnych Ropczyce (2009-2011). Jako trener pracował z kobiecymi zespołami KPSK Stal Mielec (2009-2011, II trener), Sparty Warszawa (2011-2012, I trener) i KS Developres Rzeszów (2012-2013, I trener, awans do I ligi) oraz z drużyna męską MKS Wisłok Strzyżów.

 

„KANA”, KATOLICKIE CENTRUM EDUKACJI MŁODZIEŻY „KANA”, instytucja oświatowa powołana w Mielcu dekretem z 16 X 1999 r. Biskupa Tarnowskiego dr. Wiktora Skworca, w celu „...prowadzenia i propagowania takich form edukacji młodzieży, które zmierzają do wszechstronnego rozwoju duchowego i intelektualnego, umożliwiając jej również zdobycie praktycznych umiejętności przydatnych w przyszłym życiu zawodowym i rodzinnym...” Jej siedziba została urządzona w części obiektów parafialnych Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy przy ul. Ks. Henryka Arczewskiego 7. W pracach budowlanych, urządzaniu i wyposażaniu wnętrz – oprócz pomocy finansowej z niemieckiej katolickiej fundacji „RENO VABIS” w Monachium, funduszów Parafii MBNP i budżetu miasta – spory udział miało kilkanaście firm komunalnych i prywatnych. Uroczyste oddanie do użytku nastąpiło 4 XII 2001 r. Działalność edukacyjną rozpoczęto w styczniu 2002 r. W pierwszym roku działalności w różnych formach bezpłatnych kursów (informatyka, język angielski, przedsiębiorczość) wzięło udział ponad 20 młodych osób. Wykładowcy i pracownicy administracyjno-finansowi pracowali na zasadzie wolontariatu, bez wynagrodzenia. Organizatorem pracy dydaktycznej i społecznym dyrektorem „Kany” jest Zdzisław Nowakowski, a opiekunem z ramienia instytucji kościelnych - proboszcz Parafii MBNP ks. Kazimierz Czesak. Realizowano kolejne projekty związane z przygotowaniem młodzieży do skutecznego poszukiwania pracy i jej kompetentnego wykonywania, m.in. takim był projekt PHARE 2002 „Znajdę pracę – wsparcie młodego człowieka na rynku pracy”.  Organizowano kursy przygotowujące młodzież do egzaminów maturalnych oraz kursy komputerowe dla bezrobotnych. 14 I 2005 r. utworzono Gminne Centrum Informacji dla Bezrobotnych (GCI), a 16 VI 2006 r. – ośrodek egzaminacyjny na Europejski Certyfikat Umiejętności Komputerowych. Za działalność na rzecz młodzieży ogólnopolska sieć Katolickich Centrów Edukacji Młodzieży Kana, w tym placówka mielecka, otrzymała 9 X 2004 r. wyróżnienie w V edycji nagrody „Totus” przyznawanej przez Fundację Episkopatu Polski „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. 29 III 2007 r. została wpisana do Rejestru Instytucji Szkoleniowych. Także w roku 2007 wprowadzono zajęcia komputerowe dla osób starszych oraz osób dorosłych pracujących w mieleckich zakładach pracy. Poza działalnością własną Kana udostępnia salę widowiskową na różne uroczystości i imprezy kulturalne.

 

KANALIZACJA, do lat 20. XX w. Mielec nie posiadał kanalizacji ogólnospławnej. Nieczystości umieszczano w specjalnych dołach chłonnych i po całkowitym wypełnieniu zasypywano je albo wywożono ich zawartość poza miasto. Nierzadko wylewano je na ulice lub place i dopiero uchwała Rady Gminnej w 1896 r., nakazująca policjantom przeciwdziałanie takim praktykom, poprawiła nieco sytuację. W pierwszych latach XX w. kolejne władze miejskie podejmowały próby budowy kanalizacji, ale każdorazowo brakowało odpowiednich środków finansowych. Dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i usunięciu zniszczeń wojennych miasto rozpoczęło budowę kanalizacji ogólnospławnej. Jej głównym inicjatorem, projektantem i kierownikiem robót był inż. Jan Haładej. W latach 1925 – 1928 wykonano pierwszą sieć kanalizacji ogólnospławnej (z rur betonowych), odbierającą nieczystości z terenu centralnej części starego miasta, od ul. G. Narutowicza (początek budowy) na południu i linii kolejowej od wschodu, do ul. J. Kilińskiego, ul. Warszawskiej i ul. Sienkiewicza (w rejonie skrzyżowania z ul. S. Sękowskiego) od strony północnej. Pierwszy kolektor wybudowano w 1926 r. Odprowadzenie z sieci do rzeki Wisłoki odbywało się poprzez trzy kanały przy ulicach: Rzecznej (wcześniej Radomyskiej), Hetmańskiej i Konfederackiej. W kolejnych latach wykonywano przyłącza domowe. Od 1938 r. rozpoczęto budowę sieci kanalizacyjnej sanitarnej na terenie budującego się osiedla fabrycznego wytwórni samolotów. Zdecydowany rozwój miasta, zwłaszcza osiedla WSK od lat 50. XX w., przyśpieszył m.in. budowę kanalizacji sanitarnej. Odtąd normą stało się oddawanie nowych osiedli wraz z pełną infrastrukturą, w tym siecią kanalizacyjną sanitarną i kolejnymi kolektorami. W 1957 r. oddano do użytku miejską oczyszczalnię ścieków. Długość sieci rozdzielczej (bez przyłączy) wynosiła: 1928 r. – 10,2 km, 1938 r. – 12,8 km, 1945 r. – 12,8 km, 1960 r. – 30,4 km, 1970 r. – 45,4 km ... 2001 r. – 140 km. Dynamiczny rozwój sieci spowodował, że oczyszczalnia ścieków w coraz większym stopniu nie była w stanie wypełnić swojej funkcji, toteż pod koniec lat 90. XX w. władze miasta zintensyfikowały starania o budowę nowej oczyszczalni, doprowadziły do opracowania dokumentacji i pozyskania odpowiednich środków finansowych (w tym środków pomocowych Unii Europejskiej) oraz rozpoczęły prace przygotowawcze do budowy. W rezultacie starań Gminy Miejskiej Mielec pod koniec 2002 r. uzyskano dofinansowanie z Unii Europejskiej na realizację projektu „Uporządkowanie systemu zbierania i oczyszczania ścieków w Mielcu”, a w jego ramach – na budowę oczyszczalni ścieków przy ul. J. Kilińskiego 94. W rezultacie przebudowy sieci kanalizacyjnej (XII 2004 – XI 2006) jej długość zwiększyła się do 149,7 km, a ilość połączeń prowadzących do budynków mieszkalnych wzrosła do 4 444 (2006). Od II 2008 r. rozpoczęto realizację kontraktu „Budowa kanalizacji sanitarnej w osiedlach Wojsław i Rzochów oraz renowacja kanalizacji istniejącej” i wykonanie tego zadania powiększyło miejską sieć kanalizacyjną o 18,25 km. 25 IX 2008 r. odbyła się uroczystość poświęcenia i oddania do użytku nowej oczyszczalni ścieków przy ul. J. Kilińskiego 94. W 2013  r. długość sieci kanalizacyjnej wynosiła 203,5 km, a ilość przyłączy do budynków mieszkalnych wzrosła do 5254.

 

KANIA 2, KANIA 3 (PZL S-4), samolot produkowany w WSK „PZL-Mielec” w latach 1956-1958, holownik szybowców. Podstawowe dane: załoga – 2 osoby, moc startowa – 125 KM, masa startowa – 975 kg, masa użyteczna – 315 kg, opracowanie - PZL Mielec, projekt – Eugeniusz Stankiewicz, konstruktor prowadzący – Włodzimierz Kiryluk. Pierwszy lot samolotu Kania 2 odbył się 12 IX 1957 r., a samolotu Kania 3 – 10 IX 1958 r. W obu przypadkach pilotem był Tadeusz Gołębiowski. W Mielcu wyprodukowano 3 sztuki tego samolotu.

 

KANIA ANTONI, urodził się 4 XII 1900 r. w Wojsławiu, powiat mielecki, syn Jana i Rozalii z domu Sobusiak. Absolwent Gimnazjum Państwowego w Mielcu, maturę zdał w 1919 r. Po odbyciu studiów astronomicznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie został zatrudniony w Obserwatorium Astronomicznym UJ jako obserwator meteorolog. W 1932 r. uzyskał doktorat na podstawie rozprawy „Usłonecznienie Krakowa na podstawie 49-letnich spostrzeżeń”. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii (?). W 1930 r. został awansowany na stopień podporucznika i otrzymał przydział do 22 pułku artylerii lekkiej w Rzeszowie (później w Przemyślu). W czasie wojny obronnej z Niemcami hitlerowskimi we wrześniu 1939 r., z pewnością po napaści ZSRR na Polskę (17 IX), został wzięty do niewoli sowieckiej i uwięziony w obozie NKWD w Starobielsku. Potwierdza to rosyjski wykaz akt ewidencyjnych jeńców wojennych, którzy opuścili obóz NKWD w Starobielsku. (W wykazie tym na stronie 324 pod pozycją 1338 znajduje się Antoni Kania.) W kwietniu lub maju 1940 r. został zamordowany w NKWD w Charkowie. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie-Piatichatkach. Źródła i opracowania podają przy jego nazwisku stopień porucznika lub kapitana rezerwy.

 

  • Antoni Kania

    Antoni Kania

KANIA ANTONI, urodzony 1 II 1945 r. w Rzochowie, pow. mielecki, syn Bolesław i Ludmiły z Matuszkiewiczów. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego i Średniej Szkoły Muzycznej w Warszawie, maturę zdał w 1964 r. Studiował leśnictwo w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, a następnie finanse i statystykę w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, gdzie uzyskał absolutorium. Przez szereg lat był kierownikiem i instruktorem muzycznym różnych warszawskich i podwarszawskich domów kultury, a także dyrektorem administracyjnym Domu Kultury i kierownikiem Ośrodka Wypoczynkowego Zakładów Mechanicznych URSUS. Pracował głównie z dziećmi i młodzieżą, prowadząc zespoły muzyczne i teatry amatorskie. Równocześnie jako muzyk występował na tzw. kontraktach artystycznych PAGART-u w kraju i za granicą. Pozostaje przy tym wielkim miłośnikiem folkloru różnych narodów, a zwłaszcza polskiej kultury ludowej. Zorganizował Muzeum Instrumentów Folkowych w Grodzisku Mazowieckim, w którym zgromadził prawdopodobnie największą w kraju kolekcję instrumentów ludowych z całego świata. Założył zespół „Antoni Kania & SYRBACY”, określany jako „pierwszy polski zespół grający polski folk”. Koncertował z nim w całej Europie, niejednokrotnie z wielkimi gwiazdami estrady. Zdobył szereg nagród na festiwalach folkowych we Francji, Niemczech i Szwecji. Nagrał kilka płyt (tzw. czarnych, wydanych przez TONPRESS) oraz płytę CD. Niektóre z jego utworów zostały wydane na zbiorczych płytach z festiwali zagranicznych. Publikuje książeczki z serii Co w zasięgu ręki mamy na instrument przerabiamy. Wyróżniony m.in. Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki. Zmarł w lipcu 2014 r. Pochowany na cmentarzu w Szczawinie Kościelnym.

 

KANIA STANISŁAW ANDRZEJ, urodzony 3 VI 1923 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Ludwiki z domu Muciek. 12 X 1940 r. został aresztowany (zamiast nieobecnego brata Kazimierza) przez Niemców i wywieziony (wraz z grupą nauczycieli mieleckiego gimnazjum) do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Oranienburgu – Sachsenhausen. Udało mu się przeżyć i po wojnie powrócił do rodzinnego Mielca. W 1946 r. ukończył Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zdał maturę. Po odbyciu szkolenia i praktyki w zakresie instalatorstwa elektrycznego 20 XII 1949 r. Izba Rzemieślnicza w Rzeszowie nadała mu tytuł mistrza instalacji elektrycznej. (Był jednym z pierwszych, a może nawet pierwszym mistrzem w tej specjalności w powojennym Mielcu.) W latach 50. pracował w Bytomiu, a ok. 1957 r. powrócił do Mielca i prowadził usługi elektryczne w ramach spółdzielczości produkcyjno-usługowej. W 1963 r. uzyskał zezwolenie na prowadzenie zakładu rzemieślniczego (specjalność: instalatorstwo elektryczne) przy ul. T. Kościuszki 17 i odtąd pracował na własny rachunek. Słynął w Mielcu z wytwarzania różnych urządzeń poruszanych energią elektryczną, m.in. skonstruował elektryczne urządzenie do masażu. Wyszkolił i wychowywał wielu uczniów w rzemiośle instalatorstwo elektryczne, za co został wyróżniony Srebrną Odznaką Mistrza. W 1968 r. otrzymał uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w zakresie instalacji elektrycznych (z pewnymi ograniczeniami), a w 1969 r. uzyskał uprawnienia do konserwacji i napraw urządzeń energetycznych, bez ograniczenia napięcia. Angażował się politycznie i społecznie jako członek Cechu Rzemiosł Różnych, Stronnictwa Demokratycznego oraz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Zmarł 8 II 1970 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stanisław Kania

    Stanisław Kania

KANIA STANISŁAW MAREK, urodzony 25 IV 1940 r. w Zaborczu, pow. mielecki, syn Ludwika i Janiny z domu Kapusta. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1964 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1959 r. jako magazynier w Miejskim Handlu Detalicznym Artykułami Spożywczymi w Mielcu, a w następnym roku pracował jako księgowy w GS „Samopomoc Chłopska” w Przecławiu. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej (1960-1962) został zatrudniony przez Zarząd Powiatowy Ligi Obrony Kraju w Mielcu na stanowisku starszego instruktora d/s szkolenia, a w latach 1964-1972 był instruktorem w Komitecie Powiatowym PZPR w Mielcu. W wyniku reformy podziału administracyjnego państwa i utworzenia gmin – z dniem 1 I 1973 r. został powołany na stanowisko Naczelnika Gminy Mielec i obejmował je do 30 IV 1982 r. Przyczynił się do wszechstronnego rozwoju infrastruktury na terenie podległej gminy. W 1975 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzymał tytuł magistra administracji. Od 1982 r. do 1992 r. pełnił funkcję dyrektora MZBM w Mielcu, w latach 1992-1994 był prezesem Zarządu Spółdzielni Rzemieślniczej „Wielobranżowej” w Mielcu, a w okresie 1994-1997 – przedstawicielem Towarzystwa Ubezpieczeniowo-Reasekuracyjnego „Polisa” SA Oddział w Kielcach. W 1997 r. przeszedł na emeryturę. Posiadał stopień kapitana rezerwy. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP, Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju, Srebrnym i Złotym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa, Srebrną Odznaką za Zasługi w Zwalczaniu Powodzi, Odznaką Zasłużony Działacz LOK, Odznaką Zasłużony Działacz LZS, Honorową Odznaką Rzemiosła i Srebrnym Medalem „Zasługi Łowieckiej”. Zmarł 29 III 1999 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Władysław Kania

    Władysław Kania

KANIA WŁADYSŁAW, urodzony 13 I 1886 r. w Wojsławiu k/Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu), syn Jana i Antoniny z Flisów. Ukończył Szkołę Wydziałową w Mielcu, a następnie Gimnazjum w Tarnowie z maturą w 1907 r. Studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie ukończył w 1912 r. Na przełomie 1910 i 1911 r. odbył służbę wojskową jako jednoroczny ochotnik i otrzymał stopień podchorążego. W latach 1912-1914 pracował w Gimnazjum w Stryju, a w roku szkolnym 1913/1914 zdał egzamin nauczycielski. W sierpniu 1914 r. został zmobilizowany do wojska austriackiego i jako podporucznik 40 pp. uczestniczył w I wojnie światowej. Po zakończeniu wojny zatrudniony został w Gimnazjum Państwowym w Mielcu na stanowisku zastępcy nauczyciela (1918-1926), a następnie otrzymał stałą posadę (1927-1939). Uczył historii i geografii oraz pełnił funkcję opiekuna muzeum wojennego i gabinetu geograficznego. Od 18 XII 1921 r. do stycznia 1923 r. był komendantem hufca ZHP w Mielcu, a w latach 1934-1938 sprawował opiekę nad hufcem gimnazjalnym. Angażował się w sprawy społeczne Mielca. Był współorganizatorem Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego, działaczem Towarzystwa Szkoły Ludowej, członkiem Rady Szkolnej Powiatowej, członkiem Rady Gminnej Miasta Mielca w latach 20. i 30. (w tym asesorem w Zwierzchności Gminnej w latach 1927-1929), członkiem Zarządu Komunalnej Kasy Oszczędności oraz prezesem Wykonawczego Komitetu Powiatowego do Walki z Bezrobociem. 6 sierpnia 1940 r. został aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu w Oranienburgu, gdzie zmarł 12 X 1942 r. (Być może więziono go wcześniej w innych obozach.)

 

  • Zofia Kania

    Zofia Kania

KANIA ZOFIA (z domu UNGEHEUER), urodzona 23 VIII 1930 r. w Mielcu, córka Adama i Marii z Nowaczyńskich. W czasie okupacji hitlerowskiej działała w samodzielnym zastępie harcerek „Szarotki” (jako „Szarotka-2”) w drużynie im. J. Wiśniowieckiego w Mielcu (IV 1943 r. – VIII 1944 r.), funkcjonującej w strukturze Szarych Szeregów. Uczęszczała do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w Państwowym Liceum Techniki Dentystycznej w Krakowie w 1950 r. Od IX 1944 r. do końca 1947 r. działała w jawnym harcerstwie jako zastępowa i drużynowa drużyny gimnazjalnej oraz zastępczyni hufcowej ZHP w Mielcu. 1 II 1951 r. rozpoczęła pracę w Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu jako pielęgniarka-dyspozytorka. W związku z aresztowaniem członków Drużyny „Wolność i Sprawiedliwość” Józefa Umińskiego (szerzej w oddzielnym haśle), za działalność w Szarych Szeregach została aresztowana 6 XI 1951 r. Więziono ją w piwnicach UB w Mielcu przy ul. G. Narutowicza, a następnie w areszcie śledczym w Rzeszowie przy ul. Jagiellońskiej i w areszcie w Krakowie przy ul. Montelupich, skąd została zwolniona 30 XII 1951 r. W 1954 r. ukończyła Kurs Pielęgniarstwa w Mielcu i została zatrudniona w Szpitalu Miejskim w Mielcu. Ze względów rodzinnych w lutym 1956 r. zmieniła miejsce zamieszkania i podjęła pracę w III Klinice Chorób Wewnętrznych w Bytomiu. Pracowała tam do końca 1956 r., a następnie powróciła do Mielca i w latach 1957-1965 była pielęgniarką w Przychodni Obwodowej. W międzyczasie ukończyła I Szkołę Medyczną Pielęgniarstwa PCK w Warszawie i uzyskała tytuł pielęgniarki dyplomowanej. Od 1 III 1966 r. do 31 III 1991 r. pracowała w Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego (później Oddział Pomocy Doraźnej) w Mielcu na stanowisku przełożonej pielęgniarek. 1 IV 1991 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona m.in.: Odznaką Honorową Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Kombatanckim Krzyżem Zasługi i Krzyżem Armii Krajowej. 17 I 2001 r. została awansowana na stopień podporucznika rezerwy Wojska Polskiego. Zmarła 9 VII 2001 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KANIEWSKI TADEUSZ IGNACY, urodzony 23 X 1931 r. w Warszawie, syn Jana i Stanisławy z Osińskich. W 1939 r. przybył z rodziną do Mielca w związku z podjęciem przez ojca pracy w Wytwórni Płatowców. Pracę zawodową rozpoczął w 1950 r. w WSK i w Pionie Głównego Mechanika przepracował 40 lat na różnych stanowiskach, m.in. był kierownikiem sekcji technologicznej. W 1953 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie. W latach 1969 – 1987 oddawał honorowo krew. W 1970 r. był jednym z pierwszych członków Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec”, a w latach 1980-1983 pełnił funkcję wiceprezesa Koła. Był także członkiem Zarządu Zakładowego Koła PCK przy WSK Mielec. Oddał 25 600 ml krwi. Ponadto był członkiem SIMP i LOK. Jest czynnym działkowcem w POD „Lotnik” (był także członkiem jego Zarządu). Za szlachetną działalność w HDK wyróżniony został: odznaczeniem „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” I, II i III stopnia, „Honorową Odznaką PCK” IV, III i II stopnia, Medalem 25-lecia Honorowego Krwiodawstwa w Polsce, tytułem „Zasłużony dla Zdrowia Narodu” oraz najwyższym odznaczeniem HDK „Kryształowe Serce” (1987), a także Złotym Krzyżem Zasługi. Ponadto za długoletnią pracę zawodową otrzymał m.in. Srebrny Krzyż Zasługi.

 

„KANTATA MIELECKA”, duża metalowa rzeźba plenerowa autorstwa artysty rzeźbiarza Eweliny Michalskiej z Warszawy. Powstała w ramach II Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec 79”. Specjalistyczne prace związane z cięciem blachy, jej spawaniem i montażem wykonała grupa pracowników z Mieleckiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej. Rzeźbę usytuowano w Parku Oborskich. Nazwa związana jest z podziwem twórczyni dla dynamicznego rozwoju Mielca, związanego z różnorodną obróbką metali i tworzeniem skomplikowanych maszyn i urządzeń. Jej marzeniem było wydobycie z rzeźby dźwięków w czasie podmuchów wiatru. (Środkowa część rzeźby, która ma liczne poziome szczeliny, umożliwia powstanie takich dźwięków.) Stąd „kantata” (jako okolicznościowy utwór muzyczny) i „mielecka” (na cześć mieleckiego przemysłu).

 

KAPELA TOWARZYSTWA MIŁOŚNIKÓW ZIEMI MIELECKIEJ, powstała w latach 80. XX w. z inicjatywy Andrzeja Wilczyńskiego, nauczyciela muzyki, regionalisty i członka Zarządu TMZM. W kapeli grywali: Andrzej junior, Józef i Władysław Wilczyńscy (synowie Andrzeja seniora) oraz Andrzej, Jan i Józef Baradziejowie, Jan Buda, Janusz Dec, Mariusz Kania, Zbigniew Koba, Franciszek Makuch, Wiesław Michoń, Teofil Myjak i Jerzy Stachowicz, Repertuar zespołu opierał się na melodiach i piosenkach ludowych z zachodniej części regionu mieleckiego i okolic Radomyśla Wielkiego, zebranych i opracowanych przez założyciela kapeli. (W 1993 r. TMZM wydało zbiorek tych utworów pod tytułem Hej danaś moja dana.) Kapela występowała na imprezach organizowanych przez TMZM oraz na wielu imprezach regionalnych w okolicach Mielca. W połowie lat 90., ze względu na pogarszające się zdrowie A. Wilczyńskiego seniora, przerwano działalność.

 

KAPELA ZESPOŁU PIEŚNI I TAŃCA „RZESZOWIACY”, powstała w 1964 r. z inicjatywy skrzypka ludowego Stanisława Czachora (członka orkiestry ZPiT „Rzeszowiacy”), przy poparciu kierownika artystycznego „Rzeszowiaków” Janusza Mejzy i kierownictwa ZDK WSK. W pierwszym składzie kapeli grali ponadto: Józef Pietras – skrzypce, Ludwik Smulski – skrzypce, Marian Stan – trąbka i Stanisław Godek – kontrabas. Repertuar zespołu oparto na ludowych piosenkach i melodiach z regionu rzeszowskiego i okolicznych regionów, w tym także z okolic Mielca. W 1966 r. kapela powiększyła się o klarnecistę Antoniego Czachora i w 1967 r. odniosła pierwszy duży sukces, zdobywając I miejsce w Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Ludowych w Stalowej Woli. W późniejszych latach występowała zarówno w ramach koncertów ZPiT „Rzeszowiacy” jak i we własnych koncertach. Wielokrotnie nagrywano ją i prezentowano w TVP (od 1971 r.) i PR (od 1973 r.). W kwietniu 1991 r. – po koncercie w Polskim Radiu – zwyciężyła w plebiscycie słuchaczy na najlepsza kapelę ludową prezentowaną na antenie radiowej, a w 1998 r. nagrała kasetę. W 38-letniej działalności kapeli występowali najczęściej – poza wymienionymi, z których kilku już zmarło – instrumentaliści: Jan Dec, Jarosław Draguła, Ryszard Kucharski, Stefan Kupiec, Alojzy Majewski, Bogusław Piwiński, Bogusław Romański, Stanisław Rudny, Adam Sikora, Ludwik Smulski, Jerzy Stachowicz, Sławomir Stan, Jakub Wilczek i Tadeusz Wywrocki oraz śpiewacy: Krystyna Czechura, Krystyna Gawryś, Włodzimierz Gołda, Jan Górka, Jadwiga Klaus, Maria Klaus, Janina Marzec i Tadeusz Orzechowski.

 

KAPELE LUDOWE, kilkuosobowe zespoły wokalno-instrumentalne wykonujące rytmiczne utwory muzyczne własne lub bezimiennych autorów, najczęściej ze słuchu. W typowym dla Mielca i okolic składzie kapeli na początku XX w. znajdowały się: skrzypce I (tzw. prym, prowadziły melodię), skrzypce II (tzw. sekund, tworzące akompaniament), basy (utrzymywały rytm), klarnet i trąbka (wykonywały melodię). W okresie międzywojennym XX w. w składach kapel pojawiły się akordeon, saksofon, instrumenty perkusyjne i niekiedy inne instrumenty. Każda kapela miała śpiewaka solistę i z reguły był to jeden z muzyków. Zdarzało się, że śpiewało w kapeli więcej osób. Zapotrzebowanie na występy kapel stwarzały różnego rodzaju uroczystości i obrzędy, a zwłaszcza wesela i zabawy. Założycielami kapel byli muzycy samoucy lub powracający po służbie wojskowej członkowie orkiestr wojskowych. Umiejętność dobrej gry na instrumentach dawała niemałe profity, toteż najczęściej tworzono zespoły rodzinne. W przypadku konieczności uzupełnienia składu kryteriami doboru były: bardzo dobry słuch muzyczny, wysoki poziom gry na danym instrumencie (instrumentach) i miejsce zamieszkania (najlepiej ta sama miejscowość). Kapele poddawane były różnym testom umiejętności, np. osoby wykonujące obrzędowe przyśpiewki weselne rozpoczynały śpiew z dowolnej tonacji, a zadaniem kapeli było natychmiastowe dołączenie się („chycenie melodii”) do śpiewaka. Nie tolerowano kiepskich kapel i takie bezwzględnie eliminowano, a nawet wyganiano z zabawy. (Na wesela zamawiano kapele o określonej renomie.) Najstarszą, znaną na ziemi mieleckiej, była kapela Stanisława Bały z Rudy, która zyskała popularność w pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości (1918). W okresie międzywojennym uznanie zdobyły rodzinne kapele Klausów z Rydzowa, Kabatów z Woli Wadowskiej, Wilków z Rudy, Zbochów z Rudy, Lipiórów z Podola, Makuchów ze Zdziarca, Marków z Jaślan i Ziobroniów z Dulczy Wielkiej oraz Kazimierza Czerwińskiego z Otałęży i Józefa Kucharskiego z Domacyn. Dobry poziom i oryginalny repertuar prezentowali niektórzy ludowi muzycy żydowscy, a uznaniem cieszyła się kapela żydowska Jankiela z Goleszowa. W Mielcu modne było zapraszanie kapel na różne uroczystości i zabawy, a także na imieniny znanych osób: burmistrzów, sędziów, adwokatów czy lekarzy. W czasie II wojny światowej i okupacji hitlerowskiej niektóre kapele zostały zdekompletowane i po wojnie nie wznowiły działalności. Odrodziły się natomiast kapele Lipiórów, Marków (w grudniu 1945 r. grali na weselu rodziców autora niniejszej Encyklopedii), J. Kucharskiego i K. Czerwińskiego. Powstały też nowe: Drągów z Dulczy Wielkiej, Kijów z Dulczy Małej, Augustynów z Rzemienia-Papierni i Baradziejów z Brnia Osuchowskiego. Od lat 50. XX w. ludowy repertuar coraz bardziej ustępował rozpowszechniającej się (głównie poprzez radio) muzyce rozrywkowej, a w latach 60. został całkowicie wyparty przez big-beat, grany przez nową falę młodzieżowych zespołów gitarowych. Zapotrzebowanie na kapele (choć włączały do repertuaru muzykę rozrywkowa) gwałtownie zmniejszyło się i tylko w czasie corocznych uroczystości dożynkowych ostatni muzycy ludowi mogli zaprezentować swój repertuar. W latach 60. nauczyciel muzyki Andrzej Wilczyński (wyrosły wśród muzyków ludowych) rozpoczął spisywanie ginących ludowych melodii i piosenek z okolic Mielca, aby uratować je od zapomnienia. Założył też w Wadowicach Dolnych zespół wokalno-instrumentalny i przygotowywany z nim repertuar ludowy prezentował na różnych uroczystościach. W tym czasie (1964) w Mielcu inny wybitny muzyk ludowy - Stanisław Czachor utworzył kapelę ludową przy Zespole Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” w Zakładowym Domu Kultury WSK. Zespół ten, choć zmieniali się muzycy i prowadzący (Antoni Czachor, Sławomir Stan) funkcjonuje nadal i prezentuje wysoki poziom artystyczny. W latach 70., po zakończeniu działalności w Wadowicach Dolnych, A. Wilczyński założył kapele ludowe w Radomyślu Wielkim, Czerminie i Mielcu, które grały melodie i przyśpiewki z rejonu Radomyśla Wielkiego i Mielca. Po jego śmierci (2001) kapele rozwiązały się. W pierwszym dziesięcioleciu XXI wieku w ośrodkach kultury podmieleckich gmin podejmowane są próby utworzenia kapel ludowych i odtworzenia dawnego repertuaru ludowego. Wyróżniający się muzycy kapel ludowych w latach 1918-1990: Henryk Augustyn (saksofon, Rzemień), Jan Augustyn (saksofon, Rzemień), Piotr Augustyn (skrzypce i kontrabas, Rzemień), Stanisław Augustyn (trąbka i akordeon, Rzemień), Zdzisław Augustyn (klarnet, saksofon i akordeon, Rzemień), Andrzej Baradziej (akordeon, Breń Osuchowski), Jan Baradziej (skrzypce, Breń Osuchowski), Józef Baradziej (saksofon, Breń Osuchowski), Stanisław Bała (skrzypce I, Ruda), Józef Bawół (perkusja, Ruda), Ludwik Bawół (skrzypce i kontrabas, Ruda), Stanisław Bednarz (kontrabas, Wadowice Dolne), Piotr Białoń (skrzypce I, Szydłowiec), Stanisław Bik (trąbka i saksofon, Rożniaty), Edward Boryczko (skrzypce i saksofon, Dąbrówka Osuchowska), Bronisław Buda (akordeon i saksofon, Gliny Małe), Jan Buda (klarnet, Mielec), Stanisław Bukała (saksofon,  Dąbie), Antoni Czachor (klarnet i saksofon, Mielec), Stanisław Czachor (skrzypce I i kontrabas, Podleszany), Kazimierz Czerwiński (skrzypce, Otałęż), Jan Dolot (skrzypce II, Ruda), Jan Domagała (klarnet, Zarównie), Bronisław Drąg (klarnet i saksofon, Dulcza Wielka), Fryderyk Drąg (akordeon, Dulcza Wielka), Stanisław Drąg (klarnet, saksofon i trąbka, Dulcza Wielka), Józef Drożdżowski (akordeon, Pławo), Stanisław Dubiel (klarnet, Partynia), Edward Dudek (akordeon, Rydzów), Józef Dudek (skrzypce, Rydzów), Władysław Dudek (perkusja, Rydzów), Stanisław Dul (skrzypce, Rzędzianowice), Antoni Durda (klarnet, Przykop), Walenty Durda (saksofon, Domacyny), Stanisław Dymek (klarnet, saksofon i perkusja, Kądziołki), Wawrzyniec Działo (skrzypce, Łączki Brzeskie), Michał Flis (klarnet i saksofon, Sadkowa Góra), Władysław Flis (akordeon, Sadkowa Góra), Jan Furman (skrzypce I, Wadowice Dolne), Michał Głowacki (trąbka, Gliny Małe), Franciszek Godek (trąbka, Podleszany), Stanisław Godek (skrzypce, Wola Mielecka), Stefan Graniczka (perkusja, Chorzelów), Leszek Grzyb (skrzypce I, Dąbrówka Wisłocka), Józef Hyla (skrzypce, Krzemienica), Eugeniusz Jagusiak (klarnet, Otałęż), Tadeusz Jagusiak (akordeon, Otałęż), Jan Jędrychowski (skrzypce, Goleszów), Stanisław Juszyński, Gliny Małe), Adam Kabara (skrzypce, Łączki Brzeskie), Tadeusz Kabara (perkusja, Łączki Brzeskie), Edward Kapinos (klarnet i saksofon, Górki Mieleckie), Jan Kapinos (skrzypce, Mielec), Stanisław Kielian (skrzypce I, Ruda), Władysław Kielian (skrzypce II, Ruda), Wojciech Kieszek (klarnet, Podleszany), Jan Kij (akordeon, Dulcza Mała), Stanisław Kij (perkusja, Dulcza Mała), Władysław Kij (saksofon, Dulcza Mała), Andrzej Klaus (skrzypce I, Rydzów), Jan Klaus (skrzypce II, Rydzów), Michał Klaus (kontrabas, Rydzów), Zbigniew Koba (klarnet i saksofon, Podleszany), Marcin Kokoszka (klarnet, Dulcza Mała), Szczepan Kokoszka (klarnet i saksofon, Ruda), Jan Kołek (perkusja, Wojków), Józef Kołek (skrzypce, Wojków), Ludwik Kopacz (skrzypce I, Łączki Brzeskie), Józef Kozik (skrzypce I), Stanisław Kramarz (saksofon, Padew Narodowa), Franciszek Krawiec (klarnet i saksofon, Kliszów, Mielec), Stefan Krępa (kontrabas, Brzyście), Szczepan Krępa (altówka II, Chrząstów), Stanisław Kubat (skrzypce II, Wola Wadowska), Władysław Kubat (skrzypce I, Wola Wadowska), Wojciech Kubat (kontrabas, Wola Wadowska), Jerzy Kucharski (skrzypce, Domacyny), Józef Kucharski (skrzypce, Domacyny), Lesław Kucharski (akordeon, Domacyny), Franciszek Kuliński (skrzypce II, Wadowice Dolne), Stefan Kupiec (skrzypce i akordeon, Dąbrówka Osuchowska), Jakub Lipiór (klarnet, Podole), Jan Lipiór (saksofon, Podole), Józef Lipiór (trąbka, Podole), Kazimierz Łapa (skrzypce I, Dąbrówka Wisłocka), Michał Łępa (trąbka, Wola Otałęska), Józef Machnik (akordeon, Ruda), Jan Majka (skrzypce, Łączki Brzeskie), Anna Makuch (perkusja, Zdziarzec), Jan Makuch (skrzypce, Zdziarzec), Józef Makuch (klarnet, Zdziarzec), Paweł Marek (trąbka I, Jaślany), Wojciech Marek (trąbka II, Jaślany), Kazimierz Markowski (trąbka, Chrząstów), Stanisław Maroń (skrzypce, Ruda), Antoni Masajada (klarnet, Wola Otałęska), Stanisław Maziarz (kontrabas, Wola Chorzelowska), Jan Mazur (akordeon, Gliny Wielkie), Mieczysław Mazur (saksofon, Gliny Wielkie), Stanisław Mazur (skrzypce i kontrabas, Wola Mielecka), Stanisław Mączka (akordeon, Przykop), Stanisław Midura (skrzypce, klarnet i trąbka, Podleszany), Wiesław Michoń (klarnet i saksofon, Mielec), Józef Miękoś (skrzypce, Podborze), Jan Mistura (konewka-instrument własnej produkcji, Ruda), Mikołaj Mleczkowski (skrzypce, Mielec), Władysław Moryl (perkusja, Borowa), Józef Moskal (skrzypce, Dulcza Mała), Julian Moskal (akordeon, Dulcza Mała), Karol Muciek (akordeon, Wola Mielecka), Stanisław Muciek (saksofon, Rzędzianowice), Teofil Myjak (trąbka, Pławo), Józef Mysona (skrzypce i altówka, Pławo), Stanisław Mysona (skrzypce, Pławo), Marcin Otwinowski (skrzypce i trąbka, Dulcza Mała), Karol Padykuła (skrzypce i klarnet, Wola Mielecka), Józef Pieróg (skrzypce I, Podborze), Tadeusz Pieróg (skrzypce I i saksofon, Brzyście), Jan Pietras (klarnet i saksofon, Wola Wadowska), Józef Pikul (klarnet i saksofon, Radomyśl Wielki), Franciszek Pogoda (skrzypce i trąbka, Goleszów), Bolesław Przydzielski (klarnet i saksofon, Zasów i Dulcza Wielka), Jan Puła (klarnet i saksofon, Trzciana), Józef Rzeźnik (akordeon i saksofon, Jaślany), Józef Rzeźnik II (perkusja, Jaślany), Józef Rżany (klarnet, Wola Pławska), Ludwik Sabaj (kontrabas, Ruda), Stanisław Sabaj (klarnet, Ruda), Stanisław Sarama (skrzypce, Wylów), Adam Skarbek (klarnet, Dąbrówka Wisłocka), Czesław Skrzyniarz (saksofon, Dulcza Wielka), Ludwik Skrzyniarz (flet i saksofon, Dulcza Wielka), Edward Skwira (skrzypce I, Dąbrówka Wisłocka), Stanisław Smagacz (skrzypce i saksofon, Wólka Plebańska), Władysław Smagacz (skrzypce, Dulcza Mała), Ludwik Smulski (skrzypce II, Mielec), Józef Soja (skrzypce, Otałęż), Julian Sokół (skrzypce, Chrząstów), Wojciech Szrom? (perkusja, Borowa), Jan Stachula (skrzypce I, Wojków), Kazimierz Stala (trąbka, Grochowe), Józef Stec (skrzypce II, Dąbrówka Wisłocka), Władysław Stec (skrzypce, Dąbrówka Wisłocka), Tomasz Strzępka? (klarnet, Łączki Brzeskie), Stanisław Sudek (klarnet, Rzędzianowice), Władysław Sudek (skrzypce, Rzędzianowice), Jan Szczerbiński (klarnet, Łączki Brzeskie), Roman Sztorc (akordeon, Borowa), Józef Szydło (akordeon, Chrząstów), Stanisław Śliwa (klarnet, Pławo), Michał Świerczek (kontrabas i trąbka, Tuszów Narodowy), Stanisław Świstro (trąbka, Ruda), Józef Trela (kontrabas, Wola Zdakowska), Jan Ulanowicz (skrzypce, Przecław), Józef Walas (skrzypce, Podborze), Wacław Warzocha (altówka II, Podleszany), Andrzej Wilczyński (skrzypce I, Mielec), Andrzej Wilczyński jr (akordeon, Mielec), Władysław Wilczyński (akordeon, Mielec), Jan Wilk (skrzypce I, Ruda), Józef Wilk (kontrabas, Ruda), Karol Wilk (skrzypce I, Ruda), Piotr Wilk (skrzypce II, Ruda), Stanisław Wilk (klarnet i saksofon, Złotniki), Czesław Witek (skrzypce, Czajkowa), Józef Wolak (skrzypce I i kontrabas, Dulcza Mała), Józef Wójcik (skrzypce, Łączki Brzeskie), Michał Wójcik (skrzypce i kontrabas, Łączki Brzeskie), Franciszek Wybraniec (klarnet, Wola Wadowska), Franciszek Wyzga (akordeon, Mielec), Stefan Zając (kontrabas, Rzędzianowice), Karol Zboch (skrzypce I, Ruda), Stanisław Zboch (klarnet, Ruda), Tadeusz Zboch (perkusja, Ruda), Jan Ziobroń (skrzypce II, Dulcza Wielka), Józef Ziobroń (skrzypce I, Dulcza Wielka), Kazimierz Ziobroń (kontrabas, Dulcza Wielka), Wojciech Ziobroń (wiolonczela, Dulcza Wielka), Franciszek Zuch (klarnet, Goleszów), Julian Żelazko (perkusja, Wola Pławska), Stanisław Żelazko (akordeon, Wola Pławska).

 

  • Fryderyk Kapinos

    Fryderyk Kapinos

KAPINOS FRYDERYK, urodzony 31 XII 1961 r. w Mielcu, syn Bronisława i Anny z domu Bury. Absolwent Technikum Gastronomicznego w Tarnowie, maturę zdał w 1980 r. Studia na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Krakowie ukończył w 1986 r. z tytułem magistra inżyniera technologii żywności. W czasie studiów pełnił funkcje przewodniczącego samorządu studentów i członka Senatu AR w Krakowie. Wtedy też włączył się w działalność opozycyjną i kontynuował ja do końca lat 80. Po studiach odbył roczną służbę wojskową i otrzymał stopień sierżanta podchorążego rezerwy. Pracę zawodową rozpoczął w PSS „Społem” w Mielcu w 1987 r. jako technolog. Od 1989 r. do 2004 r. pełnił funkcję kierownika obiektu PZZ AGRO-PIAST w Chorzelowie koło Mielca, a od 2005 r. do 2007 r. był dyrektorem d.s. marketingu PPM „Taurus” w Pilźnie. Od tego czasu był członkiem Rady Polskiej Izby Produktu Regionalnego i Lokalnego w Warszawie. Przez pewien czas uczył przedmiotów zawodowych w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Od lat 90. angażował się w działalność charytatywną na rzecz polskich misjonarzy. Był współzałożycielem i wiceprezesem Funduszu Misyjnego w Wadowicach Górnych oraz współpracował z MIVA POLSKA – organizacją pomagającą misjonarzom w zdobywaniu środków transportu. Działał także w Ogólnopolskiej Fundacji „Krzyś – Trzeźwy, Życzliwy Kierowca”. W latach 90. był przewodniczącym Rady Rodziców przy Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu. W 1998 r. został wybrany radnym Rady Powiatowej w Mielcu na kadencję 1998-2002. Mandat radnego zdobył ponownie, startując z listy PiS, w wyborach do Rady Powiatu Mieleckiego w 2006 r. Był m.in. wiceprzewodniczącym Komisji Rozwoju Gospodarczego, Rolnictwa i Ochrony Środowiska. W grudniu 2007 r. powierzono mu funkcję zastępcy prezydenta miasta Mielca i pełnił ją do 2010 r. W związku z tym zrzekł się mandatu radnego. W 2010 r. powrócił do pracy w firmie „Taurus” w Pilźnie. W latach 2010-2014 był radnym Sejmiku Województwa Podkarpackiego. Wyróżniony Statuetką „Niosący Chrystusa”.

 

  • Jan Kapinos

    Jan Kapinos

KAPINOS JAN, urodzony 13 II 1940 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Franciszka i Stanisławy z domu Kozioł. W 1944 r. został deportowany z rodzicami na teren III Rzeszy. Po zakończeniu II wojny światowej mieszkał na Ziemiach Odzyskanych. W Kłodzku rozpoczął naukę w Liceum Pedagogicznym, a dokończył ją i zdał maturę w Liceum Pedagogicznym w Mielcu w 1959 r. (W 1956 r. rodzina Kapinosów powróciła do Wampierzowa.) Po maturze podjął pracę jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Woli Wadowskiej. W 1962 r. ukończył Studium Nauczycielskie w Krośnie z dyplomem nauczyciela wychowania muzycznego i w roku szkolnym 1962/1963 pracował w Szkole Podstawowej Nr 6 w Mielcu, a następnie został oddelegowany do pracy w aparacie partyjnym. W latach 1964-1969 studiował zaocznie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i ukończył ją z tytułem magistra filologii polskiej. W roku szkolnym 1970/1971 pracował jako nauczyciel języka polskiego w I Liceum Ogólnokształcącym, a następnie został skierowany do pracy w Wydziale Oświaty PPRN w Mielcu, gdzie pełnił funkcję podinspektora szkolnego, a następnie wizytatora. W 1974 r. odbył szkolenie wojskowe i otrzymał stopień kaprala. Po likwidacji powiatów w 1975 r. podjął pracę w szkolnictwie zawodowym. W latach 1975-1990 pełnił funkcję dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu i przyczynił się do jego rozwoju. W tym czasie ukończył studia podyplomowe i uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej z teorii organizacji i zarządzania oświatą. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. Zarówno w okresie pracy zawodowej jak i na emeryturze aktywnie udzielał się w pracach społecznych. Był m.in. prezesem Zarządu Oddziału TPD (1970-1973), kierownikiem Wydziału Pedagogicznego i wiceprezesem ZNP (1970-1975), wiceprezesem PK FJN, lektorem TWP, działaczem FKS „Stal” i LOK oraz muzykiem (skrzypkiem) orkiestry ZPiT „Rzeszowiacy”. Po 1990 r. angażował się w tworzenie mieleckich struktur lewicy: SdRP i SLD. Z ramienia SLD wybierany był na radnego Rady Miejskiej w kadencjach 1994-1998, 1998-2002 i 2002-2006. W ostatniej kadencji pełni funkcję przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury i Sportu. Jako polonista sporo publikował. W 1974 r. kierował pracami i był redaktorem wydawnictwa Powiat mielecki w XXX-leciu PRL (Mielec, 1974). Napisał szereg artykułów do prasy partyjnej i oświatowej, a od lat 90. do prasy lokalnej. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, odznakami: „Zasłużony Działacz TPD”, „Zasłużony Działacz LOK” i „Zasłużony Działacz Kultury”, Honorową Odznaką Rzemiosła i Złotą Odznaką ZNP.

 

KAPINOS JAN, urodzony 1 I 1949 r. w Rzędzianowicach, pow. mielecki, syn Klemens i Marii z domu Waręda. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1966 r. Studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach (kierunek: elektrotechnika, specjalność: maszyny elektryczne) i w 1972 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. Bezpośrednio po studiach został zatrudniony w macierzystym Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej jako nauczyciel akademicki (asystent) w Katedrze Maszyn i Urządzeń Elektrycznych. W 1980 r. uzyskał doktorat z zakresu nauk technicznych i stanowisko adiunkta. W latach 1999–2002 pełnił funkcję prodziekana do spraw studiów dla pracujących. Od 2002 r. sprawuje funkcję prodziekana do spraw studenckich na kierunku „Elektrotechnika”. Jest członkiem Senatu Politechniki Śląskiej w bieżącej kadencji i został wybrany na kadencję 2005–2008. Obszarem jego zainteresowań naukowych są głównie maszyny synchroniczne i transformatory energetyczne, a w szczególności zagadnienia związane z modernizacją rozwiązań konstrukcyjnych, badań i oceny stanu technicznego oraz diagnostyki i przyczyn uszkodzeń eksploatacyjnych. Od wielu lat współpracuje z jednostkami badawczymi i zakładami krajowego przemysłu elektromaszynowego. Jest doradcą i konsultantem technicznym w sprawach dotyczących przyczyn awarii i uszkodzeń maszyn elektrycznych dla potrzeb firm ubezpieczeniowych. Publikuje w „Zeszytach Naukowych Politechniki Śląskiej” i innych wydawnictwach krajowych oraz w materiałach pokonferencyjnych w kraju i za granicą. Jest współautorem skryptów uczelnianych i twórcą wielu stanowisk laboratoryjnych dla studentów Wydziału Elektrycznego. Współpracuje z uczelniami zagranicznymi, m.in. z Politechnikami w Brnie, Pradze, Koszycach i Lwowie. Od wielu lat udziela się w działalności społecznej jako m.in.: członek Zarządu Oddziału Elektryków Stowarzyszenia Wychowanków Politechniki Śląskiej i członek Zarządu Koła Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) na Politechnice Śląskiej oraz członek Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. Wyróżniony został m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi i Srebrną Odznaką SEP oraz nagrodami indywidualnymi i zbiorowymi, w tym nagroda Ministra Edukacji Narodowej za działalność dydaktyczną.

 

  • Kazimierz Kapinos

    Kazimierz Kapinos

KAPINOS KAZIMIERZ, urodzony 30 XI 1937 r. w Rzędzianowicach, powiat mielecki, syn Klemensa i Marii z domu Waręda. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1954 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach ukończył w 1960 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera. W latach 1960–1963 pracował w GZ Chem. „CARBOCHEM” w Gliwicach jako starszy inżynier. W 1963 r. przeszedł do pracy w gliwickiego Oddziału „ENERGOPROJEKTU” i do 1984 r., a następnie od 1988 r. do dziś pracował kolejno na stanowiskach: starszy asystent, projektant, starszy projektant, kierownik pracowni i zastępca dyrektora (funkcję tę pełni nadal). W latach 1984–1987 pracował na kontrakcie w SOE – IRAK jako specjalista w Elektrowni i Okręgu Energetycznym w Nassirya. Jest autorem i współautorem m.in. projektów zasilania zakładów przemysłowych w energię elektryczną oraz gospodarki elektroenergetycznej: Z.A. Włocławek, Z.Ch. Bydgoszcz, Z.A. Puławy, Z. Ch. Police, Huty Katowice i Petrochemii Płock oraz projektów wielu stacji elektroenergetycznych o napięciu do 400 kV, m.in.: Włocławek, Police, Częstochowa, Blachownia, Bujaków, Joachimów i Łośnice. Jest też współautorem poradnika „Sieci elektroenergetyczne w zakładach przemysłowych” oraz autorem artykułów i referatów dotyczących zagadnień elektroenergetycznych. Należy do Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP) – Komitetu Automatyki Zabezpieczeniowej. Wyróżniony został m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Nagrodą II stopnia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (zespołową), Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych i Odznaką Honorową SEP.

 

KAPINOS ŁUKASZ, urodzony 13 IX 1981 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Janiny z domu Kowal. Absolwent Technikum Samochodowego w Mielcu z maturą w 2001 r. Ukończył Szkołę Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie z tytułem technika pożarnictwa (2003 r.) oraz Szkołę Główną Służby  Pożarniczej w Warszawie z tytułem inżyniera pożarnictwa (2007 r.) i tytułem magistra inżyniera pożarnictwa (2009 r.) Pracę zawodową rozpoczął w 2003 r. w Szkole Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie jako instruktor w Szkolnej Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej i na stanowisku operatora sprzętu specjalnego. W 2005 r. został przeniesiony do Komendy Powiatowej PSP w Mielcu na stanowisko starszego ratownika. Z biegiem lat był awansowany na wyższe stanowiska: dowódcy zastępu (2007 r.), dowódcy sekcji (2008 r.), zastępcy dowódcy zmiany (2009 r.), dowódcy zmiany (2013 r.), naczelnika wydziału (2015 r.), dowódcy Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej nr 1 (2016 r.) i zastępcy komendanta powiatowego (2017 r.) W toku służby był reprezentantem Komendy Powiatowej PSP w Mielcu w sporcie pożarniczym, dowódcą kompanii honorowej Komendy Wojewódzkiej PSP w Rzeszowie oraz kompanii honorowej Komendy Powiatowej PSP w Mielcu. Posiada stopień starszego kapitana. Wyróżniony m.in.: Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Brązową Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”.

 

KAPINOS WŁADYSŁAW PIOTR, urodzony 17 V 1927 r. w Wampierzowie, syn Piotra i Anny z Kapinosów. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał rodzicom i innym rolnikom przy pracach na roli i w lesie. W 1948 r. ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zdał maturę. W okresie szkolnym należał do organizacji młodzieżowych. Po maturze zatrudniony został jako rachmistrz w Zarządzie Gminy Wadowice Górne, a w latach 1951-1961 pracował w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, kolejno na stanowiskach: starszego księgowego i inspektora Wydziału Finansowego, a następnie kierownika Wydziału Budżetowo-Gospodarczego i kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. W 1961 r. objął stanowisko kierownika nowo powstałej Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu i w ciągu 11-letniego kierowania nią znacząco przyczynił się do jej rozwoju. W 1972 r. przeniósł się do Rzeszowa, gdzie pracował w Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej (1973-1975), Spółdzielni Transportu Wiejskiego (1976-1977 jako kierownik Zakładu) i Cechu Rzemiosł Różnych (1978-1979). W latach 1979-1984 przebywał w USA, a po powrocie zatrudniony został w kontroli wewnętrznej w Rzeszowskich Zakładach Graficznych. W 1989 r. przeszedł na rentę, a w 1991 r. na emeryturę. Wyróżniony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką CZSBM, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Srebrną Odznaką TKKF i Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego. Zmarł 30 X 1998 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Rzeszowie.

 

KAPLICA GROBOWA BOGUSZÓW (parafia rzymskokatolicka w Rzochowie), znajduje się na terenie przykościelnym, od strony południowej starego kościoła św. Marka w Rzochowie. Zbudowano ją w 1877 r. z cegły, a następnie otynkowano. Jest budowlą w stylu neogotyckim, co poświadczają wejścia i okna zamknięte ostrołukowo i szczyt ujęty obeliskami. Dwuspadowy dach pokryty jest blachą. Wewnątrz nie posiada aktualnie żadnego wystroju i wyposażenia. W latach 2005-2007 przeprowadzono remont.

 

KAPLICA GROBOWA PIECHOCIŃSKICH I RATUSIŃSKICH (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), wybudowana została w 1889 r. w centralnej części cmentarza parafialnego przy ul. H. Sienkiewicza, na zlecenie Wojciecha i Rozalii (z Pyzikiewiczów) Piechocińskich. Murowana z cegły i otynkowana. Eklektyczna, ozdobę stanowią pilastry na zewnątrz przy narożnikach, przy wejściu i górnej części ściany szczytowej. Na szczycie dachu nad wejściem umieszczono krzyż, a pośrodku dwuspadowego dachu (krytego blachą) wykonano wieżyczkę z sygnaturką. Bezpośrednio nad drzwiami wejściowymi znajdują się trzy tabliczki z napisami: 1) Fundatorowie Wojciech i Rozalia z Pyzikiewiczów Piechocińska, 2) 1889, 3) Odnowiono 1962 Ratusińscy. Po obu stronach drzwi wejściowych wmurowano epitafia zmarłych, pochowanych w podziemiach kaplicy; po lewej stronie: Józefy Ratusińskiej (1905-2000), Rozalii i Wojciecha Piechocińskich, Anieli Ratusińskiej (1879-1949), Tekli z Madejskich Piechocińskiej; po prawej stronie: Antoniego Ratusińskiego (1909-1977), Walentego Działowskiego (1846-1918), Romana Ratusińskiego (1911-1945), Jadwigi Ratusińskiej (1898-1927), Marii Ratusińskiej (1897-1905) i Józefa Ratusińskiego (1868-1914). Przy niektórych epitafiach umieszczono fotografie zmarłych. We wnętrzu kaplicy znajduje się ołtarzyk z dwiema kolumienkami i obrazem Pana Jezusa Ukrzyżowanego pośrodku. Po lewej stronie ołtarza wisi obraz przedstawiający uzdrowienia chorego przez Pana Jezusa, a po prawej dwa obrazy Matki Bożej z Dzieciątkiem, z których jeden jest kopią obrazu z kościoła OO. Bernardynów w Leżajsku. W czasie ostatniego remontu (1998-2000) m.in. odnowiono tynki zewnętrzne i wewnętrzne oraz wykonano nową posadzkę z kamiennych płytek.

 

KAPLICA GROBOWA SĘKOWSKICH (parafia rzymskokatolicka w Rzochowie), zbudowana została w centralnej części cmentarza parafialnego w Rzochowie w 2. połowie XIX w. przez rodzinę Sękowskich. Wymurowano ją z cegły i otynkowano. Ostre i strzeliste kształty poszczególnych elementów architektonicznych świadcza o stulu neogotyckim. Na górnej części fasady widnieją: herb Jelita i napis „Grób Rodziny Sękowskich”. Wewnątrz znajduje się ołtarz z obrazem Chrystusa Ukrzyżowanego anonimowego twórcy, a nad nim symbol Trójcy Przenajświętszej. Na bocznych ścianach umieszczono epitafia rodziny Sękowskich – właścicieli Wojsławia w 2. połowie XIX w. i pierwszym dwudziestoleciu XX w.: Aleksandra Prawdzica Sękowskiego (1811-1888), Adeli z Rydlów Sękowskiej (1833-1895), Heleny z Sękowskich Żurawskiej (1846-1892), Władysława Leliwy Żurawskiego (1833-1891), Stanisława Prawdzica Sękowskiego (1847-1867) i Stanisława Sękowskiego (1893-1977), a z prawej Stefana Prawdzica Sękowskiego (1859-1910), Karoliny ze Szlachtowskich Sękowskiej (1866-1926) i Stefanii z Sękowskich Milińskiej (1887-1962). Na zewnętrznej ścianie od strony południowej umieszczone są epitafia proboszczów parafii rzymskokatolickiej w Rzochowie: ks. kanonika Karola Dobrzańskiego (1884-1960) i ks kanonika dr. Tomasza Rzepki (1913-1972). Wszyscy wymienieni pochowani są w podziemnej części kaplicy. W 2012 r. została poddana remontowi kapitalnemu.

 

KAPLICA MATKI BOSKIEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ W ŁUŻU (parafia rzymskokatolicka w Rzochowie), drewniana, dawna tymczasowa kaplica w Wojsławiu (przed wybudowaniem tam kościoła pomocniczego pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa). Do Łuża przeniesiona została w 1991 r. Wzmocniono jej konstrukcję i zmodernizowano wnętrze. Ściany od wewnątrz wyłożone zostały drewnem i pomalowane bezbarwnym lakierem, a posadzkę wykonano z kamiennych płytek. Na głównej ścianie znajduje się krzyż, a pod nim nowy ołtarz i ambona. Prezbiterium ograniczono z obu stron ściankami; na lewej umieszczony jest obraz Jezusa Miłosiernego, a na prawej obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Oświetlenie zapewniają żyrandole (pająki) wykonane przez Mariana Pietruszkę z Wojsławia. Uroczystość poświęcenia kaplicy przez ks. Biskupa Tarnowskiego dr. Józefa Życińskiego odbyła się 10 I 1991 r. Odpust odbywa się 26 sierpnia.

 

KAPLICA MATKI BOŻEJ FATIMSKIEJ W DOMU POMOCY SPOŁECZNEJ przy ul. Ks. Kard. S. Wyszyńskiego 16 (parafia rzymskokatolicka Trójcy Przenajświętszej), została urządzona we wschodniej części głównego obiektu DPS, w ścisłym współdziałaniu z diecezjalnymi władzami kościelnymi. Inspiratorem, projektodawcą wystroju i wyposażenia był proboszcz parafii Trójcy Przenajświętszej i kapelan DPS ks. mgr Stanisław Składzień. Koszty urządzenia pokryte zostały przez parafię, prywatnych sponsorów i DPS. Ścianę główną stanowi imitacja witraża z wyobrażeniem Oblicza Chrystusa Ukrzyżowanego, wykonana przez miejscowy zespół pod kierunkiem Zofii Kowalskiej – emerytowanej nauczycielki plastyki. W centrum prezbiterium stoi ołtarz (wykonał go Zakład Obróbki Kamienia Budowlanego „Rogala” z Przyłęka), z lewej tabernakulum, a z prawej figurka Matki Bożej Fatimskiej (przywiozła ją z Fatimy Bronisława Blukot). Na obu ścianach bocznych znajdują się stacje Drogi Krzyżowej. Kaplica została erygowana dekretem Biskupa Tarnowskiego ks. dr. Wiktora Skworca z 17 X 2000 r. Jej poświęcenia dokonał 27 XII 2002 r. wikariusz biskupi d/s duchowieństwa ks. dr Adam Kokoszka.

 

KAPLICA NA CMENTARZU KOMUNALNYM, urządzona w budynku przedpogrzebowym, wybudowanym w centralnej części cmentarza. Przez szereg lat używana bardzo rzadko. Po przejęciu administracji cmentarza przez firmę „Usługi komunalne Zadaj-Rusek-Gardolińska” – w listopadzie 2002 r. została wyremontowana i otrzymała nowy wystrój i urządzenie wnętrza według projektu ks. prałata Tadeusza Bukowskiego z Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. Dominantę ściany głównej stanowi krzyż z wizerunkiem Chrystusa, wykonany w drewnie przez artystę rzeźbiarza Jan Tutaja z Krakowa. Dekoracyjną oprawą krzyża są sceny „Opłakiwanie Chrystusa” (Pieta) i „Zmartwychwstanie Chrystusa”, wykonane w technice „sgraffito” (dwie barwy) przez art. plastyka Macieja Kauczyńskiego z Krakowa. Kaplicę poświęcił ks. biskup ordynariusz tarnowski dr Wiktor Skworc 29 III 2003 r. W przypadku świeckiego pogrzebu stosowane są zasłony pionowe, zamykające przestrzeń pomiędzy ukośnymi ścianami parawanowymi.

 

KAPLICA PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO W SZPITALU POWIATOWYM (parafia rzymskokatolicka Matki Bożej Nieustającej Pomocy), urządzona od maja do lipca 1990 r. na I piętrze głównego budynku szpitalnego przy ul. Żeromskiego 22, w pomieszczeniu po filii szpitalnej Miejskiej Biblioteki Publicznej. Projektantem urządzenia kaplicy i inspektorem nadzoru był mgr inż. Janusz Paterak, a konsultantem ze strony kościelnej kapelan szpitala ks. mgr Stanisław Michalik. Koszty związane z urządzeniem kaplicy poniosło 11 parafii z obu mieleckich dekanatów. Na ścianie głównej, za ołtarzem i ambonką, umieszczono krzyż, tabernakulum i gobelin z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej. Kaplica erygowana została dekretem Kurii Diecezjalnej w Tarnowie z dnia 21 VII 1990 r., a poświęcił ją 22 VII 1990 r. proboszcz Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy ks. dr Jan Białobok Po wybudowaniu nowej części szpitala kaplica została przeniesiona w 1999 r. do pomieszczenia na parterze tej części, na prawo od nowego głównego wejścia do szpitala. Wystrój kaplicy wykonano według koncepcji projektantów szpitala i proboszcza parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy ks. mgr. Kazimierza Czesaka. W centrum ściany głównej umieszczono rzeźbę Chrystusa na Krzyżu, będącą kopią łaskami słynącej rzeźby Chrystusa w Starym Sączu, wykonaną przez rzeźbiarza Władysława Sukiennika z Tuchowa. Środek prezbiterium zajmuje ołtarz. Po lewej stronie, w dodatkowej ściance, umieszczono tabernakulum i 2 lampki wieczne, wykonane przez pracownię artystyczno-kowalską Mariana Polańskiego w Tarnowie. Przed tabernakulum ustawiono ambonkę. Po prawej stronie stoi figurka Matki Bożej Fatimskiej na drewnianym postumencie. Na ścianach bocznych znajdują się stacje Drogi Krzyżowej, wykonane przez wspomnianą pracownię tarnowską. Kaplica została poświęcona przez bpa Władysława Bobowskiego w czerwcu 1999 r.

 

KAPLICA ŚW. MAKSYMILIANA KOLBEGO (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), początek jej funkcjonowania datuje się na 1979 r., kiedy to ówczesny proboszcz ks. Wojciech Madej zlikwidował gospodarstwo i zabudowania gospodarcze przeznaczył na cele parafialne, m.in. kaplicę będącą równocześnie salą spotkań. Pierwszym dużym zgromadzeniem w tej sali było zorganizowane w dniu pogrzebu ks. W. Madeja (6 VII 1980 r.) spotkanie biskupów z kapłanami i rodziną zmarłego. Wykończenie kaplicy - sali i wystrój jej wnętrza .wykonane zostały w latach 80. przez następnego proboszcza ks. Stanisława Jurka. Poświęcił ją – jako kaplicę pomocniczą – ks. bp dr Władysław Bobowski. Na głównej ścianie podwyższenia (sceny) umieszczono kilim z wyobrażeniem Matki Bożej Częstochowskiej, a na podwyższeniu ustawiono ołtarz i ambonkę. Nad nimi na górnej części podwyższenia wisi krzyż. Na lewej ścianie znajdują się stacje Drogi Krzyżowej oraz pośrodku duży obraz św. Maksymiliana Kolbego. Sufit i ściany wyłożono drewnem powlekanym bezbarwnym lakierem. Zgodnie z intencją jej twórców kaplica pełni wyjątkową rolę w życiu religijnym nie tylko parafian. W latach 80. odbywały się w niej kongregacje ogólne kapłańskie z dekanatów północnej części dawnej diecezji tarnowskiej. Jest miejscem większych spotkań katechetycznych dzieci, młodzieży i rodziców, zebrań poszczególnych grup parafialnych, „Dni skupienia” młodzieży, grup zawodowych i osób niepełnosprawnych, a także kursów przedmałżeńskich Stanowi niezbędne zaplecze w czasie rekolekcji szkolnych. Pełni też funkcję sali widowiskowej w czasie występów artystycznych, spektakli i widowisk teatralnych, w tym tradycyjnie wystawianych Jasełek. Ze względu na pogarszający się stan obiektu została zamknięta.

 

KAPLICA ŚW. STANISŁAWA KOSTKI (parafia rzymskokatolicka Ducha Świętego), urządzona w części zachodniej bursy gimnazjalnej przy ul. Warszawskiej, oddanej w całości do użytku w 1912 r. Projekt, według pomysłu gimnazjalnego katechety ks. dr. Romana Sitki (później wyniesionego na ołtarze), wykonał architekt A. Tarkowski z Tarnowa. We wnęce ściany głównej urządzono prezbiterium, oddzielone od reszty kaplicy łukowatym zwężeniem i balaskami, a w nim umieszczono ołtarz z tabernakulum i obrazem przedstawiającym uzdrowienie chorego – Stanisława Kostki (późniejszego świętego) przez Matkę Bożą z Dzieciątkiem (prawdopodobnie obraz ten podarowali Oborscy) oraz kolumienkami po obu stronach obrazu. Nad balaskami zawieszono lampki wieczne. Na ścianie głównej, po obu stronach wnęki – prezbiterium wykonano po 2 pilastry. Pilastry stanowiły również ozdobę obu bocznych ścian (po 6 na każdej ścianie). Na prawej ścianie zamontowano na wysokości około 3 m ambonę ze schodami. Nad amboną umieszczono obraz Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej. W środkowej części prawej ściany, na wysokości I piętra, zamontowano balkon dla sióstr Służebniczek Dębickich, które pracowały w bursie. W lewej ścianie znajdowały się wysokie i wąskie okna z witrażami. Na tylnej ścianie zbudowano chór muzyczny z fisharmonią miechową, a pod nim przedsionek. Kaplicę oświetlano dwoma kryształowymi pająkami. Posadzkę ułożono z kamiennych płytek. Poświęcenia nowo wybudowanych obiektów gimnazjalnych – gmachu szkolnego i bursy gimnazjalnej – dokonał 3 XII 1912 r. Biskup Tarnowski ks. dr Leon Wałęga. Szczególnie uroczyście obchodzono w dniu 13 XI 1926 r. 200. rocznicę kanonizacji św. Stanisława Kostki – patrona kaplicy. Do wybuchu II wojny światowej kaplica pełniła funkcję kaplicy gimnazjalnej. W latach 1912 – 1939 jej opiekunami byli katecheci gimnazjalni: ks. dr Roman Sitko, ks. Walenty Chrobak, ks. Wawrzyniec Dudziak i ks. Wincenty Bialik. W czasie okupacji hitlerowskiej ołtarz zdemontowano i przechowywano prawdopodobnie w stolarni S. Weryńskiego przy ul. T. Kościuszki. Część wyposażenia kaplicy zaginęła, m.in. kryształowe pająki i fisharmonia. Wkrótce po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej wznowiono odprawianie nabożeństw. W czasie ostrzału niemieckiego zza Wisłoki w dniu 13 XI 1944 r. jeden z pocisków trafił w zachodnią część bursy, niszcząc część kaplicy oraz zabijając kilka osób i raniąc kilkanaście spośród wielu zgromadzonych w pomieszczeniu pod kaplicą. (Uczestniczono wtedy w uroczystościach 218 rocznicy kanonizacji św. Stanisława Kostki.) Po naprawie szkód kaplica gimnazjalna, pozostająca pod opieką kolejnego gimnazjalnego katechety ks. Bolesława Gwoździowskiego, znów stała się miejscem nabożeństw i rekolekcji dla młodzieży, a ponadto w niedziele i święta odprawiano Msze Święte dla wszystkich. Systematycznie modernizowano kaplicę, m.in. wymieniono zniszczone okna witrażowe na zwykłe, zakupiono nową fisharmonię miechową, dobudowano zakrystię, usunięto balkon i ambonę. Figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem przeniesiono z terenu obok kaplicy na bardziej eksponowane miejsce przed wejściem do kaplicy od ul. Warszawskiej. Nowy ołtarz i ambonkę wykonali mieleccy stolarze – bracia Sosińscy według projektu Jakuba Krzaka. Zakupiono nagłośnienie i organy elektryczne (1976). W 1978 r. zmarł ks. B. Gwoździowski. W 1979 r. diecezjalne władze kościelne podjęły decyzję o utworzeniu w Mielcu trzeciej parafii, obejmującej północno-zachodnią część Mielca i zadanie jej zorganizowania powierzyły ks. Władysławowi Marcinowskiemu. Po utworzeniu parafii Ducha Świętego (30 I 1981 r.) kaplica św. Stanisława Kostki przyjęła wówczas funkcję tymczasowego kościoła parafialnego. Od Pasterki w 1983 r. kościołem parafialnym stał się kościół Ducha Świętego (w 1983 r. wybudowano jego część dolną, a w 1992 r. górną) przy ul. M. Pisarka, zaś kaplicy św. Stanisława Kostki powierzono funkcję pomocniczą. 28 V 2000 r. odbyły się w niej uroczystości związane z wyniesieniem na ołtarze błogosławionego ks. dr. Romana Sitki, twórcy i pierwszego opiekuna kaplicy. Zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz kaplica zachowała historyczne walory architektoniczne, m.in. pilastry, ale w latach 80. i 90. dokonano pewnych zmian w wystroju i wyposażeniu, a w latach 1999-2000 przeprowadzono generalny remont. Z prawej strony zabytkowego ołtarza umieszczony jest współczesny obraz błogosławionego ks. Romana Sitki (malował Jan Wozowicz z Mielca). Na ścianie czołowej, po lewej stronie wnęki z prezbiterium, znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz wota w gablotach po obu jego stronach. Z prawej strony prezbiterium umieszczono krzyż oraz gipsową figurę Serca Pana Jezusa, przywiezioną od SS. Felicjanek z Trzebini. Na prawej ścianie znajdują się stacje Drogi Krzyżowej, epitafia bł. ks. Romana Sitki, ks. Wincentego Bialika i ks. Bolesława Gwoździowskiego (wszystkie wykonane przez Zenona Gwoździowskiego) oraz pośrodku figura św. Antoniego na postumencie. Po przejściu na emeryturę organizatora parafii ks. proboszcza Władysława Marcinowskiego (2007), drugi proboszcz ks. Waldemar Ciosek przywrócił jej funkcję ośrodka edukacji religijnej. Ważniejsze wydarzenia po 2000 r.: *29 IX 2007 r. Mszą Świętą rozpoczęto uroczystości 60-lecia powstania Liceum Pedagogicznego w Mielcu. *5 X 2007 r. Udziałem we Mszy Świętej rozpoczął działalność Mielecki Uniwersytet Trzeciego Wieku. *W okresie jesiennym 2009 r. przeprowadzono remont kapitalny i modernizację kaplicy. Wymieniono niemal całe wyposażenie. Zakupiono nowe tabernakulum. Nowy ołtarz, nawiązujący do poprzedniego, a także konserwację obrazu św. Stanisława Kostki, wykonał mielecki mistrz zawodów artystycznych i konserwator Stanisław Gomoła. Pozostałe elementy wyposażenia z drewna dębowego (mensa ołtarzowa, sedilia, klęczniki, nowe ławki, konfesjonał) według projektu ks. prof. Tadeusza Furdyny z Łodzi wykonała pracownia stolarska Stawickiego z łocka. Umieszczone po obu stronach prezbiterium obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy i gipsową figurę Serca Pana Jezusa zastąpiono kopią rzymskiego obrazu MBNP i obrazem „Jezu Ufam Tobie” z Łagiewnik. Ponadto obraz bł. ks. Romana Sitki przeniesiono z prezbiterium na środkową część prawej bocznej ściany, nad tablicami pamiątkowymi (dawniej było tam przejście do bursy). Wymieniono na nowe całe wyposażenie zakrystii, posadzkę (na granitową), oświetlenie i instalacje. Wyremontowano też chór muzyczny i zamontowano organy, przeniesione z kościoła parafialnego Ducha Świętego. *12 XI 2009 r. Odprawiono pierwszą po remoncie Mszę Świętą i umieszczono w nowym tabernakulum Najświętszy Sakrament. *5 XII 2009 r. Odbyła się uroczystość poświęcenia kaplicy, a aktu tego dokonał ks. biskup dr Wiesław Lechowicz. *11 VI 2011 r. W czasie uroczystości 30-lecia Parafii Ducha Świętego w Mielcu do kaplicy przybył ks. biskup tarnowski dr Wiktor Skworc. *5 X 2012 r. Po przeniesieniu siedziby do budynku Zespołu Szkół Ekonomicznych – Zamiejscowy Wydział Ekonomii w Mielcu Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Krakowie zainaugurował rok akademicki 2012/2013 Mszą Świętą. *12 X 2012 Mszą Świętą rozpoczęto uroczystości 100-lecia gmachu gimnazjalnego i 45-lecia Technikum Elektrycznego w Mielcu. *16 XI 2012 r. W ramach wizytacji kanonicznej  ks. biskup tarnowski dr Andrzej Jeż poświęcił nową Drogę Krzyżową (projekt: pracownia artystyczna „Ars Antiqua Jan Sobczyk w Warszawie, wykonanie we Włoszech).

 

KAPLICA TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ, wykonana w związku z erygowaniem parafii rzymskokatolickiej Trójcy Przenajświętszej przez ks. Biskupa Tarnowskiego dr. Jerzego Ablewicza 4 VIII 1987 r. Początkowo dla sprawowania kultu religijnego służył budynek gospodarczy pp. Chmielów przy ul. Wolności 198. Pierwszy proboszcz parafii ks. mgr Stanisław Składzień wykupił grunt przy ul. ks. kard. Stefana Wyszyńskiego pod plebanię i kościół, a ks. bp dr Piotr Bednarczyk poświęcił plac pod budowę kościoła w uroczystość Trójcy Przenajświętszej 29 V 1988 r. Postawiono na nim kaplicę (35 m x 11 m) z materiałów, które pochodziły z rozbiórki prowizorycznego domu katechetycznego parafii Ducha Świętego (jeszcze wcześniej były to baraki budowlane MPB w czasie budowy osiedli mieszkaniowych). Kaplica była zbudowana z drewna ocieplonego watą mineralną i pokryta wewnątrz białą płytą pilśniową, a na zewnątrz blachą. Podczas Mszy Św. (pasterki) 25 XII 1988 r. ks. bp dr Władysław Bobowski poświęcił kaplicę i odtąd odprawiano w niej nabożeństwa i uroczystości religijne. W kaplicy zawisł rzeźbiony krzyż ze Szczawnicy oraz obrazy Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej Różańcowej, cudem uratowane w czasie II wojny światowej, od pp. Skrzypków z Podola. W pierwszy piątek Wielkiego Postu 1989 r. Drogę Krzyżową w kaplicy erygował i poświęcił ks. dr Jan Białobok – dziekan dekanatu Mielec – Południe. Na ścianie bocznej zawieszono obraz „Jezu ufam Tobie”, będący darem wdzięczności rodziców za uratowanie życia syna. Ze względu na zwiększającą się liczbę wiernych w parafii (osiedla Smoczka i Dziubków rozbudowywały się) do kaplicy dobudowano wiatę (15 m x 11 m), chroniącą uczestników nabożeństw przed wiatrem i opadami atmosferycznymi. W okresie swego 14 - letniego funkcjonowania – od pasterki 1988 r. do świąt Bożego Narodzenia 2002 r. – kaplica przeżyła m.in. coroczne rekolekcje adwentowe i wielkopostne, coroczną Spowiedź Świętą adwentową i wielkopostną, pierwsze Misje Święte w 1994 r. zakończone pierwszą wizytacją ks. Biskupa Tarnowskiego dr. Józefa Życińskiego, wmurowanie kamienia węgielnego pod kościół Trójcy Przenajświętszej w 1997 r. (po tym wydarzeniu ks. abp Józef Życiński wyjechał do Lublina objąć funkcję Metropolity Lubelskiego) i drugie Misje Święte z okazji Roku Jubileuszowego 2000. Była także świadkiem budowy nowego kościoła, w którym 26 VI 2002 r. po raz pierwszy odbyła się peregrynacja Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej z udziałem ks. bpa Józefa Gucwy. W związku z wybudowaniem kościoła parafialnego Trójcy Przenajświętszej została rozebrana w 2008 r. Znajdujące się w niej obrazy Trójcy Przenajświętszej i Matki Bożej Królowej Różańca Świętego, a także stacje Drogi Krzyżowej zostały przeniesione do sali duszpasterskiej (w kościele nad zakrystią). Dla upamiętnienia kaplicy zbudowano w 2010 r. kapliczkę Matki Bożej Limanowskiej-Pietę i umieszczono napis: „W tym miejscu stała kaplica, która była pierwszym naszym kościołem parafialnym w latach 1988-2001”.

 

KAPLICA SIÓSTR SS. FELICJANEK, zorganizowano ją w marcu 1945 r. w siedzibie przedszkola prowadzonego przez SS. Felicjanki na osiedlu fabrycznym. Przedszkole znajdowało się w przystosowanym do tego celu mieszkaniu w bloku nr 111 (aktualnie ul. Czarneckiego 1/13 lub 14 ?). Początkowo z małej i skromnie urządzonej kaplicy korzystały SS. Felicjanki i dzieci, ale po wprowadzeniu do niej Najświętszego Sakramentu w marcu 1945 r. na Msze Św. uczęszczało wielu wiernych z terenu osiedla. Od Mszy Świętej (pasterki) 25 XII 1945 r., po wybudowaniu prowizorycznej kaplicy na zboczu Góry Cyranowskiej, maleńka kaplica w przedszkolu praktycznie służyła wyłącznie SS. Felicjankom i została zlikwidowana przy ich wyjeździe z Mielca 5 (lub 6) XII 1948 r.

 

KAPLICA ZAMKOWA MIELECKICH, została urządzona w jednej z wież zamku Mieleckich. Nie znaleziono dotąd jej opisu. Przy podziale majątku w 1542 r. otrzymał ją w spadku Sebastian Mielecki. Została zniszczona, podobnie jak cały zamek, w połowie XVII w., prawdopodobnie w czasie „potopu szwedzkiego” lub najazdów wojsk księcia Rakoczego.

 

KAPLICZKA CHRYSTUSA FRASOBLIWEGO na posesji Danuty i Andrzeja Talarków przy ul. Długiej. Oni też są jej fundatorami. Zbudowanie kapliczki planował mielecki rzeźbiarz Adolf Talarek i z tą myślą wyrzeźbił figurkę Chrystusa Frasobliwego. Ostatecznie jego pomysł zrealizował syn – Andrzej Talarek, wzorując się na zabytkowej kapliczce przy Elektrowni w Stalowej Woli. Kapliczka została wymurowana z cegły rzemieńskiej przez mistrza murarskiego Stanisława Klicha z Jaślan w 2011 r. i przykryta daszkiem ze starej, wypalanej dachówki, pozyskanej z burzonego domu. W jej centralnym miejscu znajduje się wspomniana figurka i umieszczony nad nią napis: „W Chrystusie Nadzieja”. Wysokość kapliczki - 360 cm, wymiary podstawy – 100 cm x 80 cm. Uroczystość poświęcenia kapliczki odbyła się 20 stycznia 2012 r.

 

KAPLICZKA MATKI BOSKIEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ przy drodze Mielec – Kolbuszowa (parafia rzymskokatolicka Trójcy Przenajświętszej), wybudowana w latach 1938-1939 z inicjatywy i ze składek pracowników budujących drogę na odcinku Mielec – Biesiadka (tu przebiegała granica województw krakowskiego i lwowskiego). Wykonano ją z betonu, w kształcie łuku. W środkowej, najwyższej części, umieszczono gipsową, malowaną płaskorzeźbę Matki Boskiej Częstochowskiej (dzieło to powstało prawdopodobnie w Tarnowie). Wykuto też 3 napisy: nad płaskorzeźbą - „Bogu na chwałę”, pod płaskorzeźbą – „Szczęśliwy, kto się do Matki uciecze”, a po jej lewej stronie – „Na pamiątkę budowy drogi ufundowali pracownicy 1938-39”. Po obu stronach tej centralnej części zastosowano trzykrotnie obniżenie ścian bocznych i zakończono je słupkami z kulistymi głowicami. W dolnej części frontowej strony kapliczki wykonano półkę, zapewne na kwiaty w wazonach. Dla bezpiecznego zejścia z nasypu drogowego do kapliczki zbudowano schody. Uroczystość poświęcenia kapliczki odbyła się w maju 1939 r. pod przewodnictwem proboszcza mieleckiej parafii św. Mateusza ks. Michała Nawalnego. W czasie okupacji hitlerowskiej kapliczka nie została uszkodzona. Po przejściu frontu przez ziemię mielecką, w czasie przewożenia rannych żołnierzy radzieckich z Mielca do Kolbuszowej, jeden z żołnierzy (mimo protestów innych) bez przyczyny zaczął strzelać do płaskorzeźby Matki Boskiej i poważnie ją uszkodził. (Jak zeznał naoczny świadek – jedna z kul odbiła się rykoszetem i zraniła strzelającemu twarz.) Po wojnie kapliczką zaopiekował się Jan Szelest z Mielca i częściowo naprawił zniszczenia, ale z powodu złego stanu zdrowia w 1969 r. musiał zrezygnować z tych pracochłonnych obowiązków. Od 1970 r. opieki nad bardzo zaniedbaną kapliczką podjął się inny mielczanin - Jan Gancarz i przy pomocy innych mieszkańców Mielca doprowadził do uporządkowania terenu oraz wymiany gipsowej płaskorzeźby na obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, wykonany w blasze przez nauczyciela Liceum Plastycznego w Sędziszowie, a także m.in. zamontował daszek ochronny ( z krzyżykiem) nad obrazem. Jeszcze w 1970 r. ks. Antoni Grabiec (z Siedlanki) ponownie poświęcił całą odnowioną kapliczkę. J. Gancarz nie ustawał w jej upiększaniu i dla upamiętnienia jubileuszu 600-lecia sanktuarium na Jasnej Górze umieścił pod obrazem symboliczne cyfry: „1382-600-1982”, a w 1986 r. wymienił metalowy obraz Matki Boskiej Częstochowskiej (był skorodowany i pomazany smołą) na nowy, wykonany w miedzianej blasze przez mieleckiego artystę Alfreda Bielca. Obraz ten został poświęcony 8 VI 1986 r. przez ks. Władysława Marcinowskiego, proboszcza parafii Ducha Świętego. Jeszcze w samym tym roku wykonano krawężniki, ścieżkę z płyt od drogi do kapliczki, schodki, dwa klomby kwiatowe, dwa metalowe klęczniki i kilka ławek, a także posadzono ozdobne krzewy. W 1987 r. usunięto rosnącą w pobliżu kapliczki chorą, starą sosnę, na której od 1929 r. wisiała drewniana szafkowa kapliczka z rzeźbą Chrystusa Frasobliwego. Tę kapliczkę zamontowano na drzewie w Mościskach. W 1988 r. ks. Leszek Stręk poświęcił nowo wykonaną nadbudówkę na kapliczce z krzyżem i nową figurką Chrystusa Frasobliwego we wnęce, a ks. Józef Bukowiec wygłosił kazanie. Istnieje przypuszczenie, że niektóre ostre sformułowania w kazaniu spowodowały kilka dni później akcję odwetową nieznanych sprawców, którzy zniszczyli lub uszkodzili szereg elementów wystroju kapliczki. W związku z tym wydarzeniem w mieleckich kościołach odprawione zostały nabożeństwa przebłagalne (suplikacje) po każdej Mszy Świętej. Opiekun kapliczki J. Gancarz i pomagające mu osoby naprawili szkody i uporządkowali teren. W następnych latach zamontowano nowe ławki i posadzono ozdobne krzewy. Odtąd miejsce to jest darzone powszechnym szacunkiem mielczan, a często zdarza się, że zatrzymują się przy niej podróżni. Do kapliczki organizowana jest od 1987 r., w pierwszą niedzielę października, piesza pielgrzymka z parafii Trójcy Przenajświętszej. (Kapliczka znajduje się na jej terenie). Organizowane są też pielgrzymki z innych parafii. Dla uczczenia 70. rocznicy wybudowania kapliczki 4 X 2009 r. odprawiono Mszę Świętą oraz podjęto decyzję odnowienia obiektu i modernizacji parkingu. W czasie remontu drogi Mielec-Kolbuszowa w latach 2010-2011 wykonano także remont kapliczki. Uroczystość jej poświęcenia odbyła się 3 V 2012 r. w święto Matki Bożej Królowej Polski. Aktu poświęcenia dokonał ks. Stanisław Jurek – proboszcz parafii św. Mateusza w Mielcu w asyście ks. Stanisława Składzienia – proboszcza parafii Trójcy Przenajświętszej w Mielcu i obecności wielu wiernych z Mielca i okolic.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ na posesji Doroty i Władysława Bukowskich przy ul. Szybowcowej 29, parafia rzymskokatolicka Wszystkich Świętych w Chorzelowie. Zbudował ją ojciec Doroty Bukowskiej - Edward Gruszecki około 1970 r. Podstawę kapliczki stanowi postument o kształcie prostopadłościanu z cegły. Górna część składa się z konstrukcji metalowej i ścianek ze szkła, a całość przykrywa półokrągły metalowy daszek z krzyżykiem na szczycie. W środku umieszczono gipsową figurę Matki Bożej, pomalowaną. Kapliczka jest podświetlana. W maju i październiku odbywają się przy niej uroczystości religijne.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ na parceli Marii i Władysława Kotlarzów przy ul. G. Narutowicza 39 (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza) na betonowym postumencie, z metalową konstrukcją i daszkiem oraz ściankami ze szkła. Wysokość około 150 cm. W środku znajduje się gipsowa figurka Matki Bożej, pomalowana. Kapliczka została wybudowana w 1980 r. przez dziadków Marii Kotlarz – Marcina i Stanisławę Rusków w podzięce za uratowanie z wypadku drogowego. Poświęcenia dokonał w 1980 r. ks. Stanisław Jurek – proboszcz parafii św. Mateusza.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ FATIMSKIEJ na posesji Janiny i Ryszarda Bujaków przy ul. Kasprowicza 21. Figurę z białego marmuru wykonał w 1984 r. Zakład Kamieniarski w Piekarach Śląskich na zlecenie Janiny i Ryszarda Bujaków. Kapliczkę z figurą zbudował Ryszard Bujak w 1986 r. Niewielki, złożony z dwóch stopni, postument wykonano z lastryko, sa elementy osłaniające figurę (półkolisty daszek i cztery słupki) są metalowe. Wysokość figury – 115 cm. Wokół kapliczki urządzono rabatę z oświetleniem. Kapliczkę poświęcono w 1986 r.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ FATIMSKIEJ na posesji Marii Zielińskiej przy ul. Łuże, w parafii rzymskokatolickiej św. Marka Ewangelisty w Rzochowie. Ufundowana została przez Marię i Eugeniusza Andrusiewiczów. Jest wykonana z drewna dębowego przez Henryka Gawrysia z Woli Chorzelowskiej. Artysta wykonał także krzyżyk (z jesionu), który umieszczono na szczycie kapliczki. W centralnej, oszklonej części kapliczki, ustawiona jest gipsowa figura Matki Bożej Fatimskiej, podarowana przez ks. Wojciecha Chochoła – proboszcza parafii w Trześni. W dolnej części kapliczki widnieje napis: „Królowo Pokoju módl się za nami”. Całość ustawiona na betonowym fundamencie, obłożonym klinkierem. Dodatkową dekoracją są kwiaty cięte w wazonach. Uroczystość poświęcenia kapliczki odbyła się 20 VIII 2006 r., a przewodniczył jej ks. Wojciech Chochół w asyście ks. Jerzego Ptaka – proboszcza parafii Rzochów. Postanowiono, że odtąd, każdego 13-tego w miesiącach od maja do października włącznie, przy kapliczce będą odbywać się nabożeństwa. Opiekę nad kapliczką sprawuje Maria Zielińska.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ KRÓLOWEJ POLSKI na posesji Marii Magdziak przy ul. Kazimierza Wielkiego 8, na terenie parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Powstała z inicjatywy Marii Magdziak (więźnia Sybiru) jako votum dziękczynne za szczęśliwy powrót z częścią rodziny z niewoli syberyjskiej w latach 1941-1956. Zbudował ją syn Marii – Roman Magdziak (z kolegą) w latach 2003-2004. Figurę Matki Bożej Królowej Polski wykonał w drewnie dębowym i pomalował rzeźbiarz Józef Steliga z Chyszówek koło Limanowej. Wysokość figury – około 135 cm. Kapliczka składa się z dwóch części. Górna, w której znajduje się figura, jest prostopadłościanem o podstawie kwadratu, ma ściany boczne ze szkła i narożniki metalowe oraz blaszany daszek z metalowym krzyżem. Częścią dolną jest cokół betonowy, obłożonym górskim kamieniem. Na przedniej ścianie cokołu umieszczono tablicę z napisem: „Pod Twoją obronę ... W podziękowaniu za szczęśliwy powrót z dożywotniej katorgi w tajdze i kamieniołomach Maryi Matce Bożej. Maria, Sybir 1941-1956.”  Wysokość kapliczki – nieco ponad 2 m. Jej poświęcenia dokonali w 2004 r. księża z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w obecności dużej grupy wiernych. Kapliczka jest podświetlona, a wokół niej rosną kwiaty.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ NIEPOKALANEJ na posesji Alicji i Mariana Bujaków przy ul. Wolności 78. Figurę, z tworzywa sztucznego i pomalowaną, przywiózł z Nowego Sącza ks. Jerzy Borczewski. Ufundowała ją Zofia Bujak (zmarła w 2006 r.). Kapliczkę zbudował Marian Bujak w 2007 r. Postument wykonany jest z cegły klinkierowej, a elementy osłaniające figurę (podstawa, dwuczęściowy daszek i cztery słupki) – z granatowego marmuru. Wysokość figury – ok. 1 m, wysokość kapliczki – ok. 1,4 m. Wokół urządzono kwietnik z oświetleniem. Kapliczkę poświęcono w 2008 r.

 

KAPLICZKA MATKI BOŻEJ RÓŻAŃCOWEJ przy ul. Cyranowskiej 55 (parafia rzymskokatolicka Matki Bożej Nieustającej Pomocy), na parceli Niedbałów, zbudowana z cegły, prostokątna, z dachem dwuspadowym krytym dachówką. Powstała pod koniec XVIII w. Ufundowała ją rodzina Niewickich z Cyranki, po wyjeździe do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, w podzięce za pomyślnie układające się życie. Wewnątrz umieszczono obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Katarzyną Sieneńską oraz symbolem dominikańskim z XIX w. Na początku XIX w. dobudowano od frontu wysoką dzwonnicę z arkadą i dzwonem „Józef” oraz krzyżem na szczycie. Około 1900 r. przebudowano dzwonnicę. Pod arkadą, w niszy umieszczono figurkę Matki Bożej Różańcowej. Wykonano także napis „Pod Twoją obronę”. Od początku istnienia kapliczka była ośrodkiem kultu religijnego, m.in. zbierano się przy niej na nabożeństwa majowe. Istniał też zwyczaj, że dzwonem „Józef” ogłaszano śmierć mieszkańca Cyranki i wówczas dzwoniono na Anioł Pański rano, w południe i wieczorem aż do dnia pogrzebu. Dzwonem alarmowano mieszkańców także w czasie pożaru lub innego wielkiego nieszczęścia. W tym celu opłacano specjalnego dzwonnika. (Ostatnim dzwonnikiem był Andrzej Cyran.) Na początku okupacji hitlerowskiej dzwon został zdjęty i zatopiony w studni Jana Krempy – przedwojennego wójta Cyranki. Po wojnie został wydobyty i wypożyczony nowo powstałej parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która posługiwała się nim aż do wybudowania nowego kościoła. Pod koniec lat 70. dzwon wrócił do cyranowskiej kapliczki. W roku 1990 odnowiono obraz, a jego poświęcenia w dniu 7 X dokonał ks. prałat Stanisław Gudz w asyście ks. Józefa Gacka (obaj wywodzą się z Cyranki). W 1991 r. odnowiono całą kapliczkę, o czym świadczy tablica umieszczona na jej frontonie. Społecznym opiekunem kapliczki był przez wiele lat Józef Merchut – mieszkaniec Cyranki. 8 X 2006 r. odbyła się uroczystość poświęcenia tablic upamiętniających zmarłych księży pochodzących z Cyranki.

 

KAPLICZKA NAJŚWIĘTSZEJ PANNY MARYI NIEPOKALANIE POCZĘTEJ na posesji Janusza Strzały przy ul. Orlej 18, parafia Wszystkich Świętych w Chorzelowie. Zbudował ją w 1957 r. ojciec Janusza – Tadeusz Strzała w podzięce za szczęśliwy powrót z II wojny światowej i późniejszych walk oraz pomyślne rozwiązanie trudnych spraw zawodowych. Gipsową figurę Matki Bożej o wysokości ok. 1,2 m, malowaną, przywieziono z Częstochowy. Ustawiono ją na postumencie betonowym w kształcie prostopadłościanu, a osłoniono konstrukcją drewnianą z szklanymi ściankami? i daszkiem z blachy. Na przedniej ścianie postumentu umieszczono marmurową płytę z napisem: „O Maryjo bez zmazy pierworodnej poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy.” Kapliczkę poświęcił 28 X 1957 r. ks. Władysław Kapłański – proboszcz parafii w Chorzelowie. W 1994 r. Janusz Strzała przeprowadził remont kapliczki, zmieniając konstrukcję górnej części na metalową ze szklanymi ściankami oraz przemalowując figurę na kolor biały. Po remoncie ponownego poświęcenia dokonał ks. Kazimierz Kaczor. Od 1957 r. przy kapliczce odbywają się uroczystości religijne w maju i październiku. W czasie uroczystości figura jest podświetlana.

 

KAPLICZKA na placu pomiędzy ulicami J. Lelewela i S. Sękowskiego (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), murowana w kształcie słupa, dwukondygnacjowa, na rzucie prostokąta, z daszkiem czterospadowym, na którym umieszczono krzyż. Zbudowana na przełomie XIX i XX w., według tradycji na miejscu krzyża, który upamiętniał istniejący do 1767 r. „na Błoniu” kościółek św. Trójcy. Dolna kondygnacja jest znacznie szersza, w jej dłuższych bokach znajdują się płycizny zamknięte półkoliście, a w nich dwa obrazy: Matki Boskiej Różańcowej (kopia obrazu z XVI w. znajdującego się w Porębie Radlnej) i Ukrzyżowanie. Górna kondygnacja (kwadratowa) ozdobiona jest narożnymi pilastrami i płyciznami zamkniętymi półkoliście. Kapliczka była kilkakrotnie remontowana przez okolicznych mieszkańców, co zapobiegło jej zniszczeniu. Równocześnie jednak straciła wiele ze swego pierwotnego wyglądu. Ogrodzona jest metalowym płotkiem.

 

KAPLICZKA przy ul. Benedyktyńskiej 1 (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na posesji Józefa Madeja. W niewielkiej obudowie ze szkła, sklejki i metalu znajduje się figurka Matki Bożej z gipsu, malowana, wysokości około 60 cm. Posiada oświetlenie włączane w maju i podczas uroczystości Maryjnych. Postumentem jest okrągły słup o wysokości około 1,5 m. W 2000 r. J. Madej otrzymał kapliczkę od Romana Kowalika i umieścił ją w ogródku przed własnym domem. Wcześniejsze losy kapliczki nie są znane.

 

KAPLICZKA przy ul. Długiej 69, na posesji Marii i Andrzeja Niziołków (parafia rzymskokatolicka Matki Bożej Nieustającej Pomocy). Początkowo umieszczona była w ogródku przy ul. Torowej 36 i stanowiła własność Apolonii Józefy Zięby. Figurka Matki Bożej Różańcowej ustawiona była na postumencie z cegły (otynkowanym), osłaniał ją od góry półokrągły blaszany daszek z niewielkim krzyżem, a z przodu i boków – ścianki ze szkła. Przy wysiedlaniu mieszkańców z rejonu ul. Torowej (w związku z budową dworca autobusowego) zaopiekował się nią Jerzy Dolina i po pewnym czasie przekazał koledze z pracy Andrzejowi Niziołkowi. Części metalowe kapliczki odrestaurowano i umieszczono na metalowym słupku. Zakupiono też nową figurkę Matki Bożej Różańcowej. Do kapliczki doprowadzono oświetlenie oraz zasadzono wokół kwiaty. Kapliczka została poświęcona przez księdza z parafii MBNP.

 

KAPLICZKA przy ul. Jadernych (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na posesji rodziny Bratków. Została zbudowana w latach 60. XX w. przez Stanisława (murarza) i jego żonę Marię. Na betonowym postumencie (w kształcie prostopadłościanu) i podstawie stoi figurka Matki Bożej (pomalowana), zabezpieczona z czterech stron ściankami ze szkła i metalu oraz półkolistym ozdobnym daszkiem z blachy. Na szczycie daszku umieszczono niewielki krzyż. Wysokość kapliczki – około 2 m. Teren wokół postumentu kapliczki wyłożono kostką, a przed kapliczką zasadzono zieleń.

 

KAPLICZKA przy ul. M. Ćwiklińskiej (parafia rzymskokatolicka Matki Bożej Nieustającej Pomocy), na posesji Mieczysława Przebieglca, betonowa w kształcie słupa (postument i trzy kondygnacje w kształcie prostopadłościanów), przy czym w najwyżej położonej części znajduje się zaszklona nisza, w której umieszczona jest gipsowa figurka Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej. Dach półokrągły pokryty jest blachą, a na jego szczycie znajduje się krzyżyk. Kapliczkę ufundowali w 1944 r. Maria i Jan Frączowie, mieszkańcy tego osiedla. (Wcześniej na tym miejscu stał krzyż, postawiony jeszcze przed I wojną światową.) W 1976 r., w związku z modernizacją ulic i budową urządzeń komunalnych, przeniesiona została na inną parcelę, ale w 1996 r. powróciła na pierwotne miejsce. Mieszkańcy osiedla Wolności wyremontowali ją własnym kosztem, a 13 VII 1996 r. poświęcił ją ks. Stanisław Betlej z Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w czasie uroczystości z udziałem mieszkańców osiedla.

 

KAPLICZKA przy ul. H. Sienkiewicza 80, obok skrzyżowania z aleją Ducha Świętego (parafia rzymskokatolicka Ducha Świętego), murowana w kształcie sztucznej groty. Jej wykonawcą był artysta rzeźbiarz Franciszek Niedbała na początku lat 30. XX w. Grota wymurowana jest z kamieni pochodzących z resztek klasztoru trynitarzy, a figury Matki Bożej z Lourdes i Bernadetty zostały wyrzeźbione z piaskowca pińczowskiego. Jej fundatorką była Aniela Hyjek, przybyła z Ameryki. Ona też przeznaczyła cząstkę swojej parceli dla zbudowania kapliczki w ten sposób, aby była widoczna od strony ul. Sienkiewicza. W 2005 r., z inicjatywy okolicznych mieszkańców, przeprowadzono prace konserwatorskie przy kapliczce i wykonano nowego ogrodzenie. Podczas remontu ul. H. Sienkiewicza (2009-2010) została odsunięta od ulicy.

 

KAPLICZKA przy ul. H. Sienkiewicza, obok skrzyżowania z ul. M. Pisarka (parafia rzymskokatolicka Ducha Świętego), zbudowana z cegły, otynkowana, czworoboczna, z dachem dwuspadowym krytym blachą. Wykonana została prawdopodobnie w 1. połowie XIX w., być może z fundacji Wydrów, którzy później – jako właściciele posesji – przez wiele lat opiekowali się nią i przekazali (z posesją) swoim spadkobiercom. Wewnątrz znajduje się drewniany ołtarzyk ludowy z dwiema kolumienkami i obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. Na bocznych ścianach znajdują się oleodruki Serca Jezusa i Serca Najświętszej Panny Maryi oraz gipsowa figurka Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej. Obiekt ogrodzony jest metalowym płotkiem. W ciągu swojej historii była kilkakrotnie naprawiana i odnawiana, ostatnio gruntownie w 1981 r.

 

KAPLICZKA przy ul. H. Sienkiewicza 43, obok skrzyżowania z ulicą S. Sękowskiego, dawniej F. Dzierżyńskiego (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza, od 1981 r. parafia Ducha Świętego), na parceli Tadeusza i Janiny Witków. Początkowo była to figura Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej na cokole kamiennym, ufundowana w 1945 r. przez Józefa i Stefanię Witków. Po poważnym uszkodzeniu figury przez nieznanych sprawców na początku lat 50., Tadeusz i Janina Witkowie dobudowali na cokole betonową niszę i umieścili w niej gipsową figurkę Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej. Na początku lat 80., w związku z poszerzeniem ulicy H. Sienkiewicza, kapliczka została przewieziona do Borków Nizińskich i umieszczona na posesji rodziny Kukulskich. Aktualnie na tym miejscu funkcjonuje Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej „Inter-Med”.

 

KAPLICZKA przy ul. W. Lisa (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na terenie internatu I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego (w latach 40. XX w. była to siedziba powiatowej jednostki spraw wewnętrznych). Zaprojektował ją i wykonał Henryk Gawryś z Woli Chorzelowskiej, z inspiracji i na podstawie wstępnego projektu wykonanego przez dr. Mirosława Maciągę. Umieszczona została na miejscu odkrycia w 1991 r. szczątków zwłok żołnierzy AK - Wojciecha Lisa i Konstantego Kędziora, zakopanych w latach 40. Konstrukcję główną kapliczki stanowi drewniany słup. W połowie jego wysokości umieszczony jest wizerunek Matki Bożej AK-owskiej, wyryty w metalu, a pod nim fragment wiersza K. K. Baczyńskiego „... zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką, czy to była kula, synku, czy to serce pękło ?” Nad obrazem znajduje się orzeł z koroną i podobizną J. Piłsudskiego. Obraz i orła chroni i przyozdabia bogato rzeźbiona rama w kształcie pięciokąta z trzema krzyżykami. Pod nią umieszczono zdjęcie Wojciecha Lisa, a jeszcze niżej metalowy znak Polski Walczącej. Na dolnej części słupa umocowano tabliczkę z napisem „Kości nasze przeniesiono, tu pozostały serca i ciała – Wojciech i Konstanty”. Całość osłania umieszczony na szczycie słupa czterospadowy daszek z miedzianej blachy. Przy kapliczce posadzono bogatą zieleń.

 

KAPLICZKA przy ul. Wojsławskiej 174 (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na parceli Mariana Guźdy, murowana, otynkowana, z dwuspadowym dachem krytym dachówką. Zbudowano ją w 1. połowie XIX w. Fundatora dotychczas nie udało się ustalić. Na kalenicy umieszczony jest kuty krzyż żelazny. Wewnątrz, we wnęce ściany ołtarzowej, początkowo umieszczona była ludowa rzeźba św. Mikołaja (według tradycji przeniesiona z klasztoru trynitarzy w Mielcu), a obecnie miejsce to zajmuje gipsowa figurka Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej. Na ścianach bocznych umieszczono ludową rzeźbę Chrystusa Ukrzyżowanego oraz oleodruki Serca Jezusa i Serca NP Maryi Niepokalanie Poczętej.

 

KAPLICZKA przy ul. Wojsławskiej 132 (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na parceli Jacka Łanochy, wybudowana z cegły i potynkowana, z dwuspadowym dachem krytym dachówką. Zbudowana została w 2. połowie XIX w. z fundacji Piekarskich. We wnętrzu znajduje się ołtarzyk, a nad nim obraz św. Marka malowany na blasze (XIX w.). Na ścianach umieszczono obrazy i reprodukcje: Matki Boskiej Gidelskiej, Matki Boskiej Bolesnej, Matki Boskiej Różańcowej i Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ponadto znajduje się pasyjka z korpusem porcelanowym (przełom XIX i XX w.) i gipsowa figurka Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej. W 2000 r., dla uczczenia Roku Jubileuszowego, została odrestaurowana ze składek mieszkańców Wojsławia i przy pomocy proboszcza parafii św. Mateusza ks. prałata Stanisława Jurka.

 

KAPLICZKA przy ul. Wojsławskiej 231 (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na parceli Stanisława Turkiewicza, wybudowana z cegły i otynkowana, dwuspadowy dach pokryty dachówką. Wzniesiono ją prawdopodobnie w połowie XIX w. z fundacji Wiktorii Turkiewicz. Wewnątrz znajduje się obraz Matki Boskiej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Katarzyną Sieneńską (kopia malowana prawdopodobnie w XIX w.).

 

KAPLICZKA przy ul. Z. Nałkowskiej 21 (parafia rzymskokatolicka Ducha Świętego), na parceli Szuberlów. Wykonana została wkrótce po zakończeniu II wojny światowej z fundacji Józefa i Zofii Krępów. Na trójstopniowym betonowym postumencie stoi figurka Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej, zabezpieczona z czterech stron ściankami z metalu i szkła oraz przykryta półkolistym ozdobnym daszkiem z blachy. Na jego szczycie umieszczono niewielki krzyż. Ostatni remont wykonali w 1998 r. aktualni właściciele.

 

KAPLICZKA – z metalową rzeźbą Pana Jezusa na drewnianym krzyżu oraz małym, dwuspadowym daszkiem – na robinii akacjowej przy zbiegu ulic Wolności i Majowej, na posesji Franciszka i Urszuli Haladów (parafia rzymskokatolicka Trójcy Przenajświętszej). Jej wykonanie w 1944 r. wiąże się z ocaleniem przez Marię Turkosz krzyża z kaplicy obozowej jeńców francuskich, wkrótce po wyzwoleniu obozu spod okupacji hitlerowskiej. (Obóz jeniecki znajdował się niedaleko od dzisiejszej ul. Majowej, a M. Turkosz pracowała w kuchni obozowej.) Początkowo kapliczka z krzyżem została zawieszona na innym drzewie na posesji Piotra Kotwicy. Pod koniec lat 90., w związku z usunięciem tego drzewa i mocno zniszczonymi częściami drewnianymi, została wyremontowana i powieszona na obecnym miejscu.

 

KAPLICZKA przy ul. Benedyktyńskiej 1 (parafia rzymskokatolicka św. Mateusza), na posesji Józefa Madeja. W niewielkiej obudowie ze szkła, sklejki i metalu znajduje się figurka Matki Bożej z gipsu, malowana, wysokości około 60 cm. Posiada oświetlenie włączane w maju i podczas uroczystości Maryjnych. Postumentem jest okrągły słup o wysokości około 1,5 m. W 2000 r. J. Madej otrzymał kapliczkę od Romana Kowalika i umieścił ją w ogródku przed własnym domem. Wcześniejsze losy kapliczki nie są znane.

 

KAPLICZKI MARYJNE PRZY KOŚCIELE TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ, powstały z inicjatywy proboszcza parafii Trójcy Przenajświętszej ks. Stanisława Składzienia, dla pogłębienia kultu Matki Bożej w środowisku, jako forma „dróżek różańcowych” umożliwiających indywidualną i zbiorową modlitwę. Są postawione na terenie przykościelnym. Mają ten sam kształt zewnętrzny, nawiązujący do krzyża z przedłużonym prawym ramieniem. W środkowej części każdej z nich umieszczona jest figurka Matki Bożej i tablica z opisem.  Fundatorami są miejscowi parafianie.

Kapliczka Matki Bożej Fatimskiej, zbudowana w 90-lecie objawień, z fundacji Bożeny i Krzysztofa Boroniów oraz parafian. Treść tablicy: „Fatima ... Pokuty ... Pokuty ... Odmawiajcie różaniec ... 1917-2007”. Kapliczkę poświęcił ks. Włodzimierz Osica – pallotyn z Kamiennego Brodu na Ukrainie, w czasie rekolekcji adwentowych w 2009 r.

Kapliczka Matki Bożej z Lourdes, zbudowana w 150-lecie objawień, z fundacji rodziny Nowakowskich i parafian. Treść tablicy: „Lourdes, Niepokalane Poczęcie, Uzdrowienie Chorych 1858-2008”. Kapliczkę poświęcił 2 II 2010 r. ks. prałat Czesław Konwent – dyrektor Biura Pielgrzymkowego Diecezji Tarnowskiej.

Kapliczka Matki Bożej Królowej Różańca Świętego, zbudowana z fundacji Marty i Janusza Zająców oraz Wojciecha Czepiela 

– kierownika budowy kościoła i otoczenia.Treść tablicy: „Matko Boża, Królowo Różańca Świętego, módl się za nami 2010”. Kapliczkę poświęcił O. Piotr Polek – definitor generalny Zakonu Paulinów w Częstochowie, w czasie rekolekcji wielkopostnych, w uroczystość Zwiastowania Pańskiego 25 III 2010 r.

Kapliczka Matki Bożej z La Salette, zbudowana z fundacji członków 30 róż różańcowych parafii Trójcy Przenajświętszej. Treść tablicy: „La Salette, Od jak dawna cierpię za was, kto mi łzy powróci... 1846-2006”. Kapliczkę poświęcił 30 V 2010 r. w czasie odpustu parafialnego ks. dr Antoni Skałba – prowincjał i rektor Wyższego Seminarium Duchownego Saletynów w Krakowie.

Kapliczka Matki Bożej Dobrej Śmierci, zbudowana z fundacji Apostolstwa Dobrej Śmierci. Treść tablicy: „Pieta – Matko Dobrej Śmierci módl się za nami 2009. W tym miejscu stała kaplica, która była pierwszym naszym kościołem parafialnym w latach 1988-2001”. Kapliczkę poświęcił 19 IX 2010 r. ks. Bogumił Nowosiadło MSF w Górki Klasztornej.

 

KAPŁAŃSKI STANISŁAW, inspektor szkolny w Mielcu w latach 1877-1880.

 

KAPUŚCIŃSKI JAN (OJCIEC JAN OD JEZUSA MARYI), urodzony 30 XII 1752 r. w Mielcu. Trynitarski habit przyjął 5 VIII 1770 r., a śluby zakonne złożył 6 VIII 1771 r. w Beresteczku. Odbył studia filozoficzne w Łucku i studia teologiczne we Lwowie. Prawdopodobnie w 1777 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako concionator i wikariusz w Brahiłowie, a następnie jako misjonarz w Horochowie na Wołyniu. Pełnił funkcję ministra w Beresteczku i Brahiłowie, a następnie definitora prowincjonalnego. Zmarł 6 IX 1805 r.

 

KAPUŚCIŃSKI JANUSZ, urodzony 3 X 1939 r. w Mielcu, syn Mariana i Czesławy z domu Lubaska. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu, maturę zdał w 1958 r. Ukończył Studium Nauczycielskie (kierunek – geografia) w Gliwicach (1962 r.). Pracę zawodową rozpoczął od roku szkolnego 1962/1963 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Padwi Narodowej, a od roku 1963/1964 pracował w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu. W latach 1965-1968 był oddelegowany do pracy w organizacji młodzieżowej, a w latach 1968-1970 pracował w firmie POLGAZ jako referent ekonomiczny transportu. W 1967 r. ukończył Studium Nauczycielskie (kierunek – wychowanie obywatelskie) w Rzeszowie. W latach 1970-1972 pełnił funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej Wieczorowej dla Dorosłych w Mielcu. Od roku szkolnego 1972/1973 pracował jako nauczyciel historii, geografii i wiedzy o społeczeństwie w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Studiował historię na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Poza pracą dydaktyczną przygotowywał uczniów starszych klas do konkursów przedmiotowych oraz organizował wycieczki krajoznawcze. Około 20  razy pracował na letnich koloniach, pełniąc funkcje kierownika ogólnego, kierownika pedagogicznego i wychowawcy. Był też współorganizatorem kilku zimowisk. Przez pewien czas był opiekunem drużyny harcerskiej. Ponadto w latach 70. uczył w Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w Mielcu. Był członkiem m.in. PTTK i ZNP. W 1999 r. przeszedł na emeryturę. Od 2008 r. należał do Grupy Literackiej Słowo przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. Wydał tomiki poezji "Posłuchaj wiatru! Posłuchaj! " (Mielec 2010), "Reminescencje" (Mielec 2013) i "Akwarium" (Mielec, 2016). Jego niektóre utwory zostały zamieszczone m.in. w almanachach "W rytmie słowa" (Mielec 2009) i "Zanurzeni w słowie" (Mielec 2011), tomiku polsko-niemieckim "W dalszej i bliższej perspektywie" - "So fern wie nah" (Mielec 2011), Mieleckim Roczniku Literackim nr 1 "Artefakty" (Mielec 2012) nr 2 (Mielec 2013) i nr 3 (Mielec 2014) oraz w prasie regionalnej i lokalnych portalach internetowych. W Ogólnopolskim Konkursie „Na skrzydłach Ikara” w 2012 r. uzyskał nagrodę specjalną. Odznaczony Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi. Zmarł 17 XII 2016 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Rajmund Kapuściński

    Rajmund Kapuściński

KAPUŚCIŃSKI RAJMUND, urodzony 16 VIII 1935 r. w Drohobyczu (aktualnie Ukraina). Jego rodzicami byli Władysław i Helena z Potockich. W związku z ustaleniem nowych granic państwowych po II wojnie światowej rodzina Kapuścińskich przeniosła się do Rudnika nad Sanem, a Rajmund, poza nauką w miejscowych szkołach, trenował piłkę nożną w klubie Orzeł Rudnik. W latach 1955-1956, już po maturze, grał w A-klasowej Unii Sarzyna. Do II-ligowej Stali Mielec przeszedł po meczu towarzyskim Unia – Stal (3 : 1). W barwach mieleckiej Stali występował w latach 1957-1965. Był napastnikiem i zdobył wiele ważnych bramek, w tym 2 w decydującym o awansie do I ligi meczu z Piastem Gliwice (3 : 0). W czasie dwuletniego pobytu Stali w ekstraklasie (sezony 1961 i 1962) rozegrał 34 mecze i strzelił 10 bramek, w tym 2 w meczach z legendarnym wówczas Górnikiem Zabrze. Ponadto wystąpił w 121 meczach Stali w II lidze i strzelił 29 bramek. W 1965 r. przeszedł do B-klasowego GKS Gryf Mielec i przyczynił się do jego awansów do klasy A i ligi okręgowej. Wyczynową grę w piłkę nożną zakończył w 1973 r., ale jako trener pozostał przy piłce do końca życia. Ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie i otrzymał tytuł trenera piłki nożnej II klasy. Trenował m.in. drużyny Gryfa Mielec, juniorów Stali Mielec i GOK Wadowice Górne. Pracował też jako nauczyciel wychowania fizycznego w powiecie kolbuszowskim. Zmarł 3 V 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KARASIŃSKA-KWIATKOWSKA JÓZEFA TERESA, urodzona 28 XII 1930 r. w Pilźnie, córka Leona i Marii ze Sroczyńskich. W czasie okupacji hitlerowskiej należała do konspiracyjnego harcerskiego Zastępu Szarotek jako „Szarotka 6” w strukturze organizacyjnej Szarych Szeregów w Mielcu. W latach 1945-1948 była członkiem ZHP i prowadziła drużynę zuchową w Mielcu. Absolwentka Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu (mała matura, 1948) i Liceum Ogólnokształcącego im. J. Słowackiego w Warszawie (matura, 1950). Studiowała na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego i w 1955 r. uzyskała tytuł magistra chemii. W latach 1955-1959 pracowała (z nakazu) w Warszawskiej Wytwórni Surowic i Szczepionek jako asystent, a była kierownikiem laboratorium chemicznego w Dziale Kontroli Technicznej. W 1959 r. przeszła do pracy w Instytucie Maszyn Matematycznych Polskiej Akademii Nauk na stanowisko starszego asystenta, a po przeniesieniu Instytutu do resortu Ministra Przemysłu Maszynowego (1965) pełniła obowiązki kierownika laboratorium chemicznego i później kierownika zakładu. W 1967 r. na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu uzyskała doktorat w dziedzinie nauk chemicznych na podstawie rozprawy Ferromagnetyki  typu gamma-tlenku żelazowego w ośrodkach dyspersyjnych z żywic epoksydowych. Prowadziła badania w zakresie technologii wytwarzania, modyfikacji i projektowania związków polimerycznych dla potrzeb projektowanych urządzeń elektronicznych. Były to pierwsze prace polskie prowadzone w zakresie inżynierii materiałowej w odniesieniu do związków polimerycznych i tworzyw sztucznych. Rezultatem innych badań było opracowanie technologii wytwarzania warstwy magnetycznej dla pamięci bębnowych matematycznych maszyn cyfrowych i warstwy te zostały zastosowane w pierwszych polskich maszynach cyfrowych. Wyniki badań zostały opublikowane w naukowych czasopismach krajowych i zagranicznych, a elementy technologii zostały opatentowane (2 patenty krajowe i 3 zagraniczne). W 1972 r. po ocenie dorobku naukowego nadano jej tytuł docenta. Po restrukturyzacji instytucji prowadzących prace nad maszynami cyfrowymi, w 1974 r. przyjęła stanowisko kierownika Zakładu Tworzyw Sztucznych w Instytucie Inżynierii Materiałowej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie i głównie zajmowała się działalnością dydaktyczną. W 1982 r. przeniosła się do Instytutu Tworzyw Sztucznych w Warszawie, gdzie pracowała w Pracowni Zastosowań Tworzyw Sztucznych w Medycynie. W 1986 r. przeszła na emeryturę. Jej dorobek naukowy stanowią m.in. 24 prace w naukowych czasopismach polskich i 3 prace w czasopismach zagranicznych, 2 patenty polskie i 3 zagraniczne (we wszystkich współautorstwo), liczne prezentacje wyników badań na konferencjach i sympozjach krajowych i zagranicznych. Była promotorem pracy doktorskiej i kilkudziesięciu prac magisterskich i inżynierskich. Należy do Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT) oraz Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów (SPWiR). Ponadto jest członkiem mieleckiej drużyny Szarych Szeregów im. J. Wiśniowieckiego. W 1997 r. została laureatką Konkursu-Plebiscytu „Kobieta-Wynalazca”, organizowanego przez Towarzystwo Kultury Technicznej oraz SPWiR. Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Armii Krajowej i Odznaką Weterana Walk o Niepodległość.

 

KARASIŃSKI LEON BRONISŁAW, urodzony 6 VI 1899 r. w Leżajsku, syn Władysława i Franciszki z domu Kuryłowicz. Absolwent Gimnazjum Realnego w Rzeszowie, maturę zdał w 1922 r. Studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej (1922-1924) i w Akademii Handlowej w Warszawie (1926-1929). Ponadto w latach 1918-1927 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. Pracę zawodową rozpoczął w 1927 r. w Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie, a następnie w 1929 r. przeniósł się do rodzinnego Pilzna na stanowisko inspektora powiatowego i kierownika Oddziału Powiatowego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych. W 1931 r. objął podobne stanowisko w Oddziale Powiatowym PZUW w Mielcu. Prowadził ubezpieczenia obowiązkowe: pożarowe, szkód rolnych i leśnych oraz ubezpieczenia umowne – szczególnie przemysłowe. Działał społecznie w mieleckiej OSP. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę (1 IX 1939 r.) ewakuował biuro na wschód, ale na początku 1940 r. powrócił do Mielca i ponownie zorganizował placówkę PZUW, która przez całą okupację hitlerowską prowadziła ubezpieczenia obowiązkowe od szkód pożarowych i rolnych. W 1948 r., w związku z reformą PZUW, został przeniesiony służbowo do Niska na stanowisko inspektora powiatowego. Po przekształceniu PZUW w Państwowy Zakład Ubezpieczeń (1952) został zwolniony z pracy. Do 1958 r. pracował okresowo w Elektrowni w Ozecie jako pracownik administracyjny, a ponadto zatrudniano go w PZU w Nisku do różnych prac biurowych. W 1958 r. został zrehabilitowany i przeniesiony do Wojewódzkiego Oddziału PZU w Rzeszowie na stanowisko inspektora ds. ubezpieczeń rolnych, a wkrótce potem mianowano go dyrektorem Działu Ubezpieczeń Rolnych w tymże Wojewódzkim Oddziale PZU. Wyróżniony wieloma odznaczeniami resortowymi. Zmarł 28 II 1966 r. Spoczywa na cmentarzu na Pobitnie w Rzeszowie.

 

KARASIOWIE, mielecka rodzina, która w latach 1983-1986 jako jedyna z Mielca uczestniczyła w VIII, IX, X i XI Ogólnopolskich Spotkaniach Muzykujących Rodzin we Wrocławiu, organizowanych przez tamtejszy Wojewódzki Dom Kultury. Do udziału w tej imprezie Karasiowie zostali zachęceni przez zaprzyjaźnioną rodzinę Steczkowskich ze Stalowej Woli. Występowali w komplecie – rodzice: Józef (mistrz piekarski, instruktor zawodu piekarniczego) i Maria (z domu Witek, księgowa) oraz czworo dzieci: Adam, Bernadetta, Piotr i Małgorzata – jako sekstet wokalny a’capella. Prezentowali najczęściej utwory z tzw. muzyki poważnej. Oprócz udziału w prezentacjach występowali w koncertach towarzyszących w szkołach, klubach seniora i szpitalach we Wrocławiu i okolicznych miastach. W 1984 r. wystąpili w Koncercie Międzynarodowym w Filharmonii Wrocławskiej, prezentując utwory renesansowe. W późniejszych edycjach OSMR nie występowali ze względu na obowiązki zawodowe i rodzinne oraz studia, ale cała czwórka dzieci indywidualnie rozwijała talenty muzyczne. Adam, były pracownik WSK w Mielcu, był lektorem w kościele MBNP i pozostaje członkiem chóru parafialnego. Bernadetta (po mężu Duszkiewicz) ukończyła studia w klasie organów w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz Akademię Muzyczną w Krakowie z tytułem magistra sztuki i pełniła funkcję zastępcy dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Mielcu. Piotr grał w Reprezentacyjnej Orkiestrze Wojska Polskiego w Warszawie, ukończył studia magisterskie na Akademii Muzycznej w Łodzi i pracuje w PSM I i II st. w Mielcu. Małgorzata (po mężu Kusek), jako skrzypaczka występowała z wieloma zespołami oraz m.in. z mieleckim piosenkarzem Andrzejem Szęszołem na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, ukończyła studia muzyczne magisterskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, a ponadto od wielu lat gra w orkiestrze Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” w Mielcu.

 

KARAŚ PIOTR JÓZEF, urodzony 19 III 1964 r. w Mielcu. Jego rodzicami byli Józef i Maria z domu Witek. Ukończył Szkołę Podstawową nr 3 w Mielcu i tym czasie był solistą Chóru Chłopięcego „Mieleckie Słowiki”, prowadzonego przez Stanisława Steczkowskiego. Wielkie zamiłowanie do muzyki spowodowało, że dalszą naukę podjął w Państwowym Liceum Muzycznym im. F. Chopina w Krakowie i w 1984 r. uzyskał kwalifikacje muzyka instrumentalisty (waltornia). W latach licealnych należał do szkolnego chóru „Con Amore”, który kilkakrotnie występował na festiwalu „Jugend und Wien” i zwyciężył w 1981 r. Był też członkiem szkolnego zespołu muzyki dawnej. Przez niepełny rok szkolny 1984/1985 był nauczycielem w Państwowej Szkole Muzycznej w Mielcu, a następnie otrzymał powołanie do służby wojskowej. W latach 1985-1987 grał na waltorni w Reprezentacyjnej Orkiestrze Wojska Polskiego w Warszawie.  Po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął studia na Wydziale Wykonawstwa Instrumentalnego i Wokalno-Aktorskiego Akademii Muzycznej w Łodzi i w 1991 r. uzyskał tytuł magistra. W tejże uczelni ukończył też studium pedagogiczne. W czasie studiów był członkiem orkiestry akademickiej, która koncertowała w kraju i poza jego granicami, m.in. w Danii. Od 9 września 1991 r. do niespodziewanej śmierci 3 listopada 2016 r. pracował jako nauczyciel w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Mielcu. Posiadał stopień nauczyciela dyplomowanego. Przez wiele lat był kierownikiem sekcji instrumentów dętych i dyrygentem orkiestry szkolnej. Poza codzienną pracą w PSM podejmował inne zadania związane z muzyką. Przez wiele lat prowadził zajęcia umuzykalniające w mieleckich przedszkolach. Założył chór męski Ochotniczej Straży Pożarnej „Fajerton” w Dulczy Małej i był jego dyrygentem przez 10 lat. Prowadził też mieleckie chóry seniorów: „Retro” i „Roma” oraz muzykoterapię w Środowiskowym Domu Samopomocy. Dla potrzeb prowadzonych zespołów aranżował utwory. Przez pewien czas był organistą w kościele w Tuszowie Narodowym i nauczycielem w tamtejszym gimnazjum. Nade wszystko lubił śpiewać. Śpiewał w chórach i jako solista, bo niemal nigdy nie odmawiał, gdy go poproszono o zaśpiewanie jakiejś pieśni. Od lat młodzieńczych był człowiekiem głęboko wierzącym i przez wiele lat należał do służby liturgicznej w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a jako dorosły śpiewał m.in. w Scholi Męskiej „Modus” parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz Pasje w kościele Trójcy Przenajświętszej. Wielokrotnie uczestniczył w pielgrzymkach, najpierw sam, a później z synami. Zmarł 3 XI 2016 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi. 

 

KARAŚ WITOLD JÓZEF, urodzony 20 X 1951 r. w Nisku, syn Antoniego i Ewy z domu Maślach. Grę w piłkę nożną rozpoczął w 1962 r. w Zenicie Nisko. Przez 4 lata uczęszczał do Technikum Mechanicznego w Stalowej Woli przez 4 lata, a piątą klasę ukończył i zdał maturę w 1970 r. w Technikum Mechanicznym w Mielcu. W 1969 r. przeszedł z Zenitu Nisko do II-ligowej Stali Mielec i odtąd grał nieprzerwanie (jako napastnik) w jej pierwszej drużynie do czerwca 1980 r. Ogółem rozegrał w mieleckich barwach ponad 300 spotkań, w tym 235 w I lidze i strzelił 21 bramek. Znacząco przyczynił się do wszystkich sukcesów Stali w latach 70., m.in. awansu do I ligi, zdobycia tytułów mistrza Polski w 1973 r. i 1976 r., wicemistrza Polski w 1975 r., 3. miejsca w 1974 r. i 1979 r. oraz awansu do ćwierćfinału Pucharu UEFA w 1976 r. Był też uczestnikiem meczów I rundy Pucharu Klubowych Mistrzów Europy z Crveną Zvezdą Belgrad (1973) i Realem Madryt (1976). Wielokrotnie powoływany był do kadry narodowej w różnych kategoriach wiekowych. W reprezentacji młodzieżowej grał w latach 1973-1975 w 30 spotkaniach, w tym w 19 meczach oficjalnych i strzelił 4 bramki, a ponadto przez pewien okres pełnił funkcję jej kapitana. Wniósł duży wkład w wywalczenie przez tę drużynę 3 – 4 miejsca w II Młodzieżowych Mistrzostwach Europy (1972-1974). W I reprezentacji Polski wystąpił 2 razy (w meczach z Haiti w 1974 r.). W 1977 r. ukończył studia na AWF w Warszawie (pierwsze dwa lata studiował w Punkcie Konsultacyjnym AWF w Mielcu, a kolejne dwa w Warszawie) i otrzymał tytuły magistra sportu oraz trenera II klasy. Po sezonie 1979/1980 wyjechał do Austrii i do 1982 r. grał w II-ligowym zespole SAK Salzburg. Po powrocie do Mielca krótko prowadził I-ligową Stal, a następnie do 1986 r. szkolił grupy młodzieżowe. W latach 1986-1988 przebywał w Kanadzie, gdzie pracował i grał w amatorskich zespołach Falcons Toronto i Polonia Hamilton. Powrócił do Mielca i w latach 1988-1990 pracował z młodzieżą. W 1990 r. został zatrudniony w Zespole Szkół Medycznych jako etatowy nauczyciel wychowania fizycznego, a ponadto w latach 1990-1993 trenował Radomyślankę Radomyśl Wielki i awansował z nią do IV ligi. W 1992 r. otrzymał tytuł trenera piłki nożnej I klasy. Przed sezonem 1993/1994 przyjął obowiązki I trenera I-ligowej Stali Mielec i pełnił tę funkcję przez pierwszą rundę, a w latach 1994-1997 znów zajął się szkoleniem młodzieży i pomagał Grzegorzowi Lacie w prowadzeniu II-ligowej już Stali. Po wycofaniu tego zespołu z rozgrywek w 1997 r. przez sezon 1997/1998 szkolił Radomyślankę. Od roku szkolnego 1998/1999 przeszedł z ZSM do I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego na etat nauczyciela wychowania fizycznego i pozostaje nim nadal, a ponadto prowadzi zajęcia w ZSM w niepełnym wymiarze godzin. W międzyczasie kolejny raz prowadził mielecką „Stal” (IV liga). Za długoletnią wyróżniającą się działalność sportową otrzymał Złotą Odznakę FKS „Stal” Mielec. Od 1998 r. jest nauczycielem wychowania fizycznego w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 2003-2005, przebywając na urlopie bezpłatnym, pracował jako trener w klubie piłkarskim Wisła Chicago w USA. Od I 2006 r., poza pracą w LO, jest zatrudniony w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Mielcu. Z juniorami młodszymi Stali Mielec zdobył mistrzostwo Polski w 2007 r.

 

KARCZMA POLSKA, restauracja przy ul. Partyzantów, nawiązująca w swojej bryle do staropolskiej karczmy. Wybudowała ją firma Hotel Polski Sp. z o.o. w latach 2009-2010. Uroczyste otwarcie odbyło się we wrześniu 2010 r. Posiada 4 sale: pod aniołami, sarmacką, kresową i sielsko – anielsko, w których znajduje się 520 miejsc. Menu stanowią dania z tradycyjnej kuchni polskiej i kresowej. Specjalności to: pieczona kaczka po polsku z jabłkami, karczmiana trylogia, żur staropolski w czarce chlebowej oraz uczta gospodarza dla czterech głodnych.

 

KARCZMARZEWSKA AGATA (po mężu PURA), urodzona 27 VI 1978 r. w Rzeszowie, córka Andrzeja i Anny z domu Ładoś. Treningi siatkarskie rozpoczęła w Zelmerze Rzeszów, a po ukończeniu szkoły podstawowej podjęła naukę w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu. W toku nauki występowała w zespole SMS PZPS Sosnowiec i w reprezentacji Polski juniorek. Po ukończeniu SMS w Sosnowcu (1997) została zaangażowana do I-ligowego zespołu Dick Black Andrychów (1997/1998) i zdobyła z nim wicemistrzostwo Polski, a następnie grała w I-ligowej drużynie Stali Bielsko-Biała (1998/1999). Do Mielca przybyła w 1999 r. i przyczyniła się do zdobycia przez Melnox Autopart Stal Mielec tytułu wicemistrza Polski (1999/2000). W tym okresie występowała w I reprezentacji Polski. W mieleckiej drużynie grała także w sezonach 2000/2001 i 2001/2002. W Mielcu ukończyła też Medyczne Studium Zawodowe (kierunek: technik-fizjoterapeuta). Przed sezonem 2002/2003 przeszła do zespołu mistrza Polski Nafta-Gaz Piła. Po wyjeździe z Mielca grała w zespołach piłki siatkowej: PTPS Farmutil Piła (2002-2004, Puchar Polski), Airone Terra Sarda Tortoli (Włochy, 2004/2005), Tulica Tułamasz Tuła (Rosja, 2005-2007), MKS Muszynianka Muszyna (2007/2008, mistrz Polski), AZS Pronar Zeto Astwa Białystok (2008/2009), Tauron MKS Dąbrowa Górnicza (2009-2011, brązowy medal), Silesia Volley I Mysłowice/Chorzów (2012/2013), KS Pałac Bydgoszcz (2013-2014), Wisła Warszawa (2014-2015).

 

KARDYŚ BEATA (z domu PERET), urodzona 28 III 1971 r. w Mielcu, córka Alojzego i Józefy z domu Dziadzio. W latach szkolnych należała do Związku Harcerstwa Polskiego. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1990 r. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie ukończyła w 1995 r. z tytułem magistra historii. Równocześnie w 1995 r. ukończyła studia fakultatywne w zakresie opieki społecznej, także w WSP Kraków. W latach 1995-1999 pracowała w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Mielcu, a w 1999 r. została zatrudniona w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w Mielcu. Poza pracą zawodową intensywnie się dokształcała. Ukończyła m.in.: Podyplomowe Studium Organizacji Pomocy Społecznej w Wyższej Szkole Pedagogicznej W Rzeszowie (2000), Studium Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie – I etap (2006) i studia podyplomowe w zakresie pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej na Uniwersytecie Rzeszowskim (2013). Ponadto pracuje jako nauczyciel w Policealnej Szkole Medycznej  w Mielcu, w niepełnym wymiarze godzin. Współpracuje z Sądem Rejonowym w Mielcu jako kurator społeczny w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich oraz ze Stowarzyszeniem Trzeźwościowym „Nowe Życie” w Mielcu. Z dniem 29 IV 2016 r. objęła stanowisko dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Mielcu.

 

KARDYŚ HALINA (z domu STARZEC), urodzona 20 III 1958 r. w Mielcu, córka Stanisława i Zofii z domu Jachyra. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, maturę zdała w 1978 r. Ukończyła kurs spadochronowy w Aeroklubie Mieleckim i od 1977 r. uczestniczyła (jako jedna z nielicznych kobiet w Polsce) w zawodach spadochronowych, m.in. w IX Międzynarodowych Spadochronowych Mistrzostwach Lublina oraz I i II Wschodniowęgierskich Międzynarodowych Zawodach Spadochronowych w Nyiregyhaza (1979, 1980). W 1978 r. podjęła pracę w Szpitalu w Kolbuszowej jako pielęgniarka. W 1980 r., jako pierwsza kobieta w Polsce, wystartowała z mężczyznami w II Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym (15-20 VII 1980 r. w Mielcu), m.in. uzyskując 7. miejsce w strzelaniu (na 61 zawodników). W następstwie tego startu w 1980 r. została pozyskana do sekcji spadochronowej WSK „Wawel” Kraków (pierwsza kobieta w dziejach sekcji) i zatrudniona w Szpitalu Wojskowym w Krakowie. W 1982 r. powróciła do Mielca i pracowała w Ośrodku Rehabilitacji (1982-2001). W 2004 r. ukończyła Unijny Kurs Pszczelarstwa i zajęła się pszczelarstwem. Należy do Koła w Mielcu. Jest ponadto członkiem zespołu „Pro Musica” i chórów Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” w Mielcu. Udziela się też w działalności Stowarzyszenia Przyjaciół Francji w Mielcu.

 

  • Henryk Kardyś

    Henryk Kardyś

KARDYŚ HENRYK JÓZEF, urodzony 16 III 1938 r. w Trześni koło Mielca, syn Józefa i Marii z Gruszeckich. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową przy WSK Mielec. Od 1953 r. do 1991 r. pracował w WSK Mielec na stanowiskach: ślusarza, mechanika lotniczego i układacza spadochronów dla pilotów oblatywaczy samolotów. W latach 1957-1959 odbył służbę wojskową w tworzącej się jednostce wojsk powietrzno-desantowych w Krakowie. Uzyskał też uprawnienia skoczka skoczka spadochronowego. W 1972 r. otrzymał dyplom mistrzowski w zawodzie ślusarz maszynowy. W 1991 r. przeszedł na rentę, a w 1998 r. na emeryturę. W latach 1967-1979 posiadał licencję skoczka spadochronowego I klasy i był członkiem sekcji spadochronowej Aeroklubu Mieleckiego. Za wykonanie 100 skoków otrzymał Złotą Odznakę Spadochronową. Jego główną pozazawodową pasją była jednak turystyka, której poświęcał od początku lat 60. niemal cały swój wolny czas. Był organizatorem i przewodnikiem niezliczonej ilości rajdów, wypraw i wycieczek pieszych i narciarskich, w zdecydowanej większości na terenach polskich gór. W 1963 r. otrzymał pierwszą w województwie rzeszowskim legitymację organizatora turystyki, a w następnych latach uzyskiwał kolejne uprawnienia turystyczne: przodownika GON (1965) – uprawnienia do prowadzenia wycieczek narciarskich zimą, przodownika GOT (1966) – prowadzenie wycieczek górskich i weryfikowanie odznak turystycznych, przodownika OTP (1969) – uprawnienia na tereny nizinne całej Polski, przewodnika górskiego na tereny Beskidów Wschodnich i Zachodnich II klasy, strażnika ochrony przyrody (1966), społecznego opiekuna zabytków (1972) i znakarza szlaków górskich (1974). Znakował także inne szlaki, m.in. część szlaku turystycznego im. gen. Władysława Sikorskiego, prowadzącego od Tuszowa Narodowego – przez wschodnią część ziemi mieleckiej – do Rzeszowa i Hyżnego. Od pierwszych wypraw, głównie po dzikich Bieszczadach, nie rozstawał się z toporkiem, którym torował sobie drogę, wycinając gęste zarośla. Stąd otrzymał pseudonim turystyczny „Toporek”, który wkrótce zdobył rozgłos w polskiej braci turystycznej. (Poprzez turystykę poznał żonę Marię, która okazała się także wielką pasjonatką turystyki. Również ich dzieci były uczestnikami wielu rajdów i wycieczek, a obecnie kontynuują tradycje rodzinne podróżując po świecie.) Dużą renomą cieszył się Rajd Toporków po Bieszczadach, organizowany w latach 60. i 70. W latach 60. był członkiem Klubu Wysokogórskiego w Krakowie i uczestniczył w wyprawie na Kaukaz (1966). Pełnił także funkcję prezesa Koła nr 2 PTTK w Mielcu (przodującego w skali kraju) oraz przewodniczył Komisji Turystyki Pieszej i Narciarskiej Zarządu Oddziału PTTK przy WSK. Po ciężkiej kontuzji, odniesionej przy skoku spadochronowym w 1979 r., a następnie długiej rekonwalescencji, w latach 80. powrócił do turystyki. Tym razem organizował pielgrzymki do słynnych miejsc kultu religijnego w Polsce, takich jak m.in. Częstochowa, Kalwaria Zebrzydowska, Tuchów, Kalwaria Pacławska, Licheń, Kalisz, Gidle i Gietrzwałd, a następnie na terenie Europy, m.in. Medjugorie, Rzym – dwa spotkania z Ojcem Świętym, Asyż, Lourdes, La Salette, Mariazell, Fatima, Ejzedel, Beauraing, Banneux, Efez (kilkakrotnie), Ziemi Świętej i Egiptu. W ciągu 40 lat wyróżniającej się w kraju działalności turystycznej otrzymał szereg odznaczeń, m.in.: Złoty Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę PTTK, Złotą Odznakę Zasłużonego Działacza Turystyki, Jubileuszowy Medal 50-lecia Koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, Honorową Jubileuszową Górską Odznakę Turystyczną i Odznakę 100-lecia Zorganizowanej Turystyki w Polsce. Przemierzając wielokrotnie polskie góry zdobył odznaki górskie: GOT – Dużą Złotą i „Za Wytrwałość” – 1972, GON – Dużą Złotą i „Za Wytrwałość” – 1977 oraz OTP – Dużą Złotą i „Za Wytrwałość”.

 

KARDYŚ JÓZEF, urodzony 12 II 1900 r. w Trześni koło Mielca, syn Walentego i Agnieszki z Wadowskich. W 1917 r. zgłosił się jako ochotnik do Legionów Piłsudskiego i walczył w I wojnie światowej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie pracował w Policji Państwowej w Wołosiance, Ławocznem, Tuchli i Skole. Ukończył szkołę średnią i kurs komendantów posterunków Policji Państwowej w Warszawie (1935). Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. udał się na Węgry, gdzie został internowany w obozie Kiskunlachaza w pobliżu Budapesztu (1939-1945). Po wojnie powrócił w rodzinne strony i został zatrudniony w straży przemysłowej, a następnie w magazynach Państwowych Zakładów Lotniczych w Mielcu. Z powodu przedwojennej profesji i przekonań był represjonowany, aresztowany i więziony przez PUBP w Mielcu. Zmarł 2 V 1948 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Kardyś s. Adama

    Józef Kardyś

KARDYŚ JÓZEF, urodzony 21 IV 1956 r. w Trześni, powiat mielecki, syn Adama i Czesławy z domu Sikora. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1981 r. W latach 1971-1990 pracował w WSK „PZL-Mielec” jako grawer. Od 5 VI 1990 r. prowadzi własną firmę „Wyrób Pieczątek, Grawerstwo” przy ul. Hetmańskiej. W 2000 r. otrzymał tytuł „Stemplarza Roku 2000”, przyznawany przez ogólnopolski informator rynku stemplarskiego „Stemplarz Polski” za najlepszą dynamikę obrotów w 1999 r., jakość, ilość i solidność wykonywanych usług. Jest ponadto autorem znaczków okolicznościowych, m.in. dla Fabryki Firanek „Visan” w Skopaniu, z okazji 45-lecia Koła Łowieckiego „Bażant” i 10-lecia Tygodnika Regionalnego „Korso” oraz medali i wielu prac grawerskich.

 

  • Maciej Karkosza

    Maciej Karkosza

KARKOSZA MACIEJ, urodzony 17 XI 1914 r. w Jaślanach, powiat mielecki. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1936 r. Służbę wojskową rozpoczął w 6 Dywizji Piechoty w Krakowie, gdzie odbył kurs podchorążych, a następnie w 16 pułku piechoty w Tarnowie, dochodząc do stopnia sierżanta podchorążego. 1 VII 1939 r. rozpoczął pracę w Państwowych Zakładach Lotniczych w Mielcu, ale wkrótce został zmobilizowany i uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. w 155 pułku piechoty, jako adiutant dowódcy 1 batalionu. W beznadziejnej sytuacji pod Sądową Wisznią podjęto decyzję o rozwiązaniu się i powrocie w rodzinne strony. Od grudnia 1939 r. działał w strukturach Służby Zwycięstwa Polsce (SZP), przemianowanej wkrótce na Związek Walki Zbrojnej ZWZ, pełniąc funkcję zastępcy dowódcy plutonu Komendy Obwodu do zadań specjalnych. Posiadał pseudonimy: „Ziarnko”, „Grom” i Jaśmin”. Wiosną 1940 r. został mianowany komendantem placówki Tuszów Narodowy („Tadeusz”). Pełniąc tę funkcję zorganizował strukturę ZWZ (później AK) na terenie gminy. 3 maja 1941 r. otrzymał awans na stopień podporucznika WP ze starszeństwem od chwili wybuchu wojny. Rozprowadzał konspiracyjną gazetkę „Odwet”, prowadził szkolenia kadry podoficerskiej, uczestniczył w akcjach bojowych i spotkaniach z przedstawicielami innych organizacji konspiracyjnych. W zimie 1944 r. zdał komendę placówki i przeszedł do dyspozycji Komendy Obwodu AK Mielec. W listopadzie 1944 r. zgłosił się do wojska, ale otrzymał odroczenie. Po wojnie ujawnił swoją działalność konspiracyjną, ale jako członek BCh. W 1953 r. przeniósł się do Krakowa i na przełomie lat 50. i 60. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował w: Przedsiębiorstwie Budowy Nowej Huty, Komitecie Wojewódzkim ZSL, Spółdzielni „Pszczelarz” i Chłodni Składowej. Na emeryturę przeszedł w 1982 r. Angażował się także w działalność społeczną, m.in. w ZSL, PSS „Społem” oraz jako radny Dzielnicowej i Miejskiej Rady Narodowej w Krakowie. Napisał wspomnienia ze swojej działalności konspiracyjnej, które opublikowano w wydawnictwie Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu T. 3 pod redakcją Feliksa Kiryka. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP, Medalem Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r., Krzyżem Partyzanckim, Złotą Odznaką Za Zasługi dla Ziemi Krakowskiej, Złotą Odznaką za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa oraz Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego. Zmarł 6 IX 1998 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. 

 

  • Ryszard Karkut

    Ryszard Karkut

KARKUT RYSZARD, urodzony 25 III 1941 r. w Jarocinie koło Niska, syn Stanisława i Janiny z Węglińskich. Absolwent Technikum Budowlanego w Jarosławiu, maturę zdał w 1961 r. Po trzymiesięcznym zatrudnieniu w Wydziale Architektury i Budownictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nisku otrzymał powołanie do służby wojskowej, którą odbył w latach 1961-1963. Od 1964 r. rozpoczął pracę w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym, początkowo na stanowisku mistrza, a następnie zastępcy kierownika budowy i kierownika budowy. W 1970 r. otrzymał uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej do kierowania robotami budowlanymi obiektów budowlanych (z wyłączeniem obiektów o skomplikowanej konstrukcji) i kilkakrotnie odnawiał te uprawnienia. Uczestniczył w dynamicznej rozbudowie Mielca w latach 60., 70. i 80., m.in. prowadził szereg budów na osiedlach: M. Kopernika, S. Żeromskiego, J. Krasickiego (później Lotników) i W. Szafera. Kierował także budowami w Skopaniu i Tarnobrzegu, a w latach 1984-1985 pracował na budowach w ZSRR. Od 1985 r. kierował Działem Wykonawstwa MPB, a następnie (w latach 90.) pełnił funkcję kierownika Działu Marketingu MPB. W 1999 r. przeszedł na rentę, a w 2001 r. na emeryturę. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. Zmarł 24 VIII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Kazimierz Karłowicz

    Kazimierz Karłowicz

KARŁOWICZ KAZIMIERZ, działacz Polskiej Partii Robotniczej w Mielcu, w czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „Żniwo”. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej był jednym z organizatorów Komitetu Powiatowego PPR w Mielcu. W latach 1944-1946 sprawował funkcję starosty mieleckiego. Jesienią 1944 r. przyczynił się do sprawnej i rekordowo dużej rekrutacji mężczyzn z powiatu mieleckiego do 2. Armii Wojska Polskiego oraz wykonania przez powiat mielecki planu świadczeń rzeczowych dla potrzeb państwa. Uczestniczył w akcji ujawniania się żołnierzy polskiego podziemia, m.in. namawiał do ujawnienia się słynnego dowódcę oddziału partyzanckiego Wojciecha Lisa. W 1946 r. został odwołany ze stanowiska starosty, wyjechał do Warszawy i zerwał kontakty z Mielcem.

 

KARŁOWICZA MIECZYSŁAWA (ULICA), krótka (70 m), „ślepa” uliczka w osiedlu Wolności, boczna ul. X.Dunikowskiego. Powstała w 1977 r. i wtedy także otrzymała patrona. Zarówno jezdnia jak i chodniki po obu jej stronach mają nawierzchnię z kostki brukowej. Sąsiadami ulicy z obu stron są domy jednorodzinne z ogródkami.
Patron ulicy: MIECZYSŁAW KARŁOWICZ (1876-1909) to jeden z wybitnych polskich kompozytorów neoromantyków, tworzących na przełomie XIX i XX w. Studiował u prof. Z. Noskowskiego i w Berlinie. Jego talent kompozytorski, głównie w zakresie muzyki symfonicznej, rozwinął się w czasie pobytu w Zakopanem (od 1907 r.) Wielką jego pasją były wspinaczki wysokogórskie, stąd w komponowanych przezeń utworach można wyraźnie odczuć przemożny wpływ piękna i potęgi gór. Zginął pod lawiną na zboczu Małego Kościelca.

 

KARMELITANKI DZIECIĄTKA JEZUS (ZGROMADZENIE SIÓSTR KARMELITANEK DZIECIĄTKA JEZUS, CSCII), instytut na prawie papieskim, założony przez Sługi Boże: Ojca Anzelma od św. Andrzeja Corsini (Macieja Józefa Gądka) i Marię Teresę od św. Józefa (Janinę Kierocińską). Zgromadzenie jest agregowane do Zakonu Karmelitów Bosych – Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Celem specjalnym Zgromadzenia jest służba bliźnim, zwłaszcza „najmniejszym”. Siostry realizują swoje apostolstwo przede wszystkim w dziedzinie wychowania i kształcenia dzieci i młodzieży. Do parafii św. Marka Ewangelisty w Rzochowie przybyły 11 IV 1961 r. na zaproszenie proboszcza ks. Tomasza Rzepki. Zamieszkały w niewielkim i mocno zniszczonym domu przy Rynku Rzochowskim 108. Głównym zajęciem sióstr była katechizacja miejscowych dzieci przedszkolnych i szkolnych oraz prace zakrystianki i pielęgniarki w rzochowskim kościele. Podjęły się także nauczania religii dzieci i młodzieży Szkoły Podstawowej w Rzemieniu. Ze względu na pogarszający się stan dotychczasowej siedziby, w lipcu 1991 r. siostry przeniosły się do  nowo wybudowanego (w surowym stanie) domu parafialnego przy ul. Dębickiej 2. Za zgodą ówczesnego proboszcza ks. Józefa Jaworskiego i parafialnej Rady Duszpasterskiej w Rzochowie przejęły dom parafialny na własność, w zamian podejmując pracę organistowską oraz opiekę nad osobami chorymi i samotnymi w parafii, w ramach parafialnej „Caritas”. Zagospodarowały dom i jego otoczenie, a od 1 IX 2002 r. otwarły w nim przedszkole, do którego rokrocznie uczęszcza około 25 dzieci. W związku z podjęciem nowych obowiązków przestały pracować jako katechetki w szkołach. W ostatnich latach w rzochowskim domu zakonnym przebywało 9-10 sióstr.

 

KARPIŃSKI TOMASZ (OJCIEC FORTUNAT OD ŚWIĘTEGO TOMASZA), urodzony 19 XII 1743 r. w Ottyni (Pokucie). 15 X 1765 r. przyjął habit trynitarski, 19 X 1766 r. złożył śluby zakonne, a święcenia kapłańskie przyjął w 1770 r. Był trzecim (i prawdopodobnie ostatnim) przełożonym klasztoru trynitarzy w Mielcu. Jemu to zapewne przypadł smutny obowiązek kierowania przeprowadzką mieleckich trynitarzy z Mielca do Wilna, po kasacie zakonu w zaborze austriackim w 1783 r. Przyczynił się do utrzymania jednej z prowincji zakonnych („Redemptor Provinciae”). Zmarł 1 X 1821 r. 

 

  • Anna Karwacka

    Anna Karwacka

KARWACKA ANNA (z domu KORPANTY), urodzona 22 VII 1970 r. w Mielcu, córka Zdzisława i Marii z Trojanowskich. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1988 r. Ukończyła Szkołę Muzyczną I st. im. M. Karłowicza w Mielcu w klasie fortepianu. W latach 1984-1988 należała do Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” w Mielcu. Studiowała filologię romańską na Akademii Pedagogicznej w Krakowie i uzyskała tytuł magistra. Pracę zawodową rozpoczęła w Polskiej Telefonice Wiejskiej (dziś Multimedia), w której jako pierwszemu pracownikowi,  kierownikowi biura i kierownikowi pionu administracji placówki w Mielcu powierzono misję zorganizowania jej działalności (1995-1999). Pracowała też w Mieleckiej Szkole Biznesu jako lektor języka francuskiego i języka włoskiego (1995-1998). Od 1999 r. do 2005 r. pełniła funkcje: dyrektora Biura Relacji Międzynarodowych, pełnomocnika rektora i kierownika Studium Języków Obcych w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu oraz prowadziła lektorat z języka francuskiego i języka włoskiego na tej uczelni. W 2001 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu zarządzania oświatą i przedsiębiorczości w WSGiZ w Mielcu. W czerwcu 2005 r. przeszła do firmy Melex A&D Tyszkiewicz Sp. J. w Mielcu, na stanowisko zarządzającego centrum konferencyjnym w Zespole Zamkowo-Parkowym w Przecławiu. Od 2007 r. do 2009 r. była dyrektorem handlowym i prokurentem w Zakładzie Narzędziowym Sp. z o.o. w Mielcu, a w latach 2009-2011 pełniła funkcje rzecznika prasowego i PR & Marketing Managera w Polskich Zakładach Lotniczych/Sikorsky Aircraft Corporation, Grupa UTC w Mielcu. Wykonywała także tłumaczenia pisemne, ustne, konsekutywne i techniczne w językach: angielskim, francuskim i włoskim oraz obsługiwała delegacje zagraniczne, m.in. Urzędu Miejskiego w Mielcu i Agencji Rozwoju Przemysłu. Ukończyła szereg kursów specjalistycznych. Przebywała na stypendiach i stażach językowych, m.in.  Alliance Française (Paryż, Francja, 1989), Oxford House College (Oksford, Wielka Brytania, 2006), International House (Mediolan, Włochy, 2007), Kent School of English (Broadstairs, Wielka Brytania, 2010) i Institute of World Politics (Waszyngton D.C., USA, 2011). W 2012 r. ukończyła studia licencjackie z filologii angielskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, studia podyplomowe w Collegium Civitas (Dyplomacja Kulturalna), a od 2013 r. uczęszcza na studia podyplomowe w Polish Open University – Wyższej Szkole Zarządzania (Marketing Międzynarodowy). Aktualnie realizuje tłumaczenia tekstów specjalistycznych w dziedzinach: Unia Europejska, ekonomia, turystyka, geografia, ekologia, budownictwo, mechanika, architektura, historia sztuki, gastronomia oraz tłumaczenia literatury w czterech językach: polskim, angielskim, francuskim i włoskim. M.in. tłumaczyła książkę Juliana Kulskiego Legacy of the White Eagle (Dziedzictwo Orła Białego) z języka angielskiego na język polski, którą wydało Wydawnictwo Bertelsmann Media – Świat Książki, Warszawa, 2005 (Wstęp napisał Jan Nowak-Jeziorański.) Jest autorką opracowania Analiza marketingowa sektora motoryzacji na przykładzie firmy Melex A&D Tyszkiewicz Sp.J. (Zeszyty Naukowe Politechniki Rzeszowskiej, Rzeszów 2005). W 2011 r. była współzałożycielem firmy House of Diplomacy Akademia Spraw Zagranicznych Sp. z o.o. w Warszawie i pełni funkcję jej dyrektora. Firma ta zajmuje się głównie organizowaniem warsztatów i programów dyplomatycznych, międzynarodową współpracą gospodarczą, współpracą z placówkami dyplomatycznymi.

 

KARWACKI JÓZEF, urodzony 25 II 1898 r. w Mielcu, syn Jana i Anny ze Stankiewiczów. W 1916 r. otrzymał powołanie do austriackiego wojska (17 pułk piechoty w Rzeszowie) i po trzymiesięcznym przeszkoleniu został wysłany na front wschodni. Walczył m.in. nad Styrem i Stochodem. W ostatnich dniach wojny znajdował się z 17 pułkiem na Bałkanach. Do Mielca powrócił 18 XI 1918 r. Pod koniec roku 1918 r. zgłosił się do polskiego wojska, otrzymał ponownie przydział do 17 pp i walczył z wojskiem ukraińskim pod Haliczem, Monasterzyskami, Buczaczem oraz Brodami, gdzie napotkał bolszewików. W 1920 r. – jako celowniczy przy stanowisku karabinu maszynowego – uczestniczył w ofensywie wojsk polskich do rzeki Berezyny (tam w walce z bolszewikami cudem uniknął śmierci), a następnie w odwrocie przez Nieśwież, Baranowicze, Wołkowysk, aż do Góry Kalwarii. Wziął udział w zwycięskiej polskiej kontrofensywie w okolicach Warszawy (tzw. „cud nad Wisłą”) w sierpniu 1920 r. oraz w ofensywie w kierunku wschodnim (Mińsk Mazowiecki, Ostrołęka). 7 IX 1920 r. miał przestrzeloną głowę, ale na szczęście mózg nie został uszkodzony. Tego roku tuż przed Bożym Narodzeniem powrócił w rodzinne strony. W 1921 r. uznany został za inwalidę wojennego i otrzymał rentę. Zamieszkał w Rzędzianowicach i prowadził niewielkie gospodarstwo rolne, także w czasie okupacji hitlerowskiej i w pierwszych latach po II wojnie światowej. W związku z pogarszającym się stanem zdrowia przeniósł się do Mielca. Był członkiem mieleckiej organizacji Związku Inwalidów Wojennych. Posiadał stopień kaprala rezerwy. Wyróżniony m.in. Medalem 70-lecia ZIW i Odznaką Honorową ZIW. Zmarł 3 II 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzędzianowicach.

 

KARWACKI KASPER, cechmistrz cechu krawieckiego w Mielcu, wzmiankowany w 1772 r.

 

  • Stanisław Karwacki

    Stanisław Karwacki

KARWACKI STANISŁAW, urodzony 28 IV 1953 r. w Koprzywnicy, syn Józefa i Marianny z Trześniewskich. W 1971 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Metalową, a w 1974 r. Technikum Mechaniczne. Pracę zawodową rozpoczął wkrótce po maturze, w biurze technologiczno-konstrukcyjnym warsztatów szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych MPM w Mielcu. W 1981 r. ukończył studia na Politechnice Krakowskiej – Punkt Konsultacyjny w Mielcu i otrzymał tytuł inżyniera mechanika. Od 1982 r. do 1990 r. pracował jako nauczyciel zawodu i przedmiotów zawodowych w Zespole Szkół Technicznych. W 1985 r. ukończył studia magisterskie o specjalności nauczycielskiej na Politechnice Rzeszowskiej. W związku z wyborem na funkcję prezesa Zarządu Oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu – od 1990 r. był oddelegowany do jej pełnienia. Jest był członkiem Prezydium Zarządu Okręgu ZNP w Rzeszowie. W latach: 1990, 1994, 1998, 2002 był delegatem na Krajowy Zjazd ZNP w Warszawie. W 1999 r. został wybrany radnym Rady Powiatowej w Mielcu i pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Oświaty. Funkcję prezesa Oddziału ZNP w Mielcu pełnił do 2005 r.

 

  • Bolesław Karwat

    Bolesław Karwat

KARWAT BOLESŁAW GRZEGORZ, urodzony 24 IV 1951 r. w Świdnicy, syn Stefana i Natalii z Kopeckich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1970 r. Studiował na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1975 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika-automatyka. Po studiach podjął pracę w macierzystej AGH i do dziś jest jej pracownikiem naukowo-dydaktycznym. Pracował na stanowiskach asystenta (1975-1976) i starszego asystenta (1976-1984), a od 1984 r. jest adiunktem. W 1983 r. uzyskał doktorat z zakresu dynamiki maszyn na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH. Od 1999 r. pełni funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki oraz kieruje pracami Rady Społecznej tego Wydziału. W latach 2002-2005 był członkiem Senatu AGH. Jest członkiem senackiej Komisji Kształcenia. Opublikował monografię i 76 prac naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Jest współautorem 6 patentów. Wykonał wiele ekspertyz i opracowań dla przemysłu. Był głównym wykonawcą i kierownikiem szeregu grantów finansowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wielokrotnie brał udział w kongresach i konferencjach krajowych i międzynarodowych. Prowadzi wykłady z następujących przedmiotów: techniki wytwarzania, inżynieria maszyn i urządzeń, inżynieria systemów produkcyjnych, teoria podejmowania decyzji, metody optymalizacji w konstrukcji maszyn i recykling w ochronie środowiska. Wypromował kilkudziesięciu magistrów inżynierów na kierunkach studiów: Mechanika i Budowa Maszyn oraz Automatyka i Robotyka. Ponadto pełni funkcje m.in. członka Rady Programowej Technicznego Uniwersytetu Otwartego AGH (od 2005 r.), pełnomocnika rektora AGH ds. stypendium Fundacji ABB dla studentów za wybitne osiągnięcia w nauce, członka Rady Funduszu Stypendialnego im. S. Staszica (od 2008 r.), zastępcy ds. kształcenia kierownika oraz członka Rady Programowej Szkoły Ochrony i Inżynierii Środowiska im. W. Goetla (od 2004 r.), a także sekretarza Ogólnopolskiej Konferencji Dziekanów Wydziałów Mechanicznych Polskich Uczelni Technicznych. Udziela się w radach nadzorczych i komitetach organizacyjnych oraz pełni funkcje doradcze. Był m.in. konsultantem naukowym Huty Katowice SA (1995-2002) oraz sekretarzem (1993-1995), wiceprzewodniczącym (1995-1997) i przewodniczącym Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. G. Narutowicza w Krakowie (1997-1999), a od 2007 r. jest wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej CONTROPROCESS SA. w Tarnowie (od 2007 r.). Pracował w Komitetach Organizacyjnych: Konferencji „Elektrofiltry” (przewodniczący - 2000, 2002, 2004, 2006, 2008), Międzynarodowej Konferencji „Metody aktywne redukcji drgań i hałasu” (wiceprzewodniczący – 2003, 2005, 2007), Międzynarodowej Konferencji ICCC-2004 (wiceprzewodniczący), Festiwalu Nauki w Krakowie (członek Rady Programowej – od 2003, przewodniczący – 2005, 2006, 2007), Konferencji „Ochrona i inżynieria środowiska – zrównoważony rozwój” (przewodniczący – 2006, 2007, 2008). Jest członkiem Komitetu Naukowo-Technicznego zajmującego się problemem złagodzenia skutków kryzysu energetyczno-paliwowego przez produkcję syntetycznych paliw silnikowych, członkiem IEEE i członkiem Polskiego Towarzystwa Diagnostycznego. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi RP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 85-lecia AGH i Nagrodą im. prof. W. Taklińskiego za wybitne osiągnięcia dydaktyczne. Od 2009 r. pełni funkcję kierownika Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Mielcu AGH w Krakowie. Jest także przewodniczącym Rady Programowej Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. 

 

KARWOWSKI KAZIMIERZ (OJCIEC KAZIMIERZ OD APOSTOŁÓW), urodzony około 1726 r. w rodzinie szlacheckiej. Trynitarski habit przyjął 15 VI 1742 r. Śluby zakonne złożył 28 IX 1743 r. Święcenia kapłańskie przyjął 28 IX 1749 r. Był sekretarzem prowincjonalnym, a następnie powierzono mu funkcję pierwszego przełożonego nowo wybudowanego (1760) klasztoru trynitarzy w Mielcu. Wprowadził nowe formy pobożności, związanej zwłaszcza z kultem Jezusa Nazareńskiego, którego figurę, umieszczoną w kościele klasztornym, otaczali szczególną czcią mieleccy wierni. Zmarł 20 IV 1765 r.

 

KARWOWSKI STANISŁAW, urodzony 13 IX 1907 r. w powiecie pińczowskim. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. K. Brodzińskiego w Tarnowie, egzaminy maturalne zdał w 1929 r. Studia wyższe na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie ukończył w 1933 r. i otrzymał tytuł magistra filozofii. W latach 1934-1939 pracował jako nauczyciel geografii i biologii w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Dalsze losy nie są znane.

 

KARWOWSKI WŁADYSŁAW, urodzony 15 III 1904 r. w Warszawie. W marcu 1939 r. został przeniesiony służbowo do pracy w Państwowych Zakładach Lotniczych Nr 2 w Mielcu jako frezer i traser. Na tych stanowiskach pracował także w czasie okupacji hitlerowskiej. Po wojnie pełnił funkcję kierownika wydziału, a od 1 IX 1950 r. do 1 X 1974 r. pracował w Gimnazjum Przemysłowym (później ZST) na stanowisku nauczyciela zawodu i kierownika warsztatów szkolnych. Przyczynił się do rozwoju bazy dydaktycznej warsztatów szkolnych i uzyskania wysokiego poziomu kształcenia technicznego młodzieży. Angażował się do prac społecznych, m.in. jako radny Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, ławnik w Sądzie Powiatowym i członek Rady Nadzorczej PSS „Społem” w Mielcu. W 1974 r. przeszedł na emeryturę. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi. W 1980 r. wpisany do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. Zmarł 17 VIII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KASA RĘKODZIELNICZA, bank rzemieślniczy w Mielcu powstały w 1917 r. Działała w oparciu o statut zatwierdzony 5 V 1917 r. w Sądzie Okręgowym w Tarnowie. Jej podstawowym celem było wspieranie – głównie poprzez udzielanie kredytu – małych firm przemysłowych i rękodzielniczych. W Zarządzie Kasy pracowali: L. Działowski, F. Krymski, J. Mazurkiewicz i A. Winiarski. Inflacja i dewaluacja w latach 20. niekorzystnie wpłynęły na jej kondycję finansową. Po ustąpieniu jej założycieli z Zarządu wybrano doń Z. Rymanowskiego, W. Piotrowskiego i F. Rokitę, ale sytuacja Kasy stawała się coraz trudniejsza i w 1927 r. doszło do jej likwidacji.

 

KASA ROLNICZEGO UBEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO (KRUS) – ODDZIAŁ REGIONALNY W RZESZOWIE, PLACÓWKA TERENOWA W MIELCU, powstała w kwietniu 1993 r. Jej podstawowymi zadaniami są ubezpieczenia rolnicze i wypłata świadczeń krótkoterminowych. Zasięgiem swych usług obejmuje gminy: Borowa, Czermin, Gawłuszowice, Mielec (gmina wiejska), Przecław i Tuszów Narodowy oraz miasto Mielec. W latach 1993-1997 zajmowała lokal w budynku przy ul. M. Reja 1, a od września 1997 r. funkcjonuje w CHU „Pasaż” przy ul. Dworcowej 4/70. Od początku działalności kierownikiem placówki jest mgr inż. Helena Bierzyńska.

 

KASA STEFCZYKA, spółdzielnia oszczędnościowo-pożyczkowa, która charakteryzowała się m.in.: niewielkim obszarem działalności, rolniczym charakterem, niewielkimi udziałami i niskim oprocentowaniem kredytów oraz społeczną pracą zarządu. W Mielcu powstała w 1909 r. Jej założycielami byli: ks. Franciszek Pawlikowski (proboszcz parafii św. Mateusza) i inżynier Jan Haładej. Jednym z głównych celów utworzenia kasy było zapewnienie mieleckiemu mieszczaństwu chrześcijańskiemu możliwości bieżącego korzystania z własnej kasy spółdzielczej. Znacznie ożywiła się po reformie walutowej w 1923 r. Funkcjonowała do 1940 r. Wtedy to niemieckie władze okupacyjne poleciły jej zlikwidowanie i przekazanie udziałów do Banku Spółdzielczego w Mielcu. Pod koniec lat 90. XX w. rozwinęła się w kraju sieć oddziałów Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. Stefczyka w Gdyni, sukcesorki Kas Stefczyka. Oddział SKOK w Mielcu powstał 22 VII 1999 r. Jego pierwsza siedziba znajdowała się na parterze bloku mieszkalnego przy ul. Drzewieckiego, a następnie przeniesiono ją do lokalu na parterze bloku przy Al. Niepodległości 3. Aktualnie siedziba mieleckiego Oddziału SKOK znajduje się w bloku nr 5 przy al. Niepodległości.

 

KASPAREK JAN RUDOLF, urodził się w 1824 r. w Samborze. Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Lwowskim podjął pracę w administracji państwowej na terenie Galicji. W latach 1860-1863 pracował jako komisarz w Starostwach Powiatowych w Nowym Sączu i Krakowie, a w latach 1864-1866 był naczelnikiem Urzędu Powiatowego i starostą w Skawinie. Od 1867 r. do 1872 r. pełnił funkcję starosty w Mielcu. Był pierwszym po uchwaleniu nowej ustawy o samorządzie gminnym (1866) i pierwszym Polakiem na stanowisku starosty w Mielcu. W latach 1873-1876 był starostą w Chrzanowie (otrzymał tam Honorowe Obywatelstwo Miasta), a w 1877 r. w Rudkach. W latach 1878-1880 pracował w namiestnictwie we Lwowie, a następnie przeszedł na emeryturę. Otworzył własne biuro prawnicze, pełniące funkcję tzw. „ajenta publicznego” i prowadził je do końca życia. Doświadczenia zdobywane w czasie pracy w administracji spożytkował w liczącym 3 tomy Zbiorze ustaw administracyjnych w Królestwie Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim obowiązujących, do użytku organów władz rządowych i władz autonomicznych (Kraków, 1868-1873). Dzieło szybko zyskało dużą popularność i już w 1876 r. ukazało się jego drugie wydanie, a w latach 1884-1889 trzecie, ale już znacznie rozszerzone (6-tomowe), uzupełnione orzecznictwem austriackiego Trybunału Administracyjnego. Opublikował też artykuł z zakresu prawa skarbowego O błędnej podstawie wyśledzenia czystego dochodu z propinacyjnego wyszynku („Przegląd Sądowy i Administracyjny”, Lwów, R.6, 1881). Udzielał się też w pracy społecznej jako członek Komisji Fizjograficznej Towarzystwa Naukowego w Krakowie. Zmarł 5 I 1890 r. we Lwowie.

 

  • Henryk Kasperczak

    Henryk Kasperczak

KASPERCZAK HENRYK WOJCIECH, urodzony 10 VII 1946 r. w Zabrzu, syn Jana i Jadwigi z domu Brysiak. Absolwent Technikum Samochodowego w Gliwicach, egzaminy maturalne zdał w 1965 r. Treningi piłkarskie rozpoczął w 1959 r. w Stali Zabrze i w tym klubie grał do 1965 r., a następnie przeszedł do Stali Mielec. W latach 1966-1968 odbył służbę wojskową w Legii Warszawa. Powrócił do Mielca i w barwach Stali występował nieprzerwanie do 1978 r. Był jednym z głównych autorów największych sukcesów mieleckiego klubu: awansu do I ligi (1970), dwukrotnego zdobycia tytułu mistrza Polski (1973, 1976), tytułu wicemistrza Polski (1975) i 3. miejsca (1974) oraz dwukrotnego udziału w Pucharze Klubowych Mistrzów Europy (w 1973 r. mecze z Crveną Zvezdą Belgrad, w 1976 r. – z Realem Madryt) i awansu do ćwierćfinału Pucharu UEFA w 1976 r. Ogółem w pierwszoligowych meczach Stali wystąpił 209 razy i strzelił 37 bramek. Od 1973 r. do 1978 r. występował w I reprezentacji Polski, najczęściej w linii pomocy. Rozegrał 63 mecze i strzelił 5 bramek. Był jednym z najlepszych pomocników w historii polskiej piłki nożnej i współautorem jej wielkich sukcesów w latach 70., m.in.: zdobycia 3. miejsca w Mistrzostwach Świata w 1974 r. (RFN), wywalczenia srebrnego medalu na Olimpiadzie w 1976 r. (Montreal) i zajęcia 5-8 miejsca w Mistrzostwach Świata w 1978 r. (Argentyna). Ponadto 1 raz zagrał w młodzieżowej reprezentacji Polski. W 1976 r. uznany został „Piłkarzem Roku” w klasyfikacjach katowickiego dziennika „Sport” i warszawskiego tygodnika „Piłka Nożna”. W czasie gry w mieleckiej Stali ukończył Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie (w tym dwa lata w Punkcie Konsultacyjnym w Mielcu) i w 1977 r. otrzymał tytuł magistra sportu oraz tytuł trenera II klasy. Po argentyńskich Mistrzostwach Świata w 1978 r. przeszedł do francuskiego FC Metz i grał tam do 1979 r., po czym w tym klubie rozpoczął karierę trenerską i prowadził go do 1984 r., zdobywając m.in. Puchar Francji. W czasie pobytu we Francji otrzymał najwyższą francuską licencję trenerską. Kolejnymi zespołami, które trenował, były: AS St. Etienne (1984-1987, awans do ekstraklasy), Racing Strasbourg (1987-1989, finał Pucharu Francji), Racing Club de Paris (1989-1990), Montpellier HSC (1990-1992, ćwierćfinał Pucharu Zdobywców Pucharu), Lille OSC (1992-1993), reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej (1993-1994, 3. miejsce w Pucharze Narodów Afryki w 1994 r.), reprezentacja Tunezji (1994-1998, wicemistrzostwo Afryki, udział w Olimpiadzie w Atlancie – 1996, awans do finałów Mistrzostw Świata-98), SC Bastia (1998), klub Al-Wasl Dubaj w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (1999), reprezentacja Maroka (2000), klub Shenyang Sealion w Chinach (2001), reprezentacja Mali (2001-2002, 4. miejsce w Pucharze Narodów Afryki) i Wisła Kraków (od 2002, wicemistrzostwo Polski, 1/8 Pucharu UEFA). Mimo wielu obowiązków utrzymuje kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczył w historycznym meczu Stal Mielec – „Orły Górskiego”, rozegranym w 1999 r. na mieleckim stadionie. (Dochód z meczu przeznaczono na leczenie Zygmunta Kukli – byłego bramkarza Stali i reprezentacji Polski.) W latach 2002-2004 był trenerem drużyny piłki nożnej Wisły Kraków i zdobył z nią dwa mistrzostwa i wicemistrzostwo Polski oraz dwa Puchary Polski. Od 2006 r. do 2008 r. trenował reprezentację Senegalu. W 2008 r. powrócił do Polski i podjął się prowadzenia będącego w kryzysie Górnika Zabrze, ale nie udało mu się utrzymać drużyny w ekstraklasie. W marcu 2010 r. został zaangażowany w Wiśle Kraków i zdobył z nią wicemistrzostwo Polski, ale po słabych wynikach zespołu w rywalizacji międzynarodowej 6 VIII 2010 r. podał się do dymisji. Od 17 XI 2010 r. do 18 III 2011 r. był trenerem ekstraklasowego zespołu greckiego Athlitikos Omilos Kavala. 30 XII 2013 r. został selekcjonerem reprezentacji Mali i pełnił tę funkcję do maja 2015 r. Od lipca 2015 r. do kwietnia 2017 r. był trenerem reprezentacji Tunezji. Wyróżniony m.in. Złotym i Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu oraz członkostwem Klubu Wybitnego Reprezentanta. Pełni funkcję przewodniczącego Stowarzyszenia Rady Trenerów. Utrzymuje systematyczny kontakt z Mielcem i uczestniczy w uroczystościach jubileuszowych FKS Stal Mielec. W 2004 r. uhonorowany przez prezydenta miasta Mielca Janusza Chodorowskiego Medalem „Przyjaciel Miasta Mielca”.

 

KASPERSKI SZYMON, cechmistrz cechu krawiecko-kuśnierskiego w Mielcu w latach 1790-1795 i 1800-1805.

 

  • Tadeusz Kasprowicz

    Tadeusz Kasprowicz

KASPROWICZ TADEUSZ, urodzony 27 I 1898 r. w Jarosławiu, syn Stanisława i Konstancji z domu Kacz. Absolwent Gimnazjum Państwowego w Przemyślu. W 1917 r. powołany został do służby w wojsku austriackim i walczył na włoskim froncie do końca października 1918 r. Po powrocie do kraju służył w Wojsku Polskim do 19 III 1921 r. i uczestniczył m.in. w wojnie polsko-bolszewickiej. Studia wyższe na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie ukończył w 1926 r. i otrzymał tytuł doktora medycyny. Bezpośrednio po studiach podjął pracę w Lecznicy Brackiej w Katowicach, a następnie pracował w Klinice Kobiet w Chorzowie i ponownie w Katowicach. Od 15 VII 1929 r. do 31 VIII 1939 r. pełnił funkcję lekarza okręgowego w Imielinie, a ponadto był lekarzem kolejowym, lekarzem Spółki Brackiej i innych Kas Chorych. 31 VIII 1939 r. został zmobilizowany i w stopniu kapitana lekarza uczestniczył w kampanii wrześniowej. Pod Zamościem dostał się do niewoli niemieckiej, ale 15 X 1939 r. został zwolniony i powrócił na Górny Śląsk. Okazało się jednak, że Niemcy zajęli mu cały majątek i w tej sytuacji przyjechał do siostry w Mielcu. Tu od 21 III 1940 r. prowadził praktykę prywatną, a 1 I 1942 r. objął stanowiska kierownika szpitala zakaźnego i ordynatora oddziału wewnętrznego. Działał w konspiracji, pełniąc w mieleckim obwodzie AK funkcję oficera do spraw leczniczych. Z narażeniem własnego życia ratował także prześladowanych Żydów. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, od IX 1944 r. pełnił funkcję lekarza miejskiego, a od 1 V 1948 r. pracował także jako lekarz domowy Ubezpieczenia Społecznego. W latach 50. pracował w Pogotowiu Ratunkowym, Szpitalu Powiatowym i Przychodni Rejonowej nr 2. Od 1955 r. przeszedł do pracy w Poradni Rejonowej nr 1 na stanowisko lekarza ogólnego i funkcję przewodniczącego Komisji Lekarskiej, a w 1959 r. został kierownikiem tej przychodni. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia zrezygnował z funkcji, pozostając na stanowisku lekarza. 1 VII 1964 r. przeszedł na zasiłek chorobowy. Zmarł 20 VII 1965 r. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 13 VIII 1991 r. odznaczony został pośmiertnie Medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” i umieszczeniem nazwiska na honorowej tablicy w Parku Sprawiedliwych wśród Narodów Świata na Wzgórzu Pamięci w Jerozolimie. Medal wręczył Aleksandrze Barbarze Król (córce T. Kasprowicza) ambasador Izraela w Polsce.

 

KASPROWICZA JANA (ULICA), niezbyt długa ulica (218 m) na osiedlu Wolności. Biegnie od ul. C. K. Norwida, pomiędzy domami rodzinnymi z ogródkami, do ul. W. Broniewskiego. Powstała i otrzymała patrona w 1977 r. Posiada asfaltową nawierzchnię oraz chodniki z kostki brukowej po obu stronach.
Patron ulicy: JAN KASPROWICZ (1860-1926) to poeta, dramaturg, krytyk i tłumacz. Był jednym z prekursorów i wybitnych przedstawicieli okresu Młodej Polski. Pozostawił bogaty i różnorodny dorobek twórczy. Pełnił liczne ważne funkcje, był m.in. prezesem Związku Naukowo-Literackiego i rektorem Uniwersytetu Lwowskiego oraz członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Od 1923 r. mieszkał w willi „Harenda” w Zakopanem.

 

KASPRZAK JÓZEF (ksiądz), urodzony 2 IV 1932 r. w Złotnikach-Borku koło Mielca, syn Wojciecha i Bronisławy z domu Rzeźnik. Szkołę podstawową i dwie klasy licealne (Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego) ukończył w Mielcu. Dalszą edukację z zakresu szkoły średniej odbył w Seminarium Duchownym w Tarnowie i tam także zdał egzaminy maturalne w 1951 r. Naukę kontynuował w Studium Humanistycznym przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie i po jego ukończeniu w 1956 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Limanowej, Piwnicznej Zdroju, Ryglicach, Kolbuszowej i Padwi Narodowej. W 1977 r. został mianowany proboszczem parafii w Chechłach. Doprowadził do wybudowania w 1983 r. nowego kościoła oraz jego wyposażenia, m.in. do istniejącego jednego dzwonu dokupił dwa następne. Zmarł 16 VIII 1994 r. w czasie pełnienia posługi kapłańskiej w kościele. Pochowany został w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KASPRZAKA MARCINA (ULICA), jedna z dłuższych ulic (527 m) na osiedlu Wolności, położona jest w jego środkowej części. Łączy ul. M. Ćwiklińskiej z ul. W. Broniewskiego. Status ulicy i patrona nadano jej w 1973 r. Jej sąsiadami są domy jednorodzinne z ogródkami, przy czym zwraca uwagę grupa domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wybudowana od północnej strony ulicy. W 2008 r. położono nową nawierzchnię asfaltową i zbudowano chodniki z płytek betonowych.
Patron ulicy: MARCIN KASPRZAK (1860-1905) był działaczem ruchu robotniczego, współzałożycielem II Proletariatu, współorganizatorem pierwszych uroczystości 1 maja w Warszawie (1890), działaczem PPS, a póżniej SDKPiL. Został uwięziony za obronę drukarni i stracony na stokach Cytadeli w Warszawie.

 

KASYNO INTELIGENCJI, lokal o charakterze kulturalno-rozrywkowym dla mieleckiego mieszczaństwa. Mieścił się w budynku położonym w parku przy ulicy Kolejowej (aktualnie jest to teren Przedszkola nr 1 przy ul. A. Mickiewicza 51). Zbudowany został przed I wojną światową. Oprócz spotkań towarzyskich wystawiano tam sztuki teatralne, m.in. Na zawsze i Betlejem Polskie (w reżyserii ks. Wieczorka). W 1917 r. kasyno spaliło się.

 

KASZTANOWA (ULICA), niedługa (136 m) ulica na osiedlu Borek. Powstała i otrzymała nazwę w 1987 r. Jest drogą dojazdową dla mieszkańców domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (po jednej stronie) i jednorodzinnych (po drugiej stronie) do ul. Władysława Jagiełły (lub Jesionowej), a dalej ul. Brzozowej, która dochodzi do ul. H. Sienkiewicza. Posiada nową, asfaltową nawierzchnię oraz szeroki chodnik (z szarej kostki) od strony „szeregówek” i wąski chodnik z drugiej strony.

 

KATARZYNA, urodzona przed 1459 r., córka Jana (II) z Mielca i Zofii, żona Stanisława h. Gierałta z Koźmic.

 

KATARZYNA, urodzona około 1570 r., córka Mikołaja Mieleckiego (wojewody podolskiego, później hetmana wielkiego koronnego) i Elżbiety z Radziwiłłów, od 1592 r. żona Jana Ostroroga, podczaszego koronnego, a później wojewody poznańskiego.

 

KATASTROFA „SKYTRUCKA” W WENEZUELI, największa w historii katastrofa lotnicza samolotu wyprodukowanego w Mielcu. Wydarzyła się 12 VII 2001 r. o godz. 18,27 (czasu polskiego) na terenie lotniska w wojskowej bazie Puerto Cabello w Wenezueli. Samolot M-28 „Skytruck”, będący własnością wenezuelskiej firmy Overtec, współpracującej z Polskimi Zakładami Lotniczymi w Mielcu, po wystartowaniu stracił sterowność i runął z wysokości ponad stu metrów, eksplodując po upadku na teren lotniska. W wypadku zginęli wszyscy pasażerowie i członkowie wenezuelskiej załogi – łącznie 13 osób. Wśród nich było 5 Polaków: Stanisław Padykuła (mielczanin) – wiceprezes Agencji Rozwoju Przemysłu w Warszawie, Daniel Romański – prezes Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu, Andrzej Koper – przedstawiciel pionu handlowego PZL Sp. z o.o. w Mielcu, Jan Sęk – przedstawiciel pionu technicznego PZL Sp. z o.o. w Mielcu i Piotr Bień (mielczanin) – przedstawiciel grupy serwisowej PZL Sp. z o.o. w Wenezueli. Delegacja polska przebywała w Wenezueli z ofertą sprzedaży kolejnych „Skytrucków” i prezentacją innego mieleckiego samolotu – „Iskierki”. Po przeprowadzeniu dochodzenia komisja lotnicza stwierdziła, że przyczyną katastrofy był poważny błąd pilota.

 

KATOLICKA PORADNIA RODZINNA, powstała w listopadzie 1981 r. przy Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, na podstawie porozumienia Diecezjalnego Duszpasterstwa Rodzin w Tarnowie z proboszczem ks. dr. Janem Białobokiem. Jej siedzibą jest budynek parafialny przy ul. ks. H. Arczewskiego 1. Podstawowym zadaniem Poradni jest przygotowywanie narzeczonych do życia rodzinnego i doradzanie zgłaszającym się małżeństwom w sprawach rodzinnych. Doradcy życia rodzinnego posiadają specjalistyczne studia (w tym Studium Rodziny w Tarnowie) oraz upoważnienie (misję kanoniczną) do pracy w KPR i wykonują ją bezinteresownie. Z tych porad korzysta przeciętnie w roku około 400 osób w stanie narzeczeńskim oraz kilkanaście małżeństw.

 

KATOLICKI OŚRODEK KULTURY PRZY PARAFII DUCHA ŚWIĘTEGO, utworzony został wiosną 1994 r. z inspiracji proboszcza parafii Ducha Świętego ks. kan. Władysława Marcinowskiego, w porozumieniu z Zarządem Miasta Mielca, przy akceptacji Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Najważniejszą przesłanką do powołania takiej placówki była wspólna troska o zapewnienie odpowiednich warunków dla szeroko pojętej działalności kulturalno-wychowawczej z mieszkańcami Parafii Ducha Świętego i północno-zachodniej części Mielca. Na działalność przeznaczono część budynku parafialnego przy ul. M. Pisarka 16 a, w której wcześniej odbywała się katecheza dzieci i młodzieży. W latach 1994-1995 KOK stanowił filię Mieleckiego Ośrodka Kultury (funkcję kierownika pełniła Anna Perłowska), a od 1995 r. jest wyłącznie placówką Parafii Ducha Świętego, pod opieką parafialnych oddziałów Stowarzyszenia Rodzin Katolickich (przewodnicząca: Małgorzata Lubieniecka) i Akcji Katolickiej oraz pod nadzorem organizacyjnym i merytorycznym proboszcza ks. kanonika W. Marcinowskiego. Spośród wielu form parafialnej pracy religijnej i kulturalno-wychowawczej wyróżniają się: biblioteka parafialna, pracownia komputerowa (zorganizowana i prowadzona przez Jerzego Studzińskiego – nauczyciela ZST), pracownia plastyczna i wystawy, Klub Akcji Katolickiej „Tchnienie”, świetlica TPD dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, Poradnia Rodzinna (prowadzona w ramach Duszpasterstwa Rodzin), Szkoła Rodzenia (prowadzona przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich), Porady Laktacyjne, Szkoła dla Rodziców, Scena Kameralna, gry świetlicowe i działalność muzyczna (m.in. koncerty), której inspiratorem jest piosenkarz Bartek Jaskot. Z jego inicjatywy od 1999 r. organizowany jest corocznie Festiwal Muzyki Duszy i Serca. Cyklicznie organizowana imprezą jest Festyn Rodzinny. KOK jest również organizatorem zajęć kulturalno-rozrywkowych dla dzieci i młodzieży w czasie ferii zimowych i wakacji letnich. Z pomieszczeń tej części budynku parafialnego korzystają także m.in. „Caritas”, chór parafialny, Grupy Modlitewne, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Ruch Światło-Życie, lektorzy i ministranci, Dziewczęca Służba Maryjna i inne grupy parafialne. Ponadto przez pewien czas czynna była siłownia prowadzona przez Dariusza Gila, niegdyś wielokrotnego mistrza i reprezentanta Polski w pływaniu.

 

KATOLICKIE STOWARZYSZENIE MŁODZIEŻY w diecezji tarnowskiej erygował ks. biskup ordynariusz Józef Życiński w 1993 r. Jego podstawowym zadaniem jest formacja religijno-patriotyczna młodzieży. W działalności KSM ważną rolę odgrywają ponadto kultura, kultura fizyczna i turystyka. W Mielcu aktywnie działają oddziały przy Parafii Ducha Świętego i Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

 

KATYŃSKIE DĘBY PAMIĘCI, sadzenie dębów jako „żywych pomników” w ramach wprowadzonego w 2008 r. ogólnopolskiego programu społeczno-edukacyjnego „Katyń ... ocalić od zapomnienia”. Jego celem jest upamiętnienie oficerów Wojska Polskiego, oficerów i podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza, funkcjonariuszy Policji Państwowej, Straży Granicznej i Więziennej oraz urzędników, wziętych do niewoli jesienią 1939 r. i osadzonych w obozach sowieckich, a następnie zamordowanych na rozkaz J. Stalina wiosną 1940 r. przez funkcjonariuszy NKWD (organ władz bezpieczeństwa ZSRR) w Katyniu, Charkowie, Bykowni i Twerze. Każdy z zamordowanych powinien mieć tylko jedną tabliczkę, toteż prowadzona jest centralna ewidencja Dębów Pamięci.  Na terenie Mielca posadzono dotychczas 6 Dębów Pamięci, w tym 3 zgodnie z procedurą ogólnopolską: 1 – Dąb Pamięci Władysława Kawy, zasadzony przez młodzież Gimnazjum nr 2 przy Gimnazjum nr 2, ul. Grunwaldzka (30 IV 2009 r.); 2 – Dąb Pamięci Zdzisława Wagnera, zasadzony przez młodzież II LO im. M. Kopernika obok Pałacyku Oborskich-Muzeum Regionalnym, ul. Legionów 73 (17 IX 2009 r.); 3 – Dąb Pamięci Tomasza Wołka, zasadzony przez dzieci Szkoły Podstawowej nr 12 przy Szkole Podstawowej nr 12, ul. Wandy na osiedlu Rzochów (6 V 2010 r.). Ponadto przy bazylice mniejszej św. Mateusza zasadzono 3 Dęby Pamięci. Należy ze smutkiem dodać, że główny inicjator akcji „Katyńskie Dęby Pamięci” ks. dr Józef Joniec zginął w katastrofie samolotowej pod Smoleńskiem 10 IV 2010 r.

 

KATYŃSKIE TABLICE wykonane w 1990 r. dla upamiętnienia pochodzących z ziemi mieleckiej ofiar bezprzykładnego mordu, dokonanego przez NKWD w kwietniu i maju 1940 r. w Katyniu i innych nieznanych miejscach na terenie ZSRR. Inspiratorem tego przedsięwzięcia był Komitet Obywatelski „Solidarność”. Udokumentowany wykaz zamordowanych osób sporządził Edward Michocki i on też ułożył treść napisów na poszczególnych tablicach. W porozumieniu z proboszczem Parafii św. Mateusza - ks. prałatem Stanisławem Jurkiem i za zgodą Kurii Diecezjalnej w Tarnowie tablice umieszczono na wewnętrznej części muru kościelnego przy kościele św. Mateusza od strony zachodniej, obok bramy głównej. Tablice wykonał Zakład Kamieniarski Zenona Gwoździowskiego, a fundusze uzyskano ze składek prywatnych oraz dofinansowania z Urzędu Miejskiego. Uroczystość odsłonięcia pierwszych tablic odbyła się 6 V 1990 r. Nabożeństwo koncelebrowali: ks. S. Jurek, proboszcz Parafii św. Marka w Rzochowie ks. Kazimierz Mularz i ks. kapelan ppłk Edward Zakrzewski z Rzeszowa. Odsłonięcia tablicy głównej i 23 tablic poszczególnych zamordowanych dokonała doc. dr hab. Halina Ciołkosz-Łupinowa, bratanica zamordowanego majora Jana Ciołkosza. Na tablicy głównej widnieje napis: „Mieszkańcom Ziemi Mieleckiej uwięzionym w obozach sowieckich w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku w 50 rocznicę Ich ofiary życia za wiarę i Ojczyznę – Mielczanie 1990 r.” Nad tą tablicą umieszczono krzyż, a pod i po obu stronach (w kształcie litery V) tablice indywidualne. W kolejnych latach, po wynajdywaniu kolejnych mieleckich ofiar, wykonywano następne tablice. W 1999 r. umieszczono drugą dużą tablicę o treści: „Synom Ziemi Mieleckiej pomordowanym przez Sowietów – Mieszkańcy Ziemi Mieleckiej. Wmurowano w 60. rocznicę agresji Związku Sowieckiego na Polskę. Związek Harcerstwa Rzeczpospolitej, Ruch Społeczny Akcja Wyborcza Solidarność, Porozumienie Prawicy, Mielec, 17 IX 1999 r. Fundator ZOKB Przyłęk”. Tablice indywidualne (stan z końca 2002 r., od lewej): * Mieczysław Władysław Welfe Kozielsk–Katyń, * st. post. PP Ryszard Nikiel Ostaszków–Miednoje, * komisarz PP Jan Walewicz Ostaszków-Miednoje, * funkcj. PP Stefan Baran Ostaszków, * kapral PP Józef Bąk Ostaszków * ppor Józef Mieczysław Fusek Kozielsk Katyń, * por. Władysław Kawa Kozielsk-Katyń, * por. Józef Hammer Kozielsk-Katyń, * funkcj. PP Jan Kaczmarek Ostaszków, * post. PP Stanisław Kasperkiewicz Ostaszków-Miednoje, * por. Franciszek Kozioł Kozielsk-Katyń, * kpt Marian Lubaska Starobielsk, * kpt Walerian Łozina-Łoziński Starobielsk, * funkcj. PP Stanisław Kotczuba Ostaszków-Miednoje, * kpr. PP Bronisław Zygmunt Ostaszków-Miednoje, * przodownik PP Antoni Papież Ostaszków-Miednoje, * st. post. PP Michał Pawlak Ostaszków-Miednoje, * post. PP Jan Wołkowicz Ostaszków-Miednoje, * ppłk Wincenty But Starobielsk, * ppor. Kazimierz Schab Kozielsk-Katyń, * ppor. Michał Sokół Kozielsk-Katyń, * mjr Marian Romuald Nowak Kozielsk-Katyń, * aspirant Bronisław Krempa Ostaszków, * por. Bolesław Wanatowicz Kozielsk-Katyń, * kpt. Antoni Wiącek Kozielsk-Katyń, * post. PP Ignacy Michno Ostaszków, * ppor Feliks Rusek Kozielsk-Katyń, * st. post. PP Michał Telega Ostaszków, * funkcj. PP Leopold Zawis Ostaszków, * mjr Jan Ciołkosz Kozielsk-Katyń, * mjr Kazimierz Dobrostański Kozielsk-Katyń, * post. Wincenty Rydzik Ostaszków-Miednoje, * komendant PP Emil Boguta Ostaszków-Miednoje,. * funkcj. PP Maciej Sowa Ostaszków, * funkcj. PP Józef Kowalczyk Ostaszków, * przod. PP Jan Krawczyk Ostaszków, * przod. PP Jan Kowalski Ostaszków, * Tadeusz Barański Starobielsk-Charków, * kpt. Stanisław Mazur Kozielsk-Katyń, * ppor. Stanisław Midura Kozielsk-Katyń, * kpt. Jan Sejler Starobielsk, * ppor. Włodzimierz Adam Kasprzyk Starobielsk-Charków, * przod. PP Stanisław Rzęsikowski Ostaszków, * mjr Michał Tobiasz Kozielsk-Katyń, * płk Kazimierz Burczak Starobielsk-Charków, * ppor. Zdzisław Wagner Kozielsk-Katyń, * komisarz PP Ludwik Lonczak Ostaszków, * funkcj. PP Władysław Zgórski Ostaszków-Miednoje, * por. Władysław Jung Starobielsk, * funkcj. PP Władysław Skulimowski Ostaszków-Miednoje, * Wyk. Zenon Gwoździowski, * 28 VII 2001 r. 13 IV 2007 r., z inicjatywy Komitetu 100-lecia Skautingu i Harcerstwa w Mielcu, odbyła się uroczystość odsłonięcia i poświęcenia 8 kolejnych tabliczek upamiętniających zamordowanych, związanych z ziemia mielecką: ppłk. Kazimierza Bartoszyńskiego, ppor. Andrzeja Stachowicza, funkcj. PP Jana Jachorka, st. post. PP Jana Kukulskiego, st. post. PP Wojciecha Mikulskiego, st. post. PP Andrzeja Piątka, mjr. Józefa Cygana i mjr. Pawła Hajduka. Nazwiska te wydobył z dokumentacji zbrodni katyńskiej Edward Michocki. Fundatorem tabliczek był Urząd Miejski w Mielcu, a wykonawcą – Sebastian Gwoździowski. Mszy Świętej przewodniczył i tabliczki poświęcił ks. prałat Stanisław Jurek – proboszcz parafii św. Mateusza. 16 VI 2008 r. zorganizowano uroczystość patriotyczną w ramach ogólnopolskiej akcji „Katyń – ocalić od zapomnienia”. 15 IV 2010 r. odbyła się uroczystość 70. rocznicy zbrodni katyńskiej i wówczas odsłonięto 2 kolejne tabliczki zamordowanych oraz nową tablicę upamiętniającą samolotową katastrofę smoleńską 10 kwietnia 2010 r., w której zginęła cała polska delegacja na uroczystości w Katyniu, w tym prezydent RP Lech Kaczyński i jego żona Maria Kaczyńska oraz poseł z Mielca Leszek Deptuła. W latach 2012-2013 Katyńskie Tablice zostały zdemontowane w związku z rewitalizacją otoczenia bazyliki mniejszej św. Mateusza, a następnie nieco inaczej ułożone. W 2015 r. jeszcze raz zmieniono układ tablic, dodając przy tym kolejne. 10 IV 2015 r. odbyła się uroczystość odsłonięcia i poświęcenia Katyńskich Tablic (zwanych też Ścianą Katyńską). 

 

KATZEN JAMES, urodzony w Australii. Absolwent szkoły średniej w Virginii, USA (1992 r.). Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Biznesu Instytutu Technologicznego „M.I.T” w Cambridge, USA z tytułem licencjata (1996 r.), a następnie magisterskie studia menedżerskie i magisterskie studia z zakresu budowy maszyn (2003 r.). W latach 1996-2001 pracował w firmie amerykańskiej Ford Motor Company jako inżynier konstruktor (design engineer), a następnie w latach 2004-2006 w firmie Pratt&Whitney z oddelegowaniem do WSK Rzeszów, jako kierownik produkcji (manufacturing manager). Od 2007 r. pracuje na stanowisku dyrektora ds. sprzedaży w Polskich Zakładach Lotniczych a Sikorsky Company w Mielcu.

 

  • Tomasz Kawa

    Tomasz Kawa

KAWA TOMASZ, urodzony w 1869 r. w Mielcu. Wykształcił się w zawodzie krawieckim i założył własny zakład krawiecki przy ul. Sandomierskiej. Jako wyróżniający się rzemieślnik został wydelegowany na wystawę przemysłową do Wiednia w 1906 r. W czasie reformy rzemiosła w 1908 r. pracował w komisji d/s statutu Rady Działu II (rękodzielnicy, m.in. krawcy, szewcy, kuśnierze, garbarze i czapnicy). W latach 20. kierował Działem II w zastępstwie chorego Franciszka Rokity, a od wiosny 1928 r. został przewodniczącym tegoż Działu. Aktywnie uczestniczył w życiu miasta. Był długoletnim członkiem Towarzystwa Ochotniczej Straży Pożarnej i członkiem jego Zarządu. Za tę społeczną pracę wyróżniony został w latach 20. odznaką 25-lecia TOSP. W 1925 r. był jednym z inicjatorów powstania Chrześcijańskiego Zjednoczenia Mielczan, a w 1932 r. uczestniczył w połączeniu się ChZM z Towarzystwem „Ojczyzna” i powołaniu Mieszczańskiego Towarzystwa „Ojczyzna”. W tej organizacji od 5 V 1932 r. pełnił funkcję wiceprezesa. Zmarł 11 VIII 1941 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Władysław Kawa

    Władysław Kawa

KAWA WŁADYSŁAW, urodzony 15 VIII 1891 r. w Przemyślu, syn Władysława i Magdaleny z Krasickich. W 1909 r. ukończył gimnazjum klasyczne w Przemyślu i zdał egzamin dojrzałości. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i od 31 I 1914 r. podjął pracę jako zastępca nauczyciela w filii Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W związku z wybuchem I wojny światowej powołany został 1 VIII 1914 r. do wojska austriackiego i w randze podchorążego uczestniczył w działaniach wojennych. W niewiadomych okolicznościach dostał się do niewoli rosyjskiej i został wywieziony do jednego z obozów jenieckich na Syberii. Latem 1918 r. udało mu się przedostać do tworzącej się w Omsku polskiej 5 Dywizji Syberyjskiej i w stopniu podporucznika uczestniczył w walkach z Armią Czerwoną w rejonach linii transsyberyjskiej. 1 XI 1918 r. został wzięty do niewoli i zesłany do Irkucka, gdzie zorganizował Polskie Gimnazjum Realne. Z dniem 30 IX 1922 r. został uwolniony i powrócił do niepodległej już Polski. Zatrudniony został od 1 X 1922 r. w Gimnazjum Państwowym (później im. S. Konarskiego) w Mielcu na stanowisku nauczyciela łaciny, języka polskiego i propedeutyki filozofii. Dokończył też studia na UJ i 14 XI 1923 r. zdał egzamin nauczycielski, a od 1925 otrzymał stałą posadę w Mielcu. Znał języki obce: rosyjski, niemiecki, włoski, francuski i angielski. Od stycznia 1923 r. do września 1924 r. sprawował funkcję komendanta hufca ZHP. Pod koniec lat 20. pracował jako sekretarz dyrekcji, a od 1 XI 1931 r. do 31 VIII 1932 r. pełnił obowiązki dyrektora szkoły. W latach 20. był także nauczycielem Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego. Publikował artykuły w sprawozdaniach obu mieleckich gimnazjów (państwowego i prywatnego). 5 XII 1929 r. został wyróżniony prawem do Medalu Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Aktywnie uczestniczył w działalności stowarzyszeń związanych z mielecką oświatą, m.in. był prezesem Towarzystwa Szkoły Ludowej, delegatem do Rady Szkolnej Powiatowej, członkiem założycielem Towarzystwa Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego, członkiem Zarządu Towarzystwa Bursy Gimnazjalnej i członkiem Zarządu Koła Opieki Rodzicielskiej, a także innych stowarzyszeń i organizacji, m.in. był członkiem zarządów: Koła Opieki nad Harcerzami, Związku Oficerów Rezerwy, LOPP i Spółdzielni Spożywców „Konsum”. W 1937 r. został przeniesiony do gimnazjum w Końskich i pracował tam do wybuchu II wojny światowej. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako oficer 73 pułku piechoty w oddziale zapasowym 23 Dywizji Piechoty Armii „Kraków” i w nieznanych dotąd okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Został uwięziony w obozie w Kozielsku i 30 IV 1940 r. zamordowany przez NKWD w Katyniu.

 

KAWALEC WALDEMAR JÓZEF, urodzony 22 VIII 1968 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Marii z Wasielewskich. Absolwent ZSZ Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 im. J. Groszkowskiego. Uczęszczał także do Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Mielcu i ukończył klasę akordeonu Władysława Wilczyńskiego, a następnie klasę puzonu Tadeusza Wywrockiego. W latach 1983-1985 grał w Młodzieżowej Orkiestrze Dętej RCK pod batutą Antoniego Czachora. Od 1986 r. pracował w WSK Mielec (W-50) jako monter płatowców. W 1991 r. przeniósł się z WSK do firmy „POLBITA” Sp. z o.o. na stanowisko przedstawiciela handlowego. W latach 1993-1998 był jednym ze współzałożycieli i współwłaścicieli firmy „RAWIX” SC, a od 1998 jest współwłaścicielem firm: LDC „RAWIX” SA, „DTL” SA i „PAPILLON” SA. Od 2000 r. do początku 2003 r. pełnił funkcję prezesa MKP „Stal” Mielec i był głównym sponsorem Klubu.

 

KAWIARNIE, lokale gastronomiczne posiadające atrybuty kawiarni funkcjonowały w centrum Mielca już od 2. połowie XIX w., ale w oficjalnej nazwie nie używano słowa „kawiarnia”. Za pierwszą należy więc uznać „Kawiarnię Artystyczno-Literacką” przy ul. H. Sienkiewicza, którą założył mielecki artysta malarz Stanisław Solarski 31 XII 1944 r. Pod koniec lat 40. grupa literatów i artystów, związana z kawiarnią, wyjechała z Mielca do innych miast i lokal został zamknięty. W latach 60., po przejęciu lokali gastronomicznych przez PSS „Społem”, otwarto kawiarnie: „Jutrzenka” przy Placu B. Bieruta (później Plac Centralny, aktualnie Plac Armii Krajowej) i „Zacisze” przy ul. T. Kościuszki, a na początku lat 70. „Violetta” przy ul. L. Staffa i „Krystynka” przy placu K. Świerczewskiego (aktualnie Rynek). W 1979 r. pojawiła się kolejna kawiarnia WSS „Społem” - „Słoneczna” w pawilonie handlowo-usługowym przy ul. K. Pułaskiego, a ponadto zadaszono taras przy kawiarni „Violetta”, uzyskując dodatkowo 48 miejsc. W latach 80., po oddaniu przez WSS „Społem” szeregu placówek gastronomicznych w ajencję prywatnym przedsiębiorcom pojawiły się nowe nazwy, m.in. „Mielczanka” (była „Violetta”), „Perełka” przy ul. 22 Lipca (później Aleja Niepodległości) i „Jocker Club”, następnie „Delicja” (dawniej „Zacisze”). Lata 90., charakteryzujące się dużymi zmianami w każdej niemal dziedzinie życia, wielokrotnie nanosiły poprawki w ilości i nazwach kawiarni. W 2000 r. charakter kawiarni utrzymały: „Błękitna Laguna” w CHU „Pasaż” przy ul. Dworcowej 4, „Cafe Troll” przy ul. A.Kocjana, „Jastrzębia” przy ul. Jastrzębiej, „Kafe Bar” przy ul. Drzewieckiego 9/11, „La Mirage Plus” przy al. Ducha Świętego 4 i „Paradise” przy ul. J. Lelewela. Po 2004 r. otwarto kilka nowych lokali gastronomicznych tego typu, m.in. „Wild Bean Cafe Mielec” przy ul. H. Sienkiewicza 14, „Lomar” FHG M. Loc przy ul. L. Solskiego 1, „Caffe” w CH „Smoczka” przy ul. W. Szafera 33 i „Cafe Kredens” przy ul. B. Głowackiego 10. Ponadto zmieniono nazwę „Cafe Troll” na „Factoria – Godek D.” przy ul. A. Kocjana 2 a.

 

  • Hieronim Kaysiewicz

    Hieronim Kaysiewicz

KAYSIEWICZ HIERONIM, urodzony 16 XII 1897 r. w Mechlinie koło Śremu, syn Zygmunta i Marii z Włoszkiewiczów. W 1910 r. przybył wraz z rodzicami i rodzeństwem do Mielca. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, ale wkrótce potem (w 1916 r.) został wcielony do armii pruskiej i w 1917 r. walczył na froncie francuskim. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił do niepodległej już Polski i 15 XII 1918 r. otrzymał powołanie do polskiego wojska. Przez dwa lata służył w IV Dywizji Piechoty i za zasługi bojowe otrzymał Żelazny Krzyż II klasy. W 1920 r. został skierowany do Wielkopolskiej Szkoły Piechoty w Bydgoszczy i po jej ukończeniu w stopniu sierżanta brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1921 r. kontynuował studia wyższe w Akademii Handlowej w Krakowie. Po powrocie do Mielca wspólnie z ojcem Zygmuntem prowadził sklep „Rolnik” przy ul. J. Piłsudskiego i przejął go po śmierci ojca w 1943 r. Ze względu na zły stan zdrowia nie został zmobilizowany w 1939 r. i nie uczestniczył w kampanii wrześniowej. W czasie okupacji zatrudniał w sklepie wiele osób i ratował je w ten sposób przed wywózką do Niemiec na przymusowe roboty. Po II wojnie światowej pełnił m.in. funkcję prezesa koła Kongregacji Kupieckiej oraz przewodniczącego mieleckiej organizacji Stronnictwa Demokratycznego. Zmarł 10 III 1953 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Maria Kaysiewicz

    Maria Kaysiewicz

KAYSIEWICZ MARIA, urodzona 5 II 1900 r. w Mechlinie koło Śremu, córka Zygmunta i Marii z Włoszkiewiczów. Ukończyła pensję dla panien w Krakowie, prowadzoną przez Siostry Urszulanki, a następnie uczyła się ogrodnictwa w majątku hr. Tarnowskiego w Chorzelowie. Jako pierwsza w Mielcu przez wiele lat prowadziła nowoczesne gospodarstwo ogrodnicze. Jego rozkwit nastąpił w latach 50. i w pierwszej połowie lat 60. Zmarła 25 XII 1975 r. Pochowana w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zbigniew Kaysiewicz

    Zbigniew Kaysiewicz

KAYSIEWICZ ZBIGNIEW, urodzony 13 V 1909 r. w Udorzu (Wielkopolska), syn Zygmunta i Marii z Włoszkiewiczów. Wraz z rodzicami i rodzeństwem przybył do Mielca w 1910 r. Był absolwentem Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1928 r. Studia wyższe odbył na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a następnie pracował jako nauczyciel historii w szkole średniej w Brześciu nad Bugiem. Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Mielca i został zatrudniony w firmie rodzinnej „Rolnik”. Uczestniczył także w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podjął pracę jako nauczyciel historii w Państwowym Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum Kupieckim w Mielcu. Od 1947 r. do 1951 r. uczył na Ziemiach Odzyskanych. Powrócił do Mielca i otrzymał pracę na stanowisku starszego technologa w WSK Mielec. Zmarł 13 IV 1974 r. Pochowany jest w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zygmunt Kaysiewicz

    Zygmunt Kaysiewicz

KAYSIEWICZ ZYGMUNT (I), urodził się 28 III 1870 r. w Kaszewie koło Chodzieży, syn Kazimierza i Izabeli z Gońskich. Studiował na Uniwersytecie Poznańskim. Pracował w Wielkopolskim Banku Rolnym i wyróżniającą się pracą doszedł do stanowiska jego dyrektora. W 1910 r. na zaproszenie hr. Tarnowskiego przybył z rodziną do Mielca. W 1911 r. razem ze Szczepanem Tarnowskim, Janem Haładejem i Janem Skrzypkiem założył Spółdzielnię Rolniczą „Kłos” i Składnicę Kółek Rolniczych. Równocześnie prowadził własny sklep „Rolnik” przy ul. J. Piłsudskiego. Zmarł 1 I 1943 r. w Mielcu. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zygmunt Kaysiewicz

    Zygmunt Kaysiewicz

KAYSIEWICZ ZYGMUNT (II), urodzony 15 II 1945 r. w Mielcu, syn Władysława i Kazimiery z Orzechowskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1962 r. W okresie szkolnym trenował siatkówkę w MKS Mielec, a w latach 1962-1963 występował w „Stali” Mielec. W tym okresie powoływany był do kadry narodowej juniorów w siatkówce. W 1963 r. podjął studia w Instytucie Okrętowym Politechniki Gdańskiej i równocześnie występował w I-ligowym AZS Gdańsk (do 1970 r.). Był m.in. członkiem polskiej kadry akademickiej przed Uniwersjadą w Turynie i członkiem rozszerzonej kadry narodowej seniorów przed Mistrzostwami Europy w Pradze. Studia ukończył w 1970 r. z tytułem magistra inżyniera mechanika budowy okrętów. W latach 1970-1996 pracował w Biurze Projektowo-Konstrukcyjnym Stoczni Gdańskiej na stanowiskach: starszego projektanta, kierownika zespołu projektowego i generalnego projektanta. W tych rolach uczestniczył w zaprojektowaniu i zbudowaniu kilkudziesięciu statków: pasażerskich, rybackich, ro-ro, kontenerowców, drobnicowców, masowców i zbiornikowców oraz kilku żaglowców: „Dar Młodzieży”, „Iskra”, „Oceania” i „Pogoria”. W 1991 r. wyjechał do Bahrainu i tam pracował w „Arabian Shipbuilding and Repair Yard” (ASRY). Równocześnie grał w drużynie siatkarskiej ASRY Bahrain w ogólnokrajowej lidze zakładowej. Do Polski powrócił na Boże Narodzenie w 1991 r. Został zatrudniony w PRS (Polski Rejestr Statków) na stanowisku głównego inspektora i redaktora naczelnego „Przepisów”. Okresowo pełnił także funkcje ławnika Izby Morskiej w Gdyni i ławnika Odwoławczej Izby Morskiej w Gdyni. W PRS pełnił też funkcję kierownika Inspektoratu Rozwoju Przepisów. Na emeryturę przeszedł w kwietniu 2010 r., ale nadal pracuje w PRS jako główny specjalista ds. przepisów. Wyróżniony m. in. Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową „Zasłużony Pracownik Morza”, Nagrodą państwową II stopnia za opracowanie projektu i zbudowanie semikontenerowca, B438, Nagrodą państwową I stopnia za opracowanie projektu i zbudowanie kontenerowca B463, Nagrodą NOT II stopnia za opracowanie projektu i zbudowanie szkolnego statku żaglowego typu B95/1 „DAR MŁODZIEŻY”, wyróżnieniem honorowym NOT za statek żaglowy typ barkentyna przeznaczony do morskiego szkolenia młodzieży (B79 „Pogoria“). Posiada świadectwa autorskie o dokonaniu wzoru użytkowego (Nr 88938 i 88940) wydane przez Urząd Patentowy. Zmarł 21 IV 2014 r.

 

  • Adam Kazana

    Adam Kazana

KAZANA ADAM, urodzony 15 XII 1919 r. w Mielcu, syn Franciszka i Stanisławy z Krawczyków. W 1937 r. ukończył średnią szkołę rolniczą w Chyrowie, woj. lwowskie. W latach 1938-1950 prowadził gospodarstwo rolne w Izbiskach, pow. mielecki. W okresie okupacji hitlerowskiej angażował się w działalność konspiracyjną (ZWZ, AK). Posiadał pseudonim „Błyskawica”. Jego gospodarstwo było jedną z głównych baz partyzanckich w Obwodzie AK „Mleko” (Mielec), dlatego jeden z większych udanych zrzutów broni alianckiego lotnictwa został dokonany w jego pobliżu, a sam A. Kazana uczestniczył w nim jako członek obstawy. W związku z udziałem w AK doznawał po wojnie wielu upokorzeń ze strony organów bezpieczeństwa. W 1950 r. wyjechał do Torunia i do 1956 r. pracował w tamtejszych Zakładach Mięsnych. W 1956 r. powrócił do Mielca i prowadził gospodarstwo rolne w rejonie ulicy Konfederackiej. Zmarł 28 VIII 1993 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KAZANA ANNA MARIA (z domu KUCHARSKA), urodzona 2 VII 1939 r. w Nisku, córka Tadeusza i Stanisławy z domu Kościółek. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu z maturą w 1957 r. Studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie ukończyła w 1970 r. z dyplomem inżyniera zootechniki. Pracę zawodową rozpoczęła w Pogotowiu Ratunkowym w Mielcu (1958-1959), a następnie w latach 1964-1978 pracowała w Instytucie Zootechniki w Krakowie – Zakładzie Doświadczalnym w Chorzelowie koło Mielca jako asystent w laboratorium immunogenetyki i grup krwi u zwierząt. Pod kierunkiem prof. Jana Rapacza jako pierwsza w Polsce laborantka pobierała przyżyciowo krew z serca zwierząt hodowlanych (norek, królików i kun). Na ten temat został zrealizowany film dokumentalny. W 1978 r. przeniosła się do Spółdzielni Kółek Rolniczych w Tuszowie Narodowym i na stanowisku specjalisty ds. produkcji rolnej pracowała do 1981 r.  Od 1981 r. do przejścia na emeryturę w 1994 r. była ekonomistą w Gospodarstwie Rolno-Hodowlanym WSK „PZL-Mielec”. Po przejściu na emeryturę poświęciła się tworzeniu obrazów haftem krzyżykowym. Wykonała dotąd około 50 obrazów, głównie portretów i rzadziej pejzaży, inspirowanych obrazami słynnych malarzy. W 2005 r. zgłosiła akces do Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera. Uczestniczy w wystawach zbiorowych i innych formach pracy KŚT.

 

  • Franciszek Kazana

    Franciszek Kazana

KAZANA FRANCISZEK, urodzony 4 X 1887 r. w Mielcu, syn Piotra i Julii z Gołuchowskich. Uczęszczał do szkoły realnej w Mielcu. Od 1903 r. zajmował się handlem zwierzętami rzeźnymi oraz prowadził ze swym ojcem (Piotrem) sklep wędliniarski. W 1905 r. został członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i ćwiczył w sekcji gimnastycznej. Angażował się też w działalność kulturalną, m.in. występował w zespole teatralnym. W lipcu 1914 r. został zmobilizowany do austriackiego wojska i do 1916 r. uczestniczył w działaniach wojennych. W 1915 r. został ranny i przebywał w szpitalu. Posiadał stopień sierżanta. Na skutek pogarszającego się stanu zdrowia został zwolniony z wojska i powrócił do Mielca. Ponownie zajął się działalnością handlową. W 1920 r. otrzymał „Kartę Przemysłową”, uprawniającą do „handlu trzodą chlewną na targach i jarmarkach”. W latach 20. rozwinął tę działalność i w 1928 r. doprowadził (wspólnie z bratem Tadeuszem) do powstania spółki akcyjnej „Bekon Eksport”. Firma rozwijała się dynamicznie. Tworząc oddziały w Tarnowie, Bochni i Krakowie, znacznie rozszerzała swoje wpływy. W latach 30. eksportowała nie tylko na rynki europejskie, m.in. do Belgii, Danii, Holandii, Niemiec i Wielkiej Brytanii, ale także do Meksyku i USA. Sam F. Kazana stał się cenionym przedsiębiorcą i m.in. pełnił funkcję radcy Izby Przemysłowo-Handlowej Eksportu Nierogacizny oraz członka Rady Nadzorczej Syndykatów Eksportu Nierogacizny w Warszawie. Równolegle pracował społecznie, pełniąc m.in. funkcję prezesa drużyny piłkarskiej „Kruki”. Jego wszechstronna działalność została doceniona przez mielczan w 1927 r., bowiem został wybrany do Rady Gminnej, a następnie powierzono mu funkcję wiceburmistrza. W 1930 r. wybrano go prezesem TG „Sokół’. Przyczynił się do oddania w 1931 r. okazałego budynku „Sokoła” (później kino „Bajka”, aktualnie WSGiZ) i lotniska turystycznego na błoniach przy drodze do Kolbuszowej (dziś osiedle Kazimierza Wielkiego), a w 1932 r. stadionu sportowego im. F. Żwirki i S. Wigury przy ul. Warszawskiej. Był też organizatorem i jednym z przywódców BBWR w Mielcu. Po kolejnych wyborach (18 VI 1934 r.), na posiedzeniu Rady 23 VI 1934 r. wybrany został burmistrzem Mielca i funkcję tę pełnił do 7 IX 1939 r. (Wynagrodzenie za jej wykonywanie przeznaczał w całości na cele społeczne.) W tym okresie przyczynił się do zdecydowanej poprawy wizerunku miasta. Mimo oporu dużej grupy radnych doprowadził do przeniesienia placu targowego – powodującego nieustanny bałagan i zanieczyszczenia centrum miasta – z rynku na błonia przy ul. Sandomierskiej, a następnie jego uporządkowania, wprowadzenia chodników, zieleni i stacji benzynowej oraz podziemnych szaletów. Pozyskiwał korzystne kredyty na inwestycje miejskie, m.in. rozbudowę sieci kanalizacyjnej oraz przebudowę ulic. Wiązało się to z rozwojem Mielca po włączeniu go do COP i rozpoczęciu budowy fabryki samolotów. Będąc człowiekiem majętnym, sporo inwestował, także w Mielcu. W 1930 r. zakupił ziemię po parcelacji majątku Oborskich., a w 1934 r. zakupił posiadłość w Izbiskach po parcelacji majątku Ossolińskich i zbudował na niej dom oraz obiekty gospodarcze. Ponadto kupił na terenie Mielca kilka innych nieruchomości, a w latach 1936-1938 zbudował największą w Mielcu kamienicę u zbiegu ulic J. Piłsudskiego i Tarnobrzeskiej. Po najeździe Niemiec hitlerowskich na Polskę i zbliżaniu się wojsk niemieckich do Mielca – 7 IX 1939 r. przekazał obowiązki burmistrza radnemu Józefowi Boryńskiemu i ewakuował się na wschód. Niespodziewana inwazja wojsk radzieckich 17 IX na wschodnie ziemie polskie spowodowała, że nie zdążył przedostać się do Rumunii i powrócił do Mielca. 10 III 1940 r. wraz z kilkoma innymi mieleckimi urzędnikami i nauczycielami gimnazjalnymi został aresztowany przez gestapo i uwięziony, a 7 VII 1940 r. skierowany do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu. Na skutek starań rodziny i innych wpływowych osób został wypuszczony 10 VII 1941 r. W dalszych latach okupacji mieszkał w Mielcu i prawdopodobnie nie angażował się do działalności konspiracyjnej. Po wojnie podjął trud odbudowy firmy, uruchamiając skup żywca i w 1948 r. (wspólnie z bratem Tadeuszem) zakład jajczarski przy ul. Torowej. W czasie sławetnej „bitwy o handel” w 1950 r. nałożono na firmę tak wysoki domiar, że już po dwóch latach została zajęta przez komornika. W 1952 r. wyjechał z rodziną do Krakowa, ale już w następnym roku powrócił do Mielca. Mieszkał w domu z ogrodem przy ul. Hetmańskiej. Zmarł 8 XII 1957 r. Pochowany został w rodzinnym grobowcu w centrum cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 1997 r., w 40. rocznicę Jego śmierci zorganizowano w Mielcu uroczystości, w ramach których odsłonięto pamiątkową tablicę na rodzinnym grobowcu. 

 

  • Jerzy Kazana

    Jerzy Kazana

KAZANA JERZY FELIKS, urodzony 12 IX 1932 r. w Mielcu, syn Franciszka i Stanisławy z Krawczyków. W związku z tzw. „sanacyjnym pochodzeniem” został usunięty z mieleckiej Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego i w 1951 r. zdał maturę w liceum dla pracujących w Szczecinie. W latach 1952-1954 pełnił zastępczą służbę wojskową w Batalionie Pracy w Kopalni Węgla Kamiennego (J.W. 3175) „Makoszowy” koło Zabrza. W latach 1955-1957 studiował na Politechnice Krakowskiej, ale po śmierci ojca powrócił do Mielca i prowadził gospodarstwo ogrodnicze przy ul. Hetmańskiej. W latach 1961-1978 pracował w Instytucie Zootechniki w Krakowie – Zootechniczny Zakład Doświadczalny w Chorzelowie na stanowisku starszego specjalisty. Równocześnie studiował w Wyższej Szkole Rolniczej w Krakowie i w 1968 r. otrzymał tytuł magistra inżyniera nauk zootechnicznych. W 1979 r. został zatrudniony w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Tuszowie Narodowym na stanowisku kierownika owczarni, a w latach 1980-1982 pełnił funkcje prezesa Zarządu i dyrektora Oddziału Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej. Od 1983 r. do 1992 r. pracował w WSK Mielec, m.in. jako szef produkcji Zakładowego Gospodarstwa Rolnego. Na emeryturę przeszedł 30 IX 1992 r. Odtąd bardzo aktywnie pracuje społecznie. W 1992 r. był jednym z organizatorów mieleckiej organizacji Związku Żołnierzy Górników Represjonowanych w latach 1949-1959 i pierwszym (nadal aktualnym) prezesem Zarządu Regionu tejże organizacji. Od 1993 r. jest wiceprezesem TG „Sokół” w Mielcu, a od 2003 r. do 2015 r. był przewodniczącym Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Prowadzi kroniki ZŻGR i TG „Sokół”. Jest współorganizatorem imprez patriotycznych i sportowo-rekreacyjnych. Z okazji 10-lecia działalności mieleckiego Regionu Związku Żołnierzy-Górników Represjonowanych w latach 1949-1959 opracował (wspólnie z Jackiem Krzysztofikiem) książkę pamiątkową „W pocie czoła – Represjonowani z przyczyn politycznych” (Mielec, 2002). Za pracę zawodową i wielokierunkową działalność społeczną wyróżniony został Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Więźnia Politycznego, Kombatanckim Krzyżem Zasługi, Krzyżem Związku Represjonowanych Żołnierzy-Górników i Krzyżem Żołnierza-Górnika, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i mielecką nagrodą „Albertus” za upowszechnianie kultury.

 

  • Piotr Kazana

    Piotr Kazana

KAZANA PIOTR, urodzony w 1863 r. Zajmował się handlem zwierzętami. W tym celu wybudował w Mielcu stajnie targowe. Do pracy angażował swoich synów Franciszka i Tadeusza, przygotowując ich praktycznie do przejęcia i kontynuowania działalności handlowej. Angażował się w działalność społeczną na rzecz miasta. W latach 1916-1919 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i wspierał go finansowo. W 1919 r. wybrany został do Rady Gminnej i powierzono mu funkcję asesora w Zwierzchności Gminnej. Zmarł w 1932 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

  • Tadeusz Kazana

    Tadeusz Kazana

KAZANA TADEUSZ, urodzony 13 XI 1900 r. w Mielcu, syn Piotra i Julii z Gołuchowskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do mieleckiego gimnazjum, ale z niewiadomych przyczyn nie ukończył go. W wieku młodzieńczym pomagał ojcu (Piotrowi) w prowadzeniu działalności handlowej. Należał do TG „Sokół”, był czynnym zawodnikiem drużyny piłkarskiej „Kruki”. Wspierał finansowo działalność sportową i kulturalną na terenie Mielca. Był członkiem zarządu Kasyna Urzędniczego. W roku 1928 był współtwórcą spółki akcyjnej „Bekon Eksport” (z bratem Franciszkiem), a następnie kierował jej oddziałem w Tarnowie i od 1932 r. w Krakowie. W latach 1933-1934 wybudował okazałą willę przy ulicy Kolejowej. W okresie okupacji hitlerowskiej mieszkał w Mielcu i prowadził gospodarstwo rolnicze na terenie Górki Wojsławskiej i Smoczki. Gestapo podejrzewało go o działalność konspiracyjną i uwięziło na zamku w Rzeszowie. Wobec braku dowodów i prawdopodobnie za wstawiennictwem niemieckiego burmistrza Mielca Johana Zimmermanna został jednak uwolniony. Po wojnie prowadził, wspólnie z bratem Franciszkiem, zakład jajczarski przy ul. Torowej. Urząd Bezpieczeństwa w Mielcu, podejrzewając rodzinę Kazanów o działalność przeciwko nowemu ustrojowi społecznemu, aresztował go i skierował do więzienia w Rzeszowie, a następnie w Warszawie. Wobec braku dowodów winy został jednak wypuszczony. Musiał jednak w 1952 r. zrezygnować z prowadzenia zakładu ze względu na wysokie podatki i inne obciążenia finansowe. Zmarł 7 IV 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

„KAZANÓWKA”, kamienica u zbiegu ulic A. Mickiewicza i H. Sienkiewicza zbudowana w latach 1936-1938 przez Franciszka Kazanę, ówczesnego burmistrza miasta Mielca. (W tamtych latach były to ulice J. Piłsudskiego i Tarnobrzeska.) Kierownikiem budowy był inż. Marcin Sadowski z Mielca. Powstał wówczas największy i najnowocześniejszy budynek w Mielcu. Posiadał pięć kondygnacji: wysokie piwnice, parter (sklepy), pierwsze piętro (restauracja z salą dancingową), drugie piętro (hotel) i trzecie piętro (początkowo bez specjalnego przeznaczenia). Drogami komunikacyjnymi były dwie klatki schodowe i winda towarowo-osobowa. Charakterystycznym szczegółem architektonicznym był zaokrąglony narożnik kamienicy od strony skrzyżowania ulic. W okresie okupacji umieszczono w niej magazyny niemieckiej firmy „Berman Bauuenternehmen”. Po II wojnie światowej „Kazanówka” została odebrana właścicielom i przeznaczona na siedzibę główną Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Ponadto na parterze znajdowały się sklepy i pierwszy w Mielcu samoobsługowy bar mleczny (od 1 VII 1956 r.). Na początku lat. 70. przeprowadzono modernizację części piwnic i urządzono w nich lokal gastronomiczno-rozrywkowy „Rad-Club”. Po likwidacji powiatów i urzędów powiatowych (wcześniej PPRN) w 1975 r. budynek został przejęty przez Spółdzielnię Pracy „Odzież”, a sklepy i bar zostały usunięte. Przeprowadzono modernizację wnętrz pod potrzeby zakładu krawieckiego, a „Rad-Club” przemianowano na „Labirynt”. W 1992 r. Spółdzielnia „Odzież” opuściła budynek, który został zwrócony jego prawowitym właścicielom – rodzinie Kazanów. W latach 90. wydzierżawiono część budynku na sklepy i małe zakłady usługowe, a w piwnicach funkcjonował lokal rozrywkowy. 6 V 1999 r. kamienica została kupiona przez SA „Hotel MUSCARI DAW” z siedzibą w Mielcu. (Wkrótce firma zmieniła nazwę na „PAPILLON” SA.). W tym samym roku rozpoczęto gruntowną modernizację kamienicy, a w następnych latach zagospodarowywano ją. W piwnicach uruchomiono Klub „Papillon”, w którym organizowane są m.in. koncerty czołowych polskich artystów estradowych oraz liczne imprezy rozrywkowe. Parter zajmuje sklep „Natura”, a I piętro – Agencja Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa. Zmieniono elewację i część elementów architektonicznych zewnętrznych.

 

KAZANY FRANCISZKA (ULICA), ulica miejska długości 156 m na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Sąsiaduje z ul. Mieczysława Koryckiego i ul. Franciszka Siorka. Ma nawierzchnię gruntową. W przyszłości planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nadała jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.
Patron ulicy: FRANCISZEK KAZANA (1887-1957) był mielczaninem, kupcem, uczestnikiem I wojny światowej, działaczem społecznym. Jako burmistrz Mielca w latach 30. przyczynił się do pozytywnej zmiany jego wizerunku i realizacji wielu znaczących inwestycji miejskich.

 

  • Edward Kazimierski

    Edward Kazimierski

KAZIMIERSKI EDWARD, urodzony 4 X 1931 r. w Zawadzie koło Połańca, powiat sandomierski, syn Stanisława i Marianny z domu Sojda. Ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum Mechaniczne w Ropczycach z maturą w 1952 r. W sierpniu tegoż roku został zatrudniony w WSK Mielec, w kontroli technicznej (W-06). Na fali przemian w 1956 r. przez kilka miesięcy pełnił funkcję przewodniczącego ZZ ZMP, a w 1960 r. został oddelegowany do kierowania Klubem „Owiewka” przy ul. F. Chopina. Okresowo pełnił funkcję członka Prezydium Rady Zakładowej WSK. W latach 50. i 60. był także (przez trzy kadencje) radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1961-1966 kierował Oddziałem Ekspedycji WSK, a przy tym w latach 1962-1965 był społecznym kierownikiem sekcji bokserskiej „Stali” Mielec. Równocześnie dokształcał się – w 1963 r. ukończył Studium Ekonomiki i Organizacji Zbytu w Przemyśle, prowadzone przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne w Warszawie. W 1967 r. powierzono mu funkcję wiceprezesa urzędującego do spraw organizacyjnych FKS Stal Mielec i pełnił ją z dużym powodzeniem do 1984 r. W tym okresie przyczynił się do osiągnięcia przez klub wielkich sukcesów w sporcie wyczynowym, m.in. dwukrotnego mistrzostwa Polski (1973,1976) i wicemistrzostwa (1975) w piłce nożnej, wicemistrzostwa Polski (1975) i zdobycia Pucharu Polski (1971) w piłce ręcznej mężczyzn oraz pucharu Polski w siatkówce mężczyzn (1976), a także licznych medali drużynowych i indywidualnych w lekkoatletyce, pływaniu i boksie. Kierował organizacją wielu zawodów: międzypaństwowych, międzynarodowych i krajowych, w tym m.in. 40. Jubileuszowymi Mistrzostwami Polski w Boksie w 1969 r. Uczestniczył w planowaniu i realizacji takich przedsięwzięć inwestycyjnych jak m.in. budowa hotelu „Jubilat”, budowa dwupoziomowych trybun i sztucznego oświetlenia na stadionie głównym. Miał także duży udział w uruchomieniu w Mielcu Punktu Konsultacyjnego AWF w Warszawie i wprowadzeniu pierwszej w kraju powszechnej obowiązkowej nauki pływania w klasach drugich we wszystkich mieleckich szkołach podstawowych z oceną na świadectwie. W roku 1979 został wybrany prezesem Oddziału Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w Mielcu. W 1984 r. ukończył AWF w Warszawie i otrzymał tytuł magistra wychowania fizycznego oraz przeszedł na stanowisko głównego specjalisty d/s socjalnych w WSK. Kierował wówczas m.in. organizacją wypoczynku letniego i zimowego oraz działalnością rekreacyjną. 1 X 1991 r. przeszedł na emeryturę. Za wybitne zasługi na rzecz polskiego sportu i mieleckiego środowiska wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP (1974) oraz Odznaką 100-lecia Sportu Polskiego (1968), Złotą Odznaką „Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej” (1973), Pamiątkowym Medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1974), Honorową Odznaką „Za Zasługi w Rozwoju Kultury Fizycznej” (1974), Złotą Odznaką Honorową PZPN (1976, 1982), Złotą Odznaką ZPPR (1978), Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Turystyki” (1982), Odznaką „Przyjaciel Dziecka” (1987) i Medalem 80-lecia PZPN (1999) oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1979). Uczestniczył w organizacji 70-lecia powstania Klubu Sportowego Stal Mielec i opracowaniu wydawnictwa okolicznościowego (2009 r.), a także w organizowaniu innych imprez rocznicowych tego klubu.

 

KAZIMIERZA JAGIELLOŃCZYKA (ULICA), jedna z głównych, najbardziej okazałych (cztery pasy ruchu) i najdłuższych (1090 m) ulic w centralnej części miasta. Powstaje etapami od 1983 r. Biegnie łukiem od ul. Wolności w kierunku ul. H. Sienkiewicza, ale jeszcze doń nie dochodzi. Krzyżuje się z ul. S. Żeromskiego, przebiega pod wiaduktem i łączy się z nim efektownymi „ślimakami”, a w dalszym biegu krzyżuje się z ulicami: Dworcową, ks. P. Skargi i J. Kusocińskiego. Po jej lewej stronie (jadąc od ul. Wolności) rośnie resztka lasu, przez który została przeprowadzona, dalej dominuje duży kompleks obiektów Zespołu Szkół Technicznych. Po przejściu pod wiaduktem widać dworzec autobusowy i za nim teren przeznaczony na nowe inwestycje, a jeszcze dalej obiekty PKO BP, firmy budowlanej i supermarketu LIDL oraz towarzyszące im parkingi, zespoły garaży, baza Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej z kilkoma lokatorami – firmami usługowymi oraz kolejne zespoły garaży. Po prawej stronie wznoszą się okazałe i obiekty Szpitala Powiatowego, a dalej widać urozmaicone architektonicznie osiedle tegoż patrona. Po przejeździe pod wiaduktem i skrzyżowaniu z ul. Dworcową uwagę przyciąga pawilon handlowo-usługowy, a następnie panorama osiedla M. Kopernika. W związku z budową hipermarketu TESCO i przyległego doń dużego parkingu, dla wjazdu na ten parking i do dworca autobusowego oraz zjazdu z wiaduktu wybudowano na niej w 2004 r. rondo. W 2005 r. została przedłużona do nowej ul. S. Padykuły (w rejonie terenów zielonych i kortów MOSiR) i przez nią uzyskano połączenie z rondem na Borku i ul. H. Sienkiewicza. Wzdłuż całej ulicy zbudowano ciąg pieszo-rowerowy.
Patron ulicy: KAZIMIERZ JAGIELLOŃCZYK to jeden z najwybitniejszych władców w historii Polski. Mielec ma szczególne powody, aby oddawać mu hołd, bowiem to on wydał zgodę na lokację naszego miasta w 1456 r. (Ostatecznie zrealizowano ją w 1470 r.) Urodził się w 1427 r. jako trzeci syn Władysława Jagiełły i Zofii (Sońki), księżniczki Holszańskiej. W wieku 11 lat powołany został na tron czeski, ale do koronacji ostatecznie nie doszło. Dwa lata później został wielkim księciem litewskim, a w 1447 r. królem Polski. W 1454 r. ożenił się z Elżbietą z Habsburgów „Rakuszanką”, nazywaną potem „matką królów” (Władysław – król czeski, Jan I Olbracht, Aleksander i Zygmunt I Stary – królowie Polski, kardynał Fryderyk, Kazimierz uznany przez Kościół katolicki świętym oraz pięć córek wydanych za przedstawicieli wielkich europejskich rodów). Ta mnogość królewskich dzieci spowodowała, że według niektórych historyków do dzisiejszych czasów we wszystkich niemal rodach monarszych w Europie płynie jagiellońska krew. Pierwsze lata panowania poświęcił sprawie pogodzenia Korony i Litwy, co udało się na zjeździe panów polskich i litewskich w Brześciu. W 1454 r. wypowiedział wojnę Zakonowi Krzyżackiemu i po trzynastu latach złamał jego potęgę, zawierając korzystny pokój w Toruniu (1466). W 1478 r. stłumił wystąpienie krzyżackie, a następnie przez 5 lat przebywał na Litwie, bowiem tej coraz bardziej zagrażała Moskwa. W 100-lecie unii (1486) doprowadził do ponownego zbliżenia się Polski i Litwy. To ledwie kilka z wielu dokonań w rekordowo długim okresie panowania (45 lat). W czasie kolejnego pobytu na Litwie rozchorował się i mimo wysiłków lekarzy zmarł w 1492 r.

 

KAZIMIERZA WIELKIEGO (OSIEDLE), osiedle domów jednorodzinnych, niegdyś peryferyjne, aktualnie znalazło się w centralnej części Mielca. Jego budowę ujęto w opracowanym w 1951 r. „Ogólnym planie zagospodarowania miasta”. Był to teren dawnych błoni miejskich i w latach 30. XX w. lotniska turystycznego, popularnie zwany „za laskiem komunalnym”. W roku 1956 zatwierdzono „Plan zagospodarowania osiedla domków jednorodzinnych w rejonie ulicy Kazimierza Wielkiego”, a MRN na sesji 27 V 1960 r. nadała nazwy wszystkim ulicom tej części miasta. Odtąd rozpoczęła się intensywna budowa w tym rejonie. Oficjalny status osiedla i patrona nadała MRN na sesji 14 IV 1978 r. Określono też jego granice; od zachodu – ul. Kazimierza Wielkiego, od północy – ul. Parkowa, od wschodu – ul. E. Drużbackiej i od południa – ul. Wolności. Osiedle to zachowało charakter „sypialni”, bowiem nie posiada sieci placówek handlowych, usługowych i kulturalnych, placów rekreacyjnych i zabawowych. Liczba mieszkańców oscyluje wokół 1 tysiąca – według stanu na 31 XII 2002 wynosi 1 078.

 

KAZIMIERZA WIELKIEGO (ULICA), główna i najdłuższa (593 m) ulica na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Biegnie łukiem od ul. Parkowej, wzdłuż lasu miejskiego oraz zachodniej strony osiedla, do ul. Wolności. Poprzez ulice boczne, które od niej wychodzą, łączy się z całym osiedlem. Oficjalnie powstała i otrzymała patrona w 1960 r. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki z płyt po obu stronach. W 2012 r. zbudowano przy ulicy ścieżkę rowerową.
Patron ulicy: KAZIMIERZ III WIELKI (1310-1370), syn Władysława Łokietka i Jadwigi, córki księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego. Był jednym z najwybitniejszych władców Polski. Umocnił wewnętrznie państwo i czyniąc pewne ustępstwa, równocześnie zabezpieczył go przed zewnętrznymi wrogami. Przeprowadził wiele reform, m.in. systemu skarbowego i monetarnego, sądownictwa i sił zbrojnych. Rosnące dochody państwa przeznaczył na rozbudowę sieci miast i ich umocnień obronnych oraz budowę przygranicznych zamków warownych. Patronował nauce i sztuce. W 1364 r. założył Uniwersytet w Krakowie. Po umocnieniu wewnętrznym państwa i jego sił zbrojnych zdobył lub odzyskał szereg ziem, prawie trzykrotnie powiększając obszar Polski otrzymany od ojca – Władysława Łokietka.

 

KĄCKI ANDRZEJ MARIAN, urodzony 29 XI 1953 r. w Tarnowie, syn Michała i Zofii z domu Stanuch. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnowie, maturę zdał w 1972 r. Od lat szkolnych trenował piłkę ręczną jako bramkarz w II-ligowym MDK Tarnów. W sezonie 1979/1980 przeszedł do II-ligowej Stali Mielec i przyczynił się do jej awansu do I ligi. W 1980 r. występował w I reprezentacji Polski i uczestniczył z nią w Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie. Splot niekorzystnych wydarzeń sprawił, że drużyna Stali spadła do II ligi w sezonie 1980/1981, ale już w następnym roku powróciła do ekstraklasy. Gdy jednak po raz kolejny nastąpił spadek (1983/1984), A. Kącki zakończył grę w Stali i wyjechał do Hiszpanii, gdzie grał m.in. w Las Palmas (Wyspy Kanaryjskie).

 

KĄDZIOŁKA FRANCISZEK, urodzony 17 IX 1926 r. w Mielcu, syn Pawła i Marii z domu Sokół. W 1954 r. ukończył Wydział Operatorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, dyplom uzyskał w 1974 r. Od 1952 r. pracował w Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi, początkowo jako fotosista, a następnie na stanowisku operatora. Uczestniczył w realizacji filmów, najczęściej jako operator kamery (inne funkcje w nawiasie): 1953 – Sprawa do załatwienia (fotosy), Trudna miłość (fotosy); 1954 – Autobus odjeżdża 6.20 (fotosy); 1955 – Godziny nadziei (współpraca operatorska, fotosy); 1956 – Nikodem Dyzma (operator II), Trzy kobiety, Warszawska syrena (współpraca operatorska, fotosy); 1958 – Historia jednego myśliwca, Wolne miasto; 1960 - Krzyżacy; 1961 – Dotknięcie nocy, Dziś w nocy umrze miasto; 1962 – Dom bez okien, Głos z tamtego świata; 1963 – Ich dzień powszedni, Żona dla Australijczyka; 1964 – Echo, Życie raz jeszcze (operator II); 1965 – Jutro Meksyk (zdjęcia), Kapitan Sowa na tropie (zdjęcia), Popioły; 1966 – Z przygodą na ty (zdjęcia), Małżeństwo z rozsądku (zdjęcia), Odwiedziny o zmierzchu (współpraca operatorska), Potwór z Czarnego Jeziora (3) w Z przygodą na ty (zdjęcia); 1967 – Katarynka, Mąż pod łóżkiem w Komedie pomyłek (zdjęcia), Paryż – Warszawa bez wizy, Pavoncello, Pieczona gęś (zdjęcia), Pieśń triumfującej miłości, Twarzą w twarz (zdjęcia); 1968 – Przygoda z piosenką (zdjęcia); 1970 – Klin (17), Pierścienie (18), Tiergarten (19), Brama (20) i Dom (21) w Czterej pancerni i pies (współpraca operatorska); 1971 – Jak daleko stąd, jak blisko, Nie lubię poniedziałku; 1974 – Potop, Pójdziesz ponad sadem; 1975 – Mniejszy szuka dużego; 1976 – Zofia; 1979 – Zielone lata; 1981 – Kłamczucha (współpraca operatorska). Zmarł 30 XII 1983 r.

 

  • Franciszek Kąsek

    Franciszek Kąsek

KĄSEK FRANCISZEK, urodzony 30 V 1932 r. w Wadowicach Górnych, powiat mielecki, syn Stanisława i Bronisławy z domu Budzik. Absolwent 3-letniego Gimnazjum Mechanicznego, a następnie Technikum Mechanicznego w Ropczycach z maturą w 1952 r. Od 1 VII 1952 r. do 30 VI 1992 r. pracował w WSK Mielec, na stanowiskach: technologa-metalurga, mistrza, starszego mistrza, zastępcy kierownika wydziału, kierownika Oddziału Odlewów Dokładnych oraz kierownika Sekcji Technologicznej Wyrobów z Gum i Tworzyw Sztucznych. Od 1 VII 1992 r. przebywał na emeryturze. W okresie zatrudnienia opracował szereg wniosków racjonalizatorskich, których zastosowanie przyniosło WSK znaczne oszczędności finansowe. Od 1965 r. zajmuje się społecznie popularyzacją tenisa stołowego w Mielcu, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży. W latach 70. i 80. był działaczem Klubu Sportowego „Start”, a następnie prezesem MKS TS Mielec (do 2005 r.), którego drużyna grała w III lidze. Za długoletnią pracę zawodową i działalność społeczną został wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi (2002), Złotą Odznaką i Tytułem „Zasłużony Racjonalizator” (1988), Srebrną Odznaką ZS „Start” (1975), Brązową Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Złotą Odznaką za Zasługi dla PZTS (2002). Zmarł 28 I 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

  • Jan Kempiński

    Jan Kempiński

KEMPIŃSKI JAN, urodzony 13 I 1907 r. w Kowalówce koło Monasterzysk, woj. tarnopolskie, syn Stanisława i Anny. Ukończył kolejno: Gimnazjum w Buczaczu, Szkołę Podchorążych w Gródku Jagiellońskim i Wydział Leśny Politechniki we Lwowie, uzyskując tytuł magistra inżyniera (1939). W okresie studiów śpiewał w „Lwowskim Chórze Technickim” (zwiedził z nim niemal całą Europę) i należał do Lwowskiego Koła Buczaczan. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. w randze porucznika. Nie udało mu się przekroczyć granicy w Zaleszczykach i po licznych perturbacjach powrócił do Lwowa. Do 1941 r. pracował w Dyrekcji Lasów we Lwowie i związał się z ruchem oporu, a następnie zmieniał miejsca zamieszkania i podejmował prace związane z leśnictwem. Taka taktyka pozwoliła mu przetrwać i uniknąć tragicznego losu wielu polskich oficerów na tych ziemiach. Po zakończeniu wojny nie ujawniał udziału w wojnie i działalności podziemnej. W związku z ustanowieniem nowych granic Polski udał się (wraz z rodziną) na poszukiwanie nowego miejsca zamieszkania. Nie zdecydował się na pracę na „Ziemiach Odzyskanych” i przyjął propozycję zorganizowania Nadleśnictwa Wojsław, administrującego kompleksem leśnym koło Mielca. Jako nadleśniczy pracował od lipca 1946 r. do emerytury w 1972 r., przyczyniając się do wprowadzenia planowej gospodarki leśnej i odnowienia drzewostanu, zdewastowanego w czasie II wojny światowej. Wiele czasu przeznaczał na działalność społeczną. Był współzałożycielem Koła Łowieckiego „Knieja” (1947), członkiem zespołu regionalnego i teatru amatorskiego w Wojsławiu (grał w Grzechu S. Żeromskiego i Wodewilu warszawskim J. Jurandota), który występował m.in. w Rzeszowie i Warszawie. W latach 1958-1973 pełnił funkcję radnego Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Otrzymał szereg odznaczeń resortowych. Zmarł 8 IX 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KĘDZIA ZYGMUNT, urodzony 3 III 1919 r. w Antoninie koło Sieradza, syn Stanisława i Marii z domu Urbańczyk. Absolwent Technikum Ekonomicznego. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Spółdzielni „Kłos” lub „Konsum” w Mielcu. Po wojnie przebywał w Piechowicach koło Szklarskiej Poręby i w Kielcach, a następnie od lat 50. w Mielcu. Pracował w WSK Mielec, m.in. w latach 1956-1957 jako kierownik Zakładowego Domu Kultury WSK. W latach 60. sprawował kierownicze funkcje w placówkach MHD, a następnie PSS „Społem”, a w latach 70. pełnił funkcję prezesa Zarządu Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej. W połowie lat 70. wyjechał do Nowej Dęby, a potem przebywał w Nowogardzie Szczecińskim i Maszewie (wszędzie sprawował kierownicze funkcje). Na emeryturę przeszedł w 1984 r. Zmarł 28 VII 2001 r. Spoczywa na cmentarzu w Maszewie.

 

  • Andrzej Kędzior

    Andrzej Kędzior

KĘDZIOR ANDRZEJ, urodzony 7 XI 1851 r. w Toporowie, powiat kolbuszowski, syn Filipa i Katarzyny z Wójcików. W 1871 r. ukończył gimnazjum w Tarnowie, a w 1876 r. Politechnikę w Wiedniu. W latach 1877-1879 studiował w Akademii Rolniczej we Lwowie oraz na wydziałach prawa i filozoficznym Uniwersytetu w Wiedniu. W 1879 r. został zatrudniony w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie i w 1882 r. mianowany jego kierownikiem, a w 1892 r. dyrektorem. Przygotował nową austriacką ustawę wodną, która została uchwalona w 1884 r. Był inicjatorem i organizatorem szeregu ważnych przedsięwzięć z zakresu regulacji rzek karpackich (m.in. Wisłoki) i melioracji ziem galicyjskich, m.in. szeregu prac wodno-melioracyjnych na ziemi mieleckiej. Wykonanie tych prac w zasadniczy sposób poprawiło system zabezpieczenia pól przed powodziami i uregulowało stosunki wodne. Doceniając zasługi inż. A. Kędziora dla ziemi mieleckiej i samego Mielca, Rada Gminna nadała mu 27 XI 1913 r. tytuł „Honorowego obywatela miasta Mielca”. Ponadto A. Kędzior pełnił szereg innych ważnych funkcji, m.in. był zastępcą członka Państwowej Rady Rolniczej i Rady Przybocznej do spraw budowy dróg wodnych oraz członkiem cesarskiej komisji do spraw reformy administracji we Wiedniu. Od 1908 r. zaangażował się w działalność polityczną, zgłaszając akces do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Jeszcze w tym samym roku został członkiem jego Rady Naczelnej oraz posłem do Sejmu Krajowego we Lwowie z kurii wiejskiej powiatu mieleckiego. W latach 1911-1918 posłował do Rady Państwa w Wiedniu, a w latach 1913-1918 był ponownie posłem do Sejmu Krajowego we Lwowie. W 1915 r. zakończył pracę w Krajowym Biurze Melioracyjnym i przeszedł na emeryturę. Jesienią 1918 r. uczestniczył w spotkaniach działaczy ruchu ludowego z Królestwa Polskiego i Galicji. Po powstaniu Polskiej Komisji Likwidacyjnej 28 X 1918 r. został naczelnikiem Wydziału Robót Publicznych. W niecały miesiąc później powierzono mu tekę ministra robót publicznych w rządzie J. Moraczewskiego, ale wkrótce wycofał się zeń za przykładem W. Witosa. Był posłem do Sejmu 1919-1922 oraz senatorem w latach 1922-1927 (z listy PSL „Piast”). Od 1922 r. przewodniczył Tymczasowemu Wydziałowi Samorządowemu we Lwowie. W uznaniu nieprzeciętnych zasług Politechnika Warszawska nadała mu w 1925 r. tytuł honorowego doktora hydrotechniki, a Politechnika Lwowska w 1930 r. tytuł honorowego doktora nauk technicznych. W latach 30. zaprzestał działalności politycznej - pozostawał jednak czynnym członkiem towarzystw naukowych. Napisał m.in. Roboty wodne i melioracyjne w południowej Małopolsce (Lwów, 1928-1932), Melioracje w Republice Czeskosłowackiej (Lwów, 1931) i W sprawie trwałego zabezpieczenia doliny Wisły i jej dopływów przed powodzią. (Referat przedłożony sekcji technicznej Wojewódzkiego Komitetu dla Spraw Powodziowych w Krakowie), Kraków,1934. Odznaczony został m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Franciszka Józefa, Orderem św. Anny z Mieczami i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta. Był członkiem honorowym szeregu stowarzyszeń, m.in. Towarzystwa Technicznego we Lwowie i Krakowie. Zmarł 17 I 1938 r. w Krakowie. Spoczywa w centralnej części cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KĘDZIORA ANDRZEJA (ULICA), jedna z głównych ulic (264 m) na osiedlu S. Żeromskiego. Jest boczną ulicy S. Wyspiańskiego i biegnie pomiędzy blokami mieszkalnymi w kierunku ul. Kazimierz Jagiellończyka, ale doń nie dochodzi, gdyż oddzielona jest pasem zieleni i chodnikiem. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Powstała i otrzymała patrona w 1960 r. Biegła wówczas pomiędzy polami i domami prywatnymi. W latach 70. wybudowano tu osiedle mieszkaniowe dla Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej i wówczas uzyskała prawdziwie miejski charakter. W 2011 r. przeprowadzono jej remont i modernizację, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową i zbudowano szereg nowych miejsc parkingowych.

 

  • Anna Kicior

    Anna Kicior

KICIOR ANNA MARIOLA (z domu JĘDREJEK), urodzona 26 VI 1965 r. w Lipsku koło Radomia, córka Stanisława i Teodozji z domu Gałek. Absolwentka Zespołu Szkół Odzieżowych w Radomiu, maturę zdała w 1985 r. Gry w siatkówkę uczyła się w klubie sportowym Radomka Radom. Do I-ligowej Stali Mielec przybyła w 1985 r. i przyczyniła się do osiągnięcia przez nią szeregu sukcesów, m.in. brązowych medali w sezonach 1991/1992 i 1993/1994. W sezonie 1996/1997 występowała w zespole BKS Stal Bielsko-Biała i wywalczyła brązowy medal. Przed sezonem 1997/1998 powróciła do Mielca i w zespole Autopart (później Melnox-Autopart-Lobo) zdobyła brązowy medal w 1999 r. oraz wicemistrzostwo Polski w 2000 r. Występowała w reprezentacji Polski juniorek i seniorek. Indywidualnie uznawana jest za jedną z najlepiej blokujących zawodniczek w polskiej ekstraklasie. W sezonie 2001 r. została kapitanem zespołu Melnox, a następnie TeleNet Mielec (po zmianie sponsora strategicznego w 2002 r. zespół zmienił nazwę). Jako podstawowa zawodniczka drużyny siatkówki KPS Stal Mielec w sezonie 2003/2004 przyczyniła się do zdobycia brązowego medalu Mistrzostw Polski. W 2005 r.  oficjalnie zakończyła karierę wyczynową. Po namowach zagrała w sezonie 2005/2006. Po jego zakończeniu rozstała się ze sportem wyczynowym i podjęła prywatną działalność gospodarczą.

 

  • Grzegorz Kidacki

    Grzegorz Kidacki

KIDACKI GRZEGORZ urodzony 23 listopada 1955 r. w Mielcu, syn Mariana i Władysławy z domu Śledziona. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (1975), specjalność elektromechanika ogólna. W 1980 r. ukończył Wydział Mechaniczny Wyższej Szkoły Morskiej (specjalność: eksploatacja siłowni okrętowych) w Szczecinie. W 1981 r. został asystentem, a następnie adiunktem na Wydziale Mechanicznym Wyższej Szkoły Morskiej (obecnie Akademia Morska) w Szczecinie. W 1994 r. na Wydziale Mechaniczno-Elektrycznym Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni uzyskał doktorat w dziedzinie budowy i eksploatacji maszyn na podstawie rozprawy Analiza bezpieczeństwa pożarowego siłowni okrętowych. Od 1994 r. jest kierownikiem Zakładu Maszyn i Urządzeń Okrętowych Akademii Morskiej w Szczecinie, a ponadto od 1995 r. jest starszym mechanikiem okrętowym. W latach 1996- 2002 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Mechanicznego Wyższej Szkoły Morskiej w Szczecinie. Członek Regionalnego Zespołu Sekcji Podstaw Eksploatacji Komitetu Budowy Maszyn PAN (2002-2007), Polskiego Naukowo-Technicznego Towarzystwa Eksploatacyjnego oraz Stowarzyszenia Starszych Mechaników Morskich. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz odznaką „Zasłużony Pracownik Morza”. Interesuje się żeglarstwem morskim, narciarstwem klasycznym, turystyką rowerową, uprawą ogrodu, fotografią cyfrową, rysunkiem, muzyką klasyczną i historią.

 

KIELUR STEFAN, urodzony 27 VIII 1965 r. w Mielcu, syn Stanisława i Stanisławy z domu Napora. Absolwent Zasadniczej Szkoły Budowlanej w Chorzelowie koło Mielca. Jako murarz pracował w Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu (1982-1991) i Zakładzie Remontowo-Budowlanym Witolda Kuliga (1991-2003), a od 2003 r. jest zatrudniony w Zakładzie Remontowo-Budowlanym Edwarda Krupy. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1984 r. Do mieleckiej organizacji PCK i HDK wstąpił w 1997 r. Według danych na dzień 31 V 2011 r. oddał 48 900 ml krwi. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi oraz odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

KIEPIEL WACŁAW, urodzony 21 XII 1932 r. w Małęczynie, syn Józefa i Anieli z Węgrzynowskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum Mechanicznego w Radomiu, egzaminy maturalne zdał w 1952 r. i uzyskał tytuł technika mechanika. Po maturze podjął pracę w Zakładach Metalowych w Radomiu. Studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej ukończył w 1956 r. z tytułem inżyniera lotnictwa i nakazem pracy skierowany został do WSK Mielec. Pracę w Mielcu rozpoczął 3 IX 1956 r. i pełnił kolejno funkcje: mistrza placówki montażowej, kierownika zmianowego, zastępcy kierownika Wydziału Montażu Ostatecznego, kierownika Wydziału Mechanicznego (1965), kierownika Wydziału Aparatury Paliwowej (1966-1969) i kierownika Działu Technologicznego Obróbki Mechanicznej. W 1974 r. przeszedł do nowo powstałego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego SK Mielec na stanowisko głównego specjalisty d/s prób i badań, a w 1978 r. mianowany został zastępcą dyrektora OBR d/s rozwoju konstrukcji i badań. Równocześnie dokształcał się. Przeszedł szkolenie lotnicze w Aeroklubie Mieleckim i uzyskał świadectwo samolotowego pilota sportowego III klasy. W 1964 r. ukończył studia na Politechnice Krakowskiej, uzyskując tytuł magistra inżyniera mechanika. Uczestniczył w pracach organizacji technicznych (Koło Zakładowe SIMP, Klub Techniki i Racjonalizacji) oraz w samorządzie pracowniczym. Za aktywną i owocną pracę zawodową i działalność społeczną wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotą Honorową Odznaką SIMP, Złotą Odznaką za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego, a także Zespołową Nagrodą Państwową II stopnia w dziedzinie techniki za samolot M-18 Dromader. W 1991 r. przeszedł na emeryturę.

 

  • Dorota Kieraś

    Dorota Kieraś

KIERAŚ - JĘDRYCHOWSKA DOROTA ( z domu KIERAŚ), urodzona 6 XII 1965 r. w Tarnobrzegu, córka Kazimierza i Agnieszki z domu Drąg. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1984 r. W 1986 r. ukończyła Państwowe Studium Kulturalno-Oświatowe i Bibliotekarskie w Krośnie, uzyskując tytuł instruktora kulturalno-oświatowego i jeszcze w tym samym roku podjęła pracę w Ośrodku Kultury gminy Mielec w Wojsławiu na stanowisku instruktora k-o. Z placówką tą przeniosła się do Chorzelowa, gdzie w 1991 r. Ośrodek Kultury przekształcono w Samorządowy Ośrodek Kultury i Sportu Gminy Mielec. W 1994 r. została mianowana dyrektorem tej placówki i pełniła tę funkcję do 16 X 2017 r. Była animatorem życia kulturalnego w Gminie Mielec oraz organizatorem wielu imprez, konkursów i przeglądów. Wniosła znaczący wkład w zdobycie przez Gminę Mielec tytułu „Mecenasa Kultury” i II miejsca w Konfrontacjach Aktywności Kulturalnej Gmin Województwa Rzeszowskiego w 1998 r. Intensywnie kształciła się, kończąc: studia I stopnia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie z tytułem licencjata – animatora i menedżera kultury (1999), studia magisterskie na tej uczelni z tytułem magistra pedagogiki (2001) i studia podyplomowe na Akademii Pedagogicznej w Krakowie, uzyskując tytuły bibliotekarza i informatyka naukowego (2002). Poza pracą zawodową angażuje się społecznie, m.in. jest członkiem Zarządu LZS SOKIS Chorzelów i wiceprezesem Rady Gminnej Zrzeszenia LZS w Mielcu oraz członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Wyróżniona m.in. Złotą Odznaką Honorową LZS.

 

  • Jerzy Kieroński

    Jerzy Kieroński

KIEROŃSKI JERZY MICHAŁ, urodzony 16 IV 1934 r. w Żmigrodzie Nowym, syn Wojciecha i Marii ze Szkockich. Absolwent szkoły ogólnokształcącej w Gorlicach z maturą w 1952 r. W 1957 r. ukończył Wydział Lotniczy Politechniki Warszawskiej i został zatrudniony w biurze konstrukcyjnym WSK w Mielcu (później OBR SK). Pracował kolejno na stanowiskach: starszego konstruktora, kierownika sekcji konstrukcyjnej, zastępcy głównego konstruktora i głównego specjalisty d/s konstrukcji. Od kwietnia 1986 r. do maja 1987 r. pracował w serwisie „Dromadera” w Iranie. Po powrocie objął funkcję kierownika Wspólnego Zespołu Konstrukcyjnego (WZK), a 1 III 1988 r. został kierownikiem Biura Programowania Rozwoju Konstrukcji OLK – Głównego Specjalisty w OBR SK. Był jednym z wyróżniających się specjalistów w zakresie wdrażania nowych rozwiązań (własnych i obcych) do produkcji seryjnej samolotów. Za twórcze osiągnięcia zawodowe w konstrukcji płatowców ZG SIMP w Warszawie przyznał mu w 1987 r. specjalizację w zakresie sprzętu transportowego powietrznego. Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Srebrnym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju. Posiadał stopień podporucznika rezerwy. Był czołowym zawodnikiem sekcji brydża sportowego klubu „Owiewka” Mielec. Zmarł 11 VII 1990 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Edward Kieżel

    Edward Kieżel

KIEŻEL EDWARD, urodzony 1 IV 1928 r. w Łubiance, pow. Sokółka, syn Wiktora i Marianny z Marcinkiewiczów. W czerwcu 1941 r. wraz z rodziną został wywieziony w głąb Związku Radzieckiego. Przebywał w Krasnojarskim Kraju, początkowo w Nikolsku (rejon Szarypowo), a później w Urzurze? Powrót do kraju nastąpił w kwietniu 1946 r. Absolwent Państwowego Liceum Administracyjno-Finansowego we Wrocławiu, maturę zdał w 1951 r. W latach 1951-1990 pracował w WSK na stanowiskach: księgowego, starszego księgowego i kierownika sekcji zatrudnienia. Bardzo wiele czasu poświęcał na pracę społeczną. W latach 50. i 60. występował w ZPiT „Rzeszowiacy”. Przez wiele lat był działaczem Stali Mielec (1959-1965, 1967-1979, 1990-1993). Jako kierownik I drużyny piłki nożnej przyczynił się do największych jej sukcesów, m.in. awansu do I ligi (1970), zwycięstwa grupowego w Pucharze Lata (1971), dwukrotnego zdobycia mistrzostwa Polski (1973, 1976) i udziału w Klubowym Pucharze Europy (m.in. mecze z Realem Madryt), wicemistrzostwa (1975), awansu do ćwierćfinału Pucharu UEFA (1976), dwukrotnego brązowego medalu MP (1974, 1979) i finału Pucharu Polski (1976) oraz wielu zwycięstw w turniejach i meczach międzynarodowych. Ponadto w latach 1965-1967 był działaczem Gryfa Mielec i przyczynił się do awansu I zespołu do klasy A, a następnie do ligi okręgowej. Aktualnie jest członkiem Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” i śpiewa w jego chórach – męskim i mieszanym. Jest także członkiem Koła Związku Sybiraków w Mielcu. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką Honorową Sybiraka, Krzyżem Zesłańców Sybiru, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, Srebrną Odznaką Honorową Polskiego Związku Piłki Nożnej, Odznaką „Za Zasługi w Rozwoju Kultury Fizycznej” oraz Złotymi Odznakami FKS Stal Mielec i MKS Gryf Mielec.

 

  • Tadeusz Kijanka

    Tadeusz Kijanka

KIJANKA TADEUSZ, urodzony 18 VIII 1933 r. w Stopnicy, woj. kieleckie, syn Wiktora i Sabiny z domu Pieniążek. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Opatowie. Po maturze w 1952 r. rozpoczął studia zagraniczne (Instytuty Lotnicze w Kazaniu i Moskwie). W 1958 r. uzyskał dyplom inżyniera lotnictwa (z wyróżnieniem) w Moskiewskim Instytucie Lotniczym, równoznaczny z tytułem magistra inżyniera w Polsce (potwierdza to dokument Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego) i 5 VIII 1958 r. został zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku technologa prowadzącego montaż. W 1961 r. powierzono mu funkcję kierownika sekcji energetycznej samolotu szkolno-treningowego TS-11 „Iskra”, a następnie zastępcy głównego kontrolera WSK. W latach 1968-1970 był kierownikiem grupy zdawczo-serwisowej we Lwowie, która z upoważnienia Ministerstwa Handlu Zagranicznego przekazywała samoloty An-2 stronie radzieckiej. 1 X 1970 r. otrzymał mianowanie na zastępcę głównego konstruktora, a następnie został przeniesiony do Zakładu Doświadczalnego na stanowisko kierownika Działu Obsługi Serii (samoloty Lim, An-2, TS-11). Uczestniczył też w pracach nad zwiększeniem resursu An-2. 1 II 1982 r. został konstruktorem prowadzącym zespoły samolotu IŁ-86 (w ramach kooperacji z zakładami lotniczymi w Woroneżu). W latach 1984-1989 przebywał na delegacji PEZETEL w Budapeszcie, gdzie pracował jako doradca techniczny przy serwisie w węgierskiej firmie lotniczej MEM RS - Budapeszt (remonty An-2, eksploatacja i remonty M-18). Po powrocie do Mielca powierzono mu funkcję zastępcy głównego konstruktora I-22 „Iryda”, a w 1991 r. został oddelegowany przez Wojskowe Zakłady Remontowe w Bydgoszczy do Indii w celu przedłużenia resursu wyeksportowanym tam samolotom TS-11 „Iskra”. W czasie 34-letniej pracy w mieleckiej WSK opracował wiele wniosków racjonalizatorskich oraz wynalazków, których zastosowanie przyniosło unowocześnienie produktów, a zwłaszcza wzrost bezpieczeństwa lotów szkoleniowych (TS-11, Lim-6 Bis, Mig-21)) i wymierne oszczędności finansowe. Był autorem biuletynu resursowego 04687/91 dotyczącego samolotów TS-11 „Iskra” w Indiach. W 1992 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony został m.in. Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”.

 

KIJAS BŁAŻEJ, urodzony 14 I 1827 r. w Ciężkowicach koło Tarnowa, syn Wojciecha i Agaty ze Słowińskich. Absolwent gimnazjum w Tarnowie, egzamin dojrzałości zdał w 1846 r. W latach 1847-1848 uczęszczał na studia filozoficzne w Tarnowie, a dwa lata później rozpoczął studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1855 r. uzyskał dyplom lekarza. Jeszcze w tym samym roku pracował w Szpitalu Garnizonowym w Krakowie, a w 1856 r. zamieszkał na stałe w Mielcu. Tu początkowo prowadził praktykę prywatną. W 1867 r. powierzono mu stanowisko lekarza okręgowego w Mielcu, a w 1869 r. został mianowany lekarzem powiatowym. W 1892 r. przeszedł na emeryturę, ale w 1894 r. przyjął obowiązki lekarza miejskiego i tę funkcję pełnił do śmierci w 1909 r. W ciągu 53 lat pracy w Mielcu zyskał wielkie uznanie społeczeństwa nie tylko za wiedzę i umiejętności zawodowe, ale także za niezwykle patriotyczną i humanitarną postawę. W czasie powstania styczniowego 1863-1864 potajemnie leczył ukrywających się powstańców, a w czasie epidemii cholery w 1870 r. udzielał chorym pomocy lekarskiej poprzez bezpośredni kontakt. (Niektórzy lekarze leczyli takich chorych tylko „przez okno”, bez wchodzenia do mieszkania.) Zmarł 19 VI 1909 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KIJAS TADEUSZ IGNACY, urodzony w 1861 r. w Mielcu, syn Błażeja i Jadwigi z domu Novák. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu, a następnie gimnazjum w Rzeszowie. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1880 r. rozpoczął studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1887 r. otrzymał dyplom doktora wszechnauk lekarskich. Od 1898 r. mieszkał w Nowym Sączu. Prowadził prywatny gabinet lekarski i był lekarzem Sądu Obwodowego. Zmarł prawdopodobnie ok. 1909 r.

 

KIJASOWA JADWIGA, żona lekarza Błażeja Kijasa. Urodzona w 1834 r. W 1890 r. założyła w Mielcu Towarzystwo św. Wincentego a Paulo, którego celem była działalność charytatywna, m.in. opieka nad ubogimi i sierotami. Zmarła 7 IX 1921 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Bernadetta Kilian

    Bernadetta Kilian

KILIAN BERNADETTA FRANCISZKA (z domu JADAŚ), urodzona 2 IV 1935 r. w La Machine (Francja), córka Józefa i Heleny z domu Mysona. Uczęszczała do Gimnazjum i Liceum w Nowej Rudzie, a następnie uczyła się i zdała maturę w Technikum Mechanicznym MPC w Mielcu w 1964 r. Pracę zawodową rozpoczęła w 1950 r. (mając 15 lat) jako księgowa w Gminnej Spółdzielni w Borowej. W 1957 r. przeniosła się do PSS „Społem” w Mielcu. Od 1964 r. podjęła pracę w WSK Mielec jako ekonomista, a następnie została kierownikiem działu i zastępcą dyrektora Ośrodka Badań Rozwojowych Sprzętu Komunikacyjnego do spraw ekonomicznych. Równocześnie dokształcała się; w 1970 r. ukończyła Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Krakowie i otrzymała tytuł magistra ekonomii. W 1978 r. została wybrana sekretarzem do spraw ekonomicznych Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Rzeszowie i funkcję tę pełniła do 1987 r. Wtedy to mianowana została dyrektorem naczelnym Przedsiębiorstwa „Dźwig” w Rzeszowie. Na stanowisku tym pracowała do 1990 r. i następnie przeszła na emeryturę. Od 1993 r. zatrudniona jest na stanowisku głównego księgowego firmy „Matbud” w Mielcu w niepełnym wymiarze godzin. W 2000 r. ukończyła studia podyplomowe z egzaminem państwowym na prowadzenie ksiąg rachunkowych i prowadzi biuro rachunkowe. Za wyróżniającą się pracę otrzymała m.in. Krzyż Oficerski OOP, Medale 30- i 40-lecia Polski Ludowej oraz Brązowy Medal Zasługi dla Obronności Kraju, a także została wpisana do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. W latach 2007-2011 pełniła funkcję członka zarządu – skarbnika Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.

 

KILIAN JÓZEF (ksiądz), urodzony 13 II 1893 r. w Cyrance koło Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu), syn Piotra i Apolonii z domu Pogoda. Absolwent c. k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1913 r. (Był to pierwszy rocznik zdający maturę w Mielcu.) Studia teologiczne odbył w Tarnowie i 24 VI 1917 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikary pracował w Zassowie, Ciężkowicach i Starym Sączu (tam od 4 III 1931 był administratorem). Od 24 VIII 1931 r. objął probostwo w Żeleźnikowej, w latach 1932-1947 administrował parafią w Biegonicach, a 21 X 1947 r. mianowany został proboszczem w Porąbce Uszewskiej. Zmarł 1 IV 1956 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Porąbce Uszewskiej.

 

  • Sylwester Kilian

    Sylwester Kilian

KILIAN SYLWESTER, urodzony 28 IV 1958 r. w Mielcu, syn Stanisława i Zofii z domu Balawejder. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. W latach szkolnych należał do ZHP. W TE był przewodniczącym samorządu szkolnego. Do 1981 r. należał do Klubu Krótkofalowców. Studia na Wydziale Elektroniki, Automatyki i Elektrotechniki Akademii Górniczo-Hutniczej (specjalność: telekomunikacja) ukończył w 1983 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera telekomunikacji. Uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych i otrzymał stopień plutonowego rezerwy. 1 IX 1983 r. zatrudniony został w Urzędzie Telekomunikacyjnym w Mielcu na stanowisku konserwatora. W lutym 1986 r. awansowano go na stanowisko kierownika do spraw central automatycznych. W sierpniu 1993 r. powierzono mu funkcję dyrektora Rejonu Telekomunikacji TP S.A., a w 2000 r. został dyrektorem Rejonu Obsługi Klienta TP S.A. w Mielcu. Od lutego 2003 – w związku z przekształceniami w TP - przeszedł na stanowisko kierownika Sekcji (później Działu) Wsparcia w Pionie Klientów Indywidualnych w TP S.A. w Rzeszowie. W 2001 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu: „Ekonomika i zarządzanie w telekomunikacji” w Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W czasie kierowania mieleckim RT TP S.A. przyczynił się do przeprowadzenia zasadniczych zmian w jego standardzie i funkcjonowaniu na terenie Mielca i powiatu mieleckiego poprzez m.in.: zmianę technologii świadczenia usług telekomunikacyjnych (przejście z techniki central ręcznych do technologii światłowodów i central cyfrowych), przyłączenie około 18 tysięcy nowych abonentów telefonicznych oraz zmianę strategii zarządzanej firmy (z preferowania techniki na ukierunkowanie na klienta). Wyróżniony został Odznaką Honorową „Zasłużony dla Łączności”.

 

KILIŃSKIEGO JANA (OSIEDLE), jedno z dwóch osiedli stanowiących Stary Mielec, najstarszą część miasta. Utworzone zostało uchwałą Miejskiej Rady Narodowej 14 IV 1978 r. Jego granicami są: od południa – ul. Legionów, A. Mickiewica i Wolności, od wschodu – linia kolejowa, od północy tereny osiedla Lotników MSM (bloki i „szeregówki”) i wsi Złotniki, a od zachodu – rzeka Wisłoka. Zamieszkuje go około 5 050 osób. Historia tej części miasta jest tak długa i bogata jak historia Mielca. Ważniejszymi obiektami na terenie osiedla są: zespół obiektów szkolnych byłego gimnazjum przy ul. J. Kilińskiego i ul. Warszawskiej (aktualnie Centrum Kształcenia Ustawicznego i Zespół Szkół Ekonomicznych), Wyższa Szkoła Gospodarki i Zarządzania (wcześniej TG „Sokół” i kino „Bajka”), stadion MOSiR (wcześniej TG „Sokół”, „Gryf” i OSiR), budynek Starostwa Powiatowego (wcześniej Dom Partii), cmentarz parafialny przy ul. H. Sienkiewicza, budynek Poczty Polskiej i Urzędu Telekomunikacyjnego oraz cmentarz żydowski. Na jego terenie w 2005 r. oddano do użytku Aleje Jana Pawła II, biegnące od ronda na ul. J. Kilińskiego w kierunku zachodnim do ronda na ul. Legionów, przed mostem na Wisłoce. To rozwiązanie komunikacyjne w dużym stopniu odciążyło zabytkowe śródmieście od ruchu kołowego. Uwagę zwracają remonty wielu starych domów prywatnych i budowa nowych okazałych budynków, zwłaszcza w rejonie ulic: Kwiatowej i Jana III Sobieskiego.

 

KILIŃSKIEGO JANA (ULICA), główna i jedna z najdłuższych ulic (1802 m) osiedla J. Kilińskiego. Rozpoczyna się od Rynku i biegnie w kierunku północnym aż do granicy ze Złotnikami. (Dalej jest to droga przez Złotniki, Chrząstów, Brzyście i Kliszów do Gawłuszowic.) Jest niewątpliwie jedną z najstarszych ulic w mieście. Świadczą o tym dokumenty z XVII w. Najpierw nazywano ją ulicą Złotnicką, ale pod koniec XIX w. otrzymała imię dzielnego szewca warszawskiego. Posiada asfaltową nawierzchnię i w trzech czwartych długości chodniki z płyt po obu stronach. Jej sąsiadami są budynki w różnym wieku i różnym stylu architektonicznym, Początek stanowi zwarta zabudowa jednopiętrowych domów ze sklepami i zakładami usługowymi na parterze. Dalej zabudowa różnicuje się. Z lewej uwagę zwraca stary, drewniany budynek Ochotniczej Straży Pożarnej z resztką okazałego kiedyś parku (tu jeszcze w latach 60. XX w. odbywały się huczne strażackie zabawy taneczne i festyny) i rząd kasztanowców, a z prawej park i najbardziej reprezentacyjny gmach szkolny w Mielcu (dawniej gimnazjum, aktualnie Centrum Kształcenia Ustawicznego). W pobliżu, po lewej stronie, usytuowany jest kolejny budynek szkolny (niegdyś Żeńskie Seminarium Nauczycielskie, aktualnie Szkoła Podstawowa nr 1), a po prawej boisko sportowe i plac zabaw – część kompleksu sportowego MOSiR. Za szkołą i boiskiem po obu stronach znajdują się prywatne domy jednorodzinne w bardzo zróżnicowanym wieku i różnej krasie, a po skrzyżowaniu z aleją Ducha Świętego – z prawej strony – bloki mieszkalne osiedla Lotników MSM. Ostatnie kilkaset metrów to z lewej mało reprezentacyjny plac tzw. targowicy, a bezpośrednio przed granicą ze Złotnikami – dwa zespoły Pracowniczych Ogródków Działkowych „Relaks” i „Solidarność”. W 2005 r. powiększono rondo w związku z wybudowaniem Alej Jana Pawła II (tzw. „przebicie na most”). W 2006 r. wykonano remont ulicy, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową i wykonano nowe chodniki.
Patron osiedla i ulicy: JAN KILIŃSKI (1760-1819), mistrz szewski, jeden z uznanych powszechnie polskich patriotów. W 1788 r. został majstrem cechowym, trzy lata później deputowanym Starej Warszawy, a w latach 1792-1794 radnym. W czasie insurekcji kościuszkowskiej (1794 ) stanął na czele ludu warszawskiego. Utworzył następnie dwudziesty regiment koronny, objął jego dowództwo i otrzymał nominację na stopień pułkownika milicji Księstwa Mazowieckiego. W czasie oblężenia Warszawy był dwukrotnie ranny. Po upadku powstania został aresztowany przez Prusaków i wydany Rosjanom, którzy więzili go w Petersburgu przez 9 lat. Po powstaniu w 1807 r. Księstwa Warszawskie wybrany został do Rady Miejskiej. Swoje burzliwe życie opisał w Pamiętnikach. Wdzięczni rodacy wystawili mu wiele pomników i niemal we wszystkich miastach polskich uczynili go patronem ulicy. W 2005 r. powiększono rondo w związku z wybudowaniem Alej Jana Pawła II (tzw. „przebicie na most”). W 2006 r. wykonano remont ulicy, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową i wykonano nowe chodniki.

 

KILJAŃSKI TADEUSZ RYSZARD, urodzony 10 IV 1959 r. w Ostrowcu Świętokrzyskim, syn Józefa i Danuty z domu Pucułek. W 1976 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Budowlaną w Szczecinie. Pracę zawodową rozpoczął w 1978 r. w Hucie im. M. Nowotki w Ostrowcu Świętokrzyskim jako ślusarz remontowy. Poza pracą zawodową trenował tenis stołowy w KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. W 1982 r. przeniósł się do Mielca i pracował w WSK jako malarz, a następnie operator wózka spalinowego (transportowego). W 1986 r. zatrudniony został w MPGK jako kierowca. Od 1989 r. kilkakrotnie wyjeżdżał za granicę (m.in. Kanada). W całym okresie dotychczasowej pracy zawodowej (od 1976 r.) był Honorowym Dawcą Krwi. W Mielcu od 1982 r. jest członkiem Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza, a w latach 1986-1989 pełnił funkcję przewodniczącego Klubu HDK w MPGK. Brał czynny udział w organizowaniu akcji grupowego oddawania krwi. Do 2002 r. oddał 38 880 ml krwi. Za dotychczasową działalność odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką I stopnia Honorowego Dawcy Krwi i Odznaką Honorową PCK IV stopnia.

 

KINA, placówki kulturalne, których główną formą działalności jest wyświetlanie filmów. Prawdopodobnie pierwszymi, którzy wprowadzili kino do Mielca, byli Wincenty Leginowicz i Władysław Kwaśniewski. Oni to na wydzierżawionym od władz miejskich terenie (w pobliżu cmentarza żydowskiego) organizowali pierwsze plenerowe projekcje filmów. 9 VI 1914 r., tuż przed I wojną światową władze miasta wyraziły zgodę na działalność kinematograficzną prowadzoną przez Józefa Weryńskiego. W okresie międzywojennym początkowo najpopularniejsze było kino „Wenus” przy ul. Połanieckiej, ale od 1934 r. coraz większą rolę odgrywało kino „Sokół”, mieszczące się w dużym budynku Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. (Wyświetlano tam filmy dwa razy w tygodniu.) W czasie okupacji hitlerowskiej w obiekcie tym mieściło się niemieckie kino „Skala” i klub żołnierski. Niecały rok po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej, z dniem 15 III 1945 r. Zdzisław Dąbrowski uruchomił kino „Sokół”. Filmy wyświetlano jego prywatnym aparatem projekcyjnym, a pierwszym filmem był „Pieśniarz z Zachodu”. Jesienią 1945 r. kino upaństwowiono i zmieniono mu nazwę na „Odra”. Na początku lat 50. budynek został poddany remontowi i kino otrzymało kolejną nazwę - „Bajka”. W 1953 r. w nowo oddanym do użytku Zakładowym Domu Kultury WSK uruchomiono kino związkowe „Metalowiec”. Niemal w tym samym czasie otwarto przy Miasteczku Młodego Robotnika kino „Tęcza”. W latach 50. i w 1. połowie lat 60. wszystkie kina w Mielcu (także w całym kraju) cieszyły się dużą popularnością. Wyjątkowe powodzenie miały tzw. niedzielne poranki dla dzieci, seanse szkolne dla młodzieży i przeglądy filmów. Szczególną rolę odgrywały w popularyzacji ówczesnej kinematografii odgrywały Halina Idzior (kierownik kin „Bajka” i „Tęcza”) i Helena Kulasa – kierownik kina „Bajka”. Pod koniec lat 60. frekwencja zaczęła spadać, do czego z pewnością przyczynił się wzrost popularności telewizji. W latach 1971-1973 kino „Bajka” zostało zmodernizowane i wyposażone w nowoczesny ekran zerowy, co zdecydowanie podniosło jego standard. W latach 70. zmodernizowano także salę widowiskową ZDK (od 1974 r. RCK), w której funkcjonowało kino „Metalowiec” i unowocześniono urządzenia kinowe. Rozwinął działalność Dyskusyjny Klub Filmowy „Donald”, organizowano spotkania z wybitnymi polskimi reżyserami filmowymi. Równocześnie kino światowe i polskie produkowało coraz więcej i w każdym niemal roku pojawiał się szereg atrakcyjnych filmów. Działania te powstrzymały na pewien czas spadek frekwencji, m.in. w mieleckich kinach. W 1986 r., ze względu na konieczność rozbudowy trasy dojazdowej do WSK, rozebrano kino „Tęcza”. W latach 90. niekorzystne warunki finansowe, dyktowane przez dystrybutorów, spowodowały dalszą degradację sieci kin w Polsce. Także mielecka „Bajka”, mimo wysiłków jej kierownictwa, przynosiła coraz większe straty. W 1998 r. zamknięto kino, a w następnym roku budynek przekazano nowo powstałej Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania. W celu podwyższenia standardu ostatniego z mieleckich kin – „Metalowca” - 8 II 1999 r. rozpoczęto wyświetlanie filmów z nowoczesną cyfrową aparaturą nagłaśniającą Dolby Stereo Digital. W dziewięćdziesięcioletniej historii mieleckich kin ważną rolę, obok już wymienionych, odegrali: Stanisław Grzesiak, Krystyna Kędziorek, Małgorzata Klaus, Stanisław Krawczyk, Stanisław Leś, Grzegorz Marcićkiewicz, Marian Osiniak, Zofia Osiniak, Zbigniew Ozimek, Bolesław Pantoł, Janusz Witoszyński, Wanda Wolicka, Bronisława Wójcik, Alfred Wojczekowski i Maria Wróbel. Po generalnym remoncie i modernizacji sali widowiskowo-kinowej Domu Kultury SCK w 2006 r. zmieniono nazwę kina „Metalowiec” na „Galaktyka”. W styczniu 2012 r. w kinie „Galaktyka” rozpoczęto wyświetlanie filmów w trójwymiarze (3D).

 

KIŃSKI JAN, pisarz cechowy, dzwonnik i kantor przy kościele św. Mateusza w Mielcu w latach 1701-1710.

 

KIPA JAKUB JAN, urodzony 11 V 1998 r. w Mielcu, syn Grzegorza i Elżbiety z domu Barszcz. Uczęszcza do II Liceum Ogólnokształcącego  im. M. Kopernika w Mielcu. Lektor w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Speedcubingiem (układanie kostki Rubika i innych łamigłówek na czas) zainteresował się w 2009 r. Po dwóch latach treningów zdobył złoty medal w ogólnopolskich zawodach Rubik’s Magic w Świerklanach (2011). Z czasem wyspecjalizował się w kategorii 3x3x3 stopami i w niej odniósł największe sukcesy z mistrzostwem świata włącznie. Najważniejsze osiągnięcia: *2012 r.: Mistrzostwa Polski (Białystok) – 1. miejsce i tytuł mistrza Polski, Mistrzostwa Europy (Wrocław) – brązowy medal; *2013 r.: Mistrzostwa Polski (Zawiercie) – 1. miejsce i tytuł mistrza Polski, Mistrzostwa Świata (Las Vegas, USA) – 1. miejsce i tytuł mistrza świata; *2014 r.: Mistrzostwa Polski (Zawiercie) – 1. miejsce i tytuł mistrza Polski, Mistrzostwa Europy (Kopenhaga, Dania) – 1. miejsce i tytuł mistrza Europy; *2015 r.: Mistrzostwa Świata (Sao Paulo, Brazylia) – 2. miejsce i tytuł wicemistrza świata. Na tych mistrzostwach zdobył także 3. miejsce w kategorii 3x3x3. Ponadto w kategorii 3x3x3 stopami ustanowił 9 rekordów Polski, 10 rekordów Europy i 2 rekordy świata (pojedyncze ułożenie – 20,57 sek. i średnia z 3 ułożeń – 29,96 sek.), a w kategorii Rubik’s Magic – 4 rekordy Polski. Uczestniczy też w zawodach krajowych, warsztatach, zawodach ligowych, zawodach w ramach Pucharu Polski i pokazach publicznych. Należy do Polskiego Stowarzyszenia Speedcubingu.

 

KIPA JANUSZ, urodzony 27 VII 1953 r. w Rzeszowie, syn Mariana i Franciszki z domu Brynkus. Ukończył Szkołę Podstawową nr 7 w Mielcu, kurs spawacza (dyplom mistrza w zawodzie: spawacz gazowo-elektryczny) oraz kilka kursów specjalistycznych z uprawnieniami, m.in. kurs fotografowania i filmowania podczas uroczystości religijnych. Pracę zawodową rozpoczął w 1970 r. w WSK Mielec – Wydział 61. W latach 1971-1972 pracował w zakładach prywatnych. W 1973 r. powrócił do WSK Mielec i do 1984 r. był pracownikiem: SOWI – Wydz. 62, Wydz. 23, Wydz. 43 i ponownie Wydz. 23. W 1984 r. przeszedł do Zakładu Remontowego Energetyki Lublin – Oddział Mielec przy Elektrociepłowni Mielec i  m.in. pracował w NRD (1989-1990). W 1988 r. otrzymał stopień energetyka III stopnia. Z dniem 28 II 1991 r. został zwolniony i przebywał na bezrobociu. Od 21 X 1994 r. (z przerwami) prowadzi własną działalność gospodarczą. Zajmuje się wideofilmowaniem, rejestrując m.in. ważniejsze wydarzenia z życia Mielca i okolic. Współpracuje z TVP Rzeszów. Od 1973 r. do 1993 r. był członkiem Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza oraz Zarządu Rejonowego PCK w Mielcu i oddał 20 200 ml krwi. Od 1974 r. należy do Polskiego Związku Wędkarskiego (Koło PZW WSK Mielec i Koło PZW Mielec). Wyróżniony m.in. Odznakami HDK III, II i I st. oraz Zasłużonego HDK, Medalem „Za Zasługi w Rozwoju Wędkarstwa” i Srebrnym Medalem „Rekordowa Ryba” w kat. karaś (1,1 kg).

 

KIRCHHOFF POLSKA Sp. z o.o., firma o profilu produkcji związanym z przemysłem motoryzacyjnym, utworzona przez KIRCHHOFF GRUPPE (AUTOMOTIVE), zespół czterech firm wspólnie działających w Niemczech. Zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzymała w dniu 28 IV 1998 r. Nową halę dla działalności firmy (w południowo-wschodniej części strefy) wybudowano w okresie od czerwca 1998 r. do lutego 1999 r. W kwietniu 1999 r., po zainstalowaniu maszyn i urządzeń, wyprodukowano pierwsze części do samochodu Ford Focus. W celu uzyskania jak najwyższej jakości wyrobów systematycznie doskonalono wszystkie etapy i elementy procesu produkcji. W wyniku tych działań w lipcu 2000 r. polsko-niemiecki zespół audytorów RW TUV przeprowadził audyt certyfikujący i jego pomyślne rezultaty były podstawą do wręczenia mieleckiej firmie w dniu 28 IX 2000 r. certyfikatów zgodności Systemu Jakości z wymaganiami norm QS 9000 i VDA 6.1. We wrześniu 2001 r. uzyskano kolejny certyfikat - ISO 14001. Produkcja firmy to stalowe części tłoczone oraz spawane i zgrzewane podzespoły do samochodów: Opel Agila, Suzuki Wagon R+, Ford Focus i najnowszy model Forda Mondeo oraz VM Polo i nowy model Opel Vectra. Dotychczas głównymi odbiorcami jej produktów są: General Motors, Ford i Volkswagen. Mając na celu integrację ze środowiskiem, firma współpracuje z miejscowymi poddostawcami oraz wspiera lokalne inicjatywy. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. W latach 2002-2012 firma systematycznie się rozwijała i powiększała swoją mielecką bazę. M.in. rozbudowano budynek administracyjny (2003), tłocznię i ekspedycję (2004), zgrzewalnię i pomieszczenia socjalne (2005). Zakupiono po drugiej stronie ul. Wojska Polskiego działkę i w połowie 2006 r. rozpoczęto budowę drugiego zakładu. Oddanie obiektu do użytku nastąpiło 1 VI 2007 r. Nadal produkowano metalowe części dla przemysłu motoryzacyjnego, m.in. do seryjnie produkowanych samochodów: Ford Focus C-Max i Mondeo, Opel (Zafira,Vectra, Agila), Suzuki (Ignis, Swift, SX-4), VW (Polo, Passat, Caddy,Tuareg, Colorado), Porsche Cayenne, BMW 3 i 5, Mercedes A-Klasse i S-Klasse, Fiat Panda, Volvo Truck, Renault Twingo, Audi Q7 i wielu innych. W strategii ekspansji Kirchhoff Automotive – Mielec pełni rolę centrum techniczno-marketingowego na Europę Środkową i Wschodnią. 

 

KIRKHAM MOTORSPORTS Sp. z o.o., firma utworzona 11 IX 1996 r. Jej założycielem i właścicielem jest spółka amerykańska COOLBRITE LLC z siedzibą w Pravo, stan Utah (USA). Funkcjonuje na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Produkuje ramy, karoserie i części do samochodów wyścigowych Roadster 427 i 289. Odbiorcą tych wyrobów jest głównie rynek amerykański. Oferuje także m.in. wykonawstwo oprzyrządowania do produkcji części samochodowych, wykonawstwo karoserii, produkcję części i kompletnych podzespołów samochodowych, obróbkę mechaniczną i usługi spawalnicze. W 2005 r. wykonano ręcznie w miedzi „złotą” replikę samochodu Ford z 1940 r., która stała się jedną z największych atrakcji wystawy motoryzacyjnej SEMA w Las Vegas (USA) w dniach 1-4 XI 2005 r.

 

  • Feliks Kiryk

    Feliks Kiryk

KIRYK FELIKS, urodzony 24 IX 1933 r. w Bukowsku, pow. sanocki, syn Stanisława i Katarzyny z Radożyckich. Absolwent 11-letniej szkoły ogólnokształcącej w Dębnie Szczecińskim, matura w 1951 r. Studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie ukończył w 1956 r. Po studiach podjął pracę w szkolnictwie jako nauczyciel historii w Liceum Pedagogicznym w Chojnie na Pomorzu Zachodnim (1954/1955), po czym pracował w Instytucie Historii WSP w Krakowie, jako asystent, st. asystent, adiunkt, docent i profesor. W 1977 r. został kierownikiem Zakładu Historii Średniowiecznej, a w 1986 r. kierownikiem Pracowni Biografistyki w Instytucie Historii. W 1981 r. otrzymał tytuł profesora. W latach 1987-1990 powierzono mu stanowisko prorektora, a w latach 1993-1999 piastował funkcję rektora WSP w Krakowie. Od 1996 r. do 1999 r. przewodniczył Konferencji Rektorów Wyższych Szkół Pedagogicznych oraz był członkiem prezydium Konferencji Rektorów Akademickich Szkół w Polsce. W latach 1999-2000 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Historii Akademii Pedagogicznej w Krakowie, a ponadto od 1999 r. jest kierownikiem Katedry Historii Średniowiecznej AP. Wychował kilkunastu doktorów, a ośmiu z nich doprowadził do habilitacji. (Są obecnie profesorami uczelni wyższych.) Był inicjatorem badań nad Wschodem oraz rzecznikiem zbliżenia nauki polskiej i ukraińskiej. W 1988 r. otrzymał tytuł doktora h.c. Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie oraz w 2001 r. tytuł honorowego profesora Uniwersytetu Pedagogicznego w Kamieńcu Podolskim. Od 30 lat wspomaga dydaktycznie WSP, a następnie Uniwersytet w Rzeszowie. Przez szereg lat był opiekunem naukowym Stacji Polskiego Towarzystwa Historycznego w Przemyślu oraz współzałożycielem takiej Stacji w Nowym Sączu. Od 1973 r. jest członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Historycznego. Jest autorem ponad 300 prac naukowych, m.in. Cechowe rzemiosło metalowe w Krakowie. Zarys dziejów do 1939 roku. (1972), Rozwój urbanizacji Małopolski XIII-XV w. Województwo krakowskie i Lokacje miast nadwiślańskich w XIII-XIV stuleciu (1993). Był także przewodniczącym Kolegium redagującego Tom I i II Dziejów narodu i państwa polskiego, wydawanego w wolumenach od 1989 r. Szczególnie dużo wysiłku poświęcił dziejom miast małopolskich, w tym historii Mielca. W 1974 r. opublikował w Roczniku Naukowo-Dydaktycznym WSP artykuł Początki miasta Mielca. Na prośbę Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej oraz władz politycznych i administracyjnych miasta podjął się funkcji redaktora naczelnego monografii Mielec. Dzieje miasta i regionu T.1 (Mielec, 1984), a następnie redaktora naczelnego jej kontynuacji: Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu T.2 (Mielec, 1988) i T.3 (Mielec, 1994). Jest też autorem kilku artykułów w niniejszych książkach. W czasie Światowego Zjazdu Mielczan – 2000 wygłosił wykład inauguracyjny. Ponadto kierował pracami redakcyjnymi kilkudziesięciu monografii miast i miejscowości, w tym m.in. Rzeszowa, Tarnowa, Nowego Sącza, Sanoka i Częstochowy. Odznaczony został m.in. Krzyżem Oficerskim OOP i Medalem KEN. Za wybitne zasługi w badaniu, opracowaniu i popularyzowaniu historii Mielca otrzymał w 2003 r. z rąk prezydenta miasta Mielca – Janusza Chodorowskiego medal „Przyjaciel Miasta Mielca”. Po przeszejściu na emeryturę. kontynuował prace badawcze nad historią średniowiecza. Ogółem opublikował blisko 600 prac naukowych. Ważniejsze publikacje, które ukazały się pod jego redakcją od 2003 r.: Dzieje Przemyśla. T.2, (1340-1772). Cz.1, U schyłku średniowiecza (2003), Kościoły i parafie miasta Brzeska 1385-2003, współredakcja z Stanisławem Piechem (2004), Tarnobrzeg. Dzieje miasta 1593-1939 (2005), Słownik biograficzny historii Polski. T.1, A-K, współredakcja z Janiną Choderą (2005), Słownik biograficzny historii Polski. T.2, L-Ż, współredakcja z Janiną Choderą (2005), Kamieniec Podolski. Studia z dziejów miasta i regionu. T.2 (2005), Zbigniew Oleśnicki - książę Kościoła i mąż stanu, materiały z konferencji w Sandomierzu (20-21 maja 2005), współredakcja ze Zdzisławem Nogą (2006), Leksykon profesorów Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej 1946-2006, współredakcja z Józefem Hamplem i Iwoną Pietrzkiewicz (2006). Ponadto brał udział (wspólnie z Anną Staruchową) w zebraniu materiałów i przygotowaniu publikacji Absolwenci Sekcji Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Wspomnienia rocznika 1951-1954 (2006). Wychował kilkunastu doktorów i 11 doprowadził do habilitacji. Od 1999 r. był wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego, a od 2006 r. członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Rzeszowskiego (2007) oraz honorowe obywatelstwo: Sandomierza, Sanoka, Rymanowa Zdroju, Trzebini i rodzinnej Gminy Bukowsko.

 

  • Kazimierz Kita

    Kazimierz Kita

KITA KAZIMIERZ MARIAN, urodzony 20 VIII 1931 r. w Jaworznie, syn Jana i Marii z domu Dudzik. Ukończył Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego w Jaworznie. Studia pierwszego stopnia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (specjalność: płatowce) ukończył w 1955 r. i otrzymał tytuł inżyniera, a w 1966 r. ukończył studia drugiego stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzymał tytuł magistra inżyniera mechanika. Pracę zawodową rozpoczął w 1955 r. w WSK Mielec i w firmie tej pracował 37 lat do emerytury w 1992 r. Początkowo był konstruktorem i projektował oprzyrządowanie, a następnie został mianowany kierownikiem sekcji projektującej podwozia samolotów w Biurze Konstrukcyjnym. Uczestniczył w projektowaniu samolotów M-2 i M-4 oraz przebudowie podwozia MIG-19. W latach 60. pełnił funkcję kierownika działu konstrukcyjnego przy produkcji aparatury paliwowej, a w latach 70. przeszedł do Ośrodka Badań Rozwojowych i pracował przy projektowaniu podwozi i instalacji samolotów M-15 i M-18 „Dromader”. Za ten drugi samolot, 22 VII 1980 r. otrzymał (wspólnie z zespołem, którego był członkiem) Nagrodę Państwową II stopnia. 13 XII 1976 r. otrzymał specjalizację zawodową stopnia I w zakresie konstrukcji sprzętu lotniczego – płatowce. Uczestniczył także m. in. w pracach nad adaptacją dokumentacji samolotu „Mewa” oraz pracach projektowych (podwozie, instalacje) samolotu „Iryda”. Był autorem 6 wynalazków i kilkudziesięciu wniosków racjonalizatorskich. Należał do m.in. Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz Koła SIMP. W latach 60. posiadał licencje pilota samolotowego turystycznego i pilota szybowcowego. Wtedy działał także w Aeroklubie Mieleckim. Ponadto otrzymał tytuł rzeczoznawcy w zakresie sprzętu lotniczego i szybowcowego. W latach 90. był działaczem Automobilklubu Rzeszowskiego – Oddział w Mielcu. Za wyróżniającą się pracę został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotą Odznaką Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Otrzymał także nagrodę Głównego Inspektora Techniki WP za całokształt osiągnięć, tytuł „Mistrza Racjonalizacji-1980” i dyplom za II miejsce w konkursie o tytuł „Mistrza Racjonalizacji” w województwie rzeszowskim w 1980 r.

 

  • ks. Bolesław Klaus

    ks. Bolesław Klaus

KLAUS BOLESŁAW JAN (ksiądz), urodzony 10 X 1946 r. w Rydzowie, powiat mielecki, syn Michała i Genowefy z domu Miodunka. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1964 r. Od 1964 r. do 1971 r., z przerwą na odbycie zasadniczej służby wojskowej (1965-1967), studiował w Instytucie Teologicznym w Tarnowie, a następnie przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Szczawie (1971-1972) i parafii św. Kazimierza w Nowym Sączu (1972-1975). W 1975 r. rozpoczął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie i uwieńczył je uzyskaniem tytułu doktora teologii (specjalizacja z zakresu katechetyki) w 1985 r. W 1980 r. zatrudniony został przez Kurię Diecezjalną w Tarnowie jako diecezjalny wizytator nauki religii i do 1986 r. jako diecezjalny referent do spraw powołań duchownych. W 1990 r. został wykładowcą katechetyki w Kolegium Katechetycznym przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie, a w latach 1992-1995 pełnił funkcję dyrektora tego Kolegium. Od 1992 r. jest dyrektorem Kolegium Katechetycznego przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie, a ponadto od 1994 r. pracuje jako wykładowca katechetyki na Wydziale Teologicznym w Tarnowie przy Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz sprawuje funkcję kierownika katedry nauk pedagogiczno-katechetycznych na tym Wydziale. Był także wykładowcą katechetyki w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu i Instytucie Teologicznym w Sandomierzu przy Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (1992-2000). Od 2001 r. jest ekspertem Komisji Egzaminacyjnej i Kwalifikacyjnej dla nauczycieli religii ubiegających się o awans zawodowy. Uczestniczy w pracach ogólnopolskiego zespołu opracowującego podręczniki do nauki religii dla szkół średnich i gimnazjum. Jest autorem i redaktorem: podręczników dla ucznia i katechety do klasy II szkoły podstawowej, katechizmu bierzmowanych, podręcznika służącego przygotowaniu przy parafii dzieci do Pierwszej Spowiedzi i Komunii Świętej oraz podręcznika służącego przygotowaniu przy parafii młodzieży do bierzmowania, a także współredaktorem katechizmu dla dorosłych pod redakcją ks. prof. J. Charytańskiego. Otrzymał tytuły kanonika honorowego i kapelana Jego Świątobliwości. W 2010 r. przeszedł na emeryturę. Pełni funkcję wizytatora religii Wydziału Katechetycznego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości.

 

  • Jadwiga Klaus

    Jadwiga Klaus

KLAUS JADWIGA (z domu Kozłowska), urodzona 25 IV 1949 r. w Działdowie, córka Brunona i Krystyny z Pawlusów. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Działdowie. Od najmłodszych lat występowała w zespołach artystycznych w Działdowie, a ponadto od lat szkolnych należała do harcerstwa i od 1965 r. pełniła funkcję drużynowej. Pracę zawodową rozpoczęła w 1965 r. w Miejskim Domu Kultury w Działdowie jako instruktor kulturalno-oświatowy. W latach 1967-1969 występowała w chórach Państwowych Zespołów Ludowych Pieśni i Tańca „Mazowsze” i „Śląsk”. W 1969 r. przybyła do Mielca i podjęła pracę instruktora w Zakładowym Domu Kultury WSK oraz występowała w chórze i kapeli ZPiT „Rzeszowiacy”. W 1973 r. przeszła do Powiatowej Poradni Kulturalno-Oświatowej na stanowisko instruktora teatralnego. W latach 1973-1975, już jako harcmistrz ZHP, prowadziła harcerski zespół „Ballada”. Po likwidacji powiatów i ich instytucji w 1975 r. została zatrudniona w Ośrodku Kultury Gminy Mielec w Wojsławiu jako instruktor teatralny, a następnie pełniła funkcję dyrektora tego ośrodka. W 1979 r. ukończyła studia z zakresu pedagogiki kulturalno-oświatowej na Uniwersytecie Śląskim – Filia w Cieszynie i otrzymała tytuł magistra pedagogiki. W 1983 r. przyznano jej tytuł instruktora teatralnego I kategorii. Od 1985 r. jest kierownikiem Spółdzielczego Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej i prowadzi zespoły teatralne (w tym teatr „Gong”) w tej placówce. Ponadto angażowano ją do prowadzenia zespołów artystycznych i pracy nauczycielskiej. Była m.in. instruktorem w Domu Kultury w Lublińcu, nauczycielką muzyki w Szkołach Podstawowych nr 1 i nr 8 w Mielcu oraz instruktorem w Ośrodku Kultury Gminy Padew Narodowa. Od 1975 r. śpiewa w chórze mieszanym Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” oraz wspiera inne chóry (w tym chór przy kościele Ducha Świętego). Brała udział w wielu konkursach artystycznych, najpierw jako uczestniczka, a następnie instruktorka i członek jury. Przygotowała – głównie w zespole teatralnym SDK – szereg osób do studiów teatralnych; kilkoro z nich zostało zawodowymi aktorami. Jest animatorem i organizatorem wielu form kulturalnych na osiedlach MSM. Wyróżniona została m.in. odznakami „Zasłużony Działacz Kultury” i „Przyjaciel Dziecka” oraz Złotą Odznaką Stowarzyszenia Chórów i Orkiestr. Jako kierownik Spółdzielczego Domu Kultury MSM w Mielcu rozwinęła jego działalność, zwłaszcza zespołów artystycznych i Klubów Seniora. Prowadziła teatr „Gong” i wystawiła z nim kilka sztuk (oddzielne hasło). Efektem tego i innych form edukacji teatralnej było przygotowanie kilku młodych mielczan do zawodowej kariery aktorskiej. W 2009 r. przeszła na emeryturę. Wyjechała do Hiszpanii i w okresie od X 2009 r. do końca 2010 r. prowadziła (z córką Agatą) zespół śpiewaczy przy Stowarzyszeniach Polaków w Hiszpanii „Nasz Dom” – „Nuestra Casa” i Dom Polski w Getafe. Otrzymała mielecką Honorową Nagrodę Albertus 2010 za wybitne zasługi w tworzeniu i upowszechnianiu kultury. Od 2011 r. pełni funkcje prezesa Klubu Środowisk Twórczych przy TMZM w Mielcu oraz członka zarządu TMZM. Pracuje w Samorządowym Centrum Kultury jako instruktor teatralny (w niepełnym wymiarze godzin). Założyła Teatr Rozmaitości (dla dorosłych) i Grupę Teatralna „Antrakt” (dla dzieci) przy Domu Kultury SCK i jest reżyserem sztuk granych przez te zespoły. Ponadto jest członkiem chóru mieszanego „Melodia”, zespołu Senior Show przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Mielcu oraz Klubu Miłośników Lotnictwa. Współpracuje z wieloma organizacjami pozarządowymi i instytucjami kultury, m.in. jako juror konkursów recytatorskich. 

 

  • Maria Klaus

    Maria Klaus

KLAUS MARIA STANISŁAWA (z domu Harla), urodzona 7 V 1932 r. w Rzochowie, córka Michała i Bronisławy z Pyzikiewiczów. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 1952 r. W okresie licealnym należała do organizacji harcerskiej i działała w samorządzie szkolnym. Po maturze nakazem pracy skierowana została do Szkoły Podstawowej w Jastrzębskim Podlesiu, powiat dębicki i jako nauczycielka pracowała tam do 1954 r. W tym okresie prowadziła szkolną drużynę harcerską i współpracowała z Kołem Gospodyń Wiejskich. W latach 1954-1957 uczyła w Szkole Podstawowej w Woli Wadowskiej. Tam także prowadziła drużynę harcerską i przewodniczyła Ognisku ZNP. W 1955 r. była uczestniczką Światowego Festiwalu Młodzieży w Warszawie. W 1957 r. została przeniesiona do Szkoły Podstawowej w Dobryninie, gdzie pracowała do 1968 r., w tym od 1966 r. jako kierownik. W 1961 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Przemyślu (kierunek – nauczanie początkowe). Poza pracą w szkole sprawowała opiekę nad kołem ZMW, organizowała szkolenie z zakresu przysposobienia rolniczego oraz przewodniczyła Kołu Gospodyń Wiejskich. Doprowadziła do powstania młodzieżowej żeńskiej drużyny OSP, która zdobyła 1. miejsce w woj. rzeszowskim i startowała w zawodach krajowych. (Na bazie tej drużyny powstała orkiestra dęta w Dobryninie, prowadzona przez ks. Wojciecha Zygmunta.) Była także przewodniczącą Społecznego Komitetu Elektryfikacji Dobrynina, a także inicjatorką budowy sklepu GS. Ponadto w latach 60. pełniła funkcję radnej Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1968 r. została mianowana kierownikiem Szkoły Podstawowej w Rzemieniu. Inspirowała prace estetyzujące wnętrze szkoły i jej otoczenie, a także rozwinęła działalność szkoły na rzecz środowiska. W 1973 r. została wybrana społecznym I sekretarzem Komitetu Gminnego PZPR w Przecławiu, a następnie społecznym przewodniczącym tamtejszej Gminnej Rady Narodowej i funkcje te pełniła do 1990 r. (Pracowała ponadto w SP w Rzemieniu, najpierw w niepełnym wymiarze godzin, a od stanu wojennego do przejścia na emeryturę w 1991 r., ponownie na stanowisku dyrektora.) Studia z zakresu pedagogiki szkolnej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie ukończyła w 1976 r. Uczestniczyła w V (1968) i IX (1981) Zjeździe PZPR. W 17-letnim okresie przewodniczenia GRN inicjowała lub wspierała budowę i rozbudowę szeregu obiektów na terenie gminy, m.in. szkół podstawowych w Dobryninie, Łączkach Brzeskich, Wylowie, Rzemieniu i Tuszymie, Zespołu Szkół Rolniczych w Rzemieniu, piekarni w Przecławiu, bloków mieszkalnych w Przecławiu i Ośrodka Zdrowia w Rzemieniu, a także rozpoczęcie budowy sieci wodociągowej i gazowej w gminie. Od 1985 r., po przyłączeniu Rzochowa do Mielca, pracowała społecznie w Radzie Osiedla Rzochów. Funkcję przewodniczącej Rady Osiedla Rzochów pełniła do 2010 r. W tym czasie inspirowała takie przedsięwzięcia jak m.in. budowa odcinka ulicy Jagodowej przy kościele św. Marka, parkingu przy cmentarzu, modernizacji budynku gminnego na potrzeby Ośrodka Zdrowia czy oświetlenie ul. Rzochowskiej oraz współorganizowała szereg imprez osiedlowych. Była przewodniczącą Społecznego Komitetu Budowy Kanalizacji Sanitarnej w Osiedlu Rzochów. Za wyróżniającą się pracę zawodową i społeczną została odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotą Odznaką ZNP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotą Honorową Odznaką ZMW. Zmarła 20 VIII 2017 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.

 

  • Anna Klecha

    Anna Klecha

KLECHA ANNA LUDWIKA (z domu SAŁACH), urodzona 2 I 1954 r. w Lipsku koło Zamościa, córka Władysława i Heleny z Bańkowskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Tomaszowie Lubelskim, maturę zdała w 1974 r., a dyplom uzyskała w 1975 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończyła w 1981 r. i otrzymała tytuł lekarza medycyny. 1 X 1981 r. podjęła pracę w Oddziale Dziecięcym Szpitala Rejonowego w Mielcu. W 1989 r. ukończyła I stopień specjalizacji w zakresie pediatrii w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie. W 1990 r. została przeniesiona na Oddział Noworodkowy, a po wygraniu konkursu w 2003 r. została ordynatorem tego oddziału. Po zdaniu egzaminu w Klinice Noworodka we Wrocławiu w 1995 r. uzyskała specjalizację II stopnia w zakresie neonatologii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Neonatologicznego.

 

KLEIN FRYDERYK, nauczyciel, z pochodzenia Niemiec. Uczył w mieleckiej szkole trywialnej pod koniec XVIII w.

 

KLEINEMEYER ERYK, inżynier, niemiecki zastępca dyrektora Flugzeugwerk Mielec w czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944).

 

„KLEKSY”, młodzieżowy zespół wokalno-instrumentalny funkcjonujący przy Technikum Mechanicznym w Mielcu w latach 1963-1967. Wykonywał modną wówczas muzykę big-beatową, wzorując się głównie na zespołach angielskich. W jego składzie występowali: Krzysztof Mamcarz – gitara rytmiczna, śpiew, Andrzej Nosek – gitara prowadząca, Ryszard Szczecina – saksofon i gitara basowa, Andrzej Siwiec – gitara prowadząca i gitara basowa, Adam Lubacz – gitara rytmiczna, Janusz Korpanty i Krzysztof Szumełda – perkusja. Uczestniczył z dużym powodzeniem w mieleckich imprezach młodzieżowych i przeglądach zespołów artystycznych, a także koncertował poza Mielcem (m.in. w Puławach). Opiekunem zespołu był Stanisław Tomecki – nauczyciel TM.

 

KLEMBOWSKI JAN, faktor dworu mieleckiego w 2. połowie XVI w. Służył u Sebastiana Mieleckiego, współwłaściciela Mielca. Spławiał towary z włości mieleckich Wisłoką i Wisłą w kierunku Gdańska.

 

KLEMBOWSKI MIKOŁAJ, faktor dworu mieleckiego w 2. połowie XVI w. Służył u Sebastiana Mieleckiego, współwłaściciela Mielca. Od 1575 r., po śmierci Sebastiana Mieleckiego, przeszedł na służbę do jego syna Hieronima.

 

KLEMENS Z MIELCA, organomistrz, w latach 30. XVI w. przeniósł się do Krakowa i wstąpił do OO. Dominikanów. Zbudował organy dla kościoła tego zakonu i do innych kościołów.

 

  • Jerzy Klementowski

    Jerzy Klementowski

KLEMENTOWSKI JERZY, urodzony 5 V 1935 r. w Kozłowie, woj. tarnopolskie (aktualnie Ukraina), syn Franciszka i Anny z domu Chałupka. Od lutego 1944 r., w obawie przed represjami UPA, rodzina Klementowskich (przy pomocy hrabiego Ludwika Reja) przeniosła się do majątku Rżyska koło Mielca. Jerzy ukończył szkołę podstawową w Rzochowie, a następnie Zasadniczą Szkołę Metalową w Mielcu i został zatrudniony w WSK Mielec. Od 5 VII do 25 VIII 1952 r. służył, jako junak, w 334 Brygadzie Rolnej „Służby Polsce” stacjonującej w Polskiej Woli, woj. zielonogórskie. W latach 1955-1957 odbył zasadniczą służbę wojskową w 5 Pułku Łączności w Warszawie i w drugim roku, w stopniu plutonowego pełnił funkcję szefa kompanii szkolnej. Po powrocie z wojska pracował w WSK i zamieszkał w Woli Mieleckiej – rodzinnej miejscowości żony, Aliny. Od 6 VII 1962 r. do 12 III 1963 r. uczył się w szkole podoficerskiej Milicji Obywatelskiej Służby Ruchu Drogowego i po jej ukończeniu pracował w KP MO w Mielcu jako inspektor ruchu drogowego. W 1967 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC (specjalność: ekonomika przemysłu). Po wypadku w 1977 r. przeszedł na rentę inwalidzką. Równolegle do pracy zawodowej angażował się do różnych form działalności społecznej. Od 1964 r. należy do OSP w Woli Mieleckiej i prowadzi jej kronikę. Uczestniczył w pracach Komitetu Gazyfikacji i Komitetu Wodyfikacji Woli Mieleckiej. W 1993 r. napisał pracę na konkurs Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie pod tytułem Kresy Wschodnie pod okupacjami 1939-1945. Był inspiratorem i przewodniczącym zespołu redakcyjnego książki o Woli Mieleckiej. Jest przewodniczącym Koła nr 38 Polskiego Związku Filatelistów w Mielcu oraz członkiem m.in. Związku Inwalidów Wojennych RP Oddział w Mielcu, Koła Powiatowego Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Resortu Spraw Wewnętrznych RP, Rejonowego Koła Pszczelarskiego i Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Honorową Odznaką „Zasłużony Działacz ZIW” i Srebrną Odznaką PZF. Ponadto powadzona przez niego Kronika OSP w Woli Mieleckiej otrzymała wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Kronik OSP w 2002 r. Swoje zbiory filatelistyczne wystawiał m.in. w SCK w Mielcu (2009), Chorzelowie (2011) i Tarnowie (2011), gdzie w Krajowej Wystawie Filatelistycznej II stopnia „Sacrum et Profanum”  uzyskał dyplom w randze Medalu Srebrnego, a także w czasie „Dni Kultury Mielca w Löhne” (2011). Otrzymał dyplom Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnej RP za pracę „Pożarnictwo w filatelistyce” (2011). Jest współautorem (z Barbarą Kowalik) publikacji Związek Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej 1919-2009 (Mielec 2009). Jest przewodniczącym Komisji Rewizyjnej ZIW RP Oddział w Mielcu. Wyróżniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

 

KLICH ADAM STANISŁAW, urodzony 9 XI 1962 r. w Rzędzianowicach, syn Stanisława i Marii z domu Baran. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w ZSZ im. J. Groszkowskiego. Pracę zawodową rozpoczął w 1980 r. w firmie prywatnej zrzeszonej w Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej (1981-1982) podjął pracę w Rejonowym Przedsiębiorstwie Melioracyjnym w Mielcu jako operator koparki (w międzyczasie ukończył kurs operatorów), a w latach 1984-1991 pracował na podobnym stanowisku w WSK. Od 1991 r. przebywał na zasiłku, a następnie został zaangażowany do jednej z mieleckich firm prywatnych. W 1993 r. otrzymał pracę w „Elektrociepłowni Mielec” jako operator koparki. Honorowym Dawcą Krwi został w 1980 r. Należał do Klubu HDK przy PCK w Mielcu. Do 4 III 2000 r. oddał 28 450 ml krwi. Za tę humanitarną działalność otrzymał m.in. Odznakę Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi I stopnia.

 

KLICH JAN, urodzony 24 III 1946 r. w Czerminie, powiat mielecki, syn Tomasza i Stanisławy z domu Kuza. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK w Mielcu, a następnie został zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku ślusarza. Pod koniec lat 80. przeszedł na rentę. Od 1965 r. oddawał honorowo krew. Członek Klubu Honorowych Dawców Krwi im. Juliana Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec”. Do 2 IV 1996 r. oddał 26 850 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznaką Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi I stopnia oraz Brązowym Krzyżem Zasługi. Zmarł 30 XI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Czerminie.

 

KLIMAT, normalny przebieg pogody w Mielcu i jego okolicach, ustalony na podstawie wieloletnich obserwacji i pomiarów, wskazuje na relatywnie korzystne warunki klimatyczne. Według pomiarów stacji w Mielcu dane PIHM za okres 1955-1964 przedstawiały się następująco: średnia roczna opadów – 574 mm, średnia roczna temperatura – 8,0 O C, średnia roczna wilgotności względnej 

– 79 %. Dane szczegółowe na podstawie badań z tego samego okresu: pierwsze przymrozki jesienne – około 7 X, ostatnie przymrozki wiosenne – ok. 26 IV, liczba dni pogodnych – około 34, dni pochmurnych – ok. 144, dni z mgłą – ok. 32, dni z pokrywą śnieżną 

– ok. 66, dni z burzą – ok. 26, początek okresu wegetacji – ok. 4 IV, koniec okresu wegetacji – ok. 10 XI, długość okresu wegetacyjnego – ok. 221 dni (bardzo długi w polskim klimacie), początek robót polowych – ok. 28 III, koniec robót polowych – ok. 15 XI. Pomiary w innych okresach wykazały niewielkie różnice, np. średnia roczna opadów – 578 mmm, średnia roczna temperatury powietrza – 7,8 O C. Długoletnie istnienie takich dobrych warunków klimatycznych, przejawiających się też przez otrzymywanie dużej ilości energii słonecznej, ciepłe lata, niezbyt mroźne i śnieżne zimy, umiarkowana ilość opadów i wspomniany bardzo długi okres wegetacyjny, to dobre warunki dla rozwoju roślinności.

 

  • ks. Władysław Klimczak

    ks. Władysław Klimczak

KLIMCZAK WŁADYSŁAW KAZIMIERZ (ksiądz), urodzony 2 XII 1913 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Józefa i Marii z domu Syper. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu z maturą w 1933 r. W okresie szkolnym był aktywnym członkiem Sodalicji Mariańskiej, m.in. opracowywał i wygłaszał referaty na jej zebraniach. Od 1934 r. studiował w Seminarium Duchownym w Pińsku i 17 IX 1939 r. przyjął święcenia kapłańskie, przyśpieszone wejściem wojsk radzieckich na te tereny. Pracował jako wikariusz w kancelarii kurii diecezjalnej w Pińsku, a następnie zamieszkał u sióstr Urszulanek Szarych w Mołodecznie i pełnił funkcję proboszcza tamtejszej parafii. Wkrótce został mianowany proboszczem w parafii Porzecze (dekanat piński) i dodatkowo pełnił posługę kapłańską w kilku okolicznych parafiach, za co był prześladowany przez miejscowe władze bolszewickie. W okresie 1 VII 1941 – I 1942 pełnił funkcję proboszcza w Łahiszynie, a od lutego powrócił na probostwo w Porzeczu. Prowadził pracę duszpasterską także po zdobyciu Porzecza i okolic przez hitlerowców. Był kapelanem miejscowej organizacji AK. 26 (29 ?) VI 1942 r. został aresztowany za działalność konspiracyjną. Uwięziono go w twierdzy w Brześciu i zamordowano - wraz z 417 innymi osobami, w tym 17 polskimi księżmi podejrzanymi o konspirację – 13 VII 1942 r. w Baranowiczach. Pochowany został na cmentarzu prawosławnym w Baranowiczach. 20 XII 1989 r. nadano mu pośmiertnie Medal „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”

 

  • Henryk Klimek

    Henryk Klimek

KLIMEK HENRYK, urodzony 20 III 1943 r. w Wiśniowej, pow. ropczycki, syn Franciszka i Marii z domu Paśko. Absolwent Szkoły Rzemiosł Budowlanych w Rzeszowie (specjalność: instalacje sanitarne) i Technikum Budowlanego w Rzeszowie (specjalność: instalacje sanitarne). Po maturze, którą zdał w 1963 r., podjął pracę w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Instalacji Sanitarnych i Elektrycznych z siedzibą w Rzeszowie jako technik budowlany w KGR w Dębicy. W 1964 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej w Dęblinie (specjalność: pontonier). Po okresie unitarnym został pisarzem pułkowym w sekcji finansowej. Po ukończeniu służby wojskowej powrócił do pracy w RPIS Rzeszów i został zatrudniony w KGR Jasło na budowach w Gorlicach i Wysowej jako kierownik robót. W 1967 r. został przeniesiony do Mielca i początkowo pracował jako kierownik budowy, a następnie jako kierownik Grupy Robót. W lutym 1970 r. uzyskał uprawnienia budowlane o specjalności instalacje i urządzenia sanitarne. Od kwietnia 1994 r., po przekształceniu KGR w spółkę z o.o. pełni funkcję prezesa Przedsiębiorstwa Instalacji Sanitarnych „EMPIS” Sp. z o.o. w Mielcu. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką „Zasłużony dla Budownictwa”.

 

  • Helena Klingenberg

    Helena Klingenberg

KLINGENBERG HELENA (z domu KONCEWICZ), urodzona 1 I 1906 r. w Kurozwękach (Kieleckie), córka Stanisława i Marii z domu Rogacz. W 1926 r. ukończyła Seminarium Nauczycielskie. Pracowała w szkolnictwie powszechnym na Suwalszczyźnie. Za ofiarną pracę w Powszechnym Spisie Ludności w 1931 r. otrzymała specjalne wyróżnienie. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadziła tajne nauczanie w Poćkunach w powiecie suwalskim. Od 1945 r. pracowała w Szkole Podstawowej w Sejnach.W 1947 r. została członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD). Od 1972 r. przebywała na emeryturze i zamieszkała w Mielcu. Wyróżniona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Zmarła 4 II 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KLOKOWSKI MŁYN, młyn w Mielcu usytuowany w pobliżu zamku, wzmiankowany w roku 1510, a następnie w 1579 r.

 

KLONOWA (ULICA), niedługa (282 m) ulica miejska w środkowej części osiedla Dziubków, boczna ulicy Osiedlowej. Status ulicy i nazwę otrzymała w 1975 r. Posiada asfaltową nawierzchnię. Sąsiadami jej są okazałe domy jednorodzinne z niewielkimi ogródkami przydomowymi.

 

KLONOWSKA TERESA EUGENIA (z domu Jurkiewicz), urodzona 13 XII 1952 r. w Kole, córka Eugeniusza i Czesławy z Trębackich. Absolwentka Cheektowaga High School w Buffalo (USA) z maturą w 1972 r. Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie ukończyła w 1976 r. i otrzymała tytuł magistra filologii angielskiej. W latach 1976-1981 pracowała w Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu jako lektor języka angielskiego. W 1981 r. wyjechała do USA i była wykładowcą w Szkole Języka Angielskiego w Nowym Yorku. Jeszcze tego samego roku powróciła do pracy lektora w RCK, a ponadto została zatrudniona jako nauczyciel języka angielskiego w II Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu. W 1990 r. zakończyła pracę w RCK, a w 1991 r. założyła pierwszą w Mielcu Prywatną Szkołę Języków Obcych „T. Klonowska” i zajęła się jej prowadzeniem. Od 1999 r. jest także lektorem języka angielskiego w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Równolegle do pracy pedagogicznej wielokrotnie uczestniczyła w spotkaniach, konferencjach i seminariach jako tłumacz języka angielskiego i języka amerykańskiego. Przygotowuje też (z dużym powodzeniem) uczniów do egzaminów na wyższe uczelnie. 1 III 2013 r. przeszła na emeryturę.

 

  • Zdzisław Klonowski

    Zdzisław Klonowski

KLONOWSKI ZDZISŁAW ROMAN, urodzony 22 X 1951 r. w Ciechanowie, syn Jana i Jadwigi z domu Brala. Absolwent Technikum Budowy Dróg i Mostów w Mińsku Mazowieckim, egzaminy maturalne zdał w 1970 r. Studia na Politechnice Rzeszowskiej (specjalność: budowa samolotów płatowców) ukończył w 1975 r. i otrzymał tytuł inżyniera mechanika, a następnie na tej samej uczelni ukończył studia II stopnia w 1977 r. (specjalność: technologia budowy maszyn) i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 1975-1990 pracował w Ośrodku Badań Rozwojowych w Mielcu na stanowiskach konstruktora lotniczego i szefa programu produkcji M-20 „Mewa”, a następnie w OBR SK w latach 1990-1992 pełnił funkcję kierownika Biura Konstrukcyjno-Technologicznego. Przez kolejne niepełne dwa lata (1992-1993) pracował w Now York (USA) jako programista automatu produkcyjnego. W 1993 r. powrócił do Mielca i został mianowany zastępcą dyrektora, a następnie prezesem Spółki z o.o. Zakład Lotniczy „PZL-Mielec”i funkcję tę pełnił do 1996 r. W tym okresie uczestniczył w pracach nad przekształcaniem zakładów WSK w spółki prawa handlowego. W latach 1996-1998 sprawował funkcję prezesa Spółki z o.o. „Gepard”, a następnie powrócił do Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec” na stanowisko kierownika Wydziału Produkcyjnego. W latach 1999-2015 był prezesem Zarządu Agencji Rozwoju Regionalnego „MARR” SA. Poza pracą zawodową aktywnie włączał się do różnych form działalności społecznej. W latach 1980-1990 udzielał się w Klubie Żeglarskim „Orkan”, w latach 1984-1993 był instruktorem jeździectwa w Klubie Jeździeckim „Przedświt” Chorzelów, a w latach 2000-2002 kierował pracą Zarządu MCEiP – założyciela Wyższej Szkoły Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. W 1981 r. był jednym ze współzałożycieli Stowarzyszenia d/s Budowy Domów Rodzinnych, którego działalność zaowocowała wybudowaniem 22 domów.

 

KLUB HISTORYCZNY „PRAWDA I PAMIĘĆ”, organizacja społeczna o charakterze nieformalnym, powstała w Mielcu w 2012 r. Jej założycielami byli: Bogdan Pląder, Piotr Pszeniczny, Adam Gryczman i Romuald Rzeszutek. Skupia osoby dorosłe i młodzież – pasjonatów poznawania i popularyzowania historii Narodu Polskiego, Podkarpacia i Ziemi Mieleckiej. Celem jej działalności jest „ochrona i opieka miejsc pamięci, które świadczą o bogatej przeszłości historycznej Mielca i okolic”. Pragnie tą drogą przypominać społeczności o naszych korzeniach, tradycji i powinnościach. Jest jednym z inicjatorów i organizatorów m.in. obchodów Narodowego Dnia Żołnierzy Wyklętych w Mielcu, Mieleckiego Marszu Pamięci Żołnierzy Wyklętych, upamiętnienia Żołnierzy Wyklętych związanych z ziemią mielecką w Szydłowcu, nadania nazw dwóm rondom w Mielcu: im. Żołnierzy Wyklętych (zbieg ulic J. Kilińskiego i S. Staszica oraz Alej Jana Pawła II) i im. rotmistrza Witolda Pileckiego (ul. Powstańców Warszawy) oraz budowy pomnika Żołnierzy Wyklętych Niezłomnych w Mielcu na Górze Cyranowskiej. Jego delegacje uczestniczą w uroczystościach patriotycznych, m.in. związanych z pochówkami odnalezionych szczątków Żołnierzy Wyklętych. 

 

KLUB INTELIGENCJI KATOLICKIEJ (KIK), stowarzyszenie katolickie promujące i upowszechniające wartości chrześcijańskie w codziennym życiu. Jego podstawowymi celami są: praca intelektualna, praca formacyjna i działalność praktyczna na rzecz społeczeństwa. W Mielcu KIK powstał z inicjatywy mecenasa Stefana Ziomka – członka KIK w Krakowie i Hieronima Mykietiuka, przy wsparciu Marii Batko, Fryderyka Gaja, Jana Szymańskiego i Alicji Woźniak oraz poparciu dziekana dekanatu mieleckiego ks. Jana Białoboka. Zebranie założycielskie odbyło się 26 I 1981 r., a prezesem wybrano S. Ziomka Pierwszą siedzibą Klubu był budynek katechetyczny przy Parafii p.w. św. Mateusza, a w połowie lat 80. przeniesiono ją do budynku katechetycznego parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Inauguracja religijnej działalności – z udziałem ks. biskupa ordynariusza dr. Jerzego Ablewicza – odbyła się 28 V, a oficjalna rejestracja nastąpiła 31 VIII 1981 r. Działalność klubowa odbywała się w kościołach św. Mateusza i Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W tej początkowej fazie funkcjonowania obok wymienionych osób aktywność wykazywali: Władysław Bieniek, Lucyna Makarewicz, Małgorzata Leyko i Wojciech Adamus. 13 XII 1981 r., w związku z ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce, jego działalność została oficjalnie zawieszona. Internowani zostali wówczas m.in. Jan Mieczysław Szymański – wiceprezes KIK i Fryderyk Gaj. Mimo zakazu działalności organizowano klubowe spotkania. Oficjalną zgodę na wznowienie działalności wydał wojewoda rzeszowski 28 V 1983 r. Odtąd zintensyfikowano pracę organizując m.in. prelekcje własne, wieczory dyskusyjne, odczyty prelegentów z zewnątrz, wycieczki i pielgrzymki, wieczory i dni skupienia, spotkania opłatkowe, programy recytatorskie i słowno-muzyczne oraz od 1985 r. coroczne „Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej” (później „Tygodnie Kultury Katolickiej”), w czasie których prelekcje głosili wybitni przedstawiciele świata nauki i kultury, koncertowali znakomici artyści polscy i zagraniczni oraz eksponowano wystawy i sprzedawano książki z „drugiego obiegu”. (Do 2002 r. zorganizowano 18 „Tygodni”.) Ponadto podejmowano w dyskusjach problematykę pogłębiającego się kryzysu w życiu społeczno-gospodarczym kraju i możliwości jego powstrzymania. W okresie poprzedzającym głębokie przemiany w Polsce KIK był głównym inicjatorem spotkania z Komitetem Organizacyjnym NSZZ „Solidarność” WSK PZL-Mielec i Duszpasterstwem Ludzi Pracy w dniu 4 IV 1989 r. oraz powołania Komitetu Obywatelskiego w Mielcu. W latach 90. – w związku z zaangażowaniem się czołowych działaczy KIK do pracy w samorządzie Gminy Miejskiej Mielec oraz WSK „PZL-Mielec” – początkowo aktywność Klubu nieco osłabła, ale w dalszych latach nie tylko kontynuowano sprawdzone formy działalności, ale nawet podejmowano dodatkowe zadania, m.in. corocznie organizowano kolonie dla dzieci z najuboższych rodzin, a w 1997 r. kolonię w Mielcu dla dzieci z terenów ziemi mieleckiej dotkniętych klęską powodzi. Klub organizował corocznie w jesieni „Tydzień Kultury Katolickiej”, a następnie „Tydzień Kultury Chrześcijańskiej” i od 2011 r. „Chrześcijańskie Dni Formacyjne”. Organizowano także prelekcje i spotkania w ciągu całego roku. Siedzibą Klubu był nadal dom parafialny przy ul. ks. H. Arczewskiego 1, ale kierowano się zasadą, aby formy edukacji religijnej odbywały się w różnych miejscach na terenie Mielca (świątynie, sale parafialne, placówki kultury i uczelnie). Prelegentami w ostatnich latach byli m.in. ks. bp dr Władysław Bobowski, ks. dr Maciej Zięba OP, ks. prof. Janusz Królikowski, ks. dr Czesław Noworolnik (sekretarz Komisji Episkopatu ds. Misji), ks. dr Jacek Nowak (rektor WSD w Tarnowie)  i księża wykładowcy uczelni katolickich. Klub uczestniczył w corocznej Pielgrzymce Klubów Inteligencji Katolickiej do Częstochowy i wycieczkach do polskich sanktuariów, a także brał udział w mieleckich uroczystościach religijnych.

Prezesi: Stefan Ziomek, Jerzy Orłowski, Jan Szymański, Emil Drajczyk, Grzegorz Lubieniecki, Stanisław Leśniak, Bogusława Fleszar, Władysław Bieniek, Andrzej Skowron.

Kapelani Klubu: ks. dr Andrzej Michalik, ks. dr Jan Siedlarz, ks. Stanisław Kuboń, ks. Jacek Daniel, ks. Marek Łabuz, ks. Wiesław Majka i ks. Ryszard Nowak.

 

KLUB MIŁOŚNIKÓW LOTNICTWA, powstał 1 II 2001 r. z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. prof. W. Szafera i przy wsparciu Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. W inauguracyjnym spotkaniu, które zorganizowano w sali klubowej Spółdzielczego Domu Kultury MSM, uczestniczyli długoletni zasłużeni pracownicy WSK „PZL-Mielec” i Przedstawicielstwa Wojskowego oraz działacze modelarstwa lotniczego  i pasjonaci dziejów lotnictwa. Honorowym gościem był por. rez. pilot Stanisław Becker, który przedstawił swój lotniczy życiorys. Na spotkaniu ustalono podstawowy cel działalności Klubu – popularyzowanie lotnictwa, zwłaszcza wśród młodego pokolenia, m.in. poprzez rozwój modelarstwa lotniczego. Przyjęto też ramowy plan zamierzeń. W porozumieniu z zarządem TMZM ustalono, że KML będzie funkcjonował jako oddzielna sekcja Towarzystwa. Aktywność Klubu wzrosła po objęciu funkcji prezesa przez Józefa Roguza – byłego dyrektora Zakładu Usług Agrolotniczych w Mielcu. Zorganizowano m.in. Spotkania Lotniczych Pokoleń (2011, 2012), Ogólnopolski Konkurs Literacki „Na skrzydłach Ikara”, Konkurs „Lotnicze wspomnienia moich najbliższych” i Ogólnopolski Konkurs Fotograficzno-Plastyczny „Samolot w obiektywie i palecie barw”.

 

KLUB MODELARSTWA LOTNICZEGO „IKAR” założony 1 II 1984 r. przez Piotra Kaczorka – instruktora modelarstwa lotniczego – w Spółdzielczym Domu Kultury MSM. Przez szereg lat wchodził w skład Aeroklubu Mieleckiego, jako jeden z czterech ośrodków modelarstwa lotniczego, a w latach 90. usamodzielnił się. Od początku działalności gromadzi entuzjastów budowania modeli samolotów, w różnych kategoriach wiekowych: dzieci, młodzież i dorosłych – średnio w roku około 40 osób. Poza zajęciami teoretycznymi i praktycznymi uczestniczy w zawodach lokalnych i ogólnopolskich oraz mistrzostwach krajowych i światowych, a ponadto organizuje wystawy, pokazy, konkursy i wycieczki. W latach 80. czołowymi zawodnikami Klubu byli: P. Kaczorek (instruktor), Bogusław Miodunka (w kategorii juniorów dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski, a następnie – jako reprezentant Polski – drużynowe mistrzostwo świata) oraz Jerzy Solarski. Sukcesem było też uczestnictwo P. Kaczorka, B. Miodunki i Andrzeja Burchela w zawodach o Puchar Świata w RFN i Francji (1988, 1990) w konkurencji F1B. Ponadto instruktorami byli B. Miodunka i Lech Kowalski. Osiągnięciem organizacyjnym było zorganizowanie Ogólnopolskich Halowych Zawodów Modeli Samolotów w Mielcu. W latach 90. instruktorem został inż. Zygmunt Osak, pilot doświadczalny I klasy w WSK „PZL-Mielec”. Sam osiągnął indywidualnie szereg liczących się sukcesów (czołowe miejsca w zawodach międzynarodowych i ogólnopolskich), a ponadto wychował grupę modelarzy, którzy osiągnęli sukcesy krajowe i międzynarodowe: Mariusza Tarana, Janusza Wróbla, Marka Wróbla, Damiana Kaczmarczyka, Adama Tarana, Krzysztofa Osaka, Grzegorza Wnuka, Pawła Gułę, Konrada Wiącka, Grzegorza Pieroga, M. Dębowskiego, Arkadiusza Raka i Jakuba Zachariasza. Zdobywcy medali Mistrzostw Świata juniorów w modelarstwie lotniczym: * 1988 r. (Leszno) B. Miodunka, złoty, drużynowo, kategoria modeli szybowców swobodnie latających. Zdobywcy medali Mistrzostw Polski seniorów: * 1997 r. (Łódź): Z. Osak, brązowy, kategoria makiet samolotów na uwięzi, * 2001 r. (Inowrocław): P. Guła, srebrny, kategoria modeli szybowców sterowanych radiem F3 J. Zdobywcy medali Mistrzostw Polski juniorów: * 1987 r. (Mielec): B. Miodunka, złoty, kategoria modeli szybowców swobodnie latających, * 1988 r. (Lubień Kujawski): B. Miodunka, złoty, kategoria modeli szybowców swobodnie latających, * 1998 r. (Piaski koło Lublina): G. Pieróg, złoty w kategorii modeli szybowcowych sterowanych radiem F3 mini, * 2000 r. (Wierzawice): A. Taran, brązowy, kategoria modeli akrobacyjnych na uwięzi, * 2001 r. (Wierzawice): A. Taran, złoty, kategoria modeli akrobacyjnych na uwięzi, 2002 r. (Wierzawice): G. Wnuk, złoty i A. Taran, srebrny – obaj w kategorii modeli akrobacyjnych na uwięzi. Członkowie kadry narodowej seniorów: P. Kaczorek, B. Miodunka, Z. Osak, K. Osak. Członkowie kadry narodowej juniorów: B. Miodunka, A. Taran, G. Wnuk.W latach 2002-2012 zajęcia odbywały się w modelarni lotniczej Spółdzielczego Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej i prowadził je nadal Zygmunt Osak. Corocznie pracował z grupą kilkudziesięciu modelarzy, którzy wykonywano średnio w roku około 80 modeli samolotów. Rekordowym był rok 2010, kiedy powstało 110 modeli. Organizowano pokazy i wystawy wykonanych modeli samolotów W Mielcu i okolicy oraz uczestniczono w podobnych imprezach na terenie całego kraju. Członkowie Klubu startowali w zawodach regionalnych i ogólnopolskich, osiągając liczne sukcesy. Zdobyto szereg odznak i klas sportowych. Najlepsi otrzymywali powołania do kadry narodowej i startowali w zawodach międzynarodowych i Mistrzostwach Europy. Także Zygmunt Osak startował i odnosił sukcesy w kategorii seniorów (zawody o Puchar Polski, Mistrzostwa Polski w konkurencji makiet) i był reprezentantem Polski. Do grupy wyróżniających się modelarzy należeli: Rafał Bodziony, D. Grądzki, Damian Kaczmarczyk, Marek Kuca, W. Marszałek, Wojciech Pluta, Mateusz Rachwał, Jacek Rzeźnik, T. Sałagaj, Damian Sypek, Łukasz Szeptycki, Adam Taran, Grzegorz Wnuk. Starty w reprezentacji Polski: *2003 r. Mistrzostwa Europy Juniorów (Francja): Adam Taran – VI miejsce w akrobacji na uwięzi F2B; *2004 r. Mistrzostwa Świata Seniorów (Dęblin): Zygmunt Osak (zawodnik rezerwowy  – wykonał 2 loty). Zdobywcy medali Mistrzostw Polski juniorów: *2003 r. (Włocławek): Grzegorz Wnuk – I miejsce w akrobacji modeli na uwięzi, Adam Taran – II miejsce w akrobacji modeli na uwięzi; *2004 r. (Dęblin): Marek Kuca – III miejsce w konkurencji makiet; *2007 r. (Gliwice): Rafał Bodziony – III miejsce. Reprezentanci Polski seniorów: Zygmunt Osak. Członkowie kadry narodowej juniorów: Marek Kuca, Wojciech Pluta, Adam Taran, Grzegorz Wnuk. 

 

KLUB PIŁKARSKI „POLONIA” MIELEC W CHICAGO (USA), powstał w lipcu 1998 r. i zgromadził dużą grupę mielczan mieszkających w Chicago. Jego organizatorami byli: Konrad Komęza, Robert Fitał i Kruczek. Prezesem został K. Komęza, wiceprezesem – Fanek, menadżerem – R. Fitał, sekretarzem i skarbnikiem – Kruczek, a członkami zarządu: Marcin Kusina, Groele, G. Róg, A. Rymanowski i J. Jówko (?). Funkcję trenera powierzono B. Godziejewiczowi, a asystentami są J. Ciejka i R. Fitał. Sponsorami są firmy prowadzone przez mielczan, m.in. R. Błasiak – „EMEX”, J. Malczyński – „Mielec Transport”, A. Żarów – PGUZUSS Wytwórnia Mebli, K. Komęza – działalność handlowa, EJ Kapinos – remonty domów, R. Fitał – ZZ Murarzy w Chicago. Przez trzy lata po założeniu drużynę stanowili niemal wyłącznie mielczanie – byli piłkarze „Stali” Mielec, a od 2001 r. wzmacniają ją piłkarze z innych środowisk polonijnych. Skład zespołu: K. Komęza, M. Wójcik, M. Hołowiński, B. Godzijewicz, P. Pytel, R. Kupiec, D. Popiela, K. Mróz, P. Leszczyk, B. Fornalik, K. Pytel, T. Klich, T. Duniec, S. Mielcarek, J. Cwanek, P. Maciantowicz, R. Plewiński, Radkowski, Komisarek. Sukcesy: mistrzostwo Polskiej Ligi Piłkarskiej w Chicago w sezonach 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002, 2. miejsce po rundzie jesiennej 2002/2003, ćwierćfinał Turnieju Polonijnego w Nowym Yorku (2002), awans do najwyższej Ligi Amatorskiej Stanu Illinois, 1. miejsce w Lidze Halowej w Chicago (2002). Mecze „Polonii” gromadzą każdorazowo widzów w zdecydowanej większości pochodzących z Mielca i okolic. Tradycją stało się organizowanie dwa razy w roku balu oraz „Opłatka Mieleckiego” po świętach Bożego Narodzenia. W spotkaniach tych uczestniczą działacze, zawodnicy i sympatycy klubu oraz zaproszeni goście (150-200 osób). W 2000 r. goszczono w klubie Grzegorza Latę, Zygmunta Kuklę i Jana Karasia. W XX Turnieju Drużyn Polonijnych Ameryki Północnej (kategoria open), rozegranym w dniach 9-10 VII 2005 r. w Milwaukee, zwyciężyła (trzeci raz z rzędu) po 6 zwycięstwach, w tym we finale z „Wisłą” Chicago 1 : 0 (po dogrywce).

 

KLUB POWIATU MIELEC W CHICAGO (USA), powstał w 1951 r., skupiając liczne grono osób, które od wielu lat licznie emigrowały z ziemi mieleckiej do tego właśnie miasta. Początkowo wchodził w skład Związku Klubów Małopolskich, a następnie przyłączył się do działalności Związku Klubów Polskich i Związku Narodowego Polskiego. Wśród form działalności szczególnie wartościową była pomoc finansowa dla parafii rzymskokatolickich na terenie Mieleckiego, szczególnie na budowę, remonty i wyposażenie kościołów. Prezesami Klubu byli: Maria Dyczewska, Józef Mall i Kazimierz Pabiś.

 

KLUB PIŁKI SIATKOWEJ STAL, powstał 26 VI 1997 r. na bazie autonomicznej sekcji piłki siatkowej kobiet zlikwidowanego FKS Stal. Prezesem zarządu został Bogusław Biernacki, reprezentujący sponsora – WSK „PZL-Mielec”. Pierwszy zespół, po zajęciu 1. miejsca w rozgrywkach Serii B I ligi sezonu 1996/1997 i turnieju barażowym w Bełchatowie, awansował do serii A I ligi. Awans wywalczono w następującym składzie: Renata Bodzińska-Pociask, Zofia Byzdra, Anna Dybek, Anna Jędrejek-Kicior, Elżbieta Kabat, Monika Kita, Elżbieta Kościelna, Tania Racynia, Anna Skorupska, Dorota Urbaniak, Inga Winogradowa i Anna Wojtas, trener: Roman Murdza, kierownik drużyny i wiceprezes: Bogusław Kamuda. Udało się pozyskać nowego sponsora – Autopart (prezes Jacek Bąk). W sezonie 1997/1998 zespół zakończył rundę zasadniczą na 6. miejscu (18 27 31 : 33), a następnie zwyciężył w tzw. grupie spadkowej (10 18 25 : 12), co oznaczało ostatecznie 5. miejsce w tabeli serii A. Do kadry narodowej powołana została R. Bodzińska-Pociask, a na konsultacje kadry – D. Urbaniak. Przed sezonem 1998/1999 pozyskano kadrowiczkę – Joannę Podobę i Agnieszkę Śrutowską, a także włączono do składu wychowankę Katarzynę Abramowicz. Odeszły natomiast obie Rosjanki, a A. Dybek i E. Kabat przeszły do Siarki Tarnobrzeg. Grono sponsorów powiększyły firmy z SSE „EURO-PARK” Mielec: „Melnox” i „Lobo”. Prezesem Klubu został Tomasz Jończak, a wiceprezesem – B. Kamuda. W ramach przygotowań do sezonu 1998/1999 mielczanki zdobyły Puchar Prezydenta Bielska-Białej. W rundzie zasadniczej zespół Melnox-Autopart-Lobo Mielec zajął 3. miejsce (16 26 35 : 29), a w rozgrywkach play off pokonał Pałac-Centrostal-Eltra Bydgoszcz 3 : 0 (3 : 2, 3 : 2 i 3 : 1), przegrał z Naftą Piła 2 : 3 (0 : 3, 0 : 3, 3 : 2, 3 : 2, 0 : 3) i pokonał Wisłę-Solidex Kraków 3 : 1 (3 : 0, 0 : 3, 3 : 2 i 3 : 0), zdobywając 3. miejsce i brązowe medale Mistrzostw Polski. Ponadto w Pucharze Polski mielczanki wywalczyły 2. lokatę i prawo startu w pucharach europejskich. Przed sezonem 1999/2000 mielecki zespół – jako Polska II – uczestniczył w międzynarodowym turnieju w Pile i zajął 3. miejsce (0 : 3 z Polską I, 1 : 3 z Bułgarią i 3 : 1 z Niemcami). B. Kamuda został mianowany kierownikiem I reprezentacji Polski kobiet. (Równolegle pełnił nadal funkcję wiceprezesa mieleckiego Klubu.) E. Kościelna otrzymała propozycję powołania do kadry, ale zrezygnowała z przyczyn obiektywnych. Skład znacznie wzmocniono – pozyskano Agatę Karczmarzewską z BKS Bielsko-Biała, a z Augusto Kalisz powróciła Elżbieta Kulpa. Odeszła natomiast A. Skorupska do Gamratu Jasło. We wrześniowych Mistrzostwach Europy we Włoszech w reprezentacji Polski wystąpiły A. Karczmarzewska i J. Podoba. (R. Bodzińska-Pociask zrezygnowała z występów w reprezentacji z przyczyn obiektywnych.) W eliminacyjnych rozgrywkach Pucharu Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej Kobiet CEV, rozegranych 26-28 XI 1999 r. w mieleckiej hali, drużyna Melnox-Autopart-Lobo zdobyła 1. miejsce po zwycięstwach: 3 : 0 z Różą Biała Cerkiew (Ukraina), 3 : 0 z Peniciliną Jassy (Rumunia) i 3 : 2 z Vakifbank Ankara, a następnie w 1/8 finału przegrała małymi punktami w dwumeczu z Dynamem Jenestra Odessa (0 : 3, 3 : 0) i odpadła z rozgrywek. W rundzie zasadniczej sezonu 1999/2000 mielczanki zajęły 2. miejsce (16 11 : 5 27 38 : 25). W play off zwyciężyły Wisłę-Solidex Kraków 3 : 1 (1 : 3, 3 : 0, 3 : 1, 3 : 1) i BKS Stal Bielsko 3 : 0 (3 : 0, 3 : 1, 3 : 0) oraz w finale przegrały z Naftą Piła 0 : 3 (0 : 3, 0 : 3, 0 : 3), zdobywając srebrne medale i tytuł wicemistrza Polski. Skład: K. Abramowicz, Z. Byzdra, A. Jędrejek-Kicior, A. Karczmarzewska, E. Kościelna, E. Kulpa, J. Podoba, A. Śrutowska, D. Urbaniak i A. Wojtas oraz R. Murdza (trener), Igor Ostrowski (trener odnowy biologicznej) i B. Kamuda (kierownik drużyny, wiceprezes klubu). W przerwie między sezonami odeszły: J. Podoba (do Nafty Piła), A. Śrutowska (do SCU Emlichheim – Niemcy) i E. Kościelna (urlop macierzyński), a przybyły: Eleonora Staniszewska i Monika Gorszyniecka (z Gedanii Gdańsk), Elżbieta Nykiel, reprezentantka Polski juniorek (z Wisłoki Dębica) i wychowanka Katarzyna Ząbek. Po odejściu R. Murdzy do Warszawy trenerem został Jerzy Komorowski. W sezonie 2000/2001 nie odniesiono większych sukcesów. Osiągnięciami na mniejszą skalę było 2. miejsce w turnieju „O Puchar Prezydenta Bielska-Białej” oraz 3-4 miejsce w Pucharze Polski. W Mistrzostwach Europy Juniorek E. Nykiel wystąpiła w reprezentacji Polski, która zdobyła brązowy medal. W eliminacjach europejskich rozgrywek TOP TEAMS CUP mielczanki zajęły 3. miejsce i odpadły z dalszych rozgrywek. W zasadniczej rundzie Serii A I ligi zajęły 7. lokatę (18 25 29 : 38). W play off przegrały z Naftą Gaz Piła 0 : 3 (0 : 3, 0 : 3, 1 : 3) i Gedanią Gdańsk 2 : 3 (0 : 3, 1 : 3, 3 : 0, 3 : 2, 0 : 3) oraz pokonały „Gwardię” Wrocław 3 : 1 (3 : 1, 3 : 0, 0 : 3, 3 : 1), co uplasowało je na 7. miejscu. Ponadto E. Nykiel wystąpiła w reprezentacji Polski juniorek na Mistrzostwach Świata w Dominikanie. Przed sezonem 2001/2002 nowym trenerem został Marek Bernat. Powróciły (po urlopach macierzyńskich) R. Bodzińska-Pociask i E. Kościelna, a także pozyskano: Alenę Petraszową (Spartak Snina, Słowacja) i Martę Kaźmierzak (BKS Bielsko-Biała). Ponadto do składu dołączono wychowankę Katarzynę Ząbek. Odeszły natomiast: E. Kulpa (urlop macierzyński) i M. Gorszyniecka. Po 4 meczach rundy zasadniczej trener M. Bernat złożył rezygnację i zatrudniono Krzysztofa Leszczyńskiego. Mielczanki zakończyły rundę zasadniczą na 7. miejscu (18 7 : 11 25 29 : 40). W play off przegrały ze Skrą Warszawa 0 : 3 (2 : 3, 1 : 3, 1 : 3), wygrały 3 : 2 z Gwardią Wrocław (3 : 2, 3 : 2, 2 : 3, 2 : 3, 3 : 0) oraz z Gedanią Gdańsk 3 : 2 (3 : 1, 2 : 3, 3 : 0, 0 : 3, 3 : 1) i zajęły 5. miejsce, kwalifikując się do rozgrywek w Pucharze Konfederacji CEV. W przerwie między sezonami odeszła A. Karczmarzewska (do Nafty Piła), a E. Kulpa zrezygnowała z dalszego uprawiania sport wyczynowego. Pozyskano natomiast nowe zawodniczki: Martę Natanek (Gaudia Trzebnica), Magdalenę Kwaśniewicz (ŁKS Łódź), Magdalenę Grzesiak (Wulkan Częstochowa) i Dorotę Pykosz (BKS Bielsko-Biała), a ponadto powróciła do Mielca Agnieszka Śrutowska (z SCU Emlichheim). I trenerem został Jerzy Skrobecki, II – Jacek Wiśniewski, a specjalistą odnowy biologicznej był nadal Igor Ostrowski. Ze sponsoringu wycofał się „Melnox”, a z funkcji prezesa T. Jańczak. Obowiązki sponsora głównego podjęła firma „TeleNet Polska”, a zespół otrzymał nazwę TeleNet Polska Autopart Mielec. Runda zasadnicza sezonu 2002/2003 przebiegała początkowo niezbyt pomyślnie, ale poczynając od grudnia 2002 zespół uzyskał wysoką formę i ostatecznie uplasował się na 4. miejscu (18 10 : 8 28 36 : 31). W rozgrywkach play off pokonał Gwardię Wrocław 3 : 0 (3 : 2, 3 : 2, 3 : 0), przegrał z Danterem Poznań 0 : 3 (0 : 3, 1 : 3, 0 : 3) i o 3. miejsce uległ Winiarom Kalisz 1 : 3 (2 : 3, 3 : 2, 0 : 3, 1 : 3), co dało mu ostatecznie 4. miejsce. W dniach 6-8 XII 2002 r. w turnieju kwalifikacyjnym Pucharu Konfederacji CEV, rozegranym w hali w Mielcu, reprezentujące Polskę mielczanki pokonały: Polo Kalesija (Bośnia-Hercegowina) 3 : 0, Ommen (Holandia) 3 : 1 i Charleroi (Belgia) 3 : 0, zdobywając 1. miejsce i awans do następnej rundy, a w walce o ćwierćfinał pokonały Skup Ołomuniec (Czechy) 3 : 0, 3 : 2. W ćwiećfinale przegrały z Pallavolo Siro Perugia 0 : 3, 0 : 3 i odpadły z dalszych rozgrywek. W sezonie 2003/2004 mielecki zespół zajął 4. miejsce w rundzie zasadniczej (10-6 26 37:26). W play off przegrał z BKS Bielsko-Biała 0 : 3 (w) i 2 : 3 (d), a w rywalizacji o 3. miejsce pokonał Naftę Gaz Piła 2 : 1 (3 : 0 (d), 2 : 3 (w) i 3 : 2 (w)) i zdobył brązowy medal Mistrzostw Polski. Skład: Mariola Barbachowska, Renata Bodzińska-Pociask, Dorota Burdzel, Magdalena Grzesiak, Anna Kicior, Elżbieta Kościelna, Marta Natanek, Elżbieta Nykiel, Dorota Pykosz, Agnieszka Śrutowska, Katarzyna Ząbek, Dominika Żółtańska. Trener - Jerzy Matlak, II trener – Jacek Wiśniewski, masażysta – Igor Ostrowski, wiceprezes i kierownik drużyny – Bogusław Kamuda. W reprezentacji Polski grała M. Barbachowska, ale po zakończeniu sezonu odeszła z klubu, podobnie jak kilka innych zawodniczek. 24 V 2004 r. dokonano restrukturyzacji KPS. Utworzono nowy Klub Piłki Siatkowej Kobiet Stal Mielec, poprzez wydzielenie sekcji wyczynowej z KPS. Problemy finansowe spowodowały, że do kolejnego sezonu – 2004/2005 przystąpiono w znacznie zmienionym składzie: Ewa Cabajewska, M. Grzesiak, A. Kicior, E. Kościelna, M. Natanek, Andrea Pavelkowa, Switlana Pugaczowa, Izabela Rutkowska, Katarzyna Wysocka, K. Ząbek, Agata Wilk i Małgorzata Lis. Sztab szkoleniowy pozostał bez zmian. W rundzie zasadniczej drużyna zajęła 7. miejsce (18  6 – 12  29 : 47). W I rundzie play-off Stal przegrała z Pałacem Bydgoszcz 1 : 3 i 2 : 3 (w) oraz 1 : 3 (d). W II rundzie (o miejsca 5-8) Stal przegrała z AZS Poznań 0 : 3 (w), 3 : 1 (d) i 0 :3 (w). W III rundzie (o miejsca 7-8) Stal pokonała Muszyniankę Muszyna 3 : 0 (d), 0 : 3 (w) i 3 : 0 (d). Przed sezonem 2005/2006 nastąpiły kolejne zmiany, m.in. zakończyły bogate kariery A. Kicior i E. Kościelna, a kilka dalszych zawodniczek przeszło do innych klubów. Ostatecznie skompletowano następujący skład: Magdalena Grzesiak-Kobiela, Gabriela Tomasekova, Lucia Torokova, Agata Turbak. Iwona Waligóra, Agata Wilk, Dorota Wilk, Marta Wrzesińska, Katarzyna Ząbek i Dominika Żółtańska. Trenerem został Jacek Wiśniewski, a trenerem odnowy biologicznej pozostał Igor Ostrowski, a administracją kierowała Anna Wojtas. Zrezygnował zarząd (Puchalski, Slęzak i inni). Nowym prezesem wybrano Mariana Grzankę, wiceprezesem – Antoniego Maziarskiego, a sekretarzem – Zbigniewa Noworytę. W trakcie sezonu udało się namówić A. Kicior do wzmocnienia drużyny. W rundzie zasadniczej Stal zajęła bezpieczne 8. miejsce, zdobywając w 18 meczach 14 punktów, ze stosunkiem setów 19:45. W play-off (miejsca 1-8) przegrała z zespołem „Grześki Goplana” Kalisz 0:3 i 0:3 (w) oraz 0:3 (d), a następnie w walce o miejsca 5-8 przegrała z BKS Stal Bielsko Biała 0:3 (d) i 0:3 (w) oraz przegrała z „Dalinem” Myślenice 3:1 (d), 0:3 (w) i 1:3 (w), zajmując ostatecznie 8. miejsce. Sezon 2006/2007 rozpoczęto w składzie: Ewelina Dązbłaż, Magdalena Kobiela, Marta Łukaszewska, Karolina Olczyk, Małgorzata Skorupa, Monika Śliwińska, Agata Turbak, Iwona Waligóra, Agata Wilk, Dorota Wilk, Marta Wrzesińska, Katarzyna Ząbek. Zarząd pozostał bez zmian, a kadrę trenerską wzmocniono Anną Dybek-Skucińską, której powierzono funkcję asystenta trenera. W rozgrywkach zasadniczych „Stal” zajęła 8. lokatę (17 16 23:43) i zakwalifikowała się do rozgrywek play-off. W I rundzie przegrała z „Winiarami” Kalisz 0:3 (w), 0:3 (w), 0:3 (d), a następnie uległa „Muszyniance” Muszyna 0:3 (d) i 0:3 (w) oraz „Gedanii” Gdańsk 3:2 (d), 0:3 (w) i 0:3 (w), zajmując ostatecznie 8. miejsce. Do rozgrywek w sezonie 2007/2008 przystąpiono z mocno zmienionym składzie. Odeszły: Magdalena Kobiela (zakończyła karierę), Iwona Waligóra, Agata Turbak, Marta Wrzesińska, Katarzyna Ząbek i Zoryana Pilipiuk. Przybyły: Dorota Burdzel (powrót z Francji), Magdalena Banecka, Paulina . Dutkiewicz, Iwona Niedźwiedzka, Hristina Koleva i Paulina Peret (wychowanka). Zmienili się trenerzy – odeszli Jacek Wiśniewski i Anna Dybek-Skucińska, a przyszli Roman Murdza i Maciej Banecki. W pierwszej części rozgrywek zespół „Stali” zajął 6. miejsce. i zakwalifikował się do meczów play-off.  a następnie przegrał kolejno z „Muszynianką” Muszyna 0:2 (0:3d, 0:3w), Dąbrową Górniczą 1:2 (3:0w, 1:3d i 0:3d) oraz AZS Poznań 0:2 (   2:3d, 1:3w), co dało 8. miejsce w końcowej tabeli. Sezon 2008/2009 rozpoczęto w składzie: Magdalena Banecka, Ewelina Dązbłaż, Paulina Dutkiewicz, Marta Łukaszewska, Iwona Niedźwiecka, Karolina Olczyk, Justyna Ordak, Małgorzata Skorupa, Adrianna Szady, Dorota Ściurka, Agata Wilk, Katarzyna Zaroślińska i Anna Związek oraz trenerzy - Roman Murdza (I) i Maciej Banecki (II), trener odnowy biologicznej Igor Ostrowski i statystyk Paweł Kołek. W czasie rozgrywek zmieniono I trenera, którym został Wiesław Popik.  Rozgrywki zakończono na przedostatnim 9. miejscu (18 14 21:46). W barażach o pozostanie w ekstraklasie Stal pokonała Calisię Kalisz 4:1 (3:0d, 3:0w, 3:2d, 1:3d i 3:1w) i Piasta Szczecin 3:0 (3:2d, 3:0d, 3:2). Do sezonu 2009/2010 drużynę przygotowali nowi trenerzy Rafał Prus (I) i Tomasz Kamuda (II). W ramach przygotowań mielczanki brały udział w kilku turniejach i dwukrotnie zajęły 2. miejsce (Mielec, Dąbrowa Górnicza), m.in. pokonując Hamburg (Niemcy) 3:2.  W części zasadniczej Stal ukończyła na 9. miejscu (18 21 29:39) i w walce o pozostanie w ekstraklasie pokonała Gedanię Żukowo 4:0 (3:0d, 3:0d, 3:0w i 3:0w) oraz Trefl Sopot 3:0 (3:2d, 3:2d, 3:0w). W maju 2010 r. zrezygnował z funkcji prezesa Jacek Klimek. W ramach przygotowań do nowego sezonu mielecki zespół wygrał Turniej o Puchar Prezydenta Miasta Mielca oraz Turniej 60-lecia AZS Białystok w Białymstoku.  W rozgrywkach zasadniczych sezonu 2010/2011 mielczanki zajęły 7. miejsce (18 23 31:39). W rozgrywkach play-off przegrały z zespołem Atom Trefl Sopot 0:3 (1:3w, 2:3w, 1:3d) oraz 0:2 z Gwardią Wrocław (1:3d, 0:3w) i zajęły ostatecznie 8. miejsce. Przed sezonem 2011/2012 nastąpiły liczne zmiany. Odeszły z klubu: Agata Durajczyk, Dorota Ściurka, Ilona Gierak, Anita Kwiatkowska, Dominika Kaczorowska-Golec i Dorota Wilk, a przybyły: Mariola Wójtowicz, Iwona Kandora, Katerina Kociova (Czechy), Rita Liliom (Węgry), Marzena Wilczyńska i Dorota Pykosz. Trenerem pozostał Adam Grabowski, a II trenerem – po odejściu Tomasza Kamudy – Jacek Wiśniewski. Po rezygnacji prezesa Marka Woszyńskiego zmienił się zarząd. Prezesem został Karol Molek, a wiceprezesem – Magdalena Gembal.  Przebywająca w Szczyrku Stal przegrała dwukrotnie z zespołem superligi rosyjskiej Siewierstal Czerepowiec 2:3 i 1:3, a na turnieju w Gorlicach pokonała norweską drużynę Stold Volley 3:0. W sezonie zasadniczym mielczanki zajęły 10. miejsce (ostatnie) z bilansem 18  11  20:48. W czasie rozgrywek odsunięto od prowadzenia I zespołu trenera Grabowskiego, a jego miejsce zajął Jacek Wiśniewski. Baraże o pozostanie w ekstraklasie z AZS Białystok zostały przegrane 3:4 (3:0d, 3:2w, 2:3w, 3:0d, 1:3d, 1:3w, 2:3w) i po 15 latach gry w najwyższej klasie rozgrywkowej Stal Mielec została zdegradowana do I ligi. Przed sezonem 2012/2013 nastąpiły duże zmiany. Po przekształceniach organizacyjnych klub przyjął nową nazwę – Stal Mielec SA. Odeszły niemal wszystkie zawodniczki z I składu (poza Urszulą Bejgą), a przybyły: Żaneta Baran, Jowita Jaroszewicz, Daria Michalak, Magdalena Hawryła, Małgorzata Sobolewska, Paulina Pająk, Barbara Kubieniec, Paulina Czubak i Małgorzata Plebanek. Trenerem został Piotr Sobolewski, a trenerem odnowy Mateusz Przystaś. W meczach towarzyskich Stal wygrała z mistrzem Norwegii Stood Volley 3:0 i zajęła 3. miejsce w Turnieju FAKRO CUP w Nowym Sączu. W sezonie 2012/2013 po słabym początku mielecka drużyna poprawiła grę i wygrała kilka meczów. Narastające kłopoty organizacyjne spowodowały, że kilka podstawowych zawodniczek zrezygnowało z gry i wyjechało z Mielca. Zrezygnował także trener. Rozgrywki zasadnicze Stal ukończyła na 10. miejscu z bilansem: 22 15 28-58, a po barażach o utrzymanie się w I lidze została zdegradowana do II ligi. Do rozgrywek w II lidze Stal nie przystąpiła i tak niechlubnie zakończyła się długoletnia i prowadzona z sukcesami działalność kobiecej piłki siatkowej pod szyldem Stali.

1) Największe sukcesy: brązowy medal mistrzostw Polski w sezonie 1998/1999, srebrny medal i wicemistrzostwo Polski w sezonie 1999/2000, brązowy medal w sezonie 2003/2004.

2) Reprezentantki Polski seniorek: Renata Bodzińska-Pociask, Joanna Podoba, Agata Karczmarzewska, Eleonora Staniszewska, Mariola Barbachowska (po mężu Zenik), Anita Kwiatkowska (z d. Chojnacka), Katarzyna Zaroślińska.

3) Reprezentantka Polski juniorek: Elżbieta Nykiel.

 

KLUB SENIORA „POGODNA JESIEŃ”, powstał 28 I 1993 r. na spotkaniu założycielskim w Domu Dziennego Pobytu przy ul. A. Kocjana 15. Opiekę nad Klubem objęła Mielecka Spółdzielnia Mieszkaniowa, desygnując do tego zadania instruktora SDK MSM Andrzeja Guzego. W wyniku wyborów przewodniczącą została Romana Olter i nadal pełni tę funkcję. Już w pierwszym roku działalności odbył się szereg spotkań i prelekcji, wprowadzono symboliczne imieniny członków Klubu i wycieczki, m.in. do Przemyśla, Kałkowa i Iłży. W kolejnych latach rozwijano różne formy obrzędowości religijnej i świeckiej. Tradycją stały się imprezy cykliczne m.in.: „Andrzejki”, „Dzień Seniora”, „Mikołajki”, „Wigilijny opłatek”, „Powitanie Nowego Roku”, „Walentynki”, „Dzień Babci i Dziadka”, „Dzień Kobiet”, „Wielkanocne Spotkanie” oraz „Dzień Matki i Ojca”, podczas których występują najczęściej dziecięce i młodzieżowe zespoły artystyczne. Powodzeniem cieszą się wycieczki lub pielgrzymki krajowe, m.in. do Porębki Uszewskiej, Przecławia, Cmolasu, Lichenia, Krynicy, Rzemienia i Zamościa. Od 2001 r. organizowane są także wyjazdy zagraniczne do Bardejowa (Słowacja), Nyiergyhaza (Węgry) i Lwowa (Ukraina). Powstał zespół teatralny, który wielokrotnie wystawiał (wspólnie z innymi Klubami Seniora MSM) „Jasełka” w Mielcu, Rzeszowie, Skopaniu, Wadowicach Górnych. Szczególnym wydarzeniem była wizyta ks. biskupa ordynariusza diecezji tarnowskiej dr. Józefa Życińskiego (18 IV 1995 r.). Klub gościł także wielu prelegentów: lekarzy, rehabilitantów, polityków i publicystów. Od 1996 r. rozpoczął publiczne występy chór „Roma”, uczestnicząc (razem z innymi chórami mieleckich seniorów: „Retro” i „Wrzos”) w VII Ogólnopolskim Przeglądzie Artystycznym Ruchu Seniorów w Bydgoszczy (12-15 IX 1996) i VIII OPARS, także w Bydgoszczy (10-13 IX 1998). Oddzielnie występował m.in. w VI Wojewódzkim Przeglądzie Twórczości Artystycznej Mieszkańców DPS (15 XI 1996) oraz I i II Podkarpackim Festiwalu Kulturalnym Seniorów „Seniorzy – wciąż młodzi twórczo” (19 V 2001 i 18 V 2002) w Boguchwale i w obu edycjach Festiwalu został laureatem. „Pogodna Jesień” współpracuje z innymi mieleckimi Klubami Seniora – „Złota Jesień” i „Wrzos” oraz Ośrodkiem Wsparcia w Rzeszowie. Klubowy chór wielokrotnie brał udział w Festiwalu Kulturalnym Seniorów Podkarpacia w Boguchwale, zdobywając (wspólnie z innymi chórami mieleckich seniorów) I miejsce w 2007 r. i 2008 r. oraz wyróżnienia. Uroczyście obchodzono 10-lecie (2003 r.), 15-lecie (2008 r.) i 20-lecie działalności (2013 r.), m.in. prezentując dorobek artystyczny. 

Przewodnicząca Klubu: Romana Olter (1993-2010), Maria Madej (2010-nadal)

Opiekun: Andrzej Guzy.

Opieka duszpasterska: księża z Parafii Ducha Świętego. (Tom I)

 

KLUB SENIORA „WRZOS” powstał 17 IV 1997 r. z inicjatywy Jadwigi Klaus, kierownika Spółdzielczego Domu Kultury MSM, pod patronatem Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Jego siedzibą jest Filia nr 2 Spółdzielczego Domu Kultury MSM przy ul. Botanicznej 1. Skupił seniorów z terenu osiedli W. Szafera i Smoczka. Korzystając z doświadczeń starszych Klubów Seniora w MSM, w krótkim czasie wprowadzono szereg ciekawych form pracy, co spopularyzowało Klub w środowisku. Tradycją stały się spotkania związane z obrzędowością religijną i świecką („Spotkanie opłatkowe”, Dzień Babci i Dziadka, „Spotkanie przy święconym”, „Dzień Kobiet”, „Dzień Matki”, Dzień Seniora, „Święty Mikołaj”, „Pożegnanie Starego Roku i Powitanie Nowego”. Organizowane są prelekcje lekarzy i dietetyków, wieczorki taneczne, imieniny członków klubu. Seniorzy uczestniczą w wycieczkach autokarowych m.in. do Dębna, Nowego Wiśnicza i Tropich, Żarnowca, Bóbrki i Dukli, Porąbki Uszewskiej, Rożnowa i Krynicy oraz Kazimierza Dolnego. „Wrzos” współpracuje z pozostałymi Klubami Seniora MSM, m.in. uczestniczono we wspólnych występach artystycznych ( widowiska jasełkowe i koncerty w SCK, udział w VIII Ogólnopolskim Przeglądzie Artystycznym Ruchu Seniorów w Bydgoszczy w 1998 r.) oraz występowano oddzielnie, np. w I i II Podkarpackim Przeglądzie Twórczości Artystycznej Seniorów w Boguchwale (2001, 2002). Klub utrzymywał kontakty z miejscowymi instytucjami, m.in. Przedszkolem nr 16 i Domem Pomocy Społecznej. W miarę nabywania doświadczenia rozwijano działalność, głównie artystyczną i wycieczkową. W 2005 r. gościem Klubu był ks. biskup ordynariusz dr Wiktor Skworc. Chór uczestniczył w kolejnych edycjach Festiwalu Kulturalnego Seniorów Podkarpacia w Boguchwale, m.in. wspólnie z innymi mieleckimi chórami seniorów zdobył I miejsce w 2007 r. i 2008 r. Dwukrotnie uczestniczono w projekcie „Tańczyć każdy może” (integracja wielopokoleniowa: dzieci zdrowych i niepełnosprawnych oraz seniorów), zakończonym wspólnym koncertem.

Przewodniczące Klubu: Regina Dzieciuch, Władysława Cegielska.

Opiekunowie: Ewelina Sieroń, Maciej Kulpa. 

Opieka duszpasterska: księża z Parafii Trójcy Przenajświętszej.

 

KLUB SENIORA „ZŁOTA JESIEŃ” w formie zorganizowanej powstał w 1977 r. z inicjatywy zarządu MSM i kierownictwa ODK MSM. Był pierwszym tego typu klubem w Mielcu. (Od 1972 r. spotkania z osobami starszymi miały charakter incydentalny, głównie z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet lub Dnia Babci.) Opiekunką Klubu z ramienia ODK została Zofia Zaskalska, a pierwszą przewodniczącą jego zarządu - Maria Sokół. Wprowadzono regularne spotkania, na które zapraszano prelegentów lub omawiano we własnym gronie problemy osób starszych, organizowano samopomoc koleżeńską w przypadkach chorób, wykonywano „robótki ręczne”. W 1978 r. powstał chór „Retro” (założyciel i prowadzący – Józef Witek), który wykonywał pieśni w układzie na 2 lub 3 głosy. (Później chór prowadzili Wojciech Smajdor i Piotr Karaś, a aktualnie instruktorem jest Ryszard Kucharski.) Pierwszą wycieczkę autokarową zorganizowano w 1977 r. do Sandomierza, w 1978 r. do Warszawy, a w następnych latach do Lichenia, Biłgoraja, Starego Sącza, Lublina, Wrocławia, Częstochowy, Leżajska, Zamościa, Oświęcimia, Rzeszowa, Jędrzejowa, Pińczowa, Racławic i Miechowa. Po wyjściu z ODK filii przedszkola Klub otrzymał duże pomieszczenie do wyłącznego użytkowania, co w zdecydowany sposób zaktywizowało jego działalność i uczyniło zeń placówkę całodziennego pobytu seniorów. Wprowadzano nowe formy spotkań, m.in. wspólne imieniny, obrzędowość religijną i świecką („Opłatek”, ,,Dzień Babci i Dziadzia”, „Dzień Kobiet”, „Święcone”, „Dzień Matki”, „Dzień Seniora”, „Święty Mikołaj”, „Andrzejki”) oraz występy teatralne (w tym „Jasełka”), imprezy z dziećmi i młodzieżą. Szczególnie owocną i pożyteczną okazała się współpraca z Liceum Medycznym, a zwłaszcza z jego Klubem Dobrego Serca (opiekun – mgr Krystyna Łatka), którego członkinie objęły wszechstronną opieką najbardziej jej potrzebujących seniorów. Częstym gościem imprez klubowych była młodzież ze Szkoły Podstawowej nr 7 im. I. Łukasiewicza i Zespołu Szkół Specjalnych im. J. Korczaka oraz dzieci z kilku mieleckich przedszkoli, najczęściej z programami artystycznymi. Utrzymywano kontakty z Klubami Seniora w Łańcucie i Rzeszowie, a po powstaniu w Mielcu innych Klubów Seniora: „Pogodna Jesień” i „Wrzos” służono im doradą i organizowano liczne wspólne przedsięwzięcia: wycieczki, koncerty i spektakle oraz spotkania. W ostatnich latach wyjeżdżano razem m.in. do Kałkowa, Górna (z koncertem), Dębna, Nowego Wiśnicza i Tropich, Żarnowca, Bóbrki i Dukli, Krynicy, Kamiannej i Porąbki Uszewskiej, Kalwarii Pacławskiej, Przemyśla i Krasiczyna, Kazimierza nad Wisłą i Nałęczowa. Seniorzy uczestniczyli w jasełkowych spektaklach: Kolendziołki (1999), W Betlejem (2000) i Rodzi się Zbawiciel (2001), wystawianych m.in. na scenie SCK oraz „Koncertach Wiosennych” (także w SCK). Stworzono także wspólny chór (pod dyrekcją Piotra Karasia), który udanie wystąpił w VII i VIII Ogólnopolskim Przeglądzie Artystycznego Ruchu Seniorów w Bydgoszczy (1996 i 1998). Oddzielnie chór „Retro” występował natomiast w I i II Przeglądzie Twórczości Seniorów Podkarpacia w Boguchwale (2001, 2002). Podsumowaniem bogatej i pełnej osiągnięć działalności były w 2002 r. obchody 30-lecia rozpoczęcia działalności z seniorami przez Mielecką Spółdzielnię Mieszkaniową, uznawane za początek działalności Klubu. Najważniejszymi sukcesami w tym okresie były: nagroda dla chóru „Retro” w II Środowiskowym Przeglądzie Twórczości „Artama-79” w Rzeszowie, I nagroda dla chóru „Retro” w konkursie „Nasi Seniorzy” Wojewódzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Rzeszowie (1982), I nagroda w ogólnopolskim konkursie „O Najlepszy Klub Seniora” (1979), I miejsce w konkursie „Współzawodnictwo Klubów Seniora” WSM w Rzeszowie (1982), II miejsce w ogólnopolskim konkursie „Najlepszy Klub Seniora w Spółdzielczych Osiedlach Mieszkaniowych”, I miejsce w wojewódzkim konkursie „Kultura i Rodzina” (1986), wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie „Złote Ręce Seniora” oraz wyróżnienie w II Przeglądzie Twórczości Seniorów Podkarpacia w Boguchwale (2002). Przewodniczący Klubu: Maria Sokół, Alicja Jezioro, Stanisława Łoś, Jadwiga Hałun, Władysław Strokoń, Genowefa Markowska, Wanda Waktor, Krystyna Litwin-Skowrońska, Genowefa Markowska. Opiekunowie: Zofia Zaskalska, Krystyna Piechocka, Jadwiga Klaus, Barbara Graniczkowska, Ewa Marosz, Marta Ciągło, Teresa Kubik. Opieka duszpasterska: księża z Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Chór „Retro” jeszcze wiele razy brał udział w Festiwalu Kulturalnym Seniorów Podkarpacia w Boguchwale, zdobywając w 2004 r., 2007 r., 2008 r. i 2009 r. pierwsze miejsca. Wystawiano też (wspólnie z innymi klubami) widowiska teatralne, m.in. „Maleńki Jezus”, „Jasełka” (według mieleckiego twórcy Tadeusza Wywrockiego) i „Misterium Bożego Narodzenia”. Występowano także w koncertach na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy oraz m.in. w Bochni  na zaproszenie Małopolskiego Związku Spółdzielni Mieszkaniowych (2009 r.). W ramach współpracy z Klubem Seniora w Przecławiu uczestniczono w spotkaniach tematycznych. W 2013 r. zorganizowano uroczystości z okazji 40-lecia działalności Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej na rzecz seniorów. 

 

KLUB SPORTOWY „LECHIA”, powstał ok. 1910 r. z inicjatywy Leona Wanatowicza przy materialnej pomocy jego ojca. Skupiał wyłącznie mielczan. Istniał do 1914 r. i rozwiązał się po wybuchu I wojny światowej.

 

KLUB SPORTOWY „POGOŃ”, powstał jesienią 1909 r. Założyli go uczniowie mieleckiego gimnazjum: Maksymilian Węgrzynek, Marian Weryński i Jan Gesing. Zakończył działalność przed I wojną światową.

 

KLUB SPORTOWY „POLONIA”, powstał w 1910 r. Jego założycielami byli: Henryk Pakosz, Stanisław Piechociński i Czesław Leyko. Zakończył działalność przed I wojną światową.

 

KLUB STRZELECKI „VIS” LOK, powstał 6 VI 1994 r. jako Rejonowy Klub Strzelecki LOK w Mielcu. Jego organizatorami byli: Ryszard Kalicki, Leon Homentowski, Jan Studziński i Zbigniew Ossak. Pierwszym prezesem został Mieczysław Babula – zastępca komendanta Komendy Rejonowej Policji w Mielcu. W pierwszym okresie działalności skupiono się na popularyzacji strzelectwa wśród młodzieży oraz wyremontowaniu i modernizacji zdewastowanej strzelnicy przy ul. Partyzantów. Po 2000 r. policjanci - członkowie Klubu utworzyli samodzielny Klub Strzelecki „Parabellum”, a członkowie Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych – Klub Strzelecki „Ogniomistrz”. Wtedy też Rejonowy Klub Strzelecki LOK przyjął nazwę Klub Strzelecki „Vis” LOK.

 

KLUB SZACHOWY „SDK – LOTNIK”, powstał w 1986 r. w Robotniczym Centrum Kultury WSK Mielec, a następnie kilkakrotnie zmieniał siedzibę. Aktualna siedzibą jest SDK MSM. Jego inicjatorami i nadal czynnymi działaczami są: Jan Milcewicz (prezes), Zenon Chojnicki (wiceprezes, instruktor), Roman Maruniak (skarbnik), Marian Kopacz, Franciszek Mielecki i Jan Dróżdż. Od początku funkcjonowania klub ukierunkował się na pracę z dziećmi i młodzieżą. W wyniku przeprowadzenia wielu spartakiad i innych zawodów szachowych wyselekcjonowano, a następnie szkolono uzdolnioną młodzież, która wielokrotnie startowała z powodzeniem w Mistrzostwach Polski juniorów i innych zawodach. Alan Rosenbajger wywalczył tytuł Mistrza Polski juniorów w szachach aktywnych (1994), a drużyna startowała w II lidze w latach 1992-1997. Do czołowych zawodniczek i zawodników zalicza się: Alana Rosenbajgera, Jarosława Kopacza, Grzegorza Kopacza, Magdalenę Pańkę, Katarzynę Tumm, Arkadiusza Zaskalskiego, Wojciecha Solę, Ewę Smolak, Macieja Marszałka, Marzenę Warchoł, Łukasza Bełzo, Annę Wiącek, Patrycję Sypek, Aleksandrę Sypek, Konrada Kotulę i Oktawię Kotulę. W celu popularyzowania szachów i zapewnienia stałego dopływu talentów szachowych – „SDK-Lotnik” współpracuje od wielu lat z mieleckimi szkołami podstawowymi, a zwłaszcza SP nr 1 i nr 13. Organizował też cykliczne zawody szachowe, m.in. coroczny Ogólnopolski Turniej Szachowy pod patronatem prezesa Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej.

 

KLUB ŚRODOWISK TWÓRCZYCH PRZY TOWARZYSTWIE MIŁOŚNIKÓW ZIEMI MIELECKIEJ, powstał 22 III 1981 r. z inicjatywy Edwarda Żyrkowskiego – wiceprezesa TMZM, przy współudziale Krystyny Książnickiej oraz Wydziału Kultury, Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Miejskiego. We wspomnianym dniu w sali posiedzeń Domu Rzemiosła odbyło się zebranie założycielskie, w którym wzięło udział kilkudziesięciu twórców z różnych dziedzin sztuki. Wybrano pierwszy zarząd z przewodniczącą K. Książnicką. Równocześnie E. Żyrkowskiemu przyznano tytuł honorowego kierownika KŚT. Pierwsza wystawa zbiorowa została zorganizowana w maju 1981 r. W czasie stanu wojennego nie przerwano działalności, a spotkania klubowe odbywały się w prywatnej pracowni jednego z członków. Do organizacji wystaw zbiorowych powrócono w 1983 r. i odtąd przynajmniej raz w roku eksponowano bieżący dorobek artystyczny członków Klubu. Początkowo miejscem wystaw była sala posiedzeń Domu Rzemiosła, a po odrestaurowaniu „Jadernówki” w 1987 r. (stało się to z inicjatywy członków KŚT) w urządzonej tam sali ekspozycyjnej. Organizowano plenery, najpierw w okolicach Mielca, m.in. w Wojsławiu, Przecławiu i Rzemieniu, a następnie w Sandomierzu, Kolbuszowej, Kamiannej i innych miejscowościach. Szczególnym wydarzeniem w 1996 r. był Międzynarodowy Plener w Mukaczewie (Ukraina Zakarpacka) i Mielcu (w ramach partnerstwa miast), zorganizowany wspólnie z artystami z Mukaczewa. Najaktywniejsi członkowie wystawiali swój dorobek indywidualnie w Mielcu i innych miastach. Wiele prac mieleckich artystów znalazło się poza granicami kraju oraz w polskich galeriach i muzeach, w tym również w Muzeum Regionalnym w Mielcu. Przyjazna formuła przyjmowania do klubu (bez specjalnych uwarunkowań) i widoczna w środowisku działalność sprawiały, że z roku na rok przybywało członków i chętnych do prezentacji swojej twórczości. Nadal podstawowymi formami działania były spotkania, plenery oraz wystawy zbiorowe i indywidualne. Uroczyście obchodzono jubileusze: 25-lecia w 2006 r. i 30-lecia w 2011 r. Wystawom towarzyszyły uroczyste spotkania, w czasie których wielu członków Klubu otrzymało wyróżnienia i nagrody. Wydano też okolicznościowe informatory: Pędzlem, piórem, pasją (aut. Krystyna Gargas-Gąsiewska, Mielec 2007), Szepty duszy (red. Maria Błażków, Jadwiga Klaus, Mielec 2011). Dużą rolę w prężnej działalności KŚT odgrywała współpraca z Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu, Wojewódzkim Domem Kultury w Rzeszowie i ośrodkami kultury w gminach powiatu mieleckiego. Przewodniczący Klubu: Krystyna Książnicka (1981-1989), Józef Piecuch (1989-2003 ), Krystyna Gargas-Gąsiewska (2004-2007), Janusz Zborowski (2007-2009), Maria Błażków (p.o. 2010), Jadwiga Klaus (2011-nadal). Plenery: *2004 r. – Czajkowa; *2006 r. – Beskid Sadecki; *2007 r. – Nałęczów; *2008 r. – Bieszczady, Ziemia Kielecka, okolice Ciężkowic i Tuchowa; *2010 r. – Bochnia, Nowy Wiśnicz i Lipnica Murowana; *2011 r. – Kraków – Muzeum Lotnictwa, Ulanów i Bieliny, Sandomierz i Baranów Sandomierski; *2012 r. – Krasiczyn. Wystawy zbiorowe: *2004 r. – Muzeum Regionalne „Jadernówka” Mielec, SOKiS Chorzelów; *2005 r. – Galeria I SCK Mielec; *2006 r. – CWP SCK Mielec, WDK Rzeszów; *2007 r. – Galeria SOKiS Chorzelów, Galeria I SCK; *2008 r. – Muzeum Regionalne-Jadernówka; *2009 r. – Galeria I SCK Mielec, stadion MOSiR przy ul. J. Kilińskiego (Gryf); *2010 r. – Galeria I SCK; *2011 r. – Sala wystawowa Nadleśnictwa Tuszyma, Miejskie Centrum Kultury w Przecławiu, Gminny Ośrodek Kultury w Borowej, Miejskie Centrum Kultury w Łańcucie, Gminny Ośrodek Kultury w Padwi Narodowej, Galeria SOKiS Chorzelów, Gminny Ośrodek Kultury w Wadowicach Górnych, stadion MOSiR (Gryf), WDK w Rzeszowie, Wiejski Dom Kultury i Rekreacji w Grochowem, Sala wystawowa w Nadleśnictwie Tuszyma, CWP SCK Mielec; *2012 r. – CWP SCK Mielec, WDK Rzeszów. Przewodniczący Klubu: Krystyna Książnicka (1981-1989), Józef Piecuch (1989-2003 ), Krystyna Gargas-Gąsiewska (2004-2007), Janusz Zborowski (2007-2009), Maria Błażków (p.o. 2010), Jadwiga Klaus (2011-nadal). Twórcy z ziemi mieleckiej (1971-2012): Aldona Adamczyk Krupińska, Grażyna Aksiuto, Barbara Augustyn, Ryszard Badura, Marek Bałata, Joanna Bator, Andrzej Bednarz, Filip Belhaoune, Maria Bernat, Alfred Bielec, Maria Błażków, Jan Brożyna, Barbara Brzezińska-Lis, Tadeusz Brzyski, Janusz Buczkowski, Grzegorz Cebula, Krzysztof Chmielewski, Andrzej Ciach, Askaniusz Ciach, Ryszard Ciesielski, Stanisław Czarnecki, Ewa Czeczot, Zbigniew Czerkies, Daniela Czerwińska,  Barbara Ćwięka, Edward Daniel, Jan Drews, Maria Dudek, Piotr Durak, Józef Duszkiewicz, Maria Krystyna Działo, Mieczysław Działowski, Irena Fornal, Janusz Frydło, Krystyna Gargas-Gąsiewska, Henryk Gawryś, Damian Gąsiewski, Włodzimierz Gąsiewski, Kazimierz Głaz, Stanisław Gomoła, Justyna Gondek, Tomasz Gondek, Wiesława Weronika Górak, Joanna Graboś, Zofia Groele, Jacek Gruszecki, Dominika Gula, Urszula Guzak, Edward Guziakiewicz, Janusz Halisz, Edmund Hawro, Magdalena Hill, Stanislaw Jachym, Wiktor Jaderny, Jerzy Jarosz, Tomasz Jaworski, Bogusława Kaczmarczyk, Stefan Kaczmarczyk, Józefa Kardyś, Małgorzata Kardyś, Witold Karkut, Urszula Kapuścińska, Janusz Kapuściński, Regina Kasprzak-Adamik, Agnieszka Katarzyńska, Artur Kawa, Anna Kazana, Agnieszka Kądzielawa, Anna Kętrzyńska, Jadwiga Klaus, Włodzimierz Kłaczyński, Ewa Kochman, Edward Kociański, Elżbieta Kokoszka, Wiktoria Korb, Anna Korpanty, Piotr Korpanty, Władysław Korpanty, Zdzisław Korpanty, Maria Alicja Korzeniewska, Magdalena Korzeń, Alina Kos, Danuta Kośla, Maria Kozak-Ciemięga, Krzysztof Krawiec, Magdalena Kriger, Krzysztof Krężel, Mieczysław Krężel, Rafał Krężel, Rafał Krużel, Wojciech Krużel, Zofia Krużel, Małgorzata Kruk, Barbara Krupińska, Sylwia Krupińska, Józefa Krzak, Jacek Krzysztofik, Krystyna Książnicka, Paweł Kukulski, Andrzej Kulig, Wiesław Kulikowski, Kazimierz Kupiec, Maria Kusek, Aneta Kuźma, Krystyna Laskowska, Ryszard Laskowski, Jakub Lasota, Agata Lis, Ryszard Liskiewicz, Dorota Łaz, Wiesław Łaz, Piotr Machnik, Zbigniew Maglecki, Karol Maj, Jerzy Mamcarz, Zbigniew Maniak, Kinga Maroń, Mieczysław Matras, Wojciech Maziarz, Ludwika Mazur, Maciej Mazur, Maria Micek, Zbigniew Michalski, Edward Michocki, Wojtek Michowski,  Marcin Miela, Stanisław Mityk, Ryszard Mleczko, Henryk Momot, Bolesław Nakoneczny,  Stanisław Niemiec, Halina Nowakowska, Jan Obara, Witold Oczoś, Roman Ortyl, Danuta Ozga, Jan Padykuła, Stanisław Paniewski,  Klara Barbara Pawełaczak, Anna Pawełczak, Janina Pawełek, Krystyna Philipp, Anna Piecuch, Józef Piecuch, Piotr Piekarski, Grażyna Pieróg-Kotlarz, Marian Pietruszka, Daniela Pietryka, Grzegorz Piękoś, Jan Piękoś, Helena Płeszka, Tadeusz Płeszka, Stanisław Płodzień, Krzysztof Przygoda, Tadeusz Przywara, Piotr Pszeniczny, Tomasz Pycior, Kazimierz Pyrzyński, Teresa Elżbieta Pyzik, Emilia Rajpold, Jan Robak, Janina Rodzeń, Lidia Rybak, Agata Rżany, Justyna Rżany, Halina Saj, Małgorzata Serafin, Monika Serafin, Jadwiga Sitko, Ryszard Skóra, Renata Skrzypek, Ewa Snopkowska, Wojciech Socha, Stanisław Solarski, Jolanta Stachura-Paśko, Jan Stępień, Dorota Strusińska, Bożena Stryjnik, Anna Surowiec, Anna Swół, Bolesław Szczurka, Igor Szczurka, Krystyna Szeser, Paulina Szewczyk, Stanisław Szęszoł, Maria Szostak, Stanisław Szostak, Leszek Szot, Jan Szyliński, Franciszek Śliwa, Janina Śmist, Magdalena Światowiec, Ryszard Świniuch, Adolf Talarek, Andrzej Talarek, Kazimierz Tara, Witold Targosz, Gabriela Trela, Kazimierz Trela, Magdalena Trela, Zbigniew Urban, Ryszard Wagner, Jolanta Warnke, Barbara Wasielewska, Teresa Wenta, Barbara Weryńska, Zbigniew Wicherski, Edward Wichniewicz, Małgorzata Wiech, Sebastian Winiarz, Jolanta Witek, Józef Witek, Władysław Witek, Regina Wołowiec, Agnieszka Wozowicz, Jakub Wozowicz, Jan Wozowicz, Anna Wójcik, Hieronim Wrona, Magdalena Wrona, Tadeusz Wywrocki, Maria Zapolska, Janusz Zborowski, Stefan Żarów, Elżbieta Żuchowska-Pezda, Edward Żyrkowski.

 

KLUB TAŃCA TOWARZYSKIEGO „ŻACZEK”, powstał w 1986 r. w Spółdzielczym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej z inicjatywy instruktorki tańca towarzyskiego Doroty Chwałki, która prowadziła go do 1994 r. W tym okresie został przyjęty do Polskiego Towarzystwa Tanecznego. W pierwszym okresie funkcjonowania „Żaczka” młodzi mieleccy adepci tańca uczyli się obowiązujących w tańcu towarzyskim programów (tańce latynoamerykańskie i standardowe), a po ich opanowaniu rozpoczęli starty w turniejach. Z grona wyróżniających się tancerek wyrosła druga instruktorka „Żaczka” - Luiza Wójcik (po mężu Kozioł), która przejęła jego prowadzenie w 1994 r. Ponadto Klub współpracuje z krakowskim instruktorem choreografem Grzegorzem Gargulą, który posiada polskie i brytyjskie uprawnienia taneczne. Od tego czasu nastąpił wyraźny rozwój działalności Klubu. Wyróżniające się pary startowały corocznie w turniejach regionalnych i ogólnopolskich (Tarnobrzeg, Rzeszów, Zwięczyca, Jasło, Tarnów, Lublin, Przemyśl, Ropczyce) i zdobywały kategorie taneczne: E, D, C i B. (Część z wychowanków zasilała później studenckie kluby taneczne.) Dla początkujących Klub organizował lokalne turnieje, najczęściej w SDK MSM. Aktywność „Żaczka” przejawiała się też w częstym i chętnym uczestnictwie w imprezach na terenie Mielca (m.in. „Dni Mielca”, „Dni Młodości”, Air Show ’97, Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, festyny osiedlowe) i w okolicznych miejscowościach. W 1996 r. i 1998 r. Klub – przy wsparciu kilku mieleckich instytucji i firm – zorganizował w mieleckiej hali sportowo-widowiskowej Ogólnopolski Turniej Tańca Towarzyskiego. Kolejną formą działalności, wprowadzoną w 2000 r., były letnie obozy taneczne. W 2002 r. przy Klubie powstał zespół tańca nowoczesnego „Melanż”.

 

KLUB ŻEGLARSKI „ORKAN”, powstał z inicjatywy Komisji Turystyki Żeglarskiej Oddziału Zakładowego PTTK przy WSK Mielec, na podstawie uchwały z 28 IV 1973 r. Otrzymał wówczas nazwę Klub Turystyki Żeglarskiej „Tramp”, a jego pierwszym prezesem został Edmund Pilak. Pod koniec pierwszego roku działalności klub skupiał 51 członków, z których 6 posiadało stopień żeglarza, a 19 – sternika. Początkowo pływano na stawach w Ośrodku Rekreacyjnym w Rzemieniu i na Jeziorze Solińskim. 10 II 1976 r. podjęto uchwałę o zmianie nazwy na Klub Żeglarski „Orkan”. W tym czasie klub posiadał cztery jachty: „Finn”, „Omega”, „Rambler” i „Orion”. W 1980 r. rozpoczęto pływanie na jeziorach mazurskich, nie rezygnując jednak z lokalnych akwenów. Prowadzono na nich specjalne kursy żeglarskie dla dzieci i młodzieży. W 1986 r. zakupiono jachty „Venus” i „Bez”, a w późniejszych latach „Mikropolo” i „Sasanka 660”. W 2. poł. lat 80. założono sekcję windsurfingową. Liczba członków wzrosła wtedy do 150. W 1995 r. „Orkan” uzyskał status stowarzyszenia zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Coroczne szkolenia żeglarskie spowodowały wzrost kwalifikacji członków klubu, spośród których kilku uczestniczyło w rejsach poza granicami Polski. Założono muzyczny zespół szantowy „Orkan” w składzie: Katarzyna Kalicka, Radosław Żurek, Eugeniusz Bujak, Krzysztof Wołosz i Bogdan Żurek. Prezentował się on w Mielcu oraz w innych miastach i ośrodkach sportów wodnych. Ogółem w latach 1973-2003 przewinęło się przez klub około 300 osób. Dzięki „Orkanowi” uprawnienia żeglarskie zdobyło około innych 300 osób, w części nie będących jego członkami. W 2003 r. do klubu należeli m.in.: 1 kapitan, 12 sterników, 43 żeglarzy i 5 instruktorów. W zarządzie pracowali: Zbigniew Gortadt (prezes), Włodzimierz Adamski, Witold Sroczyński, Ryszard Wagner i Piotr Łuc. Do 2012 r. baza klubowa znajdowała się w Ośrodku w Rzemieniu koło Mielca, a w 2012 r. została przeniesiona do Otałęży (powiat mielecki), gdzie znajduje się duży akwen o powierzchni ok. 50 ha. W marcu 2013 r. w Domu Kultury SCK w Mielcu odbyła się uroczystość 40-lecia KŻ „Orkan”. Efektem działalności w tym okresie było m.in. wyszkolenie około 600 żeglarzy. W roku jubileuszu Klub liczył 38 członków. Przewodniczący (prezesi) klubu w latach 1973-2013: Edmund Pilak, Jan Straż (komandor), Stanisław Żurek, Bogdan Ostrowski i Zbigniew Gortadt. 

 

  • Mirosław Kluz

    Mirosław Kluz

KLUZ MIROSŁAW, urodzony 4 VI 1955 r. w Mielcu, syn Antoniego i Barbary z domu Bożek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Bezpośrednio po maturze w 1975 r. został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec”. Treningi sportowe rozpoczął w 1966 r., początkowo w sekcjach koszykówki i piłki ręcznej FKS Stal, a od 1968 r. w sekcji siatkówki. Grając w zespole juniorów Stali, przyczynił się do zdobycia 3. miejsca w IV Ogólnopolskich Letnich Igrzyskach Młodzieży Szkolnej w Warszawie (1970), mistrzostwa Polski Szkolnego Związku Sportowego (1971) i wicemistrzostwa Polski juniorów (1972). Od 1969 r. do 1972 r. występował w reprezentacji Polski juniorów (m.in. grał w zespole, który w Halle pokonał ZSRR 3 : 2 i zdobył 3. miejsce w mini-mistrzostwach Europy juniorów). Występując w I – ligowej drużynie seniorów Stali, przyczynił się do wywalczenia 4. miejsca w kraju w 1973 r. i Pucharu Polski („Puchar Sportowca”) w 1976 r. Równocześnie dokształcał się, kończąc w 1980 r. Politechnikę Krakowską (specjalność: pojazdy samochodowe i ciągniki) z tytułem inżyniera. Karierę wyczynową zakończył w 1981 r. (Stal występowała wówczas w II lidze). W latach 1981-1982 odbył służbę wojskową i otrzymał stopień podporucznika. Po powrocie do pracy w WSK otrzymał stanowisko technologa, w 1985 r. został starszym mistrzem, a od 1987 r. kierownikiem placówki. W latach 1988-1992 pracował na kontrakcie zagranicznym w Zakładach „Skody” w Mlada Bolesław (Czechy) jako kierownik transportu i zaopatrzenia, a następnie do 1993 r. na kontrakcie zagranicznym w RFN na stanowisku kierownika transportu. Po zakończeniu kontraktu powrócił do pracy w WSK „PZL-Mielec” i 1 II 1993 r. został zwolniony z powodu trudności ekonomicznych przedsiębiorstwa. 18 III 1993 r. rozpoczął własną działalność gospodarczą (sklep) i prowadzi ją nadal. Po zakończeniu kariery siatkarskiej podjął treningi w strzelectwie sportowym i uczestniczył wielokrotnie w zawodach strzeleckich Klubu Oficerów Rezerwy i Ligi Obrony Kraju, a następnie Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego. W 1999 r. wstąpił do Koła Łowieckiego „Łoś” w Mielcu. W XXXIII Mistrzostwach Polski Polskiego Związku Łowieckiego (2000 r.) zajął 2. miejsce w drużynowym wieloboju myśliwskim i 1. miejsce drużynowo w konkurencji kulowej. Pełnił społecznie funkcję prezesa Koła KOR-LOK przy WSK (od 1987 r.), a obecnie jest członkiem zarządu Koła nr 1 ZBŻZ i OR WP w Mielcu (od 1994 r.) i wiceprezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w Rzędzianowicach II (od 2001 r.) Otrzymał m.in. Brązowy Medal „Za zasługi dla Obronności Narodowej” i Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.)

 

KLUZA RADOSŁAW, urodzony 26 II 1972 r. w Mielcu, syn Jana i Ludmiły z domu Kudłacz. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu, maturę zdał w 1992 r. Studiował na Wydziale Wychowania Fizycznego (kierunek – wychowanie fizyczne) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, uzyskując w 1997 r. licencjat oraz na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (kierunek – wychowanie techniczne) tej samej uczelni, gdzie w 1998 r. otrzymał tytuł magistra. W czasie studiów był m.in. wiceprezesem Stowarzyszenia „RESONET”. Po studiach powrócił do Mielca i w latach 1998-2007 pracował jako nauczyciel informatyki i wychowania fizycznego w Zespole Szkół Ekonomicznych im. Bł. Ks. Romana Sitki. Równocześnie od 1998 r. pracował jako nauczyciel informatyki i wychowania fizycznego w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego. W 2008 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarządzania oświatą w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. W latach 2011-2016 pełnił funkcję wicedyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, a w 2016 r. powierzono mu funkcję dyrektora tegoż Liceum. Jest członkiem zarządu Stowarzyszenia na Rzecz Najstarszych Szkół w Polsce. 

 

  • Joanna Kłaczyńska

    Joanna Kłaczyńska

KŁACZYŃSKA JOANNA JADWIGA (z domu PIETRZAK), urodzona 20 V 1945 r. w Strachowie, powiat płoński, córka Ignacego i Stefanii z domu Siergiej. Absolwentka XI Liceum Ogólnokształcącego im. Michała Kajki w Łodzi, maturę zdała w 1963 r. Studia w Akademii Medycznej w Łodzi ukończyła w 1969 r. i otrzymała tytuł lekarza medycyny. W latach 1973-1981 pełniła funkcję zastępcy dyrektora d/s lecznictwa Przemysłowego ZOZ w Zgierzu. W latach 70. uzyskała w Łodzi I stopień specjalizacji internistycznej oraz II stopień z zakresu medycyny przemysłowej. Od 1985 r. do 1993 r. pracowała w Specjalistycznej Przychodni Medycyny Pracy w Łodzi jako kierownik Przychodni przy MPK Łódź. W 1993 r. przeniosła się do Szpitala Uzdrowiskowego w Żegiestowie Zdroju (PPU Krynica), gdzie pracowała na stanowisku ordynatora do 1995 r. W 1997 r. podjęła pracę w ZOZ Mielec jako kierownik Przychodni przy WSK „PZL-Mielec”, a od 2000 r. prowadzi Prywatną Specjalistyczną Przychodnię Medycyny Pracy „Profi – Med” SC na terenie SSE „Euro-Park” Mielec. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy. W grudniu 2014 r. wydała debiutancki tomik poezji „Przed zmierzchem”.

 

  • Maria Kłaczyńska

    Maria Kłaczyńska

KŁACZYŃSKA MARIA (z domu NURKO), urodzona 7 VII 1904 r. w Mszanie Dolnej, córka Piotra i Anny z Dybowiczów. Absolwentka „kursów maturycznych” w Bielsku. W okresie okupacji hitlerowskiej należała do Armii Krajowej w Mielcu. Przyjęła pseudonim „Gorycz”. Wykonywała m.in. nasłuchy radiowe w latach 1943-1944. Nie ujawniała się i nie należała do organizacji kombatanckich. Od 1950 r. pracowała w WSK Mielec. Pracowała m.in. w Radzie Zakładowej Związku Zawodowego Metalowców, pełniąc funkcję przewodniczącej komisji kobiecej i przewodniczącej komisji socjalno-ubezpieczeniowej. Była także długoletnim członkiem Zarządu Powiatowego Ligi Kobiet w Mielcu. Na emeryturę przeszła w 1969 r. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką ZZ Metalowców. Zmarła w sierpniu 1970 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KŁACZYŃSKI TADEUSZ, urodzony 3 VII 1904 r. w Olesku (aktualnie Ukraina), syn Jana i Janiny z Kuśnierzewskich. Ukończył 6 klas szkoły realnej. Od 1931 r. do emerytury w 1969 r. pracował w Sądzie Grodzkim (Powiatowym) w Mielcu. Do 1939 r. był członkiem Związku Rezerwistów. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadził systematyczny nasłuch radiowy (wykrycie groziło karą śmierci). Od 1943 r. należał do Armii Krajowej, posiadał pseudonim „Podhalanin”. Sporządził (odręcznie rysowany) plan mieleckiego więzienia, niezbędny do przeprowadzenia akcji rozbicia więzienia i uwolnienia więźniów przez „Jędrusiów” i miejscową AK. Po wojnie nie ujawnił się i nie należał do żadnej organizacji kombatanckiej. Był członkiem Polskiego Związku Wędkarskiego. Zmarł 23 XII 1983 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Włodzimierz Kłaczyński

    Włodzimierz Kłaczyński

KŁACZYŃSKI WŁODZIMIERZ TADEUSZ, urodzony 20 VII 1933 r. w Żywcu, syn Tadeusza i Marii z domu Nurko. W 1935 r. rodzina Kłaczyńskich przeniosła się do Mielca. Ukończył Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1951 r. W latach szkolnych należał do organizacji młodzieżowych. Studia na Wydziale Weterynarii UMCS – WSR w Lublinie ukończył w 1957 r. i otrzymał tytuł lekarza weterynarii. Pracę zawodową rozpoczął w 1957 r. na stanowisku terenowego lekarza weterynarii w powiecie brzozowskim. W 1967 r. powrócił do Mielca i do roku 1975 pełnił funkcję powiatowego lekarza weterynarii. W tym okresie uczestniczył w konkursie na opowiadanie o tematyce bieszczadzkiej i został jednym z laureatów. Po likwidacji powiatów i instytucji powiatowych w 1975 r. został mianowany zastępcą dyrektora Wojewódzkiego Zakładu Weterynarii w Tarnobrzegu, a od 1983 r. do 1986 r. pracował w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Tarnobrzegu. W 1986 r. przeniósł się do Zakładu Doświadczalnego w Chorzelowie, a od 1987 r. prowadził praktykę prywatną, specjalizując się w chirurgii weterynaryjnej. Równolegle do pracy zawodowej pisze utwory literackie. Napisał m.in. powieść "Popielec" (wydaną w 1981 r.), na kanwie której zrealizowano serial telewizyjny pod tym samym tytułem, tryptyk mikropowieści "Wronie pióra" (1986), powieść "Anioł się roześmiał" (1994), a także dzienniki "I pies też człowiek" (1997) oraz "I kot ma duszę" (2001). Zakończył pracę zawodową. W 2005 r. wydał pięciotomowe dzieło "Miejsce", opisujące w beletrystycznej formie wydarzenia w Mielcu i okolicy w latach międzywojennych, II wojny światowej i po jej zakończeniu: tom 1 – "Korso" (Mielec 2005), tom 2 – "Krawędź wieku" (Mielec 2005), tom 3 – "Ważenie bólu" (Mielec 2005), tom 4 – "Gon" (Mielec 2005) i tom 5 – "Głowa Holofernesa" (Mielec 2005). 28 IX 2006 r. otrzymał Nagrodę „Albertus” Funduszu Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego – Brata Alberta w Mielcu. W 2008 r. opublikował dwutomowy "Zasiek polski", nawiązujący do cyklu "Miejsce": tom 1 – "Idy lipcowe" (Mielec 2008) i tom 2 – "Biały koń" (Mielec 2008). W 2010 r. ukazała się "Skorpionada" (Mielec 2010), a 6 VI 2013 r. w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej w Kielcach odbyło się głośne czytanie dramatu "Oficyna. Komedia nieoptymistyczna". Jest członkiem Kieleckiego Oddziału Związku Literatów Polskich. 19 IX 2013 r. w sali widowiskowej SCK odbył się jego benefis z okazji 40-lecia twórczości i 80. urodzin. W 2017 r. napisał sztukę "Ciotka" dla Teatru Rozmaitości DK SCK w Mielcu. Jej premiera odbyła się 5 XI 2017 r. na scenie DK SCK. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP (1980) oraz odznakami: „Zasłużony Pracownik Rolnictwa” i „Za Wzorową Pracę w Służbie Weterynarii” (1979), „Honorową Odznaką WOPR” (1988) oraz odznakami regionalnymi.

 

KŁADKA NAD RZEKĄ WISŁOKĄ zbudowana została w lipcu 1958 r. Inicjatorem jej budowy i inwestorem był Społeczny Komitet Budowy Kładki, którego przewodniczącym był Bronisław Smaczny, a skarbnikiem Józef Jemioło. Intencją pomysłodawców było przede wszystkim znaczne skrócenie drogi do Mielca mieszkańcom (pieszym, rowerzystom i motocyklistom) Podleszan, Książnic, Goleszowa, Bożej Woli i Rydzowa. Projekt wykonał inż. Kazimierz Karol z Rzeszowa. Inwestycję prowadził Wydział Komunikacji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Dźwigary i liny zakupiono w Hucie „Zabrze”, inne materiały metalowe otrzymano z WSK Mielec, a nietypowe (duże) łożyska wykonał mistrz ślusarski Stefan Gregorczyk. Wykonawcą prac budowlanych była ekipa utworzona przez Wydział Komunikacji i kierowana przez mistrza Jana Smacznego z Podleszan. Nadzór nad budową sprawował Augustyn Drabik – kierownik Wydziału Komunikacji PPRN. Długość kładki wyniosła 137,6 m, a szerokość 2 m. Podest wykonany został z desek, a osłony po obu stronach z metalowej siatki. Oddanie kładki do użytku zostało przyjęte z dużym zadowoleniem także przez mieszkańców Mielca, a spacery po kładce na drugą stronę rzeki stały się jedną z ulubionych form aktywnego wypoczynku. Mimo kilku groźnych powodzi konstrukcja kładki pozostała dotąd nienaruszona. Ostatni remont wykonano w 1997 r. Wymieniono w całości podest, pomalowano siatkę i wzmocniono poręcze. Z powodu złego stanu technicznego została zamknięta dla ruchu 17 II 2006 r. i rozebrana we wrześniu 2006 r. Na zlecenie Gminy Mielec nowa kładka została zbudowana w latach 2006-2007 w tym samym miejscu co poprzednia i oddana do użytku 30 XI 2007 r. Ma stalową konstrukcję i asfaltową nawierzchnię oraz podjazdy z nawierzchnią z kostki brukowej. Jej długość wynosi 171,5 m, szerokość – 3,5 m, a nośność – 3 tony.

 

  • ks. Janusz Kłęczek

    ks. Janusz Kłęczek

KŁĘCZEK JANUSZ ANDRZEJ (ksiądz), urodzony 30 X 1964 r. w Dębicy, syn Leszka i Aleksandry z domu Pietrzyk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Dębicy, maturę zdał w 1984 r. Studia na Wydziale Teologicznym Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie ukończył z tytułem magistra teologii w 1990 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafii Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej (1990-1994) i parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu (1994-1999), gdzie organizował Oddział Poradni Specjalistycznej „Arka”. W 1999 r. został mianowany dyrektorem Wydziału Duszpasterstwa Małżeństw i Rodzin Kurii Diecezjalnej w Tarnowie i funkcję tę pełnił do 15 VIII 2008 r. W tym czasie był diecezjalnym duszpasterzem Stowarzyszenia Rodzin Katolickich oraz opiekował się poradniami rodzinnymi w diecezji i Domem Samotnej Matki. Przez dwie kadencje był członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej w Tarnowie. Ukończył Studium Psychologii i Psychoterapii dla Duchowieństwa na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a następnie studia licencjackie z nauki o rodzinie i studia doktoranckie z zakresu teologii pastoralnej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Od 16 VIII 2008 r. jest proboszczem parafii św. Mateusza i kustoszem bazyliki mniejszej św. Mateusza w Mielcu. Od 2011 r. pełni funkcję dziekana dekanatu Mielec Północ. W sierpniu 2014 r. został powołany w skład Kapituły Kolegiackiej w Wojniczu jako kanonik honorowy.

 

  • Michał Kłoda

    Michał Kłoda

KŁODA MICHAŁ, urodzony 18 IX 1927 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Jana i Zofii z Perców. Ukończył tuszowską Filię Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie uczęszczał do Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w nim zdał maturę w 1949 r. Pracę nauczycielską rozpoczął w szkołach podstawowych w Bielinach i Kamieniu (powiat niżański), a od 1952 r. pracował jako nauczyciel fizyki w Liceum Ogólnokształcącym w Ulanowie. W 1966 r. przeniósł się (wraz z rodziną) do Chorzelowa i został zatrudniony w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. W latach 1966-1982 uczył przedmiotów zawodowych, kierował Zasadniczą Szkołą Przyzakładową i pełnił funkcję wicedyrektora tejże szkoły. W 1982 r. przeszedł na emeryturę, a w latach 1987-1992 uczył fizyki (w niepełnym wymiarze godzin) w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu. Angażował się w różne formy działalności społecznej, zwłaszcza po przejściu na emeryturę. Był radnym w Gminie Mielec (wiejskiej), prezesem Rady Nadzorczej Gminnej Spółdzielni „SCh” w Mielcu, członkiem Koła Pszczelarzy i członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej, a także członkiem – założycielem Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego im. gen. W. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Zmarł 28 VII 2003 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.

 

KŁODOWSKI JAN, urodzony 26 I 1973 r. w Brzozowie, syn Kazimierza i Czesławy z domu Nabywaniec. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku, maturę zdał w 1992 r. Studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończył z tytułem magistra w 1997 r. Po studiach podjął pracę w firmie Kronowood w SSE EURO-PARK MIELEC jako specjalista do spraw jakości. W 1999 r. został zatrudniony w Wydziale Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Mielcu. Od 2014 r. pełni funkcję dyrektora tego Wydziału.

 

KŁOS JÓZEF, urodzony 14 III 1826 r. w Mielcu, syn Ludwika i Marianny z Kamienskich. Posiadał nieruchomości. Był aktywnym działaczem samorządu miasta Mielca. W kadencji 1867-1870 wybrano go na zastępcę naczelnika gminy Mielec (burmistrza), a w kadencjach 1870-1873, 1879-1882 i 1882-1886 pełnił funkcję naczelnika (burmistrza). Ponadto w latach 1873-1876 był radnym, a w latach 1876-1879 – asesorem, czyli członkiem Zwierzchności Gminnej. Pełnił także funkcje powiatowe w Mielcu: zastępcy członka Wydziału Powiatowego w latach 1867-1871 oraz radnego Rady Powiatowej w kadencjach 1871-1874 i 1881-1884. Uczestniczył w zorganizowaniu Towarzystwa Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu w 1869 r. Angażował się w działalność Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu. Zmarł 14 VII 1886 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KŁOSIŃSKI MAREK, urodzony 1 V 1963 r. w Mielcu, syn Krzysztofa i Janiny z domu Sokół. Ukończył Technikum Mechaniczne (specjalność: budowa płatowców) w Mielcu. Po maturze w 1984 r. podjął pracę w WSK Mielec jako mechanik lotniczy. W 1989 r. rozpoczął prywatną działalność gospodarczą. Od początku lat 80. trenował wyczynowo spadochroniarstwo i wielobój spadochronowy w Aeroklubie Mieleckim. Jako jego zawodnik wielokrotnie uczestniczył w Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu i zdobył szereg medali: w 1981 r. - srebrny drużynowo, w 1982 r. – brązowy drużynowo, w 1983 r. – brązowy indywidualnie i srebrny drużynowo, w 1984 r. – złoty drużynowo oraz w 1986 r. – jako zawodnik WKS „Zawisza” Bydgoszcz (odbywał służbę wojskową) – brązowy indywidualnie i złoty drużynowo. Ponadto zajmował czołowe lokaty w innych krajowych i międzynarodowych zawodach spadochronowych, m.in. zdobył 3. miejsce indywidualnie w Międzynarodowych Zawodach o Puchar Zatoki Gdańskiej, 3. miejsce drużynowo w Międzynarodowych Zawodach Spadochronowych w Czechosłowacji oraz 3. miejsce w konkurencji na celność lądowania w Mistrzostwach Polski w Skokach Spadochronowych (seniorów). W latach 1982-1986 należał do kadry narodowej w wieloboju spadochronowym. Uprawiał także sporty szybowcowe i samolotowe. W 1981 r. uzyskał II klasę pilota szybowcowego, a rok później licencję pilota szybowcowego. W 1987 r. zdobył licencję pilota samolotowego, a następnie uprawnienia akrobacji wyższej. W tym samym roku w Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w Akrobacji Samolotowej zdobył w kategorii juniorów 5. miejsce w klasyfikacji ogólnej i 2. miejsce w konkurencji wiązanki nieznanej. Plasował się również w czołówce zawodów rajdowo-nawigacyjnych. Za wyniki sportowe został wyróżniony m.in. Złotą Odznaką Spadochronową, Srebrną Odznaką Pilota Szybowcowego i Brązową Odznaką Pilota Samolotowego.

 

  • Władysław Kmieć

    Władysław Kmieć

KMIEĆ WŁADYSŁAW, urodzony 4 I 1935 r. w Piątkowcu, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Pieróg. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1954 r. Od 1 IX 1959 r. do 30 IV 1983 r. pracował w Miejskim Zarządzie Budynków Mieszkalnych w Mielcu, w tym przez 19 lat jako główny ekonomista i kierownik Działu Ekonomicznego. Dokształcał się; ukończył Technikum Ekonomiczne w Mielcu (1962) i Studium Gospodarki Mieszkaniowej we Wrocławiu (1969) oraz w 1980 r. Wydział Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzymał tytuł magistra administracji. W 1983 r. mianowano go kierownikiem Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w Mielcu i funkcję tę (w międzyczasie, po przekształceniach w UM, został naczelnikiem) pełnił do 31 XII 2000 r. Przyczynił się do planowej i sprawnej realizacji dochodów budżetu miasta Mielca w latach 80. i 90. Od początku 2001 r. przebywa na emeryturze. Poza pracą zawodową pełnił funkcje społeczne. Przez 12 lat (lata 70. i 80.) był członkiem Komisji d/s Pracy przy Naczelniku Miasta Mielca. Od 1974 r. pracuje w Komisji Rewizyjnej Pracowniczych Ogrodów Działkowych „Relax” w Mielcu. Za długoletnią pracę zawodową i społeczną na rzecz rozwoju miasta odznaczony został m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Związkową i Odznaką Zasłużony Pracownik Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. W latach 1957-1958 pełnił zasadniczą służbę wojskową w Warszawie... Od 2003 r. udziela się społecznie w Radzie Osiedla Janusza Kusocińskiego w Mielcu. W 2004 r. opublikował rys monograficzny swojej rodzinnej miejscowości Piątkowiec dawniej i dzisiaj (Mielec-Piątkowiec 2004). Książka ta doczekała się też wydania drugiego i uzupełnionego (Mielec-Piątkowiec 2006). W 2009 r. opracował Album genealogiczny rodziny Kmieć.

 

  • Zbigniew Kmieć

    Zbigniew Kmieć

KMIEĆ ZBIGNIEW, urodzony 4 IX 1954 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Janiny z Rogowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1974 r. Na wakacjach tego roku uczestniczył w Zlocie Młodzieży Polskiej w Warszawie. Studia na Wydziale Mechanicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie ukończył w 1978 r. i uzyskał tytuł magistra nauk mechanicznych. Należał do organizacji młodzieżowych (ZSMP, SZSP) i pełnił w nich społeczne funkcje, m.in. wiceszefa Rady Uczelnianej i kierownika Koła Naukowego Mechaników. Po studiach pracował 2 miesiące jako stażysta w WSK „PZL-Mielec”, a od 15 XII 1978 r. został zatrudniony w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym. Był kierownikiem OPIW, zastępcą kierownika Działu Zatrudnienia i kierownikiem tegoż Działu. Z dniem 19 IV 1986 r. został przeniesiony do Urzędu Miejskiego w Mielcu na stanowisko kierownika Wydziału Komunikacji. Od 27 VIII 1990 r. do 31 XII 1998 r. pracował w Wydziale Komunikacji Urzędu Rejonowego w Mielcu jako starszy inspektor i zastępca kierownika oraz przewodniczył Radzie Pracowniczej. Po utworzeniu Starostwa Powiatowego w Mielcu (1 I 1999 r.) został mianowany dyrektorem Wydziału Komunikacji. Od 2001 r. jest wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Szefów Wydziałów Komunikacji w Poznaniu oraz od 2002 r. członkiem Komisji Infrastrukturalnej KRBRD przy Ministerstwie Komunikacji.

 

  • Ryszard Knopek

    Ryszard Knopek

KNOPEK RYSZARD ZDZISŁAW, urodzony 11 V 1956 r. w Mielcu, syn Zdzisława i Władysławy z Wiśniewskich. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1976 r. W latach szkolnych uprawiał kilka dyscyplin sportowych w Stali Mielec: piłkę nożną i lekkoatletykę oraz w latach 1971-1976 siatkówkę. W tym okresie przyczynił się do zdobycia przez juniorów Stali tytułu wicemistrza Polski w 1972 r. i 3. miejsca w 1973 r. Studia na Politechnice Częstochowskiej odbył w latach 1976-1981 i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W czasie studiów grał w drużynie AZS Częstochowa (I liga w latach 1979 i 1981). Miał też udział w zdobyciu przez częstochowian złotego medalu w Mistrzostwach Polski Politechnik w 1979 r. W latach 1981-1982 pracował w AZS Częstochowa jako starszy instruktor, a następnie powrócił do Mielca. W latach 1982-1990 był referentem d/s ekonomicznych i zaopatrzenia w WSK Mielec oraz grał w II-ligowej Stali (1982-1989), a w latach 1990-1997 pełnił funkcje w FKS PZL-Stal Mielec: sekretarza generalnego, wiceprezesa d/s organizacyjnych oraz kierownika działalności gospodarczej i administracji. Pracował także społecznie, pełniąc w latach 1992-1994 funkcję wiceprezesa Okręgowego Związku Piłki Siatkowej w Rzeszowie. Po likwidacji klubu pracował w S.C. „ELMAR” (później F.W. „ELMAR”) w latach 1998-2001, a od 2002 r. jest agentem ubezpieczeniowym „Wiktorii”. Za pracę zawodową i społeczną wyróżniony został m.in. Złotą Odznaką AZS i Złotą Odznaką Polskiego Związku Piłki Siatkowej.

 

KNUTELSKI FRANCISZEK (ksiądz), urodził się 7 X 1937 r. w Grywałdzie koło Nowego Targu, syn Jana i Marii z domu Hryc. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Krościenku nad Dunajcem, maturę zdał w 1956 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1962 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Przez rok pracował jako wikariusz w parafii Grybów, a następnie w latach 1963-1968 studiował teologię dogmatyczną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i uzyskał tytuł magistra. W latach 1968-1970 pełnił obowiązki wikariusza substytuta w Kowalowej, a w latach 1970- 1972 był wikariuszem i katechetą młodzieży szkół średnich w Ropczycach. Od 1972 r. do 1974 r. kontynuował studia w Lublinie i otrzymał tytuł licencjata. Kolejne 8 lat pracował jako wikariusz w parafii św. Jadwigi w Dębicy (1974-1980) i parafii w Sędziszowie Małopolskim (1980-1982). W 1982 r. został mianowany wykładowcą teologii dogmatycznej w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie, a ponadto był lektorem języka łacińskiego. Wykładał także historię filozofii w Wyższym Instytucie Wiedzy Religijnej w Koszalinie. Równocześnie w latach 1991-1993 pełnił obowiązki proboszcza w parafii Świeszyno. Od 1995 r. zamieszkał w parafii św. Mateusza w Mielcu. Pomagał w pracy duszpasterskiej oraz prowadził wykłady w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie – Wydział Zamiejscowy w Tarnowie (do 2002 r.). W latach 1995-1997 był katechetą w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu. Od 1995 r. pełnił funkcję dekanalnego ojca duchownego dla kapłanów, a w 2000 r. został mianowany penitencjarzem w kościele św. Mateusza w Mielcu. Odznaczony Ec i RM.

 

KNUTELSKI JÓZEF (ksiądz), urodzony 24 I 1829 r. w Sromowcach Wyżnych, syn Tomasza i Anny z Cichoniów. Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie studiował teologię w miejscowym seminarium i w 1856 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Lubzinie, Ropczycach i katedrze w Tarnowie. 7 I 1868 r. objął probostwo w Mielcu. Gorliwie wypełniał obowiązki duszpasterskie i katechizacyjne (uczył religii w szkołach). We współpracy z kolatorami przeprowadził remont kościoła św. Mateusza, ogrodził cmentarz parafialny (aktualnie przy ul. H. Sienkiewicza) murem z czerwonej cegły z otworami w kształcie krzyży. Doprowadził też do przebudowy zabudowań gospodarczych przy plebanii. Mocno angażował się w życie społeczne miasta. Przez szereg kadencji wybierany był do Rady Gminy Mielec. W 1874 r. został dyrektorem Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu (później Bank Spółdzielczy). W 1872 r. został wicedziekanem, a w 1885 r. dziekanem dekanatu mieleckiego. Także w 1885 r. powierzono mu funkcję inspektora szkolnego. Zmarł 13 VII 1893 r. w Zakopanem. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zbigniew Koba

    Zbigniew Koba

KOBA ZBIGNIEW KAZIMIERZ, urodzony 5 VII 1944 r. w Książnicach, powiat mielecki, syn Antoniego i Katarzyny z domu Brykała. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1964 r. Pracę nauczycielska rozpoczął w Szkole Podstawowej w Dulczy Małej, ale po dwóch miesiącach powołany został do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Po powrocie z wojska pracował w roku szkolnym 1966/1967 w Szkole Podstawowej w Książnicach. W latach 1967-1970 ukończył Szkołę Milicji Obywatelskiej w Słupsku, a następnie pracował w Komendzie Powiatowej MO w Mielcu. Od roku szkolnego 1970/1971 pracował ponownie w nauczycielstwie. Uczył języka polskiego i innych przedmiotów w szkołach podstawowych w Książnicach (1970), Radomyślu Wielkim (1970-1972) i Rudzie (1972-1983). W tym ostatnim okresie studiował filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W latach 1984-1987 pełnił funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej w Partyni. Od 1987 r. pracował w Szkole Podstawowej w Podborzu, a w latach 1990-1998 w Szkole Podstawowej w Pniu. Oprócz pracy zawodowej działał społecznie w Związku Nauczycielstwa Polskiego, m.in. w latach 90. pełnił funkcję prezesa Ogniska ZNP w Radomyślu Wielkim i pracował (w niepełnym wymiarze godzin) w Zarządzie Wojewódzkim ZNP w Tarnowie. Od czasów szkolnych grał na klarnecie i saksofonie w zespołach muzycznych, m.in.: „Casusy” przy Związku Zawodowym Pracowników Państwowych i Społecznych oraz Urzędzie Powiatowym w Mielcu, zespole wokalno-instrumentalnym przy Zarządzie Powiatowym ZNP, kapeli ludowej w Radomyślu Wielkim i kilku dalszych zespołach tanecznych. Od lat 80. prowadził jedyny w regionie mieleckim zakład lutniczy w Podleszanach i był bardzo cenionym fachowcem w tej dziedzinie. Zmarł 24 X 1998 r. Spoczywa na nowym cmentarzu parafialnym w Książnicach.

 

KOBANY JOSEFAT, urodzony w 1796 r. Był nauczycielem w mieleckiej szkole trywialnej w latach 30. XIX w.

 

KOBIELA WAWRZYNIEC, burmistrz miasta Rzochowa w I połowie XVII w.

 

  • Roman Kobos

    Roman Kobos

KOBOS ROMAN, urodzony 15 I 1923 r. w Błoniu koło Przecławia, powiat mielecki, syn Jana i Józefy z domu Lorenty. W czasie okupacji hitlerowskiej, w latach 1940-1944 pracował w Spółdzielni Spożywców „Społem” w Przecławiu. Do pracy konspiracyjnej został wprowadzony przez kierownika Spółdzielni Wilhelma Lotza (członka ROCh-a, delegata Rządu Emigracyjnego na powiat mielecki). Otrzymał pseudonim „Kazik”, był łącznikiem i kolporterem prasy podziemnej. W listopadzie 1944 r. zgłosił się do tworzonego w Rzeszowie 2 zapasowego pułku i otrzymał przydział do samodzielnej kompanii zwiadu, dowodzonej przez por. Henryka Kamińskiego. Z oddziałem tym uczestniczył w działaniach wojennych do zakończenia wojny. Posiadał stopień kaprala. Po wojnie służył nadal w wojsku, pracując w intendenturze samodzielnej kompanii łączności w Jeleniej Górze do 7 III 1947 r. W maju 1947 r. zatrudniony został w Zakładach Obuwniczych w Łodzi, a z dniem 27 X 1951 r. przeniesiono go służbowo do WSK w Mielcu, gdzie został kierownikiem sekcji w Dziale Zatrudnienia, Planowania i Polityki Płacowej, a od 1953 r. kierownikiem tego działu. Na tym stanowisku pracował do 30 VI 1982 r. i przeszedł na emeryturę. W 1964 r. ukończył Technikum Ekonomiczne w Mielcu i zdał maturę, a w 1973 r. uczestniczył w kursie informatyki III stopnia, zorganizowanym w Mielcu przez OBR Informatyki w Warszawie. Od 1955 r. do 1990 r. pracował społecznie w zarządzie FKS „Stal” Mielec, m.in. jako skarbnik i wiceprezes. Przyczynił się do dynamicznego i sprawnego działania klubu, a pośrednio do osiągnięcia przez niego licznych sukcesów organizacyjnych i sportowych. Od 1959 r. należał do ZBoWiD i w latach 60. był członkiem powiatowej Komisji Rewizyjnej tej organizacji, a w latach 1981-2002 skarbnikiem. (Organizacja zmieniła nazwę na Związek Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.) Za udział w wojnie, a następnie wyróżniającą się pracę zawodową i społeczną otrzymał wiele odznaczeń państwowych, medali i odznak resortowych, m.in.: Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medal Zwycięstwa i Wolności, Brązowy Medal „Zasłużony na Polu Chwały”, Medal „Za Pabiedu” (radziecki) – wszystkie w 1946 r., Medal „Za Udział w Walkach o Berlin” i Złotą Odznakę Związku Zawodowego Metalowców (1966), Odznakę 100-lecia Sportu Polskiego (1968), Złotą Odznakę Polskiego Związku Piłki Nożnej (1976), Złotą Odznakę Honorową PTE (1978), Złotą Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej i Odznakę Honorową Zasłużonego Działacza ZIW (1979), Krzyż Oficerski OOP i Złotą Jubileuszową Odznakę FKS „Stal” Mielec (1989).

 

  • Leon Kobzdej

    Leon Kobzdej

KOBZDEJ LEON, urodzony w 1913 r. w Albigowej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Od 1938 r. służył jako oficer w 77 Pułku Piechoty w Lidzie. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. W 1941 r. przybył na ziemię mielecką, prawdopodobnie z zadaniem włączenia się do struktur konspiracyjnych. Oficjalnie zatrudniony został w Urzędzie Gminnym w Gawłuszowicach. W Komendzie Obwodu AK Mielec został mianowany oficerem dywersji w stopniu porucznika, posługiwał się pseudonimem „Leśnik”. Uczestniczył m.in. w udanym zorganizowaniu i przejęciu zrzutu alianckiego dla mieleckiego Inspektoratu AK w okolicach Izbisk, w nocy z 27 na 28 IV 1944 r. Brał udział w przesłuchaniach oficerów Komendy Obwodu AK Mielec, podejrzanych o czyny na szkodę „Siły Zbrojnej Państwa Polskiego”. W ostatnich dniach maja 1944 r. przygotowywał miejsce do kolejnego zrzutu alianckiego na ziemi mieleckiej. Po rozmowach z oddziałem „Jędrusiów” i oddziałem Jana Mazura („Stalowego”), 31 V w godzinach rannych został postrzelony w brzuch w kępie nadwiślańskiej w okolicach Rożniat. (Mimo śledztwa przeprowadzonego przez „Jędrusiów” sprawca nie został wykryty.) Zmarł po południu tego samego dnia w Sandomierzu, przed operacją w tamtejszym szpitalu. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Sandomierzu.

 

  • Bożena Kochanowska

    Bożena Kochanowska

KOCHANOWSKA BOŻENA MARIA (z domu BOROWIEC), urodzona 8 IX 1958 r. w Mielcu, córka Władysława i Marii z domu Jachym. Absolwentka Studium Wychowania Przedszkolnego w Jaśle, maturę zdała w 1976 r. Pracę nauczycielską rozpoczęła w Państwowym Przedszkolu nr 13 w Mielcu w 1979 r., a następnie w latach 1979-1980 pracowała w Przedszkolu nr 3 jako nauczyciel mianowany. Od 1983 r. do 1989 r. była nauczycielką Przedszkola nr 2. Równocześnie studiowała pedagogikę przedszkolną w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1986 r. uzyskała tytuł magistra pedagogiki. W 1989 r. została mianowana dyrektorem Państwowego Przedszkola nr 20 (później Przedszkola Miejskiego) im. Smoka Felusia w Mielcu i funkcję tę pełni nadal. W 2002 r. ukończyła studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki w Uniwersytecie Rzeszowskim. Posiada I stopień specjalizacji zawodowej i tytuł nauczyciela dyplomowanego. Wiele czasu poświęca działalności na rzecz środowiska. Organizuje festyny rodzinne „Mamo, tato pobaw się ze mną” i imprezy plenerowe dla dzieci „Igraszki teatralne”. Zintegrowała społeczność przedszkola wokół nadania nazwy Smoka Felusia, związanej z nazwą osiedla Smoczka. Wyróżniona nagrodami władz lokalnych i wojewódzkich.

 

KOCHANOWSKIEGO JANA (ULICA), ważna (ze względu na ilość połączeń), choć niezbyt długa (300 m) ulica powiatowa na osiedlu Niepodległości. Powstała w ramach budowy osiedla fabrycznego w latach 1937-1939. Patrona otrzymała w 1957 r. Biegnie od alei Niepodległości do ul. S. Żeromskiego, krzyżując się z ul. M. Skłodowskiej-Curie, M. Konopnickiej, F. Chopina i W. Bogusławskiego. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Wzdłuż niej stoją bloki mieszkalne, wyremontowane po 1995 r.
Patron ulicy: JAN KOCHANOWSKI (1530-1584) – największy poeta polski Renesansu i jeden z najwybitniejszych poetów w całej historii polskiej kultury. Zdobył wszechstronne wykształcenie. Przez pewien czas pełnił funkcję sekretarza w królewskiej kancelarii. Zdecydowaną większość utworów napisał w ojczystym języku i te weszły do historii literatury polskiej. Zalicza się do nich m.in.: poematy Zgoda i Satyr, tragedię Odprawa posłów greckich, fraszki, pieśni patriotyczne, Treny i liryki religijne.

 

  • Edward Kociański

    Edward Kociański

KOCIAŃSKI EDWARD ZBIGNIEW, urodzony 7 I 1960 r. w Mielcu, syn Mieczysława i Stanisławy z Piątkowskich. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie, maturę zdał w 1980 r. Studiował na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i w 1986 r. otrzymał tytuł magistra wychowania plastycznego. Po studiach został zatrudniony w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu jako nauczyciel plastyki, a od 1995 r. uczy plastyki w V Liceum Ogólnokształcącym, w klasach o profilu plastycznym. Ponadto od 2000 r. prowadzi warsztaty plastyczne dla młodzieży w Domu Kultury SCK w Mielcu. Równolegle do pracy zawodowej prowadzi indywidualną działalność twórczą. Specjalizuje się w malarstwie i rysunku, korzystając z różnorodnych technik. Interesuje się pejzażem, architekturą, martwą naturą i aktem. Jego obrazy, przedstawiające Mielec z początku XX w., zdobią Pałacyk Oborskich – siedzibę główną Muzeum Regionalnego w Mielcu. Od 1994 r. jest aktywnym członkiem Klubu Środowisk Twórczych TMZM (udział w wystawach i plenerach). Pełni funkcję prezesa Stowarzyszenia Twórców Kultury Plastycznej im. Jana Stanisławskiego przy SCK w Mielcu. Jest współorganizatorem plenerów i wystaw zbiorowych środowiska artystycznego w Mielcu oraz w kraju i poza jego granicami. Poza wieloma wystawami w Mielcu uczestniczył w wystawach zbiorowych w Warszawie, Rzeszowie, Tarnowie, Krasiczynie, Krośnie i Strzyżowie oraz w Mukaczewie (Ukraina Zakarpacka) i Morlaix (Francja). Prowadzi autorską pracownię dla dzieci i młodzieży w Domu Kultury Samorządowego Centrum Kultury w Mielcu. Jego wychowankowie odnieśli szereg sukcesów w konkursach plastycznych. Swoje prace eksponował na kilkudziesięciu wystawach zbiorowych (m.in. Ukraina, Francja, Węgry, Niemcy, Warszawa, Lublin, Krosno, Przemyśl, Krasiczyn, Rzeszów, Mielec, Dukla, Strzyżów, Stalowa Wola, Tarnów, Kolbuszowa i Łańcut) oraz 16 indywidualnych (Mielec, Dukla, Przemyśl, Rzeszów, Bełchatów, Kraków, Löhne-Niemcy, Pieniężno, Dębica, Szymbark, Radom i Tarnobrzeg). Był finalistą ,,Obrazu roku“ Art&Business w 2001 r., w 2006 r. zdobył III nagrodę w Ogólnopolskim Przeglądzie Pedagogów Plastyki w Rzeszowie, a w 2007 r. Nagrodę Marszałka Województwa Małopolskiego na Międzynarodowym Biennale Twórczości Pedagogów w Tarnowie. W 2004 r. został wyróżniony przez Zarząd Województwa Podkarpackiego za działalność i osiągnięcia na polu artystycznym. Był uczestnikiem międzynarodowych plenerów malarskich „Lipnik 2011” oraz „Kolbuszowa 2012” i „Kolbuszowa 2013”. Od 2013 r. jest członkiem Teatru Rozmaitości przy Domu Kultury SCK w Mielcu. Zagrał w sztukach: Damy i huzary, ... W październiku 2017 r. w Galerii ESCEK Domu Kultury SCK w Mielcu czynna była jego wystawa indywidualna "Body Art". 

 

KOCJANA ANTONIEGO (ULICA), znajduje się na osiedlu Lotników. Ma 446 m długości. Biegnie od ul. M. Pisarka do alei Ducha Świętego, równolegle do ul. H. Sienkiewicza. Zbudowana została w 1977 r. i wówczas otrzymała nazwę. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodnik z jednej strony. Stanowi drogę dojazdową do supermarketu „Albert”, stacji obsługi samochodów „DTL” i kilku innych firm (od strony wschodniej) oraz do zespołu pawilonów bankowych i handlowo-usługowych, kawiarni „Troll”, licznych bloków mieszkalnych, Warsztatów Terapii Zajęciowej i filii Miejskiej Biblioteki Publicznej (od strony zachodniej).
Patron ulicy: ANTONI KOCJAN (1902-1944) to jedna z najbardziej bohaterskich i tragicznych postaci polskiego lotnictwa. Uczestniczył w kampanii 1920 r. Ukończył Politechnikę Warszawską w 1931 r. W czasie studiów należał do sekcji lotniczej i kierował warsztatem, w którym budowano pierwsze samoloty RWD. W 1929 r. wspólnie z Franciszkiem Żwirką ustanowili rekord wysokości na samolocie RWD-2 (4004 m). Po studiach pracował w Doświadczalnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie. W latach 1931-1939 zaprojektował ponad dwadzieścia szybowców różnego typu, które odnosiły liczące się sukcesy, m.in. na szybowcu „Komar” ustanowiono wiele rekordów krajowych i międzynarodowych, a szybowiec „Orlik-2” – pilotowany przez amerykańskiego szybownika P. Mc Cready`ego – dwukrotnie zwyciężył w mistrzostwach USA i ustanowił absolutny światowy rekord wysokości (9600 m). A. Kocjan we wrześniu 1939 r. został ranny w Lublinie w czasie nalotu hitlerowskich samolotów. Mimo to włączył się do działalności konspiracyjnej ZWZ, a później AK. W 1940 r. został aresztowany i wywieziony do obozu w Oświęcimiu, ale po intensywnych staraniach przyjaciół został zwolniony. Powrócił do konspiracji i wykazywał się niebywałą odwagą. W podziemiach jego Warsztatów Szybowcowych na Polu Mokotowskim działały konspiracyjne Tajne Wojskowe Zakłady Graficzne nr 4. Szczególne sukcesy odniósł w wywiadzie technicznym i przemysłowym Komendy Głównej AK. Pod jego kierownictwem wykryto wytwórnię bomb latających V-1 i rakiet V-2 w Peenemunde oraz doświadczalną bazę rakiet V-2 w miejscowości Blizna-Pustków (w obu przypadkach ważną rolę odegrali członkowie AK z Mielca), po czym wytwórnia i baza zostały zniszczone. Pracował też nad programem powojennego rozwoju polskiego przemysłu lotniczego. W czerwcu 1944 r. został ponownie aresztowany i uwięziony na Pawiaku. W czasie przesłuchań, mimo bestialskiego traktowania, nie wydał nikogo. Próba odbicia go nie udała się, gdyż został wcześniej (13 VIII 1944 r.) rozstrzelany.

 

KOCZOWSKI MIKOŁAJ, syn Michała, święcenia kapłańskie przyjął 31 III 1582 r. w Krakowie. Jeszcze w tym samym roku został mianowany proboszczem parafii św. Mateusza w Mielcu i urząd ten sprawował do 1596 r.

 

KOD POCZTOWY MIELCA: 39-300 (ma zastosowanie dla całego miasta), ponadto: 39-301 – rejon osiedla Niepodległości (Mielec 3), 39-303 – rejon Smoczki, 39-323 – rejon Rzochowa.

 

KOGUT ANTONI JÓZEF, urodzony 17 I 1906 r. w Korzeniowie, powiat dębicki. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Przecławiu uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Dębicy i tam zdał maturę. Kontynuował naukę w seminarium duchownym, a następnie – po wystąpieniu z seminarium – w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej (1927-1930). Promowany do stopnia podporucznika służby stałej piechoty (ze starszeństwem 15 VIII 1930 r.), przydzielony został do 49 pułku piechoty w Kołomyi na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Awans na stopień porucznika otrzymał 1 I 1933 r. Po ukończeniu specjalistycznego kursu w zakresie broni maszynowej pełnił kolejno funkcje dowódcy plutonu ckm, zastępcy dowódcy kompanii ckm i dowódcy kompanii ckm. Stopień kapitana otrzymał 19 III 1938 r. W tym roku przeniesiony został do Centralnej Szkoły Korpusu Ochrony Pogranicza dla Podoficerów w Osowcu, gdzie pełnił funkcje wykładowcy i instruktora. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. jako dowódca 1 kompanii I batalionu 135 pułku piechoty, składającego się z kadry Szkoły KOP. Walczył w okolicach granicy z Prusami Wschodnimi, potem z wojskiem sowieckim, a następnie pod Kockiem (jako dowódca I batalionu). Dostał się do niewoli niemieckiej, ale uciekł i powrócił w rodzinne strony. Ukrywał się w Goleszowie. Późną jesienią 1939 r. zaangażował się w pracę konspiracyjną w ZWZ. Nawiązał kontakty z kilkoma innymi oficerami z Goleszowa i okolic oraz dowódcami tworzących się lokalnych oddziałów partyzanckich. Krótko pełnił funkcję oficera szkoleniowego, a po wyjeździe kapitana J. Rządzkiego (ps. „Boryna”) w lutym 1941 r. został mianowany komendantem Obwodu ZWZ Mielec, a w lutym 1942 komendantem Obwodu AK Mielec. Posługiwał się pseudonimami „Kruszyna”, „Kuna” i „Mścisław”. Był jednym z organizatorów struktur ZWZ (później AK) w okolicach Mielca. Prowadził rozmowy w sprawie scalenia AK i BCh, ale bez rezultatu. Zorganizował szkołę podoficerską w Wojsławiu. Organizował akcje bojowe, sabotażowe i propagandowe. W niejasnych okolicznościach, na podstawie meldunków i doniesień w 1943 r. i 1944 r. – 14 II 1944 r. został oskarżony przez kpt. Stefana Łuczyńskiego „Karpa” - prowadzącego śledztwo z ramienia AK – o „działanie świadome na szkodę Siły Zbrojnej Państwa Polskiego”. W doniesieniu karnym do Komendy Okręgu AK w Krakowie „Karp” wnioskował karę śmierci. Na podstawie tego wielce kontrowersyjnego wniosku komendant Okręgu AK wydał rozkaz wykonania wyroku śmierci i „Mścisław” został zastrzelony prawdopodobnie w Chorzelowie 17 II 1944 r. Także miejsce jego pochówku jest dotychczas nieznane. Okoliczności podjęcia śledztwa i jego przeprowadzenia oraz bezprecedensowy wyrok i jego wykonanie budzą do dziś wiele wątpliwości w mieleckim środowisku.

 

KOKOSZKA BEATA, urodzona 14 IX 1981 r. w Mielcu, córka Kazimierza i Danuty z domu Gąsior. Absolwentka Technikum Gastronomicznego ZST w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 2000 r. Naukę kontynuuje w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Pracę zawodową rozpoczęła w 2001 r. w firmie „Siedem” w Mielcu, a w następnym roku została zatrudniona w firmie „FRANTSCHACH IPP” Sp. z o.o. Od 1994 r. trenuje karate tradycyjne w Klubie „Kaminari” Mielec. W Mistrzostwach Polski Juniorów w Brennej (1999) zdobyła tytuł wicemistrzyni Polski w kumite i brązowy medal w kata. W Mistrzostwach Polski Seniorów w Mielcu (2000) wywalczyła w drużynie wicemistrzostwo Polski w kata, a w MP Seniorów w Częstochowie (2001) zdobyła w drużynie brązowy medal. Ponadto wielokrotnie plasowała się w czołówce w zawodach krajowych i międzynarodowych, m.in. w Międzynarodowym Turnieju o Puchar Bałtyku (Gdynia, 2000) wywalczyła 3. miejsce w kata.

 

KOKOSZKA MARIAN KAZIMIERZ, urodzony 26 V 1957 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Anny z domu Król. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1977 r. Pracę zawodową rozpoczął we wrześniu 1977 r. w Ośrodku Badań Rozwojowych Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku referenta technicznego, a następnie pracował jako konstruktor w sekcji ERNO i m.in. brał udział w uruchomieniu produkcji samolotu An-28 oraz w obsłudze seryjnej samolotu M18 Dromader. W marcu 1995 r. rozpoczął etatową działalność związkową jako wiceprzewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Zakładu Lotniczego „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Ponadto został wybrany na sekretarza, a później na zastępcę przewodniczącego Sekcji Krajowej Przemysłu Lotniczego NSZZ „Solidarność”. W ramach działalności związkowej został przedstawicielem pracowników w Zespole Trójstronnym ds. Restrukturyzacji Przemysłowego Potencjału Obronnego i Lotniczego. Od kilku kadencji jest delegatem (jedynym z Mielca) na Krajowy Zjazd Delegatów NZZ „Solidarność”. Od marca 2014 r. pełni funkcję przewodniczącego Komisji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” PZL Mielec. Jako działacz związkowy był inicjatorem lub współtwórcą wielu przedsięwzięć związanych z przemysłem lotniczym, m.in. działań w obronie samolotu Iryda, odrodzenia się – po upadłości – przemysłu lotniczego w Mielcu, procesu prywatyzacji PZL Mielec i protestu związanego z przetargiem na śmigłowce dla polskiej armii. Poza działalnością związkową od wielu lat angażuje się społecznie w mieleckim środowisku. W latach 1994-1998 pełnił funkcję przewodniczącego PSOUU Koło w Mielcu, które zajmowało się integracją osób z niepełnosprawnością intelektualną i był animatorem wielu inicjatyw oraz m.in. współtworzył Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy. W wyborach samorządowych (XI 2014 r.) został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu z listy Prawa i Sprawiedliwości, a następnie wybrano go na przewodniczącego tejże Rady.

 

  • Zdzisław Kolano

    Zdzisław Kolano

KOLANO ZDZISŁAW, urodzony 20 IV 1948 r. w Szprotawie, syn Tadeusza i Eugenii z Brążkowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy maturalne złożył w 1967 r. Treningi siatkarskie rozpoczął w 1962 r. w Technikum Mechanicznym i Stali Mielec. W zespole TM wystąpił w Mistrzostwach Polski Szkół Średnich, rozgrywanych w ramach Igrzysk Młodzieży Szkolnej w Lublinie w 1967 r. i przyczynił się do wywalczenia 1. miejsca i mistrzostwa Polski. W drużynie FKS Stal zdobył 2. miejsce i wicemistrzostwo Polski juniorów. Po ukończeniu szkoły średniej został zatrudniony w WSK Mielec jako młodszy konstruktor. Od sezonu 1967/1968 występował w I-ligowej Stali Mielec, która na początku lat 70. uzyskała kilka liczących się sukcesów, m.in. zdobyła Puchar CRZZ w 1971 r. i 4. miejsce w I lidze w 1973 r. W 1973 r. podjął studia na Politechnice Częstochowskiej i bronił barw AZS Częstochowa (do 1980 r.). Występował też w zespole AZS Politechnika, który dwukrotnie (1974, 1977) zdobył 1. miejsce w Mistrzostwach Polski Politechnik oraz zajął 2. miejsce w Międzynarodowych Mistrzostwach Polski AZS w Krakowie (1975). W 1979 r. przyczynił się do awansu AZS Częstochowa do I ligi (aktualnie drużyna ta występuje pod nazwą AZS – Galaxia). Studia na Politechnice ukończył w 1979 r. 10 XI 1979 r. został zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budowlano-Montażowym Hutnictwa nr 2 w Częstochowie, jako specjalista w Dziale Energo-Mechanicznym, ale po 5 miesiącach powrócił do Mielca i w latach 1980-1998 pracował w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym jako specjalista do spraw spawalnictwa. W tym okresie pracował przy budowie Elektrowni Chmielnickiej na Ukrainie (1984-1986) i w Libii (1990-1992). Od 1 V 1998 r. prowadzi własną firmę „Alumet” (branża ślusarsko-aluminiowa). Wyróżniony został m.in. Srebrną Odznaką AZS, Złotą Honorową Odznaką OZPS w Częstochowie i Złotą Jubileuszową Odznaką FKS Stal Mielec.

 

  • ks. Dominik Kolasiński

    ks. Dominik Kolasiński

KOLASIŃSKI DOMINIK (ksiądz), urodzony 13 VIII 1838 r. w Mielcu. Po ukończeniu studiów teologicznych w Krakowie w 1864 r. przyjął święcenia kapłańskie i pracował jako wikariusz w Czernichowicach. W 1882 r. na zaproszenie Polonii udał się do Stanów Zjednoczonych AP i został mianowany proboszczem parafii św. Wojciecha w Detroit. W 1885 r. zakończył budowę kościoła. Nie dał rady spłacić zaciągniętych długów i wysokiego podatku kościelnego, za co został zasuspendowany przez biskupa C. H. Borgessa i nakazano mu opuścić diecezję. Z decyzjami tymi nie chciała pogodzić się społeczność parafialna i stanęła w obronie ks. Kolasińskiego. Po wydaniu interdyktu, zamknięciu kościoła, usunięciu siłą ks. Kolasińskiego z parafii (przeniósł się do Pulaski koło Minto) wybuchły w Detroit zamieszki uliczne. Po interwencji Stolicy Apostolskiej w Rzymie biskup Borgess zrezygnował z funkcji. Ks. Kolasiński powrócił do Detroit i założył nową, niezależną parafię Najsłodszego Serca Najświętszej Maryi Panny. Doprowadził do wybudowania kościoła. Publicznie wyraził skruchę i pojednał się z nowym biskupem, który mianował go proboszczem nowej parafii. Zmarł 11 IV 1898 r.

 

KOLASIŃSKI JAKUB (ksiądz), urodzony w 1801 r. w Mielcu (lub Gawłuszowicach). Studia teologiczne odbył we Lwowie i w 1830 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w Radłowie jako wikariusz, a następnie administrator. W 1834 r. został mianowany proboszczem w Luszowicach, a w 1840 r. proboszczem w Wadowicach Górnych. Pełnił także funkcję dziekana dekanatu radomyskiego. Zmarł 12 I 1859 r.

 

KOLASIŃSKI JÓZEF, urodzony 15 III 1875 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Eleonory. W młodości zdobył zawód masarza i prowadził wędliniarnię przy ul. Pańskiej (później ul. J. Piłsudskiego). Był długoletnim członkiem Rady Miejskiej w Mielcu. W latach 1918-1920 pełnił funkcję wiceburmistrza miasta Mielca, w tym od 9 XI 1918 r. do 23 XII 1919 r. sprawował obowiązki burmistrza, po rezygnacji z urzędu burmistrza A. Pawlikowskiego (9 XI 1918 r.). Ponadto w latach 1919-1920 był prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu oraz przez wiele lat zasiadał w Radzie Nadzorczej Banku Spółdzielczego. We wrześniu 1939 r. został powołany do Rady Przybocznej Burmistrza Miasta Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej i w pierwszych latach po zakończeniu wojny nie przejawiał większej aktywności. Zmarł 9 VI 1955 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Władysław Kolasiński

    Władysław Kolasiński

KOLASIŃSKI WŁADYSŁAW MIECZYSŁAW, urodzony 1 I (10 VI?) 1896 r. w Mielcu, syn Walentego i Anny z Gwoździowskich. Do 1914 r. był uczniem c.k. Gimnazjum  w Mielcu. Od 1909 r. należał do tajnych organizacji niepodległościowych działających w gimnazjum, m.in. w „Związku Jastrzębim” i „Związku Przebojem”, a w 1912 r. został członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Wkrótce po wybuchu I wojny światowej, w dniu 12 IX 1914 r. zgłosił się do Legionów i został skierowany do 3 kompanii II batalionu 1 pułku piechoty. W oddziale tym uczestniczył w działaniach wojennych do 19 IV 1915 r. Po niemal miesięcznej przerwie 10 V 1915 r. został przeniesiony do 1 oddziału karabinów maszynowych, a od 14 IV 1916 r. służył w kompanii karabinów maszynowych 1 pułku piechoty Legionów. Brał udział w kampanii wołyńskiej, m.in. w bitwach pod Kuklami i Jabłonką. Według oświadczenia córki (Marii Wojdak z d. Kolasińska) odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari. Ciężko ranny pod Maniewiczami (kula w klatce piersiowej), został zabrany przez Rosjan do szpitala w Samarze. Tam po operacji i wyleczeniu jako rekonwalescent pracował w aptece szpitalnej. W 1918 r. powrócił do Mielca i włączył się w działalność POW. W listopadzie zgłosił się do Wojska Polskiego, ale niedługo potem ze względu na stan zdrowia został zwolniony. Od 1919 r. pracował na kolei, m.in. jako zawiadowca stacji w Rajczy koło Żywca i później w Makowie Podhalańskim, a po ukończeniu studiów jako radca prawny w Dyrekcji Okręgu Kolei Państwowych w Krakowie. W latach 60. przeprowadził się do Mielca. Zmarł 16 VIII 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOLEJOWA LINIA DĘBICA – MIELEC – ROZWADÓW – NADBRZEZIE powstała w 1887 r. Zbudowało ją Towarzystwo Kolei Galicyjskiej Karola Ludwika na podstawie koncesji z 29 XII 1886 r. Prace budowlane trwały do końcowych dni października, a oddanie do użytku wraz z pierwszym przejazdem pociągu nastąpiło 30 X 1887 r. Długość linii liczyła 107 km i 166 m. Połączenie kolejowe Mielca z Dębicą, przez którą przechodziła linia kolejowa Kraków – Lwów, stworzyło mieszkańcom Mielca i jego okolic możliwość nieporównywalnie szybszego niż dotąd dotarcia do najodleglejszych miejscowości galicyjskich oraz stolicy monarchii – Wiednia. W związku z powstaniem stacji kolejowej i dworca wykonano dojazdową ulicę Kolejową, przy której niedługo potem rozpoczęto budowanie domów i obiektów użytku publicznego. Linia kolejowa, oprócz niewątpliwych korzyści, wprowadziła także sporo kłopotów; na przykład posiadacze pól – przeciętych torami na dwie części – zostali zmuszeni do dalekich objazdów lub do ich sprzedaży. Z biegiem lat rosło obciążenie linii przewozami osobowymi i towarowymi. Jeśli w 1919 r. przez Mielec w jednym dniu przejeżdżały dwa lokalne pociągi osobowe po trzy razy, to w 1939 r. kursowały już trzy pociągi dalekobieżne (Kraków – Lublin, Krynica – Warszawa, Katowice – Sandomierz) i oferowano podróżnym po pięć kursów na linii lokalnej do Dębicy oraz Sandomierza (4) i Rozwadowa (1). Pod koniec lat 30. zbudowany został tor kolejowy łączący Zakłady Lotnicze z mielecką stacją. Dynamiczny rozwój Mielca spowodował, że w latach 70. i 80. codzienna ilość lokalnych kursów pociągów osobowych wzrosła do niemal trzydziestu, a ponadto kursowały dwa pociągi dalekobieżne (Kraków – Lublin i Warszawa – Zagórz). Dynamicznie rosła też ilość przewozów towarowych, co było przyczyną coraz częstszych zakłóceń w rozkładzie jazdy pociągów osobowych. Równoczesny rozwój motoryzacji spowodował, że zamykane przejazdy przez linię kolejową ze Starego Mielca do osiedla fabrycznego i WSK tworzyły długie kolejki pojazdów po obu stronach ramp kolejowych. Tę dramatyczną sytuację zdecydowanie odmieniło oddanie do użytku wiaduktu 19 X 1982 r. Upadek WSK i rozwój motoryzacji sprawiły, że w latach 90. systematycznie spadała ilość kursów dalekobieżnych i lokalnych osobowych oraz przewozów towarowych. Na początku XXI w. z najwyższym trudem utrzymano 1 pociąg dalekobieżny (Zamość-Wrocław) i kilka (5-6) kursów linii lokalnej (Dębica - Stalowa Wola-Rozwadów). Od 1 IX 2009 r. zawieszono ruch pociągów pasażerskich PKP. 31 VIII jako ostatni przejechał tą trasą (przez Mielec) osobowy pociąg pospieszny „Hetman”. Pociągi towarowe (choć rzadziej) nadal korzystają z tej linii.

 

KOLEJOWA (ULICA), jedna z najdłuższych (1979 m) ulic na osiedlu Rzochów. Biegnie od ul. Rzochowskiej w kierunku wschodnim (dalej do Łuża i Niwisk), krzyżując się z ul. Dębicką, linią kolejową (w okolicy stacji) i Grabiową. Przez wiele lat była typową drogą polną. Po przyłączeniu Rzochowa do Mielca w 1985 r. otrzymała status ulicy miejskiej. (Nazwę „Kolejowa” nosiła do 1939 r. i w latach 1944-1948 ulica biegnąca od ul. J. Piłsudskiego – wcześniej ul. Pańskiej – do stacji kolejowej. W czasie okupacji hitlerowskiej otrzymała nazwę „Eisenbahnstrasse”, w latach 1948-1990 H. Sawickiej, a od 1990 r. – Jadernych.) W 2008 r. położono na niej nawierzchnię asfaltową.

 

  • Anna Kolisz

    Anna Kolisz

KOLISZ ANNA (z domu MIETKOWSKA), urodzona 26 I 1950 r. w Węgorzynie koło Łobeza (województwo szczecińskie), córka Franciszka i Heleny z Rutkowskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego im. W. Broniewskiego w Świdwinie, maturę zdała w 1969 r. W latach 1969-1972 studiowała w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej w Warszawie i uzyskała dyplom ukończenia wyższych studiów zawodowych. Pracę zawodową podjęła 15 VIII 1972 r. w Szkole Specjalnej nr 4 w Mielcu. W 1975 r. ukończyła studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i uzyskała tytuł magistra nauk pedagogicznych. 1 VIII 1976 r. została powołana na stanowisko dyrektora wymienionej Szkoły Specjalnej nr 4. W 1980 r. ukończyła studia podyplomowe w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu w zakresie organizacji i zarządzania oświatą. W latach 1978-1980 zainicjowała i przeprowadziła modernizację obecnego obiektu Zespołu Szkół Specjalnych przy ul. S. Żeromskiego 34, co radykalnie poprawiło warunki pracy szkoły. (Wcześniej mieściła się w budynku szkolnym przy ul. A. Mickiewicza 17.) Równocześnie kierowała przygotowaniami społeczności szkoły do przyjęcia patrona. W wyniku tych działań 1 IX 1980 r. – wraz z pierwszą inauguracją roku szkolnego w nowym budynku – szkoła otrzymała sztandar i imię Janusza Korczaka. Doprowadziła też do utworzenia w 1980 r. Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej, z możliwością odbycia przez uczniów nauki zawodu w zakładzie pracy jako młodocianych pracowników. Powstanie ZSZ Specjalnej w zasadniczy sposób pomogło jej przy utworzeniu w 1982 r. Zespołu Szkół Specjalnych im. Janusza Korczaka. W latach 1983-1984 pracowała w Instytucie Kształcenia Nauczycieli Oddział Rzeszów na stanowisku starszego asystenta do spraw specjalizacji zawodowych w zakresie szkolnictwa specjalnego oraz pełniła obowiązki przewodniczącej Międzywojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni i Specjalizacji Zawodowych. W latach 1985-1991 przebywała we Lwowie (ZSRR, aktualnie Ukraina), w związku z oddelegowaniem do pracy męża – Czesława Kolisza. Po powrocie do Mielca podjęła (na krótko) pracę w Zespole Szkół Specjalnych, ale z dniem 31 X 1992 r. rozwiązała stosunek pracy. W międzyczasie, 15 IV 1991 r. założyła własną firmę PHPU „ANKOL”, która z powodzeniem realizowała działalność w zakresie handlu zagranicznego, a obecnie zajmuje się obrotem paliwami. Od powstania w 1992 r. Firmy Techniczno-Handlowej „ANKOL” jest jej pełnomocnikiem, zarządza całością firmy i sprawuje bezpośredni nadzór nad sektorem samochodowym. W 2000 r. doprowadziła do uzyskania przedstawicielstwa firmy „KIA MOTORS” i otwarcia w Chorzelowie największego w Polsce salonu samochodowego tej firmy. W grudniu 2000 r. odbyła staż w Seulu (Korea). W 2001 r. doprowadziła do otwarcia w Chorzelowie jednego z największych i najlepiej wyposażonych w Europie serwisów samochodowych firmy BOSCH. Stworzenie nowoczesnego wizerunku firmy „ANKOL” potwierdzone zostało uzyskaniem certyfikatów: Systemu Zarządzania Jakością ISO 9001;2001 (2001) i Systemu Zarządzania Środowiskowego ISO 14001;1998 (2002).Obok nauki i pracy zawodowej wiele czasu poświęcała działalności społecznej. W czasie studiów należała do Zrzeszenia Studentów Polskich, w latach 1972-1985 do Związku Nauczycielstwa Polskiego, a w latach 1978-1985 do Ligi Kobiet Polskich i w okresie 1978-1981 przewodniczyła Zarządowi Miejskiemu tej organizacji. W latach 1978-1981 pełniła funkcję członka Plenum i Egzekutywy KM PZPR w Mielcu, a w kadencji 1978-1984 była radną Miejskiej Rady Narodowej. Z działalności społecznej wycofała się z chwilą wyjazdu do Lwowa, a po powrocie zajęła się wyłącznie działalnością charytatywną. Za wyróżniającą się pracę zawodową i wielokierunkową działalność społeczną otrzymała m.in.: Brązowy Krzyż Zasługi i Nagrodę III Stopnia Ministra Oświaty i Wychowania (1978), Honorową Odznakę Ligi Kobiet i Honorową Odznakę Przyjaciół Dzieci (1980), Złotą Odznakę Honorową Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1982) i Nagrodę Specjalną Ministra Oświaty i Wychowania (1983). Oprócz pracy w ramach firm „ANKOL” zajmuje się z powodzeniem projektowaniem, organizowaniem i prowadzeniem ogrodów zielonych. W 2008 r. przystąpiła do elitarnej grupy menedżerów i liderów Management Mastery Club przy Harvard Business Review. Ukończyła roczny Program Rozwoju Umiejętności Menedżerskich Management II przy Harvard Business Review Polska w Warszawie (2009 r.) oraz Akademię Strategicznego Przywództwa (2010 r.). Jako wiceprezes firmy ANKOL systematycznie doskonali jej działalność poprzez m.in. wdrażanie nowoczesnych systemów zarządzania, dbałość o jakość, racjonalne wprowadzanie innowacji oraz umacnianie pozycji na światowych rynkach.  Aktywnie uczestniczy m.in. w targach i wystawach lotniczych, mitingach, forach, konwencjach oraz rozmowach biznesowych. Dzięki jej aktywności firma ANKOL szczyci się szeregiem międzynarodowych i krajowych nagród i wyróżnień. (Szerzej w uzupełnieniu hasła ANKOL.) Jako pierwsza Polka została uhonorowana w 2012 r. indywidualną Międzynarodową Nagrodę Królowej Wiktorii (Queen Victoria Commemorative Medal) przez Europejskie Stowarzyszenie Biznesu z Oxfordu. W uznaniu zasług na rzecz rozwoju regionu oraz działalności eksportowej Stowarzyszenie Eksporterów Polskich nominowało w 2010 r. Annę Kolisz na Dziekana Podkarpackiego Korpusu Eksporterów. Ponadto została wyróżniona tytułami Ambasadora Firm Rodzinnych (2012) oraz Ambasadora Przedsiębiorczości Kobiet (2013). W ramach działalności prospołecznej wspiera najbardziej potrzebujących, a szczególnie dzieci specjalnej troski, chore i biedne oraz placówki służby zdrowia, szkoły i  instytucje kościelne. Za działania pomocowe otrzymała m.in. wyróżnienie ,,Businesswoman Dobroczynności 2011“, przyznane przez magazyn dla kobiet przedsiębiorczych „Businesswoman & Life”.

 

  • Czesław Kolisz

    Czesław Kolisz

KOLISZ CZESŁAW, urodzony 3 VI 1948 r. w Mielcu, syn Justyna i Heleny z domu Indyk. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1966 r. Studia na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej (specjalność: elektrohydromechanika) ukończył w 1972 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera mechanika. W czasie studiów należał do Zrzeszenia Studentów Polskich. Grał w reprezentacji PW w piłce nożnej. W latach 1968-1970 przeszedł przeszkolenie wojskowe w Centrum Szkolenia Służby Uzbrojenia i Elektroniki w Olsztynie (otrzymał stopień oficera rezerwy), a także ukończył Studium Pedagogiczne, uzyskując kwalifikacje do nauczania w szkolnictwie zawodowym. Po studiach podjął pracę w WSK „PZL-Mielec”, jako konstruktor w Dziale Energetycznym Biura Konstrukcyjnego, a następnie pracował jako starszy konstruktor i kierownik Sekcji Podwozi Lotniczych w tymże Biurze do 1979 r. Realizował projekty lotnicze w zakresie samolotów M-15, M-17, M-18 i M-26. Ponadto w latach 1973-1980 prowadził zajęcia z zakresu automatyki w Zespole Szkół Technicznych. W latach 1980-1985 pełnił funkcję głównego specjalisty do spraw konstrukcji - konstruktora prowadzącego i doprowadził do uruchomienia produkcji samolotu An-28. (Pierwszy lot odbył się 22 VII 1984 r.) W 1978 r. odbył staż produkcyjny w firmie PIPER w USA. Wielokrotnie uczestniczył w pracach zespołu koordynacyjnego przemysłów lotniczych PRL i ZSRR. Angażował się też w działalność partyjną i społeczną. W latach 1979-1981 kierował organizacją partyjną OBR SK i pełnił funkcję członka egzekutywy KZ PZPR WSK. Przez wiele lat był przewodniczącym Koła nr 38 Polskiego Związku Filatelistycznego w Mielcu. We wrześniu 1985 r. został oddelegowany do Lwowa (ZSRR, aktualnie Ukraina) na stanowisko kierownika serwisu lotniczego w zakresie An-28. Do 1991 r. przekazał odbiorcom radzieckim blisko 170 samolotów oraz kierował pracami polskich baz serwisowych w Syktywkarze (KOMI) i Duszanbe (Tadżykistan). Po powrocie do kraju w 1991 r. pracował w serwisie lotniczym WSK, a 30 VI 1992 r. został zwolniony z pracy. Kilka dni wcześniej – 25 VI 1992 r. założył Firmę Techniczno-Handlową „ANKOL”. 4 VII 1995 r. uzyskał, jako jeden z pierwszych w Polsce, koncesję Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na obrót samolotami i śmigłowcami bojowymi. Kolejnym krokiem w działalności lotniczej było uzyskanie 15 V 1997 r. koncesji Ministerstwa Gospodarki na prowadzenie działalności handlowej z zagranicą towarami i usługami o przeznaczeniu specjalnym. Aktualnie realizuje dostawy sprzętu lotniczego do kilkunastu krajów. Ponadto jest przedstawicielem wielu firm lotniczych. W latach 1997-1998 podjął próbę rozpoczęcia produkcji lotniczej samolotu M-18 „Dromader”, ale brak odpowiedniego wsparcia ze strony Ministerstwa Skarbu i ówczesnej dyrekcji WSK „PZL-Mielec” uniemożliwił mu rozpoczęcie tego przedsięwzięcia. Posiadane środki przeznaczył więc na inwestycje w sektorze samochodowym. W 2000 r. otworzył w Chorzelowie największy salon samochodowy „KIA” w Polsce, a w 2001 r. oddał do użytku jeden z najnowocześniejszych w Europie serwisów samochodowych koncernu „BOSCH”. 29 XI 2001 r. uzyskał, jako jeden z pierwszych w kraju, certyfikat Systemu Zarządzania Jakością nr JW.-3/1/2001 na prowadzenie obrotu z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym. Poza pracą zawodową prowadzi działalność charytatywną. Jako prezes firmy ANKOL systematycznie poszukuje nowoczesnych i innowacyjnych rozwiązań, poprawiających skuteczność działań handlowych. Wdraża innowacyjne projekty, nowoczesne technologie i systemy usprawniające działalność handlową w branży lotniczej na rynkach międzynarodowych. Stworzył największą ,,Bazy danych produktów” zawierającej ponad 120 000 pozycji do samolotów i śmigłowców, prowadzoną w 4 językach (w tym cyrylicy). Poczynając od 2002 r. doprowadził do wdrożenia, certyfikacji i zintegrowania 10 systemów zarządzania jakością oraz systematycznie je odnawia. W 2010 r. wdrożył model Kompleksowego Zarządzania Jakością (TQM) w oparciu o kryteria BID Quality Culture 100. W poszukiwaniu nowych rynków zbytu uczestniczył aktywnie w najbardziej prestiżowych wystawach i salonach lotniczych, organizował spotkania handlowe oraz brał udział w konwencjach i forach ekonomicznych. Wystarał się o rozszerzenie koncesji MSWiA na niemal pełną listę uzbrojenia. Od 2004 r. jest członkiem amerykańskiego Stowarzyszenia Dostawców Lotnictwa  ASA - Aviation Suppliers Association. W latach 2006-2007 zorganizował misje gospodarcze do krajów Ameryki Łacińskiej oraz rozpoczął dostawy towarów dla lotnictwa Malezji, Pakistanu, Peru i marynarki wojennej Meksyku. W 2006 r. uzyskał Przedstawicielstwo na Europę Wschodnią amerykańskiego producenta  łożysk bezobsługowych Kamatics Corporation, a w 2007 r. podpisał wieloletni kontrakt z zakładami produkcyjnymi samolotów SUKHOI na dostawy łożysk do produkcji samolotu pasażerskiego SUPERJET 100. Od 2010 r. pełni funkcję dziekana Lotniczego Korpusu Eksporterów, a od 2013 r. jest członkiem Business Centre Club. Uhonorowany wieloma prestiżowymi nagrodami i wyróżnieniami, m.in. Międzynarodową Nagrodą Socrates (International Socrates Award, przyznaną przez Europe Business Assembly z Oxfordu, 2012, Wiedeń), Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medalem „Za Zasługi dla Związku Inwalidów Wojennych RP”, Medalem z okazji Światowego Dnia Jakości (przyznanym przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji),  Medalem za współpracę z Siłami Powietrznymi Peru, Nagrodą Grand Prix dla Wybitnego Eksportera Roku 2010 (wyróżnienie Rządu RP), Medalem „Manager of the Year” (2011, Oxford, Anglia), tytułem „Przedsiębiorca Roku 2012” (Nowy York, USA), tytułem „Mielczanin Roku 2011”, wyróżnieniem The BIZZ w kategorii World Leader Businessperson (podczas międzynarodowej konwencji ,,BIZZ ARABIC 2012”, Doha-Katar).

 

KOLOROWA (ULICA), niewielka (około 160 m) ulica prywatna na osiedlu Smoczka. Jest drogą dojazdową dla miniosiedla domów prywatnych do ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Nazwę, zgodnie z wnioskiem współwłaścicieli, otrzymała na sesji Rady Miejskiej 9 IX 2009 r.

 

KOLOZSI EMERYK, urodzony 2 VIII 1918 r. w Nagyköros na Węgrzech, syn Emeryka i Marii z domu Olesiewicz. Absolwent Gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Gródku Jagiellońskim. Należał do miejscowego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W czasie II wojny światowej trafił do łagru pod kołem podbiegunowym, a rodzina została wywieziona za Ural. W 1943 r. udało mu się uwolnić i przedostać do tworzącego się wojska polskiego w Sielcach nad Oką (ZSRR). Jako żołnierz 1 Armii Wojska Polskiego przeszedł cały szlak bojowy od Lenino do Berlina i kilkakrotnie był ranny. Ukończył Kurs Oficerów Piechoty w Krakowie (1945) oraz Kurs Oficerów Intendentury w Zgierzu (1949) i służył w wojsku na różnych stanowiskach oficerskich, ostatnio w randze majora. W 1956 r. został przeniesiony do rezerwy i podjął pracę w WSK Mielec. M.in. pełnił funkcje szefa kadr i inspektora BHP. W tym czasie ukończył zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu. Na emeryturę przeszedł 20 X 1975 r. Angażował się społecznie, m.in. był współzałożycielem Koła Polskiego Związku Filatelistów nr 6 przy Zakładowym Domu Kultury WSK Mielec (1956) i jego długoletnim działaczem. Pełnił funkcję kierownika sekcji bokserskiej Stali Mielec. Był też członkiem mieleckich klubów szachowych i brydżowych oraz Polskiego Związku Wędkarskiego. Należał do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację oraz Klubu Oficerów Rezerwy. W 1978 r. został awansowany do stopnia podpułkownika. Od marca 1981 r. był członkiem Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu. Wyróżniony m.in. Medalem „Za Warszawę”, Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”, Medalem „Za Odrę i Nysę”, Medalem „Za Berlin”, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Zmarł 18 VII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOŁACZ BOGUSŁAW, urodzony 9 IX 1958 r. w Mielcu, syn Stanisława i Heleny z domu Walas. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST, maturę zdał w 1981 r. Od 1973 r. do 1982 r. pracował w WSK Mielec jako uczeń, a następnie frezer wytaczacz. W tym czasie odbył też zasadniczą służbę wojskową. W stanie wojennym (13 V 1982 r.) za udział w strajku został zwolniony z WSK. Wkrótce potem został zatrudniony w Szpitalu Rejonowym (później Powiatowym) w Mielcu i pracuje tam nadal. Od powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” do dziś jest jego aktywnym działaczem. M.in. był członkiem Zarządu Regionu Rzeszowskiej Solidarności, wiceprzewodniczącym Delegatury w Mielcu i członkiem Komisji Zakładowej przy Szpitalu w Mielcu. Był współorganizatorem licznych protestów i manifestacji w obronie mieleckiego szpitala i praw pracowniczych Służby Zdrowia. Od 1978 r. (po służbie wojskowej) należy do PCK i Klubu Honorowych Dawców Krwi w Mielcu. Dotychczas oddał 34 650 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznakami HDK III, II i I stopnia, Odznaką Zasłużonego HDK, Odznaką Honorową PCK IV stopnia, Medalem 90-lecia PCK oraz Medalem „Zasłużony dla Zdrowia Narodu”. Ukończył Studium Umiejętności Psychologicznych w Czarnym Borze (2008) oraz Studium Terapii Uzależnień (2009). Udziela się społecznie jako terapeuta w Ośrodku Terapii Uzależnień i Współuzależnień oraz w Punkcie Konsultacyjnym ds. Uzależnień przy Urzędzie Miejskim oraz Katolickiej Poradni Specjalistycznej „Arka”. Pełni funkcję prezesa Stowarzyszenia Trzeźwościowego Nowe Życie. Jest ambasadorem Mielca w Ogólnopolskiej Akcji „Sprawdź czy Twoje picie jest bezpieczne”. Organizuje bezalkoholowe bale sylwestrowe i obozy terapeutyczne. Jego pasją jest też turystyka górska, m.in. już w latach 1976-1977 był prezesem młodzieżowego Klubu Turystycznego „Torbaczek” przy ODK MSM w Mielcu, a później aktywnie działał w PTTK.

 

KOŁACZ JERZY, urodzony 16 VII 1941 r. w Hykach-Dębiakach, powiat dębicki (po wojnie powiat mielecki), syn Jana i Genowefy z Zielińskich. W dzieciństwie utracił słuch. W 1959 r. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową przy Państwowym Zakładzie Dzieci Głuchych w Przemyślu oraz zdał egzamin na czeladnika w specjalności ślusarz ogólny w tejże szkole. Treningi lekkoatletyczne rozpoczął w Czuwaju Przemyśl. Po ukończeniu szkoły przybył do Mielca i podjął pracę w Spółdzielni Pracy „Pokój” jako ślusarz. Równocześnie został zawodnikiem LKS Tęcza Mielec, a w 1960 r. przeniósł się do Stali Mielec i w jej barwach występował do 1969 r. Specjalizował się w biegach długodystansowych i przełajowych. Należał do czołówki biegaczy okręgu rzeszowskiego i wielokrotnie zwyciężał na zawodach okręgowych, a wśród biegaczy głuchych był zdecydowanie najlepszym w kraju. Jako reprezentant Polski zdobył tytuł wicemistrza Europy w biegu przełajowym na dystansie 4 200 m (14,26,0) na Mistrzostwach Europy Głuchych w Oslo (1962 r.), a w 1965 r. wywalczył srebrny medal na 5 000 m na Olimpiadzie Głuchych w Washington (USA). Innymi dużymi sukcesami były: zdobycie 2. miejsca w trójmeczu lekkoatletycznym w Szwecji (1963), wywalczenie 1. miejsca w biegu o Puchar Mera Paryża na dystansie 3 000 m (1962) oraz przyczynienie się do zdobycia 2. miejsca drużynowo w biegu przełajowym (5 km) o puchar Prezydenta Włoch. W 1965 r. podjął pracę w mieleckiej WSK, także jako ślusarz. Z dniem 1 VIII 1994 r. przeszedł na zasiłek przedemerytalny. Wyróżniony został m.in. Brązowym Medalem „Za wybitne osiągnięcia sportowe” (1964), Srebrną Odznaką Honorową Polskiego Związku Głuchych (1976) i Złotą Jubileuszową Odznaką FKS „PZL-Stal” (1989). Zmarł 7 V 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Leszek Kołacz

    Leszek Kołacz

KOŁACZ LESZEK, urodzony 17 XI 1959 r. w Mielcu, syn Stanisława i Heleny. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1979 r. W okresie szkolnym należał do ZHP i w latach 1974-1979 pełnił funkcję drużynowego 10. Męskiej Drużyny Harcerskiej. Po maturze zatrudniony został w WSK „PZL-Mielec” na stanowisku konstruktora. W 1982 r. przeniósł się do Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu i pełnił kolejno funkcje: inspektora sprzętu medycznego (1982-1984), kierownika sekcji technicznej (1984-1987) i kierownika działu technicznego (1987-1991). W tym czasie ukończył studia na Politechnice Rzeszowskiej i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W 1991 r. został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora d/s eksploatacyjno-ekonomicznych, a w 2001 r. na stanowisko dyrektora ZOZ SPZ w Mielcu. W czasie dotychczasowej pracy w mieleckim ZOZ przyczynił się do rozwoju i unowocześnienia Szpitala Powiatowego w Mielcu oraz restrukturyzacji ZOZ. Uczestniczył we wszystkich etapach rozbudowy szpitala (od 1982 r. do dziś), utworzeniu Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego (1987), pozyskaniu funduszów i utworzeniu Oddziału Paliatywnego (1988). Doprowadził do utworzenia nowych oddziałów: ortopedyczno-urazowego (2001), ratownictwa medycznego (2002), urologicznego (2003) oraz stacji dializ (2002) i pracowni tomografii komputerowej (2003). Kierował pracami nad restrukturyzacją ZOZ, w ramach której wyłączono ze struktur ZOZ niektóre działy opieki medycznej oraz sprywatyzowano usługi gospodarcze szpitala. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie. W latach 80. jako instruktor ZHP (harcmistrz) wielokrotnie pełnił funkcję komendanta obozów harcerskich. W latach 1995-2002 był jednym z inicjatorów i organizatorów Mistrzostw Polski Lekarzy w Halowej Piłce Nożnej (8 edycji), które rozgrywano w mieleckiej hali sportowo-widowiskowej. Odznaczony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi. Pod jego dyrekcją mielecka lecznica systematycznie i wszechstronnie rozwija się i od szeregu lat jest umieszczana w czołówce polskich szpitali (na podstawie corocznego rankingu dziennika „Rzeczpospolita”). W plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” został wybrany „Mielczaninem Roku 2008”.

 

  • Roman Kołacz

    Roman Kołacz

KOŁACZ ROMAN, urodzony 28 IX 1967 r. w Mielcu, syn Stanisława i Ireny z domu Schab. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1987 r. W latach szkolnych należał do ZHP. W 1990 r. ukończył Szkołę Chorążych Pożarnictwa w Krakowie i otrzymał stopień młodszego chorążego pożarnictwa. Zatrudniony został w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w Mielcu na stanowisku inspektora do spraw operacyjno-technicznych, a w następnym roku został dowódcą zmiany służbowej podziału bojowego. W 1993 r. otrzymał awans na stopień chorążego pożarnictwa. Podjął studia w Szkole Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie i w 1995 r. uzyskał tytuł inżyniera oraz awans na stopień młodszego kapitana, a w 1997 r. ukończył studia i otrzymał tytuł magistra. W tym samym roku został dowódcą Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej, a za sprawne kierowanie akcją ratowniczą w czasie powodzi w 1997 r. został awansowany do stopnia kapitana. W 2001 r. otrzymał awans na stopień starszego kapitana, a w 2002 r. został Komendantem Powiatowym Państwowej Straży Pożarnej w Mielcu. Za wyróżniającą się pracę zawodową otrzymał Brązowy Krzyż Zasługi i Brązowy Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”. Poza akcjami ratowniczymi i działalnością bieżącą wiele uwagi poświęcał unowocześnieniu sprzętu i innego wyposażenia podległej jednostki. W 2005 r. został awansowany do stopnia młodszego brygadiera, a w 2009 r. do stopnia brygadiera. Od 1 V 2015 r. pełni funkcję zastępcy podkarpackiego komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie w stopniu starszego brygadiera. Otrzymał też kolejne wyróżnienia, m.in. Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Srebrny za Długoletnią Służbę, Krzyżem Zasługi za Dzielność, Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” i Odznaką Zasłużony Działacz LOK.

 

KOŁC STANISŁAW, urodzony 27 IV 1894 r. w Krzemienicy, powiat mielecki. Absolwent c.k. Gimnazjum Państwowego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1914 r. W ostatnich klasach gimnazjalnych należał do tajnej organizacji niepodległościowej „Zarzewie”. Po wybuchu wojny 17 IX 1914 r. został wcielony do armii austriackiej, najpierw do 40 pułku piechoty, a następnie do służby sanitarnej. W 1915 r. został przeniesiony na front wołyński, a w 1916 r. skierowany do szkoły oficerskiej w Wiedniu. Po jej ukończeniu, już w stopniu chorążego, służył w kompanii sanitarnej w Albanii i został awansowany do stopnia podporucznika. Tam zastał go koniec wojny i powrócił (chory) w rodzinne strony. Po wyleczeniu się powrócił do wojska polskiego i służył w 5 batalionie sanitarnym w Krakowie. W jesieni 1919 r. pracował w szpitalu polowym na froncie litewsko-białoruskim, a w grudniu 1920 r. powrócił (ze szpitalem) do Krakowa. Pozostał w wojsku i służył w jednostkach w Łodzi, a następnie w Warszawie, gdzie został dowódcą kompanii szkolnej Kadry Zapasowej 1. Szpitala Okręgowego w Warszawie. Dalszych losów dotychczas nie udało się ustalić.

 

KOŁC STANISŁAW JAN, urodzony 27 IV 1894 r. w Krzemienicy, powiat mielecki. Do gimnazjum uczęszczał najpierw w Dębicy, a następnie w Mielcu, gdzie zdał maturę w 1914 r. Należał do konspiracyjnych gimnazjalnych organizacji niepodległościowych. Z powodu choroby w sierpniu nie zgłosił się do Legionów Polskich. We wrześniu został powołany do wojska austriackiego i skierowany do oddziału sanitarnego w 40 pułku piechoty (rzeszowskim). Brał udział w walkach na froncie wołyńskim (VIII 1915 – VI 1916). W 1916 r. ukończył szkołę oficerską w Wiedniu i został skierowany do Albanii. W 1918 r. otrzymał awans na stopień podporucznika. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę zgłosił się do Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim, służąc w 5 batalionie sanitarnym (krakowskim). Po wojnie powrócił z batalionem do Krakowa, a później służył w Łodzi i w Warszawie, od 1926 r. jako dowódca szkolnej kompanii Kadry Zapasowej I Wojskowego Szpitala Okręgowego. Dalsze losy nieznane.

 

KOŁŁĄTAJA HUGONA (ULICA), niedługa (232 m) uliczka miejska na osiedlu Niepodległości. Powstała w czasie pierwszej zabudowy osiedla fabrycznego pod koniec lat 30. XX w. Patrona otrzymała w 1957 r., po przejęciu przez MZBM osiedla fabrycznego. Łączy ul. F. Chopina z ul. M. Konopnickiej. Posiadała nawierzchnię asfaltową i chodniki po obu stronach. W 2004 r. położono nową nawierzchnię i zbudowano chodniki po obu stronach.
Patron ulicy: KS. HUGO KOŁŁĄTAJ (1750-1812) to jeden z najwybitniejszych Polaków okresu Oświecenia, wielki patriota, pisarz i działacz społeczny. Od 1775 r. pracował w Komisji Edukacji Narodowej i Towarzystwie do Ksiąg Elementarnych. Po objęciu stanowiska rektora Akademii Krakowskiej zreformował uczelnię, co w następnych latach zaowocowało wyraźnym wzrostem jej poziomu. Po przeniesieniu się do Warszawy zorganizował w swym domu na Solcu ośrodek życia intelektualnego i postępowych myśli, który nazwano „Kuźnicą Kołłątajowską”. Brał udział w Sejmie Czteroletnim, pełnił urząd podkanclerzego koronnego i był współautorem Konstytucji 3 maja. Stanął na czele Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Uczestniczył w redakcji aktu powstania kościuszkowskiego i uniwersału połanieckiego. Za działalność patriotyczną został uwięziony przez Austriaków, a następnie internowany przez władze rosyjskie. Po uwolnieniu pisał sporo rozpraw i broszur politycznych. Zmarł w Warszawie w 1812 r. Należy dodać, że Stanisław Kryczyński w artykule Z przeszłości miasta Mielca, zamieszczonym w wydawnictwie Mieleczanin w 1933 r. podał, że ks. Hugo de Sztumberg Kołłątaj był proboszczem mieleckiej parafii św. Mateusza w latach 1774-1783, a potwierdził to S. Krzemiński w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej Ilustrowanej (Warszawa, 1905). Co prawda Kołłątaj nie urzędował w Mielcu, bowiem w tym czasie reformował Akademię Krakowską, ale dochody z mieleckiego probostwa (i kilku innych beneficjów) przeznaczał zapewne na koszty tejże reformy i własnej działalności publicystycznej.

 

KOŁO EMERYTÓW PAŃSTWOWYCH, istniało w Mielcu w okresie międzywojennym. Liczyło około 70 członków. Związane było z działalnością Chrześcijańskiej Demokracji.

 

KOŁO KATOLICKICH POLEK, stowarzyszenie założone w 1908 r. przez hrabinę Marię Tarnowską, ks. Józefa Piekarzewskiego i hrabinę Konstancję Oborską. Początkowo nosiło nazwę „Koło Polskiego Związku Niewiast Katolickich”. Jego celem była „praca Polek – katoliczek wszystkich stanów nad społecznym odrodzeniem Ojczyzny na zasadzie wiary katolickiej, a zarazem poznanie obecnych prądów i potrzeb społecznych”. Założono filię Koła w Cyrance, uruchomiono czytelnie w Mielcu i Baranowie, zorganizowano szkołę gospodyń w Mielcu oraz wysyłano młode wiejskie kobiety na specjalistyczne kursy akuszerek. W czasie I wojny światowej wykonywano roboty włóczkowe dla wojska oraz wydawano żywność i napoje na dworcu kolejowym żołnierzom jadącym na front lub z frontu. Po 1917 r. aktywność Koła wzrosła, m.in. zorganizowano kuchnię ludową dla najuboższych oraz rozdawano sukienki dla ubogich dziewcząt, a przy ochronce prowadzono szwalnię. Odbywały się odczyty i wieczorki patriotyczne. Po wyjeździe z Mielca Konstancji Oborskiej, prezesa Koła, zawieszono działalność.

 

KOŁO ŁOWIECKIE „CYRANKA RZESZÓW”, powstało w 1956 r. z inicjatywy pracowników Urzędu Wojewódzkiego i innych instytucji w Rzeszowie, przy udziale mielczan. Otrzymało w dzierżawę obwód łowiecki nr 2, na terenach pomiędzy Radomyślem Wielkim i Wadowicami Górnymi, o powierzchni 9 680 ha. Funkcjonowanie Koła podporządkowano tradycjom i ceremoniałom łowieckim. Wprowadzano także własne formy działalności. Polowania otrzymywały każdorazowo uroczystą oprawę zgodną z odwiecznymi obyczajami myśliwskimi. Równocześnie dbano o ochronę zwierzyny, dokarmiano ją w okresie jesienno-zimowym, zwalczano kłusowników, likwidowano sidła i wnyki. Działalność tę prowadzono we współpracy z właściwymi terenowo nadleśnictwami, milicją (później policją), miejscową ludnością i szkołami. M.in. dla dzieci Szkół Podstawowych w Dulczy Wielkiej, Jamach i Wadowicach Górnych zorganizowano konkurs „Każdy uczeń przyjacielem zwierząt”. Koło posiada własny domek myśliwski w Zgórsku. 8 VI 2002 r. w Radomyślu Wielkim odbyła się uroczystość poświęcenia i wręczenia Kołu sztandaru, ufundowanego przez sponsorów i członków. Aktualnie „Cyranka” liczy 32 członków i 3 kandydatów, głównie mieszkańców Mielca, Radomyśla Wielkiego, Wadowic Górnych i okolicznych miejscowości. W 2006 r. w ramach obchodów 50-lecia Koła wydano książkę Tropem historii Koła Łowieckiego „Cyranka” autorstwa Mieczysława Koryla, długoletniego członka i prezesa. W 2009 r. doprowadzono do powiększenia terenu łowieckiego do 11 794 ha. W 2012 r. do Koła należało 32 członków. Przewodniczący zarządu, prezes: Józef Nowak (1958-1961), Jan Trawiński (1961-1967), Józef Radoniewicz (1967-1971), Mieczysław Koryl (1971-1975, 1981-1985), Władysław Łabęcki (1975-1981, 1985-1997, 2000-2007), Mieczysław Olearka (1997-2000), Emilian Pura (2007-2010), Grzegorz Czylok (2010-nadal). Łowczy: Jan Stój (1958-1984), Henryk Topór (1984-1997), Adam Bałut (1997-1998), Adam Motowidlak (1998-2000), Julian Midura (2000-nadal).

 

KOŁO ŁOWIECKIE „DIANA”, powstało 1 III 1956 r. jako Koło Łowieckie nr 1, poprzez wyodrębnienie się z Koła nr 20 (później „Łoś”). Liczyło początkowo 18 myśliwych. Objęło w dzierżawę tereny łowieckie w rejonie Podleszan i Przecławia, łącznie 11 200 ha. (Na tym obszarze znajduje się Rezerwat Przyrody „Bagno Przecławskie”.) Nazwę „Diana” i nowy statut przyjęto 15 I 1960 r. Działalność Koła oparto na tradycji łowieckiej oraz własnych doświadczeniach i formach pracy. Najważniejszymi wydarzeniami były polowania, a ponadto prowadzono hodowlę zwierzyny (m.in. zasilano łowiska bażantem), dbano o jej ochronę, uprawiano poletka żerowe, dokarmiano zwierzynę w okresie zimowym, tępiono drapieżniki i szkodniki łowieckie oraz likwidowano sidła i wnyki. W działaniach tych współpracowano z nadleśnictwami, milicją (i następnie policją), szkołami i miejscową ludnością. Uczestniczono też w corocznej akcji „sprzątania świata”, m.in. likwidując dzikie wysypiska śmieci. Członkowie Koła zostali wyróżnieni licznymi „Medalami Zasługi Łowieckiej”. W 1996 r. zorganizowano uroczystości 40-lecia Koła, m.in. w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy poświęcono sztandar ufundowany przez członków Koła (pierwszy w Mielcu), a w Galerii nr 2 Miejskiego Ośrodka Kultury (aktualnie SCK) eksponowano wystawę o tematyce przyrodniczo-łowieckiej. Pod koniec 2002 r. Koło tworzyło 36 członków. W 2008 r. podjęto decyzję o budowie domku myśliwskiego w Goleszowie i dwa lata później oddano go do użytku Koła. Zbudowano też kapliczkę św. Huberta, w której umieszczono płaskorzeźbę św. Huberta wykonaną przez Tadeusza Rachwała – członka Koła. Uroczystość poświęcenia domku i kapliczki odbyła się 29 X 2011 r. Podłowczy Wojciech Rachwał w 2009 r. założył stronę internetową www. dianamielec.pl., a w 2011 r. zdobył I miejsce w ogólnopolskim konkursie fotograficznym (kategoria: sceny myśliwskie) im. Włodzimierza Puchalskiego, zorganizowanym przez redakcję miesięcznika PZŁ „Łowiec Polski”. Prezesi: Władysław Kurtyka, Jan Basara, Anastazjusz Dudek, Stefan Krempa, ponownie Jan Basara i Wiesław Krupa. Łowczowie: Stefan Krempa, Zbigniew Kotula, Jan Młynarczyk, Jan Basara i Tadeusz Wiącek.

 

KOŁO ŁOWIECKIE „KNIEJA”, powstało w 1945 r. pod nazwą „Koło Łowieckie im. Św. Huberta”, jako pierwsze po wojnie koło w Mielcu. W latach 50. przemianowano je na „Koło nr 3 w Mielcu”, a 30 I 1960 r. przyjęło nazwę „Knieja”. Jego założycielami byli: Tadeusz Gardulski (farmaceuta, myśliwy od 1915 r.), Stanisław Lisak (leśniczy), Wacław Piskozub (lekarz), Józef Jakubowski, Władysław Broniek (leśniczy) i Jan Kempiński (nadleśniczy Nadleśnictwa Wojsław). Nazywano go również „Kołem Leśników”, ponieważ leśnicy stanowili w nim dominującą grupę. Pierwszym prezesem Koła był Tadeusz Gardulski, który równocześnie pełnił funkcję łowczego powiatowego. W pierwszych latach po powstaniu polowano głównie na drobną zwierzynę, a w latach 50. także na grubą. W związku z wprowadzeniem obwodów łowieckich i planowej gospodarki łowieckiej w latach 50. Koło otrzymało w dzierżawę dwa obwody łowieckie; leśny (nr 91, aktualnie nr 5), mający powierzchnię około 9 600 ha, na terenach leśnictw: Czajkowa, Ostrowy, Pateraki i Budy Tuszowskie oraz polny (dawniej nr 101, aktualnie nr 7) o powierzchni 7 690 ha na terenach Łączek Brzeskich, Radomyśla Wielkiego, Dąbia, Dąbrówki Wisłockiej, Zdziarca, Żarówki i Janowca. Później obwody te uszczuplono na rzecz innych kół łowieckich: Koła „Nadwiślańskiego” – około 300 ha terenu leśnego w Babulach i Koła Łowieckiego w Radomyślu Wielkim – około 3 100 ha pól pomiędzy Radomyślem Wielkim a Dąbrówką Wisłocką. Działalność „Kniei” oparto na tradycjach łowieckich, dyscyplinie wewnętrznej i własnych wypracowanych formach pracy oraz na ścisłej współpracy z odpowiednimi terenowo nadleśnictwami. Polowania organizowano zgodnie z obowiązującą tradycją. Oprócz polowań, mających także na celu redukcję nadmiaru zwierzyny i jej selekcję, chroniono zwierzynę poprzez m.in. dokarmianie w okresie zimowym, zatrudnianie strażników łowieckich, tępienie kłusownictwa oraz likwidację sideł i wnyków. W pozyskiwaniu karmy dla zwierząt systematycznie współpracowano ze szkołami właściwymi terenowo dla obwodu łowieckiego. Zdarzały się sytuacje nadzwyczajne, m.in. strzelanie wilków na przełomie lat 50. i 60. oraz w latach 80., kiedy to na ziemi mieleckiej pojawiły się te groźne drapieżniki. Okresowo zwalczano także drapieżniki krukowate w polach. Ponadto członkowie „Kniei” prowadzili działalność wspomagającą łowiectwo. J. Kempinski i Czesław Kosiorowski hodowali bażanty i zasilali nimi łowisko polne, Stanisław Lisak i później jego synowie Jan i Zbigniew hodowali psy dzikarze, a Cz. Kosiorowski hodował wyżły na ptactwo. Z okazji 70-lecia Polskiego Związku Łowieckiego w 1993 r. odnowiono zabytkową kaplicę św. Huberta w Czajkowej (wzniesiona w 1926 r. według projektu prof. X. Dunikowskiego), umieszczono w niej nową kopię płaskorzeźby patrona łowiectwa i poświęcono ją. W 1960 r. „Knieja” liczyła 17 członków, w 1995 r. (jubileusz 50-lecia) – 43, a w 2002 r. – 42. Z okazji 50-lecia Koła zorganizowano wystawę o tematyce przyrodniczo-łowieckiej w Miejskim Ośrodku Kultury w Mielcu. Uroczyście obchodzono też 60-lecie (2005 r.), m.in. w Roczniku Kolbuszowskim nr X z 2010 r. ukazało się Sprawozdanie z działalności Koła Łowieckiego „Knieja” w Mielcu za okres od 1945 r. do 2005 r. z okazji jubileuszu 60-lecia autorstwa Kazimierza Krigera. Jerzy Brąglewicz sporządził kronikę Koła. W 2012 r. Koło liczyło 41 członków. Prezesi: Tadeusz Gardulski (1945-1964), Bolesław Rarus (1964-1968), Zdzisław Szarek (1968-1992), Kazimierz Kriger (od 1992 ). Łowczowie: Stanisław Lisak (1960-1979), Zbigniew Gesing (1979-2010), Piotr Gardulski (2010-nadal).

 

KOŁO ŁOWIECKIE „ŁOŚ”, powstało w 1948 r. pod nazwą „Towarzystwo Łowieckie Łoś” przy WSK Mielec. Jego członkami byli pracownicy wojskowi i cywilni WSK. W 1955 r. Wojewódzka Rada Łowiecka nadała mu numer 20, a na początku lat 60. wprowadzono nazwę funkcjonującą do dziś. W 1956 r. – na skutek ilościowego rozwoju Koła – wyodrębniono z jego składu nowe Koło Łowieckie nr 1 „Diana”. Po tych reorganizacjach obwód łowiecki dzierżawiony przez „Łosia” liczy 12 000 ha, w tym 4 000 ha lasu w rejonie miejscowości: Rzędzianowice, Trzciana, Czermin, Zawada, Ziempniów, Dąbrówka Osuchowska, Kawęczyn, Piątkowiec, Rzemień, Ruda, Niwiska i Sokole. W dotychczasowej działalności Koło kieruje się regułami wynikającymi z tradycji i etyki łowieckiej, niezmiennie dba o myśliwski ceremoniał i towarzyszącą mu oprawę. Prowadzona jest szeroka współpraca ze środowiskiem, szczególnie w zakresie dokarmiania zwierząt w okresie zimowym i walki z kłusownictwem. Wdzięcznymi partnerami Koła są szkoły (wyróżniają się Szkoły Podstawowe nr 3 w Mielcu i Rzędzianowicach), których uczniowie uczestniczą w różnych formach działalności pod hasłem „Każde dziecko przyjacielem lasu i zwierząt”. Wysiłkiem wszystkich członków odremontowana została leśniczówka w Wychylówce, która spełnia funkcje domku myśliwskiego. 26 IX 1998 r. zorganizowano jubileusz 50-lecia, w czasie którego odbyła się polowa Msza Św., poświęcono sztandar i odnowiono ślubowania myśliwych w kaplicy św. Huberta w Rudzie, a następnie odbyło się uroczyste zebranie w Ośrodku Rekreacyjnym w Rzemieniu. W 2002 r. KŁ „Łoś” liczyło 45 członków macierzystych, 4 członków niemacierzystych i 4 odbywających staż kandydatów. Prezesi: por. Piotr Mierzwa (1948-1953), płk pil. Zygmunt Ostrowski (1953-1956), Adam Podolski (1956-1958), Stanisław Kulig (1958-1964), Zbigniew Ryba (od 1964). Łowczowie: Paweł Lata, Stanisław Kulig, Jan Młynarczyk, Adam Burkiewicz (od 1964). Aktualnie w pracach komisji Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego uczestniczą: Jan Studziński, Mirosław Kluz i Mieczysław Struzik.

 

KOŁO ŁOWIECKIE „PONOWA”, powstało w 1947 r. W późniejszych latach, w związku z rozwojem łowiectwa, niektórzy członkowie odchodzili i tworzyli nowe koła. Główną formą działalności pozostaje niezmiennie polowanie, organizowane według tradycyjnego ceremoniału, ale równie ważne są inne: ochrona zwierzyny i dokarmianie jej w okresie jesienno-zimowym, walka z kłusownictwem, niszczenie sideł i wnyków, zasilanie dzierżawionych terenów ptactwem i zwierzyną. W 1988 r. rozpoczęto hodowlę muflonów, sprowadzonych ze Słowacji. (Niestety, w zimie 2001/2002 stado tych zwierząt, liczące 40 sztuk, zostało zupełnie zredukowane przez wilki.) Ponadto corocznie wypuszcza się na swoje obwody około 200 sztuk bażantów, kupowanych w hodowli w Strażowie. W 1997 r. zorganizowano uroczystości z okazji 50-lecia działalności, w czasie których w kościele w Chorzelowie poświęcono sztandar, ufundowany przez członków Koła, a także eksponowano okolicznościową wystawę w galerii Mieleckiego Ośrodka Kultury. Aktualnie „Ponowa” prowadzi gospodarkę łowiecką w obwodach: 3, 4 i 23 (tereny polne i leśne w gminach: Mielec, Gawłuszowice, Tuszów Narodowy i Niwiska) o łącznej powierzchni 14 060 ha. Liczy 47 członków. Posiada domek myśliwski w Wojsławiu. Współpracuje z nadleśnictwami, policją i miejscową ludnością, a zwłaszcza ze szkołami w Borkach Nizińskich, Chorzelowie, Czajkowej i Gawłuszowicach. W 2005 r. wybrano nowy zarząd, który doprowadził do podpisania w 2007 r. umów dzierżawnych na kolejny okres użytkowania trzech obwodów łowieckich. Także w 2007 r. odbyły się uroczystości 60-lecia Koła. Z tej okazji m.in. wydano okolicznościową książkę 60 lat Koła Łowieckiego „Ponowa” Chorzelów 1947-2007, którą opracował Zdzisław Stachura. W 2012 r. Koło liczyło 44 członków. W 2017 r. świętowano 70-lecie, a Zdzisław Stachura napisał okolicznościową książkę Koło Łowieckie "Ponowa" Chorzelów 1947-2017. Prezesi: Józef Ochalik, Henryk Kamiński, Władysław Siepiela, Józef Kamiński, Marian Nowak, Zbigniew Gajda, Kazimierz Królikowski, Stanisław Wesołowski, Marian Kurdziel, Andrzej Fudali, Kazimierz Królikowski. Łowczowie: Józef Pazdro, Wiktor Ochalik, Ludwik Banaś, Władysław Siepiela, Jan Lampiński.

 

KOŁO ŁOWIECKIE „PRZEPIÓRKA”, powstało 16 IV 1962 r. w wyniku podziału Koła Łowieckiego Wojskowego Nr 144 „Sęp” i początkowo przyjęło nazwę Koło Łowieckie „Sęp” przy Technikum Mechanicznym w Mielcu. Otrzymało obwód łowiecki nr 88, położony na terenie gmin Tuszów Narodowy i Padew Narodowa, od dróg prowadzących z Jaślan do Krzemienicy i Józefowa do rzek Wisły i Babulówki. (Po zmianach jest to aktualnie obszar 6 218 ha.) W 1976 r. podjęto uchwałę o zmianie dotychczasowej nazwy na Koło Łowieckie „Przepiórka”. W swej działalności członkowie Koła kultywują tradycje, ceremoniały i obyczaje myśliwskie oraz kierują się zasadami etyki łowieckiej. Oprócz polowań wiele czasu poświęcają na ochronę zwierzyny, głównie poprzez dokarmianie zwierząt w okresie jesienno-zimowym oraz walkę z kłusownictwem. Teren obwodu podzielony jest na sekcje i za prowadzenie na nich prawidłowej gospodarki łowieckiej odpowiadają wyznaczone grupy myśliwych. Skutecznym środkiem na kłusowników są grupowe akcje nocne, organizowane wspólnie z policją. Dla utrzymania stanu zwierzyny prowadzona jest działalność hodowlana. Ponadto wszyscy członkowie „Przepiórki” uczestniczą w akcjach „Sprzątania świata”. W 2002 r. Koło liczyło 17 członków i 3 kandydatów. Prezesi: Jerzy Weryński (1962-1972), Antoni Domagała (1972-1982), Marian Lorenc (1982-1986), Józef Krempa (1986-1989), Zbigniew Maciuba (1989-1991) i Kazimierz Piętal (od 1991). Łowczowie: Zbigniew Cebulak, Antoni Domagała, Marian Lorenc, Mieczysław Chojnacki, Ryszard Domagała.

 

KOŁO ŁOWIECKIE „SĘP” (WOJSKOWE NR 144), zostało utworzone w 1955 r. z inicjatywy grupy oficerów 22. Przedstawicielstwa Wojskowego przy WSK w Mielcu. Początkowo liczyło 15 członków i dzierżawiło dwa obwody łowieckie na terenach gmin: Padew Narodowa w powiecie mieleckim i Radomyśl nad Sanem w powiecie tarnobrzeskim, o łącznej powierzchni około 9 000 ha. Aktualnie dzierżawi obwód nr 13 (leśny) na terenie Nadleśnictwa Mielec oraz obwód nr 35 (polno-leśny) na terenie Nadleśnictwa Gościeradów, gmina Radomyśl nad Sanem, mające łączną powierzchnię 9 700 ha. Wynajmuje też zabudowania gospodarskie w Chwałowicach, przystosowane do funkcji domu myśliwskiego i posiadające magazyny na karmę dla zwierząt. Swoje formy działalności opiera na tradycjach i etyce łowieckiej oraz ceremoniałach i obyczajach myśliwskich, zwłaszcza w czasie organizacji polowań i uroczystości. Innymi ważnymi formami działalności są: dokarmianie i ochrona zwierząt, walka z kłusownictwem i zasilanie łowisk zwierzyną z własnej hodowli. (Koło prowadzi w Chwałowicach hodowlę dzikiego królika, kuropatwy i bażanta.) W działaniach tych „Sęp” współpracuje z Nadleśnictwami w Mielcu i Gościeradowie, policją i miejscową ludnością oraz Szkołami Podstawowymi w Antoniowie i Chwałowicach. Dla dzieci z tych szkół organizowane są konkursy przyrodnicze oraz spotkania z przedstawicielami Koła. Pod koniec 2002 r. „Sęp” skupiał 40 członków i 5 stażystów, a w 2012 r. – 42 członków. Nadal współpracowano z Nadleśnictwem w Gościeradowie oraz Zespołami Szkół w Antoniowie i Chwałowicach. Z okazji 50-lecia Koła jeden jego członków Tadeusz Gałęzowski (znakomity pilot) wykonał unikatową Kronikę Koła Łowieckiego „Sęp” w Mielcu 1955-2005, która później wielokrotnie wygrywała konkursy kronik kół łowieckich. Prezesi: Ryszard Łęczycki, Janusz Roszkowski, Bolesław Stocerz, Tadeusz Stępczyk, Stanisław Kwiecień, Zygmunt Parzyński, Wiesław Dziedzicki, Józef Starzyk. Łowczowie: Kazimierz Gałęzowski, Mieczysław Hańderek, Stanisław Kwiecień, Tadeusz Stępczyk, Stanisław Wasil, Stanisław Dunaj, Józef Krempa, Zygmunt Kozłowski , Sylwester Bajger, Tomasz Budziło.

 

KOŁO PRZYJACIÓŁ AKADEMIKA, zostało utworzone w lipcu 1927 r. Podstawowym celem jego działalności było niesienie materialnej pomocy ubogiej młodzieży akademickiej pochodzącej z powiatu mieleckiego. Fundusze Koła powstawały ze składek jego członków (w większości majętnych osób z Mielca i okolic) oraz środków finansowych przeznaczonych na ten cel przez Komunalną Kasę Oszczędności. W pierwszych latach Koło przydzieliło mieleckim studentom szereg bezzwrotnych subwencji. Od 1930 r., po wprowadzeniu rozporządzenia Wojewódzkiego Komitetu Pomocy Młodzieży Akademickiej o przekazywaniu ¾ majątku Koła do kasy WKPMA w Krakowie – działalność mieleckiego Koła wyraźnie osłabła, a subwencje zostały niemal całkowicie wstrzymane. W pracach Koła wyróżnili się: Jan Holuka – przewodniczący i sekretarz, Antoni Postróżny – wiceprzewodniczący, Matylda Ziemska – skarbnik, Leon Lachnit – kierownik sekcji propagandowej i Jadwiga Kosińska – członek zarządu.

 

KOŁO TWÓRCÓW AMATORÓW ZIEMI MIELECKIEJ powstało w 1971 r. przy Powiatowej Poradni Kulturalno-Oświatowej. Opiekunem i kronikarzem Koła była Krystyna Książnicka – instruktor Poradni. Jego zadaniem było udzielanie wszechstronnej pomocy nieprofesjonalnym twórcom z ziemi mieleckiej, specjalizującym się w różnych dziedzinach sztuki oraz upowszechnianie ich twórczości. Do Koła zgłosili akces (alfabetycznie): Stanisław Czarnecki (rzeźbiarstwo), Edward Daniel (malarstwo), Jan Drews (malarstwo), Maria Krystyna Działo (malarstwo), Romualda Wiesława Mączka (malarstwo), Ludwika Mazur (pająki ze słomy), Stanisław Niemiec (malarstwo), Jan Obara (rzeźbiarstwo), Tadeusz Przywara (malarstwo), Stanisław Szęszoł (rzeźbiarstwo), Kazimierz Tara (malarstwo), Barbara Wasielewska (wycinanki mieleckie), Jan Wozowicz (malarstwo, rzeźbiarstwo), Maria Ziobroń (malarstwo). Najciekawsze prace tych twórców prezentowane były na corocznych wystawach zbiorowych w mieleckich placówkach kultury. Uczestniczyły też w konkursach i wystawach wojewódzkich i ogólnopolskich. Najbogatszy zestaw prac zaprezentowano na wojewódzkim „Przeglądzie Twórczości Amatorskiej i Ludowej”, zorganizowanym w Rzeszowie w 1973 r. Formą towarzyszącą działalności Koła były Zjazdy Twórców Amatorów Ziemi Mieleckiej. Po likwidacji powiatów i ich instytucji – w tym PPKO w Mielcu – Koło zakończyło działalność. Nie zakończyli jej natomiast wymienieni twórcy, którzy indywidualnie rozwijali swój talent i uczestniczyli w różnych formach lokalnego i ogólnopolskiego ruchu artystycznego. Potrzeba zbiorowego działania i intensywniejszej promocji twórczości wpłynęła w zasadniczy sposób na powstanie Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej w 1981 r.

 

  • Edward Kołodziej

    Edward Kołodziej

KOŁODZIEJ EDWARD, urodzony 13 I 1930 r. w Zarówniu, powiat mielecki, syn Wojciecha i Heleny z domu Uzar. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z maturą w 1952 r. Ukończył także Studium Ekonomii Transportu w Warszawie. Po maturze podjął pracę w WSK jako konstruktor. W latach 1965-1990 pełnił funkcje kierownicze w transporcie wewnętrznym. Od 1990 r. przebywa na emeryturze. Równolegle do pracy zawodowej udzielał się społecznie, głównie poprzez działalność w samorządzie osiedla Kazimierza Wielkiego (od 1980 r. do 1985 r. i od 1995 r. do dziś) jako członek Komitetu Osiedlowego, wiceprzewodniczący i przewodniczący. Funkcję przewodniczącego Rady Osiedla Kazimierza Wielkiego w Mielcu pełnił do 2011 r. 

 

  • Halina Kołodziej

    Halina Kołodziej

KOŁODZIEJ HALINA (z domu BIAŁOWĄS), urodzona 17 IV 1947 r. w Szklarskiej Porębie, córka Stanisława i Leokadii z domu Renk. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 1966 r. (Był to pierwszy rocznik absolwentów TE.) Studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie ukończyła w 1971 r. i otrzymała tytuł magistra ekonomii. Ponadto ukończyła studium pedagogiczne. W 1971 r. została zatrudniona w Dziale Handlowym WSK „PZL-Mielec”, a następnie przeszła do Działu Eksportu. Po restrukturyzacji WSK (1993) pracowała w Wytwórni Silników „PZL-Mielec” Sp. z o.o., także w Dziale Eksportu. W 1998 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu rachunkowości i zarządzania finansami w Małopolskiej WSE w Tarnowie. W 2000 r. przeszła na emeryturę. Od 10 roku życia należała do drużyny zuchowej, a następnie do harcerskiej. W 1962 r. została drużynową i w szkole średniej była instruktorem ZHP. W czasie studiów należała do Szczepu „Wichry” w dzielnicy „Zwierzyniec” oraz prowadziła drużynę ZHP w krakowskim Domu Dziecka. Po studiach i powrocie do Mielca prowadziła 9. Żeńską Drużynę Harcerską oraz pełniła funkcję szczepowej Szczepu „Słoneczni” przy Szkole Podstawowej nr 7. Wspólnie z mężem (Zygmuntem) organizowała i prowadziła wiele letnich obozów i zimowisk harcerskich, rajdów, imprez i uroczystości. Była inspiratorką powstania bazy wypoczynkowej ZHP w Karwieńskich Błotach (1986), użytkowanej do dziś przez KH ZHP w Mielcu. W 1999 r. została wybrana komendantką mieleckiego Hufca ZHP i nadal pełni tę funkcję. Była jedną z inicjatorek i organizatorek kampanii programowej „Bohater Hufca”, zakończonej nadaniem Hufcowi ZHP w Mielcu imienia druhny Antoniny Gębicowej oraz wręczeniem nowego sztandaru (21 XI 1999 r.). Posiada stopień harcmistrza. Wyróżniona została m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi dla ZHP, odznaczeniami młodzieżowymi i regionalnymi. Funkcję komendanta Hufca ZHP w Mielcu pełniła w latach 1994-2003 i 2005-2007. Od 2007 r. jest zastępcą komendanta do spraw bazy Hufca ZHP w Mielcu, a także pełni funkcję komendanta bazy obozowej „Słoneczna Polana” KH ZHP Mielec w Karwieńskich Błotach w okresie wakacji letnich. Ponadto do 2012 r. była przewodniczącą Komisji Stopni Instruktorskich KH ZHP w Mielcu.

 

  • Zygmunt Kołodziej

    Zygmunt Kołodziej

KOŁODZIEJ ZYGMUNT STANISŁAW, urodzony 22 X 1949 r. w Błoniu k/Przecławia, powiat mielecki, syn Bronisława i Heleny z domu Kobos. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, maturę zdał w 1968 r. Został zatrudniony w WSK Mielec jako monter silnikowy, ale jeszcze w tym samym roku rozpoczął służbę wojskową. Ukończył szkołę podoficerską w Mrągowie, a następnie służył w Lotniczym Pułku Szkolnym w Tomaszowie Mazowieckim jako radiotelegrafista. Po powrocie z wojska pracował w WSK na stanowiskach montera silnikowego, ślusarza w Zakładzie Doświadczalnym, technologa, mistrza na placówce przetwórstwa tworzyw sztucznych i specjalisty technologa. Ukończył studia na Politechnice Krakowskiej (specjalność: technologia maszyn) i otrzymał tytuł inżyniera mechanika. W 1993 r. został wybrany wiceprzewodniczącym Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Elektromaszynowego do spraw socjalnych w WSK Mielec. Od 1995 r. pełni funkcję prezesa zarządu Centrum Usług Socjalno-Bytowych i Turystycznych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. Równolegle do pracy zawodowej prowadzi aktywną działalność społeczną. Od 1960 r. należy do ZHP, a od 1967 r. jest instruktorem ZHP w stopniu harcmistrza. Pełnił liczne funkcje harcerskie, m.in.: kierownika Młodzieżowego Kręgu Instruktorskiego, szczepowego Szczepu „Komputery” przy ZST, członka Komendy Hufca ZHP w Mielcu, zastępcy komendanta Hufca ZHP i komendanta Hufca ZHP w Mielcu. Wielokrotnie organizował zimowiska i obozy harcerskie oraz był ich komendantem. Od 1985 r. pracuje społecznie w samorządach osiedlowych. W latach 1985-1987 był wiceprzewodniczącym, a w latach 1987-1995 przewodniczącym Rady Osiedla M. Kopernika przy MSM. W kadencji 1994-1998 wybrany został radnym Rady Miejskiej w Mielcu i członkiem Zarządu Miasta Mielca. Jest przewodniczącym Rady Osiedla Borek. W 2008 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Mielcu. Za wyróżniającą się pracę zawodową i społeczną wyróżniony został m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Złotym Krzyżem za Zasługi dla ZHP.

 

KOŁODZIEJCZYK WALDEMAR JULIAN, urodzony 16 III 1951 r. w Zawierciu, syn Stanisława i Czesławy z Dutkiewiczów. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. Od 7 VI 1971 r. do 23 VIII 1992 r. pracował w mieleckiej WSK jako ślusarz na Wydziale Narzędziowym. Od 1992 r. przebywał na rencie. Treningi siatkarskie rozpoczął w szkole podstawowej i przez okres szkoły średniej grał w drużynie juniorów Stali Mielec, a następnie trenował w zespole seniorów. W czasie służby wojskowej (1972-1974) występował w Czarnych Radom. Po powrocie do Mielca zrezygnował z wyczynowego uprawiania sportu i grał rekreacyjnie w Spartakiadach Zakładowych WSK. Od 1982 r. angażował się w działalność sekcji piłki siatkowej kobiet FKS Stal, m.in. jako członek zarządu sekcji w latach 1982-1985, 1989-1990 i 1992-1995 oraz kierownik I drużyny seniorek występującej w ekstraklasie w latach 80. i 90. Poprzez wzorowe wykonywanie swoich obowiązków przyczynił się do zbudowania silnej drużyny i dwukrotnego zdobycia przez nią 3. miejsca i brązowych medali Mistrzostw Polski w sezonach 1991/1992 i 1993/1994. Ponadto od 1994 r. był członkiem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Wyróżniony został m.in.: Złotą Odznaką FKS PZL-Stal, Złotą Honorową Odznaką Polskiego Związku Piłki Siatkowej i Brązową Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej. Zmarł 13 VI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOMĘZA JERZY WŁADYSŁAW, urodzony 17 VII 1945 r. w Mielcu, syn Józefa i Marii z Cieślów. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, maturę zdał w 1964 r. W latach szkolnych rozpoczął treningi w sekcji koszykówki Stali Mielec i występował w pierwszym zespole uczestniczącym w rozgrywkach ligi okręgowej. Studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie ukończył w 1969 r. i uzyskał tytuł magistra wychowania fizycznego. Równocześnie, po przeszkoleniu wojskowym, otrzymał stopień podporucznika rezerwy. Po studiach podjął pracę w FKS Stal Mielec jako trener pierwszego zespołu koszykówki, występującego w klasie międzywojewódzkiej. Na skutek reorganizacji klubu i likwidacji kilku sekcji, w tym koszykówki w 1970 r., przeszedł do sekcji pływackiej i pracował w niej jako trener do końca kwietnia 1974 r. W okresie V-VIII 1974 r. pracował w WSK na stanowisku starszego planisty – samodzielnego organizatora produkcji, a od początku roku szkolnego 1974/1975 – w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego. Był współorganizatorem wielu międzyszkolnych imprez i rozgrywek sportowych. Ze szczególnym zaangażowaniem propagował wśród dzieci i młodzieży koszykówkę i piłkę ręczną. Zmarł 14 II 1981 r. w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOMISJA POROZUMIEWAWCZA, powstała w 1930 r. w celu zacieśnienia współpracy nauczycieli wszystkich mieleckich szkół oraz współdziałania szkół z władzami miasta i powiatu. Kierownikiem Komisji został Bronisław Kryczyński – dyrektor Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego, a jej siedziba znajdowała się w budynku gimnazjum. Organizowano wspólne zabrania nauczycieli, w czasie których dyskutowano nad unowocześnieniem i usprawnieniem organizacji pracy szkoły oraz doskonaleniem pracy dydaktycznej i wychowawczej. Wymieniano doświadczenia z bieżącego funkcjonowania szkół. Zaproponowano m.in. utworzenie „laboratorium psychologicznego”, prowadzenie akcji odczytowej dla społeczeństwa Mielca i wydawanie czasopisma dla młodzieży. Po wyjeździe z Mielca B. Kryczyńskiego w 1933 r. działalność Komisji wygasła. Tego niezwykłego i bezprecedensowego eksperymentu w zakresie integracji instytucji oświatowych i środowiska nauczycielskiego nie udało się, jak dotąd, w Mielcu powtórzyć.

 

KOMITET OBYWATELSKI I STRAŻ OBYWATELSKA, ciało społeczne powstałe we wrześniu 1939 r., po opuszczeniu Mielca przez urzędy i wojsko polskie, a przed wejściem wojsk hitlerowskich. Celem jego funkcjonowania było zapobieżenie chaosowi w mieście, a zwłaszcza rabunkom. Skład: Piotr Achtyl, Józef Borzęcki, Jan Dębicki, Andrzej Dziadyk, Apolinary Frank (p.o. burmistrza), Tadeusz Gardulski, Ludwik Jeż, Łojczyk, Andrzej Maziarzewski, ks. Michał Nawalny, sędzia Podhorylec (przedstawiciel ludności żydowskiej), Władysław Wróblewski (komendant Straży Obywatelskiej). Okupanci niemieccy początkowo akceptowali działalność Komitetu, ale w marcu 1940 r. rozwiązali go, tworząc własne struktury utrzymywania porządku i ładu publicznego.

 

KOMITET OBYWATELSKI „SOLIDARNOŚĆ”, powstał 4 IV 1989 r. na spotkaniu działaczy Klubu Inteligencji Katolickiej, Duszpasterstwa Ludzi Pracy i Komitetu Organizacyjnego NSZZ „Solidarność” WSK „PZL-Mielec”. Jego przewodniczącym został Władysław Bieniek, a zastępcami: Jan Mieczysław Szamański, Zbigniew Dusza i Janusz Zegarliński. Powołano także 3 Komisje: Programową, Informacji i Propagandy oraz Organizacji. Początkowo głównymi zadaniami KO (podobnie jak KO w całej Polsce) były: przygotowanie i wystawienie kandydatów na posłów do Sejmu i na senatorów do Senatu w wyborach w 1989 r. oraz walka o demokratyczne przemiany w kraju. W wyborach do Sejmu X kadencji (4 VI 1989 r.) kandydat mieleckiego KO Stanisław Padykuła uzyskał ponad 80 % głosów i został posłem. Po wyborach do Sejmu i Senatu Komitety Obywatelskie nie rozwiązały się i podjęły działania na rzecz dalszych przemian ustrojowych państwa. W Mielcu KO „S” jako główne zadania przyjął: współpracę z posłami i senatorami KO z województwa rzeszowskiego, działania mające na celu demonopolizację gospodarki oraz przygotowania do lokalnych wyborów samorządowych. Dla realizacji tych zadań powołano Komisje: Gospodarczą, Interwencji i Praworządności, Kultury i Ochrony Środowiska. Każda z nich zrealizowała szereg przedsięwzięć, m.in. Komisja Kultury zorganizowała „Tydzień Wolnej Myśli” (3-11 XI 1989 r.) i Uroczystość Odsłonięcia i Poświęcenia Tablic Katyńskich przy kościele św. Mateusza (6 V 1990 r.), a Komisja Ochrony Środowiska doprowadziła do spotkania wojewodów w sprawie poprawy stanu wód rzeki Wisłoki oraz opracowała raport o stanie środowiska naturalnego regionu mieleckiego. Najwięcej wysiłku poświęcono przygotowaniom do wyborów samorządowych. Organizowano specjalne szkolenia, przygotowywano kandydatów oraz formułowano cele działalności samorządu miejskiego. W wyborach do Rady Miejskiej w Mielcu (27 V 1990 r.) KO „S” wystawił 36 kandydatów (na 36 mandatów) i 23 z nich zostało wybranych radnymi. Na pierwszej sesji RM (12 VI) przewodniczącym Rady wybrano Andrzeja Osnowskiego (KO „S”), a na drugiej sesji (13 VI) prezydentem miasta został Władysław Bieniek (KO „S”). Po wygranych wyborach działalność Komitetów Obywatelskich osłabła i wkrótce potem zakończyła się.

 

  • Szczepan Komoński

    Szczepan Komoński

KOMOŃSKI SZCZEPAN WALERIAN, urodzony 13 I 1949 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Jana i Marii z Kokoszków. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1968 r. podjął pracę jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Dulczy Wielkiej. W latach 1969-1971 odbył służbę wojskową, początkowo w Podoficerskiej Szkole w Grudziądzu, a następnie w jednostce wojsk lotniczych w Gdyni. Po powrocie z wojska uczył w Szkole Podstawowej w Ujściu (1971-1973), a następnie w Zbiorczej Szkole Gminnej w Borowej (1973-1978). W 1977 r. ukończył studia z zakresu historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzymał tytuł magistra. W latach 1978-1982 pełnił funkcję zastępcy d/s wychowawczych gminnego dyrektora szkół w Zbiorczej Szkole Gminnej w Borowej. W tym okresie odbył Studia Podyplomowe Organizacji i Zarządzania Oświatą dla wojewódzkiej kadry oświatowej w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu. W 1980 r. zmienił przynależność związkową, przechodząc ze Związku Nauczycielstwa Polskiego do NSZZ „Solidarność” Po wprowadzeniu stanu wojennego został zmuszony do rezygnacji z dyrektorskiej funkcji , ale pozostał w szkole do 2000 r. jako nauczyciel historii. Z dniem 1 IX 2000 r. przeszedł na emeryturę. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie, szczególnie jako badacz i popularyzator historii Borowej i okolic oraz zagadnień emigracji zarobkowej na ziemi mieleckiej. Napisał m.in. Emigracja zarobkowa na przełomie XIX i XX w. (praca ta została zamieszczona w monografii Mielec. Dzieje miasta i regionu t.1, Mielec 1984 r.), słownik biograficzny Kapłani parafii Borowa, Borowa 1993, Dzieje i architektura kościoła parafialnego św. Mikołaja w Borowej (artykuł został zamieszczony w „Roczniku Mieleckim 1998”, Mielec 1998), Paweł Miłoś – wójt z Pława („Rocznik Mielecki 1999”, Mielec 1999), „Wspomnienia” (Moja Mała Ojczyzna t.1, Borowa 2000), Duchowieństwo (Moja Mała Ojczyzna t.2, Borowa 2000). Niepublikowane prace to: Oświata w gminie Borowa w latach 1944-1979, Nauczyciele gminy Borowa w latach 1944-1982, Spis emigrantów wsi Borowa do 1914 r. Był autorem programu obchodów 400-lecia szkoły w Borowej i jednym z jego głównych realizatorów. W 1989 r. był jednym z inicjatorów założenia Towarzystwa Przyjaciół Gminy Borowa”, które działa do dziś. W 1990 r. był współzałożycielem czasopisma „Wieści z Gminy”, ukazującego się w Borowej. Jest stałym korespondentem mieleckiego tygodnika „Korso” i gazety regionalnej „Goniec Staszowski”. Publikuje także w „Gazecie Rolniczej” i „Gościu Niedzielnym”. Jest organistą w kościele parafialnym w Borowej koło Mielca. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi”.

 

  • Dariusz Komorowski

    Dariusz Komorowski

KOMOROWSKI DARIUSZ, urodzony 21 V 1966 r. w Biskupcu, syn Zbigniewa i Ireny z domu Paluch. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Tarnowie (klasa matematyczno-fizyczna), maturę zdał w 1985 r. Studia w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi ukończył w 1991 r., uzyskując tytuł lekarza medycyny. Staż odbył w 113 Szpitalu Wojskowym w Przemyślu. W 1993 r. został skierowany do 5 Wojskowego Szpitala Klinicznego w Krakowie na Oddział Ginekologiczny. Tam rozpoczął I stopień specjalizacji z dziedziny ginekologii i położnictwa, i uzyskał go w 1997 r. Po utworzeniu Krakowskiego Okręgu Wojskowego został skierowany do Pułku Łączności w Kwidzynie na stanowisko dowódcy plutonu medycznego i w latach 1994-1995 pracował w tamtejszym Oddziale Ginekologiczno-Położniczym Szpitala Rejonowego. Wtedy też uzyskał certyfikat wykonywania badań USG. W 1995 r. został awansowany na zastępcę szefa Służby Zdrowia w 21 Brygadzie Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie i równocześnie pracował na Oddziale Ginekologiczno-Położniczym Szpitala MSW. W latach 1997-1999 pracował w Pułku Saperów w Dębicy, a następnie przeniósł się do Tarnowa, gdzie pełnił funkcję kierownika Wojskowej Pracowni Psychologicznej Krakowskiego Okręgu Wojskowego. Pracował także w Samodzielnym Publicznym Zespole Opieki Zdrowotnej w Brzesku na Oddziale Ginekologiczno-Położniczym jako starszy asystent i od 2008 r. pełniący obowiązki zastępcy ordynatora Oddziału. W tym okresie ukończył studia z zakresu diagnozy i terapii psychologiczno-pedagogicznej (UJ Kraków, 2000), I stopień specjalizacji z zakresu organizacji zdrowia (2001) i II stopień specjalizacji z dziedziny ginekologii i położnictwa (2002). Od 2004 r. stał się współwłaścicielem NZOZ-u w Iwkowej koło Brzeska. W 2006 r. na Uniwersytecie Medycznym w Łodzi uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Badania porównawcze wskazań oraz wyników cięć cesarskich, wykonanych w SP ZOZ w Brzesku w latach 2000-2004 i Klinice Perinatologii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki. 1 IV 2011 r. został ordynatorem Oddziału Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Powiatowego w Mielcu i pełnił tę funkcję do 31 I 2015 r.

 

„KOMPOZYCJA I” i „KOMPOZYCJA II”, plenerowe rzeźby metalowe autorstwa artysty rzeźbiarza Mieczysława Kałużnego z Warszawy. Powstały w ramach I Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec 69”, przy współudziale pracowników WSK „PZL-Mielec”. Obie rzeźby umieszczono przed Zakładowym Domem Kultury WSK (później RCK i SCK), po obu stronach schodów wejściowych. Sylwetka jednej z nich umieszczona jest w logo Samorządowego Centrum Kultury.

 

„KOMPOZYCJA III”, plenerowa rzeźba metalowa autorstwa artysty rzeźbiarza Mieczysława Kałużnego z Warszawy. Została wykonana w ramach II Spotkań Rzeźbiarskich „Mielec 79” przy współudziale pracowników WSK „PZL-Mielec”. Usytuowano ją na zboczu Góry Cyranowskiej tak, aby była widoczna dla jadących ulicą 22 Lipca (później aleja Niepodległości).

 

KOMPOZYCJE PRZESTRZENNE Z SAMOLOTAMI, przedsięwzięcie promujące „lotniczy Mielec” poprzez eksponowanie w plenerze samolotów wyprodukowanych w WSK Mielec, podjęte przez samorząd miasta Mielca i Stowarzyszenie Promocji Polskiego Lotnictwa „Promlot” w Mielcu. Pierwszym obiektem była kompozycja z samolotem TS-11 Iskra, którą usytuowano w 2003 r. na terenach zielonych Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. Autorem koncepcji plastycznej był Jan Drews, a autorem opracowania w zakresie budowlanym – Leon Mazur. Oficjalne odsłonięcie nastąpiło 28 IV 2003 r. przy licznym udziale publiczności. W dniu 7 XI 2003 r. ustawiono kompozycję z samolotem An-2 przy wjeździe do Mielca od strony zachodniej, w pobliżu ronda i ul. Legionów. W tym przypadku ekspozycję połączono z dodatkową funkcją, umieszczając na samolocie napis „Mielec wita”. W trzeciej kompozycji, którą usytuowano przy rondzie u zbiegu ulic Wolności i Powstańców Warszawy, umieszczono samolot I-22 Iryda. Montaż odbył się 26 VIII 2010 r. Wykonawcą prac budowlanych i montażowych wszystkich kompozycji była Firma „Mechanika” Danuty i Adama Leśniaków.

 

KOMUNALNA KASA OSZCZĘDNOŚCI POWIATU MIELECKIEGO założona została 15 IV 1899 r. na podstawie reskryptu c.k. Namiestnictwa z dnia 13 VII 1898 r. Dyrekcję stanowili: Andrzej Pawlikowski, K. Madejski i Roman Dębicki. W kapitał zakładowy wyposażyły ją samorząd powiatowy i samorządy gminne. Jej podstawowym zadaniem było przyjmowanie oszczędności oraz udzielanie kredytów na cele gospodarcze na terenie powiatu mieleckiego. Siedzibą KKO była willa rodziny Wronków, wybudowana przy zbiegu ulic T. Kościuszki i Lwowskiej. Kasa przetrwała I wojnę światową, a w okresie międzywojennym jej znaczenie wyraźnie wzrosło. Wśród kredytobiorców były m.in. firmy budujące Państwowe Zakłady Lotnicze w Mielcu-Cyrance, a wkrótce potem także rozpoczynające funkcjonowanie Polskie Zakłady Lotnicze. Udzielano też kredytów przedsiębiorcom, rzemieślnikom, kupcom, rolnikom i sadownikom. Kasa działała również w czasie okupacji hitlerowskiej. W jesieni 1943 r. była miejscem akcji, zorganizowanej przez grupę oficerów z komendy Obwodu AK Mielec, w czasie której zabrano dużą ilość gotówki na cele organizacyjne. Czyn ten został później zakwalifikowany przez prowadzących śledztwo wyższych oficerów AK jako „napad rabunkowy” i był jednym z podstawowych zarzutów w pochopnym (zdaniem wielu mielczan i historyków) oskarżeniu i orzeczeniu kary śmierci dla pięciu osób. (Wyrok wykonano.) Po II wojnie światowej KKO została zlikwidowana.

 

KOMUNIKACJA MIEJSKA w formie zorganizowanej pojawiła się po uruchmieniu linii kolejowej Dębica – Rozwadów – Nadbrzezie w 1887 r. Stanowiły ją dorożki jedno- i dwukonne. Na początku XX w. funkcjonowało 4 koncesjonowanych dorożkarzy, z biegiem lat ich liczba zwiększała się. Najczęściej korzystano z tych pojazdów na trasie: rynek – dworzec kolejowy, ale zlecano coraz częściej inne przewozy. Funkcjonował cennik za te usługi, na przykład w 1903 r. za przewóz jednokonną dorożką z rynku na dworzec płacono 50 halerzy, a dwukonną – 70 halerzy, zaś jedna godzina jazdy po mieście jednokonną dorożką kosztowała 80 halerzy. Dodatkowo opłacano bagaż. Transport konny rozwijał się do końca lat 40. Zasadniczą zmianę w komunikacji miejskiej spowodowało wprowadzenie w 1950 r. pierwszych taksówek. W krótkim czasie wyparły one całkowicie pojazdy konne, a ich liczba systematycznie rosła. Dynamiczny i wszechstronny rozwój Mielca i okolicznych miejscowości w latach 50. wymusił powołanie z dniem 1 I 1961 r. Zakładu Miejskiej Komunikacji Samochodowej (w ramach Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej). 10 I 1961 r. uruchomiono pierwszą linię „Rynek-Osiedle-WSK”, a we wrześniu tegoż roku drugą linię „Osiedle-Wojsław”. W 1962 r. ruszyła linia „Mielec-Rzędzianowice”, a w latach 1963-1965 linie: „Mielec-Chorzelów” i „Rynek-ul. S.Żeromskiego-Osiedle”. Pierwsza cena biletu jednorazowego wynosiła 1 zł, a miesięcznego – 30 zł. Z roku na rok przybywało pasażerów, linii i autobusów. W latach 1972-1975 zwiększono ilość autobusów z 20 do 40. Linie podmiejskie docierały do niemal wszystkich większych miejscowości w powiecie. W samym Mielcu sieć połączeń stawała się coraz gęstsza, m.in. uruchomiono linie: Nr 7 „Rynek-ODJ-WSK” i Nr 14 „Rynek-Stadion Basen” (dowożenie dzieci na obowiązkową naukę pływania). W 2. połowie lat 70., w następstwie postępującego kryzysu gospodarczego, także komunikacja miejska ograniczyła ilość linii i kursów. W połowie lat 80., w związku ze znacznym powiększeniem obszaru miasta, powstało szereg nowych linii, m.in. Nr 14 „Rynek-Cmentarz Komunalny”, Nr 16 „Rynek-Osiedle Lotników-Dworce PKP i PKS-ODJ-Stadion”, Nr 17 „WSK-ul.R.Traugutta PGO”, Nr 20 „Rynek-ul.Metalowców-ul.Długa-Osiedle W.Szafera”, Nr 21 „Rynek-ul.Wolności-ul.Partyzantów-WSK”, Nr 26 „WSK-ul.Racławicka” i Nr 28 „Rynek-Smoczka”. Pierwsze lata 90., po znacznym spadku zatrudnienia w WSK i innych mieleckich zakładach pracy, wymusiły stopniową likwidację kursów i linii. Dalsze lata 90. przyniosły dynamiczny wzrost ilości samochodów prywatnych, co wpłynęło na dalszy spadek ilości pasażerów MKS. Pod koniec 2002 r. czynnych było 35 linii miejskich i podmiejskich. Bilet jednorazowy kosztował 1,70 zł, a bilet miesięczny 55 zł. Cały czas funkcjonowały także taksówki osobowe, choć ich ilość także wyraźnie zmalała (w 2002 r. - 46). W 2012 r. funkcjonowały dwa zinstytucjonalizowane rodzaje komunikacji wewnątrz miasta – Miejska Komunikacja Samochodowa Sp. z o.o. oraz taksówki zrzeszone m.in. w Taxi Mielec Sprint – Stowarzyszenie Transportu Prywatnego i Radio Taxi.

 

KOMUNIKACJA MIĘDZYMIASTOWA SAMOCHODOWA, pierwszą koncesję na przewóz osób i towarów samochodem („automobilem”) na trasie Mielec – Tarnów – Mielec otrzymał prawdopodobnie Żyd Chaim Jakub Baruch w 1911 r. W okresie międzywojennym funkcjonowały prywatne linie autobusowe międzymiastowe do Tarnowa, Dębicy i Tarnobrzega oraz podmiejska do Borowej. W 1953 r. powstała w Mielcu placówka terenowa Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej (później Oddział PPKS), która z biegiem lat uruchamiała połączenia z innymi miastami: Kolbuszową, Rzeszowem, Tarnowem, Dębicą, Tarnobrzegiem, Stalową Wolą, Buskiem, Krakowem, Krosnem, Ostrowcem Świętokrzyskim, Sandomierzem, Skarżyskiem-Kamienną, Lublinem i Warszawą. W 2002 r. mielecki Oddział PPKS utrzymywał połączenia z: Kielcami (przez Szczucin), Kolbuszową, Krakowem (przez Tarnów), Krosnem (przez Dębicę), Krynicą (przez Dębicę), Leżajskiem (przez Kolbuszowę), Łodzią (przez Szczucin, Busko i Kielce), Lublinem (przez Puławy, Sandomierz i Stalową Wolę – różne trasy), Nową Dębą, Muszyną (przez Tarnów), Połańcem (przez Szczucin), Przemyślem (przez Rzeszów), Ropczycami, Rymanowem (przez Dębicę), Rzeszowem, Sędziszowem (przez Ropczyce), Tarnobrzegiem, Tarnowem, Tomaszowem Lubelskim (przez Rzeszów), Warszawą (przez Radom), Wetliną (przez Rzeszów i Sanok), Zakopanem (przez Kraków, Gorlice, Nowy Sącz, Szczawnicę – różne trasy) i Zamościem (przez Stalową Wolę). W wyniku przekształceń własnościowych mielecki Oddział Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej został zakupiony przez firmę prywatną, następnie przeszedł w posiadanie firmy Veolia Transport Podkarpacie Sp. z o.o. i później firmy Arriva. Aktualnie firma ta świadczy usługi przewozu pasażerskiego lokalnego i dalekobieżnego. Poza nią funkcjonują firmy przewozowe: AirBus, J.A.Trans, Marcel-Bus i Markpol.

 

KONARSKIEGO STANISŁAWA (ULICA), niedługa (126 m) uliczka na osiedlu Tadeusza Kościuszki w okolicach Parku Oborskich. Jest boczną ul. T. Lenartowicza, łączy się też z ul. E. Dembowskiego. Powstała w 1962 r. w związku z budową na tym terenie osiedla domów jednorodzinnych. Posiadała asfaltową nawierzchnię i chodniki (z płyt) po obu stronach. W 2012 r. przeprowadzono jej remont, w ramach którego położono nową nawierzchnię asfaltową i zbudowano chodniki z kostki brukowej. Jej adres mają prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i przydomowymi ogródkami.
Patron ulicy: KS. STANISŁAW KONARSKI (1700-1773) to jeden z najbardziej światłych umysłów polskich XVIII w. Zdobył wszechstronne wykształcenie, m.in. w Rzymie i Paryżu. W 1741 r. założył w Warszawie Collegium Nobilium – nowoczesną szkołę dla synów szlacheckich, w celu przygotowania ich do rządzenia państwem. Zreformował szkolnictwo pijarskie, wprowadzając m.in. wychowanie patriotyczne. Dużo pisał i publikował, mając na celu odnowę społeczeństwa polskiego. Napisał m.in. O skutecznym rad sposobie, albo o utrzymywaniu ordynaryjnych sejmów. Jego publikacje wzbudzały duże kontrowersje, ale sam król Stanisław August Poniatowski kazał wybić na jego cześć medal z napisem „Sapere austo” („Temu, który ośmielił się być mądrym”). Na początku lat 30. XX w. S. Konarski był patronem ulicy biegnącej obok nowego budynku TG „Sokół”.

 

KONECZNY STANISŁAW, urodzony 6 II 1881 r. w Sokalu, syn Pawła i Heleny z Łobarzewskich. Zdobył wykształcenie pedagogiczne. Był nauczycielem i kierownikiem szkół powszechnych w Strzegocicach i Łękach Górnych, a w latach 1930-1938 kierował szkołą powszechną w Wojsławiu koło Mielca. Opiekował się Kołem Młodzieży, które zorganizowało m.in. zespół folklorystyczny pod kierunkiem prof. Stanisława Lachmana. Kierownik Koneczny współpracował też ze Związkiem Strzeleckim, udostępniając pomieszczenia w wojsławskiej szkole na ćwiczenia i magazyn sprzętu. Zaangażował się także w akcję pomocy poszkodowanym w czasie wielkiej powodzi w 1934 r. oraz doprowadził do gruntownego remontu i odgrzybienia budynku szkoły, także zalanego w czasie powodzi. Po przejściu na emeryturę w 1939 r. zamieszkał z rodziną w Krakowie. Zmarł 18 V 1950 r. Spoczywa na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

 

KONIAKOWSKI WILHELM, urodzony 3 V 1901 r. w Padwi, powiat mielecki, syn Mikołaja i Antoniny z Gardulskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum w Mielcu, maturę zdał w 1920 r. Studiował na Wydziale Górniczym Akademii Górniczej w Krakowie i w 1929 r. uzyskał stopień inżyniera górniczego. Po studiach został zatrudniony w Zakładach Hohenlohego w Wełnowcu i w latach 30. pełnił funkcje kierownicze, był m.in. kierownikiem Biura Badań Górniczych, zastępcą kierownika oddziału ekspedycji Kopalni Wujek i kierownikiem oddziału ekspedycji w tej kopalni. W tym okresie podjął badania w zakresie bezpieczeństwa i ratownictwa w kopalniach, a z rezultatami badań zapoznał przełożonych. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako nauczyciel w Szkole Budowlanej w Krakowie. Po II wojnie światowej powrócił do Kopalni Wujek. Uzyskał tytuł magistra inżyniera. W 1949 r. wydatnie przyczynił się do uratowania Kopalni Rokitnica, w której wybuchł groźny pożar. Za fachową pomoc w akcji ratowniczej otrzymał wysoką nagrodę pieniężną. 1 XI 1954 r. podjął obowiązki zastępcy dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Stalinogrodzie (później Katowice), a 1 VII 1956 r. został mianowany dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w Gliwicach. Za zasługi w polskim przemyśle węglowym otrzymał tytuły: Dyrektora Górniczego III stopnia i I stopnia oraz Generalnego Dyrektora Górniczego III stopnia, a także Medal 10-lecia Polski Ludowej. Utrzymywał kontakty z Mielcem i regionem, a zwłaszcza rodzinną Padwią Narodową. Zmarł 17 XI 1959 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Katowicach przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Stanisław Konieczny

    Stanisław Konieczny

KONIECZNY STANISŁAW ZBIGNIEW, urodzony 27 XI 1958 r. w Mielcu, syn Jana i Alfredy z domu Marek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, maturę zdał w 1978 r. W latach szkolnych trenował lekkoatletykę (biegi długie) w FKS „Stal” Mielec. W latach 1978-1981 pracował w WSK Mielec na Wydziale 03. W 1981 r. wyjechał z kraju i w USA przebywał do 1996 r. Tam pracował m.in. w zawodzie piekarskim. Po powrocie do Mielca w 1996 r. założył z żoną firmę „Piekarnia i Cukiernia Ewa i Stanisław Konieczny” oraz wybudował piekarnię ze sklepem przy ul. T. Kościuszki. W 2000 r., po ukończeniu kursu mistrzowskiego w Izbie Rzemieślniczej w Rzeszowie, uzyskał tytuł mistrza w rzemiośle piekarstwo. Aktywnie uczestniczy w różnych akcjach społecznych. Pełni funkcję zastępcy przewodniczącego Rady Rodziców w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Konarskiego w Mielcu. Wyróżniony m.in. Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” i Odznaką „Przyjaciel Dziecka”.

 

KONFEDERACKA (ULICA), jedna z dłuższych (644 m) ulic na osiedlu J. Kilińskiego. Biegnie od ulicy J. Kilińskiego, przy Szkole Podstawowej nr 1, w kierunku doliny Wisłoki, krzyżując się kolejno z ulicami: J. Zamoyskiego, B. Limanowskiego, Wiejską, Osterwy i Teligi. Powstała w okresie międzywojennym i wówczas otrzymała nazwę. W czasie okupacji hitlerowskiej nazwano ją „Brückenstrasse”, ale później przywrócono jej dawną nazwę. Posiadała asfaltową nawierzchnię i chodniki z płyt po obu stronach. W 2006 r. otrzymała nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z płytek betonowych. Charakterystycznym obiektem, z którym „Konfederacka” kojarzy się mielczanom, jest lecznica dla zwierząt. Poza nią sąsiadami ulicy są domy jednorodzinne z ogródkami. Nazwa ulicy związana jest z konfederatami barskimi, którzy nie znając rzeczywistych przyczyn sporu pomiędzy obozem reformatorskim a częścią magnaterii w sprawie przyszłości Rzeczypospolitej, z patriotycznych pobudek zawiązali w 1768 r. konfederację w Barze na Podolu i okupili to wieloma ofiarami, szczególnie w 1772 r. Uciekający przed carskim wojskiem konfederaci dotarli na ziemię mielecką i m.in. około 20 z nich zginęło w obronie zamku w Rzemieniu. Podanie głosi, że dalszych kilku konfederatów zginęło w okolicy Mielca, a na pamiątkę tego wydarzenia postawiono krzyż przy ul. J. Kilińskiego; aktualnie stoi on przy skrzyżowaniu z ul. J. Bajana.

 

KONGREGACJA KUPIECKA (KRAKOWSKA, RZESZOWSKA), jedna z najstarszych w Europie form samorządu kupieckiego, wzmiankowana w dokumentach krakowskich już w 1410 r. Nie ma, jak dotąd, dowodów na to, że mieleccy kupcy, handlujący ze stołecznym Krakowem, należeli do tej organizacji. Znany jest dopiero fakt przynależności Eugeniusza Dębickiego do tarnowskiego oddziału KKK od 1 IV 1922 r. Pierwsze udokumentowane ślady działalności mieleckiego koła KKK pochodzą z 1925 r. W 1928 r. prezesem był Hieronim Kaysiewicz, a w zarządzie pracowali: Jan Borzęcki, Eugeniusz Dębicki, Mieczysław Dębicki, Tomasz Kawa, Zbigniew Kaysiewicz, Ludmiła Krymska, Jan Łojczyk, Józef Matuziński, Andrzej Połczyński, Jan Sobusiak, Karol Stolle, Maria Świerczyńska i Władysław Turkowski. Ogółem do organizacji należało wówczas 28 kupców. Do zadań kongregacji należało m.in.: reprezentowanie środowiska kupieckiego wobec władz, instytucji i innych organizacji, szerzenie postaw zgodnych z etyką kupiecką, doradztwo prawne i podatkowe oraz wspieranie się w codziennej działalności. Zgodnie z tradycją (rozpoczętą w 1889 r. w Krakowie) organizowano corocznie 8 XII „Święto Kupca”, w czasie święta Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W okresie okupacji hitlerowskiej nie prowadzono działalności, ale po wojnie ją wznowiono. Oprócz pracy statutowej wykonywano czyny społeczne, m.in. w styczniu 1946 r. kupcy zakończyli remont kaplicy św. Stanisława Kostki w gimnazjalnej bursie i przekazali ją mieleckiej parafii św. Mateusza. Ponadto organizowano zbiórki pieniędzy na ważne cele społeczne, np. odbudowę stolicy czy potrzeby PCK. Niekorzystne dla kupców zmiany rozpoczęły się w 1948 r., co uwidoczniło się w dużym spadku członków Kongregacji. Na początku roku było ich 405, a pod jego koniec tylko 235. W kolejnych latach w ramach tzw. „bitwy o handel” państwo przejmowało kolejne sklepy i przekazywało je spółdzielniom. Na początku lat 50. już tylko nieliczni kupcy zachowali prywatne sklepy. W 1951 r. zmieniono nazwę na Zrzeszenie Prywatnego Handlu i Usług. Po „odwilży” w 1956 r. ponownie odnotowano wzrost ilości prywatnych sklepów i usług. Obok kupców i właścicieli punktów usługowych sporą grupę w Zrzeszeniu stanowili właściciele taksówek, którzy później odłączyli się i utworzyli odrębne stowarzyszenie. Zrzeszenie załatwiało m.in. świadczenia socjalne, szkolenia i zniżki podatkowe. W listopadzie 1989 r. ZPHiU przemianowano na Rzeszowską Kongregację Kupiecką. W tym momencie mielecka organizacja liczyła 96 członków. Kierownikiem biura terenowego Kongregacji w Mielcu został Stanisław Dusberger, długoletni i zasłużony kierownik biura ZPHiU w Mielcu. Kontynuowano większość wcześniej stosowanych form pracy. Powrócono też do tradycji zbierania pieniędzy na ważne cele społeczne, np. w 1990 r. przekazano środki finansowe na fundusz rządu premiera Mazowieckiego, Katolicki Uniwersytet Lubelski, NSZZ „Solidarność” i Sanktuarium Maryjne w Częstochowie, do którego pielgrzymowano corocznie w drugą niedzielę kwietnia. Kontynuowano także obchody tradycyjnego Święta Kupca. Ilość członków, z różnych przyczyn zmniejszyła się i nie przekraczała 40. Pod koniec lat 90. część kupców odeszła z Kongregacji i utworzyła Mieleckie Towarzystwo Kupieckie. W kilkudziesięciu powojennych latach działalności Kongregacji (ZPHiU) szczególną rolę odegrali jej prezesi Stanisław Indyk i Kazimierz Buczek, a Kazimierz Buczek był honorowym prezesem Rzeszowskiej Kongregacji Kupieckiej. W pierwszym dziesięcioleciu XXI w. Kongregacja w Rzeszowie, do której należeli niektórzy mieleccy kupcy, systematycznie słabła. Aktualnie mielczanie nie angażują się w działalność Kongregacji.

 

KONOPELSKI DANIEL, urodzony 1 I 1976 r. w Nowej Sarzynie, syn Zbigniewa i Krystyny z domu Kolano. Absolwent Liceum Ekonomicznego dla Dorosłych w Mielcu, maturę zdał w 1988 r. Treningi piłkarskie rozpoczął w Unii Nowa Sarzyna, a następnie został pozyskany do I-ligowej Stali Mielec. Występował na pozycji pomocnika. Był reprezentantem Polski w kategoriach wiekowych U-16 i U-18. W barwach Stali grał w latach 1992-1997, w tym w rozgrywkach I ligi 38 meczów i zdobył 2 bramki oraz w II lidze 29 meczów (do ostatniego meczu w II lidze, po którym wycofano FKS Stal z rozgrywek) i zdobył 3 bramki. Był autorem zarówno ostatniej bramki dla FKS w historii jej występów w I lidze (1996) jak i ostatniej w II lidze (1997). W 1997 r. przeszedł do Tłoków Gorzyce (III liga) i przyczynił się do awansu tej drużyny do II ligi. W 2003 r. zasilił III-ligową Ładę Biłgoraj, a później wyjechał za granicę.

 

KONOPKA JAN (ksiądz), urodzony 30 VIII 1748 r. w Radomyślu Wielkim, syn Szymona i Reginy z Trybulców. Święcenia kapłańskie przyjął w 1810 r. Od 1814 r. pracował jako wikary w parafii św. Mateusza w Mielcu, od 1815 r. pełnił funkcję administratora w Ostrowach Tuszowskich, a w 1818 r. został mianowany proboszczem w Kolbuszowej. Od 1831 r. pełnił również urząd dziekana dekanatu mieleckiego i inspektora szkół ludowych. Zmarł 3 VIII 1847 r. w Kolbuszowej i prawdopodobnie został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

 

KONOPNICKIEJ MARII (ULICA), jedna z dłuższych (604 m) ulic na osiedlu Niepodległości. Powstała w końcu lat 30. XX w., w czasie budowy osiedla fabrycznego PZL. Biegnie od ul. S. Wyspiańskiego do ul. M. Skłodowskiej-Curie, krzyżując się z ulicami: J. I. Kraszewskiego, J. Kochanowskiego, A. Asnyka, A. Fredry, H. Kołłątaja, K. Tetmajera i J. Czarneckiego. Nazwę otrzymała w 1957 r. po przejęciu od WSK administracji osiedla przez władze miasta. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Charakterystycznymi obiektami przy tej ulicy są: Żłobek Miejski nr 5, Przedszkole Miejskie nr 12 im. M. Konopnickiej, kawiarnia „Vega”, kiosk spożywczy (zwany jeszcze niedawno „U Sołowianiuka”) i niewielki budynek – siedziba Oddziału Miejskiego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego.
Patronka ulicy: MARIA KONOPNICKA (1842-1910) to jedna z wybitnych i najbardziej znanych pisarek polskich. Pisała o krzywdzie ludu wiejskiego (m.in. Wolny najmita, Chłopskie serce) i biedoty miejskiej (W piwnicznej izbie, Jaś nie doczekał). Pisała także dla dzieci, np. O krasoludkach i o sierotce Marysi. Była jedną z inspiratorek akcji protestacyjnych przeciwko germanizacji. Przepięknym i wzruszającym wyznaniem patriotyzmu był utwór Rota, który z muzyką F. Nowowiejskiego stał się hymnem narodowym. W 1903 r., z okazji 25-lecia pracy twórczej otrzymała od społeczeństwa dworek w Żarnowcu koło Krosna. Ostatnim jej wielkim dziełem była epopeja Pan Balcer w Brazylii.

 

  • Benedykt Konowalski

    Benedykt Konowalski

KONOWALSKI BENEDYKT WOJCIECH, urodzony 21 III 1928 r. w Radomiu, syn Józefa (kompozytora, multiinstrumentalisty) i Zofii z Bojarskich, dyrygent, kompozytor, pedagog, profesor zwyczajny Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1948 r. wraz ze swoją przyszłą żoną (mielczanką) Danutą Wanatowicz. W 1952 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Równocześnie studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie w 1953 r. ukończył Wydział Pedagogiczny, w 1960 r. – Wydział Kompozycji u prof. Jana Maklakiewicza i prof. Tadeusza Szeligowskiego, a w 1964 r. – Wydział Dyrygentury Symfoniczno-Operowej u prof. Stanisława Wisłockiego Od 1966 r. pracuje w PWSM w Warszawie (dziś Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina), początkowo jako wykładowca, w latach 1973-1974 jako prodziekan Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, od 1976 r. – docent, od 1978 r. – kierownik Sekcji Dyrygentury Orkiestr Dętych. W latach 1984-1987 pełnił funkcję prorektora Akademii Muzycznej, w 1987 r. został profesorem nadzwyczajnym , a w 1992 r. – profesorem zwyczajnym. Wykształcił 33 absolwentów, z których jeden jest już profesorem zwyczajnym. Jest promotorem około 50 prac magisterskich i kwalifikacyjnych na tytuł profesora I i II stopnia. Już w okresie studiów muzycznych został zaangażowany do prowadzenia wojskowych zespołów artystycznych. W latach 1954-1956 pełnił funkcje kierownika i dyrygenta Reprezentacyjnego Zespołu Pieśni i Tańca Wojsk Lotniczych, a w latach 1956-1972 był kierownikiem muzycznym i dyrygentem Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego. Od 1954 r. koncertuje jako dyrygent z orkiestrami symfonicznymi w kraju i za granicą. Dokonał wielu prawykonań utworów współczesnych kompozytorów polskich (m.in. P. Perkowskiego, W. Rudzińskiego, T. Bairda, T. Paciorkiewicza, K. Sikorskiego, W. Żuławskiego). Nagrał szereg programów TV, audycji radiowych i płyt, m.in. z Wielką Orkiestrą Symfoniczną PRiTV w Katowicach oraz z Filharmonią Warszawską. Jego utwory zostały nagrane w kraju i za granicą na około 60 płytach (7 płyt autorskich). Przygotował szereg spektakli muzycznych w teatrach, teatrach muzycznych i operetkach. Działalność kompozytorską rozpoczął w 1960 r. operą studencką Album Chagalla (do libretta J. Gałkowskiego i B. Choińskiego). Jako kompozytor jest autorem ponad 250 opusów, wśród których znajdują się m.in.: 12 symfonii (w tym 2 requiem), 26 koncertów, 5 symfonii organowych, 5 oratoriów, około 100 utworów kameralnych, utwory chóralne, suity, muzyka: wokalna, wokalno-instrumentalna i baletowa oraz utwory dla dzieci. Ważniejsze kompozycje to: I Symfonia Requiem Titanic – 1991, III Symfonia Sykstyńska 1995, VI Symfonia Sacra – 1998, VII Symfonia Tatrzańska – 1999, X Symfonia Ekumeniczna – 2001, XII Symfonia Warszawska – 2002, Oratorium Victoria Regis – 1984, Oratorium Nike Varsoviensis –1981, Oratorium Ecce Homo – Filius Dei – 2000. Ponad 50 opusów wydano drukiem zarówno w Polsce jak i za granicą. Wiele z wymienionych utworów wykonywano na koncertach i festiwalach w najbardziej prestiżowych salach koncertowych Europy, m.in. w Duseldorfie i Kolonii (Niemcy), St. Petersburgu (Rosja), Salzburgu (Austria), Londynie (Anglia), Tallinie (Estonia) i Sofii (Bułgaria) oraz Ameryki Północnej, m.in. w Rochester, Washington, Indianapolis, Richmond (USA) i Mexico City (Meksyk), a także w Azji – w Pusan (Korea Płd.). Brał udział w wielu międzynarodowych sympozjach i kongresach naukowych, m.in. w Kopenhadze, Rzymie, Londynie, Paryżu, Buenos Aires, Montrealu, Madrycie, Budapeszcie, Berlinie, Pradze i Cannes. Pełnił ważne funkcje organizacyjne; od 1970 r. był prezesem Sekcji Muzyki Popularnej ZKP, od 1974 - członkiem Prezydium ZAiKS i członkiem Komisji Stypendiów MKiS. Był także współzałożycielem Wydawnictwa Muzycznego Agencji Autorskiej w Warszawie oraz przewodniczącym kolegium redakcyjnego (1972-1992). Wielokrotnie zasiadał w jury konkursów muzycznych w kraju i za granicą. Za wybitną i wszechstronną działalność twórczą, artystyczną, pedagogiczną i społeczną otrzymał szereg nagród, odznaczeń i wyróżnień. Został laureatem konkursów kompozytorskich, m.in. Stanisława Wiechowicza (1968), Oddziału Warszawskiego ZKP (1990), im. Feliksa Nowowiejskiego (1996) i im. Grażyny Bacewicz (1999). Otrzymał nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1977, 1987), Ministra Obrony Narodowej (1985), Prezesa Rady Ministrów (1979 – I stopnia i 1987 – II stopnia) oraz Rektora AM (1980, 1997). Ważniejsze kompozycje od 2000 r.: *2000 r.: Missa brevis na chór mieszany i zespół instrumentalny; *2001 r.: Pieśni miłości i rozstania na baryton i fortepian, Jesień bemowska - fantazja na orkiestrę smyczkową, Pięć pieśni do słów Norwida na trzygłosowy chór żeński, Kwartet gandawski na kwartet smyczkowy, Symfonia nr 10 Ekumeniczna  na wielką orkiestrę symfoniczną, Upiory na wiolonczelę solo, Wilk i dwa zajączki na 3 skrzypiec, Koncert na harfę i orkiestrę smyczkową, Koncert potrójny na 3 wiolonczele, Koncert podwójny na fortepian, akordeon i orkiestrę smyczkową, Suita polskich pieśni żołnierskich i religijnych na 4 puzony, Romans na 2 skrzypiec, Rafa koralowa na skrzypce i klarnet, Imaginacje na altówkę i wiolonczelę, Homo homini na skrzypce i altówkę, Labirynt na wiolonczelę solo; *2002 r.: Rozmowa dziadka z wnukiem na klarnet i puzon, Umschlagplatz rok 1943 na puzon solo, Niebieskie migdały na 3-głosowy chór dziecięcy, Amor vincit omnia, fantazja na skrzypce i wibrafon, Symfonia nr 11 Pastoralna,  Zagrajmy dla babci na 2 klarnety, Halucynacje na kwintet instrumentów dętych blaszanych, Dialogi na flet i klarnet, Fanfara ku czci św. Andrzeja Boboli na zespół instrumentów dętych, Symfonia nr 12 Warszawska (2002-2003); *2003 r.: Chanson triste pour clarinette, violon et violoncelle, Matko Kochawińska - pieśń na sopran solo i chór mieszany, Tren pamięci Karola Szymanowskiego na sopran solo i kwartet smyczkowy, Koncert na orkiestrę symfoniczną nr 2, Koncert na róg i orkiestrę smyczkową nr 2, Poemat koreański na orkiestrę dętą, Suita polska [wersja I] na instrumenty dęte, Suita polska [wersja II] na orkiestrę dętą, Tęczowe trio na flet, klarnet i fagot, U Karola w Atmie na kwintet dęty, Czarna Dama z Janowieckiego Zamku, tryptyk na sekstet smyczkowy, Arlekin na kontrabas solo, Niebo na baryton solo i trio fortepianowe, Dedykacje – In memoriam, cykl pieśni na bas-baryton i fortepian, Wokaliza – Koncert na sopran i orkiestrę smyczkową, Symfonia nr 13 Katharsis na sopran, alt, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (2003-2004); *2004 r.: Żal na klarnet i fortepian, Cztery tańce polskie na fortepian, Koncert na osiem puzonów, Koncert na puzon (lub kontrabas) i orkiestrę smyczkową, Kwintet Dawidowy – Dziękczynienie za wybawienie od śmierci na baryton solo i kwartet puzonowy; *2005 r.: Requiem Varsoviae na sopran, bas, narratora, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną, Lacrimosa na sopran solo i chór mieszany, Symfonia nr 14 Koncertująca na flet, klarnet, marimbafon i orkiestrę smyczkową; *2006 r.: Lacrimosa na sopran, altówkę i fortepian, Koncert potrójny na saksofon altowy, trąbkę i fortepian; *2007 r.: Medytacje na sopran, saksofon altowy i altówkę, Fantasmagoria na fortepian, Grzeczna dziewczynka na sopran i fortepian do słów Alana A. Milne’a. Odznaczono go m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP, Honorową Odznaką Stowarzyszenia ZAiKS, Złotą Odznaką Honorową za Zasługi dla Warszawy, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Medalem za Zasługi w Wojsku Polskim, Orderem Polonia Mater Nostra Est od Społecznej Fundacji Pamięci Narodu Polskiego za Szczególne Zasługi dla Narodu i Państwa Polskiego oraz Medalem 80 lat Niepodległości Polski.

 

KONSPIRACYJNY KRZYŻ HARCERSKI, powstał w 1943 r., w okresie okupacji hitlerowskiej, w zakładach lotniczych „Flugzeugwerk Mielec” z inspiracji Janusza Ratajczaka (ps. „Krajan”), członka konspiracyjnych „Szarych Szeregów” w Mielcu. Autorem projektu i wykonawcą był Stanisław Skirecki, z zawodu ślusarz artysta, wprowadzony wcześniej do działalności konspiracyjnej. Krzyż został wykonany z blachy alpakowej metodą młotkowania i dobijania młotem pneumatycznym w zakładowej kuźni. Pierwsze 20 egzemplarzy powstało w 1943 r. Otrzymali je głównie instruktorzy „Roju” - konspiracyjnego hufca harcerzy w Mielcu. Rosnący terror i represje fabrycznych władz okupacyjnych za nieposłuszeństwo oraz podejrzenia o konspirację spowodowały, że okresowo przerwano wykonywanie następnej partii krzyży. Matrycę schowano w korpusie jednej z obrabiarek, ale zbiegiem okoliczności tę właśnie maszynę wywieziono do Rzeszy. Zapewne w czasie wojny matryca nie została znaleziona, gdyż nie było żadnych przykrych konsekwencji. Prośby mieleckich harcerzy o dalsze krzyże były przyczyną podjęcia starań o wznowienie ich produkcji. Skirecki sporządził więc drugą matrycę, według krzyża harcerskiego dostarczonego przez Ratajczaka, ale ostatecznie do końca okupacji nie udało się wykonać ani jednego krzyża. Stało się to dopiero pod koniec marca 1945 r. W dwóch seriach krzyży, wytłoczonych ze wspomnianej matrycy, wprowadzono numerację. Charakterystyczną cechą mieleckiego konspiracyjnego krzyża harcerskiego, różniącą go od wzorcowego krzyża harcerskiego z lat 1935-1939, były litery ZHP na przewiązce lilijki. Egzemplarze z obu serii drugiej matrycy znajdują się w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu.

 

KONSTANTY Z KONIECPOLA PRZEDBÓR (ksiądz), proboszcz parafii św. Mateusza w Mielcu w latach 1693-1695.

 

  • Karoly Kontha

    Karoly Kontha

KONTHA KAROLY, urodził się 18 II 1925 r. na Węgrzech. Karierę piłkarską rozpoczął w 1945 r., a od 1949 r. grał w I-ligowym zespole węgierskim ERSO. W latach 1950-1958 występował w I-ligowej drużynie Vasas Budapeszt jako obrońca. W tym okresie 12 razy zagrał w II reprezentacji Węgier. W 1958 r. zakończył karierę zawodniczą i objął opiekę nad juniorami Vasasu. Jeszcze w tym samym roku podjął studia trenerskie w Budapeszcie i ukończył je w 1965 r. z tytułem trenera piłki nożnej. Trenował kolejno: II-ligowy Ikarus Budapeszt (1965-1967), I-ligowy Banyas Pecs (1967-1969), I-ligową Stal Rzeszów (1969-1971) i ponownie Banyas Pecs (1971-1972). W połowie sezonu 1972/1973 został trenerem I-ligowej Stali Mielec i zdobył z nią po raz pierwszy tytuł mistrza Polski. Przed sezonem 1973/1974 powrócił na Węgry. Zmarł 5 XI 2002 r. w Budapeszcie.

 

KONWENT WÓJTÓW POWIATU MIELECKIEGO, zorganizowany w 1996 r. (na zasadzie dobrowolności udziału) zespół konsultacyjno-doradczy, w skład którego weszli przedstawiciele wszystkich gmin z terenu regionu mieleckiego. Po reaktywowaniu powiatu mieleckiego (1999 r.) konwent stanowią: prezydent miasta Mielca, burmistrzowie Przecławia i Radomyśla Wielkiego oraz wójtowie gmin Borowa, Czermin, Gawłuszowice, Mielec, Padew Narodowa, Tuszów Narodowy i Wadowice Górne. W posiedzeniach uczestniczy też starosta powiatu mieleckiego. Spotkania odbywają się średnio raz w miesiącu, a ich gospodarzami są kolejno poszczególne gminy. Obradom przewodniczy prezydent miasta Mielca i jest nim od początku zawiązania konwentu Janusz Chodorowski. Regułą jest omawianie wybranego wiodącego tematu, a ponadto konsultuje się wspólne sprawy i problemy gmin. W przypadkach wymagających specjalistycznej wiedzy zapraszani są fachowcy z danej dziedziny.

 

KOPACZ JACEK, urodzony 16 IX 1979 r. w Mielcu, syn Czesława i Ireny z domu Ćwięka. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego ZST w Mielcu, maturę zdał w 1998 r. Studiował prawo na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i w 2006 r. uzyskał tytuł magistra prawa. W 2007 r. ukończył studia podyplomowe (kierunek: integracja europejska - fundusze i przedsiębiorczość) w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. Pracował w firmie handlowej jako kasjer-sprzedawca i specjalista ds. sprzedaży, a następnie w Urzędzie Miejskim w Mielcu na stanowisku podinspektora ds. dodatków mieszkaniowych w Referacie Lokalowym Wydziału Inżynierii Miejskiej i Gospodarki Lokalowej. Pełnił funkcje dyrektora Biura Poselskiego posła na Sejm RP Krzysztofa Popiołka i asystenta posła do Parlamentu Europejskiego Tomasza Poręby, a od 1 I 2011 r. jest inspektorem ds. prawno-organizacyjnych Urzędu Gminy w Tuszowie Narodowym. W 2010 r. został wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014. Grał w Reprezentacyjnej Orkiestrze Dętej SCK w Mielcu i Orkiestrze Dętej OSP w Dobryninie, powiat mielecki.

 

KOPALNICTWO NAFTOWE, rozpoczęło się w 1958 r. odkryciem złoża ropy naftowej w rejonie miejscowości Partynia i Podborze w powiecie mieleckim, na głębokości 820-840 m i powierzchni ponad 5 km2. Dla zorganizowania wydobycia i jego rozwijania (liczono na duże złoża) Zjednoczenie Przemysłu Naftowego powołało w 1960 r. w Mielcu Zakład Kopalnictwa Naftowego, a następnie Przedsiębiorstwo Kopalnictwa Naftowego. Jego dyrektorem został mianowany Zygmunt Jurczak. Początkowo wydobycie ropy przebiegało zgodnie z przewidywaniami, toteż przedsiębiorstwo rozwijało się pomyślnie. Zbudowano biurowiec przy ul. S. Żeromskiego i blok mieszkalny dla pracowników przy ul. F. Dzierżyńskiego (aktualnie ul. S. Sękowskiego). Nadzorowano także budowę i zagospodarowywanie nowych kopalń ropy naftowej, m.in. w Rybakach (województwo zielonogórskie), Grobli (woj. krakowskie) i Pławowicach (woj. kieleckie). We współzawodnictwie przedsiębiorstw górnictwa naftowego załoga mieleckiego PKN kilkakrotnie zdobywała 1. miejsce i Sztandar Przechodni Ministerstwa Górnictwa i Energetyki oraz Zarządu Głównego Związku Zawodowego Górników Naftowych. Dobre wyniki finansowe pozwoliły na objęcie patronatu nad mieleckim klubem sportowym Gryf, który otrzymał nazwę Górniczy Klub Sportowy (GKS) Gryf. Opieka PKN nad Gryfem w latach 60. zaowocowała modernizacją stadionu przy ul. Warszawskiej oraz rozwojem sekcji, zwłaszcza piłki nożnej, szermierki i judo. W 1967 r. dyrektor Z. Jurczak został służbowo przeniesiony do Krosna, a nowym dyrektorem mieleckiego PKN został Wacław Owsik. Z biegiem lat uświadomiono sobie, że złoże w Partyni jest niewielkie, a utrzymywanie PKN w Mielcu – zbyt kosztowne. Likwidacja PKN nastąpiła z końcem 1975 r. Biurowiec przekazano nieodpłatnie Urzędowi Miejskiemu i stanowi on dotąd jego główną siedzibę. Zrezygnowano też z patronatu nad „Gryfem”. Kontynuowano natomiast, choć w znacznie mniejszym zakresie, wydobycie ropy naftowej i gazu w kopalni w Partyni, której administrację przejął Ośrodek Kopalń w Tarnowie Sanockiego Zakładu Górnictwa Nafty i Gazu w Sanoku. Według szacunkowych danych wydobyto dotąd ponad 100 tysięcy ton wysokoparafinowej ropy i ponad 50 mln metrów3 gazu.

 

  • Jerzy Kopcewicz

    Jerzy Kopcewicz

KOPCEWICZ JERZY MARIUSZ, urodzony 16 VII 1929 r. w Dubnie (aktualnie Ukraina), syn Józefa i Haliny z Szybalskich. Od lat dziecięcych przejawiał zainteresowanie muzyką. Pierwsze lekcje gry na instrumentach pobierał od ojca – organisty w Dubnie i dyrygenta miejscowego chóru, a następnie uczył się prywatnie u Tatiany Wojtaszewskiej, później słynnej pianistki. Do 1944 r. przebywał z rodziną w Dubnie. Ukończył dwie klasy gimnazjalne na tajnych kompletach. W lutym 1944 r. rodzina Kopcewiczów została aresztowana i wywieziona do obozu (lagru) w Przemyślu, skąd w szczęśliwych okolicznościach udało się jej zbiec jeszcze w tym samym miesiącu i zamieszkać w Sobótce koło Sandomierza. Po śmierci ojca (na tyfus) przeniesiono się do rodziny we wsi Piła, powiat Końskie. Dla zarobku na utrzymanie rodziny (matka i mały brat) 15-letni Jerzy podjął pracę w Zarządzie Gminy Duraczów jako praktykant biurowy (1 X 1944 – 31 XII 1944). Na początku 1945 r. przeniósł się (z rodziną) do Bydgoszczy, gdzie uczęszczał do gimnazjum i średniej szkoły muzycznej (wydział organowy) oraz pracował jako organista w kościele garnizonowym (1945-1948). Od lipca 1948 r. zamieszkał z rodziną w Biskupcu, województwo olsztyńskie. Podjął pracę w miejscowym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, jako referent odpowiedzialny za sprawy kultury, a ponadto prowadził zespoły artystyczne w szkole i domu kultury. W latach 1953-1957 odbył służbę wojskową i grał w wojskowej orkiestrze. Po powrocie z wojska do Biskupca prowadził świetlicę spółdzielczą, ale jeszcze w 1957 r. zdecydował się na przeprowadzkę do Mielca. Tu w latach 1957-1963 pracował w Wydziale Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej jako instruktor, a następnie kierownik. W tym czasie był jednym z inicjatorów i organizatorów pierwszych „Dni Mielca”. Był też zatrudniony w Zakładowym Domu Kultury WSK jako chórmistrz (1958-1973, 1981-1987) i II dyrygent ZPiT „Rzeszowiacy” (1958-1973). Na pełny etat instruktora przeszedł do ZDK w 1963 r. Poza pracą z zespołami artystycznymi uczestniczył w organizacji wielu imprez m.in. Ogólnopolskich Spotkań Folklorystycznych „Jarmark Pieśni i Tańca”. Od 1968 r. pracował także, jako II dyrygent, z chórem męskim „Melodia”, a w 1970 r. został kierownikiem artystycznym i I dyrygentem tego zespołu. Skomponował i opracował szereg utworów na chór męski. Przez ponad 20 lat pracy osiągnął z „Melodią” wysoki poziom artystyczny oraz zdobył liczne laury w kraju i poza jego granicami. W 1982 r. otrzymał najwyższą w amatorskim ruchu artystycznym instruktorską kategorię „S”. Ponadto okresowo prowadził chór mieszany w Przecławiu (1958-1960) i chór mieszany „Echo” ZNP w Mielcu (1977-1980). Za wyróżniającą się pracę otrzymał m.in.: Krzyż Kawalerski OOP, Odznakę Honorową Złotą z Laurem Polskiego Związku Chórów i Orkiestr oraz Srebrną Odznakę Związku Zawodowego Metalowców. Był również członkiem grupy pracowników ZDK, którzy w 1971 r. otrzymali zespołową Nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuki. W 1983 r. został wpisany do Księgi zasłużonych dla miasta Mielca. Zmarł 23 V 1990 r. w szpitalu w Paryżu. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOPCIŃSKI JÓZEF (ksiądz, misjonarz saletyn), urodzony 10 IV 1965 r. w Mielcu, syn Stefana i Marii z domu Ciuła. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową (kierunek: kierowca mechanik pojazdów samochodowych) w Mielcu, następnie Technikum Samochodowe w Rzeszowie z maturą w 1986 r. Studiował na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i w 1993 r. uzyskał tytuł magistra teologii oraz przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w dwóch parafiach: Dębowiec (1993/1994) i Kobylanka (1997/1998). Odbył studia doktoranckie (w PAT Kraków) i na podstawie rozprawy Polska teologia moralna XX wieku w 2002 r. otrzymał tytuł doktora nauk teologicznych. W latach 1994-1997 i 2000-2004 pełnił funkcje wicerektora i prefekta studiów oraz wychowawcy kleryków w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Misjonarzy Saletynów w Krakowie. Był wykładowcą teologii moralnej fundamentalnej (2002-2006) i teologii moralnej szczegółowej (2002-2008) w Wyższym Seminarium Duchownym Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie oraz teologii moralnej fundamentalnej w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Krakowie (2006/2007) i na Wydziale Teologicznym (kierunek: nauki o rodzinie) Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Od 2008 r. jest przełożonym wspólnoty zakonnej i proboszczem parafii Matki Bożej Saletyńskiej w Mrągowie oraz dziekanem dekanatu Mrągowo II. Pełni także funkcję kapelana sióstr zakonnych, a także zajmuje się duszpasterstwem małżeństw i rodzin oraz duszpasterstwem osób uzależnionych. Jest autorem książki Polska teologia moralna XX wieku (Kraków 2002), redaktorem czasopisma Studia Saletyńskie nr 3 z 2003 r. oraz współredaktorem Okruchy z życia. Księga Jubileuszowa na pięćdziesięciolecie kapłaństwa księdza profesora dr. hab. Jana Kowalskiego (Częstochowa 2004) i serii wydawniczej Studia Salettensia Pozwólcie pojednać się z Bogiem: nr 1 (2007), nr 2 (2008) i nr 3 (2009). Jest także autorem szeregu artykułów w książkach i czasopismach,  .: Przymioty spowiednika (w: Studia Laurentiana nr 2/2003), Odnowa teologii moralnej fundamentalnej (w: Polska teologia moralna fundamentalna czterdzieści lat po Soborze Watykańskim II, praca zbiorowa, Lublin 2006), AIDS oraz Sterylizacja i kastracja (w: Encyklopedia bioetyki, pod red. A. Muszala, Radom 2005), Zagubienie świadomości grzechu i Boga (w: Studia Salettensia. Pozwólcie pojednać się z Bogiem, nr 1/2007), Przesłanie z La Salette wypełnieniem hymnu Magnificat (w: Studia Salettensia. Maryja Matka Jezusa, nr 3/2008), Nauczanie teologii moralnej w Polsce w XIX wieku (w: Teologia i moralność, praca zbiorowa pod red. D. Bryl, J. Troska, Poznań 5/2009) oraz Święty Józef wzorem dla współczesnego mężczyzny (w: Św. Józef w wierze, kulcie, teologii i sztuce. Perspektywa regionalna i uniwersalna, pod red. bp. J. Jezierski, K. Parzych-Blakiewicz, Olsztyn 2012). Uczestniczył w sympozjach naukowych Stowarzyszenia Polskich Teologów Moralistów i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie i Międzynarodowych Saletyńskich Sympozjach Interdyscyplinarnych w Krakowie.

 

KOPECKI ANDRZEJ, urodzony 29 X 1898 r. w Radomyślu Wielkim, powiat mielecki, syn Franciszka i Marii z domu Watycha. Ukończył gimnazjum z maturą w Tarnowie. Pracował w Policji Państwowej w Kowlu, posiadał stopień starszego przodownika. We wrześniu 1939 r. zdążył zbiec przed bolszewikami i powrócił w rodzinne strony. Podjął pracę w Landkreisamcie w Mielcu i wkrótce potem rozpoczął współpracę z komórką wywiadu ZWZ. W czerwcu 1940 r. został zaprzysiężony jako członek ZWZ w Radomyślu Wielkim, przyjął pseudonim „Marian” i m.in. był kolporterem konspiracyjnej gazetki „Odwet”. Po „wsypie” w styczniu 1941 r. ukrywał się. W 1942 r. został mianowany dowódcą WSOP. Od X 1943 r. do VI 1944 r. pełnił funkcję oficera wywiadu przy Komendzie Placówki AK Radomyśl Wielki, od VI do IX 1944 r. był zastępcą oficera wywiadu, a od 8 X 1944 r. kwatermistrzem placówki. Po zakończeniu wojny pracował w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Równocześnie zaangażował się do wywiadu politycznego podziemnej organizacji WiN. 14 X 1946 r. został aresztowany i oskarżony o działalność „na szkodę Państwa Polskiego”, 11 IV 1947 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Rzeszowie skazał go na karę 12 lat więzienia. Wypuszczony został w 1956 r. i przeniósł się do Warszawy. Pracował tam w browarze jako pracownik fizyczny, a następnie jako brygadzista i kierownik. Zmarł 8 III 1982 r. w Warszawie. Spoczywa na jednym z warszawskich cmentarzy. Na rozprawie 25 X 1990 r., po rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Sąd Najwyższy w Warszawie uniewinnił A. Kopeckiego od zarzucanych mu przestępstw i orzekł całkowitą jego rehabilitację.

 

  • Henryk Kopecki

    Henryk Kopecki

KOPECKI HENRYK, urodzony 25 III 1934 r. we Włodzimierzu Wołyńskim, syn Jana i Marii z Wolińskich. Do września 1939 r. mieszkał z rodziną w Nowym Bieruniu (Śląsk). Z chwilą wybuchu wojny rodzina Kopeckich przeniosła się do Mielca. Tu w 1952 r. ukończył Państwowe Liceum Administracyjno-Gospodarcze. Po maturze przez dwa lata pracował w WSK Mielec jako kwalifikowany pracownik fizyczny. W latach 1954-1960 studiował na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (obecnie Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa PW) i otrzymał tytuł magistra inżyniera lotnictwa. Po ukończeniu studiów powrócił do Mielca i podjął pracę w Ośrodku Konstrukcji Lotniczych (OKL) WSK, gdzie wśród otrzymywanych zadań ważną pozycję stanowiły badania i obliczenia wytrzymałościowych struktur samolotu. (Był to okres intensywnego rozwoju OKL, w którym oprócz podstawowych zadań, związanych z uruchamianiem produkcji samolotów TS-11 „Iskra” i An-2 oraz modyfikowaniem samolotów wojskowych Mig-17, realizowano własną myśl twórczą, przejawiającą się w projektowaniu i wykonawstwie prototypów takich samolotów jak m.in.: S-4 „Kania”, M-2, M-4 „Tarpan” i szybowca M-3 „Pliszka”.) W czerwcu 1966 r. przeszedł do nadzoru państwowego cywilnych statków powietrznych (IKCSP – Okręg VI w Mielcu). Z dniem 1 IX 1968 r. rozpoczął pracę naukową i dydaktyczną na Politechnice Rzeszowskiej, gdzie pracuje do chwili obecnej. Zainteresowania naukowe, zainspirowanie pracą w mieleckim OKL, ukierunkował na zagadnienia statyki, stateczności oraz stanów granicznych, sprężystych i niesprężystych, cienkościennych ustrojów nośnych, a więc na problematykę ściśle związaną z wytrzymałością konstrukcji lotniczych. Z tej dyscypliny napisał rozprawę doktorską i habilitacyjną. Był inspiratorem i organizatorem studiów w zakresie specjalności „lotnictwo” w Politechnice Rzeszowskiej. W latach 1973-1989 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Lotnictwa oraz równolegle kierownika Zakładu Mechaniki Stosowanej Politechniki Rzeszowskiej, przekształconego w latach 90. w Katedrę Mechaniki Stosowanej i Robotyki, którą kieruje do dziś. Posiada tytuł profesora zwyczajnego. Jest autorem ponad 200 prac naukowych. Był promotorem w 11 ukończonych przewodach doktorskich. Należy do wielu towarzystw naukowych – krajowych i zagranicznych. W części z nich pełnił funkcje z wyboru. Przez 12 lat pełnił społecznie funkcję przewodniczącego Rady Naukowej Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Za wybitną pracę naukową, dydaktyczną i społeczną odznaczony został m.in. Krzyżem Oficerskim OOP i Medalem Edukacji Narodowej. Mieszka w Rzeszowie.

 

  • Janusz Kopecki

    Janusz Kopecki

KOPECKI JANUSZ, urodzony 18 V 1945 r. w Mielcu, syn Jana i Marii z Wolińskich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1964 r. Od lat szkolnych należał do ZHP, pełnił funkcję drużynowego, posiadał stopień ćwika, a później przewodnika. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie ukończył w 1968 r. i otrzymał tytuł magistra fizyki. Od roku szkolnego 1968/1969 rozpoczął pracę w II Liceum Ogólnokształcącym w Mielcu jako nauczyciel fizyki. Przez szereg lat był opiekunem organizacji harcerskiej i otrzymał stopień podharcmistrza. W 1978 r. ukończył Studium Przedmiotowo-Metodyczne w Nowym Sączu. Od 1 IX 1990 r. do 31 VIII 1997 r. pełnił funkcję wicedyrektora II LO im. Mikołaja Kopernika w Mielcu, a od 1 IX 1997 r. jest dyrektorem tejże szkoły. Intensywnie się dokształcał. W latach 1968-2000 ukończył 10 kursów, a w 2000 r. - podyplomowe studia z zakresu zarządzania oświatą i przedsiębiorczości w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. W pracy dydaktycznej osiągnął szereg sukcesów, m.in. przygotował i doprowadził do centralnego finału Olimpiady Fizycznej 15 uczniów, z których 5 zostało laureatami. Wielu jego uczniów jest cenionymi fachowcami w dziedzinach związanych z fizyką. Jest współautorem programu autorskiego nauczania fizyki, zatwierdzonego przez MEN w 1992 r. i realizowanego od roku szkolnego 1992/1993, a także autorem szkolnych podręczników pomocniczych, wydanych przez Wydawnictwo Szkolne „Omega” w Krakowie: „Tematy i zagadnienia maturalne z fizyki” (6 wydań od 1997 r.), Zadania testowe z fizyki (2 wydania od 1997 r.) oraz serii Notatki z lekcji. Fizyka (10 wydań). W roku szkolnym 1998/1999 przewodniczył wojewódzkiemu zespołowi przedmiotowemu fizyków. Po ukończeniu specjalistycznego kursu posiada uprawnienia egzaminatora CKE. Angażuje się do prac zespołu nauczycieli nowatorów. Inicjuje, organizuje i prowadzi konferencje szkoleniowe, szkolenia i kursy specjalistyczne. We współpracy z gronem pedagogicznym i Radą Rodziców, bez udziału środków budżetowych, zmodernizował wnętrze szkoły i unowocześnił jej wyposażenie. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1993) oraz Nagrodami Ministra Edukacji Narodowej II Stopnia (1997) i I Stopnia (1999) za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Do 2008 r. pełnił funkcję dyrektora II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, a następnie przeszedł na emeryturę. W latach 2008-2011 pracował w tymże II LO jako nauczyciel w niepełnym wymiarze godzin, a w latach 2009-2012 był wykładowcą w Zamiejscowym Ośrodku Dydaktycznym AGH Kraków w Mielcu. Ponadto przez rok pracował jako wolontariusz w KCEM „Kana” w Mielcu.

 

  • Ryszard Kopecki

    Ryszard Kopecki

KOPECKI RYSZARD, urodzony 9 VIII 1932 r. we Włodzimierzu Wołyńskim, syn Jana i Marii z Wolińskich. Do Mielca przybył z rodziną w 1939 r. Absolwent Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu i Liceum Mechanicznego w Dębicy. W czasie nauki w Mielcu należał do harcerstwa, m.in. był zastępowym w II Drużynie im. Bolesława Chrobrego i przybocznym V Drużyny przy Szkole Męskiej. Posiadał stopień ćwika. Egzaminy maturalne zdał w 1952 r. i uzyskał dyplom technika mechanika. Po maturze rozpoczął pracę w WSK w Mielcu jako konstruktor pomocy warsztatowych, ale wkrótce zakończył ją w związku z podjęciem jeszcze w tym samym roku studiów na Wydziale Mechanicznym, Technologiczno-Konstrukcyjnym Politechniki Warszawskiej. Egzamin dyplomowy zdał 21 XI 1956 r. i otrzymał tytuł inżyniera mechanika. Powrócił do Mielca i 25 XI ponownie został zatrudniony w WSK, początkowo na stanowisku starszego technologa, a następnie technologa prowadzącego – kierownika sekcji technologicznej wydziałów półmontażowych 51 i 52. Prowadził wówczas uruchomienie produkcji zespołów skrzydłowych nowych samolotów polskiej konstrukcji inż. Tadeusza Sołtyka: TS-8 „Bies” i TS-11 „Iskra”. Podczas uruchamiania produkcji skrzydeł „Iskry” kierował 4-osobowym zespołem inżynierów, który opracował i wypróbował pierwszą w Polsce metodę uszczelniania kesonu, opartą na zastosowaniu uplastycznionych odpowiednim wypełniaczem żywic epoksydowych. Metoda ta została dopuszczona do seryjnej produkcji samolotu TS-11 „Iskra” i z niewielkimi udoskonaleniami była stosowana do końca produkcji „Iskry” w Mielcu. W 1962 r. został awansowany na kierownika Działu Technologicznego (obróbka skrawaniem). W latach 1965-1974 kierował nowo zorganizowanym Działem Technologicznym i prowadził uruchomienie produkcji dwóch nowych asortymentów branży silnikowej: aparatury wtryskowej (na licencji austriackiej firmy Friedman und Mayer) i wtryskiwaczy do silnika wysokoprężnego „Leyland”. W 1974 r. mianowano go kierownikiem Działu Inwestycji Maszyn w Pionie Dyrektora Inwestycyjnego, a następnie awansowano na stanowisko głównego specjalisty do spraw inwestycji przemysłowych. Po przekształceniu WSK na przedsiębiorstwo wielozakładowe w 1978 r. został zastępcą dyrektora d/s technicznych Zakładu Silnikowego, a we wrześniu 1983r. powierzono mu stanowisko zastępcy dyrektora WSK d/s inwestycyjnych. Pełniąc tę funkcję, doprowadził m.in. do umowy z krakowskim Biurem „Miastoprojektu”, w wyniku czego opracowano w krótkim czasie kompleksowy projekt osiedla Smoczka. W 1990 r., na skutek zmian w polityce gospodarczej i społecznej, został odwołany ze stanowiska, a Pion Inwestycyjny WSK rozwiązano. Przyjął funkcję kierownika Służby Rozwoju Przedsiębiorstwa w Pionie Dyrektora Technicznego, ale po gwałtownym pogorszeniu się zdrowia przeszedł na rentę z dniem 5 II 1991 r. W czasie długoletniej pracy zawodowej angażował się w działalność społeczną. Był członkiem Zakładowego Koła SIMP, Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz Klubu Oficerów Rezerwy (w stopniu porucznika). W okresie pracy w Zakładzie Silnikowym (1978-1983) pełnił społecznie funkcję przewodniczącego Zakładowego Koła PTTK. W latach 1984-1990 (dwie kadencje) sprawował mandat radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. W pierwszej kadencji był wiceprzewodniczącym Komisji d/s Samorządu, a w drugiej (skróconej) – członkiem Prezydium WRN i przewodniczącym Komisji Budownictwa i Materiałów Budowlanych. Ponadto w tym okresie został członkiem Plenum KM PZPR w Mielcu i przewodniczył Komisji Budownictwa. Za duży wkład w rozwój Mielca i WSK „PZL-Mielec” został odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP i Medalem 60-lecia Przemysłu Lotniczego w Polsce oraz wpisany do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca.

 

  • Wiesław Kopecki

    Wiesław Kopecki

KOPECKI WIESŁAW STANISŁAW, urodzony 12 VII 1938 r. w Skopaniu, syn Jana i Ludwiki z domu Wacław. W 1955 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu. Po maturze został zatrudniony w WSK Mielec i do 1968 r. pracował kolejno na stanowiskach: trasera, młodszego technologa, młodszego konstruktora, konstruktora i starszego konstruktora. Od 1968 r. do 1994 r. pełnił funkcje kierownicze. Był: kierownikiem sekcji, kierownikiem Działu Pomiarów i Automatyzacji Badań Silnika Wysokoprężnego, Aparatury Paliwowej i Wózka Golfowego, głównym specjalistą ds. wyposażeń lotniczych, głównym specjalistą ds. technicznej obsługi eksportu, przedstawicielem techniczno-handlowym w Bułgarii, głównym specjalistą ds. koordynacji i rozwoju Zakładu Elektroniki i Osprzętu Lotniczego „Resovia” w Rzeszowie oraz specjalistą marketingu i technologiem prowadzącym. W 1974 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Rzeszowie i otrzymał tytuł inżyniera elektryka, a w 1977 r. uzyskał specjalizację zawodową I stopnia w zakresie konstrukcji elektronicznych bloków funkcjonalnych. W toku długoletniej pracy szczególnie wiele wysiłku poświęcał pracom indywidualnym i zespołowym na rzecz rozwoju i postępu technicznego. W części rozwiązywanych problemów współpracował z pracownikami naukowymi Politechnik: Gdańskiej, Krakowskiej i Rzeszowskiej. Efektem tych prac było m.in.: otrzymanie 3 świadectw autorskich wynalazków („Urządzenie do pomiaru zużycia paliwa”, „Urządzenie do pomiaru przebiegu ciśnień w silnikach spalinowych”, „Sposób i układ przekaźnika elektrycznego do kontroli zaniku napięcia w sieci trójfazowej”), wnioski racjonalizatorskie oraz udział w opracowaniu i wdrożeniu „Komputerowego systemu stanowiskowych badań silników wysokoprężnych – SIMAC”, za co wraz ze współautorami otrzymał Nagrodę Zespołową Ministra Przemysłu Maszynowego w 1976 r. Ponadto wyróżniony został m.in.: tytułem „Młodego Mistrza Techniki WSK PZL-Mielec” w 1969 r., tytułem „Mistrza Techniki WSK PZL:-Mielec” w 1971 r. i Krzyżem Kawalerskim OOP (1988). Poza pracą zawodową udzielał się społecznie, m.in. w organizacjach młodzieżowych, sekcji motorowej LOK, SIMP, SEP (był rzeczoznawcą sprzętu lotniczego) i ZZ Metalowców. W 1994 r. przeszedł na emeryturę.

 

  • Aleksander Kopeć

    Aleksander Kopeć

KOPEĆ ALEKSANDER, urodzony 15 IX 1950 r. w Krzątce, syn Franciszka i Zofii z domu Lidwin. Absolwent Technikum Budowlanego w Jarosławiu, maturę zdał w 1969 r. Pracę zawodową rozpoczął 2 VII 1969 r. w Tarnobrzeskim Przedsiębiorstwie Budowlanym jako mistrz budowlany. Niedługo potem został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej, a po niej pracował nadal w TPB do 31 X 1972 r. Kolejnymi miejscami pracy były: Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Nowej Dębie – inspektor kontroli technicznej (1 XI 1972 – 31 VIII 1973 r.), Urząd Gminy w Żyrakowie – inspektor budownictwa (1 IX 1973 r. – 28 II 1977 r.) i Nadleśnictwo Mielec – specjalista d/s inwestycji (od 1 III 1977 r.). Przez trzy kadencje pracował jako radny Rady Miejskiej w Mielcu i pełnił funkcje: przewodniczącego Komisji Budownictwa (1990-1994), zastępcy przewodniczącego Rady Miejskiej (1994-1998) i przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych (1998-2002). Był jednym z założycieli Porozumienia Centrum w Mielcu, od 1992 r. członkiem Naczelnej Rady Politycznej PC, w latach 1993-1998 prezesem Zarządu Wojewódzkiego PC w Rzeszowie i od 1999 r. członkiem Prezydium PC Województwa Podkarpackiego. W latach 1994-1999 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu. Od kilku lat działa także w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich przy parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jest współzałożycielem Koła Prawa i Sprawiedliwości w Mielcu, funkcjonującego od 2001 r. W wyborach samorządowych w 2010 r. zdobył mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencję 2010-2014 r., a następnie został wybrany na wiceprzewodniczącego Rady.

 

KOPEĆ GRAŻYNA ANNA (z domu TRACZ), urodzona 22 III 1949 r. w Mielcu, córka Kazimierza i Agnieszki z domu Grzelak. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdała w 1966 r. W latach szkolnych należała do ZHP i pełniła m.in. funkcję drużynowej. Była także drużynową szkolnej drużyny PCK. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie ukończyła w 1973 r. i otrzymała tytuł lekarza medycyny. W czasie studiów występowała w drużynie koszykówki AZS AM Lublin. Bezpośrednio po studiach odbyła roczny staż w Szpitalu Powiatowym w Mielcu, a następnie w latach 1974-1999 pracowała na Oddziale Dziecięcym w tymże szpitalu oraz w Przychodni Dziecięcej w ramach Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. L. Waryńskiego (aktualnie ul. Sandomierska). W 1977 r. uzyskała I stopień specjalizacji z pediatrii w Szpitalu Wojewódzkim nr 1 w Rzeszowie. Od 1977 r. do 1999 r. pełniła funkcję kierownika Poradni Medycyny Szkolnej. Po reorganizacji ZOZ w 1999 r. pracuje w Niepublicznym ZOZ „ZLEP” przy ul. Sandomierskiej. Ponadto od 1992 r. prowadzi Prywatny Gabinet Pediatryczny przy ul. Zacisze. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Uczestniczy w konferencjach i seminariach specjalistycznych.

 

  • Jerzy Kopeć

    Jerzy Kopeć

KOPEĆ JERZY, urodzony 19 VIII 1948 r. w Sopocie, syn Juliana i Walentyny z domu Zając. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr IX w Gdańsku, maturę zdał w 1966 r. Ukończył także podstawową szkołę muzyczną. Studiował na Wydziale Weterynarii Akademii Rolniczej w Lublinie i w 1973 r. uzyskał tytuł lekarza weterynarii. Bezpośrednio po studiach został zatrudniony jako ordynator i kierownik Lecznicy dla Zwierząt w Wadowicach Dolnych koło Mielca i na tym stanowisku pracuje do dziś. Równocześnie dokształcał się, m.in. ukończył studia podyplomowe z zakresu higieny żywności pochodzenia zwierzęcego. Od wielu lat angażuje się do prac społecznych. Przez dwie kadencje pełnił funkcję przewodniczącego Sądu Podkarpackiej Izby Lekarskiej Weterynaryjnej z siedzibą w Przemyślu. W 1998 r. został wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 1999-2002, a następnie na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencjach 2006-2010 i 2010-2014. Wyróżniony m.in. Medalem „Meritus Veterinarius” i odznaką „Zasłużony dla Polskiego Związku Łowieckiego”.

 

  • Roman Koper

    Roman Koper

KOPER ROMAN, urodzony 23 II 1937 r. w Białej Podlaskiej, syn Stefana i Eweliny z Izdebskich. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (aktualnie I LO), egzaminy maturalne złożył w 1954 r. Studia na Wydziale Stomatologicznym Akademii Medycznej w Warszawie ukończył w 1960 r. i otrzymał tytuł lekarza stomatologa. Pracę zawodową rozpoczął w 1960 r. w Przychodni Rejonowej nr 1 i wkrótce potem otworzył prywatny gabinet stomatologiczny. W 1975 r. uzyskał w Wojewódzkiej Przychodni Stomatologicznej w Rzeszowie I stopień specjalizacji ze stomatologii ogólnej, a w 1979 r., w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, II stopień z zakresu stomatologii zachowawczej. Od 1982 r. pełnił funkcję kierownika Obwodowej Przychodni Stomatologicznej, a od 1983 r. pracował w Poradni Stomatologii Zachowawczej w Przychodni nr 3 w Mielcu. Zorganizował (wspólnie z dr. Kowalem) PSZ w Ośrodku Zdrowia w Przecławiu i w Spółdzielni Zdrowia w Czerminie. Był kierownikiem specjalizacji na II stopień ze stomatologii zachowawczej (dla 3 lekarzy) i na I stopień (dla kilkunastu lekarzy). W latach 90. pełnił funkcję Zastępcy Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Izbie Lekarskiej w Warszawie. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Poza pracą zawodową angażował się w działalność na rzecz miasta. W latach 1978-1990 (trzy kadencje) był radnym Miejskiej Rady Narodowej i w latach 1984-1990 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady. Posiada stopień porucznika rezerwy. Za wyróżniającą się pracę zawodową i społeczną otrzymał m.in.: Krzyż Kawalerski OOP, Honorową Odznakę „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” i Srebrną Honorową Odznakę Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. W 1984 r. został wpisany do Księgi Zasłużonych dla miasta Mielca. Zmarł 14 III 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zofia Koper

    Zofia Koper

KOPER ZOFIA (z domu DWORAK), urodzona 5 IV 1926 r. w Raniżowie, córka Pawła i Agnieszki z domu Dragan. Ukończyła Gimnazjum (z małą maturą w 1946 r.) i Liceum Pedagogiczne w Rzeszowie z maturą w 1948 r. Pracowała jako nauczycielka w Szkołach Podstawowych w Brzostowej Górze (1948-1949) i Woli Raniżowskiej (1949-1951), a następnie jako instruktorka ZNP w Kolbuszowej (1951-1952) i Tarnobrzegu (1952-1953). W 1953 r. przeniosła się do Mielca i uczyła w Szkołach Podstawowych: nr 1, nr 2, nr 3 i nr 6. Studiowała historię na Zaocznym Studium Nauczycielskim w Lublinie i w 1961 r. otrzymała dyplom jego ukończenia. W 1963 r. została mianowana kierownikiem Szkoły Podstawowej nr 6 i funkcję tę (w latach 70. przemianowaną na dyrektora) sprawowała do 1974 r., a następnie – w latach 1974-1981 – pełniła funkcję zastępcy dyrektora. W okresie kierowania nowo wybudowaną szkołą doprowadziła do jej wyposażenia i uporządkowania otoczenia. Prace te, mimo braku środków finansowych, udało się wykonać we współpracy ze środowiskiem. To współdziałanie okazywało się również przydatne w wychowywaniu dzieci trudnych i zaniedbanych. W 1978 r. uzyskała dyplom kwalifikacji równoważnych wyższym studiom zawodowym w zakresie historii, po szkoleniu przeprowadzonym w Krakowie przez warszawski Instytut Kształcenia Nauczycieli. W 1981 r. przeszła na emeryturę, ale po pewnym czasie zawiesiła ją i jeszcze przez kilka lat pracowała w Szkole Podstawowej nr 3. Jest członkiem Komisji Socjalnej przy Szkole Podstawowej nr 3 i angażuje się do pomocy chorym nauczycielkom – emerytkom. Za wyróżniającą się pracę otrzymała m.in. Krzyż Kawalerski OOP, Medal 40-lecia PRL i Medal Komisji Edukacji Narodowej oraz dwie Nagrody Ministra Oświaty i Wychowania (1973, 1985) za „wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej”.

 

  • Czesław Kopera

    Czesław Kopera

KOPERA CZESŁAW, urodzony 14 II 1932 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Adama i Marii z domu Kruk. Absolwent Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego w Toruniu, maturę zdał w 1950 r. Studiował filozofię na Uniwersytecie M. Kopernika w Toruniu. Pracę zawodową rozpoczął 1 V 1955 r. jako referent w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. 1 VII 1958 r. został powołany na stanowisko kierownika referatu w Wydziale Budżetowo-Gospodarczym PPRN, a 30 V 1970 r. powierzono mu funkcję kierownika tegoż Wydziału. Ponadto przez szereg lat był odpowiedzialny m.in. za koordynowanie przygotowań do wyborów do Sejmu i rad narodowych (informacje, druki, lokale wyborcze, karty do głosowania) na terenie powiatu mieleckiego. Pracował w kilku komisjach, m.in. opiniodawczej do spraw koordynacji rozdziału mieszkań w Miejskiej Radzie Narodowej w Mielcu oraz socjalno-bytowej pracowników państwowych i społecznych, której przewodniczył. W latach 1962-1972 pełnił społecznie funkcję kierownika biura Powiatowego Komitetu Frontu Jedności Narodu w Mielcu. W związku z procesem rozwiązywania powiatów w 1975 r. – od 1 V 1975 r. przeszedł na stanowisko kierownika Ekspozytury Polskiego Biura Podróży „Orbis” w Mielcu. Zorganizował i rozwinął jej działalność, a następstwem tego było podniesienie Ekspozytury – z dniem 8 VII 1980 r. – do rangi samodzielnego Oddziału PBP „Orbis” i osobisty awans na stanowisko dyrektora. W okresie od 15 XI 1990 r. do 15 VI 2012 r. prowadził prywatne Biuro Podróży w Mielcu, wykupione od PBP „Orbis”. Przebywa na emeryturze. Był członkiem szeregu organizacji społecznych, m.in.: Ligi Obrony Kraju, Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i Towarzystwa Ekonomicznego. Za długoletnią pracę zawodową i społeczną w administracji państwowej oraz instytucji upowszechniania turystyki został wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i Społecznych, Brązową Odznaką Zasłużonego Działacza Turystyki i Odznaką Honorową PCK IV stopnia.

 

KOPERNIKA MIKOŁAJA (OSIEDLE), budowane w latach 60., 70. i 80. XX w. przez Mieleckie Przedsiębiorstwo Budowlane dla Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej, która jest także administratorem tego osiedla. Zostało wydzielone i nadano mu patrona na sesji Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu 14 IV 1978 r. Jego orientacyjnymi granicami są ulice: J. Kusocińskiego, Kazimierza Jagiellończyka, Dworcowa i L. Staffa. Inne ulice tego osiedla to: ul. M. Kopernika, Grunwaldzka i Spółdzielcza. Przez setki lat na tych terenach znajdowały się pola mieszczańskie (długie, wąskie działki), które uprawiano jeszcze w latach 60. (Piłkarscy kibice szli na mecze Stali pomiędzy zbożem, ziemniakami i fasolą tyczkową.) Gdzieniegdzie stał dom z ogrodem, a jedyne większe osiedle domów jednorodzinnych znajdowało się na tzw. Górce. (Dziś jest to skupisko „wieżowców” i innych bloków mieszkalnych przy ulicach: J. Kossaka, Dworcowa i ks. P. Skargi.) Aktualnie charakterystycznymi obiektami osiedla są: Gimnazjum nr 2 (wcześniej Szkoła Podstawowa nr 7), Spółdzielczy Dom Kultury z placem zabaw, pawilon handlowo-usługowy przy ul. ks. P. Skargi, pawilon handlowo-usługowy przy ul. Kazimierza Jagiellończyka, Restauracja-Cafe-Pizzeria „Rock and Roll” i Klub „Feniks”.

 

KOPERNIKA MIKOŁAJA (ULICA), niezbyt długa (235 m), ale centralna ulica osiedla M. Kopernika. Powstała w 1970 r. i wtedy to MRN nadała jej patrona. Łączy dwie bardzo ruchliwe ulice J. Kusocińskiego i ks. P. Skargi, biegnąc pomiędzy blokami mieszkalnymi oraz zespołem boisk Gimnazjum nr 2 i placem zabaw SDK MSM. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Stanowi jedną z większych ciekawostek i tajemnic Mielca w zakresie adresów domów mieszkalnych. Otóż nikt z mieszkańców Mielca nie posiada w dowodzie osobistym adresu tej ulicy. Bloki po jednej stronie ul. M. Kopernika przypisano ul. Grunwaldzkiej, biegnącej o ponad sto metrów dalej, a blok z drugiej strony – ul. J. Kusocińskiego, oddalonej o kilkadziesiąt metrów. Z roku na rok poprawiano wizerunek osiedla, m.in. poprzez remonty ulic, wykonanie nowych kolorowych elewacji bloków MSM (w połączeniu z termoizolacją), remonty placówek oświatowych i modernizację ich otoczenia, wybudowanie nowej hali sportowej przy Gimnazjum nr 2 oraz modernizację stadionu i zespołu basenów MOSiR.
Patron osiedla i ulicy MIKOŁAJ KOPERNIK (1473-1543) to jeden z najwybitniejszych uczonych w dziejach ludzkości i jeden z najbardziej znanych w świecie Polaków. Był nie tylko duchownym i genialnym astronomem, ale także zdolnym lekarzem, matematykiem, ekonomistą, administratorem dóbr i nawet dowódcą obrony Olsztyna przed Krzyżakami. W dziejach nauki zapisał się przede wszystkim jako twórca teorii heliocentrycznej, w myśl której Słońce stanowi centrum, wokół którego krążą planety. Obalał tym samym powszechnie dotąd uznawaną teorię geocentryczną. (Ziemia jest centrum Wszechświata.) Napisał traktat naukowy De revolutionibus orbium coelestium libri VI (O obrotach kręgów niebieskich ksiąg VI), w którym wyłożył istotę teorii heliocentrycznej i poparł ją wynikami badań.

 

KOPIŃSKI PIOTR CEZARY, urodzony 13 VII 1969 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Marianny z domu Szelongiewicz. Edukację muzyczną rozpoczął w chórze chłopięcym Stanisława Steczkowskiego „Mieleckie Słowiki” . Kontynuował ją w Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. Mieczysława Karłowicza w Mielcu w klasie fortepianu Tadeusza Wywrockiego. Absolwent Liceum Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Bytomiu (w klasie fortepianu Marii Zegalskiej) z maturą w 1988 r. Ukończył studia: na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach (klasa fortepianu – prowadzący prof. Józef Stompel, klasa kameralistyki – prowadzący prof. Maria Szwajger-Kułakowska) z tytułem magistra sztuki w 1993 r. oraz na Wydziale Instrumentalnym École Normale de Musique Alfred Cortot w Paryżu (klasa fortepianu prof. Françoise Thinat) – „Diplôme d'execution” z wyróżnieniem w 1995 r. i „Diplôme d'execution supérieur” w 1996 r. Swoje umiejętności pianistyczne doskonalił na kursach u takich mistrzów jak: Andrzej Jasiński, Tatiana Szebanowa, Kum Sing Lee czy Maurizio Pollini. Pracę zawodową rozpoczął jako akompaniator w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach (1993-1994) oraz aktor-pianista w operze Umberto Giordano „Fedora” w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie (1993-1994). W latach 1995-1996 był akompaniatorem w klasie wiolonczeli w École Normale de Musique Alfred Cortot w Paryżu, w latach 1996-1997 – pedagogiem w klasie fortepianu w Liceum Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Bytomiu, a w latach 1996-2000 – nauczycielem kontraktowym w Państwowej Szkole Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach. Równocześnie od 1996 r. pracuje w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach jako wykładowca na Wydziale Wokalno-Instrumentalnym i w Instytucie Jazzu. Od 1998 r. koncertuje w kraju i za granicą jako pianista-solista z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach. W ramach NOSPR współpracował z wybitnymi kompozytorami, dyrygentami i solistami (m.in. Krzysztof Penderecki, Henryk Mikołaj Górecki, Antoni Wit, Jerzy Semkow, Gabriel Chmura, Jacek Kaspszyk, Stanisław Skrowaczewski, Paul McCreesh, Aleksander Liebreich, Krzysztof Jakowicz, Zofia Kilanowicz, Iwona Sobotka, Ewa Podleś, Danilo Pérez, Wayne Shorter, Brian Blade, John Patitucci i in.) Ponadto w roku akademickim 2002/2003 odbył staż na Wydziale Instrumentalnym École Normale de Musique Alfred Cortot w Paryżu (klasa fortepianu prof. Françoise Thinat). W 2008 r. otrzymał stopień doktora na podstawie rozprawy: Wpływ specyfiki instrumentów dętych na fakturę i charakterystykę brzmieniową fortepianu współgrającego, a w 2015 r. uzyskał habilitację na podstawie rozprawy: Nowa rola fortepianu w przestrzeni muzyki symfonicznej XX wieku. Krystalizacja środków ekspresji i zadania pianisty na podstawie wczesnej twórczości Igora Strawińskiego. W latach 1996-1997 był organizatorem koncertów w Szpitalu Uzdrowiskowym w Ustroniu (filia w Reptach) dla pacjentów po operacjach serca pt. „Muzyka dla serca”. Od 2000 r. organizuje w PSM I i II st. im. M. Karłowicza w Katowicach koncerty integrujące dzieci zdrowe i niepełnosprawne pt. „Dzieci-dzieciom”, a od 2001 r. jest organizatorem koncertów charytatywnych w Instytucie Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach na rzecz Stowarzyszenia „Spina Bifida” z udziałem wybitnych muzyków klasycznych i jazzowych. W czasie kariery artystycznej zdobył szereg nagród i wyróżnień, m.in.: II nagrodę w konkursie Liceum Muzycznego im. F. Chopina w Bytomiu (1982), II nagrodę w regionalnych przesłuchaniach klas fortepianu w Chorzowie (1987), I nagrodę w Konkursie Pianistycznym na Stypendia Artystyczne Towarzystwa im. F. Chopina w Warszawie (1991), wyróżnienie w XI Międzyuczelnianym Konkursie Muzyki Kameralnej w Łodzi (1992), I nagrodę w Konkursie Pianistycznym na Stypendia Artystyczne Towarzystwa im. F. Chopina w Warszawie (1993) i półfinał w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym „Piano XX siècle” w Orleanie (Francja; ”La République du Centre”: „...obiecujący talent...” „...pianista wielkiej klasy...”) oraz w ramach konkursów: stypendium rządu francuskiego (1994/1995), stypendium École Normale de Musique Alfred Cortot Comite du Albert Roussel w Paryżu (1995/1996) i ponownie stypendium rządu francuskiego (2002/2003). Szczególnym wyróżnieniem była Złota Płyta za album JimekxMiuoschxNOSPR (2015). Piotr Kopiński od kilku lat gra w duecie z wybitnym saksofonistą jazzowym Jerzym Główczewskim, a także współtworzy zespół specjalizujący się w argentyńskim tangu - „Andrysek Tango Ensemble” (płyta cd „OBLIVION 4:26AM”). Od 1996 tworzy duet z żoną Agnieszką : K2PIANO. Przez lata repertuar zespołu poszerzał się o dzieła różnych epok muzycznych, ale podstawowym obszarem zainteresowań jest muzyka XX wieku i współczesna. W 2000 roku duet wystąpił z recitalem na dwa fortepiany w Central Washington University i poprowadził kursy dla studentów tej uczelni. W 2013 roku zespół uczcił 100-lecie urodzin Witolda Lutosławskiego kompletem płyt cd z muzyką kameralną i fortepianową, a także 100-lecie premiery „Święta wiosny” Igora Strawińskiego we własnym opracowaniu na 2 fortepiany i zespół perkusyjny. Dla mieleckiej publiczności duet Kopińskich zagrał z Orkiestrą Smyczkową Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach 25 VI 2017 r. w ramach 20. Mieleckiego Festiwalu Muzycznego w Domu Kultury SCK w Mielcu. 

 

  • ks. Adam Kopyciński

    ks. Adam Kopyciński

KOPYCIŃSKI (KOPYTO) ADAM (ksiądz), urodził się 24 XII 1849 r. w Żmigrodzie Nowym koło Jasła, syn Jana Kopyto i Rozalii z Walewskich. Absolwent gimnazjum w Tarnowie. Tu również, po odbyciu studiów teologicznych, przyjął święcenia kapłańskie (26 VII 1874 r.). Po ledwie roku pracy – w Przeciszowie i Ciężkowicach – został wysłany na studia do Wiednia i tam w 1879 r. uzyskał doktorat z teologii. Powrócił do Tarnowa i od 1879 r. wykładał teologię pastoralną w Seminarium Duchownym, a ponadto od 1881 r. – Pismo Święte Nowego Testamentu. W tym okresie napisał i wydał drukiem szereg rozpraw (w tym doktorską) i artykułów oraz książkę O sakramencie pokuty (Tarnów, 1883/1884). Prowadził też niezwykle aktywną działalność społeczną i polityczną. Doprowadził do powstania stowarzyszenia rękodzielników chrześcijańskich „Gwiazda Tarnowska” i przez 10 lat był jego prezesem. Był też inicjatorem budowy domu dla tego stowarzyszenia. Wybierano go do Rady Miejskiej i Powiatowej w Tarnowie. W 1883 r. został posłem na sejm krajowy, a w 1885 posłem do parlamentu we Wiedniu. Był rzecznikiem spraw chłopskich. Organizował wiece, zakładał kółka rolnicze i inne stowarzyszenia chłopskie. Inspirował różne formy działalności oświatowej na wsi. Niezadowoleni właściciele ziemscy wymogli na biskupie tarnowskim I. Łobosie decyzję o nakazie rezygnacji z mandatu poselskiego przez ks. A. Kopycińskiego i ten zastosował się do biskupiego polecenia. Kontynuował natomiast działalność publicystyczną, także źle przyjmowaną przez obszarników. Wydał w Tarnowie m.in. O zagrodach włościańskich (1889) i O stosunku kapitału do pracy (1890). W 1890 r. mianowano go proboszczem w Radomyślu Wielkim, ale po konflikcie na tle politycznym został przeniesiony do Gawłuszowic (29 XII 1892 r.). Tu wznowił działalność polityczną i społeczną, m.in. uruchomił parafialną spółkę oszczędności i pożyczek. Dwukrotnie został posłem do parlamentu we Wiedniu, w kadencjach 1891-1897 i 1907-1911 (z okręgu Dąbrowa-Mielec). Kontynuował przy tym działalność pisarską, wydając 20 dalszych książek. Pisarstwo i działalność polityczno-społeczna w interesie chłopów nie przeszkadzały mu w wykonywaniu obowiązków duszpasterskich. Pełnił szereg funkcji, m.in. sekretarza Stowarzyszenia św. Józefa, obrońcy węzła małżeńskiego, egzaminatora prosynodalnego, honorowego radcy konsystorza biskupiego, dziekana dekanatu radomyskiego i wicedziekana dekanatu mieleckiego. W 1894 r. otrzymał godność honorowego kanonika kapituły katedralnej. Zmarł 27 IX 1914 r. w Gawłuszowicach i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.

 

  • Zygmunt Korab

    Zygmunt Korab

KORAB ZYGMUNT, urodzony 24 V 1926 r. w Mikołajewie, województwo lwowskie. Zrządzeniem losu w czasie okupacji hitlerowskiej zamieszkał z rodzicami w Dębicy. W 1942 r. został wywieziony na przymusowe roboty do Eilenburga w III Rzeszy. Po wojnie wrócił do Dębicy i w 1947 r. ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum w Dębicy. Po maturze odbył zasadniczą służbę wojskową, początkowo w batalionie samochodowym przy Dowództwie Wojsk Lotniczych w Warszawie, a później w Technicznej Szkole Lotniczej i ponownie w jednostce transportowej DWL. W latach 1948-1950 ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą w Dęblinie i otrzymał stopień podporucznika. Do końca marca 1954 r. służył w 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa”, pełniąc funkcje: starszego pilota, dowódcy klucza i dowódcy eskadry. Latał m.in. na samolotach odrzutowych typu „Jak” oraz „MiG” i uzyskał uprawnienia instruktora szkolenia na samolotach „MiG”. Pierwszy kontakt z Mielcem miał w 1953 r. przy odbiorze i przebazowywaniu samolotu Lim-1. Od 1 IV 1954 r. – już w stopniu kapitana – pracował jako pilot doświadczalny w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych, a z dniem 1 XI 1954 r. rozpoczął pracę w WSK Mielec jako pilot oblatywacz. Przez 6 lat pobytu w Mielcu oblatał około 1500 samolotów, m.in. pierwszy Lim-2 wykonany całkowicie w Polsce (22 XI 1958 r.) i Lim-5P (18 XI 1958 r.). 1 XI 1957 r. został mianowany szefem pilotów doświadczalnych, a w kwietniu 1959 r. otrzymał awans na stopień majora. Wyjątkowymi osiągnięciami było lądowanie i start z przygodnego trawiastego terenu samolotem odrzutowym Lim-5 i samolotem Lim-6bis oraz przymusowe lądowanie odrzutowcem bez pracującego silnika. Z dniem 31 VII 1960 r. powrócił do lotnictwa wojskowego i pełnił funkcję kierownika lotów na lotnisku polowym, a wkrótce potem został ponownie skierowany do Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych i pracowal tam jako pilot. W 1964 r. przeszedł do rezerwy i został zatrudniony w Polskich Liniach Lotniczych „LOT”. Po przeszkoleniu na samolotach pasażerskich Ił-14, An-24, Ił-18 i Ił-62 pracował jako pilot na liniach zagranicznych do 1982 r., m.in. pełnił funkcję kapitana samolotu pasażerskiego Ił-62. W 1982 r. zakończył pracę pilota ze względu na stan zdrowia. Bilans dokonań lotniczych zamknął następującymi danymi: 35 lat latania, 11 350 wylatanych godzin (w tym 3 600 na samolotach myśliwskich), 31 typów pilotowanych samolotów (w tym 8 produkcji WSK Mielec), 1 500 egzemplarzy oblatanych samolotów, 6 500 mln przebytych km w PLL „LOT”. Wyróżniony został m.in. Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”. Na emeryturze mieszkał w Warszawie. Zmarł 10 III 1991 r.

 

KORCZAKA JANUSZA (ULICA), jedna z najdłuższych ulic (1365 m) na osiedlu Wolności. Biegnie od ul. Wolności w kierunku południowo-wschodnim, równolegle do linii kolejowej, do bramy Zakładu Dróg Miejskich. Krzyżuje się z ulicami: B. Czecha, M. Ćwiklińskiej, B. Prusa i Krańcową. W jej rejonie znajduje się jedna ze stref przemysłowych miasta, toteż po obu stronach ulicy ulokowane są przedsiębiorstwa, zakłady przemysłowe i hurtownie. Część posesji pozostaje niezagospodarowana. Ulica powstała w latach 50., ale patrona otrzymała dopiero w 1973 r. Miała asfaltową nawierzchnię i chodnik z płyt po jednej stronie i tylko do połowy długości. W 2006 r. i 2011 r. przeprowadzono remonty, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową.
Patron ulicy: JANUSZ KORCZAK (Henryk Goldszmit) urodził się w 1878 r. (lub w 1879 r.) w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Był znanym pedagogiem i teoretykiem wychowania, pisarzem (m.in. Król Maciuś Pierwszy i Król Maciuś na wyspie bezludnej), publicystą i lekarzem. Tworzył i prowadził placówki opiekuńcze dla dzieci. 6 VIII 1942 r., przy likwidacji getta warszawskiego, nie opuścił podopiecznych dzieci i wraz z nimi został wywieziony do obozu hitlerowskiego w Treblince, a następnie zamordowany.

 

KORDECKIEGO AUGUSTYNA (ULICA), niedługa (205 m) ulica miejska na osiedlu Wolności. Stanowi połączenie ulic G. Naruszewicza i S. Okrzei. Powstała w 1977 r. w czasie budowy osiedla domów jednorodzinnych na Górce Wojsławskiej. Pierwotnie nosiła imię Mariana Buczka, ale w 1990 r. Miejska Rada Narodowa, na wniosek przedstawicieli Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, nadała jej nowego patrona – ks. Stanisława Kordeckiego. Aktualnie ulica ma asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Sąsiadują z nią prywatne posesje z okazałymi domami i bogatą zielenią.
Patron ulicy: KS. AUGUSTYN KORDECKI (1603-1673), przeor klasztoru Paulinów w Częstochowie, wsławił się bohaterską postawą i duchowym przywództwem w czasie udanej obrony klasztoru jasnogórskiego przed wojskami szwedzkimi w czasie „potopu” (1655). Ta pierwsza większa porażka wojsk szwedzkich na terenie Polski miała duży wpływ na mobilizację Polaków przeciwko szwedzkiemu najeźdźcy.

 

KORDYŚ MARIAN, urodzony 29 X 1932 r. w Woli Pławskiej, powiat mielecki, syn Franciszka i Karoliny z domu Rżany. W czasie okupacji hitlerowskiej jego rodzina została wyrzucona z gospodarstwa i przesiedlona do Mielca za odmowę podpisania volkslisty. Zamieszkała w pobliżu obozu jenieckiego (Francuzi, Rosjanie, Żydzi i inni) przy stacji kolejowej. Marian Kordyś, wraz z innymi młodymi chłopcami (Ząbkiem, Sosińskim, Krzakiem i Taborem – sąsiadami), podrzucał jedzenie do obozu, ryzykując nawet życiem. Zbierał także informacje o obozie, potrzebne dla wywiadu AK. W czasie tych eskapad został dwukrotnie postrzelony przez strażników obozowych. Po zakończeniu wojny został powołany do jednostki Służby Polsce (SP) i uczestniczył w budowie fabryki wiskozy w Jeleniej Górze. W latach 1952-1956 służył w Marynarce Wojennej. Po odbyciu służby wojskowej powrócił w rodzinne strony i podjął pracę w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Pławie (specjalność: rolnictwo) i Zasadniczą Szkołę Zawodową w Mielcu (specjalność: galwanizer). Założył własne gospodarstwo w Chrząstowie i w 1964 r. przeszedł do pracy w Spółdzielni Pracy „Pokój” (później „Przyszłość”) na stanowisko galwanizera. Angażował się politycznie w ruchu ludowym i uczestniczył w różnych formach protestów (strajkach, blokadach) w latach 80. XX w. Należy do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Wyróżniony m.in. „Złotą Koniczynką”.

 

  • Wacław Korona

    Wacław Korona

KORONA WACŁAW, urodzony 1 I 1950 r. w Krośnie, syn Józefa i Heleny z domu Urbanek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Krośnie-Turaszówce, maturę zdał w 1969 r. W latach 1969-1970 pracował w Krośnieńskich Hutach Szkła w Krośnie na stanowisku laboranta. Studia w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie odbył w latach 1970-1975 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka. Po studiach został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec” i do 1992 r. pracował kolejno na stanowiskach: technologa, mistrza Wydziału Automatyki, kierownika Działu Inwestycji i kierownika Wydziału Utrzymania Ruchu. W 1988 r. ukończył studia podyplomowe na Politechnice Rzeszowskiej z zakresu systemów mikroprocesorowych, a w 1990 r. otrzymał I stopień specjalizacji zawodowej inżyniera w dziedzinie elektroniki. W latach 1989-1991 był zastępcą przewodniczącego i następnie przewodniczącym Rady Pracowniczej WSK „PZL-Mielec”. Od 1992 r. przebywał poza Mielcem, pełniąc w latach 1992-1994 funkcję prezesa zarządu Zakładów Podzespołów Radiowych S.A. w Kutnie oraz w latach 1994-1999 funkcję dyrektora przedsiębiorstwa państwowego i prezesa zarządu Zakładów Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego SA w Dwikozach. W obu firmach kierował procesem restrukturyzacji, w wyniku którego z przedsiębiorstw zagrożonych upadłością stały się firmami rentownymi z dobrymi perspektywami rozwojowymi. Ponadto w latach 1992-1999 wchodził w skład Rady Nadzorczej firmy „TARBUD” S.A. jako reprezentant Skarbu Państwa. W 1998 r. ukończył studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie z zakresu zarządzania strategicznego. Od 1999 r. pełni kierownicze funkcje w zarządzie Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Mielcu, najpierw jako zastępca prezesa, a następnie – prezes zarządu spółki. W tym okresie, w wyniku wdrożonego programu naprawczego, nastąpiła zdecydowana poprawa sytuacji firmy. Pozwoliło to na rozpoczęcie procesu modernizacji miejskiego systemu ciepłowniczego, poprawę jakości usług w zakresie dostaw ciepła i stabilizację ich cen.

 

KORPANTY ADAM, urodzony w 1776 r. Był podcechmistrzem cechu krawiecko-kuśnierskiego w Mielcu w latach 1825-1840. Zmarł w 1867 r. w Mielcu.

 

  • Anna Korpanty

    Anna Korpanty

KORPANTY ANNA, urodzona 8 XI 1948 r. w Mielcu, córka Józefa i Ewy z domu Kowal. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 1966 r. Od 1 X 1966 r. do 31 VIII 1982 r. pracowała w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu. W 1981 r. ukończyła studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i otrzymała tytuł magistra bibliotekozawstwa i informacji naukowej. Od 1 IX 1982 r. pracuje w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, przekształconym w Centrum Kształcenia Ustawicznego im. prof. Janusza Groszkowskiego, jako nauczyciel bibliotekarz. Równolegle do pracy zawodowej angażowała się w społeczną działalność kulturalną. Od 1970 r. należy do Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera w Mielcu. Przez wiele lat była członkiem zarządu, a w latach 1993-1996 pełniła funkcję prezesa TMZM. Pracowała też w komisjach problemowych: historyczno-dokumentalnej, popularyzacji wiedzy o regionie, wydawniczej, artystycznej, muzealnej i ekologicznej. Aktywnie działała w Klubie Środowisk Twórczych TMZM (udział w organizacji plenerów, wystaw, kiermaszy i spotkań) i popularyzowała jego osiągnięcia. Uczestniczyła w skutecznym apelu do władz miejskich o uratowanie dla działalności kulturalnej budynków nr 19 i 21 przy ul. H. Sawickiej, przeznaczonych do rozbiórki w ramach budowy wiaduktu. (Jest to dziś „Jadernówka” przy ul. Jadernych – filia Muzeum Regionalnego.) Jako nauczycielka popularyzuje wiedzę o ziemi mieleckiej wśród uczniów i nauczycieli CKU poprzez włączanie ich do udziału w imprezach regionalnych, wystawach i konkursach. W tym zakresie współpracuje z mieleckimi instytucjami tworzenia i upowszechniania kultury. Prywatnie posiada bogaty zbiór wydawnictw o Mielcu i jego regionie. Eksponowała go m.in. na wystawie Mielecjana – publikacje o Mielcu w Miejskiej Bibliotece Publicznej i na innych wystawach okolicznościowych. Jest autorką artykułów w okolicznościowych wydawnictwach szkolnych, m.in.: 80-lecie Gmachu 1912-1992 (Mielec, 1992), Informator z okazji otwarcia filii ZSZ nr 1 (Mielec, 1998) Liceum Techniczne 1998/99 i 90-lecie Gmachu Szkoły. 35-lecie Technikum Elektrycznego (Mielec, 2002) oraz w wydawnictwach regionalnych, m.in.: Z dziejów bibliotek, nauki i kultury ziemi mieleckiej (Mielec, 1974), Zapiski Mieleckie (Mielec, 1999 i 2000-2001) i Przygoda z przeszłością. Drzewa genealogiczne rodzin mieleckich (Mielec, 2001). Ponadto udzielała się w samorządowych strukturach PSS „Społem” oraz należy do Koła nr 38 Polskiego Związku Filatelistycznego w Mielcu. Wyróżniona została m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Brązową Odznaką Polskiego Związku Filatelistów oraz godnością Honorowego Członka Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. 31 VIII 2006 r. przeszła na emeryturę. Należała do Klubu Środowisk Twórczych TMZM w Mielcu, zajmowała się haftem artystycznym. Była także członkiem Koła Filatelistycznego nr 38 w Mielcu. Wyróżniona Złotą Odznaką Polskiego Związku Filatelistów. Zmarła 11 XII 2014 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Ewa Korpanty

    Ewa Korpanty

KORPANTY EWA (z domu KOWAL), urodzona 5 XI 1914 r. w Zadusznikach, powiat mielecki, córka Jana i Małgorzaty z domu Kołek. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego im. Emilii Plater w Mielcu, maturę zdała w 1934 r. Od 1929 r. należała do harcerstwa. Jeszcze jako uczennica ukończyła kurs ratownictwa ogólnego i przeciwgazowego dla podinstruktorów i komendantów drużyn ratowniczych PCK w Mielcu (1933). Uczestniczyła też w kursie instruktorskim Przysposobienia do Obrony Kraju (POK) w Widuniu koło Włocławka. Po maturze prowadziła w Mielcu żeńskie drużyny harcerskie jako instruktor POK. Po wielkiej powodzi w lecie 1934 r. pracowała od 13 IX 1934 r. do 15 VI 1935 r. jako wychowawczyni dzieci ofiar powodzi w Mielcu. W 1936 r. ukończyła kurs sióstr pogotowia sanitarnego PCK i w zimie 1937/1938 r. przeprowadziła 20 kursów higieniczno-sanitarnych w Kołach Gospodyń Wiejskich na terenie powiatu mieleckiego. Od 28 IV 1938 r. do 31 I 1939 r. pracowała jako higienistka w Domu Dziecka w Radziszowie, województwo krakowskie, a od lutego do lipca 1939 r. uczyła dzieci i młodzież (przedpoborowych i poborowych) w Nowych Czerwiszczach koło Brześcia nad Bugiem. W sierpniu 1939 r. została zaangażowana na stanowisko agronoma w Tuszowie Narodowym i prowadziła różne formy oświaty na wsi. W czasie okupacji hitlerowskiej była członkiem Spółdzielni Spożywców w Padwi. Angażowała się też w działalność konspiracyjną BCh. Po wojnie przez kilka lat wychowywała dzieci. Od 1953 r. ponownie włączyła się w różne formy działalności społecznej. Początkowo działała jako członek Komitetu Członkowskiego PSS „Społem”. W 1966 r. przyjęła obowiązki terenowego opiekuna społecznego, sprawując opiekę nad potrzebującymi z Rejonu II, obejmującego około 30 ulic na terenie tzw. Starego Mielca. W latach 70. była także członkiem Komitetu Osiedlowego nr 8. Od 1975 r. należała do Ligi Kobiet, a od 1984 r. do Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Za ofiarną i długoletnią działalność społeczną wyróżniona została m.in.: Medalem „Zasłużonej Matce” i tytułem „Przodującego Działacza Ruchu Spółdzielczego”. Zmarła 26 VIII 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jacek Korpanty

    Jacek Korpanty

KORPANTY JACEK, urodzony 26 VII 1955 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Jadwigi z Solarskich. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie, maturę zdał w 1977 r. Studia (indywidualny tok) odbył w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, otrzymując w 1982 r. dyplom z wyróżnieniem z zakresu architektury wnętrz i malarstwa wraz ze specjalizacją malarstwa architektonicznego, a także tytuły magistra sztuki i artysty plastyka. Otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za wybitne osiągnięcia na studiach oraz stypendium artystyczne MKiS. Indywidualnie eksponował swoje prace na kilkunastu wystawach, m.in. w „Inter Art” w Poznaniu, Centrum Sztuki w Elblągu oraz BWA w Poznaniu, Gnieźnie, Tarnowie, Olsztynie i Sopocie, a ponadto na pokazie w Arsenale w Warszawie i pokazie plastyczno-teatralnym „Malta 96” w Poznaniu. Uczestniczył w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych, festiwalach i biennale w kraju i za granicą, m.in. w Poznaniu, Katowicach (III nagroda) i Zielonej Górze oraz w Sofii, Budapeszcie, Londynie i Genewie. Od 1982 r. prowadzi Pracownię Realizacji Plastycznych w Poznaniu. W dorobku artystycznym ma ponad sto realizacji artystycznych, w tym m.in. freski w kaplicy klasztornej O.O. Dominikanów w Warszawie, polichromię i złocenia barokowego ołtarza w Berlinie oraz plafon polichromowany – fresk („wizja kosmosu”) zdobiący od wewnątrz kopułę kościoła p.w. Świętej Rodziny na osiedlu M. Kopernika w Poznaniu. (Praca wykonana została na powierzchni 850 m2 i jest to prawdopodobnie największe tego rodzaju dzieło współczesne w Europie.) Ponadto wykonał liczne prace z zakresu malarstwa architektonicznego w prywatnych rezydencjach. Publikacje o jego twórczości to m.in. katalogi z wystaw indywidualnych i zbiorowych, artykuły w „Gazecie Poznańskiej” i „Gazecie Wyborczej” oraz czasopiśmie „Cztery kąty”. Emitowano także trzy reportaże telewizyjne. J. Korpanty jest członkiem Polskiego Związku Artystów Plastyków oraz członkiem Internacional Association of Art IM AIAP. Ważniejsze realizacje artystyczne w latach 2002-2012: witraże (w technice akrylowej) w kościele Świętej Rodziny w Poznaniu, obrazy dla DEA w Poznaniu, restauracja fresków w pałacu w Maciejowie koło Kluczborka, polichromia XVIII-wiecznych stalli w pocysterskim kościele w Paradyżu koło Świebodzina, fresk „Temida“ w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu, polichromia plafonu w Auli im. H. Sienkiewicza we Wrześni, rozmalowanie i złocenia sali koncertowej w rezydencji w Hamburgu, relief w Nickiel Technology w Poznaniu, marmoryzacja wnętrza kolegiaty w Łasku (ogółem 540 m2), fresk strukturalny ściany prezbiterium w kościele w Barlinku, pomnik (płaskorzeźba w brązie) na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu, fresk na elewacji zabytkowego Urzędu Gminy w Ujściu.

 

KORPANTY JAN, urodzony w 1840 r. w Mielcu. Zdobył zawód czapnika. Uczestniczył, jako ochotnik, w powstaniu styczniowym 1863 r. Walczył w oddziale płk. Dionizego Czachowskiego. Dostał się do niewoli w bitwie pod Jurkowicami (21 X 1863 r.). Za udział w powstaniu skazany został przez władze austriackie na półroczne więzienie. Po odbyciu kary w tarnowskim więzieniu powrócił do Mielca. Zmarł 18 I 1915 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Korpanty

    Józef Korpanty

KORPANTY JÓZEF, urodzony 21 II 1910 r. w Mielcu, syn Władysława i Anny z Ryniewiczów. Ukończył Szkołę Powszechną 7-klasową w Mielcu. W 1924 r. został zatrudniony w kancelarii notarialnej Błażeja Kopacza w Mielcu, a następnie, do końca roku 1951 pracował w kilku innych kancelariach notarialnych w Mielcu, najdłużeju notariusza Leona Gronika. Po upaństwowieniu notariatów, 1 I 1952 r. podjął pracę w Państwowym Biurze Notarialnym w Mielcu. Równolegle do pracy zawodowej udzielał się w pracach społecznych. W okresie międzywojennym był członkiem Straży Pożarnej w Mielcu, a po wojnie pełnił m.in. funkcje skarbnika PZZ i skarbnika Ligi Lotniczej. Zmarł 7 XII 1971 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Józef Korpanty

    Józef Korpanty

KORPANTY JÓZEF, urodzony 18 V 1935 r. w Mielcu, syn Jana i Elżbiety z domu Kozik. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne złożył w 1953 r. Pracę w zawodzie nauczycielskim rozpoczął od roku szkolnego 1953/1954 w Szkole Podstawowej w Trzcianie, powiat mielecki. W 1954 r. został przeniesiony do Szkoły Podstawowej nr 1 w Mielcu (pół etatu) oraz powierzono mu funkcję instruktora metodycznego z zakresu wychowania fizycznego i kierownika Referatu Wychowania Fizycznego w Wydziale Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1960 r. ukończył Zaoczne Studium Nauczycielskie Wychowania Fizycznego w Raciborzu. W latach 1962-1974 pracował na stanowisku podinspektora szkolnego w Wydziale Oświaty PPRN w Mielcu oraz społecznie pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Powiatowego Szkolnego Związku Sportowego i sekretarza Zarządu Powiatowego Ligi Ochrony Przyrody. Nadzorując działalność szkół w zakresie wychowania fizycznego i organizując powiatowe imprezy sportowe, przyczynił się do rozwoju szeroko pojętej kultury fizycznej dzieci i młodzieży w Mielcu i powiecie mieleckim. Był też organizatorem wielu wycieczek krajoznawczych i obozów wędrownych. W latach 1974-1980 był zastępcą Gminnego Dyrektora Szkół w Mielcu i kierował sprawami wychowawczo-opiekuńczymi. Ponadto w latach 70. pełnił różne funkcje w Związku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu; jako kierownik szkolenia pedagogicznego organizował konferencje związkowe. Przez pięć lat prezesował Zarządowi Gminnemu TPD w Mielcu. W 1977 r. ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzymał tytuł magistra pedagogiki szkolnej. W 1980 r., ze względu na stan zdrowia, zrezygnował z funkcji dyrektorskiej i podjął pracę pedagoga szkolnego w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Swoje doświadczenia pedagogiczne przedstawiał w artykułach publikowanych w czasopiśmie „Oświata i Wychowanie” w latach 1979-1983 i innych wydawnictwach pedagogicznych. W 1985 r. przeszedł na emeryturę. Przez szereg lat śpiewał w chórze ZNP „Akord” w Mielcu. Od 1994 r. pracował społecznie w Okręgowej Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP w Rzeszowie i w Mielcu. Wyróżniony został m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką Honorową LOP, Honorową Odznaką za Zasługi w Sporcie Szkolnym i Odznaką „Przyjaciel Dziecka”. Zmarł 11 VII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Ludwik Korpanty

    Ludwik Korpanty

KORPANTY LUDWIK FRANCISZEK, urodzony 29 III 1880 r. w Mielcu, syn Mateusza i Wiktorii. Pełnił szereg funkcji społecznych. W latach 1928-1939 został zastępcą dyrektora Spółdzielni Spożywców Pracowników Państwowych i Komunalnych „Konsum”, a następnie dyrektorem w latach 1943-1945. Był także członkiem zarządu OSP w Mielcu w latach 20. oraz członkiem Zarządu TG „Sokół” w latach 30. Zmarł 25 VII 1961 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ulicy H. Sienkiewicza.

 

KORPANTY MATEUSZ, urodzony 17 VIII 1889 r. w Mielcu, syn Tomasza i Marii z Borzęckich. W młodości zdobył zawód masarza. W latach 30. został wybrany prezesem Towarzystwa Mieszczańskiego „Ojczyzna”. Zmarł 6 XII 1969 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu, przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Piotr Korpanty

    Piotr Korpanty

KORPANTY PIOTR, urodzony 4 XII 1946 r. w Mielcu, syn Józefa i Ewy z domu Kowal. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1964 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej ukończył w 1969 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera architekta. W czasie studiów był członkiem Koła Naukowego przy Katedrze Rysunku i Rzeźby PK. Od 1970 r. pracował w Wojskowym Biurze Projektów Budowlanych Oddział w Krakowie, a w latach 1972-1988 – w Biurze Studiów i Projektów Budownictwa Służby Zdrowia w Krakowie. M.in. był głównym projektantem szpitali w Miechowie, Suchej Beskidzkiej i Bielsku – Białej. Od 1989 r. pracuje w Ośrodku Historii Techniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie jako nauczyciel akademicki wzornictwa przemysłowego i rysunku odręcznego, które wprowadził do programu nauczania. W 1985 r. otrzymał zaświadczenie Ministerstwa Kultury i Sztuki o wykonywaniu zawodu artysty-plastyka. Prace plastyczne eksponował na wystawach indywidualnych w Krakowie (kilkakrotnie), Suchej Beskidzkiej, Szczawie, Miechowie i Myślenicach oraz w szeregu wystaw zbiorowych Klubu Środowisk Twórczych Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Od wielu lat należy do TMZM i KŚT. Zajmuje się także fotografią. Wydał m.in. serię widokówek Mielca. Innym obiektem jego zainteresowań są dawne polskie kresy wschodnie. Wielokrotnie przebywał na tych ziemiach indywidualnie i następnie jako przewodnik wycieczek. W czasie tych wypraw każdorazowo wykonywał dokumentację zdjęciową. Zdobytą wiedzę przekazuje w czasie licznych spotkań w krakowskich szkołach, instytucjach kultury i siedzibach stowarzyszeń. Dotychczas prezentowane cykle pogadanek, ilustrowanych przeźroczami, to: „Powroty”, „Lwów – krok po kroku” i „Poprzez Kresy”.

 

KORPANTY RYSZARD, urodzony 7 VI 1932 r. w Warszawie, syn Tomasza i Kazimiery z domu Zuterek. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkał w okolicach Warszawy. Należał do Szarych Szeregów i uczestniczył w akcjach sabotażowych. W 1948 r. przyjechał do Mielca. W 1951 r. ukończył Państwową Koedukacyjną Szkołę Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (później I LO) i zdał maturę. Występował w szkolnych zespołach artystycznych, m.in. śpiewał w chórze „Melodia” oraz grał w sztuce „Balladyna” reżyserowanej przez Edwarda Krymskiego i w widowisku „Weselu kurpiowskie”. Od 1952 r. do 1992 r. pracował w WSK Mielec na stanowisku kontrolera, a później kierownika sekcji kontroli. Równocześnie ukończył zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu oraz szereg kursów i szkoleń specjalistycznych. Uprawiał z powodzeniem wiele dyscyplin sportowych. W latach 50. był zawodnikiem I zespołu siatkówki „Stali” Mielec i przez pewien czas jego kapitanem. W drużynach „Stali” grywał także w piłkę nożną, koszykówkę, piłkę ręczną i hokeja na lodzie, ponadto indywidualnie uprawiał lekkoatletykę praz grał w tenisa ziemnego i stołowowego, bilard i kręgle. Próbował także sił w jeździe figurowej na lodzie. Należał do SIMP i Polskiego Związku Filatelistów – Koło nr 6 w Mielcu, uczestniczył w wystawach filatelistycznych. W 1992 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę, a później nabył pełne świadczenia emerytalne. W listopadzie 2005 r. eksponował swoje zbiory o swoim ojcu – Tomaszu Korpantym, który wsławił się udziałem w obu wojnach światowych i niezwykłym patriotyzmem.

 

  • Stanisław Korpanty

    Stanisław Korpanty

KORPANTY STANISŁAW GRZEGORZ, urodzony 13 II 1951 r. w Mielcu, syn Józefa i Ewy z domu Kowal. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej ukończył w 1975 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera architekta. W latach 1975-1978 pracował w Powiatowym Zespole Urbanistycznym przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i po reformie administracyjnej – w mieleckim Terenowym Zespole Projektowym Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Rzeszowie. W 1978 r. przeniósł się do Ciechanowa, gdzie podjął pracę w tamtejszym Wojewódzkim Biurze Planowania Przestrzennego jako projektant, a następnie pełnił funkcje: kierownika zespołu projektowego, kierownika pracowni planowania przestrzennego i dyrektora biura (1984-1990). W 1986 r. został powołany w skład Międzyresortowej Komisji dla Stołecznego Makroregionalnego Obszaru Planowania, a w 1990 r. na stanowisko dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Ciechanowie. W latach 90. był członkiem Kolegium Architektów Wojewódzkich, wybieranego na krajowych zjazdach. Od 1999 r., po reformie administracyjnej, pracuje na stanowisku głównego specjalisty ds. planowania przestrzennego w ciechanowskim oddziale Mazowieckiego Biura Planowania Przestrzennego w Warszawie i w Pracowni Planowania Przestrzennego przy Urzędzie Miasta i Gminy w Łomiankach koło Warszawy. Jest uprawnionym projektantem w zakresie architektury i planowania przestrzennego, członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich i rzeczoznawcą TUP w zakresie kształtowania struktur przestrzennych. Był długoletnim członkiem i przewodniczącym wojewódzkiej, a później miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej w Ciechanowie. Jest głównym projektantem wielu opracowań z zakresu architektury, wystroju wnętrz, plastyki i planowania przestrzennego dla rejonu dawnego województwa ciechanowskiego oraz dla Mielca i jego okolic.

 

KORPANTY TOMASZ, urodzony 1 IV 1811 r. w Mielcu, syn Adama i Zofii z Leyków. Był podcechmistrzem w latach 1840-1845 i cechmistrzem cechu krawiecko-kuśnierskiego w Mielcu w latach 1845-1865. Zmarł 9 XII 1893 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Tomasz Adam Korpanty

    Tomasz Adam Korpanty

KORPANTY TOMASZ ADAM, urodzony 13 XII 1900 r. w Mielcu, syn Władysława i Anny z Ryniewiczów. W 1917 r. uciekł z domu i zgłosił się do polskiego wojska, uczestniczącego w I wojnie światowej u boku armii austriackiej. Przyjęto go do Polskiego Korpusu Posiłkowego i po krótkim przeszkoleniu skierowano do Wojskowego Urzędu Gospodarczego w Żwianach koło Czerniowiec. Po rozwiązaniu PKP został internowany przez Austriaków w węgierskiej miejscowości Huszt i pod koniec maja 1918 r. wcielony do wojska austriackiego, a następnie skierowany na front włoski. Pod koniec października powrócił do Mielca i przyłączył się do oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej, dowodzonego przez podporucznika Jana Ciołkosza. Uczestniczył w akcji rozbrajania Austriaków stacjonujących w Mielcu. Na początku 1919 r. zgłosił się do tworzącego się Wojska Polskiego w Rzeszowie i został skierowany do 18 pułku piechoty. 15 VI 1919 r. ukończył kurs Okręgowej Szkoły Podoficerskiej w Tarnowie (otrzymał awans na sekcyjnego) i 15 IX 1919 r. kurs instruktorski. W okresie od X 1919 r. do XI 1922 r. służył (w stopniu kaprala) w batalionie zapasowym 18 pp., a następnie otrzymał przydział do służby kurierskiej w Kwaterze Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych w Warszawie i pracował tam do wybuchu wojny. W czasie tej służby awansował na stopień starszego sierżanta. Ponadto w latach 20. (od 1924 r.) grał w drużynie piłki nożnej Wojskowego Klubu Sportowego „Pogoń” Warszawa. W czasie kampanii wrześniowej był kurierem przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego i wraz z nim ewakuował się do Rumunii, a następnie przebywał w Jugosławii. Stamtąd przedostał się do Francji i od 3 I 1940 r. - jako żołnierz polskiego 5 pułku piechoty II Dywizji Piechoty - uczestniczył w działaniach wojennych. 18 VI 1940 r. dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w niej do 31 X 1942 r. (Stalag VII A, Stalag XVII B, obozy: 202, 204 i 298). Po udanej zbiorowej ucieczce ukrywał się we Francji (okupowanej przez Niemców), posługując się dokumentami sporządzonymi przez konspiracyjną Sekcję Polską Centrum Demobilizacyjnego. Włączył się w działalność podziemną i uczestniczył w przerzutach wojskowych uciekinierów (m.in. alianckich lotników zestrzelonych nad Francją) do Hiszpanii, Gibraltaru i Portugalii. (Stamtąd przedostawali się do walczącej Anglii.) Sam także wziął udział w przerzucie (noc z 31 XII 1942 na 1 I 1943 r.), ale po stronie hiszpańskiej został aresztowany przez żandarmerię i uwięziony w Geronie. Po intensywnych zabiegach dyplomatycznych został wypuszczony z więzienia (III 1943 r.) i przedostał się poprzez Gibraltar drogą morską do Szkocji. Od 15 VI 1943 r. rozpoczął służbę w Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii i awansował do stopnia chorążego. Pełnił różne funkcje, m.in. był członkiem osobistej ochrony prezydenta RP Władysława Raczkiewicza. Był także członkiem rzeczywistym Polskiego Czerwonego Krzyża w Londynie. W lipcu 1946 r. zakończył służbę wojskową w PSZ w Wielkiej Brytanii i powrócił do kraju, gdzie został skierowany do jednej z warszawskich jednostek 16 Dywizji Piechoty. Po zwolnieniu ze służby wojskowej przybył z rodziną do Mielca. Tu pracował m.in. w Bazie Materiałów Budowlanych, jako starszy księgowy w Spółdzielni Pracy Usług Różnych i następnie jako kierownik Zakładu Produkcyjnego Rzeszowskich Zakładów Spożywczych Przemysłu Terenowego. Ukończył szereg kursów specjalistycznych, m.in.: Państwowy Kurs Budownictwa (1952), Kurs Kierowników Punktów Usługowych Wielobranżowych (1953) i Kurs Głównych Księgowych Spółdzielni Usługowych (1953). Na emeryturę przeszedł w 1965 r., ale w następnych latach pracował społecznie w organach Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. W czasie długoletniej i wyróżniającej się służby wojskowej otrzymał szereg odznaczeń, m.in. Krzyż I Brygady Legionów Polskich, który wręczał mu osobiście Marszałek Polski Józef Piłsudski, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medal Republiki Francuskiej „La Grande Guerre Pour la Civilisation 1914-1918”, Srebrny Medal „Za Długoletnią Służbę” i Brązowy Krzyż Zasługi. Zmarł 21 X 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KORPANTY TOMASZ, urodzony 21 X 1977 r. w Gorlicach, syn Janusza i Barbary z domu Kotasz. Absolwent Technikum Mechanicznego (kierunek: budowa silników spalinowych) Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdał w 1997 r. Ukończył studia licencjackie w specjalności wokalistyka jazzowa na Wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu (kierunek: jazz i muzyka estradowa) Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. W latach 2003-2005 pracował w Klubie Garnizonowym 2 Korpusu Zmechanizowanego Wojska Polskiego w Krakowie na stanowisku instruktora artystycznego. Od 2007 r. do 2009 r. był członkiem zespołu Andrzeja Piasecznego. Od 2009 r. pracuje w wolnym zawodzie muzyka (wokalista i gitarzysta), a ponadto komponuje muzykę i pisze teksty. Uczestniczył w wielu formach rywalizacji muzycznej. Był m.in. finalistą IV edycji „Twoja Droga do Gwiazd 2003”, zdobywcą nagrody dla najlepszego wokalisty Festivalu Carpathia 2007 i Nagrody Publiczności Festivalu Carpathia 2009 oraz wyróżnienia w Festivalu Gramy 2008. Wielokrotnie koncertował na terenie całego kraju, występował też przed mielecką publicznością. Dyskografia: 1997 – Emphasis z zespołem Sigma, Wydawnictwo Art Music Promotions; 2007 – Piotr Kaczkowski minimax.pl (utwór Kopernik), Wydawnictwo 4everMusic; New Day z zespołem Be Free, Wydawnictwo Rossman; 2008 – serial 39i pół (utwór Seattle), Wydawnictwo EMI Music Polska; 2009 – Kochaj i tańcz (utwór Cross for love), Wydawnictwo EMI Music Polska. W 2013 r. wystąpił w konkursie Superdebiuty na 50. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i wydał debiutancki album Taki jestem.

 

KORPANTY WANDA (z domu ROSIEK), urodzona 20 V 1925 r. w Lublinie, córka Włodzimierza i Heleny z domu Ungeheuer. Do września 1939 r. uczyła się na pensji u zakonnic. Od 1935 r. należała do harcerstwa. Była szczególnie uzdolniona w przedmiotach artystycznych. Po wojnie zamieszkała z rodziną w Mielcu. W latach 50. pracowała w Przedszkolu WSK nr 2, a następnie w Zakładowym Domu Kultury WSK i świetlicy dziecięcej oraz Domu Harcerza, gdzie prowadziła zajęcia teatralne i plastyczne. W 1956 r. wstąpiła do Kręgu Instruktorskiego przy Komendzie Hufca ZHP w Mielcu i została zobowiązana do zorganizowania drużyn artystycznych. Z jej inicjatywy m.in. powstał teatrzyk kukiełkowy oraz „Fabryka Fajnych Rzeczy”. Pod jej kierunkiem wytwarzano różne ciekawe przedmioty, a dochód z ich sprzedaży przekazywano na Centrum Zdrowia Dziecka. Była też organizatorką referatu do spraw kultury przy KH ZHP. Na początku lat 60. pracowała w świetlicy PSS „Społem” oraz prowadziła zajęcia teatralne w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej. Była współorganizatorem mieleckich Żakinad w latach 60. Uczestniczyła w koloniach letnich i obozach harcerskich, gdzie kierowała pracami dekoracyjnymi i innymi zajęciami plastycznymi. W 1973 r. otrzymała stopień harcmistrza. W latach 70. i 80. pracowała jako dekoratorka na Wydziale 02 WSK Mielec. Wyróżniona m.in. Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”. Zmarła 2 X 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Władysław Korpanty syn Mateusza

    Władysław Korpanty syn Mateusza

KORPANTY WŁADYSŁAW, urodzony 9 VIII 1875 r. w Mielcu, syn Mateusza i Wiktorii z Buczkowskich. Osiągnął kwalifikacje dyplomowanego majstra murarskiego. Wspólnie z ekipami budowlanymi z Przecławia wyjeżdżał na Polesie i tam budował kościoły, m.in. w Białej Podlaskiej. Brał także udział w budowie jednego z kościołów w Tarnowie. W Mielcu budował m.in. budynek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, dom dla rodziny Jeżów (aktualnie przy ul. Obrońców Pokoju), dom dla rodziny Korpantych przy ul. J. Słowackiego oraz wykonywał liczne elewacje budynków, m.in. przy Rynku i ul. Pańskiej (aktualnie ul. A. Mickiewicza). W okresie międzywojennym angażował się w różne formy działalności społecznej. W latach 20. pracował w zarządzie Straży Pożarnej i pełnił funkcję komendanta II Oddziału. Ponadto był członkiem Towarzystwa Szkoły Ludowej, Związku Strzeleckiego i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu. Zmarł 26 II 1950 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Władysław Korpanty syn Józefa

    Władysław Korpanty syn Józefa

KORPANTY WŁADYSŁAW, urodzony 19 VII 1945 r. w Mielcu, syn Józefa i Ewy z domu Kowal. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu, maturę zdał w 1963 r. Studia na Politechnice Krakowskiej w Krakowie ukończył w 1978 i otrzymał tytuł inżyniera budownictwa lądowego. Pracę zawodową rozpoczął 1 VIII 1965 r. w Okręgowym Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym „GEOKART” w Rzeszowie jako asystent geodety i pracował tam do 31 I 1968 r. Kolejnymi miejscami zatrudnienia i funkcjami były: Urząd Miejski w Mielcu – inspektor budowlany (1 II 1968 – 31 XII 1977), Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w Mielcu – specjalista ds. wodociągowych (1 I 1978 – 28 II 1981), PSS „Społem” w Mielcu – kierownik grupy remontowej (1 III 1981 – 15 XII 1981) i Zakład Obsługi Inwestycyjnej w Mielcu – kierownik (16 XII 1981 – 30 IV 1990). W okresie 6 III 1993 – 16 II 2002) założył i prowadził własny Zakład Usług Budowlanych w Mielcu. Poza pracą zawodową dużo czasu i wysiłku poświęcał pracy społecznej. Był długoletnim członkiem Stronnictwa Demokratycznego, a od lat 90. przewodniczącym Rady Powiatowo-Miejskiej w Mielcu, członkiem Rady Naczelnej i zastępcą przewodniczącego Rady Okręgowej (Wojewódzkiej) SD w Rzeszowie. Pełnił także funkcję radnego Miejskiej Rady Narodowej. W 1980 r. uczestniczył w założeniu NSZZ „Solidarność” w MPGK w Mielcu, a w latach 90. był współzałożycielem Porozumienia Prawicy w Mielcu. Z listy nr 4 – Porozumienie Wyborcze UW i SD kandydował na posła regionu rzeszowskiego. Przez dwie kadencje pracował w Radzie Duszpasterskiej parafii św. Mateusza w Mielcu. Był też długoletnim członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej i Klubu Środowisk Twórczych oraz Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Problemami, którymi zajmował się ze szczególnym zaangażowaniem, były: ochrona środowiska, a zwłaszcza Starego Mielca, handel i rzemiosło oraz oświata i kultura regionu. W tym zakresie był inspiratorem i współtwórcą różnych apeli i postulatów do samorządowych władz miasta, powiatu i województwa. Kolekcjonował starocie, a zwłaszcza ozdobne lampy naftowe. Wyróżniony został m.in. Medalem 40-lecia PRL i licznymi odznakami regionalnymi. Zmarł 16 XI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Zdzisław Korpanty

    Zdzisław Korpanty

KORPANTY ZDZISŁAW, urodzony 4 I 1941 r. w Mielcu, syn Zygmunta i Anny z Solarskich. Po ukończeniu Zasadniczej Szkoły Metalowej w Mielcu - od 1957 r. pracował w WSK Mielec jako tokarz na Wydziale 31, a po ukończeniu kursu kreśleń technicznych został przeniesiony do biura technicznego Wydziału TKL, gdzie pracował jako kreślarz, a od 1960 r. jako konstruktor, m.in. w sekcji opisów i eksploatacji lotniczej. W 1962 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu i zdał egzaminy maturalne. Dokształcał się także na specjalistycznych szkoleniach. Należał do Zakładowego Koła SIMP. Od 1965 r. współpracował z gazetą zakładową „Głos Załogi” jako korespondent i fotoreporter. W 1967 r. uzyskał tytuł mistrza w zawodzie fotograf. Był jednym z autorów zdjęć do wydawnictwa okolicznościowego 30 lat Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Historia – Dorobek – Perspektywy 1938-1968, wydanego w 1968 r. Jego prace fotograficzne eksponowano na różnych wystawach, m.in. w Zakładowym Domu Kultury WSK w Mielcu. Jako instruktor fotografii prowadził młodzieżowe koła fotograficzne, najdłużej w świetlicy PSS „Społem”. Pod koniec lat 60. zaangażował się w działalność polityczną w Stronnictwie Demokratycznym. W 1970 r. zwolnił się z WSK i otworzył własny warsztat mechaniki precyzyjnej, a w 1971 r. otrzymał tytuł mistrza w zawodzie „mechanika precyzyjna”. Systematycznie dokształcał się w tej dziedzinie. Po zatrudnieniu pracowników i uczniów rozwinął działalność zakładu i produkował nie tylko na rynek krajowy, ale także na eksport do krajów demokracji ludowej. Sam wykonał szereg metaloplastycznych prac artystycznych, m.in.: okolicznościowe tablice i medale, emblematy firmowe, insygnia cechowe i rektorskie. Najbardziej dał się zapamiętać jako mechanik precyzyjny w zakresie aparatów i sprzętu fotograficznego. Równocześnie pełnił liczne funkcje społeczne. W latach 1973-1984 (3 kadencje) był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i członkiem jej Komisji Gospodarki Komunalnej oraz wiceprzewodniczącym Komisji Kontroli Społecznej, a w latach 1984-1988 – radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, reprezentując mieleckie rzemiosło i handel. W latach 1976-1992 był członkiem Rady Spółdzielni Rzemieślniczej „Wielobranżowej”, a w latach 1979-1982 jej przewodniczącym. Ponadto przez szereg lat był członkiem Rady Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie. W 1981 r. uczestniczył w powołaniu do życia mieleckiego Klubu Środowisk Twórczych, a w 1982 r. był jednym z założycieli i pierwszym przewodniczącym Komitetu Rzemieślniczego Stronnictwa Demokratycznego w Mielcu. Działał też w Miejskim Komitecie SD, pełniąc funkcje: członka plenum i prezydium, wiceprzewodniczącego i sekretarza. Był jednym z animatorów miejskich uroczystości w dniu 3 V 1981 r. w Mielcu z okazji 190 rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja 1791 r., a następnie współorganizatorem kolejnych corocznych obchodów. (Było to wznowienie obchodów po kilkudziesięciu latach, bowiem ostatnie oficjalne uroczystości odbyły się w 1939 r.). W 1986 r. był współzałożycielem gazety MK SD w Mielcu „Nad Wisłoką” i do końca jej wydawania w 1994 r. pełnił społecznie funkcję redaktora technicznego. Od 1996 r., w związku z kłopotami zdrowotnymi, wycofał się z działalności politycznej i społecznej. Wyróżniony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Jana Kilińskiego, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Honorową Odznaką Rzemiosła, Srebrną Odznaką Związku Zawodowego Metalowców”, Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”, Odznaką „Zasłużony Pracownik Handlu i Usług”.

 

KORSO” (TYGODNIK MIELECKI, TYGODNIK REGIONALNY), gazeta wydawana w Mielcu nieprzerwanie od 1991 r. Jej założycielami byli: Janusz Czajowski, Włodzimierz Gąsiewski, Marek Kawiorski, Teresa Lechocińska-Ciupa, Mirosław Maciąga, Edward Michocki, Wacław Miraś, Bogdan Rojkowicz, Wiesław Skotarek, Stanisław Słonina, Krzysztof Szczurek i Stanisław Wanatowicz. Na siedzibę redakcji wybrano Hotel „Centralny” przy ul. E. Biernackiego 1. Pierwszym redaktorem naczelnym został E. Michocki, pomysłodawca nazwy „Korso”. Wydawcą była (i pozostała do dziś) Agencja Informacyjno-Reklamowa „A.I.R. – PRESS” Sp. z o.o., przemianowana później na Agencję Reklamowo-Wydawniczą „Korso” Sp. z o.o. Premierowy, pilotażowy numer ukazał się 1 VIII 1991 r., miał 16 stron i kosztował 1000 zł (cena przed denominacją złotego). Numer 2 ukazał się 5 IX 1991 r. i odtąd już gazeta ukazuje się co tydzień. Do końca 2002 r. wydano 586 numerów. Najwyższy nakład – 10 tysięcy egzemplarzy – odnotowano 19 XII 1991 r. (numer 17-18, świąteczny z kolorowym kalendarzem). Wtedy także osiągnięto najwyższą jednorazową sprzedaż – 8 400 egzemplarzy. Poza bieżącą rejestracją wydarzeń i publicystyką „Korso” od początku funkcjonowania inspiruje i organizuje szereg akcji i imprez, z których kilka weszło już do miejskiego kalendarza imprez w Mielcu: „Człowiek Roku”, „Sportowy Plebiscyt”, „Miss Mielca” i „Biesiada z Korso”. W 1994 r. tygodnik „Korso” został laureatem III edycji „Konkursu dla Prasy Lokalnej”, organizowanego przez amerykański Instytut na Rzecz Demokracji w Europie Wschodniej i jego polską agendę. Rosnąca poczytność gazety i coraz większa ilość materiałów reklamowych spowodowały, że wydawca (AWR „Korso”) systematycznie zwiększał jej objętość. Pod koniec 1999 r. miała 20-24 strony, 2005 r. – 28-32 strony, a w 2012 r. – 40 stron. W 2008 r. rozpoczęto wydawanie „Korsa Kolbuszowskiego”, a w 2010 r. Tygodnika Buskiego „Korso”. Po pewnym czasie, ze względu na niewielką sprzedaż, zakończono „Korsa” w Busku. Specjalną uroczystością w Karczmie Polskiej uczczono wydanie 14 XII 2010 r. numeru tysięcznego (nakład: 9 500 egzemplarzy). Według zestawienia sprzedaży z października 2012 r., sporządzonego przez Związek Kontroli Dystrybucji Prasy, mielecka gazeta znalazła się wśród 15 najpopularniejszych tygodników lokalnych w Polsce. Funkcję redaktora naczelnego pełnili: Edward Michocki (1991-1994), Małgorzata Hoszowska (1994-1995), Edward Michocki – p.o. red. nacz. (1995-1996), Jacek Krzysztof Danel (1996-2002), Henryk Wyrostkiewicz (2002-2006), Krzysztof Kamiński (2006-2007), Małgorzata Rojkowicz (p.o. 2007), Józef Rymanowski (2007), Małgorzata Rojkowicz (2007-2012), Krzysztof Babiarz (2012-2014), Marlena Bogdan-Marut (2014-2015). Od 2015 r. – Monika Świetlińska.

Redaktorzy w latach 1991-2015: Patrycja Augustyn, Krzysztof Babiarz, Marek Bednarz, Damian Belczyk, Marlena Bogdan, Katarzyna Bojarska-Łakomy, Anna Bratek, Szymon Burek, J. K. Danel, Piotr Durak, Iwona Kępa, Iwona Kłaczyńska, Wademar Kruczko, Magdalena Lombara, Urszula Naleźny, Monika Piątek, Małgorzata Rojkowicz, Elżbieta Szumska, Edward Tabor (zastępca redaktora naczelnego), Agata Tołstow, Krystyna Turzeniecka, Zbigniew Wawer, Wioletta Wojtkowiak. 

Redaktor techniczny: Krzysztof Szczurek, pracownik techniczny (pisze też artykuły) – Dariusz Dyło. 

Sekretariat: Elżbieta Godzijewicz, Aleksandra Warzocha (pełniąca także funkcję księgowej), Bernarda Ziomek, Ewa Wydro, Dominika Wilk, Sylwia Klekocińska.

Poza redaktorami etatowymi w „Korso” publikowali m.in.: Małgorzata Boraczyńska, Barbara Bryl, Henryk Burak, Szymon Burek, Henryk Bury, Andrzej Ciach, Janusz Czajowski, Dariusz Dyło, Jerzy Flis, Włodzimierz Gąsiewski, Wacław Grzelak, Edward Guziakiewicz, Jan Jemioło, Jan Kapinos, Szczepan Komoński, Barbara Kowalczuk, Bronisław Kowalczuk, Mirosław Maciąga, Maciej Mazur (rysunki), Zbigniew Mączka, Władysław Micek, Alfreda Miraś, Dariusz Momot, Ewelina Mucha-Zawierucha, Marzanna Olter, Andrzej Osnowski, Zbigniew Oziębło, Janusz Pilch, Tomasz Poręba, Krystyna Skowrońska, Jerzy Skrzypczak, Ryszard Skóra, Stanisław Słonina, Krzysztof Szczurek, Franciszek Śliwa, Jacek W. Taran, Krzysztof Tylutki, Wiesław Wałek, Stanisław Wanatowicz, Aleksander Witek, Józef Witek, Robert Wójcik.

Adiustacja: Barbara Kowalczuk, Ewa Aleksiej, Teresa Lorek.

Skład i łamanie: Łukasz Bajor, Mateusz Dmitrzak, Roman Dudek, Artur www.korso.plFic, Damian Horodewski, Grzegorz Kolb, Wiesław Łaz, Mateusz Węglarz. 

Biuro Promocji i Reklamy:  Anna Czajkowska, Anna Duszkiewicz, Marcin Serafin.

 

„KORSO KOLBUSZOWSKIE”, tygodnik wydawany przez Agencję Wydawniczo – Reklamową „KORSO” Sp. z o.o. w Mielcu. Pierwszy numer ukazał się 4 VII 2007 r. Redaktorem naczelnym mianowano Tomasza Leykę, a następnie funkcję tą powierzono Marlenie Bogdan. Nowa gazeta obejmuje swym zasięgiem Kolbuszowę i powiat kolbuszowski. Pierwszy nakład: 4 500 egzemplarzy. Siedziba redakcji znajduje się w Kolbuszowej przy ul. Obrońców Pokoju 18.

 

„KORSO” SPÓŁKA Z O.O., AGENCJA WYDAWNICZO-REKLAMOWA „KORSO” SPÓŁKA Z O.O., powstała w Mielcu 17 VI 1991 r. jako „Agencja Informacyjno-Reklamowa AIR-PRESS Sp. z o.o. Jej siedzibą pozostaje budynek przy ul. E. Biernackiego 1. Głównym inicjatorem przedsięwzięcia był Bogdan Rojkowicz, który został pierwszym dyrektorem Agencji, a następnie prezesem. Pozostałymi współzałożycielami Agencji byli (w układzie alfabetycznym): Janusz Czajowski, Włodzimierz Gąsiewski, Marek Kawiorski, Teresa Lechocińska-Ciupa, Mirosław Maciąga, Edward Michocki, Wacław Miraś, Wiesław Skotarek, Stanisław Słonina, Krzysztof Szczurek i Stanisław Wanatowicz. Sztandarowym produktem Agencji jest od początku działalności Tygodnik Mielecki (później Regionalny) „Korso”. Wykonywane są także kompleksowe usługi wydawnicze i poligraficzne oraz wydawane katalogi firm, plany miasta i foldery. Okresowo prowadzono też kolportaż prasy. 1 I 1999 r. zmieniono nazwę na „Agencja Wydawniczo-Reklamowa „Korso” Sp. z o.o., w związku z poszerzeniem zakresu działalności wydawniczej. Dyrektorami (po objęciu funkcji prezesa przez B. Rojkowicza) byli: Janusz Czajowski, Ryszard Mądracki, Dariusz Ciupa i Wacław Grzelak. Uruchomiono wydanie tygodnika „Korso” w Kolbuszowej (2008 r.) i w Busku Zdroju (2010 r.). Łączny nakład wynosił około 15 000 egzemplarzy (2011 r.) Wydawano także książki, m.in. cztery tomy niniejszej „Encyklopedii miasta Mielca” (2004, 2008, 2009 i 2013 r.) oraz przewodnik „Ziemia Mielecka”. Agencja była inicjatorem i głównym organizatorem popularnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. „Korsomania” i „Piknik Country” oraz plebiscytów z finałowymi galami: „Miss Mielca”, „Mielczanin Roku” i „Sportowiec Roku”. Prezesem Agencji jest od jej założenia Bogdan Rojkowicz. Po wykupieniu udziałów od wspólników jest jedynym jej właścicielem. Dyrektorzy i kierownicy marketingu (od 2003 r.): Arkadiusz Lechończak, Artur Kubanik, Krzysztof Szczurek, Rafał Zygadło, Grzegorz Płoszaj. Dyrektorzy Wydawnictwa: Krzysztof Szczurek, Iwona Żyła, Anna Mokrzycka.

 

KORTY TENISOWE, pierwsze zwymiarowane place do gry w tenisa ziemnego pojawiły się w Mielcu i okolicy prawdopodobnie na początku XX w. Potwierdzeniem jest fotografia Augusta Jadernego, przedstawiająca grupę (klub) amatorów tenisa na korcie. W latach 30. XX w. na korcie gimnazjalnym przy ul. Warszawskiej rozgrywano mistrzostwa Mielca. Drugi kort znajdował się na stadionie Makkabi przy ul. Kolbuszowskiej (dziś ul. Wolności). Po II wojnie światowej wymienione korty zostały zlikwidowane. W latach 50. zbudowano 2 korty w ramach stadionu  Stali Mielec, przy boisku treningowym, najpierw od ul. J. Kusocińskiego, a później od ul. L. Solskiego. Trenowała na nich głównie sekcja tenisowa Stali, uczestnicząca w rozgrywkach i turniejach na terenie województwa rzeszowskiego w latach 1953-1957, a także inni amatorzy tenisa. W latach 70. zbudowano nowe korty w zachodniej części terenów FKS Stal, przy ul. J. Kusocińskiego i te funkcjonują do dziś. Wiele lat opiekował się nimi pieczołowicie Edward Eski. W latach 90. prowadzenie działalności sportowo-rekreacyjnej na tych kortach przejęła firma prywatna. W ostatnich latach popularność tenisa jako dyscypliny sportowej i formy rekreacji systematycznie rośnie. Obecnie na terenie Mielca funkcjonują trzy zespoły kortów tenisowych. 

*Korty tenisowe przy ul. J. Kusocińskiego, na terenach MOSiR (wcześniej FKS Stal). Od 1999 r. administruje nimi Elżbieta Kościelna (do niedawna jedna z czołowych siatkarek Stali Mielec i ekstraklasy) przy pomocy Lesława Kościelnego – byłego siatkarza Stali Mielec. Ośrodek dysponuje 4 kortami odkrytymi (nawierzchnia z mączki ceglanej) i od 2000 r. kortem ziemnym w hali tenisowej (ogrzewanej). Prowadzone są lekcje tenisa oraz turnieje dla dzieci, młodzieży i dorosłych.

*Mielecka Szkoła Tenisa przy ul. Kazimierza Jagiellończyka (tereny rekreacyjne MOSiR)  została założona przez Aleksandra Tora w 1998 r. Aktualnie prowadzi ją Michał Tor – syn Aleksandra. Dysponuje 3 kortami asfaltowymi. Oferuje naukę gry oraz organizuje turnieje i ligi dla różnych grup wiekowych. 

*Korty tenisowe GRYF przy ul. Warszawskiej (obiekt MOSiR) powstały w 2007 r. z inicjatywy Zygmunta Szklarza (firma KARBO Sp. J.), który na dawnym placu do gier zespołowych zbudował 3 korty ziemne (nawierzchnia z mączki ceglanej) i kort ziemny  w hali tenisowej (ogrzewanej). Administratorem kortów jest KARBO Sp. J. Prowadzone są: nauka gry dla dorosłych, młodzieży i dzieci, turnieje tenisowe open i dla poszczególnych grup wiekowych oraz liga tenisowa kobiet i mężczyzn.

  

  • Kortyka Stanisław

    Kortyka Stanisław

KORTYKA STANISŁAW, urodzony 12 X 1921 r. w Sandomierzu, syn Józefa (legionisty, uczestnika wojny 1919-1920) i Marcjanny z Majewskich. W okresie okupacji hitlerowskiej, 12 X 1942 r. wstąpił w szeregi Batalionów Chłopskich. Po złożeniu przysięgi w Samborcu - przed dowódcą Obwodu Kieleckiego (ps. „Bill”) – uczestniczył w kursie zapoznania się z bronią i materiałami minerskimi. W marcu 1943 r. został skierowany do tworzącej się „Grupy Lotnej” – oddziału dywersyjno-sabotażowego, przydzielanego też do zadań specjalnych, m.in. ochrony sztabu. Brał czynny udział w walkach z administracją niemiecką (np. poprzez niszczenie list kontygentowych i list ludności polskiej) oraz w wielu akcjach bojowych, m.in. w likwidowaniu posterunku policji i żandarmerii w Staszowie, rozbrojeniu żandarmerii niemieckiej w Łoniowie (X 1943 r.), rozbrojeniu żandarmów pochodzenia łotewskiego w Samborcu, zwycięskiej walce z oddziałem „własowców” pod Połańcem oraz zasadzkach na pojedyncze pojazdy niemieckie w okolicach Staszowa. Posługiwał się pseudonimem „Władysław Jarzębina”. W czasie wyzwalania nadwiślańskich terenów wraz z oddziałem wspomagał działania wojsk radzieckich, m.in. uczestniczył w organizowaniu dla nich przeprawy na przyczółku baranowskim. Po rozwiązaniu oddziału zgłosił się do 2 pułku zapasowego Wojska Polskiego w Rzeszowie. Po dwóch tygodniach skierowany został do tworzącej się szkoły oficerskiej w Przemyślu. 15 XII 1944 r., na własną prośbę (wraz z innymi żołnierzami) przeniesiony został do Karczewa, dla uzupełnienia jednostek frontowych, a stamtąd skierowany do Warszawskiej Brygady Kawalerii (później Dywizji) 1 Armii Wojska Polskiego. Brał czynny udział w ofensywie warszawskiej i wyzwoleniu Warszawy, pościgu za wycofującymi się wojskami niemieckimi i zdobyciu Bydgoszczy. Już jako dowódca zwiadu 3 Pułku uczestniczył w zdobyciu Wału Pomorskiego i twierdzy Kołobrzeg. Za wykazanie się wyjątkowym męstwem otrzymał 14 II 1945 r. ze sztabu 1 Armii WP pisemne podziękowanie Podczas likwidowania jednostek niemieckich, pozostających na tyłach polskich wojsk, w lasach w okolicy Szuclina, został ranny w nogi. Po wyleczeniu ran w radzieckim szpitalu polowym w Białogardzie powrócił do macierzystej jednostki na front. Brał udział w forsowaniu Odry, walkach o Bernau i południowe dzielnice Berlina, a następnie w zdobyciu Oranienburga i tamtejszego obozu koncentracyjnego oraz kolejnych miejscowości aż do Łaby, gdzie zastał go koniec wojny. Jednostka, w której służył, została przemieszczona do Lancberga, a następnie do Koszalina dla wyleczenia ran wojennych. We wrześniu 1945 r. skierowany został do Szkoły Oficerskiej w Pile. Po jej ukończeniu otrzymał stopień podporucznika i objął stanowisko dowódcy batalionu bojowego. Od kwietnia 1946 r. do końca tego roku brał czynny udział w walkach z dywersantami niemieckimi oraz likwidowaniu resztek jednostek Wehrmachtu i Wehrwoltu. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, związanego z kontuzjami wojennymi, na początku 1947 r. przebywał na leczeniu w Koszalinie, Busku Zdroju i Krynicy Zdroju. Powrócił do wojska i otrzymał propozycję dalszego szkolenia oficerskiego, ale zrezygnował i 20 X 1947 r. na własną prośbę został zwolniony z wojska. Pod koniec roku 1947 zgłosił się z nakazem pracy w PZL Zakład nr 1 w Mielcu i został zatrudniony na stanowisku mistrza. Ukończył Technikum Mechaniczne z maturą i uzyskał tytuł technika-mechanika. Pracował kolejno na stanowiskach: zastępcy kierownika Wydziału 06, zastępcy kierownika Wydziału 35 i zastępcy kierownika Wydziału 30. Należał do Zakładowego Koła SIMP. W latach 70. pracował w placówkach serwisowych WSK w różnych państwach, m.in. w Anglii, Finlandii, NRD, CSRS, Bułgarii, Rumunii, Jugosławii i na Węgrzech oraz w USA. Na emeryturę przeszedł w 1982 r., ale jeszcze przez kilka lat pracował w niepełnym wymiarze godzin w Serwisie WSK i Zarządzie Miejskim ZBoWiD w Mielcu. Do 1990 r. pełnił funkcję wiceprezesa tej organizacji, a po jej przemianowaniu na Związek Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych był prezesem Zarządu Oddziału w Mielcu. W czasie tej pracy otrzymał awanse na kolejne stopnie oficerskie: porucznika i kapitana. Za trzyletni okres walki z faszyzmem niemieckim oraz całokształt pracy zawodowej i społecznej otrzymał odznaczenia: Order Krzyża Walecznych, Krzyż Oficerski OOP, Krzyż Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Partyzancki i Krzyż Batalionów Chłopskich oraz liczne medale pamiątkowe polskie i radzieckie. Zmarł 29 IV 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KORYCKI MIECZYSŁAW, urodzony w 1830 r. w Radomiu, w rodzinie ziemiańskiej herbu Prus. Służył w armii carskiej jako oficer. Po wybuchu powstania styczniowego 1863 r. zdezerterował z wojska rosyjskiego. Zorganizował i wyposażył niewielki oddział i przyłączył się do powstańców. W stopniu majora piechoty walczył m.in. w oddziałach generała Mariana Langiewicza. Brał udział w szeregu bitew i potyczek, a w kilku z nich dowodził, m.in. pod Wąchockiem, Świętym Krzyżem, Sosnówką i Staszowem. Niepomyślny rozwój sytuacji powstania w tym rejonie zmusił go do wycofania się w Góry Świetokrzyskie, a następnie w kierunku Krakowa. Walczył m.in. pod Pieskową Skałą, Chrobrzą, Grochowiskami, Borowem i Łążkiem. Po upadku powstania emigrował do Francji i przebywał w Paryżu, zaś jego majątek w okolicach Radomia został skonfiskowany. W 1872 r. zamieszkał w Mielcu, znanym wówczas ośrodku wspierania powstania styczniowego. Posiadał tytuł inżyniera komunikacji i dlatego powierzono mu kierownictwo budowy drogi Dębica-Mielec-Tarnobrzeg. Po zakończeniu budowy otrzymał stanowisko konduktora dróg krajowych w Mielcu. Angażował się w działalność społeczną, był m.in. członkiem założycielem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w 1894 r. Zmarł 8 VII 1906 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Anna Korycka-Lutak

    Anna Korycka-Lutak

KORYCKA – LUTAK ANNA, urodzona 23 V 1961 r. w Mielcu, córka Leona i Marii z domu Karaś. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 1980 r. Od lat szkolnych trenowała pływanie w FKS Stal Mielec i zdobywała medale indywidualne w Mistrzostwach Polski juniorów, m.in. 2 złote medale na dystansach 100 m i 200 m stylem motylkowym (Tarnów – 1975) i srebrny na 200 m st. mot. (Lublin – 1976) oraz medale drużynowe w sztafetach. W 1979 r. uzyskała uprawnienia ratownika Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (WOPR). Studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie ukończyła w 1985 r. i otrzymała tytuł magistra wychowania fizycznego oraz trenera pływania II klasy. Także w 1985 r. zdobyła uprawnienia instruktora żeglarstwa. W latach 1987-1992 była zatrudniona w WSK „PZL-Mielec”, z oddelegowaniem do pracy w sekcji pływania FKS Stal Mielec. W 1992 r. otrzymała tytuł trenera pływania I klasy. Od 1992 r. do 1998 r. pracowała jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. Żwirki i S. Wigury w Mielcu, a w latach 1998-2000 była instruktorem pływania w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w Mielcu. Od 2000 r. jest nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Mielcu oraz pełni funkcję prezesa UKS Orlik przy tej szkole. W czasie pracy trenerskiej wychowała wielu medalistów Mistrzostw Polski juniorów w pływaniu, m.in. Magdalenę Modelską (później także mistrzynię Polski seniorek), Grzegorza Ciska, Józefa Stopińskiego i Marka Wala. Od kilkunastu lat uczestniczy w organizacji zawodów pływackich, w tym Mistrzostw Polski w Mielcu i Dębicy. Prowadzi także kursy instruktorów pływania dla nauczycieli z terenu województwa podkarpackiego, na zlecenie Polskiego Związku Pływackiego i UKFiS. Obok pracy trenerskiej udziela się w działalności WOPR. Od 1992 r. jest członkiem Zarządu Wojewódzkiego. W 1994 r. uzyskała uprawnienia instruktora WOPR i odtąd organizuje kursy na stopień ratownika. Za tę działalność wyróżniona została m.in. Srebrną Odznaką WOPR. W 2003 r. otrzymała stopień nauczyciela dyplomowanego oświaty, a w 2004 r. ukończyła Kurs Kwalifikacyjny Kadry Oświatowej „Organizacja i zarządzanie oświatą“ realizowany przez PCEN w Rzeszowie. Prowadzi naukę pływania w MOSiR Mielec i kursy ratowników wodnych dla zawodników MKS „Ikar“ Mielec. Jest sędzią kl. I w pływaniu, uczestniczy w organizacji zawodów rangi wojewódzkiej i ogólnopolskiej. Pełni funkcje członka Komisji Dyscyplinarnej Rzeszowskiego WOPR oraz członka Komisji Rewizyjnej Podkarpackiego Okręgowego Związku Pływackiego. Wyróżniona m.in. Odznaką Honorową Polskiego Związku Pływackiego, Odznaką Zarządu Głównego WOPR „Zasłużony Instruktor WOPR“ i Złotą Honorowa Odznaką WOPR „Za Zasługi“ z Liściem Laurowym.

 

KORYCKIEGO MIECZYSŁAWA (ULICA), niewielka ulica miejska (100 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Sąsiaduje z ul. Tadeusza Bigo i ul. Franciszka Kazany. Ma nawierzchnię gruntową. W przyszłości planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nadała jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.
Patron ulicy: MIECZYSŁAW KORYCKI (1830-1906) był majorem wojsk powstańczych w powstaniu styczniowym 1863. Uciekając przed represjami rosyjskimi zamieszkał w Mielcu. Był budowniczym drogi Dębica-Mielec-Tarnobrzeg.

 

  • Sebastian Koryl

    Sebastian Koryl

KORYL SEBASTIAN, urodzony 28 I 1910 r. w Przybyszówce koło Rzeszowa, syn Tomasza i Anny z domu Pączek. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie, maturę zdał w 1930 r. W latach 1930-1937 pracował jako nauczyciel w szkołach w Golcach, Zdziarach i Kowisku. W roku szkolnym 1937/38 ukończył wyższy kurs nauczycielski w Krakowie i podjął pracę w Szkole Podstawowej w Baranowie Sandomierskim. W 1942 r. został kierownikiem Szkoły Podstawowej w Suchorzowie koło Baranowa Sandomierskiego. Uczestniczył też w tajnym nauczaniu. W latach 1948-1950 studiował w Instytucie Pedagogicznym we Wrocławiu i po jego ukończeniu rozpoczął pracę w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Uczył języka polskiego, psychologii i gry na skrzypcach. W latach 1951-1954 pełnił obowiązki wicedyrektora tej szkoły. Prowadził koła zainteresowań, m.in. teatrzyk kukiełkowy, kółko recytatorskie i kwartet smyczkowy oraz chór dziecięcy w szkole ćwiczeń przy Liceum Pedagogicznym. Był inspiratorem comiesięcznych wieczorów literackich połączonych z wieczorkami tanecznymi. Po likwidacji Liceum Pedagogicznego (1970 r.) uczył języka polskiego w Technikum Elektrycznym w Mielcu. W 1971 r. przeszedł na emeryturę, ale przez pewien czas pracował jeszcze w niepełnym wymiarze godzin. Za całokształt pracy pedagogicznej został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Złotą Odznaką ZNP. Zmarł 25 V 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.

 

KORZEC MIELECKI, był miarą towarów sypkich, równał się 2. korcom krakowskim, czyli około 186 litrom. Porównywano go także do korca sandomierskiego – trzy korce mieleckie równały się czterem korcom sandomierskim. Używany był, jak świadczą dokumenty, od XVI w. w Mielcu i jego okolicach, m.in. w Pławie i Woli Pławskiej, a w XVIII w. także w Kolbuszowej, Trzęsówce i Weryni.

 

KORZENIEWSKI KAZIMIERZ, urodzony 25 V 1913 r. w Janówce koło Białej Podlaskiej, syn Pawła i Julii z domu Śledź. W latach 1934-1936 odbył zasadniczą służbę wojskową w 9 DAK w Baranowiczach i otrzymał stopień kaprala. Po kampanii wrześniowej 1939 r. i rozpoczęciu się okupacji hitlerowskiej zaangażował się w działalność konspiracyjną (ZWZ, a następnie AK) w Białej Podlaskiej. Posiadał pseudonim „Ryś”. Uczestniczył w akcjach dywersyjnych i bojowych. 20 IV 1942 r. został aresztowany przez gestapo, a następnie wywieziono go do więzienia w lubelskim zamku. W czasie czteromiesięcznego pobytu w tym więzieniu był wielokrotnie przesłuchiwany i bity. 15 VIII 1942 r. został wywieziony do obozu w Oświęcimiu, gdzie otrzymał status więźnia politycznego i numer 59216. W obozie wykonywał ciężkie prace fizyczne. 29 VIII 1944 r. został przewieziony (wraz z częścią więźniów) do obozu w Sachsenhausen. Tam początkowo pracował jako cieśla i stolarz, a następnie został wyznaczony do grupy „Sprengkomando”, której zadaniem było usuwanie niewypałów bomb. (W czasie tej pracy zginęło wielu więźniów.) Po wyzwoleniu obozu przez wojska radzieckie (3 V 1945 r.) powrócił do kraju. W 1949 r. przybył do Mielca i został zatrudniony w WSK na stanowisku stolarza – brygadzisty. Po ukończeniu Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu pracował kolejno na stanowiskach: kalkulatora, kierownika sekcji, kierownika działu i specjalisty do spraw planowania. Od 1948 r. należał do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a od 1976 r. do Związku Inwalidów Wojennych, w którym pełnił szereg funkcji, m.in. przewodniczył sekcji organizacyjno-propagandowej. Napisał książkę Drugie oblicze wojny. Publikował także wspomnienia obozowe w gazecie WSK „Głos Załogi”. Był członkiem Polskiego Związku Filatelistów. Przez dwie kadencje pełnił funkcję ławnika Sądu Rejonowego w Mielcu. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Partyzanckim, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, Honorową Odznaką „Zasłużonego Działacza ZIW” i Złotą Odznaką Związku Zawodowego Metalowców. Zmarł 18 II 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Józef Korzeń

    Józef Korzeń

KORZEŃ JÓZEF, urodzony 1 I 1955 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z domu Wróbel. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. W latach szkolnych rozpoczął treningi w sekcji piłki ręcznej FKS Stal Mielec na pozycji bramkarza. W 1975 r. został zatrudniony w WSK Mielec i oddelegowany do FKS Stal Mielec, gdzie występował w I zespole piłki ręcznej, grającym w ekstraklasie i II lidze. Po zakończeniu wyczynowej kariery sportowej w 1993 r. podjął pracę instruktora piłki ręcznej w Stali. W związku z rozwiązaniem FKS PZL-Stal Mielec w 1997 r. przeszedł do pracy w Szkole Podstawowej nr 11 w Mielcu, gdzie od 1 XI 1998 r. jest kierownikiem gospodarczym. Poza etatową pracą pełnił funkcję członka Rzeszowskiego Okręgowego Związku Piłki Ręcznej w Rzeszowie (1993-1997). W 1997 r. uczestniczył w organizowaniu nowego klubu – Stowarzyszenia Piłki Ręcznej „Stal” Mielec i przyjął obowiązki trenera seniorów i juniorów. Przyczynił się do osiągnięcia przez obie drużyny pierwszych sukcesów. Juniorzy młodsi dwukrotnie (2000, 2001) awansowali do półfinału Mistrzostw Polski, juniorzy starsi wywalczyli półfinał MP w 2002 r., a zespół seniorów awansował do II ligi (2001). W plebiscycie czytelników Tygodnika Regionalnego „Korso” został wybrany „Trenerem Roku 2001”.

 

  • Wiesława Korzeń

    Wiesława Korzeń

KORZEŃ WIESŁAWA (z domu ZIELIŃSKA), urodzona 21 XII 1956 r. w Mielcu, córka Bogdana i Krystyny z domu Tofil. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, maturę zdała w 1975 r. Studia w zakresie filologii polskiej na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Powstańców Śląskich w Opolu ukończyła w 1979 r. i otrzymała tytuł magistra filologii polskiej. Bezpośrednio po studiach została skierowana na okres 3 lat (1979-1982) do Zbiorczej Szkoły Gminnej w Tuszowie Narodowym i pracowała jako nauczyciel języka polskiego w Szkole Podstawowej w Jaślanach. Od roku szkolnego 1982/1983 rozpoczęła pracę w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu, także jako nauczyciel języka polskiego. W okresie 1 IX 1995 – 31 VIII 1996 pełniła funkcję wicedyrektora Szkoły Podstawowej nr 5, a od 1 IX 1996 – w drodze konkursu - została mianowana dyrektorem tej szkoły. Po wprowadzeniu reformy oświaty i utworzeniu nowego typu szkoły – gimnazjum, 1 IX 1999 r. powierzono jej na trzy lata (do 31 VIII 2002 r.) stanowisko dyrektora nowo utworzonego Gimnazjum nr 1 w Mielcu (w budynku byłej Szkoły Podstawowej nr 5) przy ul. E. Biernackiego. Kierowała całokształtem prac związanych z organizacją wewnętrzną nowej placówki i jej modernizacją do nowych potrzeb. Ma duży udział we wszechstronnym rozwoju szkoły. Od 1 IX 2002 r. – po wygraniu konkursu – sprawuje nadal funkcję dyrektora Gimnazjum nr 1. Systematycznie dokształca się poprzez kursy doskonalące dla kierowniczej kadry oświatowej. Aktywnie działa w Stowarzyszeniu Mieleckich Humanistów. Współpracuje z redakcją kwartalnika „W kręgu mieleckich humanistów”, której udzieliła siedziby w Gimnazjum nr 1.

 

  • Władysław Korzeń

    Władysław Korzeń

KORZEŃ WŁADYSŁAW, urodzony 21 VI 1947 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Jana i Karoliny z domu Żołądź. Od 1961 r. do 1972 r. przewodniczył Kołu ZMW w Wadowicach Dolnych. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1967 r. W latach szkolnych występował w zespołach teatralnych i w licealnej orkiestrze (grał na skrzypcach). Pracę nauczycielską rozpoczął w 1967 r. w Szkole Podstawowej w Zaborczu, powiat mielecki. W latach 1968-1971 pełnił funkcję komendanta Hufca ZHP w Mielcu, a następnie pracował jako instruktor w KP i KM PZPR. W 1976 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzymał tytuł magistra filologii polskiej. W tym okresie pełnił funkcje społeczne; w latach 1971-1980 był przewodniczącym Zarządu Miejskiego LOK, a w latach 1974-1980 – przewodniczącym Zarządu Miejskiego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Przyczynił się do rozwoju organizacji i osiągnięcia sukcesów, m.in. zdobycia 1. miejsca w kraju za organizację wypoczynku letniego w mieście. W latach 1980-1982 był dyrektorem Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego przy Ambasadzie Polskiej w Trypolisie (Libia) – filia w Al Mar. Po powrocie do kraju sprawował funkcję zastępcy gminnego dyrektora szkół w Borowej (1983-1984), a następnie był inspektorem oświaty i wychowania w Borowej (1984-1986). Od 1986 r. pełni funkcję dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu. Posiada tytuł nauczyciela dyplomowanego. Przyczynił się do rozwoju szkoły i unowocześnienia jej wyposażenia. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką „Zasłużonego Działacza Ligi Obrony Kraju”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju”, Odznaką „Przyjaciel Dziecka” i Odznaką „Zasłużony Działacz TPD”. Po zakończeniu roku szkolnego 2003/2004 przeszedł na emeryturę. Pracuje w WSGiZ w Krakowie Zamiejscowy Wydział Ekonomii w Mielcu jako wykładowca przedmiotów: korespondencja biznesowa oraz etyka i kultura w zawodzie, a także jest nauczycielem przedmiotu organizacja pracy biurowej w Mieleckiej Szkole Biznesu. Udziela się społecznie w Automobilklubie Mieleckim, m.in. jako członek Komisji Rewizyjnej. Wyróżniony Srebrną Honorową Odznaką Polskiego Związku Motorowego.

 

KORZEŃSKI JÓZEF, doktor medycyny zamieszkały w Mielcu, wzmiankowany w dokumencie w 1784 r. Posiadał grunty miejskie, stanowiące posag żony pochodzącej z mieleckiej rodziny Snopkiewiczów.

 

  • Jerzy Korzępa

    Jerzy Korzępa

KORZĘPA JERZY, urodzony 2 II 1926 r. w Hadykówce k/Kolbuszowej, syn Władysława i Marii z domu Serafin. W czasie okupacji hitlerowskiej należał do trójki Batalionów Chłopskich, posiadał pseudonim „Klon”. Od VIII 1942 r. do VIII 1944 r. zajmował się obserwacją wojsk niemieckich przy poligonach usytuowanych w lasach pomiędzy Kolbuszową, Mielcem i Dębą oraz przekazywał meldunki. W tym czasie odniósł poważną kontuzję ręki. W 1949 r. został zatrudniony w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni (PZGS) w Kolbuszowej na stanowisku referenta. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami były: GS w Cmolasie (1950-1951, inspektor kontroli wewnętrznej), Szpital Powiatowy w Brzozowie (1952-1953, wicedyrektor) i Komitet Powiatowy PZPR w Brzozowie (1953-1954, kierownik Wydziału Organizacyjnego). W latach 1954-1955 uczył się w Międzywojewódzkiej Szkole Partyjnej w Krakowie, a jej ukończeniu przybył do Mielca i w latach 1955-1963 pełnił funkcję sekretarza organizacyjnego KP PZPR. W 1959 r. ukończył Technikum Ekonomiczne w Mielcu. Od 1963 r. pracował w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu jako sekretarz (do 1972 r.), a następnie (1972-1973) – pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Przez kolejne dwa lata (1974-1975) był sekretarzem Powiatowej Rady Związków Zawodowych w Mielcu, a po likwidacji powiatów pracował krótko w WRZZ w Tarnobrzegu. W 1975 r. został dyrektorem nowo powstałego Ośrodka Sportu i Rekreacji (OSiR) w Mielcu i funkcję tę sprawował do emerytury w 1981 r. Poza pracą zawodową angażował się w działalność społeczną. Szczególnie dużo wysiłku włożył w organizację sportu wyczynowego i masowego na terenie Starego Mielca. Był inicjatorem odbudowy i modernizacji stadionu „Gryfa” przy ul. Warszawskiej oraz inicjatorem i budowniczym (w czynie społecznym) boiska piłkarskiego i kortów tenisowych przy ul. J. Kilińskiego. Jako dyrektor OSiR organizował turnieje i zawody dla szkół i zakładów pracy. W latach 1959-1980 pełnił funkcję prezesa klubu sportowego „Gryf” Mielec, a od 1980 r. przez kilkanaście lat był jego wiceprezesem. Aktualnie jest Honorowym Prezesem „Gryfa”. Ponadto w 1957 r. został wybrany przewodniczącym zarządu ZP ZIW w Mielcu i pełnił tę funkcję przez jedną kadencję. Był także prezesem ZM LOK (lata 70.). Od wielu lat należy do Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych – jest członkiem jego zarządu. Równie długi staż posiada jako członek Koła Łowieckiego „Knieja”. Za wyróżniającą się pracę zawodowa i społeczną otrzymał m.in.: Krzyż Kawalerski OOP, Krzyż Partyzancki, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 r., Krzyż Batalionów Chłopskich, Medal 30-lecia Polski Ludowej, Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Medal „100 Lat Sportu Polskiego 1867-1967”, Złotą Odznakę „Zasłużony Działacz LOK”, Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Odznakę „Zasłużony Działacz LZS”. W 1985 r. wpisany został do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca.

 

KOS JERZY RYSZARD, urodzony 28 II 1974 r. w Mielcu, syn Stanisława i Marii z domu Haracz. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu z maturą w 1993 r. Studiował na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (dawniej Akademia Ekonomiczna) i w 1997 r. uzyskał licencjat, a w 1999 r. tytuł magistra. Pracę zawodową rozpoczął w 1996 r. w Urzędzie Gminy Wadowice Górne jako pracownik referatu księgowości, a w latach 1998-2011 pełnił funkcję skarbnika (głównego księgowego) Gminy Wadowice Górne. W latach 2012-2014 pracował w Urzędzie Gminy Mielec jako główny specjalista ds. kontroli oraz rozliczeń środków z Unii Europejskiej. Ponadto w latach 2009-2014 był członkiem Zarządu Fundacji Rozwoju Edukacji, Pracy i Integracji w Tarnowie, prowadzącej Warsztat Terapii Zajęciowej im. Jana Pawła II dla osób z niepełną sprawnością intelektualną i ruchową. W grudniu 2014 r. został wybrany na wójta gminy Wadowice Górne w kadencji 2014-2018.

 

KOS STANISŁAW ksiądz, urodzony 24 IV 1947 r. w Dulczy Małej, powiat mielecki, syn Jana i Czesławy z domu Juras. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu. Po maturze w 1966 r. rozpoczął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Po ich ukończeniu w 1974 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach w Gromniku (1974-1978), Sędziszowie Małopolskim (1978-1982) i Wielopolu Skrzyńskim (1982-1983). W 1983 r. został mianowany proboszczem parafii Nawsie, a w 1994 r. powierzono mu funkcję proboszcza parafii św. Michała Archanioła w Ropczycach. W 1992 r. został przeniesiony do diecezji rzeszowskiej, w roku 1995 został proboszczem parafii Krzywa Wieś-Podlesie. Wyróżniony EC i RM. Zmarł 3 V 2009 r. Spoczywa na cmentarzu w Krzywej Wsi.

 

  • Krzysztof Kosiba

    Krzysztof Kosiba

KOSIBA KRZYSZTOF, urodzony 4 XII 1958 r. w Warszawie, syn Edwarda i Wiesławy z domu Pierzchała. W 1978 r. ukończył Technikum Mechaniczne w Zespole Szkół Technicznych w Dębicy i zdał maturę. W latach szkolnych należał do ZHP i PTTK. Po maturze podjął pracę w Zakładach Przemysłu Mięsnego w Tarnowie. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie – Filia w Rzeszowie odbył w latach 1979-1983 i otrzymał tytuł magistra. W latach 1984-1985 pracował w Zakładach Przemysłu Elektromaszynowego „Elektromontaż” Rzeszów jako pracownik Sekcji Eksportu Pracowników w Wydziale Kadr. Ponadto w tym czasie odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Łączności w Zegrzu i otrzymał stopień sierżanta podchorążego. W 1985 r. został zatrudniony w Narodowym Banku Polskim Oddział w Mielcu na stanowisku inspektora do spraw kredytów, a od 1989 r., po przekazaniu przez NBP obsługi bankowej bankom kredytowym, pracował jako specjalista do spraw kredytów w Banku Depozytowo-Kredytowym w Lublinie Oddział w Mielcu. W 1992 r. został mianowany kierownikiem Filii nr 2 tegoż Oddziału przy ul. M. Pisarka. W 1997 r. powierzono mu funkcję dyrektora Banku Depozytowo-Kredytowego S.A. w Lublinie I Oddział w Mielcu, a po jego przekształceniu został dyrektorem Banku PEKAO SA. w Warszawie Oddział w Mielcu. Od 2002 r. pełnił funkcję Dyrektora Oddziału ds. Bankowości Indywidualnej w tymże Banku. W lipcu 2003 r. został przeniesiony na stanowisko dyrektora I i II Oddziału w Przemyślu Banku PEKAO S.A. w Warszawie. Od 1998 r. sprawuje ponadto funkcje członka Rady Nadzorczej Wytwórni Zespołów Kooperacyjnych „PZL-Mielec” Sp. z o.o. i Rady Wierzycieli Zakładu Lotniczego „PZL- Mielec Sp. z o.o. Intensywnie się dokształcał. W 1999 r. ukończył studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie (kierunek: zarządzanie bankiem komercyjnym) oraz m.in. Studium Menedżerskie Achive Global. Uzyskał także certyfikat University of Wales Management Skills in Banking, a ponadto uczestniczył w szeregu specjalistycznych seminariów. Angażuje się w różne formy działalności społecznej. W latach 1998-2002 był członkiem Komisji Gospodarki i Finansów Rady Miejskiej w Mielcu, a na kadencję 2002-2006 wybrany został radnym tejże Rady i przewodniczącym Komisji Rewizyjnej. Ponadto od 1999 r. był członkiem Zarządu Aeroklubu Mieleckiego. W latach 2002-2012 pracował na stanowiskach: dyrektora ds. bankowości indywidualnej w Banku Pekao SA w I i II Oddziale w Mielcu (2002-2003), dyrektora ds. bankowości detalicznej w Banku Pekao SA w I i II Oddziale w Przemyślu (2003-2004), dyrektora Oddziału w Banku Pekao SA w Kolbuszowej (2005-2008), dyrektora ds. bankowości detalicznej w Banku Pekao SA Oddział w Rzeszowie (2008-2009) oraz dyrektora wiązkowego w Banku Pekao SA Oddziałów w Rzeszowie od 1 XII 2009 r. Działa społecznie w Stowarzyszeniu „Nasz Mielec” oraz współpracuje z Rzeszowskim Oddziałem Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”, wspierające aktywność kulturalną Polonii za granicą.

 

KOSIŃSKA JADWIGA (z OBALIŃSKICH), urodzona w 1871 r. Do Mielca przybyła z mężem Ignacym, w związku z objęciem przez niego funkcji notariusza. Angażowała się w działalność różnych organizacji społecznych i pełniła liczne funkcje z wyboru. Była m.in.: współzałożycielką i członkiem zarządu Towarzystwa Szkoły Ludowej, członkiem Rady Nadzorczej Szwalni Związkowej z o.o. (od 1918 r.), przewodniczącą Towarzystwa św. Wincentego a Paulo (od 1929 r.), członkiem Powiatowej Komisji Opieki Społecznej (w latach 30.) i przewodniczącą Ligi Kobiet NKN, ale zrezygnowała z tej funkcji po pomówieniach rzucanych na Zarząd Główny. Pomagała mieleckiemu harcerstwu, była wykonawczynią (z A. Kuczkówną) sztandaru dla hufca harcerskiego w Mielcu w 1925 r. Zmarła w Krakowie 9 IV 1939 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOSIŃSKI IGNACY, urodzony 4 VIII 1856 r. Był notariuszem, prowadził kancelarię notarialną w Mielcu. Poza działalnością zawodową udzielał się w pracach społecznych. Był radnym powiatowym i miejskim. Z ramienia Rady Powiatowej od 1913 r. do wybuchu wojny w 1914 r. pełnił funkcję komisarza przemysłowego, m.in. sprawował nadzór nad działalnością Stowarzyszenia Rękodzielników i Przemysłowców. Był jednym z inspiratorów utworzenia w Mielcu Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego i członkiem komitetu do spraw organizacji szkoły z ramienia Rady Gminy. Wspierał finansowo organizacje społeczne, m.in. Akademickie Koło Mieleczan we Lwowie. Zmarł 11 I 1938 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Marian Kosiński

    Marian Kosiński

KOSIŃSKI MARIAN, urodzony 4 XII 1945 r. w Tarnowskich Górach, syn Franciszka i Elfrydy z domu Połap. Treningi piłkarskie rozpoczął w klubie sportowym Gwarek Tarnowskie Góry i grał w tej drużynie w klasie A. Do III-ligowej Stali Mielec przeszedł w 1969 r. i zatrudniony został w mieleckiej WSK. Występował na pozycji środkowego obrońcy. Był jednym z najlepszych i najrówniej grających zawodników Stali. W rankingach najlepszych środkowych obrońców w Polsce regularnie umieszczano go w czołówce. W istotny sposób przyczynił się do wszystkich sukcesów Stali w latach 70., w tym: awansu do II ligi (1969) i I ligi (1970), dwukrotnego zdobycia 1. miejsca w I lidze i tytułu mistrza Polski (1973, 1976), tytułu wicemistrza Polski (1975), 3. miejsca (1974), awansu do ćwierćfinału Pucharu UEFA (1975) i 1. miejsca w jednej z grup Pucharu Lata (1971). Był m.in. uczestnikiem słynnych meczów Stali z Realem Madryt w PEMK w 1976 r. W 1980 r. zakończył wyczynowe uprawianie sportu. Rozegrał w I lidze 263 mecze (w historii Stali 2. miejsce za Grzegorzem Latą), strzelił 2 bramki. Od 1980 r. zajmował się pracą szkoleniową. W sezonie 1980/1981 pracował w Stali jako asystent trenera I zespołu. Był także dwukrotnie I trenerem drużyny Stali – w części sezonu 1982/1983 i części sezonu 1989/1990. W toku kariery sportowej dokształcał się. Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu, a następnie dwustopniowe studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach i w 1989 r. otrzymał tytuł magistra wychowania fizycznego oraz trenera piłki nożnej II klasy. W czasie sezonu 1989/1990 objął funkcję trenera Karpat Krosno (III liga). Zespół ten prowadził ponownie w sezonie 1991/1992. Od 1992 r. pracował w Zespole Szkół Budowlanych w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. 29 XII 2007 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in. tytułem „Mistrza Sportu” (1976), Złotym Krzyżem Zasługi (1985), Srebrną Honorową Odznaką PZPN (1982) i Medalem 80-lecia PZPN (1999) oraz wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1980).

 

KOSIOR MARIUSZ PIOTR, urodzony 29 VI 1988 r. w Rzeszowie, syn Józefa i Władysławy z domu Piekara. Absolwent V Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu z maturą w 2007 r. Ukończył studia z zakresu wychowania fizycznego (specjalizacja: korekta wad postawy) w Instytucie Ochrony Zdrowia Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Tarnowie i uzyskał licencjat (2010 r.)  Od 4 XI 2009 r. pracuje w Klubie „Extreme Fitness” w Mielcu jako kierownik i trener personalny w siłowni. Jest propagatorem zdrowego i aktywnego trybu życia. Treningi siłowe rozpoczął w 15. roku życia. Specjalizuje się w kulturystyce i fitness i jest pierwszym mielczaninem, który awansował do czołówki krajowej w tej dyscyplinie. Ważniejsze osiągnięcia: *2009: Mistrzostwa Polski Juniorów i Weteranów w Kulturystyce i Fitness (Zabrze) – 3. miejsce w kulturystyce juniorów w kategorii  powyżej 75 kg, Mistrzostwa Świata Juniorów i Weteranów w Kulturystyce i Fitness (Białystok) – 5. miejsce w kulturystyce juniorów w kategorii do 75 kg; *2011: Grand Prix PEPA w Kulturystyce Seniorów (Opava, Czechy) – 5. miejsce w kategorii do 90 kg; *2012: Mistrzostwa Polski Mężczyzn w Kulturystyce (Katowice) – 4. miejsce w kategorii do 85 kg. Od 2009 r. jest powoływany do kadry narodowej.

 

KOSMONAUTÓW (ULICA), niedługa (375 m) ulica miejska na osiedlu Cyranka, ostatnia boczna ulicy H. Sienkiewicza przed granicą Mielca i Chorzelowa. Jest drogą dojazdową do lotniska od strony zachodniej oraz do Pracowniczych Ogrodów Działkowych „Lotnik” i nielicznych zabudowań. W pobliżu bramy lotniska łączy się z ul. Szybowcową; ta zaś z ul. Orlą, a Orla z Cyranowską. Powstała w okresie międzywojennym, ale status ulicy i nazwę otrzymała 28 III 1973 r. Posiadała asfaltową nawierzchnię, ale nie miała chodników. W latach 2011-2012 przebudowano ulicę, m.in. położono nawierzchnię asfaltową.

 

KOSOWICZ EDWARD, urodzony 26 VIII 1915 r. w Jersey City (stan New Jersey, USA), syn Jana i Józefy. W latach 20. przyjechał z rodzicami do Polski i uczęszczał do Gimnazjum w Mielcu w latach 1929-1935. Równocześnie uczył się gry na instrumentach i śpiewał w chórze gimnazjalnym „Melodia” (należał do członków – założycieli). Występował też w sztukach teatralnych, granych w Mielcu. Po maturze w 1935 r. powrócił do Stanów Zjednoczonych AP i zamieszkał w Nowym Jorku. Występował jako muzyk i piosenkarz, a następnie grał w polskim teatrze i pracował w polskiej „Godzinie radiowej”, uzyskując wśród rodaków duże uznanie. Po ataku Japonii na wojskowe bazy USA w 1941 r. zgłosił się do wojska i przez 3 lata służył w artylerii nadbrzeżnej w bazach na Pacyfiku. Po wojnie został zatrudniony w polskiej radiostacji WHOM w Nowym Jorku jako spiker, redaktor i reżyser programu. Szczególną popularność przyniosła mu polskojęzyczna audycja „Dwaj Edwardzi”, którą prowadził w duecie z E. Witanowskim. W 1959 r. przeniósł się do innej stacji radiowej na wybrzeżu wschodnim – WPOW, w której także prowadził program „Dwaj Edwardzi”. Od 18 X 1950 r. współpracował jako spiker z Sekcją Polską Radia Wolna Europa. W 1962 r. został reżyserem, a w 1977 r. kierownikiem Działu Realizacji Biura RWE w Nowym Jorku. W 1983 r. przeszedł na emeryturę, ale jeszcze do 1990 r. prowadził z Witanowskim program „Dwaj Edwardzi”. Wśród Polaków cieszył się opinią patrioty i działacza niepodległościowego, popularyzatora polskiej kultury i mowy. Wyróżniony przez rząd RP na uchodźstwie Orderem Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi, przez Stolicę Apostolską „Pro Eclesia et Pontyfice” i przez Stowarzyszenie Polskich Kombatantów Krzyżem AK. Zmarł 10 III 1991 r. Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Sanktuarium Maryjnego „Polska Częstochowa” w Doylestown (Pensylwania). 

 

KOSSAKA WOJCIECHA (ULICA), krótka (86 m) ulica osiedlowa MSM na osiedlu M. Kopernika, boczna ulicy ks. P. Skargi. Biegnie od tejże ulicy, pomiędzy „wieżowcami” zbudowanymi na słynnej niegdyś „Górce”, do ul. Dworcowej, w pobliżu fantazyjnej restauracji „Rock and roll”. Nazwę posiada od 1960 r., a w obecnym kształcie powstała w latach 80. XX w., kiedy to intensywnie budowano tę część osiedla. (Wcześniej rozebrano kilkanaście domów – w większości drewnianych – stojących na tym terenie.) Składa się z dwóch części; pierwsza posiadała nawierzchnię z płyt betonowych, chodnik z płyt i parking, a druga – nawierzchnię z trylinki i chodnik z kostki. W ramach  przebudowy i modernizacji w 2006 r. otrzymała nawierzchnię z kostek brukowych i nowe miejsca parkingowe.
Patron ulicy: WOJCIECH KOSSAK (1856-1942) to znakomity polski malarz, niezwykle żywotny, twórczy (naliczono się ponad 2 000 obrazów jego autorstwa w galeriach i muzeach, w tym 1 w mieleckim Muzeum Regionalnym) i aktywny społecznie. Służył w wojsku austriackim i polskim. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, wspierał artystów i organizował opiekę nad dziełami sztuki. Portretował wiele słynnych osób, w tym cesarzy austriackich, marszałka J. Piłsudskiego i prezydenta I. Mościckiego. Autentyczną sławę przyniosła mu Panorama Racławicka, namalowana z Janem Styką i kilkoma innymi malarzami. 

 

  • Maria Kostecka

    Maria Kostecka

KOSTECKA MARIA (z SATURSKICH), urodzona 8 VIII 1908 r. w Sokalu nad Bugiem, córka Mikołaja i Anieli. Ukończyła gimnazjum, a następnie Seminarium Nauczycielskie w Sokalu. (Jednym z jej nauczycieli był wybitny poeta Julian Przyboś.) Po maturze pracowała jako nauczycielka w Szkole Powszechnej im. S. Konarskiego w Tarnopolu, a później w miejscowym przedszkolu jako księgowa. Angażowała się też w działalność tamtejszego Teatru im. Tarasa Szewczenki i występowała jako aktorka w licznych spektaklach. W czasie okupacji hitlerowskiej trudniła się ręcznym wyrobem obuwia. W 1944 r., w obawie przed represjami hitlerowców i nacjonalistów ukraińskich, wraz z rodzina przeniosła się do znajomej rodziny w Mielcu. Podjęła pracę w Flugzeugwerk Mielec przy maszynach analitycznych. Po wojnie pracowała w PZL, a potem WSK, kolejno w Wydziale Płacy i Pracy, aprowizacji i zaopatrzeniu, archiwum technicznym (pełniła funkcję jego kierownika) i Wydziale Narzędziowym oraz jako planistka przez 20 lat. W 1969 r. przeszła na emeryturę, ale jeszcze przez 9 lat pracowała – w niepełnym wymiarze godzin – w bibliotece Robotniczego Centrum Kultury WSK. Włączała się także w różne formy działalności społecznej. Była członkiem kolegium redakcyjnego „Głosu Załogi” i pod pseudonimem „Maja” układała krzyżówki i inne zagadki umysłowe. Pełniła różne funkcje w Radzie Kobiet, związkach zawodowych i samorządzie pracowniczym. Pozostawała też wierna swojej największej pasji – teatrowi. Występowała w amatorskim teatrze dramatycznym, funkcjonującym od 1944 r. w placówkach kultury PZL i później WSK (ZDK, RCK), poczynając od wodewilu W. Zbierzchowskiego Małżeństwo Loli (1945), poprzez kilkadziesiąt innych sztuk (około tysiąc pięćset spektakli) do wodewilu K. Krumłowskiego Królowa Przedmieścia (1985). Ulubioną jej rolą była Demeter w Nocy Listopadowej S. Wyspiańskiego (1957). Ponadto pełniła liczne funkcje pomocnicze, m.in. inspicjentki i garderobianej. Za nienaganną pracę zawodową i niezwykle owocną pracę społeczną wyróżniona została m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”. Zmarła 13 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

  • Stanisław Kostecki

    Stanisław Kostecki

KOSTECKI STANISŁAW, urodzony 15 V 1923 r. w Pełnatyczach koło Przemyśla, syn Antoniego i Gustawy z domu Vesely. Absolwent Gimnazjum w Kamionce koło Przemyśla i Liceum Ogólnokształcącego Nr (?) w Krakowie. Studia z zakresu stomatologii w Akademii Medycznej w Łodzi ukończył w 1951 r. i otrzymał tytuł lekarza stomatologa. Bezpośrednio po studiach skierowany został do Mielca, gdzie zatrudniono go w Poradni Stomatologicznej. W 1955 r. powierzono mu stanowisko kierownika Ambulatorium Stomatologicznego WSK Mielec. Od 1957 r. pracował w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. W 1960 r. został mianowany powiatowym inspektorem ds. stomatologii, a następnie kierownikiem Obwodowej Przychodni Stomatologicznej ZOZ w Mielcu. W 1974 r. uzyskał II stopień specjalizacji w zakresie chirurgii szczękowej. Ponadto w latach 1976-1981 pełnił funkcję kierownika Działu Metodyczno-Organizacyjnego ZOZ w Mielcu. Prowadził także prywatny gabinet stomatologiczny. Był wychowawcą wielu stomatologów w Mielcu. Przyczynił się do rozwinięcia profilaktyki fluorowej i protetyki na terenie miasta i regionu. Pracował społecznie w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Smoczce. Należał do Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia PRL i Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”. W 1986 r. wpisano go do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. Zmarł 3 III 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOSTIA TADEUSZ, urodzony 28 II 1919 r. w Krakowie, syn Henryka i Marii z domu Fordey. Absolwent Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Augusta Witkowskiego w Krakowie z maturą w 1937 r. 4 IX 1939 r. ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Warszawie w stopniu podporucznika i walczył w kampanii wrześniowej w SGO „Polesie” aż do kapitulacji pod Kockiem 5 X 1939 r. W latach 1941-1944 studiował na tajnej Politechnice Warszawskiej. Walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie ukończył studia na Wydziale Politechnicznym AGH w Krakowie i uzyskał tytuł magistra inżyniera. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Szybownictwa w Bielsku jako starszy konstruktor, a ponadto prowadził zajęcia z aerodynamiki na wydziałach politechnicznych AGH w Krakowie. W 1954 r. został kierownikiem Biura Konstrukcyjnego Instytutu Szybownictwa w Bielsku. M.in. opracował konstrukcje szybowca wyczynowego „Jaskółka” i szybowca doświadczalnego „Kaczka”. Od 1958 r. do 1964 r. pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu jako kierownik Ośrodka Konstrukcji Lotniczych. W 1964 r. został przeniesiony do Instytutu Lotnictwa w Warszawie. Otrzymał stopień adiunkta, a w 1971 r. – docenta. W sierpniu 1978 r. na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej na podstawie rozprawy pt. „Ocena przewozowych charakterystyk transportowych samolotów i śmigłowców” otrzymał stopień naukowy doktora. W czasie pracy w Instytucie Lotnictwa pracował nad problemami aerodynamiki, wytrzymałości i osiągów statków powietrznych. Był twórcą m.in. metody badania sprawności i ekonomiki samolotów i śmigłowców rolniczych i transportowych. Od 1978 r. do przejścia na emeryturę w 1991 r. kierował Branżowym Ośrodkiem Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej. Udzielał się społecznie. Był prezesem Sekcji Lotniczej SIMP i rzeczoznawcą SIMP w zakresie badania wypadków lotniczych. Ponadto należał do Stowarzyszenia Lotników Polskich i Klubu Seniorów Lotnictwa Polskiego. Wyróżniony m.in. Krzyżem Komandorskim OOP, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r.”, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Przemysłu Maszynowego”, Medalem Pro Memoria, Medalem „Za Zasługi dla Miasta Stołecznego Warszawy”, Złotą Odznaką Honorową SIMP, Odznaką Założyciela SIMP im. H. Mierzejewskiego, Złotą Odznaką Honorową NOT oraz Zespołową Nagrodą Państwową III st. w Dziale Postępu Technicznego w 1952 r. Zmarł 6 IX 2016 r. Spoczywa na Powązkach Wojskowych w Warszawie. 

 

  • Damian Kostrzewa

    Damian Kostrzewa

KOSTRZEWA DAMIAN, urodzony 19 IX 1988 r. w Gdańsku, syn Jacka i Iwony. Absolwent Szkoły Mistrzostwa Sportowego Związku Piłki Ręcznej w Gdańsku (2008 r.) Ukończył Wyższą Szkołę Trenerów Sportu w Warszawie (kierunek – sport). Trenowanie piłki ręcznej rozpoczął w Uczniowskim Klubie Sportowym Conrad Gdańsk, a następnie grał w SMS Gdańsk i AZFiS Gdańsk (2008-2010), najczęściej jako lewoskrzydłowy i na tej pozycji gra nadal. Wyróżniająca się gra sprawiła, że został powołany do reprezentacji Polski juniorów (m.in. w 2007 r. VI miejsce na Mistrzostwach Świata), a następnie do I reprezentacji Polski (od 2008 r.). Przed sezonem 2010/2011 został pozyskany do najlepszej polskiej drużyny Vive Targi Kielce i grał w niej I rundę. W II rundzie reprezentował ekstraklasowy MMTS Kwidzyn i przyczynił się do zdobycia brązowego medalu Mistrzostw Polski w 2011 r. Od sezonu 2012/2013 gra w ekstraklasowym zespole Tauron Stal Mielec (V miejsce) i należy do jego najlepszych zawodników. W rozgrywkach o mistrzostwo Polski 2012/2013 zdobył tytuł króla strzelców superligi (208 bramek). Występował w reprezentacji Polski.

 

KOSTUR KAZIMIERZ, urodzony 11 VII 1957 r. w Ciotuszy Nowej koło Zamościa, syn Feliksa i Krystyny z domu Rorat. Ukończył szkołę zawodową w Tomaszowie Lubelskim. Pracę zawodową rozpoczął w 1979 r. jako kierowca w PKS Bielsko-Biała. Od 1983 r. jest kierowcą w MKS w Mielcu. Działacz NSZZ „Solidarność”, trzy kolejne kadencje pełni funkcję przewodniczącego zakładowej komórki tego związku. Honorowe oddawanie krwi rozpoczął w 1976 r. Do Klubu HDK przy Oddziale PCK w Mielcu wstąpił w 1986 r. Oddał dotąd 34 000 ml krwi. Wyróżniony m.in. Odznakami Zasłużonego HDK III, II i I stopnia.

 

KOSYNIERÓW (ULICA), krótka (154 m) i wąska uliczka na osiedlu Tadeusza Kościuszki, boczna ulicy Wojsławskiej. Biegnie w kierunku rzeki Wisłoki, do wału przeciwpowodziowego. Jej sąsiadami są posesje prywatne z domami i ogrodami. Przez wiele lat była drogą polną. Status ulicy otrzymała w 1985 r. Ma utwardzoną nawierzchnię, nie posiada chodników.

 

  • Jan Koszelski

    Jan Koszelski

KOSZELSKI JAN, urodzony 9 VI 1938 r. w Podborzu, pow. mielecki, syn Stanisława i Bronisławy z domu Kokoszka. W latach 1954-1966 pracował w WSK Mielec jako ślusarz – spawacz. Po ukończeniu Technikum Mechanicznego w Mielcu z maturą w 1966 r. pracował jako technolog, a następnie kierownik Sekcji Dokumentacji Technicznej TP 2 i kierownik Drukarni Zakładowej WSK (1981-1993). Przyczynił się do wydania wielu publikacji historycznych na temat mieleckich klubów sportowych, szkół i stowarzyszeń kulturalnych. Opracował 16 wniosków racjonalizatorskich, które zostały zastosowane. W 1993 r. przeszedł na emeryturę. W latach 1995-1998 pracował w PPHU „Autopart” w Mielcu. Poza pracą zawodową angażował się społecznie jako członek: SIMP, Klubu Techniki i Racjonalizacji, Polskiego Związku Filatelistów, Polskiego Związku Filatelistów, Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego i Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Wyróżniony m.in.: Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Przemysłu Maszynowego”, Złotą Odznaką Racjonalizatora Produkcji, Srebrnym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa, Srebrną Odznaką PTTK, Brązową Odznaką SIMP i Brązową Odznaką Honorową PZF.

 

KOSZELSKI WOJCIECH EMANUEL, urodzony 1 IX 2002 r. w Mielcu, syn Bogdana i Anny Dąbrowskiej. Uczeń Gimnazjum nr 2 w Mielcu. Od 2011 r. uczęszczał na zajęcia w modelarni przy Zespole Szkół nr 1 im. st. sierż. pil. Stanisława Działowskiego, a od 2014 r. do MAUT Leonardo w CKPiDN w Mielcu. Należy do Mieleckiego Towarzystwa Rakietowego. Jego pasją i specjalizacją sportową jest modelarstwo kosmiczne. Od 2015 r. jest członkiem kadry narodowej juniorów w modelarstwie kosmicznym. Największe sukcesy: *2014 r.: Mistrzostwa Polski Juniorów w Modelarstwie Kosmicznym (20-22 VI, Lisie Kąty) – 1. miejsce w klasie S5B (makiety rakiet wysokościowych); *2015 r.: MPJun. w MK (Lisie Kąty) – 2. miejsce w kl. S5B, 2. miejsce w kl. S7 (makiety rakiet); Mistrzostwa Europy Juniorów w MK (25 VIII, Lwów) – 2. miejsce w kl. S5B, 2. miejsce drużynowo w kl. S5B, 2. miejsce w kl. S7, 3. miejsce drużynowo w kl. S7; Puchar Polski w MK (open) – 3. miejsce w kl. S7; *2016 r.: MPJun. w MK (Pruszków) – 3. miejsce w kl. F5K (pylon racing, odmiana halowa); MPJun. w MK (Nowy Targ) – 3. miejsce w kl. S6A (rakiety czasowe z taśmą hamującą), 3. miejsce w kl. S1A (rakiety wysokościowe), 1. miejsce w kl. S7, 2. miejsce w kl. S5B; Mistrzostwa Świata Juniorów w MK (28 VIII, Lwów) – 1. miejsce i tytuł mistrza świata w kl. S7 i 1. miejsce drużynowo w kl. S7; 2. miejsce drużynowo w kl. S5B. W mistrzostwach startowali reprezentanci 21 państw. Jest to pierwszy tytuł mistrza świata w historii Mielca. 

 

  • Elżbieta Kościelna

    Elżbieta Kościelna

KOŚCIELNA ELŻBIETA (z domu CYGAN), urodzona 3 VI 1967 r. w Zbydniowie koło Tarnobrzega, córka Zbigniewa i Janiny z domu Hara. Ukończyła Zasadniczą Szkołę Zawodową w Tarnobrzegu. Trenowanie siatkówki rozpoczęła w klubie „Siarka” Tarnobrzeg, a w 1989 r. przeniosła się do „Stali” Mielec. Występując w „Stali”, w znacznym stopniu przyczyniła się do jej największych sukcesów krajowych: wicemistrzostwa Polski w 2000 r. i trzykrotnego brązowego medalu (1992, 1994 i 1999) oraz międzynarodowych sukcesów w Pucharze Konfederacji. Ponadto w sezonie 1995/1996 grała w zespole „Augusto” Kalisz, z którym zdobyła srebrny medal Mistrzostw Polski i Puchar Polski. Przez dwa lata występowała w reprezentacji Polski juniorek, a następnie powoływano ją do I reprezentacji Polski seniorek. Po wyjściu za mąż zrezygnowała z występów w reprezentacji, mimo wielokrotnych propozycji kolejnych jej trenerów. Uznawana była za jedną z najlepszych polskich siatkarek lat 90., a w ostatnich latach uważana jest za jedną z najlepszych na pozycji libero w polskiej ekstraklasie. Ponadto z mężem Lesławem (byłym siatkarzem „Stali” Mielec) prowadzi klub tenisowy na kortach Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji przy ul. J. Kusocińskiego. W sezonie 2003/2004, jako jedna z najlepszych siatkarek Stali Mielec, znacząco przyczyniła się do zdobycia brązowego medalu Mistrzostw Polski. Po sezonie 2004/2005 zakończyła wyczynową karierę sportową. Prowadzi klub tenisa ziemnego przy ul. J. Kusocińskiego.

 

KOŚCIELNY JÓZEF ANTONI ksiądz, urodzony 3 I 1934 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Tyniec. Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (aktualnie I LO), maturę zdał w 1951 r. teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1957 r. i przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w parafiach rzymskokatolickich: Zawada koło Nowego Sącza (1957-1961), Wielopole Skrzyńskie (1961-1963), Wojakowa (1963-1966), Biesiadki (1966-1969) i Moszczenica (1969-1973). Od 19 VI 1973 r. pełnił funkcję wikariusza ekonoma w parafii Królowa Górna, a 8 VIII tego roku  został mianowany proboszczem tej parafii. W 1984 r. zrezygnował z funkcji i zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Tarnowie. Od 1985 r. podjął obowiązki penitencjarza bazyliki św. Małgorzaty w Nowym Sączu. Zmarł 20 XI 2005 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.

 

KOŚCIELNA (ULICA), jedna z najkrótszych (80 m) uliczek na osiedlu T. Kościuszki. Prowadzi od Rynku do kościoła św. Mateusza. Jest jedną z ulic powstałych w ramach pierwszej zabudowy miasta w XV w. W dokumencie z 1607 r. napisano o niej „ulica z rynku do kościoła” i pewnie już wtedy używano nazwy „kościelna”. Do czasu wybudowania ul. T. Kościuszki (2. połowa XIX w.) stanowiła część traktu biegnącego z Sandomierza – przez Mielec – do Dębicy. W 2012 r. położono nawierzchnię z płytek betonowych i zbudowano chodniki z kostki betonowej.Jej adres mają murowane domy mieszczańskie z przełomu wieków XIX i XX. 

 

KOŚCIOŁY NIEISTNIEJĄCE

*Kościół Matki Bożej Różańcowej zbudowano w XVII w. (?) na skraju miasta od strony wschodniej, przy zbiegu dróg do Cyranki i Sandomierza. Tradycja głosi, że miał podziemne połączenie z kościołem parafialnym. Po spaleniu się kościółka upamiętniono to miejsce figurą św. Józefa (1798). Dziś rozpoczyna tu swój bieg ul. Wojsławska.

*Kościół Najświętszej Panny Maryi Łaskawej na wzgórzu Piasek, przy drodze do Sandomierza, zbudowany z drewna około 1577 r. Wymieniają go także dokumenty wizytacyjne z lat 1596 i 1721. Miał trzy ołtarze, chór muzyczny z organami i dwa konfesjonały. Opiekowali się nim mansjonarze. W 1721 r. znajdował się już w złym stanie. Rozebrano go zapewne po wybudowaniu kościoła murowanego NMP i klasztoru trynitarzy.

*Kościół Najświętszej Panny Maryi i klasztor trynitarzy na wzgórzu Piasek, obiekty murowane. Kościół zbudowała w latach 1739-1759 Helena z Potockich Morsztynowa, właścicielka trzeciej części Mielca. Ona też sprowadziła do Mielca trynitarzy bosych i 7 I 1760 r. przekazała kościół na własność temu zakonowi. Do tego dołożyła 10 tysięcy złotych polskich, a w testamencie w 1762 r. zapisała pacyfikał (relikwiarz) srebrny z drzewem Krzyża św. oraz 6 tysięcy złotych polskich na budowę klasztoru. Z kolei jej spadkobierca – Stanisław Małachowski – w 1763 r. nadał klasztorowi kilka miejskich parcel. Zgodnie z duchem tych czasów, kościół zbudowano i wyposażono w stylu barokowym. W ołtarzu głównym dominowała figura Chrystusa – Zbawiciela, wyrzeźbiona na wzór figury Jezusa Nazareńskiego w kościele trynitarzy w Krakowie. Ponadto w wyposażeniu świątyni znajdowały się m.in. organy, które wykonał w 1763 r. Marcin Śnigański. Pod prezbiterium znajdowały się podziemia, w których umieszczano trumny ze zmarłymi zakonnikami. Przy kościele zbudowano piętrowy klasztor, pod którym znajdowały się obszerne piwnice. Obok budynków urządzono ogród i sadzawkę, w której hodowano ryby. Całość otoczona była murem. 12 I 1782 r. cesarz Józef II wydał dekret o kasacie części zakonów (w tym również trynitarzy) na obszarze cesarstwa (Mielec znajdował się wówczas pod zaborem austriackim). Do obiektów klasztornych wprowadzono wojskowy magazyn zboża i siana. W 1817 r. współwłaściciele miasta wykupili od Austriaków budynki, a w 1853 r. umieszczono w nich nowo utworzony urząd starostwa powiatowego. Niedługo potem starostwo wyprowadziło się, a jego miejsce zajął żydowski browar. Po spaleniu się browaru właścicielka obiektu Paulina z Pieniążków Suchorzewska poleciła w 1870 r. rozebrać resztki murów i innych urządzeń. Na tym miejscu (przy ul. H. Sienkiewicza) rodzina Stefanków zbudowała młyn, który czynny był jeszcze w latach 60. XX w. W 2002 r. jego pomieszczenia zajmowały: „Sklep techniczny – płytki ceramiczne” i „Tapicernia”. Znikła także ul. Trynitarska, czynna jeszcze w latach 70. XX w., biegnąca obok wspomnianego młyna w kierunku składu drewna przy torach kolejowych. (Aktualnie na dawnym terenie przyklasztornym znajdują się cmentarz parafialny i nowe bloki mieszkalne przy ul. H. Sienkiewicza.)

*Kościół prowizoryczny Matki Bożej Nieustającej Pomocy; wybudowany w 1945 r., jeszcze przed utworzeniem parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, na zachodnim zboczu Góry Cyranowskiej, w sąsiedztwie osiedla fabrycznego. Do jego budowy znacznie przyczynił się dyrektor mieleckiej fabryki samolotów – Rosjanin (M. Szeluchin ?, Mikitiuk ?). W podzięce za wyleczenie przez S. Fabianę (felicjankę) przeznaczył materiał na budowę kościoła i doradzał pośpieszne działanie. Po jego spotkaniu z dziekanem dekanatu mieleckiego ks. M. Nawalnym pod koniec kwietnia 1945 r. rozpoczęto budowę według projektu Edmunda Toczka. (Mimo braku zezwolenia ówczesne władze nie czyniły żadnych przeszkód.) Transport materiałów zapewnili mieszkańcy Cyranki. Oni także wspólnie z mieszkańcami Osiedla mocno angażowali się w prace budowlane. Niemal wszystkie prace wykonywano nieodpłatnie. Ściany wybudowano z pustaków, a dach pokryto papą. Okna wykonano z żelaznych ram i szybek układanych w kształcie krzyży. Budowa w stanie surowym została ukończona w grudniu 1945 r. przed pasterką, a jeszcze do końca roku otynkowano ściany od wewnątrz. Kaplica miała wymiary 25 m x 12,5 m x 5 m. Na dachu zbudowano niewielką wieżyczkę na sygnaturkę i umieszczono w niej dzwon „Józef”, przekazany przez Gromadę Cyranka. Wystrój wewnętrzny zaprojektował także E. Toczek. Całe wyposażenie wykonano z jasnego drewna i sklejki. Większość tych prac wykonali pracownicy działu stolarskiego mieleckiego Zakładu nr 1 PZL. Poświęcenie kaplicy przez biskupa Jana Stepę nastąpiło 5 X 1946 r. Jednonawowe wnętrze wyposażono w trzy ołtarze. W głównym, wykonanym w 1947 r., w 1949 r. umieszczono kopię obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy z klasztoru O. Redemptorystów w Rzymie, malowaną w Rzymie w 1948 r. (Przywieziono ją do Mielca 6 II 1949 r.). Dwa ołtarze boczne wykonano w 1953 r. W lewym umieszczono obraz św. Józefa, a w prawym – obraz Jezusa Miłosiernego. Stacje Drogi Krzyżowej zakupiono w 1948 r. W tym samym roku dobudowano od strony głównego wejścia podcienia, a nad wejściem postawiono duży oświetlony krzyż. W dalszych latach wyposażano wnętrze oraz zabezpieczano obiekt. Pod koniec czerwca 1978 r., już po oddaniu nowego kościoła i przeniesieniu doń kultu Bożego, wymontowano ze starego, prowizorycznego kościoła wyposażenie i rozebrano obiekt. Część murów – dla upamiętnienia jego istnienia - zakopano na placu kościelnym.

*Kościół szpitalny św. Anny przy szpitalu (przytułku dla ubogich) w Rzochowie, drewniany, funkcjonował z pewnością w XVI w., co poświadcza dokument z 1557 r. Uposażył go właściciel Rzochowa Jan Tarnowski, który w latach 70. i 80. XVI w. przeznaczył dlań duże kwoty pieniężne i zobowiązał radę miejską do utrzymywania prepozyta. Znane są niektóre nazwiska ówczesnych prepozytów: Feliksa z Łęk (lata 90. XVI w.), Jana z Wielopola (1603-1608) i Kaspra Janowskiego (1611-1618). W 1781 r. został przeznaczony na szpital dla ubogich.

*Kościół szpitalny Świętego Ducha przy szpitalu (przytułku dla ubogich), w pobliżu kościoła parafialnego. Uposażony został 22 XII 1557 r. przez mieszczanina Wawrzyńca Wysza, a później pomagali w jego utrzymaniu niektórzy właściciele miasta i mieszczanie. Wzmiankowany był także w 1588 r., 1596 r. i 1609 r. Pewnie jednak jego żywot był znacznie dłuższy, bowiem dokument z 1596 r. mówi o nim jako o nowej kaplicy. (Być może około 1596 r. na miejscu pierwszego kościoła zbudowano drugi.) Miał dwa poświęcone ołtarze. Opiekowali się nim mansjonarze. Nie wiadomo kiedy został rozebrany lub zniszczony.

*Kościół św. Anny (drewniany) wybudowano przed 1542 r. przy drodze do Wojsławia. Dokument z 1595 r. informuje, że był to obiekt drewniany i konsekrowany. Był miejscem nabożeństw i spotkań Bractwa św. Anny. Prawdopodobnie nie posiadał uposażenia. Później został rozebrany, a na jego miejscu powstał cmentarz i kaplica cmentarna. (Współcześnie jest to kościół pomocniczy św. Marka nad Wisłoką.)

*Kościół św. Trójcy na Błoniach (teren na północ od śródmieścia) wybudowano prawdopodobnie w XIV r. Był kościołem parafialnym do czasu wybudowania kościoła NMP i św. Mateusza Apostoła. Zapewne kilkakrotnie remontowano go i ostatecznie rozebrano w 1767 r. Przy kościele znajdował się cmentarz. Można przypuszczać, że po rozebraniu kościoła miejsce to upamiętniono kapliczką. (Aktualnie jest to kapliczka przy ul. J. Lelewela, pomiędzy blokami mieszkalnymi.)

 

KOŚCIÓŁ KATOLICKI W MIELCU, pierwsze wzmianki o zorganizowanej działalności Kościoła na terenie Mielca pochodzą z lat 1373 i 1374. Są to spisy świętopietrza, które wymieniają parafię Imelecz (Mielec). Należy więc przypuszczać, że przed 1373 r. (ale nie wcześniej jak w 1358 r.) powstała parafia, a jej fundatorem był prawdopodobnie Paszko Trestka (herbu Gryf), ówczesny właściciel wsi Mielec i okolic. Pierwszym kościołem parafialnym był zapewne kościół p.w. św. Trójcy, przy którym usytuowano cmentarz. Z kolei w latach 1380-1382, przy lokacji miasta Żochowa (według ówczesnej pisowni), Jan z Tarnowa zbudował zapewne kościół p.w. św. Marka Ewangelisty i ufundował parafię. Po lokacji miasta Mielca w 1470 r. bracia Jan i Bernardyn (Mieleccy) zbudowali w pobliżu rynku kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny i św. Mateusza Apostoła, który uczyniono kościołem parafialnym. W XVI i XVII w. w Mielcu, oprócz istniejących dwóch kościołów zbudowano dalsze, zapewne drewniane i niewielkie, mające charakter fundacji dziękczynnych: p.w. św. Anny, szpitalny p.w. św. Ducha i p.w. Najświętszej Panny Marii, a może też i Matki Bożej Różańcowej (okres jego istnienia jest niepewny). Aż do lat 70. XVI w. ludność Mielca była rdzennie polska i wydaje się, że w komplecie (około 800) należała do parafii rzymskokatolickiej. W ostatniej ćwierci XVI w. pojawili się w Mielcu pierwsi Żydzi i odtąd ich liczba (i wyznawców judaizmu) systematycznie rosła. W dalszej historii miasta przypadki przejścia Żydów na wiarę katolicką zdarzały się, ale bardzo rzadko. Nie odnotowano natomiast w Mielcu ani jednego przypadku przejścia katolika na judaizm. Także reformacja religijna (kalwińska) nie dotarła do Mielca, choć jeden z jego współwłaścicieli - Mikołaj Mielecki (wojewoda podolski i hetman wielki koronny) przez pewien czas był wyznawcą kalwinizmu. Ważnym wydarzeniem w historii Mielca było utworzenie przez kardynała krakowskiego Jerzego Radziwiłła przed 1595 r. dekanatu mieleckiego. (Niemal regułą było później powierzanie mieleckiemu proboszczowi funkcji dziekana.) W dalszych latach, mimo rosnącej liczby katolików, działalność duszpasterską prowadziła nadal tylko jedna parafia p.w. św. Mateusza, skupiająca nie tylko mieszkańców Mielca, ale także sąsiednich miejscowości (1810 r. – 3063 wiernych, w 1844 r. – 3782). Z kolei dane z 1872 r. informują o 1 705 katolikach w samym Mielcu (na 4177 mieszkańców), a w 1902 r. – 2480 (na 4980). Pozostałą część społeczeństwa Mielca stanowili Żydzi i nieliczni wyznawcy innych religii. W związku z utworzeniem w Mielcu gimnazjum i napływem młodzieży – zbudowano w 1912 r. bursę gimnazjalną i w jej zachodniej części kaplicę p.w. św. Stanisława dla młodzieży gimnazjalnej. W latach 30. XX w., w związku z rozwojem osiedla fabrycznego i wzrostem liczby ludności w Mielcu do 12 500 (w tym około 7 tysięcy katolików), planowano budowę nowej świątyni i utworzenie parafii, ale plany przerwała w 1939 r. wojna. W czasie okupacji hitlerowcy niemal całkowicie zlikwidowali ludność żydowską i jej obiekty religijne. Tak więc powojenne społeczeństwo miasta, poza nieliczną grupą ateistów, stało się znów jednolite pod względem religijnym, choć religijność ta miała bardzo różne oblicza. Mając świadomość rosnących potrzeb religijnych, już w 1945 r. wybudowano na zboczu Góry Cyranowskiej, obok osiedla fabrycznego, prowizoryczny kościół (kaplicę), a 8 V 1947 r. erygowano Parafię Matki Bożej Nieustającej Pomocy, obejmującą swym zasięgiem m.in. osiedle fabryczne i Cyrankę. Względy ideologiczne i polityka wyznaniowa Państwa sprawiły jednak, że mimo dynamicznego rozwoju tej części miasta (około 10 000 katolików) - dopiero w 1973 r. udało się uzyskać zezwolenie władz państwowych na budowę nowej świątyni MBNP. Wybudowano ją latach 1974-1977 przy dużej ofiarności finansowej parafian i nieodpłatnym udziale w wielu pracach budowlanych. W tym okresie parafia św. Mateusza skupiała ponad 6 900 katolików ze Starego Mielca i około 5 200 z okolicznych miejscowości. Rozwój budownictwa wielorodzinnego i gwałtowny wzrost liczby mieszkańców miasta (w zdecydowanej większości katolików) były głównymi przyczynami rozwoju sieci parafialnej. 30 I 1981 r. utworzono parafię Ducha Świętego, która objęła opieką duszpasterską północno-zachodnie tereny miasta (osiedle Lotników, Borek) i wieś Złotniki. Początkowo funkcję kościoła parafialnego pełniła kaplica św. Stanisława w budynku byłej bursy gimnazjalnej. Nową świątynię Ducha Świętego i pozostałe obiekty parafialne przy ul. M. Pisarka zbudowano w latach 1982-1987. W latach 1985-1992 wybudowano kościół pomocniczy Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wojsławiu. 4 VIII 1987 r. erygowano parafię Trójcy Przenajświętszej, której opiece powierzono wiernych ze wschodnich osiedli miasta: Smoczki i Dziubkowa. Budowę świątyni i obiektów parafialnych przy ul. Ks. Kardynała Stefana Wyszyńskiego rozpoczęto w 1988 r. i wybudowano je, ale nie zakończono jeszcze prac wewnętrznych. Od 1994 r. budowano kościół parafialny św. Marka Ewangelisty w Rzochowie, a aktualnie trwają prace wewnętrzne. Fundusze na wszystkie budowane świątynie pochodzą głównie ze składek wiernych, a niektóre prace są sponsorowane przez firmy. (Szerzej o przebiegu budów informują hasła o poszczególnych kościołach.) Dynamiczny rozwój ludności Mielca oraz powstanie nowych parafii katolickich w Mielcu i jego okolicach skłoniły władzy kościelne (dekret z 10 X 1986 r. biskupa ordynariusza Jerzego Ablewicza) do podziału dekanatu mieleckiego na dwa: Mielec-Południe i Mielec-Północ. Do dekanatu Mielec-Południe należą parafie: Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu (22 580 wiernych, 13 kapłanów), św. Marka Ewangelisty w Mielcu-Rzochowie (1 984 wiernych, 3 kapłanów), Trójcy Przenajświętszej (10 500 wiernych, 6 kapłanów) i Świętego Wojciecha (m.in. wierni z mieleckiego osiedla Mościska, 1 kapłan) oraz Dobrynin, Kiełków, Książnice, Łączki Brzeskie i Przecław. Do dekanatu Mielec-Północ należą parafie: Ducha Świętego (15 570 wiernych, 7 kapłanów), św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty (7 100 wiernych, 6 kapłanów) oraz Borowa, Chorzelów, Czermin, Górki, Rzędzianowice, Trzciana i Ziempniów. Jednym z największych wydarzeń w dziejach katolickiego Mielca było podniesienie przez Ojca Świętego Benedykta XVI kościoła parafialnego św. Mateusza do godności bazyliki mniejszej. Uroczystość związana z tym aktem odbyła się 21 IX 2006 r., a przewodniczył jej nuncjusz papieski w Polsce arcybiskup Józef Kowalczyk – obecny prymas Polski. Wielkimi wydarzeniami były też konsekracje kościołów: Ducha Świętego (8 IV 2006 r. – biskup ordynariusz Wiktor Skworc), Matki Bożej Nieustającej Pomocy (4 VI 2011 r. – biskup ordynariusz Wiktor Skworc) i Trójcy Przenajświętszej (3 VI 2012 r. – biskup ordynariusz Andrzej Jeż). Wielkim świętem miasta było obwołanie Matki Bożej Nieustającej Pomocy patronką Mielca. Uroczystość, której przewodniczył biskup ordynariusz dr Wiktor Skworc, odbyła się 15 XI 2011 r. w sali posiedzeń im. Jana Pawła II w Urzędzie Miejskim, a następnie w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W związku z utworzeniem parafii Bożej Opatrzności w Woli Mieleckiej (1 I 2009 r.) teren parafii św. Mateusza pomniejszył się o tę własnie miejscowość. Nowa parafia weszła w skład dekanatu Mielec-Północ.

 

KOŚCIÓŁ KATOLICKI W RZOCHOWIE, jego zorganizowana działalność rozpoczęła się prawdopodobnie od lokacji miasta (1380-1382) przez Jana z Tarnowa. On zapewne ufundował wtedy kościół św. Marka Ewangelisty i doprowadził do powstania parafii rzymskokatolickiej. W XV w. należały do niej także sąsiednie miejscowości. Przy kościele funkcjonowała szkółka parafialna, której uczniowie już w XV w. wędrowali na studia do Krakowa. Parafia katolicka była również opiekunem szpitala dla ubogich i ufundowanego przez Tarnowskich kościoła szpitalnego św. Anny. Przez blisko dwa wieki liczba katolików była niemal równa liczbie mieszkańców. Około 1561 r. właściciel Rzochowa (wówczas Żochowa) Jan Tarnowski (Rzemieński), który przyłączył się do reformacji kalwińskiej, nakazał duchownym katolickim – prepozytowi i 6 mansjonarzom - opuścić kościół w Rzochowie, a następnie zamienił go na zbór kalwiński. Pastorem został mianowany Jan z Koprzywnicy. Nie wiadomo ilu rzochowian uczestniczyło w odprawianych przez niego nabożeństwach i ilu przeszło na kalwinizm. Niewątpliwie jednak byli tacy, skoro w czerwcu 1563 r. zorganizowano w rzochowskim zborze spotkanie wyznawców kalwinizmu z teologiem Franciszkiem Stankarem. Po śmierci Jana Tarnowskiego miasto Rzochów odziedziczył jego bratanek Stanisław – katolik (mąż Zofii z Mieleckich, także katoliczki). Przeprowadził on około 1585 r. rekatolizację kościoła oraz uposażył go i kaplicę szpitalną św. Anny (funkcjonującą jeszcze przed 1557 r.) Wydaje się, że odtąd do lat 30. XVII w. rdzennie polska społeczność Rzochowa znów w komplecie należała do parafii katolickiej, a ta zaś do utworzonego około 1595 r. dekanatu mieleckiego. W 1631 r. odnotowano zamieszkanie w mieście pierwszego Żyda i odtąd obok rosnącej liczby katolików rosła także (choć znacznie wolniej niż w Mielcu) liczba wyznawców judaizmu. W XIX w. dwukrotnie świątynię katolicką (drewnianą) dotknęło nieszczęście. W 1820 r. spaliła się, a po odbudowaniu (w 1824 r.) została porwana przez wodę w czasie powodzi w 1839 r. W 1840 r. zbudowano kolejny drewniany kościół, ale już na bezpiecznym terenie i ten dotrwał do dzisiejszych czasów. W 1844 r. parafia rzochowska, z 1 kapłanem (proboszczem), skupiała 2544 katolików, a ponadto na jej terenie mieszkało 79 Żydów. Koegzystencja obu społeczności aż do wybuchu II wojny światowej była zgodna i nieznane są przypadki większych nieporozumień czy incydentów. W czasie okupacji hitlerowskiej władze niemieckie nie ingerowały nadmiernie w życie katolików. Doprowadziły natomiast (jak w całej Polsce) do wyniszczenia społeczności żydowskiej. Tak więc w powojennym Rzochowie, poza nielicznymi ateistami, jego społeczeństwo było znów niemal w całości katolickie. Taki stan, mimo walki ideologicznej i zakrętów historycznych, utrzymał się do dziś. (W 2001 r. na terenie parafii mieszkało 1 984 katolików i 7 osób innych wyznań lub ateistów.) W związku z przyłączeniem Rzochowa do Mielca i planowaną rozbudową miasta, a także pogarszającym się stanem starego kościoła – w końcu lat 80. podjęto decyzję o budowie nowej świątyni. W l999 zakończono budowę nowego kościoła w stanie surowym i rozpoczęto prace wewnętrzne. W 2010 r. zabytkowy drewniany kościół przeniesiono do skansenu w Kolbuszowej.

 

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY DUCHA ŚWIĘTEGO; wkrótce po powstaniu w 1981 r. nowej parafii Ducha Świętego podjęto decyzję o budowie kościoła parafialnego i plebanii na placu przy ul. M. Pisarka, w centralnej części osiedla Lotników. Inspiratorem kształtu świątyni był proboszcz powstałej w 1981 r. parafii Ducha Św. – ks. Władysław Marcinowski. Zadaniem architektów było wkomponowanie teologii Ducha Świętego – Jego symbolem jest gołębica – w architekturę i specyfikę lotniczego Mielca. W efekcie powstał projekt nowoczesnej bryły kościoła z żelbetu , pomalowanego na biało, w kształcie kojarzonym z gołębicą, która zrywa się do lotu. Projekt kościoła i pozostałych obiektów parafialnych wykonali: mgr inż. architekt Stanisław Kokoszka, mgr inż. arch. Ryszard Kiełbasa i mgr inż. arch. Jerzy Żmijowski z Rzeszowa. Projekt konstrukcyjny opracowali: prof. Kazimierz Flaga z Politechniki Krakowskiej oraz inż. Marek Żółkiewicz i inż. Lech Żeglin z Mielca. 20 V 1982 r. ks. biskup ordynariusz dr Jerzy Ablewicz poświęcił plac pod budowę, a w następnym miesiącu rozpoczęto budowę plebani. 14 IV 1983 r. rozpoczęła się budowa kościoła, a księża wprowadzili się do nowej plebani. 23 X tegoż roku ks. bp Jerzy Ablewicz wmurował kamień węgielny, poświęcony na Błoniach Krakowskich przez Ojca Św. Jana Pawła II, a już 24 XII w wybudowanym kościele dolnym, na pierwszej Mszy Św. (pasterce), ks. biskup dr Piotr Bednarczyk poświęcił tę część świątyni. W czasie Zielonych Świąt 10 VI 1984 r. odbyła się uroczystość konsekracji czterech dzwonów o imionach: Pneuma-Duch Święty, Bogurodzica, Lech i Twoje Imię-moje Imię oraz wprowadzenia do kościoła dolnego kopii Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Zakończenie budowy kościoła górnego w stanie surowym nastąpiło 14 listopada 1987 r. symbolicznymi ostatnimi łopatami betonu, położonymi przez ks. proboszcza W. Marcinowskiego na szczycie świątyni. Po otynkowaniu ścian i ułożeniu posadzki (z czarnego granitu), nową świątynię poświęcił 20 XII 1992 r. ks. biskup ordynariusz dr Józef Życiński. Odtąd wszystkie najważniejsze uroczystości parafialne odbywały się w kościele górnym, a w dolnym – wybrane uroczystości, np. comiesięczne nabożeństwa do Matki Bożej Fatimskiej, część rekolekcji oraz spotkania, koncerty i spektakle religijne. W dalszych latach 80. i 90. sukcesywnie wyposażano wnętrze. W górnym kościele, w prezbiterium nad tabernakulum, umieszczono tymczasowo duży obraz W ogniach Ducha Świętego Krzyż staje się światłem, malowany przez mieleckiego artystę Jana Wozowicza. Po lewej stronie zawieszono kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej (przywiezioną w 1984 r. do kościoła dolnego), a po prawej obraz Pana Jezusa. Zakupiono m.in. organy, ławki i konfesjonały oraz ołtarz i ambonę w prezbiterium. Urządzono otoczenie świątyni, ozdabiając duży betonowy plac klombami i zieleńcami. W 2002 r. na ścianach bocznych po obu stronach nawy głównej umieszczono stacje Drogi Krzyżowej, a w 2003 r. – w bocznej wnęce z prawej strony – rzeźbę św. Józefa z Jezusem w wieku chłopięcym. Oba dzieła projektował mgr Andrzej Pasoń ze Starego Sącza, a odlewy w brązie wykonał Marian Polański z Tarnowa. Drzwi główne i boczne, ozdobne kraty oraz pochwyty barierek obu empor, chórów i obu klatek schodowych projektował mgr Janusz Sobczyk z „Ars Antiqua” (Pracownia Artystyczna Witraży i Mozaik – Architektura Wnętrz Sakralnych) w Warszawie, a wykonał Mirosław Michalski spod Warszawy. Rozpoczęto także przygotowania do docelowego, stałego wystroju prezbiterium. Przygotowując się do uroczystości konsekracji, zintensyfikowano prace nad docelowym wyposażeniem wnętrza świątyni. W 2004 r. umieszczono na ścianach bocznych 14 stacji Drogi Krzyżowej (projektował Andrzej Pasoń z Nowego Sącza, odlew w brązie wykonała Pracownia Ślusarstwa Artystycznego Mariana Polańskiego w Tarnowie-Krzyżu) oraz w bocznej kaplicy figurę św. Józefa z Panem Jezusem (proj. A. Pasoń, wyk. pracownia M. Polańskiego). W 2006 r. wykonano nowy wystrój prezbiterium. Autorem projektu był Janusz Sobczyk - firma „Ars Antiqua” w Warszawie, a wykonawcą – pracownia M. Polańskiego. Fotele i tron z baldachimem wykonał Stefan Deja z Wielogóry koło Radomia. Także w 2006 r. zamontowano marmurową chrzcielnicę z pokrywą z brązu, wykonaną w pracowni Luciano Padovaniego w Sega di Cavaja koło Werony (Włochy). Całe wnętrze pomalowano na biało. Odnowiono też ławki. 8 IV 2006 r. świątynia została uroczyście konsekrowana przez ks. biskupa ordynariusza dr. Wiktora Skworca. W czasie tej uroczystości nastąpiło także poświęcenie nowego wystroju prezbiterium. W następnych latach kontynuowano urządzanie wnętrza. Od 2008 r. sukcesywnie montowano witraże (proj. i wyk. „Ars Antiqua” w Warszawie). Po wykonaniu nowego wyposażenia zakrystii (proj. i wyk. Lech Stawicki z Płocka) bp Jerzy Lechowicz poświęcił ją 6 IV 2009 r. W 2011 r. urządzono kaplicę bł. Jana Pawła II (proj. figury Władysław Dudek z Krakowa, odlew Mariusz Wasilewski w Krakowie) oraz wmurowano i poświęcono spiżową tablicę upamiętniającą 30-lecie parafii i postać jej pierwszego proboszcza – ks. Władysława Marcinowskiego. W 2012 r. powstała kaplica pokutna św. Ojca Pio (proj. i wyk. „Ars Antiqua w Warszawie). Ponadto przestrzeń kościoła górnego od przedsionka oddzielono ozdobną kutą kratą z przeszkleniami, a od zejść do kościoła dolnego – kratami kutymi, otwieranymi w razie potrzeby (proj. i wyk. Pracownia Kowalstwa Artystycznego Mirosława Michalskiego w Warszawie). W 2012 r. wykonano też remont schodów do wejścia głównego. Opis wnętrza kościoła górnego w 2012 r. Główne wejście stanowią trzy drzwi. W przedsionku, oddzielonym od kościoła górnego drzwiami ozdobnymi z kraty kutej z przeszkleniami, po lewej stronie na ścianie umieszczono pamiątkową tablicę z kamieniem z Wieczernika w Jerozolimie i napisem: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi! Papież Jan Paweł II 2 VI 1979 r. Kościół p.w. Ducha Świętego w Mielcu. Miejsce modlitwy i spotkania z Bogiem wiernych parafii utworzonej przez J.E. Ks. Bpa Jerzego Ablewicza w dniu 30 I 1981 r. Budowę świątyni według projektu inż. Stanisława Kokoszki rozpoczęto w 1983 r. Kamień węgielny poświęcony przez Papieża Jana Pawła II na Błoniach Krakowskich 22 VI 1983 r. Wmurował J.E. Ks. Bp Jerzy Ablewicz w dniu 23 X 1983 r. Kościół został uroczyście poświęcony w dniu 8 IV 2006 r. przez J.E. Ks. Bpa Wiktora Skworca za pontyfikatu Papieża Benedykta XVI. Dzieło budowy kościoła i organizację parafii prowadził gorliwie i ofiarnie, oddając całe swe serce, pierwszy proboszcz – ks. prałat Władysław Marcinowski (1942-2008), który na zawsze pozostanie we wdzięcznej pamięci i modlitwie parafian. W 30-lecie utworzenia Parafii Ducha Świętego – duszpasterze i parafianie 30 I 2011 r. Pod tablicą znajduje się tabliczka z napisem: Kamień węgielny kościoła Ducha Świętego w Mielcu poświęcił Ojciec Święty Jan Paweł Drugi Kraków 1983 r. W korpusie świątyni, o kształcie zbliżonym do koła, główną część stanowi prezbiterium. Na jego ścianie czołowej umieszczono artystyczną wizję działania Ducha Świętego, przedstawionego pod postacią gołębicy na mozaice (ponad 45 m2) w centrum, z którego wybiegają w różnych kierunkach języki ognia (104 elementy odlewane z brązu cynowego) i wyobrażenia uderzeń wichru. W dolnej części kompozycji znajduje się tabernakulum, miejsce Najświętszego Sakramentu, oznaczone lampką wieczną. Środkową część prezbiterium zajmuje marmurowy ołtarz, w którym umieszczono relikwie bł. Karoliny Kózki i po jego obu stronach dwie ambonki. Ponadto po prawej stronie znajdują się: tron z baldachimem i dwa sedilia dla celebransów, a po lewej stronie pufy dla lektorów i ministrantów. Już poza prezbiterium, ale na ścianie głównej, umieszczono po lewej stronie ikonę Matki Boskiej Częstochowskiej, a po prawej ikonę Jezusa Przemienionego. Pod tą ikoną znajduje się chrzcielnica z pokrywą. W lewej części korpusu kościoła głównym akcentem jest kaplica Miłosierdzia Bożego z figurą św. Jana Pawła II. Ponadto w drugiej wnęce – nawie umieszczane są dekoracje okolicznościowe, m.in. Grób Pański. W prawej części korpusu kościoła znajdują się trzy duże wnęki – nawy, a w dwóch kaplice. W pierwszej wnęce budowane są dekoracje okolicznościowe, m.in. Ciemnica i szopka. Drugą stanowi kaplica z figurą-płaskorzeźbą św. Józefa z młodym Panem Jezusem oraz tłem z surowych kamieni. W trzeciej urządzono kaplicę pokutną św. Ojca Pio z mozaiką przedstawiającą Świętego, relikwiarzem z Jego relikwiami oraz marmurową tablicą z tekstem psalmu pokutnego. Ponadto na wewnętrznych ścianach kościoła rozmieszczono stacje Drogi Krzyżowej. Każda stacja jest dwuczęściową kompozycją złożona z sceny pasyjnej i symbolu Męki Pańskiej. Dopełnieniem wyposażenia są: dębowe konfesjonały i ławki, posadzka z czarnego sjenitu dolnośląskiego oraz oświetlenie elektryczne i nagłośnienie. Ostatnią częścią nawy głównej jest chór muzyczny z organami Ahlborn z Niemiec. Światło dzienne wpada do wnętrza przez duże wysokie okno nad chórem muzycznym oraz wysokie i wąskie okna boczne, systematycznie zabudowywane witrażami (aktualnie jest ich 6). Witraże niefiguralne przedstawiają cytaty biblijne mówiące o roli Ducha Świętego w historii zbawienia. Opis wnętrza kościoła dolnego w 2012 r. Główne wejście to potrójne drzwi. (Jest też wejście od kościoła górnego.) Centrum stanowi niewielkie prezbiterium ze znakiem Ducha Świętego, krzyżem i ołtarzem. Po lewej stronie prezbiterium umieszczono figurę Matki Bożej Fatimskiej, a w jej tle ramy w kształcie granic Polski. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się kopia obrazu Jezu, ufam Tobie, wykonana przez art. mal. Aleksandrę Stroczyńską z Mielca. Ponadto na ścianach po obu stronach umieszczono stacje Drogi Krzyżowej. Dopełnieniem wyposażenia są krzesła i ławki. W 2014 r. rozpoczęto przebudowę placu kościelnego. 

 

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY MATKI BOŻEJ NIEUSTAJĄCEJ POMOCY; dynamiczny rozwój osiedla fabrycznego w latach 50. i 60. XX w. powodował gwałtowny wzrost liczby katolików (około 20 000), toteż proboszcz parafii MBNP ks. Henryk Arczewski rozpoczął starania o pozwolenie na budowę nowego, większego kościoła. Lokalizację przewidziano na wolnym terenie na zboczu Góry Cyranowskiej, pomiędzy kościołem prowizorycznym (kaplicą – barakiem z 1945 r.) a lasem. Po dwudziestu latach starań - w 1973 r. władze państwowe wydały zgodę na budowę świątyni. Jej projekt architektoniczny wykonał mgr inż. architekt Jan Gottwald z Krakowa, a projekt konstrukcyjny inż. Kazimierz Binek, także z Krakowa. Zaplanowano świątynię murowaną z cegły, z trzema nawami, absydą od strony południowo-wschodniej oraz wejściem głównym i chórem od strony północno-zachodniej. Kierownikiem budowy był inż. Edward Jurasz z Mielca, a nadzorującym prace – proboszcz ks. H. Arczewski i później – z powodu choroby proboszcza – ks. Adam Mardeusz. Prace budowlane rozpoczęto 1 VIII 1974 r. Poza grupą kilkunastu zatrudnionych pracowników - wiele osób (w tym kobiet) przychodziło codziennie do nieodpłatnej pomocy. Nieodpłatnie wykonano także sporą część prac instalacyjnych. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego – z udziałem arcybiskupa Bostonu ks. Humberto Medeirosa i ks. biskupa tarnowskiego dr. Jerzego Ablewicza – odbyła się 17 VIII 1975 r. (Kamień węgielny pod budowę kościoła MBNP w Mielcu został pobrany z remontowanego w tym czasie grobu św. Piotra Apostoła w bazylice watykańskiej w Rzymie i poświęcony 19 XI 1973 r. przez papieża Pawła VI w asyście biskupa J. Ablewicza. Następnie ks. bp J. Ablewicz przywiózł w skrzyni ważący kilkadziesiąt kilogramów kamień pociągiem do Polski.) Dom katechetyczny poświęcony został 18 I 1976 r. przez ks. bpa J.Ablewicza. Uroczystość poświęcenia nowego kościoła - wybudowanego w stanie surowym i z tymczasowym wystrojem - odbyła się 18 XII 1977 r., a przewodniczył jej również ks. bp dr J.Ablewicz. Wyposażeniem kościoła i rozbudową plebani zajął się od 1978 r. – po rezygnacji ks. H. Arczewskiego z powodu złego stanu zdrowia – nowy proboszcz ks. dr Jan Białobok. 5 III 1979 r. przywiezione zostały dzwony: Maryja, Archanioł Gabriel, Stanisław i Jerzy. Ich konsekracji dokonał bp J. Ablewicz 8 IV 1979 r. (Niedziela Palmowa), a montaż na wieży kościoła odbył się 25 XI 1981 r. Projekt wnętrza opracował dr inż. Krzysztof Dyga z Warszawy, a jego realizację rozpoczęto w lutym 1984 r. Ścianę główną prezbiterium wykonano z nietynkowanej cegły, a przed nią ustawiono dwie boczne (tynkowane na biało) ścianki w takich kształtach, że widoczna część ściany głównej tworzy z posadzką kształt kielicha W środkowej części ściany głównej – w dodatkowym obramowaniu z cegły – umieszczono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, przeniesiony ze starego kościoła. Nad obrazem zawieszono duży krzyż, bez wizerunku. Nieco niżej, po obu stronach obrazu, umieszczono dwie podłużne gabloty z wotami. Od początku lat 80. okna wymieniano na witraże, które zaprojektowała art. plastyk Maria Janina Leszczyńska, profesor sztuk plastycznych Politechniki Warszawskiej i Politechniki Gdańskiej, a wykonał Zakład Witraży „Renowacja” w Krakowie. Tytuły witraży: Zwiastowanie, Wniebowzięcie, Ukoronowanie i Pośrednictwo Łask oraz witraż ku czci św. Franciszka z Asyżu i witraż wotum dla śp. ks. H. Arczewskiego. Prof. M.J. Leszczyńska była także autorką Drogi Krzyżowej. Obrazy Drogi Krzyżowej umieszczono na poziomej betonowej belce po lewej stronie nawy głównej. W latach 1983-1986 odbył się montaż organów, wykonanych przez niemiecką firmę Bautzen Eule. (Opis organów w odrębnym haśle.) Nawy boczne posiadają prowizoryczny wystrój. W nawie lewej (w niszy pod dzwonami) stoi figura św. Józefa (autor: art. rzeźbiarz Zbigniew Erszkowski), którą ufundował w 1987 r. nadleśniczy Józef Prade. Przed figurą stoi ołtarz. Przy nawie lewej znajduje się kaplica „zimowa”. (Początkowo zakładano, że przy niskiej temperaturze w kościele Msze św. i nabożeństwa odprawiane będą w tej kaplicy. Nigdy jednak do takiej sytuacji nie doszło.) W kaplicy znajdują się: obraz Jezu, ufam Tobie i ołtarz, figura Matki Bożej Fatimskiej i portret Ojca Św. Jana Pawła II. Nawa boczna (po prawej stronie) posiada dwa poziomy – drugim jest obszerny balkon, na który prowadzą schody. Na balkonie, przy ścianie obok prezbiterium, stoi figura Matki Bożej Rosa Mistica, ufundowana przez lekarza Jana Rusina. Strop pomiędzy dwoma poziomami jest wzmocniony i ozdobiony kasetonami (nad poziomem pierwszym). W tej części nawy, na ścianie obok prezbiterium, umieszczono obraz Bł. Karoliny Kózkówny, a przed nim ołtarzyk. W przedsionku po lewej stronie na ścianie zamontowano płaskorzeźbę przedstawiającą ks. H. Arczewskiego i tablicę upamiętniającą Jego działalność duszpasterską, a po prawej – kamień węgielny i krzyż upamiętniający Misje 1970 r. W latach 80. zbudowano granitowe ogrodzenie terenu kościelnego. Na początku lat 90., ze względu na przecieki, zbudowano nowy dach pokryty blachą miedzianą. W 1993 r. zamontowano obrazy Stacji Drogi Krzyżowej (autor – prof. M. Leszczyńska) na poziomej betonowej belce po lewej stronie nawy głównej. Poświęcił ją ks. prałat dr Stanisław Rosa w czasie uroczystości 21 XI 1993 r. Na placu przed kościołem, pomiędzy zielenią, stoi krzyż misyjny z Misji w 1983 r. z napisem „Otwórzcie drzwi Zbawicielowi”. Kolejny proboszcz (od 1997 r.) – ks. prałat Kazimierz Czesak – doprowadził do urządzenia wnętrz zabudowań parafialnych i docelowego zagospodarowania placu przykościelnego (2005). On też kierował przygotowaniami świątyni do planowanej na 2011 r. uroczystości konsekracji. Prace projektowe zakończono w 2010 r., a w 2011 r. nastąpiła realizacja projektów. Dokonano wiele istotnych zmian w wewnętrznym wystroju i wyposażeniu. Całość wystroju wnętrza zaprojektował Maciej Kauczyński z Krakowa. Na ścianie głównej umieszczono krzyż z wizerunkiem Chrystusa (wyk. artysta rzeźbiarz Tadeusz Szpunar z Krakowa), ubogacono ramy głównego obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy (cofniętego w niszy) oraz obraz w metaloplastyce „Pieta” z mechanizmem odsłaniania i zasłaniania obrazu głównego (wyk. pracownia odlewnicza Stanisława Czajki z Przemyśla). Po obu stronach obrazu Matki Bożej zamontowano płaskorzeźby (w drewnie lipowym) przedstawiające Tajemnice radosne różańcowe (wyk. Anna Tutaj z mężem z Krakowa), Drzewo życia i fronton tabernakulum, przedstawiający hostię podtrzymywaną przez ręce kapłana w otoczeniu symboli Eucharystii - kłosa zboża i winogrona (wyk. S. Czajka) oraz dodatkowe gabloty na wota (wyk. S. Czajka). Utwór muzyczny na odsłonięcie obrazu głównego skomponował Franciszek Wyzga z Mielca i pod jego dyrekcją utwór nagrała Mielecka Orkiestra Kameralna. Płaskorzeźbę Baranek paschalny na frontonie ołtarza głównego („twarzą do ludu”) oraz ambonkę z przedstawieniem Księgi Pisma Świętego i siedmioma płomieniami symbolizującymi Dary Ducha Świętego  wykonał Krzysztof Czarnota z Rzeszowa, świeczniki ołtarzowe stojące – S. Czajka, a fotele w prezbiterium dla celebransów i liturgicznej służby ołtarza – Tadeusz Cerlich z Mielca. W lewej nawie renowację figury św. Józefa dokonała A. Tutaj przy pomocy męża, zaś witraż umieszczony naprzeciwko rzeźby św. Józefa wykonały Krakowskie Zakłady Witraży S.G. Żeliński. Firma ta przeprowadziła także konserwację pozostałych witraży. W kaplicy Miłosierdzia Bożego (dawniej kaplica „zimowa”) konserwację i ramy obrazu głównego wykonała Katarzyna Faber z Krakowa, zaś obrazy św. Faustyny i bazyliki w Łagiewnikach (w technice sgrafitto) były dziełem Macieja i Piotra (syn) Kauczyńskich. Oni też są autorami umieszczonego w prawej nawie obrazu Święci diecezji tarnowskiej, także w technice sgrafitto. Obok usytuowano kamienną chrzcielnicę (K. Czarnota z Rzeszowa), a na niej pokrywę z rzeźbą św. Jana Chrzciciela udzielającego chrztu Panu Jezusowi (wyk. S. Czajka). Żyrandole (7) w bocznej nawie i kaplicy Miłosierdzia Bożego, 34 kinkiety i 12 zacheuszków (przyściennych), wymaganych przy konsekracji kościoła, wykonała firma S. Czajki. Ławki i konfesjonały odnowił T. Cerlich i on też był twórcą dodatkowych elementów z drewna między konfesjonałami. Malowanie kościoła wykonał Bogumił Gajda z Mielca, a stolarkę aluminiową wszystkich okien – Jakub Kamiński, także z Mielca. Drzwi wejściowe wewnętrzne zaprojektował Marek Benewiad z Tarnowa, a wykonała je Pracownia Mariana Polańskiego z Tarnowa. Ci sami twórcy byli też autorami dzieł z metaloplastyki Tajemnice światła i Kwiaty Maryjne przy wejściowych drzwiach bocznych.  Uroczystość konsekracji świątyni Matki Bożej Nieustającej Pomocy odbyła się 4 czerwca 2011 r., a aktu konsekracji („oddania Panu Bogu”) dokonał biskup tarnowski dr Wiktor Skworc przy asyście proboszcza parafii MBNP ks. prałata Kazimierza Czesaka i licznej grupy kapłanów.

 

 KOŚCIÓŁ PARAFIALNY ŚW. MARKA EWANGELISTY W RZOCHOWIE (stary), pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1431 r. Zbudowano go z drewna. W latach 1561-1577 zamieniony został na zbór kalwiński. W 1820 r. zniszczył go pożar. W 1824 r. zbudowano następny z drewna, ale zniszczył go wylew Wisłoki w 1839 r. Kolejny zbudowano w 1840 r., także z drewna, już na innym miejscu, położonym niedaleko od poprzedniego, na tzw. „dworzysku”, czyli terenie po dawnym dworze . Konsekrowano go w 1843 r. Orientowany, posiada konstrukcję zrębową i jest oszalowany. Prezbiterium zamknięte jest trójbocznie, przy nim od południa znajduje się kruchta (przybudówka), a od północy zakrystia. Nawa ma kształt prostokąta, jest wyższa i szersza. Od zachodu i południa znajdują się kruchty (przedsionek i przybudówka). Dach pokryty jest blachą. Ponad dach wyrasta sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Wewnątrz stropy wsparte są w nawie czterema słupami. Polichromię o charakterze secesyjnym malował ks. Ludwik Sieradzki w 1950 r. Świątynia posiada 5 ołtarzy z ostatniej ćwierci XIX w. Ołtarz główny wykonał w 1878 r. Ludwik Sikorski, snycerz z Zakliczyna. W centrum znajduje się tabernakulum, a nad nim obraz Św. Marek Ewagelista (przemalowany), jeszcze wyżej obraz Matka Boża z Dzieciątkiem i w zwieńczeniu Gołębica (symbol Ducha Św.) w glorii. Po obu stronach ustawiono barokowe rzeźby św. Stanisława i św. Wojciecha. W pierwszym ołtarzu bocznym z lewej umieszczone są obrazy: Matka Boża Różańcowa ze św. Dominikiem i św. Różą (malował Władysław Puszczyński z Przecławia około 1889 r.) oraz Królowa Jadwiga (autor nieznany). Pierwszy ołtarz boczny z prawej, na zlecenie wdowy po Janie Wydro, wykonał L. Sikorski w 1884 r.; znajdują się w nim obrazy: „Serce Jezusa” i „Św. Teresa” (malował W. Puszczyński). Drugi ołtarz boczny z lewej (w nawie) posiada herby Polski i Litwy oraz obraz Św. Kazimierz Królewicz (mal. Pazdanowski z Nowego Sącza). Drugi ołtarz boczny z prawej (w nawie), ufundowany przez emigrantów do Ameryki, wykonał w 1891 r. Lesiński, snycerz z Brzeska. Na antependium (zasłona dolnej części ołtarza) znajduje się wyobrażenie statku parowego z żaglami, a nad ołtarzem - obrazy W. Puszczyńskiego – Św. Józef i Michał Archanioł. Na tęczy umieszczono krucyfiks (o charakterze barokowym) i kartusz z rokiem budowy kościoła (1843). Tylną część kościoła zajmuje chór muzyczny wsparty na czterech słupach. W wyposażeniu kościoła znajdują się liczne zabytki, m.in. krzyż ołtarzowy z 1849 r., drewniany z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego z kości słoniowej – fundacji Hieronima Kaliszewskiego, chrzcielnica i kropielnica w typie barokowym z 1897 r., ława kolatorska z lat 1877-1878 fundacji Boguszów i Sękowskich, krzyż procesyjny (ludowy) z 1. poł. XIX w., pająk szklany wenecki z 2. poł. XIX w. W otoczeniu kościoła znajdują się: drewniana dzwonnica z 1840 r. (zbudowana na rzucie kwadratu, konstrukcja słupowa, ściany przedzielone arkadkami i trójlistnymi okienkami, dach kryty blachą), kaplica grobowa Boguszów (odrębne hasło) i ogrodzenie z czterema murowanymi kapliczkami fundacji Anny Rusin z 1885 r. W 2008 r. zapadła decyzja o przeniesieniu tego zabytkowego drewnianego kościoła i drewnianej dzwonnicy do skansenu w Kolbuszowej. W czerwcu 2010 r. obie zabytkowe budowle zostały rozebrane i przewiezione do Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Tam poddano je renowacji, wymieniono wiele zbutwiałych elementów i uzupełniono brakujące, a następnie na nowo zestawiono. Aktualnie odrestaurowana świątynia i dzwonnica znajdują się w centralnej części skansenu.

 

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY ŚW. MARKA EWANGELISTY W RZOCHOWIE (w budowie); pod koniec lat 80. XX w., w związku z pogarszającym się stanem zabytkowego kościoła parafialnego z XIX w. oraz perspektywą rozbudowy Mielca w kierunku południowym, rozpoczęto przygotowania do budowy nowego kościoła w osiedlu Rzochów, na terenie parafialnym, obok wspomnianej zabytkowej świątyni. Proboszczem był wówczas ks. Józef Jaworski. Latem 1991 r. zakupiono w cegielni Głowackiego w Górkach Mieleckich cegłę (420 tys.). Na projektanta budowy wybrano Biuro Projektowe Wojciecha Jurasza w Mielcu, a w grudniu 1993 r. wystawiono na widok publiczny makietę przyszłej budowli. Poświęcenia placu pod budowę nowej świątyni dokonał 23 IV 1994 r. ks. biskup tarnowski dr Józef Życiński. Budowę rozpoczęto 11 V 1994 r. pracami ziemnymi. Kierownikiem budowy był Stanisław Mroczek. Pod koniec 1994 r. uzyskano stan zerowy. Po niespodziewanej śmierci kierownika budowy zatrzymano prace budowlane. W połowie 1995 r. ks. J. Jaworski został proboszczem w Jodłówce Tuchowskiej, a nowym proboszczem mianowano ks. Józefa Węgrzyna, który ze względu na stan zdrowia wkrótce zrezygnował i 24 VIII 1995 r. przekazał parafię kolejnemu proboszczowi ks. Jerzemu Ptakowi. Kierownictwo budowy powierzono w 1996 r. Zbigniewowi Drabikowi z Wojsławia. W okresie 2 V – 29 XI 1996 r. wymurowano ściany. 1 IX 1996 r. ks. biskup dr Józef Życiński dokonał uroczystego poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego i aktu erekcyjnego. W latach 1997-1998 wykonano strop i wieżę, a 14 VII 1998 r. zamontowano krzyż na wieży. Do końca października 1999 r. wykonano więźbę dachową i pokryto ją blachą. Dla pozyskania dodatkowych funduszów na budowę zorganizowano 5 IX 1999 r. I Festyn Parafialny w Rzochowie i kontynuowano tę imprezę w kolejnych latach. W 2000 r. m.in. tynkowano wewnętrzne ściany kościoła, a ponadto obok placu kościelnego wybudowano część ul. Jagodowej, chodniki i parking. W 2001 r. wykonano stolarkę, a w 2002 r. położono posadzkę oraz przeniesiono trzy dzwony (Marcin, Marek, Tomasz) ze starej dzwonnicy na wieżę i dokupiono czwarty dzwon (Stanisław) na sygnaturkę. Poświęcenia dzwonów i sygnaturki dokonał 22 IX 2002 r. ks. infułat Władysław Kostrzewa. Aktualnie trwa urządzanie wnętrza świątyni. Opis wnętrza kościoła w 2012 r. Świątynia, oprócz wyraźnych oznak nowoczesności, nawiązuje do układu tradycyjnego, który stanowią: wejście, kruchta (nad jej lewą częścią wieża – dominanta wysokościowa, a nad pozostałą częścią – chór muzyczny), nawa główna wyższa i dwie niższe nawy boczne (w prawej – kaplica), prezbiterium i zakrystia. Prezbiterium znajduje się w trakcie urządzania. Wykonano już tabernakulum z lampką wieczną w kształcie płomienia i płaskorzeźbą (kielich i przełamana hostia – symbol Eucharystii). Jego fundatorką była Franciszka Lipińska z Mielca. Pod tabernakulum stoi mensa z granitu, a poniżej na płycie płaskorzeźba przedstawiająca ryby i kosz z chlebami. Nad tabernakulum umieszczono obraz św. Marka Ewangelisty (tymczasowy). Wkrótce w tym miejscu będzie zawieszony krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa (fund. Edward, Wojciech i Lucyna Łakomy), po jego lewej stronie – półrzeźby trzech Ewangelistów z atrybutami ich męki (św. Mateusz – fund. Krystyna Piękoś z Tuszymy, św. Łukasz – fund. Stanisława Dudek z Rzochowa, św. Jan – fund. Maria Pasko z Rzochowa-Przedmieścia) i po prawej – św. Marek Ewangelista (fund. Władysława i Stefan Rączkowie). W centrum prezbiterium stoi ołtarz główny (z granitu), a po prawej stronie – ambona (z granitu) z płaskorzeźbą gołębicy – symbolu Ducha Świętego i księgą – symbolem Pisma Świętego. Po lewej stronie, w przedniej części prezbiterium, znajduje się chrzcielnica z granitu (fund. Małgorzata i Edward Zielińscy z Mielca). Wykonawcą wszystkich granitowych elementów wyposażenia jest Krzysztof Czarnota z Rzeszowa. Fundatorem i wykonawcą mensy, ołtarza i ambony jest Francesco Corradini (właściciel włoskiej firmy kamieniarskiej spod Werony), który sprzedał materiał granitowy na posadzkę. Ponadto w prezbiterium w bliskiej przyszłości zostaną zamontowane 2 witraże (fund. ks. Marcin Krępa i lek. med. Magdalena Krępa) oraz tron i sedilia. (Aktualnie są tymczasowe.) W lewej nawie, obok prezbiterium, umieszczono figurę Matki Bożej z feretronu ze starego kościoła, a w prawej nawie – figurę św. Antoniego ze starego kościoła. Prawa nawa przy prezbiterium jest znacznie szersza i tam planowana jest kaplica Miłosierdzia Bożego. Aktualnie jej dominantą jest obraz Miłosierdzia Bożego.  W kościele znajduje się też Droga Krzyżowa (kopia ze starego kościoła). Wykonano posadzkę granitową, konfesjonały (4), boazerię, ławki i drzwi (4). Wykonawcą wszystkich elementów drewnianych dębowych jest Kazimierz Kotwica z Mielca. Świątynia jest dobrze oświetlona. Światło dzienne wpada przez duże okna (symetryczne po obu stronach nawy głównej), a światło elektryczne zapewniają żyrandole i kinkiety, wykonane przez Floriana Czarnika ze Strzyżowa. Na placu przykościelnym, na prawo od wejścia głównego, umieszczono kolejne dwa przedmioty kultu: krzyż misyjny z 2010 r. oraz figurę bł. Jana Pawła II, a nieco dalej, bliżej ogrodzenia stoi remontowana kaplica grobowa Boguszów.

 

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY ŚW. MATEUSZA (APOSTOŁA I EWANGELISTY); pierwsza świątynia na miejscu dzisiejszego kościoła św. Mateusza (przy ul. T. Kościuszki) została zbudowana prawdopodobnie około 1470 r., a może nieco wcześniej (po 1457 r.). Jej fundatorami byli właściciele Mielca z rodu Gryfitów. Potwierdza to dokument lokacyjny miasta (1470), w którym ustalono termin jarmarku tygodniowego na święto św. Mateusza Ewangelisty. Nowy kościół przejął od kościoła św. Trójcy funkcje kościoła parafialnego. Przy nim też założono wkrótce szkółkę parafialną. (Pierwsi jej uczniowie pojawili się na uniwersytecie w Krakowie w 1494 r.) W 1526 r. Stanisław Mielecki, kasztelan zawichojski, ufundował prepozyturę w Mielcu, co umożliwiło utrzymanie prepozyta, 6 wikariuszy i rektora szkoły. W 1539 r. odnotowano pracę organisty w Mielcu. Dokumenty z lat 1565-1595 potwierdzają, że kościół pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny i św. Mateusza Apostoła był wykonany z drewna i został konsekrowany. Kilkakrotnie zmieniano nazwę w jej pierwszej części (Błogosławionej Marii Dziewicy, Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny), ale drugi patron pozostawał bez zmian. Dokument z 1598 r. informuje, że kościół posiadał siedem ołtarzy oraz bogate wyposażenie w naczynia i szaty liturgiczne. Obok kościoła znajdował się cmentarz z kostnicą. W 1604 r. kościół spalił się (nie wiadomo jakie były szkody) i w latach 1608-1610 wybudowano nowy i większy, także z drewna. Miał sześć ołtarzy, w tym jeden umieszczony na środku. W jego pobliżu znajdowała się chrzcielnica. W nawach bocznych urządzono siedem kaplic i zakrystię. Na kościele znajdowała się sygnaturka. Kolatorami tej świątyni byli m.in. Jan Karol Chodkiewicz, Anna Mielecka, Joachim Ocieski i Marcin Mielecki – współwłaściciele miasta. Zadbali oni także o bogate wyposażenie oraz relikwie wielu świętych. Przy kościele zbudowano drewnianą dzwonnicę (połączoną z kostnicą) i umieszczono w niej dwa dzwony. W aktach wizytacyjnych z 1610 r., już po przejęciu części miasta przez Zbigniewa Ossolińskiego, wymienia się pięć ołtarzy, w tym dwa konsekrowane (ołtarz w kaplicy św. Anny obdarzył przywilejem papież Klemes VIII). W ołtarzu głównym znajdował się obraz Krzyża Świętego. Spis w 1618 r. wykazał m.in., że jeden z konsekrowanych ołtarzy został usunięty i w kościele pozostały cztery ołtarze, w tym jeden konsekrowany. Po „potopie szwedzkim” i najazdach wojsk księcia Rakoczego Mielec bardzo podupadł, m.in. zniszczony został zamek, a być może ucierpiał także kościół farny. W latach 1670-1721, z inspiracji prepozyta mieleckiego ks. Karola Waśniowskiego, zbudowany został nowy, murowany kościół w stylu barokowym, fundowany przez współwłaściciela miasta Jerzego Zbigniewa Ossolińskiego, kasztelana połanieckiego. (Ta właśnie świątynia, wielokrotnie modernizowana, dotrwała do naszych czasów.) Nie jest znany ówczesny wygląd zewnętrzny. Wnętrze miało, jak opisywano, „oznaki wspaniałości”. W ołtarzu głównym umieszczono pozłacane cyborium, a nad nim wymieniony już obraz Krzyża Świętego (malowany na desce). W górnej części ołtarza znajdowało się sześć złoconych kolumn, na których ustawiono dwie statuy: św. Mateusza i św. Jana Chrzciciela. Ponadto były trzy ołtarze: bł. Jana Kantego, św. Antoniego (z rzeźbami św. Stanisława męczennika i św. Mikołaja) i nieznanego patrona, także z rzeźbami. W środkowej części kościoła po obu stronach znajdowały się kaplice: od północy starsza – św. Anny (wzmiankowana jako murowana około 1595 r.) i od południa - św. Róży. W kaplicy św. Anny umieszczono chrzcielnicę, a obok wejścia do kaplicy zamontowano nową ambonę. Zachodnią część kościoła zajął chór muzyczny z organami i miejscem dla zespołów śpiewaczych. Posadzkę wykonano z kamieni brukowych. Zachowało się wiele relikwii, a ponadto Ossolińscy pozyskiwali kolejne. Umieścili także swój herb – Topór – na barokowym portalu z czarnego marmuru, nad głównym wejściem do kościoła. Nowa świątynia została konsekrowana przez biskupa H. Wielogłowskiego w 1762 r. Przez 2. połowę XVIII w. i w XIX w. ubogacano wystrój kościoła. Ołtarz główny – z tabernakulum - ujęto dwiema parami kolumn, pomiędzy którymi umieszczono obraz Chrystusa na krzyżu z 1. połowy XVII w., nazywany też Ukrzyżowanie. (Przypuszcza się, że jego autorem był malarz włoski, a nie brakuje stwierdzeń, że był to Tomasz Dolabella.) Po bokach obrazu, przed kolumnami, ustawiono rzeźby św. Piotra i św. Pawła, a później – ale już w XIX w. – Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. Nad obrazem umieszczono płaskorzeźbę Boga Ojca w obłokach, a na szczycie płaskorzeźbę Ducha Świętego w postaci Gołębicy, w glorii. Przy tęczy umieszczono dwa ołtarze, przeniesione z kościoła trynitarzy (po likwidacji zakonu): po lewej stronie z rzeźbami aniołów i obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem (z XVII w., przemalowanym w XIX w.) oraz w zwieńczeniu – obrazem Matki Bożej Niepokalanie Poczętej , a po prawej – z obrazem św. Mateusza piszącego Ewangelię, rzeźbami św. Andrzeja i św. Szymona oraz obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem w zwieńczeniu i Okiem Opatrzności w glorii. W kaplicy północnej, nad ołtarzem (z 1700 r.), ujętym parą kolumn i uchami w kształcie rzeźbionych festonów z 12 rzeźbami przedstawiającymi Tajemnice Różańca, na pocz. XIX w. umieszczono obraz św. Anny, która poucza małą Marię (późniejszą Matkę Bożą) w obecności św. Joachima. Dla zasłaniania obrazu wykonano zasuwę z wizerunkiem Serca Jezusowego w otoczeniu kilku osób i Wawelu w tle (aut. Saturnin Świerzyński, 1884 r.). W kaplicy południowej, nad ołtarzem (z pocz. XVIII w.) w polu głównym zawieszono pod koniec XIX w. obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Różą oraz – w zwieńczeniu – glorię z Wniebowzięciem Matki Bożej i aniołkami. W kaplicy przy zakrystii zamontowano ołtarzyk z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej (XVIII w.), przemalowanym w XIX w.. Ponadto w XVIII w. przejęto obrazy Św. Tekla” i Prorok Daniel z kościoła trynitarzy oraz rzeźby św. Jana Nepomucena, św. Piotra, św. Dominika i św. Rozalii. Systematycznie wzbogacano także zbiory naczyń i szat liturgicznych. Na ścianach bocznych, nad balaskami, wmurowano w ściany epitafia inskrypcyjne niektórych właścicieli i współwłaścicieli Mielca. (W podziemiach kościoła w XVII i XVIII w. pochowano kilku znamienitych przedstawicieli rodu Mieleckich, w tym: Jana – wojewodę podolskiego, marszałka wielkiego koronnego, jego syna Mikołaja – wojewodę podolskiego i hetmana wielkiego koronnego.) Już pod zaborem austriackim, realizując dekret cesarza austriackiego Józefa II, w 1784 r. zakończono pochówki na terenie przykościelnego cmentarza. W latach 1792-1795, staraniem proboszcza ks. Tomasza Spychajewskiego, dobudowano od strony zachodniej wieżę z czterospadowym dachem i krzyżem. Ks. Spychajewski doprowadził też do zbudowania wokół kościoła i przykościelnego cmentarza - muru z wnękami na stacje Drogi Krzyżowej oraz prawdopodobnie zakupił nowe organy. W latach 1877-1878 na obiekcie położono nowe tynki. W 1911 r. we wnętrzu kościoła wybuchł pożar, ale nie odnotowano większych strat. W latach 1922-1924 podwyższono wieżę i dodano jej okazały blaszany hełm z latarnią, a także wybudowano wieżyczkę na sygnaturkę i dobudowano przedsionek od strony południowej. Działania wojenne 1944-1945, a zwłaszcza niemiecki ostrzał artyleryjski zza Wisłoki, mocno uszkodziły obiekt i otaczający go mur. Po wojnie prowizorycznie naprawiono te szkody, a w latach 50. odnowiono wnętrze świątyni. Gruntowny remont przeprowadzono w latach 1978-1987, kiedy proboszczami byli: ks. Wojciech Madej (do 1980 r.) i ks. Stanisław Jurek (od 1980 r.). Dachy pokryto ocynkowaną blachą. Ściany na zewnątrz otynkowano, a wewnątrz pomalowano. Założono nową instalację elektryczną, nagłośnienie i ogrzewanie, położono nową posadzkę, wykonano nowe ławki. Nie zmieniono natomiast ustawienia ołtarzy i ich wystroju oraz innych ważniejszych elementów wystroju kościoła. Bez zmian pozostały na wieży trzy dzwony: Święty Mateusz (mały), Królowa Polski (duży, 1450 kg) i Święty Józef (średni, 561 kg). W 1986 r. założone zostały dwuskrzydłowe drzwi wejściowe do kruchty, okute ozdobną blachą, a w 1987 r. wokół drzwi wykonano pseudobarokowy portal z piaskowca. W kruchcie umieszczono dwa epitafia: Władysława Jasińskiego „Jędrusia” i ks. Jerzego Popiełuszki. W 1988 r. inż. Z. Górowski z Tarnowa zakończył konserwację obrazu Ukrzyżowanie w ołtarzu głównym. Gruntownemu remontowi poddano także mur okalający teren przykościelny (kiedyś cmentarz), zmieniając jego dotychczasowy barokowy charakter. Obmurowano wnęki i bramy nietynkowaną cegłą, a we wnękach wykonano rysunki tajemnic różańca (autor Jerzy Floren z Krakowa). Na wewnętrznej stronie muru – obok bramy od strony zachodniej – z tablic i tabliczek indywidualnych upamiętniających męczeństwo mieleckich „Katyńczyków” powstała „Ściana Katyńska”, a obok bramy od strony wschodniej zamontowano szereg tablic o treściach martyrologicznych. W 2000 r. świątynię mianowano Kościołem Roku Jubileuszowego 2000, jako jedną z 17 w diecezji tarnowskiej. 21 IX 2006 r. mielecka świątynia została podniesiona do godności bazyliki mniejszej jako szósty kościół w diecezji tarnowskiej. Prośbę o wyróżnienie mieleckiego najstarszego kościoła wystosował do Rzymu biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej Wiktor Skworc, a papież Benedykt XVI podpisał akt 1 VIII 2006 r. Uroczystościom proklamowania kościoła bazyliką mniejszą przewodniczył Nuncjusz Apostolski w Polsce arcybiskup Józef Kowalczyk w asyście biskupa tarnowskiego Wiktora Skworca, biskupa elbląskiego Jana Styrny, biskupów  pomocniczych Władysława Bobowskiego i Stanisława Budzika oraz proboszcza parafii św. Mateusza Stanisława Jurka, a także ponad stu księży z diecezji tarnowskiej.15 IV br. odbyła się uroczystość 70. rocznicy zbrodni katyńskiej i przy tym odsłonięto 2 kolejne tabliczki zamordowanych oraz nową tablicę upamiętniającą katastrofę smoleńską 10 kwietnia 2010 r. W 2012 r. prowadzono remont zewnętrzny bazyliki i jej otoczenia w ramach realizacji wspólnego z Gminą Miejską Mielec projektu Przywrócenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu Śródmieściu z rynkiem i bazyliką mniejszą św. Mateusza, dofinansowanego z funduszy UE. Opis wnętrza bazyliki mniejszej w 2012 r. Centralnym obiektem wyposażenia bazyliki jest późnobarokowy ołtarz główny (wielki) z 2. połowy XVIII w. Nad nim umieszczono obraz ukrzyżowanego Chrystusa z XVII w. autorstwa Tomasza Dolabelli lub innego malarza szkoły włoskiej, a ponad obrazem – pośród obłoków i aniołków – płaskorzeźbę Boga Ojca wspartego na kuli ziemskiej, zaś jeszcze wyżej – rzeźbę Gołębicy (symbol Ducha Świętego) w glorii z promieniami. Po obu stronach obrazu znajdują się po dwie kolumny, zaś pomiędzy nimi z lewej – rzeźby św. Piotra i Matki Bożej Bolesnej, a po prawej – św. Jana Ewangelisty i św. Pawła. Na ścianie obok ołtarza – rzeźby dwóch biskupów – prawdopodobnie św. Wojciecha i św. Stanisława ze Szczepanowa z Piotrowinem (tę postać wyrzeźbiono w latach 80. XX w.). W ołtarzu głównym znajduje się cyborium (baldachim na kolumienkach – symbol grobu Pana Jezusa). Nad balaskami – po lewej epitafium Michała z Tęczyna Ossolińskiego (zm. 1806), a po prawej – Józefa Małachowskiego (zm. 1795). Nad stallami po lewej stronie znajduje się niewielka rzeźba Pana Jezusa Dobrego Pasterza. Dwa boczne ołtarze pochodzą z kościoła trynitarzy w Mielcu. Zakon ten uległ kasacie austriackich zaborców w 1783 r. W lewym bocznym późnobarokowym ołtarzu centralne miejsce zajmuje malowany na desce obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem (XVII w., przemalowany w XIX w.) – kopia obrazu z jednego z kościołów w Rzymie. W górnej części ołtarza umieszczono owalny obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej (XVII w.). W centrum prawego bocznego ołtarza późnobarokowego znajduje się obraz św. Mateusza piszącego Ewangelię i zasuwany obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, po obu stronach ołtarza- rzeźby św. Andrzeja i św. Szymona z symbolami ich męczeńskiej śmierci. W górnej części ołtarza umieszczono owalny obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, a nad nim – Oko Opatrzności w glorii z promieniami. Na tęczy znajduje się fresk Ostatnia Wieczerza autorstwa Marka Niedojadły z Tarnowa (koniec lat 90. XX w.). Tenże artysta jest także twórcą fresków w czterech półkolistych wnękach (niszach) nad stallami i wejściami do obu kaplic; po lewej – od ołtarza wielkiego – Objawienie się uczniom w Emaus, Niewierny Tomasz i Rozmnożenie chleba, a po prawej – Ofiara Melchizedecha. Bazylika posiada dwie boczne kaplice. Po lewej (od strony północnej) jest to kaplica św. Anny, pełniąca od powstania funkcję mauzoleum Mieleckich, a w naszych czasach – kaplicy adoracyjnej Najświętszego Sakramentu. W ołtarzu (z końca XVII w.) znajduje się obraz Serca Jezusowego adorowanego przez grupę osób; tłem jest krakowski Wawel (1884, autor - S. Świerzyński). Za tym obrazem znajduje się obraz św. Moniki. Górną część ołtarza stanowi gloria z monogramem Chrystusa i rzeźbami aniołków. Po obu stronach ołtarza umieszczono rzeźby – św. Jana Nepomucena (św. Kazimierza?) i św. Piotra. Na prawej ścianie kaplicy zawieszono obraz zdjęcia Chrystusa z krzyża – kopia z XIX w. obrazu (Daniela Ricciarellego da Volterry z kościoła S. Trinita dei Monti w Rzymie. Pod kaplicą i zakrystią, w zamurowanej części podziemi kościoła, spoczywają właściciele Mielca: Mieleccy, Ossolińscy, Małachowscy i być może inni, o których źródła pisane milczą. W prawej (południowej) kaplicy nazywanej Różańcową znajduje się ołtarz z 1714 r., a w nim obraz Matki Bożej Różańcowej i Dzieciątka z św. Dominikiem i św. Różą (koniec XIX w.). Widoczny na obrazie pies to symbol Zakonu Dominikanów. W górnej części ołtarza – promienista gloria z Wniebowzięciem i aniołkami, a poniżej - obraz św. Anny i św. Joachima z córką Marią (późniejszą Matką Bożą), przeniesiony w ostatnich latach z kaplicy północnej. Przy wejściu do kaplicy po lewej stronie widoczny jest współczesny obraz bł. ks. Romana Sitki (autor - Jan Wozowicz z Mielca). W środkowej części nawy na ścianie północnej zawieszona ambona w stylu rokokowym (II poł. XVIII w.) z lambrekinowym baldachimem i rzeźbą Chrystusa. W pobliżu ambony stoi barokowa chrzcielnica w kształcie kielicha z czarnego marmuru (XVIII w.) Na ścianie zachodniej usytuowano chór muzyczny, a na nim - rokokowy prospekt organowy (II poł. XVIII w.). Po jego obu stronach umieszczono rzeźby św. Katarzyny (Róży?) i św. Dominika. Pod chórem, po obu stronach wejścia głównego dwa ustawiono konfesjonały, a nad nimi zawieszono dwa relikwiarze (poł. XVIII w.). Na ścianie północnej i południowej umieszczono 14 obrazów Drogi Krzyżowej, ale nie ustalono dotąd czasu ich powstania i pochodzenia. (Wiadomo natomiast, że nabożeństwo to upowszechniło się w Polsce w XVIII w.) Pod koniec lat 90. XX w. mistrz stolarski z Tuchowa wykonał w całym kościele drewnianą boazerię w kolorze ciemnobrązowym ze złoceniami. W kruchcie pod wieżą dominantą jest portal barokowy z czarnego marmuru (ostatnia ćwierć XVII w.) z herbem Topór Ossolińskich - budowniczych świątyni. Po prawej stronie portalu wisi krucyfiks (XVII w.), a pod nim znajduje się marmurowa kropielnica (XVIII w.). Obok – dwa epitafia: ks. Jerzego Popiełuszki i Władysława Jasińskiego „Jędrusia”. W przedsionku południowym zawieszony jest krucyfiks (XVII w.). W przedsionku północnym – obok zakrystii – urządzono kaplicę z niewielkim ołtarzem i kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej z 2. poł. XVIII w. Zarówno ołtarz jak i obraz poddano renowacji w XIX w. Na ścianie z prawej strony ołtarza wisi krucyfiks, a po jego obu stronach wykonano w ostatnich latach freski z Matką Bożą i św. Janem. Na przeciwległej ścianie wisi współczesny portret Ojca Św. Jana Pawła II. 29 VI 2008 r. nad wejściem wewnętrznym umieszczono drewnianą płaskorzeźbę Święta Barbara autorstwa miejscowej rzeźbiarki Wiesławy Weroniki Górak. Pod płaskorzeźbą widać wmurowane fragmenty ornamentyki z XVIII w.

 

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ (w budowie), decyzja o jego budowie była konsekwencją utworzenia w 1987 r. nowej parafii rzymskokatolickiej w południowo-wschodniej części Mielca, obejmującej tereny osiedli Smoczka i Dziubków z około 4 tysiącami katolików. Wykonania tego zadania podjął się nowo mianowany proboszcz ks. Stanisław Składzień. Początkowo nabożeństwa odbywały się w salce katechetycznej, urządzonej w budynku gospodarczym Aleksandra i Michaliny Chmielów przy ul. Wolności 196. W listopadzie 1987 r. zakupiono przy ul. Ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego teren o powierzchni 1,70 ha pod budowę kościoła. 29 V 1988 r. odbyła się uroczystość poświęcenia placu i krzyża z udziałem ks. biskupa dr. Piotra Bednarczyka. Podjęto decyzję, że do czasu oddania do użytku murowanej świątyni, zbudowana zostanie tymczasowa kaplica z materiału pozyskanego ze zdemontowanego punktu katechetycznego parafii Ducha Św. w Mielcu. Po zakończeniu budowy została poświęcona przez ks. biskupa dr. Władysława Bobowskiego na Mszy Świętej (pasterce) 25 XII 1988 r. W 1989 r. rozpoczęto budowę plebani, a w 1992 r. oddano ją w stanie surowym. Projekt architektoniczny kościoła wykonali mgr inż. arch. Janina Maziarz i mgr inż. arch. Stanisław Sukiennik, a projekt techniczny - dr inż. Radomir Sąsiadek i mgr inż. Andrzej Woźniakiewicz – wszyscy z Krakowa. Przyjęto, że świątynia będzie zbudowana na podstawie trapezu, murowana z cegły i tynkowana, z wieżą i głównym wejściem od strony wschodniej oraz absydą, zakrystią i salą duszpasterską od strony zachodniej. Przestrzeń wnętrza o powierzchni 1000 m2 podzielono na trzy nawy. Jeszcze w tym samym roku w tradycyjnej szopce pokazano makietę przyszłego kościoła parafialnego. Kierownikiem budowy świątyni został Wojciech Czepiel. 29 IX 1993 r. rozpoczęto prace ziemne przy wykopach pod ławę i fundament wieży. Na początku listopada 1994 r. zabetonowano ławy fundamentów, w połowie października 1995 r. wylano filary i rozpoczęto murowanie wieży, a w kolejnych latach wykonywano następne prace budowlane. 15 VI 1997 r. biskup tarnowski dr Józef Życiński wmurował kamień węgielny, poświęcony 3 VI przez papieża Jana Pawła II w czasie uroczystości w Gnieźnie. W dniach 26 i 27 VI 2001 r. - już w murach wybudowanej w stanie surowym świątyni - odbyły się uroczystości Nawiedzenia Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Na przełomie 2001/2002 ekipa pod kierunkiem Karola Kamińskiego z Bełżyc koło Lublina pokryła dach blachą miedzianą. 3 XII 2001 r. w panoramie Mielca nastąpiła zasadnicza zmiana, bowiem na wieży kościoła zamontowano iglicę z krzyżem (z blachy keinerowej) i kulą pod krzyżem, a nieco wcześniej umieszczono w wieży 3 dzwony, wykonane przez Zakład Felczyńskich z Przemyśla i poświęcone przez ks. biskupa ordynariusza dr. Józefa Życińskiego (21 V 1991 r.): Trójca Przenajświętsza (580 kg), Matka Boża Różańcowa (290 kg) i Święty Józef (190 kg), zaś w sygnaturce zawieszono dzwon jubileuszowy roku 2000 Jezu ufam Tobie (80 kg). W roku 2002 r. wytynkowano kościół na zewnątrz i pomalowano farbą, a w 2003 r. m.in. wytynkowano i malowano wnętrze oraz ukończono budowę parkingów. Równocześnie wykonywano szereg prac przygotowujących elementy wystroju świątyni według projektu Bolesława Szpechta z Krakowa. Główne elementy wystroju wewnętrznego – drewniane płaskorzeźby (wysokość 4 m): Trójca Przenajświętsza, Jezu ufam Tobie i Matka Boża oraz 14 Stacji Drogi Krzyżowej (wysokość 1,5 m) – wykonał rzeźbiarz Stanisław Ciężadlik z Mszany Dolnej. Aktualnie nabywane jest wyposażenie, najczęściej fundowane przez indywidualne osoby. Wewnątrz świątyni od strony zachodniej, za ścianą główną prezbiterium, urządzana jest na parterze zakrystia, a na piętrze sala duszpasterska. Elementy metalowe wykonuje firma STEMAR (R. Malina i E. Streb) z Mielca. Trwają przygotowania do położenia granitowej posadzki (przed Bożym Narodzeniem w 2004 r.) oraz polichromii wewnątrz kościoła. W latach 2003-2012 kontynuowano prace we wnętrzu świątyni i urządzano otoczenie. W 2004 r. ks. biskup Władysław Bobowski poświęcił Drogę Krzyżową (aut. Stanisław Ciężadlik z Mszany Dolnej). Także w 2004 r. zawieszono figury Matki Bożej Królowej Różańca Świętego (aut. Stanisław Ciężadlik) i Trójcy Przenajświętszej (aut. Stanisław Ciężadlik) oraz położono granitową posadzkę. W 2006 r. ustawiono ambonę i ołtarz z włoskiego granitu, w 2007 r. tabernakulum (proj. Kazimierz Klimkiewicz, odlew w brązie Marian Polański – obaj z Tarnowa)  konfesjonały i boazerię, sedilia i schody z poręczami, a w 2009 r. wejściowe drzwi dębowe. W 2011 r. Jurij Bodnar wykonał kompozycję malarską wokół rzeźby Trójcy Przenajświętszej. W latach 2011-2012 urządzono kaplicę Pana Jezusa Nazareńskiego i 23 III 2012 r. została poświęcona przez ks. dr. Ryszarda Banacha, ks. prof. Janusza Królikowskiego i ks. Zbigniewa Guzego. Wykonywano także prace zewnętrzne: chodnik procesyjny wokół kościoła i chodnik przy plebanii z kostki brukowej (2007) i ogrodzenie (2009-2011). Ponadto w 2008 r. rozebrano kaplicę, która pełniła funkcję kościoła parafialnego w latach 1988-2001. Zbudowano pięć kapliczek maryjnych (2009).  Uporządkowano teren i urządzono zieleńce. 3 VI 2012 r., w 25. roku działalności parafii Trójcy Przenajświętszej, kościół został konsekrowany przez biskupa tarnowskiego ks. dr. Andrzeja Jeża. Opis kościoła w 2012 r. Wejście główne stanowi troje drzwi dębowych. Nad środkowymi umieszczona jest płaskorzeźba bł. Jana Pawła II, a pod nią napis: Kościół budowany w czasie Jubileuszu 2000. Po lewej stronie wejścia wmurowano kamień węgielny i zawieszono tablicę z napisem: Kamień węgielny kościoła Trójcy Przenajświętszej w Mielcu. Poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Gnieźnie dnia 3 czerwca 1997 r. Wmurowany przez ks. biskupa ordynariusza prof. dr. hab. Józefa Życińskiego dnia 15 czerwca 1997 r. Po prawej stronie znajduje się tablica z napisem: Budowę kościoła rozpoczęto w jesieni 1993 r.  Maryja przewodniczka na drogach wiary pierwsza wprowadziła lud wierny tutejszej parafii do nowego kościoła w czasie peregrynacji Kopii Jasnogórskiego Obrazu 26 czerwca 2001 r. Kościół poświęcił ks. bp ord. dr Wiktor Skworc. Kościół konsekrował w 25-lecie parafii ks. bp dr Andrzej Jeż 3 czerwca 2012 r. Budowla ma trzy nawy: środkową wyższą i dwie boczne niższe. Środkowa ma sklepienie wzmocnione układem trójkątów i rombów, spoczywa na ośmiu filarach. W górnej części ma po obu stronach po 5 podwójnych okien, które w połączeniu z białym kolorem ścian dają dużo naturalnego światła. Główną częścią nawy jest ściana główna z tabernakulum i prezbiterium. Tabernakulum (miejsce przechowywania Najświętszego Sakramentu) ma kształt serca, którego centrum stanowią dwa anioły adorujące Hostię, a otaczająca je Gloria ma postać krzaka gorejącego, zwieńczonego podświetlonym kłosem, będącym lampką wieczną. Nad tabernakulum znajduje się kompozycja rzeźbiarsko-malarska przedstawiająca wyobrażenie nieba i Trójcy Przenajświętszej (w ujęciu Pietas Patris) w otoczeniu aniołów i apostołów, z napisem: Przypatrz się jak cię Bóg miłuje, całość na tle stylizowanego krzyża Virtuti Militari. Środkową część prezbiterium zajmuje ołtarz z płyt granitowych. W mensie znajdują się relikwie bł. Karoliny Kózki i bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Antepedium stanowi płaskorzeźba z brązu Uczniowie z Panem Jezusem w Emaus, a ponadto na mensie umieszczono napis Zostań z nami, Panie (wyk. Marian Polański). Z lewej strony prezbiterium znajdują się: ambonka, tron (nad nim herb Dobrego Pasterza) i sedilia dla kapłanów, a po prawej – sedilia dla lektorów i ministrantów (wyk. Kazimierz Kotwica i synowie). Obie boczne nawy mają sklepienia kasetonowe. Na ścianie czołowej lewej nawy (z lewej strony prezbiterium) umieszczono rzeźbę Jezu ufam Tobie, a w jej pobliżu chrzcielnicę i paschał. W ścianie bocznej znajdują się okna, dodatkowo rozjaśniające dolną część kościoła, na ścianie – stacje Drogi Krzyżowej, a we wnękach – konfesjonały. W prawej nawie umieszczono figurę Matki Bożej Królowej Różańca Świętego oraz urządzono kaplicę Pana Jezusa Nazareńskiego Wykupionego, w której znajduje się statua Pan Jezus Nazareński (wyk. Kazimierz Klimkiewicz), wzorowana na oryginale z Madrytu i statui Pana Jezusa Mieleckiego z Krywicz. W pulpicie klęcznika przed statuą znajdują się relikwie świętych i błogosławionych, a za klęcznikiem Księga uwolnień ludzi z nałogów. Na ścianie bocznej umieszczono stacje Drogi Krzyżowej, a przy ścianie – konfesjonały. Dolna część ścian kościoła i filarów została obudowana boazerią (wyk. K. Kotwica i synowie). Ostatnią część świątyni stanowi chór muzyczny z organami elektronicznymi firmy Johanus (2009). Tu znajdują się także stacje Drogi Krzyżowej. Dopełnieniem wystroju wnętrza jest posadzka granitowa i oświetlenie elektryczne – 6 żyrandoli i 8 kinkietów (wyk. Franciszek Potaczała). Poza korpusem nawowym kościoła (przeznaczonym do nabożeństw) w budowli znajdują się cztery większe pomieszczenia. Przez drzwi w prawej części prezbiterium wchodzi się do zakrystii. Jej wyposażenie wykonali z drewna dębowego K. Kotwica i synowie. Nad zakrystią znajduje się sala duszpasterska, w której odbywają się zajęcia grup parafialnych i małe imprezy parafialne. Pod zakrystią usytuowano salę dla ministrantów i zajęć młodzieżowych, a obok mieści się kotłownia.

 

KOŚCIÓŁ POMOCNICZY NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W WOJSŁAWIU, znajduje się przy ul. Benedyktyńskiej, na terenie parafii św. Mateusza. Z inicjatywą budowy tego obiektu sakralnego wystąpił na początku lat 80. proboszcz parafii św. Mateusza ks. Stanisław Jurek i przedsięwzięcie to poparli mieszkańcy Wojsławia. Plac pod budowę przekazała nieodpłatnie Janina Szymańska, a poświęcił go 11 XI 1984 r. biskup Józef Gucwa. Dla upamiętnienia tego wydarzenia ustawiono na placu krzyż. W 1985 r. oddano do użytku tymczasową drewnianą kaplicę. Dokumentację projektową i kosztorysową kościoła murowanego opracował mgr inż. Zygmunt Trelski z Mielca. Kierownikiem budowy był inż. Jerzy Lignarski z Rzeszowa. Budowę rozpoczęto 3 X 1985 r. Wmurowania kamienia węgielnego dokonał 27 IX 1987 r. biskup dr Władysław Bobowski. (Kamień węgielny, umieszczony na bocznej ścianie pod chórem muzycznym, został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Tarnowie 10 VI 1987 r.) Pierwszą Mszę Świętą w nowej, ale jeszcze nie wykończonej świątyni, odprawił 25 XII 1990 r. proboszcz ks. St. Jurek. Zakończenie budowy nastąpiło na wiosnę 1992 r. Akt poświęcenia kościoła przez biskupa dr. Jana Styrnę odbył się 28 VI 1992 r., w czasie uroczystości odpustowych ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. W latach 90. wykonano tymczasowy wystrój wnętrza, założono centralne ogrzewanie i nagłośnienie oraz wybudowano trwałe ogrodzenie. Kościół ma nowoczesną bryłę. Jest zbudowany na częściowym podpiwniczeniu z betonu i żelbetonu. Ściany z cegły, dwustronnie otynkowane, dach pokryty blachą, okna wąskie prostokątne. Od frontu dwa wejścia rozdziela wieża zwieńczona dachem ze stalowym krzyżem. Z tyłu świątyni od strony północno-wschodniej znajduje się boczne wejście. W prezbiterium – nad tabernakulum – umieszczone są krzyż i obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, zakupione w Tarnowie. Fundatorem tego obrazu oraz posadzki w prezbiterium jest Zygmunt Sierosławski, rzemieślnik z Wojsławia. Ołtarz i ambona przeniesione zostały z kościoła parafialnego św. Mateusza. Po obu stronach nawy głównej znajdują się Stacje Drogi Krzyżowej zakupione w Tarnowie. W lewej bocznej nawie umieszczono kopię obrazu Jezu ufam Tobie – pamiątkę nawiedzenia obrazu, zakupioną przez rodzinę Wolaków i Hellerów w Poznaniu. Po obu stronach obrazu umieszczono wota. W bocznej prawej nawie znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, fundacji wojsławianina Mariana Świtkowskiego, zakupiona w Tarnowie. Na chórze znajdują się niemieckie organy elektroniczne.

 

KOŚCIÓŁ POMOCNICZY ŚW. MARKA, znajduje się przy ul. Rzecznej, w pobliżu rzeki Wisłoki, na terenie parafii św. Mateusza. Zbudowany został prawdopodobnie w latach 1792-1795, początkowo jako kaplica cmentarna p.w. św. Michała, później p.w. św. Marka. (Na podstawie dekretu cesarza Józefa II z 1784 r. zamknięto cmentarz przy kościele św. Mateusza i urządzono nowy nad rzeką Wisłoką.) Postawiony na rzucie prostokąta zamkniętego półkoliście (od strony prezbiterium), orientowany, murowany, w stylu późnobarokowym. (W 1942 r., w ramach gruntownego remontu zniszczonego kościoła, od wschodu dobudowano zakrystię. Organizatorami remontu byli: ks. Adolf Lachman, ks. Józef Szafer, inż. Piotr Przemysław Więckowski, inż. arch. Jan Chutkowski i cechmistrz Stanisław Weryński.) Ściany na zewnątrz i wewnątrz zostały podzielone uproszczonymi pilastrami, na zewnątrz narożniki zaokrąglone, belkowanie uproszczone z bogato profilowanym gzymsem. Fasadę zwieńczono oprofilowanym szczytem ze spływami i barokowymi figurami św. Marii Magdaleny i św. Hieronima. Pośrodku górnej części fasady, w ramie okiennej znajduje się witraż Matki Bożej z Dzieciątkiem. Po prawej stronie głównego wejścia zamontowano w listopadzie 1986 r. tablicę upamiętniającą to miejsce jako punkt kontaktowy i schronienie Władysława Jasińskiego „Jędrusia” i wielu innych żołnierzy AK. Wewnątrz świątyni – w prezbiterium – stoi ołtarz z krzyżem i wizerunkiem Pana Jezusa (odnowiony w 2002 r.). Po lewej stronie ołtarza umieszczono figurę Najświętszej Maryi Panny, którą odnaleźli harcerze w piwnicy pod kościołem w czasie remontu w 1942 r. (Została odrestaurowana w Krakowie.) Na półkolistej ścianie znajdują się powstałe w latach 80. freski przedstawiające postacie biskupa Stanisława ze Szczepanowa i błogosławionej Karoliny Kózkówny. Wykonał je Jan Wozowicz – artysta malarz z Mielca. Ponadto z lewej strony ołtarza umieszczono kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, a z prawej – portret św. Marka Ewangelisty, zaś na lewej bocznej ścianie – figurki Pana Jezusa i św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem, a na prawej bocznej ścianie - figurki Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa z Dzieciątkiem. Nad figurami znajdują się freski nawiązujące do „Litanii Loretańskiej do Najświętszej Maryi Panny”, wykonane przez J. Wozowicza. Kościół otacza trawiasty teren dawnego cmentarza, ale już tylko z nielicznymi jego pozostałościami. W 2013 r. zakończono remont kapitalny obiektu i modernizację otoczenia w ramach realizacji wspólnego z Gminą Miejską Mielec projektu Przywrócenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu Śródmieściu z rynkiem i bazyliką mniejszą św. Mateusza, dofinansowanego z funduszy UE.

 

KOŚCIÓŁ ZIELONOŚWIĄTKOWY – ZBÓR W MIELCU; pierwsze na świecie zbory powstały w latach 1901-1906 w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, a pierwsze zbory na ziemiach polskich – w 1910 r. Kościół Zielonoświątkowy jest wspólnotą autonomicznych zborów składających się z wiernych. Na czele zboru stoją Pastor i Rada Starszych. Zasadniczą różnicą doktrynalną, różniącą Kościół Zielonoświątkowy od Kościoła Katolickiego jest uznanie Pisma Świętego jako jedyne źródło wiary. Aktualnie stosunki Kościoła Zielonoświątkowego z państwem reguluje ustawa z 20 II 1997 r. Według ostatnich danych zielonoświątkowcy są drugim co do wielkości kościołem protestanckim w Polsce. W Mielcu Kościół Zielonoświątkowy rozpoczął działalność na początku lat 90. XX w. Oficjalne otwarcie Zboru miało miejsce w maju 1994 r. Siedziba Zboru mieści się przy ul. M. Reja 1. Należy do niego około 60 członków. Podstawową formą działalności religijnej są niedzielne nabożeństwa, których treścią jest uwielbianie Boga, zwiastowanie Słowa Bożego oraz modlitwa o zbawienie ludzi i w wielu innych intencjach.

Pastorzy: Marek Skrzypczak (1994-2000), Janusz Kaleta (2000-2007), Dariusz Hapoń (2008-nadal).

 

KOŚCIUSZKI TADEUSZA (OSIEDLE), jedno z dwóch osiedli na terenie najstarszej zabudowy Mielca, utworzone na podstawie uchwały Miejskiej Rady Narodowej 14 IV 1978 r. Jego teren zamyka się ulicami: Legionów, A. Mickiewicza i Wolności – od północy, linią kolejową od wschodu, strefą przemysłową w rejonie ul. Racławickiej, ulicą Kosynierów i rzeką Wisłoką od południa i także Wisłoką od zachodu. W ramach osiedla znajdują się rejony ulic: Aptecznej, E. Dembowskiego, E. Plater, Flisaków, Hetmańskiej, Jadernych, Jędrusiów, S. Konarskiego, Kosynierów, Kościelnej, T. Kościuszki, Krakowskiej, T. Lenartowicza, B. Lindego, Lwowskiej, Małej, A. Mickiewicza (od strony południowej), S. Moniuszki, G. Narutowicza, Pasiecznej, Połanieckiej, W. Potockiego, Racławickiej, W. Reymonta, Rynek (od stron: południowej i zachodniej), Rzecznej, Rzemieślniczej, Bł. ks. R. Sitki, Szkolnej, Targowej, Wojsławskiej (do skrzyżowania z ul. Kosynierów), Wolności (do torów kolejowych), Zacisza, Zagrody i Zawala. Mieszka w nim około 1950 osób. Tu właśnie znajdują się najwartościowsze zabytki Mielca: kościół parafialny p.w. św. Mateusza, budynek byłej Rady Powiatowej z „Salą Królewską” (dziś PSM I i II st.) i Pałacyk Oborskich (dziś Muzeum Regionalne), stojący na terenach dawnego folwarku nad Wisłoką – siedziba właścicieli Mielca. Historia osiedla jest tak długa jak historia Mielca jako miasta. W pierwszym dziesięcioleciu XXI w. na terenie osiedla wykonywano wiele prac remontowych i modernizacyjnych, zwłaszcza przy obiektach zabytkowych. Tempo rewaloryzacji Starego Mielca, którego połowę stanowi osiedle Kościuszki, wzrosło jeszcze bardziej po uzyskaniu dofinansowania z UE dla projektu Przywrócenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu Śródmieściu z rynkiem i bazyliką mniejszą św. Mateusza, realizowanego wspólnie przez Gminę Miejską Mielec i Parafię Rzymskokatolicką św. Mateusza w Mielcu. W rezultacie tych wieloletnich i wielokierunkowych działań poprawiono znacząco wizerunek tej zabytkowej części miasta. W najbliższej przyszłości zostaną zakończone prace porządkujące tereny nad Wisłoką (po jej prawej stronie), a już teraz można spacerować po alejce zbudowanej na koronie wału.

 

KOŚCIUSZKI TADEUSZA (ULICA), jedna z dłuższych (932 m) ulic osiedla T. Kościuszki i ważniejszych (ze względu na instytucje) ulic Starego Mielca. Biegnie od południowo-wschodniej części Rynku do ul. Wojsławskiej i łączy się z ulicami: Bł. ks. R. Sitki, Rzeczną, Jędrusiów, Lwowską, W. Lisa, Zacisze, G. Narutowicza, Połaniecką i S. Moniuszki. Od powstania w 2. poł. XIX w. do 1977 r. była integralną częścią trasy tranzytowej przez Mielec. (W 1977 r. przejęła ten ciężar ul. Wojsławska.) Przy niej stał kościół parafialny i dworek Suchorzewskich (apteka A. Pawlikowskiego), później wybudowano obiekty najważniejszych instytucji powiatowych i miejskich: szkół, Urzędu Gminy, Rady Powiatowej i Sądu Powiatowego, a obok nich powstawały stylowe wille i domy mieszczańskie. Ulokowano w nich m.in. Komunalną Kasę Oszczędności, pocztę, elektrownię i kino. Ulica została wykonana z kostki granitowej, a po obu jej stronach ułożono chodniki z płyt i zasadzono drzewka. W okresie międzywojennym była to - obok ul. Pańskiej (później J. Piłsudskiego) – najbardzej elegancka ulica w mieście, a spacery po jej chodnikach należały do „dobrego tonu” mieleckiej inteligencji. W czasie okupacji hitlerowskiej otrzymała nazwę „Johan Kilinkstrasse”, a w usytuowanych przy niej budynkach umieszczono szereg urzędów i instytucji okupacyjnych. Po II wojnie światowej wiele się zmieniło i do naszych czasów dotrwały jedynie unowocześnione i odnowione: Szkoła Podstawowa nr 2 im. T. Kościuszki („pod zegarem”), kościół parafialny p.w. św. Mateusza, dawny dworek Suchorzewskich z apteką i Sąd Powiatowy. W dawnym budynku szkoły żeńskiej, rozbudowanym i z całkowicie zmienioną elewacją, mieszczą się dziś I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Konarskiego i Zespół Szkół Medycznych, w budynku dawnej Rady Powiatowej (z „Salą Królewską”) funkcjonuje Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia, budynek Komunalnej Kasy Oszczędności zajmuje Bank Spółdzielczy, a willa nr 25, będąca kiedyś siedzibą poczty, jest własnością Związku Nauczycielstwa Polskiego. Rozebrano mało reprezentacyjny barak spółdzielczy („stodołę” jak go powszechnie nazywano), który od lat 50. do 70. pełnił funkcję świetlicy. Od 1977 r. – po oddaniu do użytku ulicy Wojsławskiej – ruch kołowy na ul. T. Kościuszki znacznie się zmniejszył. Przybyły natomiast m.in. obiekty Spółdzielni Pracy „Odzież”, które po upadku spółdzielni przejęła prywatna firma, a także budynek piekarni prywatnej, wkomponowany w architekturę tej części miasta. W ostatnich latach stare wille i domy po kapitalnych remontach odzyskiwały dawny blask. Jedynie kostkowa (teraz już zabytkowa) nawierzchnia ulicy od początku do 2011 r. pozostała bez zmian. W latach 2011-2012 wykonano remont i modernizację, m.in. ułożono na nowo nawierzchnię z kostki granitowej, urządzono nowe miejsca parkingowe oraz zmieniono nawierzchnię chodników na kostkę betonową. Sukcesywnie remontowano i modernizowano zabytkowe obiekty, m.in. gmach Sądu Powiatowego, Banku Spółdzielczego i Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia oraz prywatne wille.
Patron ulicy: TADEUSZ KOŚCIUSZKO (1746-1817) to jeden z największych polskich bohaterów narodowych. Kształcił się w słynnej Szkole Rycerskiej, a później studiował w Paryżu. Walczył w obronie wolności Stanów Zjednoczonych i awansował do stopnia generała brygady. W 1792 r. walczył w obronie Konstytucji 3 maja, a w 1794 r. stanął na czele powstania (insurekcji) w obronie upadającego państwa polskiego. Mimo początkowych sukcesów powstanie upadło, a ciężko ranny Kościuszko dostał się do niewoli rosyjskiej. Wypuszczono go z niej w 1796 r., już po III – ostatnim rozbiorze Polski. Wyemigrował do Ameryki Północnej, a potem wrócił do Francji i uczestniczył w emigracyjnej działalności niepodległościowej. Po dojściu Napoleona do władzy usunął się z polityki. Zmarł w Szwajcarii. 

 

  • Robert Kośla

    Robert Kośla

KOŚLA ROBERT, urodzony 6 I 1959 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z domu Występek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalność: budowa płatowców), maturę zdał w 1979 r. Pracował jako konstruktor w OBR SK Mielec (1979-1985) i Zakładzie Lotniczym WSK Mielec (1985-1987). Równocześnie studiował na Wydziale Lotniczym Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i w 1986 r. uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W tym okresie zgłosił szereg wniosków racjonalizatorskich usprawniających oprzyrządowanie w produkcji elementów pokrycia płatowca. Od 1987 r. do 1990 r. prowadził własną działalność gospodarczą. W 1990 r. został zatrudniony w Zasadniczej Szkole Przyzakładowej w Mielcu, ale w 1993 r. powrócił do własnej działalności gospodarczej. Zrezygnował z niej w 1996 r. i podjął pracę w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Mielcu. W 2000 r. powierzono mu stanowisko kierownika Warsztatu Terapii Zajęciowej w Mielcu i pełni nadal tę funkcję. W latach szkolnych należał do ZHP. W szczepie „Komputery” przy ZST w Mielcu pełnił funkcję drużynowego. Wielokrotnie był współorganizatorem obozów harcerskich, m.in. jako zastępca komendanta ds. programowych i organizacyjnych. Siedmiokrotnie uczestniczył w Harcerskiej Operacji Bieszczady 40. Wyróżniony Odznaką „Zasłużony Bieszczadom”.

 

KOŚLA STANISŁAW, urodzony 5 XI 1956 r. w Mielcu, syn Władysława i Marii z domu Motyka. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK Mielec (1975) i pracował w WSK jako stolarz, a następnie ślusarz i spawacz oraz od 1981 r. kierowca. Od 1988 r. przeszedł na stanowisko kierowcy do Robotniczego Centrum Kultury WSK Mielec (obecnie Samorządowe Centrum Kultury w Mielcu). Jest długoletnim Honorowym Dawcą Krwi. Do 2013 r. oddał 54 350 ml krwi. Należy do Rejonowego Klubu HDK przy PCK w Mielcu. Za tę niezwykle humanitarną działalność został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

 

  • Stefan Kośla

    Stefan Kośla

KOŚLA STEFAN, urodzony 13 IX 1928 r. w Jastrząbce Starej, powiat dębicki, syn Pawła i Marii z domu Smagacz. W okresie okupacji hitlerowskiej należał do oddziału AK w Jastrząbce, posiadał pseudonim „Szpulka”. Uczestniczył m.in. w akcjach zabezpieczających i przejmujących zrzuty broni oraz akcjach sabotażowych. Absolwent Liceum Mechanicznego II stopnia w Dębicy, egzaminy maturalne złożył w 1951 r.. Ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w 1967 r. z tytułem inżyniera i w Wyższej Szkole Pedagogicznej – Wydział Techniczny w Rzeszowie w 1974 r. z tytułem magistra oraz studia podyplomowe w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Sulejówku (1977), a także studia w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie, zakończone uzyskaniem specjalizacji zawodowej II stopnia w 1982 r. Pracę zawodową rozpoczął z nakazu w 1951 r. jako starszy mechanik w Rzeszowskim Zjednoczeniu Przemysłu Budowlanego – Kierownictwo Budowy WSK Mielec. W 1954 r. przeszedł do Technikum Mechanicznego MPM i Zasadniczej Szkoły Metalowej w Mielcu na stanowisko głównego instruktora warsztatów szkolnych i kontraktowego nauczyciela przedmiotów zawodowych. W 1967 r. został zastępcą dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych MPM w Mielcu ds. Technikum Mechanicznego, a w latach 1973-1978 pełnił funkcję dyrektora tegoż Zespołu Szkół (w 1974 r. przemianowano ZSZ na ZST). W tym okresie przyczynił się do rozwoju szkoły oraz jej bazy (uczestniczył w fazie projektowania). W późniejszych latach pracował nadal w tej szkole jako nauczyciel przedmiotów zawodowych (do 1987) i pedagog (do 1991). Udzielał się w pracach społecznych. Był Społecznym Inspektorem Pracy Ogniska ZNP przy ZSM i TM w Mielcu (1955-1965), członkiem zespołu do opracowywania programów nauczania specjalistycznych przedmiotów zawodowych przy Ministerstwie Przemysłu Maszynowego (1967-1972), członkiem Zespołu Wizytatorów Szkół Zawodowych podległych Zjednoczeniu Przemysłu Lotniczego (1967-1975), członkiem Krajowej Sekcji Szkolnictwa Zawodowego przy Zarządzie Głównym ZNP (1968-1975), członkiem Sekcji Szkolnictwa Zawodowego przy Zarządzie Okręgowym ZNP w Rzeszowie (1970-1978), członkiem Zarządu i wiceprezesem Zarządu Oddziału ZNP w Mielcu (1986-1994), członkiem Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Kuratorium Oświaty i Wychowania w Rzeszowie (1985-1991), członkiem Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej (1982-1990). Pełni funkcję wiceprezesa Zarządu Miejskiego Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych (od 1995), członkiem Rady Osiedla Niepodległości (od 1995) i członkiem Zarządu POD „Metalowiec” (od 1994). Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP (1984), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1983), Złotą Odznaką ZNP (1984), Brązową Odznaką SIMP (1985), Złotą Odznaką Przyjaciół ZHP (1980), Krzyżem AK (1994), Odznaczeniem „Weteran Walk o Niepodległość RP” (1995), Odznaczeniem „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych” (2000) oraz dwukrotnie Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Zmarł 18 VII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOTARBA JANUSZ, urodzony 24 IX 1961 r. w Jarosławiu, syn Dominika i Janiny z domu Kolanek. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. A. Mickiewicza w Radymnie, maturę zdał w 1977 r. W tym czasie pełnił funkcje przewodniczącego samorządu szkolnego i zastępcy komendanta Hufca ZHP w Radymnie. Studiował technologię maszyn na Wydziale Mechaniki i Organizacji Politechniki Lubelskiej w Lublinie i w 1986 r. uzyskał tytuł magistra inż. Po studiach został zatrudniony jako technolog obróbki mechanicznej w WSK PZL-Mielec (1986-1987). W latach 1987-1988 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Inowrocławiu i otrzymał stopień starszego sierżanta podchorążego. Po powrocie do Mielca podjął pracę w Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym na stanowisku specjalisty ds. transportu (1988-1889). Od 1988 r. pracuje jako nauczyciel przedmiotów ekonomicznych i mechanicznych w Zespole Szkół im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. Ponadto w latach 1992-2000 pełnił funkcję kierownika szkolenia praktycznego w tymże Zespole Szkół. W 1996 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie marketingu w Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania Akademii Ekonomicznej w Krakowie oraz kurs dla kandydatów na członków Rad Nadzorczych jednoosobowych spółek Skarbu Państwa. W 1997 r. był współzałożycielem Mieleckiej Szkoły Biznesu Policealnego Studium Zawodowego dla Dorosłych w Mielcu i Kolbuszowej i od założenia pełni funkcję dyrektora. Jest także założycielem i dyrektorem Niepublicznego Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu i Kolbuszowej oraz Niepublicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Mielcu. Ukończył studia podyplomowe  w zakresie zarządzania instytucją oświatową w zreformowanym systemie edukacji na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego. Brał też udział w wielu kursach i warsztatach, głównie w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi, przedsiębiorczości i marketingu. Ponadto działał jako wspólnik w PPHU WIKO s.c. (1992-1997) i pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Nadzorczej Fabryki Maszyn Budowlanych FAMABA SA w Głogowie Młp. (2002-2004). Udziela się społecznie w środowisku, m.in. jako sponsor Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego w Mielcu, Zespołu Muzyki Dawnej Hortus Musicus, Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w Mielcu oraz Domu Dziecka w Skopaniu. Wyróżniony godłem Polish Product przez Centralne Biuro Certyfikacji Krajowej w Warszawie.

 

  • Jerzy Kotasz

    Jerzy Kotasz

KOTASZ JERZY WŁADYSŁAW, urodzony 12 VIII 1925 r. w Hruszowie koło Lubaczowa, syn Szymona i Wiktorii z domu Ćwiok. Losy wojenne sprawiły, że do 1941 r. ukończył 9 klas 10-letniej szkoły radzieckiej. W latach 1941-1943 był pomocnikiem palacza w Brześciu nad Bugiem, a po ucieczce z transportu (w czasie ewakuacji Brześcia) znalazł się u znajomych w Tarnowie i pracował w latach 1943-1945 w tamtejszej Spółdzielni Mleczarskiej. Tuż po II wojnie światowej odbył ochotniczo zasadniczą służbę wojskową, m.in. w stopniu kaprala pełnił funkcję kierownika rusznikarni w magazynie broni. Po zakończeniu służby w 1948 r. został zatrudniony w Państwowych Zakładach Lotniczych Zakład Nr 1 w Mielcu (później WSK „PZL-Mielec”) i pracował kolejno na stanowiskach: ślusarza, technologa materiałowego i kierownika sekcji materiałowej. W 1958 r. ukończył Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu z maturą, a później kursy specjalistyczne. W 1981 r. przeszedł na emeryturę, ale w dalszych latach 80. pracował jeszcze w WSK w niepełnym wymiarze godzin. Jego wielką pasją pozazawodową było wędkarstwo. Przez kilkadziesiąt lat działał społecznie w Kole Polskiego Związku Wędkarskiego przy WSK „PZL-Mielec”, a także w miejskich i wojewódzkich strukturach PZW. Organizował wiele imprez wędkarskich i pomagał w wielu plenerowych imprezach rekreacyjnych. Był jednym z inspiratorów powstania Ośrodka Wypoczynkowego WSK „PZL-Mielec” w Rzemieniu i włożył znaczny wysiłek w jego urządzanie. Był członkiem ZBoWiD. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrną Odznaką Związkową i Złotą Odznaką PZW z Wieńcami. Zmarł 14 VII 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOTELSKI STANISŁAW, urodzony 23 IV 1913 r. (?) w Dąbrowie Górniczej. W 1938 r. przybył do Mielca i podjął pracę w budującej się fabryce samolotów. Posiadał stopień podporucznika rezerwy. Podczas okupacji hitlerowskiej pracował nadal w fabryce (Flugzeugwerk) i uczestniczył w tworzeniu konspiracyjnego Związku Odwetu (później AK). Posiadał pseudonim „Karlik”. Współpracował ze Stanisławem Doliną (ps. „Ignac”) w zakresie organizowania akcji sabotażowych. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej pozostał w Mielcu. 2 XI 1944 r. został aresztowany przez NKWD, a następnie zesłany do łagru Jegolsk-Borowicze. Tam zmarł 12 IV 1945 r. i został pochowany. Na mieleckim cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza znajduje się tabliczka pamiątkowa.

 

  • Maria Kot-Kotkowicz

    Maria Kot-Kotkowicz

KOT - KOTKOWICZ MARIA DANUTA ( z domu JANICKA), urodzona 27 X 1920 r. w Mielcu, córka Alojzego i Wandy z Michniewskich. W latach dziecięcych, w związku z zawodową służbą wojskową ojca (był kapitanem WP), mieszkała m.in. w Poznaniu i Modlinie. Uczęszczała do Gimnazjum im. Anny Wazówny w Warszawie, a po przeprowadzce do Mielca ukończyła Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego. Egzaminy maturalne zdała w 1939 r. W latach szkolnych była członkinią chóru mieszanego „Melodia”. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowała w drogerii Weryńskiej. Ponadto w okresie 1 I 1943 r. – 31 XII 1944 r. pracowała jako młodsza pielęgniarka na Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Zakaźnego w Mielcu. Po kampanii wrześniowej 1939 r. wielokrotnie ukrywały z matką na strychu własnego domu (przy ul. T. Kościuszki 11) oficerów i żołnierzy kierujących się na południe Europy, a później udzielały pomocy potrzebującym. Po wojnie zajęła się wychowaniem dzieci. W 1949 r. ukończyła Studium Kosmetyczne i Masażu Leczniczego dr Świtalskiej w Warszawie. Od 1950 r. podjęła pracę w Pogotowiu Ratunkowym PCK i uczestniczyła w jego organizowaniu i wyposażaniu. W latach 1956-1957 uczęszczała na kurs pielęgniarek, w 1957 r. zdała państwowy egzamin pielęgniarski i otrzymała tytuł pielęgniarki dyplomowanej. W tymże roku została mianowana przełożoną pielęgniarek w Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. L. Waryńskiego (dziś ul. Sandomierska).Ponadto w wolnych godzinach prowadziła gabinet kosmetyczny. W latach 60. została przeniesiona do Powiatowej Przychodni Obwodowej na stanowisko przełożonej pielęgniarek. Pełniąc tę funkcję, współorganizowała rejonowe, gminne i wiejskie Ośrodki Zdrowia oraz punkty PCK i punkty opieki nad chorymi na terenie powiatu mieleckiego i Mielca. Po likwidacji powiatów przeszła na stanowisko przełożonej pielęgniarek Oddziału Podstawowej Opieki Zdrowotnej w Mielcu (lecznictwo otwarte), a następnie pełniła funkcję zastępcy naczelnej pielęgniarki Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Na emeryturę przeszła w 1981 r. Oprócz pracy zawodowej udzielała się społecznie. Była jedną z założycielek i działaczek mieleckiego Koła Polskiego Towarzystwa Pielęgniarek, m.in. prowadziła szkolenie zawodowe pielęgniarek. Angażowała się tez w działalność związkową. Była m.in. członkiem Zarządu Wojewódzkiego ZZ Pracowników Służby Zdrowia w Rzeszowie. Należała do Stronnictwa Demokratycznego i w latach 60. pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Koła SD Służby Zdrowia. W dwóch kadencjach (1965-1973) sprawowała mandat radnej Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniona została m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia PRL, Medalem „Zasłużonej Matce”, Odznaką „Zasłużony Działacz ZZ Pracowników Służby Zdrowia” i Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, a w 1979 r. wpisano ją do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca.  Zmarła 4 III 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOTLARSTWO, rzemieślnicy wyrabiający i naprawiający kotły, naczynia i inne przedmioty z miedzi i żelaza byli obecni w Mielcu prawdopodobnie od pierwszych lat funkcjonowania miasta. Było ich jednak niewielu, gdyż nie utworzyli odrębnego cechu i należeli do cechu zbiorowego. Pierwszymi wymienionymi z nazwiska kotlarzami – członkami cechu kowalskiego zbiorowego w Mielcu – byli: Stanisław Madejski (1589), Ambroży kotlarz 1599) i Matys kotlarz (1607). O mieleckich kotlarzach informowały dokumenty w XVII w. Byli to: Wojciech Burkath, Piotr Kmiotkiewicz i Jeremiasz Kotlarz. W wieku XVIII kotlarstwo w Mielcu zanikło zupełnie, gdyż w dokumentach w XIX w. nie ma już wzmianek o kotlarzach. Przyczyną zaniku tej profesji był m.in. brak odpowiedniego materiału na miejscu, a zwłaszcza miedzi, której importowanie było drogie. Jeszcze raz powróciło kotlarstwo do Mielca po 1964 r., za sprawą osiedlonej tutaj grupy Cyganów (Romów), tradycyjnie zajmujących się kotlarstwem (patelnie, garnki). Później jednak i oni, zniechęceni niewielkim popytem na ten towar i zalewem rynku wyrobami fabrycznymi, zerwali z kotlarstwem.

 

KOTLINA SANDOMIERSKA, makroregion w Polsce Południowej, w prowincji Kotliny Podkarpackie i podprowincji Kotliny Podkarpackie Zachodnie. Ma kształt trójkąta, zamkniętego: od południa progiem Pogórza Karpackiego, od strony północno-zachodniej Wyżyną Małopolską i od strony północno-wschodniej Roztoczem. Ma powierzchnię około 14,5 tysiąca km2. Jej ukształtowanie jest mało zróżnicowane (wysokości bezwzględne wahają się w granicach 138 m – 266 m). Miasto Mielec leży w centralnej części Kotliny, w mezoregionie Wysoczyzny Centralne i regionie Dolina Wisłoki. Około 75 % powierzchni Kotliny zajmują gleby piaskowe. W dolinach rzek, m.in. Wisłoki (zachodnia część Mielca), wytworzyły się stosunkowo urodzajne mady. Do końca XIV w. teren Kotliny pokryty był lasami. W XV w. rozwinęło się osadnictwo w jej centralnej części i z tym procesem wiązało się wycinanie lasów dla uzyskania ziemi pod uprawy. W taki właśnie sposób pozyskano m.in. tereny pod miasto Mielec i pola dla jego mieszkańców. W rezultacie dalszego wycinania lasów pod miasta i inne miejscowości oraz na cele rolnicze, pozostały na opisywanym terenie trzy kompleksy leśne: Puszcza Niepołomicka, Puszcza Sandomierska i Puszcza Solska. Mielec leży przy południowo-zachodniej części Puszczy Sandomierskiej i w swoich granicach ma niewielki obszar leśny. Centralne położenie Mielca w Kotlinie, a szczególnie sąsiedztwo rzeki Wisłoki od strony zachodniej oraz lasów osłaniających miasto od wschodu i północnego wschodu, wytworzyło klimat korzystny dla upraw. (Szerzej o klimacie w odrębnym haśle.)

 

  • Cecylia Kotulska

    Cecylia Kotulska

KOTULSKA CECYLIA (z domu OLSIŃSKA), urodzona 1 XI 1921 r. w Rakowie, powiat opatowski, córka Szczepana i Marii z domu Sikora. Do szkoły powszechnej uczęszczała w rodzinnej miejscowości. W latach 1943-1944 należała (wraz z mężem Ludwikiem) do Armii Krajowej (placówka w Rakowie, Obwód Ostrowiec Świętokrzyski, Okręg Radomsko-Kielecki). Była łącznikiem, posiadała pseudonim „Celinka”. Około 1950 r. przybyła do Mielca. W latach 1968-1982 pracowała w WSK Mielec jako pracownik fizyczny. Od 1977 r. należała do ZBoWiD – Oddział w Mielcu, a od 1990 r. do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej – Oddział w Mielcu. W 1992 r. otrzymała awans na stopień sierżanta. Zmarła 22 XI 2002 r. i została pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Ludwik Kotulski

    Ludwik Kotulski

KOTULSKI LUDWIK, urodzony 19 VIII 1912 r. w Podleszanach, syn Józefa i Katarzyny. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzamin dojrzałości zdał w 1932 r. W późniejszych latach służył w wojsku. W czasie okupacji hitlerowskiej zorganizował placówkę Armii Krajowej w Rakowie i został jej dowódcą. Posiadał stopień porucznika i pseudonim „Żbik”. Po wojnie został aresztowany przez NKWD, ale zwolniono go po otrzymaniu wiadomości, że w czasie okupacji ukrywał żołnierza radzieckiego. Wyjechał na Ziemie Odzyskane i w latach 40. pracował w Urzędach Skarbowych w Bystrzycy Śląskiej i Lwówku Śląskim, gdzie pełnił funkcję naczelnika. Około 1950 r. przybył z rodziną do Mielca. Pracował w WSK Mielec i następnie w Inspektoracie Kontrolno-Rewizyjnym w Rzeszowie. Należał do ZBoWiD. Odznaczony m.in. Krzyżem Partyzanckim. Zmarł w 1957 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOWAL JERZY LESZEK, urodzony 1 IV 1946 r. w Kwidzyniu, syn Władysława i Władysławy z domu Tyniec. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 27 w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1964 r. Ukończył także Technikum Mechaniczne w Mielcu (1969). W latach 1961-1968 był zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej „Stali” Mielec. Specjalizował się w biegu na 400 m, ale biegał także sprinty oraz był członkiem sztafet 4x400 m i rzadziej 4x100 m. Należał do ścisłej czołówki okręgu rzeszowskiego oraz kadry CRZZ. Studia na Politechnice Krakowskiej ukończył w 1974 r. i otrzymał tytuł inżyniera. Pracę zawodową rozpoczął w kwietniu 1966 r. w WSK Mielec i do 1969 r. pracował na stanowiskach m.in. starszego magazyniera i planisty. W okresie I 1970 r. – VII 1975 r. pracował w Zakładzie Doświadczalnym, a następnie w Ośrodku Badań Rozwojowych Sprzętu Komunikacyjnego na stanowiskach: konstruktora, starszego konstruktora i specjalisty konstruktora. Przejściowym miejscem pracy okazało się Przedsiębiorstwo TSB „Transbud” – Oddział w Dąbrowie Górniczej, gdzie kierował Stacją Obsługi (VII 1975 r. – V 1976 r.). W maju 1976 r. powrócił do WSK Mielec i w Zakładzie Aparatury Wtryskowej pełnił funkcje: starszego mistrza, zastępcy kierownika Wydziału, kierownika Wydziału i dyrektora Zakładu AW. Od III 1990 r. do IV 1993 r. był asystentem dyrektora ds. produkcji WSK „PZL-Mielec”. W kwietniu 1993 r. powrócił do Wytwórni AW Sp. z o.o. (po restrukturyzacji) na stanowisko szefa produkcji. Od III 1997 r. do VI 2000 r. pracował w Wytwórni Zespołów Kooperacyjnych Sp. z o.o. jako członek Zarządu Spółki i kierownik jej Pionu Handlowego. Od VII 2000 r. pozostawał przez pewien okres bez pracy, a następnie został kierownikiem Zakładu Ceramiki Budowlanej w Chmielowie. Z początkiem 2001 r. przeszedł do Zakładu Narzędziowego „PZL-Mielec” Sp. z o.o. na stanowisko mistrza. W latach 80. angażował się w różne formy działalności społecznej. Sprawując kierownicze funkcje, koordynował w latach 1982-1989 przedsięwzięcia Zakładu Aparatury Wtryskowej związane z patronatami nad Domem Dziecka w Skopaniu, Przedszkolem nr 3 w Mielcu i Sekcją Siatkówki Kobiet FKS „PZL-Stal” Mielec. Był także radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w kadencji 1984-1988. Pełnił funkcje członka Prezydium MRN oraz przewodniczącego Komisji Gospodarki Komunalnej, Budownictwa i Ochrony Środowiska MRN. Wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia PRL, Złotą Odznaką Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego, Brązowym Medalem Za Zasługi Dla Obronności Kraju i Złotą Odznaką FKS PZL-Stal Mielec. Od grudnia 2003 r. otrzymywał świadczenia przedemerytalne, a w 2006 r. przeszedł na emeryturę.

 

  • Stanisław Kowal

    Stanisław Kowal

KOWAL STANISŁAW, urodzony 21 XI 1932 r. w Grzęsce, powiat przeworski, syn Józefa i Anny z Zamorskich. W 1950 r. ukończył Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego w Przeworsku i zdał maturę. W latach 1950-1951 uczęszczał do Państwowej Szkoły Laborantów Medycznych w Krakowie. Studia lekarskie odbył w latach 1951-1957 w Akademii Medycznej w Krakowie i otrzymał tytuł lekarza medycyny. Od 1958 r do 1980 r. pracował jako lekarz przemysłowy w Przychodni Zakładowej WSK Mielec, w tym w latach 1969-1973 jako kierownik tejże Przychodni, a w latach 1974-1980 – dyrektor Przemysłowego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu. W 1961 r. zdobył 3. miejsce w Konkursie Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego za pracę Ujemne oddziaływanie żywic epoksydowych na pracownika w WSK Mielec. Ponadto w latach 1962-1965 w wolnych godzinach pracował w Wiejskim Ośrodku Zdrowia w Czerminie. W okresie 1969-1974 pełnił funkcję kierownika Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu (w wymiarze połowy etatu). W 1962 r. uzyskał I stopień specjalizacji z zakresu medycyny przemysłowej, w 1966 r. – II stopień z medycyny przemysłowej, w 1974 r. – II stopień z organizacji ochrony zdrowia, w 1977 r. – II stopień z medycyny sportowej i w 1983 r. – I stopień z medycyny wewnętrznej. W 1978 r. obronił pracę doktorską Biologiczne i społeczne skutki oddziaływania drgań mechanicznych na człowieka w WSK „PZL-Mielec”. Od 1980 r. do przejścia na emeryturę w 1998 r. pracował na stanowisku lekarza rejonowego w Przychodni Rejonowej nr 2 w Mielcu. Od 1982 r. jest biegłym sądowym Sądu Okręgowego w Rzeszowie. W 1985 r. został mianowany dyrektorem Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu i funkcję tę pełnił do 1990 r. Ponadto od 1970 r. pracuje w Poradni Medycyny Sportowej, a od 1993 r. jako lekarz podstawowej opieki zdrowotnej w Ambulatorium MSWiA w Mielcu. Poza pracą zawodową prowadzi niezwykle aktywną działalność społeczną. Od wielu lat jest działaczem PCK. Przez wiele kadencji sprawował funkcję prezesa ZZ PCK przy WSK Mielec, a następnie prezesa Zarządu Rejonowego PCK w Mielcu. W 1978 r. został wybrany członkiem Prezydium Zarządu Okręgowego PCK w Rzeszowie i w 1990 r. jego prezesem, a od 1 XII 2001 r. pełni funkcję prezesa Podkarpackiego Zarządu Okręgowego PCK w Rzeszowie i członka Krajowej Rady Reprezentantów PCK w Warszawie. Od 1956 r. jest członkiem Stronnictwa Demokratycznego. W latach 1972-1976 był członkiem Komisji Zdrowia Centralnego Komitetu SD w Warszawie. Udzielał się także w pracy związkowej, m.in. w latach 1970-1980 był członkiem Komisji Zdrowia Centralnej Rady Związków Zawodowych w Warszawie, a w latach 1984-2001 pełnił funkcję przewodniczącego, a później zastępcy przewodniczącego Związkowej Rady Zakładowej przy ZOZ w Mielcu. Sprawował także mandaty radnego Powiatowej Rady Narodowej, Miejskiej Rady Narodowej i Rady Miejskiej oraz Rady Powiatowej w Mielcu. Wieloletnią pracą zawodową i społeczną znacząco przyczynił się do rozwoju służby zdrowia i opieki społecznej w Mielcu i jego regionie. Otrzymał wiele odznaczeń i wyróżnień, m.in. Krzyż Oficerski OOP i Krzyż Kawalerski OOP, Odznakę „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, Złotą Odznakę Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Honorowe Odznaki PCK wszystkich stopni, „Kryształowe Serce” PCK, Odznakę „Zasłużony dla Kultury Fizycznej” i tytuł Członka Honorowego PCK. W 1985 r. został wpisany do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca. Jest biegłym sądowym woj. podkarpackiego. W 2008 r. został wyróżniony tytułami Honorowego Prezesa Rejonu PCK w Mielcu i Honorowego Prezesa Podkarpackiego Oddziału Okręgowego PCK w Rzeszowie. Wyróżniony Medalem „Zasłużony dla Zdrowia Narodu”.

 

KOWALCZUK BARBARA (z domu KAYSIEWICZ), urodzona 1 V 1943 r. w Mielcu, córka Zbigniewa i Janiny z Paluchowskich. Absolwentka 11-letniej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD w Mielcu (później LO 27 i II LO), maturę zdała w 1961 r. Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i w 1968 r. uzyskała tytuł magistra. W latach 1968-1985 pracowała jako nauczycielka języka polskiego w Szkole Podstawowej nr 71 im. J. Kusocińskiego w Poznaniu, a w latach 1985-1991 uczyła języka polskiego w Szkole Podstawowej nr 12 w Poznaniu. W 1974 r. otrzymała tytuł nauczyciela dyplomowanego. Udzielała się społecznie w Związku Nauczycielstwa Polskiego. Za wyróżniającą się pracę dydaktyczno-wychowawczą i społeczną otrzymała m.in. Nagrodę III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania oraz Odznakę Zasłużony dla Miasta Poznania. W 1991 r. przeszła na rentę chorobową i powróciła do Mielca. Tu zaangażowała się w działalność Sekcji Emerytów i Rencistów Związku Nauczycielstwa Polskiego, za co została wyróżniona Złotą Odznaką ZNP. Od kilkunastu lat współpracuje z Agencją Wydawniczo-Reklamową Korso jako korektor i korespondent. Uczestniczyła też w gromadzeniu materiałów do niniejszej Encyklopedii miasta Mielca i była adiustatorem I tomu.

 

  • Bronisław Kowalczuk

    Bronisław Kowalczuk

KOWALCZUK BRONISŁAW, urodzony 1 XII 1940 r. w Łopatynie, syn Bazylego i Bronisławy z domu Gil. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Górze Śląskiej, maturę zdał w 1958 r. Uczył się także w Szkole Laborantów Chemicznych w Jeleniej Górze i ukończył ją w 1959 r., a następnie pracował jako laborant w Jeleniogórskich Zakładach Celulozy i Włókien Sztucznych. Od 1960 r. do 1990 r. służył w wojsku. W latach 1960-1963 uczęszczał do Oficerskiej Szkoły Wojsk Chemicznych w Krakowie i po jej ukończeniu otrzymał stopień podporucznika. Od 1963 r. do 1971 r. pracował na stanowiskach sztabowych w wojskach Obrony Powietrznej Kraju (OPK), pełniąc kolejno funkcje: dowódcy plutonu w 3 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK we Wrocławiu, szefa zabezpieczenia chemicznego 62 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego OPK (awans na stopień porucznika) i szefa zabezpieczenia chemicznego 17 Pułku Radiotechnicznego OPK w Poznaniu (awans na stopień kapitana). W latach 1971-1990 był kolejno wykładowcą, starszym wykładowcą i kierownikiem szkolenia obronnego w Studium Wojskowym Politechniki Poznańskiej w Poznaniu (awanse na stopnie majora i podpułkownika). W 1973 r. ukończył Akademię Rolniczo-Techniczną w Poznaniu (z tytułem inżyniera technologa), w 1980 r. Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu, gdzie otrzymał tytuł magistra pedagogiki oraz studium podyplomowe z zakresu nowych technik kształcenia – także na Uniwersytecie w Poznaniu. Od 23 IX 1991 r. zamieszkał na stałe w Mielcu i włączył się w działalność społeczną. 12 XII 1996 r. został prezesem mieleckiego Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP. Od 15 VIII 1997 r. do 3 IX 1999 r. pełnił funkcję przewodniczącego Rady ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Mielcu. W ramach działalności tych organizacji jest od 1997 r. współorganizatorem wielu uroczystości związkowych i kombatanckich w Mielcu. 31 I 1997 r. został członkiem–założycielem Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego, a następnie jego wiceprezesem. Ponadto od szeregu lat współpracuje z czasopismami ogólnopolskimi i lokalnymi. W okresie służby wojskowej publikował w: „Przeglądzie Obrony Cywilnej”, „Przeglądzie Obrony Terytorialnej Kraju” i „Przeglądzie Wojsk Lądowych”. Otrzymał wyróżnienie miesięcznika ogólnopolskiego „Przegląd OC” za artykuły w 1986 r. Od 1996 r. zamieszcza artykuły o działalności mieleckiego Koła ZBŻZ i OR WP w miesięczniku ogólnopolskim „Głos Weterana” oraz w prasie mieleckiej („Głos Mielecki”, „Korso”, „Wizjer Regionalny”), w której publikuje ponadto artykuły o tematyce kulturalnej. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Medalem 40-lecia PRL. Funkcję prezesa Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu pełnił do 2008 r. Jest członkiem Zarządu Koła Związku Żołnierzy Wojska Polskiego. Ponadto działał społecznie, m.in. jako sekretarz zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej (trzy kadencje), wiceprezes zarządu Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego (cztery kadencje), członek Powiatowej Rady ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych (do 2015 r.) oraz członek Rady Osiedla T. Kościuszki. Pisze artykuły do Tygodnika Regionalnego Korso” i ogólnopolskiego pisma „Głos Weterana i Rezerwisty”. Wyróżniony m.in. Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Medalem „Pro Memoria”, Złotą Odznaką Honorową Związku Inwalidów Wojennych RP, Złotym Medalem „Za Zasługi dla LOK”, Medalem XXX-lecia Związku Żołnierzy RP oraz Medalem „Za Zasługi dla Głosu Weterana i Rezerwisty”, nagrodą dziennikarską „Złota Sowa” i tytułem „Autor Roku 2009” czasopisma „Głos Weterana i Rezerwisty”. W 2012 r. został wpisany do „Honorowej Księgi Zasłużonych dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”.

 

  • ks. Eugeniusz Kowalczyk

    ks. Eugeniusz Kowalczyk

KOWALCZYK EUGENIUSZ (ksiądz), urodzony 3 VIII 1929 r. w Rzędzianowicach koło Mielca, syn Józefa i Marii z domu Hasek. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczył w tajnym nauczaniu jako uczeń Władysława Micka w Mielcu. Po wojnie uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a następnie do Liceum Humanistycznego w Tarnowie. Po maturze w 1949 r. studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a po ukończeniu studiów w 1954 r. przyjął święcenia kapłańskie. Po prymicjach przez kilka miesięcy pozostawał w Rzędzianowicach (z powodu braku zgody władz świeckich na przeniesienie), a następnie jako wikariusz pracował w parafiach w Jazowsku (IX 1954–1960) i Gródku koło Grybowa. W 1964 r. został mianowany wikariuszem adiutorem, a w 1968 r. proboszczem tej parafii i pełnił tę funkcję do 1979 r. W tym okresie doprowadził do wyremontowania kościoła i budynków parafialnych. W latach 1979–1994 był proboszczem w Chronowie koło Nowego Wiśnicza, a w latach 1994–1999 proboszczem w Zabrniu koło Szczucina, gdzie przeprowadził szereg prac remontowych i modernizacyjnych. W 1999 r. – po ukończeniu 70 lat – zrezygnował z funkcji proboszcza i rezydował w Zabrniu. Od 2002 r. był rezydentem w parafii Ducha Świętego w Mielcu i pomagał w pracy duszpasterskiej. W sierpniu 2014 r. został powołany w skład Kapituły Kolegiackiej w Wojniczu jako kanonik honorowy. Odznaczony RM. Zmarł 15 XII 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Rzędzianowicach.

 

KOWALCZYK STANISŁAW, urodzony 30 IV 1898 r., podinspektor oświaty w Mielcu od 1934 r., kierownik szkół: męskiej i dwóch żeńskich w okresie okupacji hitlerowskiej.

 

KOWALEWSKI MARIAN, urodzony 7 X 1900 r. Był podoficerem zawodowym Wojska Polskiego. Za udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. odznaczony został Krzyżem Walecznych. Zmarł 16 XII 1950 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOWALIK BARBARA (z domu MALACZYŃSKA), urodzona 30 VI 1928 r. w Kębłowie, powiat mielecki, córka Jana i Honoraty z domu Buczek. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszkała w Mielcu i tu w 1944 r. ukończyła Miejską Szkołę Handlową. Już po wojnie uczęszczała do Gimnazjum Ogólnokształcącego w Tarnobrzegu, a następnie do Państwowego Liceum Spółdzielczego II stopnia w Miłocinie koło Rzeszowa i tam w 1948 r. zdała maturę. Na podstawie nakazu pracy 1 VII 1948 r. została zatrudniona w Banku Spółdzielczym w Mielcu. Do 1963 r. pracowała na różnych stanowiskach, m.in.: członka Zarządu Banku, zastępcy kierownika działu kredytów, zastępcy dyrektora i głównego księgowego. W 1963 r. przeszła do Rzeszowskiego Przedsiębiorstwa Obrotu Nasionami „Centrala Nasienna” Oddział w Mielcu na stanowisko zastępcy głównego księgowego, a następnie głównego księgowego. W 1966 r. powróciła do Banku Spółdzielczego na stanowisko zastępcy dyrektora i głównego księgowego. Po uzyskaniu specjalistycznych uprawnień kontrolowała bilanse roczne w Bankach Spółdzielczych w województwie rzeszowskim, a pod jej kierownictwem odbywali staże lustratorzy Banków Spółdzielczych i Banku Gospodarki Żywnościowej z terenu województwa. Poza pracą zawodową działała społecznie w Zespole Pracy Kobiet Oddziału Wojewódzkiego BGŻ w Rzeszowie, Kołach Gospodyń Wiejskich w powiecie mieleckim i Powiatowym Komitecie Pomocy Społecznej w Mielcu – gminie wiejskiej. W 1987 r. przeszła na emeryturę i zajęła się działalnością społeczną. Była członkiem zarządu i sekretarzem Oddziału Polskiego Związku Niewidomych w Mielcu (1990-2002), a po śmierci męża została członkiem Związku Kombatantów i Osób Represjonowanych Oddział w Mielcu oraz Związku Inwalidów Wojennych RP Oddział w Mielcu, gdzie od 2001 r. pełni funkcję zastępcy prezesa Oddziału i sekretarza. Była jedną z inicjatorek nadania nazwy ZIW miejskiemu parkowi przy ul. S. Staszica i postawienia tam obelisku z tablicą pamiątkową, a także współtwórcą publikacji o działalności ZIW RP w Mielcu. W 2003 r. została powołana do Powiatowej Społecznej Rady do spraw Osób Niepełnosprawnych w Mielcu. Jest jedną ze współorganizatorek Forum Organizacji Pozarządowych w Mielcu. Wyróżniona została m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Finansów PRL”, Złotą Odznaką „Zasłużony dla Bankowości PRL” oraz Złotą Odznaką Honorową „NIKE” (za działalność w ZIW). Zmarła 6 V 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Jan Kowalik

    Jan Kowalik

KOWALIK JAN, urodzony 16 II 1922 r. w Wojsławiu, syn Jana i Julii z domu Mendrygał. Uczęszczał do Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum Handlowego w Mielcu, ale naukę przerwała wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował fizycznie w firmie J. Hoenig (1 I 1940-31 XII 1941), m.in. przy budowie baraków na Smoczce. Wówczas wstąpił do ZWZ (później AK) i przyjął pseudonim „Błękitny”. (Dowódcą trójki był Franciszek Kralisz z Wojsławia.) Otrzymał rozkaz zatrudnienia się na stacji kolejowej w Mielcu i pracę taką otrzymał 1 I 1942 r. W 1943 r. przeniesiony został do stacji kolejowej w Dębicy, a następnie do Żurawicy jako dyżurny nadzorczy, a później telegrafista i odprawiacz pociągów. W czasie tych prac uczestniczył w akcjach sabotażowych i przekazywał wiadomości o ruchu pociągów, zwłaszcza wojskowych. 28 I 1944 r. został aresztowany przez Gestapo w czasie akcji sabotażowej na stacji Żurawica. Przebywał w więzieniach w Przemyślu, Tarnowie i Krakowie, a następnie został skierowany do obozu koncentracyjnego Kraków-Płaszów, gdzie otrzymał numer 12448. W obozie pozostawał do 31 VII 1944 r., a następnie został przekazany do obozu pracy przy budowie umocnień wokół Krakowa. 18 I 1945 r. przy pomocy AK wziął udział w udanej ucieczce i powrócił do Wojsławia. Dokończył naukę w Liceum Handlowym w Mielcu i w 1947 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. Pracował w przedsiębiorstwach handlowych i spółdzielniach w Mielcu oraz na terenie powiatu mieleckiego. Był m.in. członkiem Zarządu ds. handlu w Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej, kierownikiem Zakładu Handlu PZGS „Samopomoc Chłopska” i prezesem Zarządu GS „Samopomoc Chłopska” w Czerminie. 1 III 1982 r. ze względu na stan zdrowia przeszedł na emeryturę. Działał społecznie, m.in.: w Związku Zawodowym Pracowników Handlu i Spółdzielczości, Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej, Ludowym Klubie Sportowym Tęcza Mielec i Ochotniczej Straży Pożarnej w Czerminie. Był członkiem Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych oraz Związku Inwalidów Wojennych RP. Odznaczony m.in. Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Oświęcimskim, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Krzyżem Kawalerskim OOP oraz licznymi odznakami spółdzielczymi i związkowymi. Zmarł 22 XII 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 

 

  • Zbigniew Kowalik

    Zbigniew Kowalik

KOWALIK ZBIGNIEW KAZIMIERZ, urodzony 6 X 1923 r. w Sosnowcu, syn Jana i Katarzyny z domu Szczepanik. Jesienią 1939 r., chroniąc się przed wywozem do III Rzeszy, uciekł do Stalowej Woli i tam pracował w Zakładzie Badawczo-Doświadczalnym (Stalwerke Brankschwaiwerk Stalowa Wola). Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej w 1944 r. został powołany do wojska. Ukończył Frontową Oficerską Szkołę Piechoty w Lublinie i w stopniu podporucznika dowodził plutonem moździerzy, a następnie plutonem zwiadowczym 3 batalionu 33 pułku piechoty 7 Dywizji Łużyckiej, w walkach na szlaku bojowym: Kutno – Wrocław – Budziszyn – Freiwaldau – Tomasdorf – Rotenburg (forsowanie Nysy Łużyckiej) – Oberschraibehau (Szklarska Poręba). Po wojnie został zwolniony ze służby z powodu pilnej potrzeby opieki nad rodziną. Podjął pracę w Ubezpieczalni w Sosnowcu jako pracownik księgowości. W 1951 r. przeniósł się do Mielca i został zatrudniony w Technikum Mechanicznym jako kierownik internatu i nauczyciel przysposobienia wojskowego. W 1953 r. ukończył zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu, a w dalszych latach – Wyższą Szkołę Oficerów Rezerwy w Raciborzu i Studium Pedagogiczne (dla nauczycieli przysposobienia wojskowego) w Rzeszowie. Sprawował opiekę nad Izbą Pamięci w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. Uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych, po których otrzymywał awanse na stopień porucznika (1960) i kapitana (1975). Był członkiem ZBoWiD, ZNP i ZBŻZiOR. W 1988 r. przeszedł na emeryturę, ale jeszcze do 1990 r. pracował w niepełnym wymiarze godzin w Zespole Szkół Rolniczych w Rzemieniu. W 2001 r. otrzymał awans na stopień majora. Wyróżniony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem KEN, Srebrnym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”, Medalem „Za Udział w Walkach o Berlin”, Patentem Nr 60595 z tytułem „Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny”, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”. Zmarł 24 VII 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KOWALSKI JAN TADEUSZ, urodzony 23 I 1906 r. w Złotnikach koło Mielca, syn Michała i Agnieszki z Duszkiewiczów. Absolwent Państwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu z maturą w 1927 r. Ukończył Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski w Krakowie, a następnie szkołę oficerską ze stopniem podporucznika i służył w Wojsku Polskim, prawdopodobnie w 16 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej. W 1934 r. został zwolniony do rezerwy. W latach 1935-1939 pracował w Szkole Powszechnej w Szydłowcu koło Mielca. Wiosną 1939 r. odbył ćwiczenia wojskowe w macierzystym pułku i otrzymał awans do stopnia porucznika. Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. w 16 PP Armii Karpaty. Po wielokrotnych atakach lotnictwa niemieckiego jednostki polskie zostały rozbite pod Tomaszowem Lubelskim. W listopadzie 1939 r. powrócił do Złotnik i przez całą okupację hitlerowską ukrywał się. Utrzymywał kontakt z mieleckimi strukturami ruchu oporu, ale bliższe szczegóły nie są znane. Po wojnie podjął pracę nauczycielską w Szkole Powszechnej (później Podstawowej) w Złotnikach, a następnie w latach 1946-1971 był kierownikiem tej szkoły. Przez wiele lat czynił starania o poprawę stanu budynku szkolnego. Po wprowadzeniu ośmioletniej szkoły podstawowej (1966 r.) złotnicki obiekt był zdecydowanie za mały i wówczas udało mu się doprowadzić do rozbudowy budynku. Zmarł 10 XI 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Lech Kowalski

    Lech Kowalski

KOWALSKI LECH, urodzony 17 I 1961 r. w Rypinie, syn Józefa i Hanny z Krzykowskich. Uczęszczał do Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Toruniu, a egzaminy maturalne zdał w Technikum Mechanicznym w Mielcu. Trenowanie rzutu młotem rozpoczął w 1975 r. w klubie Zryw Toruń. W 1977 r. został mistrzem w kategorii juniorów młodszych w ramach Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży, a w 1978 r. zwyciężył w kategorii juniorów starszych w OSM. Reprezentował wówczas Olimpię Grudziądz. W czasie służby wojskowej startował w barwach Zawiszy Bydgoszcz i dwa razy wywalczył tytuł mistrza Wojska Polskiego w rzucie młotem. Po wojsku został ponownie zawodnikiem Olimpii, ale nękany kontuzjami nie był w stanie utrzymywać dobrej formy. Korzystając z propozycji R. Jakubowskiego (także czołowego polskiego młociarza), przeniósł się z rodziną do Mielca i zasilił Stal Mielec. W mieleckim klubie rozwinął swój nieprzeciętny talent i możliwości fizyczne. W Mistrzostwach Polski seniorów w konkurencji rzutu młotem zdobywał kolejno medale: 1988 r. - brązowy w Grudziądzu, 1989 - złoty w Krakowie (69,06 m), 1990 - srebrny w Pile, 1991 - złoty w Kielcach (72,20 m), 1992 - złoty w Warszawie (75,56 m), 1993 - złoty w Kielcach (72,16 m), 1994 - złoty w Pile (72,74 m) i 1995 - złoty w Warszawie (73,34 m). Był wielokrotnym reprezentantem Polski, m.in. w Pucharze Europy (Rzym, 1993) zdobył 6. miejsce wynikiem 71,30 m, a w międzynarodowym trójmeczu: Czechy-Węgry-Polska (Praga, 1993) zwyciężył rezultatem 73,60 m. Rekord życiowy – 75,98 m – osiągnął 9 VII 1992 r. na stadionie w Mielcu. Po zakończeniu zawodniczej kariery wyczynowej podjął pracę w Fabryce Samochodów „Gepard” Sp. z o.o., przekształconej później na Zakład Konstrukcji Aluminiowych i „Kirkham Motorsports” Sp. z o.o. i pełnił funkcję kierownika prototypowni. Uczestniczy w lekkoatletycznych zawodach weteranów (Mistrzostwa Świata, Mistrzostwa Europy) i zdobywa medale.

 

KOWALSKI ROMAN, urodzony 20 II 1921 r. w Złotnikach koło Mielca, syn Jana i Bronisławy Filas. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Mielcu kontynuował naukę w Publicznej Szkole Dokształcającej Zawodowej, ale w jej ukończeniu przeszkodziła wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował jako junak „Baudienstu” m.in. przy budowach i remontach dróg i kolei. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (5-6 VIII 1944 r.), w ramach poboru do Wojska Polskiego, zgłosił się z bratem (Antonim) do Rzeszowa, gdzie został skierowany do 27 Pułku Piechoty 10 Dywizji. Przebył z nią szlak bojowy: Kraków-Poznań-Strzelce Krajeńskie-Nysa Łużycka. Miał stopień kaprala. W czasie walk po przejściu Nysy dokonał bohaterskiego czynu, likwidując wiązką granatów bunkier hitlerowski. Umożliwiło to dalszy atak Polaków, a on sam, trafiony w głowę i zalany krwią, pozostał na miejscu bitwy i dopiero po pewnym czasie został zabrany do szpitala. Początkowo nie rozpoznano go i znalazł się na liście zabitych. Zawiadomiono rodzinę o śmierci, odbyła się żałobna Msza św. w kościele św. Mateusza w Mielcu. Jednak rodzina nie do końca była przekonana, że zginął, ponieważ sygnały o tym, że może jednak żyje, wysyłali frontowi koledzy, a później pielęgniarka ze szpitala, w którym się leczył. W listopadzie 1945 r. został wypisany ze szpitala i powrócił do domu, co wywołało najpierw konsternację, a później radość. Podjął pracę w PZL WP Nr 2, ale wielokrotnie miał kłopoty z udowadnianiem, że żyje. Po pewnym czasie odwiedził swój symboliczny grób na Cmentarzu Wojskowym w Zgorzelcu. Wyróżniony został m.in.: Odznaką Grunwaldzką, Medalem za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medalem za udział w walce o Berlin, Krzyżem Walecznych i Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarł 12 V 1976 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Władysław Kowalski

    Władysław Kowalski

KOWALSKI WŁADYSŁAW, urodzony 3 XI 1926 r. w Przyszowie, powiat niżański, syn Jakuba i Ewy z domu Walec. Od 1945 r. pracował w: Zakładzie Krawieckim w Jeleniej Górze jako pracownik fizyczny (1945-1949), CSPO jako kontroler (1949-1950), Fabryce Maszyn Papierniczych „Cieplice” jako księgowy (1951-1953) i PSS „Społem” w Kolbuszowej jako kierownik produkcji (1953-1954). W latach 1955-1962 pracował w PSS „Społem” w Mielcu, także na stanowisku kierownika produkcji. Ukończył Technikum Ekonomiczne w Mielcu i w 1960 r. zdał egzaminy maturalne, otrzymując tytuł technika ekonomisty. W 1963 r. wybrany został prezesem Spółdzielni Pracy „Odzież” w Mielcu i funkcję tę pełnił do 1982 r. Przyczynił się do rozwoju Spółdzielni, doprowadzając w 1965 r. do oddania do użytku kompleksu obiektów przy ul. T. Kościuszki, ich zagospodarowania oraz rozwinięcia produkcji odzieżowej. W 1972 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie i otrzymał tytuł magistra. Po przejściu na „wcześniejszą” emeryturę w 1982 r. udzielał się jako członek Rady Nadzorczej PSS „Społem” w Mielcu (1983-1986) oraz pracował jako kontroler (w niepełnym wymiarze godzin) w Spółdzielni Pracy „Przyszłość” (1984-1986). Był też długoletnim filatelistą, a w latach 70. pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego koła PZF. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP (1978), Medalem 30-lecia PRL (1974) i Medalem 40-lecia PRL (1984) oraz odznakami resortowymi. Zmarł 24 X 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOWALSTWO (KUŹNICTWO, ŚLUSARSTWO), rzemiosło metalowe o dużym znaczeniu aż do XIX w., kiedy to zostało mocno ograniczone przez masowe wyroby fabryczne. W Mielcu było dominującym rzemiosłem od XVI do XVIII w. O rozwoju warsztatów kowalskich w XVI w. w Mielcu świadczy utworzenie w 1522 r. cechu kowalskiego, pełniącego funkcję cechu zbiorowego. Nie są znane nazwiska najstarszych mieleckich kowali. Jednymi z pierwszych wymienionych z nazwiska czy imienia są: ślusarz Wiech (1578), kowal Marek (1580), kowal Marcin Panek (1581), ślusarz Błażej (1590) i ślusarz Marcin (1596). Ocenia się, że w wymienionym okresie funkcjonowało w mieście kilkanaście warsztatów kowalskich o różnych specjalnościach. Tradycyjne kowalstwo zanikło niemal całkowicie w Mielcu i okolicy w latach 60. XX w. Próby odrodzenia tego rzemiosła podjęto w latach 80. i 90. XX w., kiedy to wzrosło zapotrzebowanie na ręcznie wykonywane ogrodzenia i inne ozdobne przedmioty (świeczniki, kosze, ławki, elementy urządzeń ogrodowych itp.).

 

  • Irena Kowieska

    Irena Kowieska

KOWIESKA IRENA HALINA (z domu RYCHLIK), urodzona 27 XI 1938 r. w Chlewiskach koło Radomia, córka Jana i Kazimiery z domu Tomczyk. Rodzina Rychlików mieszkała w Rzucowie, u podnóża Łysej Góry (Świętego Krzyża). Irena uczęszczała do Szkoły Podstawowej w Szydłowcu i tam rozpoczęła naukę w liceum ogólnokształcącym. W tym okresie należała do harcerstwa. Po przeniesieniu się z matką do Mielca (ojciec zmarł) ukończyła Liceum Ogólnokształcące nr 26 i zdała egzaminy maturalne w 1956 r. 1 III 1958 r. została zatrudniona w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku kasjera. W latach 1961-1966 pracowała na stanowisku księgowej. 1 IV 1966 r. powierzono jej funkcję głównej księgowej PMRN, a następnie Urzędu Miejskiego i pełniła ją nieprzerwanie (przez 33 lata) do 31 XII 1999 r. Była także kierownikiem Wydziału Finansowego (1973-1975) i skarbnikiem miasta Mielca (1990-1999). Systematycznie się dokształcała; ukończyła 9 specjalistycznych kursów, w tym dwa roczne, organizowane przez Stowarzyszenie Księgowych w Polsce. Jako długoletnia główna księgowa miasta przyczyniła się do planowej realizacji budżetu miejskiego i rzetelnego wydawania funduszów miejskich. Mimo pełnienia niezwykle pracochłonnej funkcji i czasu poświęcanego rodzinie (2 dzieci), udzielała się w pracy społecznej. Od wielu lat jest przewodniczącą Komisji Rewizyjnej Oddziału PCK w Mielcu, a od otwarcia (XI 2001 r.) Katolickiego Centrum Edukacji Młodzieży „KANA” przy Parafii MBNP w Mielcu jest jego księgową w ramach wolontariatu. Za wyróżniającą się pracę zawodową i społeczną została odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Zasłużonego Pracownika Państwowego, Odznaką 50-lecia PCK i Odznaką Honorową PCK III stopnia.

 

  • Józef Kowieski

    Józef Kowieski

KOWIESKI JÓZEF MICHAŁ, urodzony 15 X 1926 r. w Sołdach koło Siedlec, syn Ignacego i Zofii z Borysławskich. Od 1941 r. do 1944 r. (w czasie okupacji hitlerowskiej) pracował w magazynach kolejowych w Białej Podlaskiej. Powojenne losy sprawiły, że znalazł się w Jeleniej Górze i tam uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych. W latach 1948-1949 odbył zasadniczą służbę wojskową w Toruniu. Do Mielca przybył z ojcem, którego przeniesiono służbowo do PZL jako stolarza specjalistę przy budowie samolotów. W 1950 r. został zatrudniony w WSK Mielec i pełnił m.in. funkcje kierownika Wydziału Transportu. W 1953 r. ukończył Technikum Mechaniczne dla Pracujących w Mielcu i zdał maturę. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (zakres – mechanika, specjalność – silniki spalinowe) i w 1972 r. otrzymał tytuł inżyniera mechanika. Był autorem wzoru użytkowego „Osłona głowicy frezarskiej zwłaszcza frezarki poziomej” i 5 wniosków racjonalizatorskich, które wdrożono do produkcji w WSK Mielec. W 1985 r. uzyskał licencję mechanika lotniczego obsługi płatowców – samolotów do 5700 kg i silników tłokowych na samolotach do 5700 kg. Należał do SIMP i NSZZ „Solidarność”. Przez wiele lat pracował społecznie w FKS „Stal” Mielec. Wyróżniony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Racjonalizatora Produkcji oraz szeregiem odznak resortowych i sportowych. Zmarł 31 X 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KOZACZKA ROMAN WŁADYSŁAW, urodzony 27 VI 1953 r. w Szczucinie. Absolwent Technikum Mechanicznego w Szczucinie, egzamin dojrzałości zdał w 1973 r. W latach 1973-1991 pracował w WSK „PZL-Mielec” na stanowiskach szlifierza-ostrzarza i technologa. W 1982 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalność: systemy i urządzenia energetyczne) i otrzymał tytuł inżyniera mechanika. Opracował kilka wniosków racjonalizatorskich z zakresu oszczędności materiałowej i pracochłonności, a ich wprowadzenie przyniosło wymierne korzyści. Należał do SIMP. W latach 1992-1993 pracował w Spółce Wzbogacania i Odzysku Węgla ICRC Polska SC na stanowisku zastępcy dyrektora, w latach 1994-1995 był konstruktorem w mieleckiej Fabryce Samochodów „Gepard”, a w latach 1995-1999 pracował jako technolog w Zakładzie Lotniczym „PZL-Mielec”. Od 1999 r. jest kierownikiem sekcji na Wydziale Przyrządowo-Narzędziowym w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o. Od 1972 r. oddawał krew. Członkiem Klubu Honorowych Dawców Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK „PZL-Mielec” został w 1977 r. Do końca 2002 r. oddał 29 550 ml krwi i jest nadal czynnym krwiodawcą. Za tę niezwykle cenną i humanitarną działalność wyróżniony został: Brązowym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową PCK IV stopnia i Odznaką „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” I stopnia.

 

KOZAK JÓZEF, urodzony 17 V 1909 r. w Przegalinach Dużych – Radzyniu, syn Antoniego i Ewy z Grzeszuków. Po ukończeniu szkoły powszechnej terminował w zakładzie kowalskim, a później w ślusarskim. W 1929 r. zgłosił się na ochotniczo do wojska. Służył w 3 Szwadronie Pancernym przy 15 Pułku Ułanów w Poznaniu, a następnie w 4 Batalionie Pancernym w Brześciu nad Bugiem. Tam ukończył Szkołę Podoficerską i pozostał w wojsku jako zawodowy podoficer w stopniu kaprala, od 1935 r. – plutonowego i w 1939 r. – sierżanta. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w rejonie Kobylej Góry i Rosaszycy, gdzie wziął do niewoli trzech Niemców. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Brześcia. Uprzedzony o wywózkach polskich oficerów i podoficerów do Rosji przedostał się przez granicę na teren Lubelskiego. Tam udało mu się skontaktować z jednym z oddziałów ZWZ (później AK) i uczestniczył w jego działaniach do końca wojny. W latach 1945-1947 pracował w młynie w Komarówce Podlaskiej. W 1947 r. przybył (z żoną) do Mielca i został zatrudniony w PZL (później WSK). Pracował m.in. na Wydziale 54 (w probierni) jako mistrz. W 1975 r. przeszedł na emeryturę. Należał do mieleckiego Oddziału ZBoWiD. Zmarł 1 VI 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Władysława Kozak

    Władysława Kozak

KOZAK WŁADYSŁAWA (z domu BAMBURAK), urodzona 14 III 1948 r. w Dobrociechach koło Koszalina, córka Antoniego i Franciszki z domu Baryła. Absolwentka Technikum Łączności w Krakowie, egzaminy maturalne zdała w 1967 r. Pracę zawodową rozpoczęła 1 IV 1968 r. w Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Krasiczynie jako księgowa. 2 VIII 1971 r. przeszła do Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Przemyślu na stanowisko referenta. W związku z pracą męża w WSK Mielec przeprowadziła się do Mielca i od 2 VI 1972 r. do 31 XII 1972 r. pracowała jako referent w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a z dniem 1 I 1973 r. została awansowana na stanowisko sekretarza Urzędu Gminy w Wadowicach Górnych (powiat mielecki) i obejmowała je do 31 X 1990 r. W 1980 r. ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i otrzymała tytuł magistra administracji. Ukończyła także Studium Przygotowania Pedagogicznego na Politechnice Rzeszowskiej. 1 II 1991 r. powierzono jej funkcję kierownika Wydziału Organizacyjno-Administracyjnego Urzędu Miejskiego w Mielcu, a ponadto od 27 VII 1994 r. pełni funkcję sekretarza miasta Mielca. Pracując od 1973 r. na kierowniczych stanowiskach, przyczyniła się do prawidłowego i sprawnego funkcjonowania obu wymienionych urzędów, a pełniąc także funkcję urzędnika wyborczego miała duży udział w dobrej organizacji wyborów do samorządów terytorialnych, Sejmu i Senatu oraz wyborów prezydenta RP, a także referendum na terenie miasta Mielca. Za wyróżniającą się pracę zawodową została odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką Honorową Zasłużonego Pracownika Państwowego. W 2011 r. przeszła na emeryturę. Wyróżniona Złotym Medalem „Za Długoletnią Służbę”. 

 

KOZAK ZYGMUNT WALERIAN, urodzony 14 IV 1878 r. w Czerminie, powiat mielecki, syn Jana i Apolonii z Warendów. Uczęszczał do gimnazjów typu klasycznego w Nowym Sączu i Tarnowie, egzaminy maturalne zdał w 1898 r. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie: 2 semestry na Wydziale Prawa i 7 semestrów na Wydziale Filozoficznym. Pracę nauczycielską rozpoczął w 1903 r. jako zastępca nauczyciela w Jaśle. Później pracował w mieleckim gimnazjum (1910-1914), Samborze, Białej, ponownie w Mielcu (1915-1917), Samborze i po raz trzeci w Mielcu (1918-1930) jako nauczyciel historii i geografii. Egzamin nauczycielski zdał 30 V 1910 r. W 1915 r. posiadał tytuł profesora. Był zawiadowcą (opiekunem) gabinetu historyczno-geograficznego. Pełnił funkcję sekretarza dyrekcji gimnazjum i skarbnika „bratniej pomocy uczniów”. W 1928 r. otrzymał urlop dla poratowania zdrowia, a od 31 V 1930 r. przeszedł w stan spoczynku. Dalsze losy nie są znane.

 

KOZANA JAN – burmistrz Mielca, wzmiankowany w 1793 r.

 

  • Daniel Kozdęba

    Daniel Kozdęba

KOZDĘBA DANIEL WITOLD, urodzony 12 XI 1976 r. w Mielcu, syn Stanisława i Józefy z domu Trznadel. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1995 r. Studia na Politechnice Rzeszowskiej ukończył w 2000 r. i otrzymał tytuł magistra inżyniera mechanika. W tejże uczelni kontynuuje naukę na studiach doktoranckich. Równocześnie od 2000 r. jest asystentem stażystą w Katedrze Konstrukcji Maszyn i jako doktorant prowadzi zajęcia z zakresu informatyki i konstrukcji maszyn. Ponadto jest absolwentem studiów MBA we Francuskim Instytucie Zarządzania w Warszawie. Angażuje się w życie polityczne. Pełnił liczne funkcje społeczne: wiceprzewodniczącego Parlamentu Studentów RP (1998-2000), członka Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego przy Ministrze Edukacji Narodowej (1999-2001), wiceprzewodniczącego Ruchu Obywatelskiego Młodzi dla Polski (od 1999), członka Honorowego Sztabu Wyborczego prezydenta A. Kwaśniewskiego (2000), członka Rady Nadzorczej Fundacji Parlamentu Studentów RP (2000), członka Środowiskowej Rady Konsultacyjnej do spraw Młodzieży przy Narodowej Radzie Integracji Europejskiej (od 2000), członka Rady Programowej miesięcznika „Dlaczego” (od 2001), radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2002-2006. Był też wiceprzewodniczącym Rady Powiatowej Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Mielcu (od 2002). Inspirator i współorganizator szeregu przedsięwzięć, m.in. Targów Edukacyjnych (pierwszych w województwie podkarpackim), Targów Pracy i Forum Uczelni Technicznych w Rzeszowie. Publikował w miesięczniku „Parlament”, podejmując problemy z zakresu szkolnictwa wyższego i reformy systemu szkolnictwa wyższego, kredytów i pożyczek studenckich oraz systemu substydiowania szkolnictwa. W 2003 r. został mianowany asystentem, a następnie doradcą ministra edukacji narodowej i sportu Krystyny Łybackiej. W latach 2005-2007 pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego. W 2008 r. zajmował się doradztwem dla firmy MTU Aero Engines Sp. z o.o. w Jasionce. Kolejne miejsca pracy i funkcje, które sprawował, to: Lead Consultant w Firmie Ecorys Sp. z o.o. (2009), dyrektor handlowy IPP Polska Sp. z o.o. (2009-2010), główny specjalista i zastepca kierownika w Urzędzie Miejskim w Rzeszowie (2010-2014). W wyborach samorządowych 2010 r. został wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu na kadencję 2010-2014 i m.in. pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Rozwoju Gospodarczego, Rolnictwa i Ochrony Środowiska. Stypendysta programu dla kadr kierowniczych z Europy środkowej i wschodniej Fundacji Roberta Boscha w Niemczech. W 2014 r. został wybrany na prezydenta miasta Mielca w kadencji 2014-2018. 

 

  • Stanisław Kozdęba

    Stanisław Kozdęba

KOZDĘBA STANISŁAW JAN, urodzony 27 IX 1951 r. w Mielcu, syn Józefa i Marii z domu Buk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. W 1970 r., bezpośrednio po maturze, został zatrudniony w Zakładzie Narzędziowym WSK Mielec i do 1991 pełnił kolejno różne stanowiska, od kierownika sekcji do kierownika Zakładu (1989-1991). W 1978 r. ukończył studia w Politechnice Rzeszowskiej i otrzymał tytuł inżyniera mechanika. W latach 1991-1998 pracował w Zakładzie Lotniczym na stanowisku kierownika Wydziału Narzędziowego. Od 1994 r. do 1998 r. był członkiem Rady Nadzorczej WSK „PZL-Mielec” S.A., wybranym przez załogę WSK. W tym okresie został dwukrotnie oddelegowany przez Radę Nadzorczą do pełnienia funkcji członka Zarządu WSK. Opracował szereg wniosków racjonalizatorskich, był członkiem KTiR oraz SIMP. Od 1998 r. pracuje w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o., a od 2002 r. jest dyrektorem przygotowania produkcji. Poza pracą zawodową angażował się w działalność na rzecz miasta. W latach 1984-1988 był radnym Miejskiej Rady Narodowej, a w latach 1994-1998 – radnym Rady Miejskiej w Mielcu. W obu kadencjach pracował w Komisji Finansów. Był także członkiem Zarządu Budowy Domków Jednorodzinnych przy ul. Kasztanowej w Mielcu. Otrzymał m.in. Brązowy Krzyż Zasługi, Nagrodę NOT „Za wybitne osiągnięcia w dziedzinie techniki” i Wyróżnienie SIMP „Za aktywną pracę społeczną w dziedzinie postępu technicznego”. Od 1998 r. pracował w Polskich Zakładach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o., m.in. będąc od 2002 r. dyrektorem przygotowania produkcji, a od 2004 r. do 2006 r.  dyrektorem produkcji. W latach 2006-2007 pełnił funkcję członka Zarządu Wytwórni Silników w Mielcu. Od 2008 r. jest prezesem Zarządu IPP Polska Sp. z o.o. 

 

KOZICKI JÓZEF, urodzony w 1838 r. Był długoletnim (25 lat) sekretarzem Gminy Miejskiej Mielec. Zmarł 8 I 1898 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Kazimierz Kozik

    Kazimierz Kozik

KOZIK KAZIMIERZ, urodzony 6 XI 1937 r. w Cyrance koło Mielca, syn Stanisława i Pauliny – Adeli z domu Belcarz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu (później I LO), maturę zdał w 1955 r. Od VIII 1955 r. II 1957 r. uczył się w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. Po „odwilży październikowej” i redukcji sił zbrojnych zakończył służbę wojskową. Podjął studia na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie i ukończył je w 1963 r., uzyskując tytuł lekarza weterynarii. Po odbyciu stażu rzeźnianego, lecznicowego i laboratoryjnego podjął pracę w Przychodni dla Zwierząt w Przecławiu na stanowisku kierownika. Ponadto prowadził szkolenia rolników w zakresie profilaktyki i żywienia zwierząt. W sierpniu 1974 r. przeniósł się do pracy w Mielcu. Pełnił obowiązki lekarza rzeźnianego i zastępcy powiatowego lekarza weterynarii. Po reorganizacji województw i likwidacji powiatów w1975 r. został mianowany rejonowym lekarzem weterynarii i kierownikiem OT WZW w Mielcu (1975-1978), a ponadto pracował w mieleckiej rzeźni i nadzorował masarnie funkcjonujące na terenie rejonu. W 1978 r. przeszedł na stanowisko starszego inspektora weterynaryjnego w OT WZW w Mielcu, a poza pracą w rzeźni nadzorował prace masarni w rejonie mieleckim i kolbuszowskim. Od 1991 r. pełnił funkcję rejonowego weterynaryjnego inspektora sanitarnego w OR w Mielcu i poza dotychczasowymi obowiązkami od 1993 r. nadzorował zlewnie mleka i mleczarnie. Prowadził także szkolenia producentów mleka. Po utworzeniu powiatów – od 1999 r. był powiatowym inspektorem weterynaryjnym ds. higieny żywności w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w Mielcu. W trakcie pracy odbył wiele szkoleń i kursów specjalistycznych, głównie w Instytucie w Puławach oraz w Olsztynie i Rzeszowie. W 2000 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Równocześnie podjął działalność gospodarczą w zakresie badania zwierząt rzeźnych i mięsa w prywatnej rzeźni w Mielcu, ale po trzech latach zakończył ją ze względów zdrowotnych. Wyróżniony odznaczeniami resortowymi.

 

KOZIOŁ JAN, urodzony 26 VI 1929 r. w Trzebusce koło Sokołowa Małopolskiego, syn Piotra i Wiktorii z domu Kraska. W 1950 r. rozpoczął zasadniczą służbę wojskową i po jej zakończeniu pozostał w wojsku. Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Dęblinie i Oficerską Szkołę Piechoty nr 3 w Inowrocławiu (1952, podporucznik). Pełnił funkcje sztabowe i dowódcze w jednostkach Wojska Polskiego w Chełmie Lubelskim, Stawach koło Dęblina, Otwocku i Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Mielcu (w stopniu podpułkownika). W 1979 r. przeszedł do rezerwy i pracował na stanowisku do spraw Obrony Cywilnej w Państwowym Gospodarstwie Ogrodniczym, Zakładzie Doświadczalnym w Chorzelowie i Miejskim Zarządzie Budynków Mieszkalnych w Mielcu. W 1981 r. był jednym z założycieli i członkiem Zarządu Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu. Pełnił m.in. funkcje członka Zarządu Wojewódzkiego i członka Sądu Koleżeńskiego ZBŻZ w Rzeszowie. Angażował się społecznie, m.in. w Automobilklubie Lubelskim, TPPR, PTTK, PZW i FKS Stal Mielec. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”. Zmarł 20 III 1988 r. Spoczywa na cmentarzu w Sokołowie Małopolskim.

 

  • Janusz Kozioł

    Janusz Kozioł

KOZIOŁ JANUSZ, urodzony 4 XII 1961 r. w Mielcu, syn Piotra i Janiny z domu Skwara. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, maturę zdał w 1980 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (kierunek: politologia ze specjalnością dziennikarską) ukończył w 1985 r. Praca magisterska traktowała o wpływie polityki na ideę olimpijską. W czasie studiów współpracował z redakcją „Tempa”. 1 VII 1985 r. został zatrudniony w „Gazecie Krakowskiej” w działach sportowym i publicystycznym. Przez pewien czas przebywał w USA i pracował w rozgłośni radiowej WSBC oraz gazetach polonijnych: „Sport Review”, „Alfa” i „Kalejdoskop”. W 1995 r. został kierownikiem działu sportowego „Gazety Krakowskiej”. Był korespondentem „GK” oraz polonijnych stacji radiowych i telewizyjnych z igrzysk olimpijskich w Atlancie (1996), Sydney (2000) i Atenach (2004). Był także korespondentem z finałów piłkarskich Mistrzostw Świata we Francji (1998) oraz Korei Południowej i Japonii (2002), kolarskich Mistrzostw Świata w Austrii i Kolumbii. Wielokrotnie komentował wydarzenia piłkarskie w kraju i za granicą z udziałem reprezentacji Polski oraz „Wisły” Kraków w rozgrywkach europejskich pucharów. Od ponad 10 lat jest autorem stałych felietonów.W sierpniu 2005 r. powierzono mu funkcję zastępcy redaktora naczelnego, a z dniem 1 II 2006 r. został mianowany redaktorem naczelnym „Gazety Krakowskiej”. Jest stałym komentatorem wydarzeń sportowych w stacji telewizyjnej TVN. Należy do Kapituły Plebiscytu Człowiek Roku, Kapituły Nagród Allianz oraz ogólnopolskiego konkursu na reportaż prasowy im. Macieja Szumowskiego. Jest promotorem prac dyplomowych w pracowni dziennikarskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie oraz wykładowcą w prywatnych szkołach wyższych ze specjalnością dziennikarską. Za działalność na rzecz hospicjum dla dzieci w Stróżach został odznaczony Medalem Ojca Pio. Wyróżniony ponadto m.in.: Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” i Honorową Odznaką Polskiego Związku Kolarskiego.

 

  • Luiza Kozioł

    Luiza Kozioł

KOZIOŁ LUIZA (z domu WÓJCIK), urodzona 28 XI 1977 r. w Krakowie, córka Józefa i Teresy z Filipowskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 1996 r. W latach szkolnych ćwiczyła (pod kierunkiem Doroty Chwałki) taniec towarzyski i uczestniczyła w wielu turniejach tańca towarzyskiego, m.in. w Tarnowie i Rzeszowie oraz występowała w imprezach estradowych. Od 1993 r. prowadzi kursy tańca towarzyskiego dla dzieci i młodzieży, a od 1994 r. – pierwszy w Mielcu Klub Tańca Towarzyskiego „Żaczek” przy Spółdzielczym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Z parami wychowanymi w „Żaczku” startowała wielokrotnie w turniejach tańca towarzyskiego w różnych miastach w kraju, a wiele prowadzonych przezeń par uzyskało klasy taneczne. Ponadto wielokrotnie uczestniczyła z „Żaczkiem” w imprezach z okazji świąt państwowych i lokalnych, m.in. w koncertach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, „Dniach Mielca”, „Dniach Młodości”, Air Show-97 i innych festynach w Mielcu oraz Festynie Misyjnym w Wadowicach Dolnych. W 1996 i 1998 r. była współorganizatorem Ogólnopolskich Turniejów Tańca Towarzyskiego w Mielcu. Współpracowała z innymi mieleckimi zespołami tanecznymi, m.in. ZPiR „Dziewiątka”. Prowadzi warsztaty taneczne dla dzieci i letnie obozy taneczne dla młodzieży. W 1997 r. założyła własną Szkołę Tańca „Elida”, w której zajmuje się różnymi formami tańca (towarzyski, współczesny). Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Tanecznego i pełni funkcję członka Komisji Rewizyjnej Okręgu Podkarpackiego w Rzeszowie. Pełni także funkcję sekretarza w Stowarzyszeniu Kultury Fizycznej ODEK w Mielcu. W 2002 r. ukończyła studia na Wydziale Zarządzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej i otrzymała tytuł licencjata. Jest współorganizatorem corocznych Ogólnopolskich Turniejów Tańca Towarzyskiego o Nagrodę Prezydenta Miasta Mielca.

 

KOZIOŁ MARIA (z domu BYSTREK), urodzona 7 VIII 1946 r. w Białym Borze, powiat mielecki, córka Jana i Anny z domu Winiarz. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu z maturą w 1965 r. W tym samym roku rozpoczęła pracę zawodową w Szkole Podstawowej w Bliźnie, powiat ropczycki, jako nauczyciel matematyki, fizyki i techniki. W latach 1967-1974 uczyła matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej w Tuszymie, powiat mielecki. W 1968 r. ukończyła Studium Nauczycielskie (kierunek – matematyka z fizyką) w Rzeszowie. Od 1974 r. do 1984 r. kierowała Szkołą Filialną w Białym Borze i tamże była też nauczycielką nauczania początkowego. Studiowała w Wyższej Szkole Pedagogicznej (kierunek – nauczanie początkowe) w Rzeszowie i w 1983 r. uzyskała tytuł magistra pedagogiki w zakresie nauczania początkowego. W latach 1984-2007 pełniła funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej w Tuszymie i ponadto była nauczycielem nauczania początkowego. Ukończyła szereg kursów specjalistycznych, m.in. dla kierowniczej kadry oświatowej. W 2004 r. otrzymała tytuł nauczyciela dyplomowanego. W czasie pracy na stanowisku dyrektora doprowadziła do pozyskania działki i wybudowania na niej obiektu szkolnego (1994 r.), sali gimnastycznej oraz zespołu boisk do gier zespołowych. Inspirowała i organizowała uroczystości i imprezy integrujące szkołę ze środowiskiem. Wdrożyła program, dzięki któremu tuszymska szkoła otrzymała certyfikat szkoły promującej zdrowie. Innym ważnym osiągnięciem było nadanie szkole imienia ks. Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz sztandaru. Równocześnie jako nauczycielka przygotowywała uczniów do konkursów. M.in. kilku jej podopiecznych zostało laureatami Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej „Młodzież Zapobiega Pożarom”, Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego „Poeci i pisarze dzieciom” i konkursów filatelistycznych. Od początku pracy w Tuszymie działa społecznie w miejscowych organizacjach społecznych. M.in. była członkinią Koła Gospodyń Wiejskich (kursy kroju i szycia, gotowania i pieczenia), zainicjowała powstanie wypożyczalni sprzętu gospodarstwa domowego i była sekretarzem Kółka Rolniczego oraz działała w Ochotniczej Straży Pożarnej jako sekretarz zarządu OSP Tuszyma i sekretarz Oddziału Gminnego ZOSP RP w Przecławiu. Opracowała czterotomową kronikę OSP Tuszyma oraz pracuje nad słownikiem gwary tuszymskiej. Jest współautorką przewodnika „Kapliczki i krzyże przydrożne gminy Przecław. Po przejściu na emeryturę ulubionymi zajęciami stały się: bibułkarstwo, decupage i quilling. Wykonane prace prezentuje na wystawach indywidualnych oraz wystawach zbiorowych Klubu Środowisk Twórczych TMZM w Mielcu, którego jest członkiem. W 2010 r. powierzono jej funkcję kronikarza Zarządu Powiatowego ZOSP RP w Mielcu. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa”, Medalem Honorowym im. Bolesława Chomicza, Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej (3 razy), honorową statuetką „Ambasador Gminy Przecław” i Nagrodą Starosty Powiatu Mieleckiego w konkursie „Być Kobietą”.

 

 

  • Artur Kozłowski

    Artur Kozłowski

KOZŁOWSKI ARTUR JÓZEF, urodzony 19 III 1961 r. w Krakowie, syn Gustawa i Zofii z Szydłowskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kazimierzy Wielkiej, egzaminy maturalne zdał w 1980 r. Studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach odbył w latach 1980-1986 i otrzymał tytuł lekarza medycyny. W latach 1986-1996 pracował w Śl. AM na stanowiskach: asystenta stażysty (1986-1987), asystenta w Zakładzie Farmakologii (1987-1995) i adiunkta w tymże Zakładzie (1995-1996). Równolegle w latach 1987-1996 pełnił funkcję asystenta w VI Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych Śl. AM. W 1990 r. uzyskał tytuł specjalisty I stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, a w 1995 r. – II stopnia w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego (CMKP) w Warszawie. W grudniu 1994 r. otrzymał tytuł doktora nauk medycznych, po obronie rozprawy w dziedzinie farmakologii na temat Poszukiwanie nowych analogów orgininowazopresyny o wybiórczych właściwościach presyjnych lub antydiuretycznych w Śl. AM. Od 2 XII 1996 r. jest zatrudniony w Szpitalu Rejonowym (później Powiatowym) ZOZ SPZ w Mielcu na stanowisku ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych i Kardiologii. W 2000 r. uzyskał tytuł specjalisty II stopnia w zakresie farmakologii klinicznej w CMKP w Warszawie, a w 2002 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie „Planowania i zarządzania w ochronie zdrowia” w Międzynarodowej Szkole Menadżerów Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych w Warszawie. Pełnił i pełni funkcje społeczne. W latach 1998-1999 był członkiem Zespołu do spraw Refundacji Leków przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, a w okresie 1998-2001 był konsultantem wojewódzkim w dziedzinie farmakologii klinicznej dla województwa rzeszowskiego (później podkarpackiego). Od IX 1999 r. jest członkiem Głównego Honorowego Sądu Koleżeńskiego w ramach Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Posiada też dorobek twórczy. Jest współautorem skryptu dla studentów medycyny „Materiały do ćwiczeń z farmakologii klinicznej” (Śl. AM Katowice, 1996), współautorem podręcznika dla studentów pielęgniarstwa „Farmakologia” (praca zbiorowa pod redakcją Z. S. Hermana i K. Kmieciak-Kołady (Śl. AM Katowice, 1998, II wydanie – 2001), współautorem 10 opublikowanych prac naukowych i 20 doniesień na zjazdach naukowych oraz współautorem dwóch zgłoszeń patentowych. Konsultant wojewódzki w dziedzinie chorób wewnętrznych. Członek Rady Programowej Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu.

 

KOZŁOWSKI JAN, burmistrz Rzochowa w latach 1625-1627. Był jednym z bogatszych mieszczan i człowiekiem wykształconym. Potwierdza to jego późniejsza działalność jako pisarza miejskiego i rajcy. W 1655 r. zapisał rzochowskiej szkole pewne fundusze.

 

KOZŁOWSKI LEOPOLD, urodzony 26 XI 1923 r. w Przemyślanach, syn Hermana i Marii z domu Kleinman. W 1941 r. ukończył 10-letnią szkołę ogólnokształcącą z maturą oraz klasę fortepianu w konserwatorium we Lwowie. Studia z zakresu dyrygentury w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie ukończył w 1956 r. i uzyskał tytuł magistra sztuki. W latach 1950-1968 kierował Zespołem Pieśni i Tańca Krakowskiego i Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od 1970 r. jest kierownikiem muzycznym Państwowego Teatru Żydowskiego im. Estery Rachel Kamińskiej w Warszawie. Ponadto w latach 70. pracował w Mielcu jako konsultant muzyczny Zespołu Pieśni i Tańca „Rzeszowiacy” oraz kierownik artystyczny „Big-Bandu” Robotniczego Centrum Kultury. Z „Big-Bandem” zdobył w 1971 r. I miejsce w Centralnym Przeglądzie Festiwalu Kulturalnego Związków Zawodowych w Lublinie oraz wystąpił w wielu prestiżowych koncertach, m.in. w Teatrze Wielkim w Warszawie i Hali Ludowej we Wrocławiu. W latach 1970-1983 był także kierownikiem muzycznym cygańskiego zespołu artystycznego. Szczególne miejsce w jego wszechstronnej działalności artystycznej stanowi twórczość kompozytorska. Napisał m.in. muzykę do filmów: Austeria w reżyserii J. Kawalerowicza oraz I skrzypce przestały grać w reż. A. Ramati, a także muzykę do sekwencji polskiej w filmie Wichry wojny (prod. USA), sekwencji polskiej w filmie Wojna i miłość (prod. USA) i sekwencji cygańskiej w filmie Wiosenne wody (reż. J. Skolimowski, prod. włosko-angielsko-francuska). Był konsultantem muzyki gettowej i obozowej do filmu Lista Schindlera w reż. S. Spilberga. Był autorem opracowania muzycznego i sprawował kierownictwo muzyczne musicalu Skrzypek na dachu w Teatrze Muzycznym w Gdyni (reż. J. Gruza), Teatrze Wielkim w Warszawie (reż. J. Gruza), Teatrze Muzycznym we Wrocławiu (reż. J. Szurmiej), Teatrze Muzycznym w Krakowie, Operze Dolnośląskiej we Wrocławiu i Teatrze Rozrywki w Chorzowie. Skomponował muzykę i był autorem opracowań muzycznych do kilkunastu spektakli w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Jego utwory i opracowania muzyczne prezentowano w kilkudziesięciu programach telewizyjnych i radiowych. Koncertował (jako dyrygent zespołów i muzyk) w wielu krajach Europy, a także w USA, Kanadzie i Izraelu. Gościł z wykładami o muzyce żydowskiej na wyższych uczelniach muzycznych w Wiedniu i Los Angeles oraz na festiwalu kultury żydowskiej w Krakowie – Kazimierzu. W ostatnim okresie nagrał album CD Leopold Kozłowski – ostatni klezmer Galicji. Za wybitną działalność artystyczną otrzymał wysokie odznaczenia państwowe oraz liczne nagrody, m.in. Nagrodę Ministra Obrony Narodowej, Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki, Nagrodę Specjalną Przewodniczącego PMRN w Opolu za piosenkę Dziewczyna wopisty na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1964 r., II nagrodę za piosenkę Dziewczyna wopisty na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1964 r., Nagrodę Przewodniczącego Stołecznej Rady M. Warszawy za I miejsce dla piosenki Nad Warszawą niebo czyste w „Konkursie na piosenkę o Warszawie” oraz Dyplom Honorowy Amerykańskiej Akademii Telewizyjnej i Artystycznej „EMMY”. Mieszka w Krakowie.  Występuje na scenach w kraju i poza jego granicami. W Mielcu wystąpił w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego 28 VIII 2007 r. z koncertem Rodzynki z migdałami czyli Leopold Kozłowski i jego goście. Wyróżniony m.in. Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2008 r.) i tytułem Honorowego Obywatela Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa (28 V 2014 r.).

 

KOZŁOWSKI SAMUEL (ksiądz), proboszcz parafii w Rzochowie na początku XVII w., już po przeprowadzeniu rekatolizacji rzochowskiego kościoła przez Stanisława Tarnowskiego. Posiadał solidne uposażenie, opisane w dokumentach wizytacyjnych w 1614 r. 

 

  • Stanisław Kozłowski

    Stanisław Kozłowski

KOZŁOWSKI STANISŁAW JAN, urodzony 13 XI 1950 r. w Zamościu, syn Jana i Krystyny z Różańskich. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Zamoyskiego w Zamościu, egzaminy maturalne zdał w 1969 r. Studia na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie ukończył w 1975 r. i uzyskał tytuł magistra filologii angielskiej. W czasie studiów był członkiem Towarzystwa Neofilologicznego. Z dniem 1 IX 1975 r. został zatrudniony w Robotniczym Centrum Kultury WSK „PZL-Mielec” jako lektor języka angielskiego. Na tym stanowisku pracował do 31 VIII 1991 r., prowadząc liczne kursy językowe dla mieszkańców Mielca i okolic. Był także organizatorem i lektorem specjalistycznych szkoleń języka angielskiego dla kierownictwa i kadry inżynierskiej WSK. Ponadto w latach 1977-1979 uczył języka angielskiego w II Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika w Mielcu i zorganizował tam laboratorium językowe. Od 1978 r. pełnił funkcję tłumacza przysięgłego języka angielskiego przy Sądzie Rejonowym w Mielcu. Został również członkiem Naczelnej Organizacji Technicznej – Sekcji Tłumaczeniowej w Warszawie. Od 1 IX 1991 r. – jako jeden z pierwszych w Mielcu – założył własną szkołę języka angielskiego i odtąd do dziś prowadzi kursy nauki tego języka. Wykonuje także tłumaczenia prawnicze, ekonomiczne i techniczne z zakresu różnych dziedzin i specjalności dla instytucji i podmiotów gospodarczych. Kilkakrotnie przebywał za granicą, m.in. w USA.

 

KOZŁOWSKI WŁADYSŁAW, urodzony w 1884 r. w Waszkowcach. Studia w Szkole Weterynaryjnej we Lwowie ukończył w 1910 r. i otrzymał tytuł lekarza weterynarii. Pracował m.in. w Mielcu jako powiatowy lekarz weterynarii w latach 1931-1939. Dalsze losy nieznane.

 

  • Henryk Kozyra

    Henryk Kozyra

KOZYRA HENRYK, urodzony 9 VIII 1934 r. w Bełżcu, syn Andrzeja i Heleny z domu Ćwik. Absolwent Technikum Budowy Silników MPM w Warszawie. Po maturze w 1952 r. otrzymał skierowanie do pracy w WSK Mielec na stanowisko technologa. Jeszcze w tym samym roku został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 4 w Dęblinie, ale w 1954 r. musiał przerwać naukę pilotażu ze względu na stan zdrowia. Powrócił do WSK Mielec i pracował kolejno jako: kontroler, technolog, mistrz, starszy mistrz, zastępca kierownika Wydziału Aparatury Paliwowej, przewodniczący KTiR (sam był także racjonalizatorem), specjalista do spraw wynalazczości, kierownik Działu Szkolnictwa Wyższego, główny specjalista do spraw BHP i inspektor. W 1967 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzymał tytuł inżyniera mechanika, w 1973 r. – Studium Podyplomowe w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, a w 1978 r. – studia II stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Był członkiem SIMP. W czasie długoletniej pracy zawodowej przyczynił się do rozwoju racjonalizacji i postępu technicznego w WSK oraz organizacji Punktów Konsultacyjnych Politechniki Rzeszowskiej, warszawskiej AWF i lubelskiego UMCS w Mielcu. Angażował się także w prace na rzecz miasta Mielca. Był długoletnim radnym Miejskiej Rady Narodowej i pełnił w niej różne funkcje m.in. wiceprzewodniczącego Rady i przewodniczącego Miejskiego Komitetu Kontroli Społecznej. Za wyróżniającą się pracę zawodową i społeczną został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem 30-lecia PRL. W 1981 r. został wpisany do „Księgi zasłużonych dla miasta Mielca”. W 1991 r. przeszedł na rentę. Zmarł 2 IX 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Karol Koźbiel

    Karol Koźbiel

KOŹBIEL KAROL, urodzony 31 III 1964 r. w Mielcu, syn Edwarda i Władysławy z domu Uryga. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, maturę zdał w 1984 r. W okresie szkolnym trenował spadochroniarstwo, a następnie wielobój spadochronowy w Aeroklubie Mieleckim. Startując w jego reprezentacji, wywalczył na Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu srebrny medal w klasyfikacji drużynowej w 1983 r. i złoty medal w klasyfikacji drużynowej w 1984 r. Po maturze został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec”, ale jeszcze w tym samym roku (1984) został powołany do odbycia służby wojskowej. W latach 1984-1988, w związku z odbywaniem zasadniczej, a następnie zawodowej służby wojskowej, występował w zespole WKS „Zawisza” Bydgoszcz. W 1985 r. – jako zawodnik „Zawiszy”- zdobył na MP w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu brązowy medal w klasyfikacji indywidualnej i złoty medal w klasyfikacji drużynowej. Złoty medal drużynowy zdobył także na MP w 1986 r. Osiągał także sukcesy w innych dyscyplinach spadochronowych. Reprezentował Polskę na zawodach w Bułgarii (2 razy), Szwecji, Czechosłowacji, ZSRR i na Węgrzech oraz na Mistrzostwach Państw Socjalistycznych w Korei Północnej (1988). W 1988 r. powrócił do Mielca i do 1991 r. pracował w WSK. Już jako zawodnik Aeroklubu Mieleckiego zdobył w 1988 r. brązowy medal indywidualny, a w 1989 r. srebrny medal drużynowy w Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu. W latach 1989-1995 pracował w Aeroklubie Mieleckim jako instruktor spadochronowy. Od 1991 pracuje w Komendzie Rejonowej (później Powiatowej) Policji w Mielcu. Jest Honorowym Dawcą Krwi i aktualnie wiceprezesem Klubu HDK przy KP Policji. Za osiągnięcia w sportach spadochroniarskich otrzymał Złotą Odznakę Spadochronową z 3 Diamentami, a za pracę szkoleniową w Aeroklubie – Brązowy Medal Za Zasługi dla Obronności Kraju. Uprawia nadal sport spadochronowy, ma na swym koncie ponad 3500 skoków spadochronowych. W latach 2008-2012 był zawodnikiem Aeroklubu Rzeszowskiego, a w 2013 r. zgłosił akces do Aeroklubu Podkarpackiego w Krośnie. Ważniejsze osiągnięcia: *2009 r. Mistrzostwa Śląska (Gliwice) – I miejsce indywidualnie i drużynowo, Mistrzostwa Koszyc (Słowacja) – I miejsce indywidualnie i II miejsce drużynowo, Mistrzostwa Podkarpacia na celność lądowania (Rzeszów) – II-III miejsce indywidualnie; *2010 r. Międzynarodowe zawody na celność lądowania (Krosno) – II miejsce indywidualnie i I miejsce drużynowo; *2011 r. Mistrzostwa Polski ZPS w Wieloboju Spadochronowym POPS (Tomaszów Mazowiecki-Spała) – III miejsce indywidualnie, Międzynarodowe Zawody Spadochronowe (Preszów-Koszyce, Słowacja) – II miejsce indywidualnie i II miejsce drużynowo; *2012 r. IX Międzynarodowe Mistrzostwa Podkarpacia (Rzeszów) – III miejsce indywidualnie i II miejsce drużynowo. Pełni funkcję wiceprezesa mieleckiego Oddziału Związku Polskich Spadochroniarzy i jest członkiem ZPS Rzeszów. Lata na paraplanach (czasza spadochronu z silnikiem) w ramach działalności Stowarzyszenia Sportów Ekstremalnych. Jest także okręgowym sędzią pływackim I klasy, instruktorem narciarstwa i windsurfingu. Pełni nadal funkcję wiceprezesa Klubu Honorowych Dawców Krwi przy Komendzie Powiatowej Policji w Mielcu. Wyróżniony m.in. Odznaką Zasłużonego Dawcy Krwi PCK III, II i I stopnia, Odznaką Honorową HDK IV i III stopnia oraz odznaką za oddanie 25 l krwi.

 

KOŻUCHOWSKI JAKUB (ksiądz), rektor szkoły parafialnej w Mielcu w latach 1676-1681. Od 1685 r. do 1700 r. był proboszczem szpitalnym w Rzochowie, a od 1708 r. kanonikiem tarnowskim i proboszczem w Książnicach.

 

KRAJEWSKI ZBIGNIEW, urodzony 4 I 1914 r. we Lwowie, syn Apolinarego i Marii z domu Szulc. Absolwent Państwowego Gimnazjum nr IX im. J. Kochanowskiego we Lwowie, egzaminy maturalne zdał w 1932 r. W latach 1933-1934 odbył roczną służbę wojskową w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty we Lwowie. W latach 1935-1939 pracował w Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie, w Dziale Ruchowo-Handlowym. 1 IX 1939 r. został zmobilizowany i przydzielony do 40 p.p. Legionów we Lwowie. Jednostka ta została natychmiast skierowana do Warszawy. W randze podporucznika uczestniczył w obronie Warszawy i 27 IX 1939 r. dostał się do niemieckiej niewoli. W obozie jenieckim w Woldenbergu (Oflag II C) więziony był do lutego 1945 r. Po wojnie pracował jako nauczyciel w Szkole Powszechnej w Ostrowach Baranowskich (1945-1947), a następnie otrzymał stanowisko rewidenta w Związku Rewizyjnym CRS „SCh” w Rzeszowie (1947-1948). W latach 1949-1953 mieszkał w Legnicy i początkowo pełnił funkcję kierownika sekcji w tamtejszym Okręgu PGR, a następnie – kierownika działu w Zakładach Mięsnych. 1 II 1953 r. zamieszkał w Mielcu i podjął pracę w Rejonie Młynów Gospodarczych na stanowisku inspektora finansowo-gospodarczego. W latach 1954-1955 kierował Działem Handlu PZGS w Mielcu. Od 1955 r. do 1976 r. pracował w mieleckiej WSK na stanowiskach: starszego ekonomisty, kierownika sekcji, starszego organizatora i specjalisty organizatora. Ukończył szereg kursów specjalistycznych z zakresu księgowości, obrotu towarowego, inwestycji i planowania. W 1976 r. przeszedł na emeryturę. W okresie pracy zawodowej został awansowany do stopnia kapitana rezerwy. Był członkiem ZBoWiD. Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarł 24 VI 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KRAKOWSKA (ULICA), krótka (55 m) uliczka na osiedlu T. Kościuszki. Biegnie od Rynku do ul. Hetmańskiej, pomiędzy murowanymi domami stanowiącymi zabytkową zabudowę Rynku. Jest jedną z najstarszych ulic w mieście, bowiem powstała w ramach jego pierwszej zabudowy. Nazwę otrzymała prawdopodobnie w 1918 r. (od tego roku występuje w dokumentach). Ma nawierzchnię i chodniki (po obu stronach) z płytek brukowych. W 2012 r. położono nową nawierzchnię z płytek betonowych i zbudowano chodniki z kostki betonowej.

 

  • Jerzy Krakowski

    Jerzy Krakowski

KRAKOWSKI JERZY PIOTR, urodzony 3 VII 1963 r. w Mielcu, syn Jana i Cecylii z domu Bańka. Absolwent Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu. Po maturze w 1983 r. podjął pracę w Rzeszowskich Zakładach Ceramiki Budowlanej w Mielcu, a w latach 1985-1987 odbył zasadniczą służbę wojskową. Od 1987 r. pracuje w Miejskim Zarządzie Budynków Mieszkalnych w Mielcu jako inspektor do spraw zaopatrzenia. Angażuje się w różne formy działalności społecznej. Od 1990 r. jest przewodnikiem turystyki górskiej i pilotem wycieczek turystycznych. Posiada uprawnienia znakarza szlaków turystycznych. Ponadto w latach 90. pełnił funkcje członka Zarządu Miejskiego PTTK w Mielcu i członka Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. W 1994 r. był współzałożycielem Mieleckiego Klubu Górskiego „Carpatia”, a w 1997 r. doprowadził do powstania Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Mielcu. W obu organizacjach pełni funkcję prezesa. Od 10 XI 2001 r. jest członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Za wszechstronną działalność w dziedzinie uprawiania i upowszechniania turystyki został wyróżniony m.in.: Złotą Honorową Odznaką PTTK, Złotą Odznaką PTT z Kosówką i Medalem „Za Zasługi dla Turystyki”. Ponadto na początku lat 90. uczestniczył w organizowaniu Radia HIT FM (pierwszej stacji radiowej w Mielcu), a w latach 1994-1999 pełnił funkcję jego redaktora programowego.

 

KRAKOWSKI ZWIĄZEK ZIEMIAN – POWIATOWE KOŁO W MIELCU, stowarzyszenie zrzeszające właścicieli ziemskich i broniące ich interesów, funkcjonujące w okresie międzywojennym XX w. Związane było z konserwatystami współpracującymi z krakowskim dziennikiem informacyjno-politycznym „Czas”. Mieleckie Koło tworzyło 25 właścicieli z terenów powiatów mieleckiego i kolbuszowskiego. Liderami byli: hrabia Szczepan Tarnowski z Malinia i Jan Artwiński z Kliszowa.

 

  • Anna Kralisz

    Anna Kralisz

KRALISZ ANNA (z domu CYRAN), urodzona 5 IV 1916 r. w Chrzanowie, córka Józefa i Marii z Włodarskich. W 1922 r. Cyranowie zamieszkali w Wojsławiu koło Mielca, a Anna uczęszczała do szkoły powszechnej w Wojsławiu, a następnie w Mielcu. Materiał klas IV-VII przerabiała prywatnie i zdawała egzaminy w mieleckim gimnazjum. W 1935 r. przeniosła się do Gimnazjum i Liceum w Końskich i tam w 1936 r. zdała egzaminy maturalne. Studia w Pedagogium Nauczycielskim w Kielcach przerwała wojna. W okresie okupacji hitlerowskiej pracowała na gospodarstwie u rodziców w Wojsławiu oraz uczyła na tajnych kompletach (z zakresu szkoły podstawowej i pierwszych klas gimnazjum). Po wojnie uczyła w Szkołach Podstawowych w Rzemieniu i Rydzowie-Grzybowie. W latach 1947-1949 studiowała filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i w 1949 r. otrzymała dyplom uprawniający do nauczania języka polskiego w szkołach licealnych. W latach 1949-1966 pracowała w Liceum Pedagogicznym w Mielcu, a ponadto uczyła (w niepełnym wymiarze godzin, w różnych okresach lat) w innych mieleckich szkołach średnich: Liceum Administracyjno-Gospodarczym, Liceum dla Pracujących, Technikum Mechanicznym i Technikum Handlowym oraz na kursach dokształcających dla młodzieży. W 1963 r. ukończyła studia II stopnia w PWSP w Krakowie i otrzymała tytuł magistra filologii polskiej. Poza lekcjami organizowała imprezy artystyczne i prowadziła koło recytatorskie w Liceum Pedagogicznym. Jej uczniowie zdobyli szereg nagród w konkursach wojewódzkich. Angażowała się w działalność Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zorganizowała i prowadziła amatorski zespół teatralny przy Ognisku ZNP w Liceum Pedagogicznym. (Wystawiono – po kilkanaście razy – Klub Kawalerów M. Bałuckiego i Lillę Wenedę J. Słowackiego.) W 1966 r. wyjechała do Warszawy i pracowała w Liceum Ogólnokształcącym nr 21 w Aninie, a następnie w Szkole Podstawowej nr 215 w Warszawie. Tam również pracowała społecznie w ZNP, m.in. zorganizowała chór nauczycielski, Koło TON byłych nauczycieli tajnego nauczania i opiekę nad chorymi nauczycielami. W 1972 r. przeszła na emeryturę i przez 3 kadencje pełniła funkcję prezesa Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP Praga-Południe. Od 1976 r. należała do ZBoWiD. W 1980 r. została wybrana członkiem Zarządu Okręgowej Sekcji Emerytów i Rencistów w Warszawie. W listopadzie 1996 r. (po śmierci męża) powróciła do Mielca i została przyjęta do Koła Nauczycieli Emerytów przy Szkole Podstawowej nr 7, a później przy SP nr 9. W 2000 r. została wpisana do Księgi Pamięci ZNP w Warszawie. Otrzymała szereg odznaczeń i wyróżnień, m.in.: Krzyż Kawalerski OOP, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznakę ZNP, Honorową Odznakę TON i Odznakę Honorową „Złota Syrenka”. Zmarła 17 I 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

KRALISZ CEZARY TOMASZ, urodzony 2 XII 1956 r. w Szczecinie, syn Krzysztofa i Jadwigi z domu Glinka. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, maturę zdał w 1975 r. Ukończył Studium Zawodowe Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu (specjalność: elektroniczne maszyny cyfrowe) z tytułem technika programisty (1977). Po odbyciu studiów w Wyższej Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie i uzyskaniu tytułu inżyniera nawigatora – oficera sztabu (1981) pozostał w zawodowej służbie w Wojsku Polskim. Pełnił funkcje sztabowe i dowódcze w jednostkach w Powidzu i Dęblinie, był m.in. oficerem rozpoznania radioelektronicznego, oficerem zabezpieczenia lotniczego, szefem sztabu lotów, dowódcą kompanii fotograficznej, szefem sztabu batalionu zaopatrzenia i terenowym oficerem mobilizacyjnym w szpitalu wojskowym. W latach 1997-1998 pracował w Wojskowych Komendach Uzupełnień w Mielcu i Kozienicach. Od 1 I 1999 r. w stopniu majora przeszedł na emeryturę. W latach 1999-2009 pracował w firmach ochroniarskich. Należy do Ligi Obrony Kraju. Zdobywa czołowe lokaty w zawodach strzeleckich. Od 2007 r. jest członkiem Koła Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych w Mielcu. Wyróżniony m.in. Srebrnym i Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz Srebrnym i Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”.

 

KRALISZ JAN (ksiądz), urodzony 21 VIII 1879 r. w Wojsławiu koło Mielca, syn Wojciecha i Anny z domu Sobusiak. Ukończył szkołę powszechną w Mielcu, a następnie w 1899 r. gimnazjum w Tarnowie (matura z odznaczeniem). Studiował teologię w Przemyślu i Tarnowie, a następnie – jako wyróżniający się kleryk – został do wysłany na studia do Rzymu i tam uzyskał doktorat z teologii. W 1903 r. w Tarnowie przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Starym Sączu, Mikluszowicach i w katedrze tarnowskiej (1909). W 1912 r. został mianowany proboszczem w Krościenku. 1 III 1919 r. otrzymał urlop, a wkrótce potem złożył rezygnację z probostwa. Przeniósł się do Lublina i do wybuchu II wojny światowej pracował jako wykładowca na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. We wrześniu 1939 r. powrócił do rodziny w Wojsławiu. Zmarł 27 X 1940 r. Spoczywa w grobowcu kapłanów w centralnej części cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

  • Krzysztof Kralisz

    Krzysztof Kralisz

KRALISZ KRZYSZTOF STEFAN, urodzony 10 X 1934 r. w Mielcu, syn Romana i Honoraty z Tomeckich. W 1952 r. ukończył Państwową Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1952 r. kształcił się w Ośrodku Szkoleniowym Sanitarno-Epidemiologicznym w Krakowie (do 1959 r.). W latach 1957-1962 pracował w Obwodowej Przychodni Lekarskiej nr 4 w Szczecinie jako instruktor higieny, a w 1963 r. (do 30 IX) w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie. W latach 1963-1968 odbył studia w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i otrzymał tytuł lekarza medycyny. Po studiach powrócił w rodzinne strony i pełnił funkcje kierownicze w: Ośrodku Zdrowia w Radomyślu Wielkim (1968-1970), Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu (1971-1972) i Ośrodku Zdrowia w Rudzie koło Radomyśla Wielkiego. 1 II 1975 r. został mianowany dyrektorem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i funkcje te pełnił do przejścia na emeryturę 12 XI 2002 r. W 1977 r. uzyskał I stopień specjalizacji z zakresu ginekologii i położnictwa, a w 1982 r. – II stopień z zakresu epidemiologii. Ukończył także szereg kursów specjalistycznych. W okresie kierowania Stacją Sanitarno-Epidemiologiczną przyczynił się do jej rozwoju i korzystnej zmiany warunków pracy, zdecydowanej poprawy stanu sanitarnego miasta i powiatu, skutecznego zwalczania klęsk żywiołowych oraz wychowania młodych kadr medycznych w tej dziedzinie. Udzielał się w organizacjach społecznych, m.in. w Polskim Towarzystwie Lekarskim (był okresowo jego wiceprzewodniczącym w Mielcu), Polskim Towarzystwie Ginekologicznym oraz Polskim Towarzystwie Epidemiologicznym i Chorób Zakaźnych. W latach 90. pracował społecznie w Komisji Zdrowia i Ochrony Środowiska Rady Miejskiej w Mielcu. Jest członkiem Zarządu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu. Odznaczony został m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia PRL, Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” i Złotą Odznaką Związkową.

 

KRAMARZ BARTOSZ JAN, urodzony 24 V 1976 r. w Mielcu, syn Jana i Elżbiety z Kosiorowskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego w Mielcu. Maturę zdał w 1994 r. W latach 1994-1997 pracował w Mieleckim Ośrodku Kultury jako instruktor kulturalno-oświatowy. Po utworzeniu w 1998 r. Samorządowego Centrum Kultury powierzono mu funkcję kierownika Działu Zespołów Artystycznych Domu Kultury SCK w Mielcu. W 2003 r. ukończył studia na Wydziale Socjologiczno-Historycznym (kierunek: historia, specjalność: nauczycielska) Wyższej Szkoły Pedagogicznej (od 2001 r. Uniwersytetu Rzeszowskiego) i uzyskał tytuł magistra. W lat szkolnych występował na scenie. M.in. śpiewał w chórze mieszanym I LO pod dyrekcją Pawła Lisa, przyczyniając się do wielu sukcesów chóru, m.in. zdobycia dwóch Złotych i czterech Srebrnych Kamertonów w Ogólnopolskich Konkursach Chórów A’Capella Dzieci i Młodzieży w Bydgoszczy, Brązową Harfę Eola w Konkursie Muzyki Dawnej „Schola Cantorum” w Kaliszu i kilku czołowych miejsc w Międzynarodowym Festiwalu Pieśni Religijnej „Cantate Deo” w Rzeszowie. Śpiewa także w innych chórach, m.in. w Chórze Nauczycielskim „Akord” ZNP i SCK w Mielcu. Jest też członkiem Teatru Rozmaitości Domu Kultury SCK, m.in. grał w sztukach: „Jasełka”, „Dziewczyny z pomysłem”, „Damy i huzary” i „Gdzie diabeł nie może”. Angażuje się do pracy społecznej, m.in. jako członek zarządów Stowarzyszenia Chórów Młodzieżowych i Chóru Nauczycielskiego „Akord” oraz kierownik drużyny rocznika 2002 Akademii Piłkarskiej Stali Mielec. (M.in. w 2016 r. w mistrzostwach Polski rocznika 2002 zajęła 5-6 miejsce.) Wyróżniony Złotą i Srebrną Odznaką Honorową Związku Chórów i Orkiestr. 

 

KRAMEK EDWARD, urodzony 19 XI 1929 r. w Linowie koło Sandomierza, syn Szymona i Bronisławy z domu Zawół. Absolwent Gimnazjum Przemysłowego i Liceum Mechanicznego w Sanoku, maturę zdał w 1951 r. W tym samym roku został zatrudniony w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku konstruktora, a później starszego konstruktora. Uczestniczył w procesie uruchomienia produkcji samolotów MiG (15, 17, 17F), M-2, M-4, TS-8 Bies i TS-11 Iskra, a następnie pracował w biurze prototypowym samolotu M-12. W 1965 r. został przeniesiony do biura konstrukcyjnego silnika spalinowego i aparatury wtryskowej, a w 1970 r. powierzono mu funkcję kierownika Wydziału Praktycznej Nauki Zawodu Zasadniczej Szkoły Przyzakładowej WSK Mielec. Równocześnie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek: mechanika, specjalność: silniki spalinowe) i w 1972 r. uzyskał tytuł inżyniera mechanika. Ukończył też kurs pedagogiczny w Rzeszowie. Koordynował i prowadził szkolenia dla młodocianych pracowników oraz przewodniczył komisji egzaminacyjnej BHP dla tej grupy zatrudnionych. Był też członkiem komisji egzaminacyjnej kursów mistrzowskich dla dorosłych pracowników WSK. Złożył około 20 wniosków racjonalizatorskich, z których część zastosowano. Angażował się w działalność Związku Zawodowego Metalowców, SIMP i PTTK, był współorganizatorem Spartakiad Zakładowych WSK. W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Spośród późniejszych zajęć wiele czasu poświęcał pracy na działce i funkcji członka Zarządu POD „Metalowiec”. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Brązowym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz ZZM”, Brązową Odznaką SIMP, Odznaką „Racjonalizator Produkcji”, Srebrną Odznaką FKS Stal Mielec i Srebrną Odznaką „Zasłużonego Działkowca”.  Został także uhonorowany nagrodami zespołowymi: Komitetu Techniki przy Radzie Ministrów za opracowanie konstrukcyjne wyrobu W-2 (1965) i Ministra Przemysłu Maszynowego za wdrożenie produkcji silników SW-680 i aparatury wtryskowej (1970), a także wpisem do Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca (1988).

 

  • Stanisław Kranc

    Stanisław Kranc

KRANC STANISŁAW , urodzony 14 X 1912 r. w Krośnie nad Wisłokiem, syn Jana i Anieli z Przybyłów. W 1934 r. ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Krośnie, a w 1935 r. Szkołę Podchorążych Piechoty w 5 PSP w Przemyślu i otrzymał stopień plutonowego podchorążego. Został zatrudniony w szkolnictwie w Sanoku. Odbywał także szkolenia wojskowe (6 Pułk Piechoty w Samborze, 2 Pułk Strzelców Podhalańskich w Sanoku) i awansował na stopień podporucznika rezerwy. 31 VIII 1939 r. został zmobilizowany do 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku i mianowany dowódcą plutonu w 4 baonie. Batalion wycofywał się na wschód, a później do granicy węgierskiej i poniósł duże straty. 18 IX przekroczył granicę w Magyarowar i został internowany. Ppor Kranc przebywał w obozie do 6 III 1940 r., a następnie uciekł w kierunku granicy węgiersko-jugosłowiańskiej i przedostał się do Splitu, a następnie na statku „Warszawa” dotarł 4 IV 1940 r. do Marsylii. Przeszedł szkolenie oficerów w Vichy i 16 VI został ewakuowany (wraz z wieloma innymi oficerami polskimi) z portu la Rochelle do Wielkiej Brytanii. Po obozie szkoleniowym w pobliżu Glasgow został wcielony do tworzącej się Samodzielnej Brygady Spadochronowej w okolicy Leven-Elie (Szkocja), broniącej Szkocji przed spodziewanymi desantami niemieckimi z terenu Norwegii. W czasie szkolenia spadochronowego uległ wypadkowi i po dojściu do sprawności został włączony do IV Batalionu Polskiego w Elie. Po zrzuceniu na teren Holandii – w pobliżu granicy z Niemcami – działał jako „cichociemny” w tym rejonie do końca wojny, a następnie z I Brygadą Spadochronową przebywał na terenie Niemiec do końca 1947 r. Po powrocie I BS do Anglii i jej rozwiązaniu w lipcu 1948 r. powrócił do Polski. W tym samym roku podjął pracę w PZL Mielec i m.in. pełnił funkcję zastępcy kierownika magazynów. 30 VI 1953 r. rozwiązano z nim umowę, prawdopodobnie z przyczyn politycznych. W tym samym roku został zatrudniony w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego nr 2 w Rzeszowie - Zakład Budowlany nr 2 w Mielcu, przekształconym od 1963 r. na Mieleckie Przedsiębiorstwo Budowlane. Pracował w nim na stanowiskach m.in. samodzielnego referenta zaopatrzenia, starszego technika budowlanego, starszego księgowego, kierownika Samodzielnej Sekcji Inwentaryzacji Ciągłej, starszego inspektora kontroli wewnętrznej, kierownika Działu Socjalno-Majątkowego i kierownika magazynu głównego. Na emeryturę przeszedł w 1977 r. Za zasługi wojenne i wzorową pracę zawodową otrzymał m.in. Defence Medal (1940), Znak Spadochronowy (1941), Medal Wojska Polskiego (1946), Medal za 1939 r. (1984), Krzyż Kawalerski OOP (1984), Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984), Krzyż Bojowy (1990), Krzyż Kombatancki (1995) i War Medal (1996). W latach 70. otrzymał nominację na stopień kapitana, a w latach 80. – majora. Od 1991 r. należał do Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Zmarł 7 XII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

KRANZ PINKAS, mielecki kupiec, w testamencie przeznaczył spadek na budowę szpitala (przytułku) dla ubogich. Zmarł ok. 1856 r. Szpital został wybudowany w latach 80. XIX w.

 

KRAŃCOWA (ULICA), krótka (144 m) ulica na osiedlu Wolności, boczna ulicy J. Korczaka. Początkowo była drogą polną. Nazwę i status ulicy otrzymała 28 III 1973 r., ale dotąd tylko w niewielkim stopniu zmieniła swój charakter. W 2006 r. położono asfaltową nawierzchnię.

 

KRASICKIEGO IGNACEGO (ULICA), krótka (98 m) ulica na osiedlu J. Kilińskiego. Prowadzi od ulicy Jadernych (w rejonie głównego budynku pocztowo-telekomunikacyjnego) do wiaduktu (Al. Niepodległości). Posiada asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. Jej adres ma kilka budynków o charakterze zabytkowym. Powstała w 1920 r. i prowadziła od ul. Kolejowej (dziś Jadernych) do bramy bocznej cmentarza parafialnego, krzyżując się z ulicą Długą (później Pierackiego, a dziś Obrońców Pokoju). W czasie okupacji hitlerowskiej jej patron nie został zmieniony (Krasickistrasse). Przy budowie wiaduktu w latach 80. XX w. skrócono ją o około 60 %, a kilka wzniesionych przy niej domów (w tym rodzinny dom Szaferów) zostało rozebranych. W 2011 r. przeprowadzono jej remont i modernizację, m.in. położono nową nawierzchnię asfaltową.
Patron ulicy: BISKUP IGNACY KRASICKI (1735-1801) to jeden z najwybitniejszych intelektualistów polskiego Oświecenia. Poza wypełnianiem licznych obowiązków duchownego był znakomitym poetą (Myszeida, Monachomachia, Antymonachomachia, Satyry, Bajki i przypowieści), powieściopisarzem (m.in. pierwsza polska powieść Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki, Pan Podstoli, Historia), publicystą (artykuły w piśmie „Monitor”). Wspierał Konstytucję 3 maja i insurekcję kościuszkowską. W 1795 r. został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim. Ziemię mielecką (widział ją, jadąc do lub od Dubiecka i Krasiczyna) tak opisał: „ tu i ówdzie lasek, za laskiem piasek, a za piaskiem znów lasek”.

 

KRASIŃSKIEGO ZYGMUNTA (ULICA), krótka (71 m) ulica na osiedlu Wolności, boczna ulicy X. Dunikowskiego. Powstała w połowie lat 70., nazwę otrzymała 20 IV 1977 r. Przez szereg lat miała tylko utwardzoną nawierzchnię. W 2005 r. położono nawierzchnię z kostki brukowej. Jej adres mają prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i przydomowymi ogródkami. 
Patron ulicy: ZYGMUNT KRASIŃSKI (1812-1859) to wielki poeta romantyczny, dramatopisarz, powieściopisarz i filozof, zaliczany ongiś do grona „trzech wieszczów”. Autor m.in. dramatów: Irydion, Nie-Boska Komedia, powieści Agaj-Han oraz poematu Przedświt. Prowadził na szeroką skalę korespondencję, którą nazwano „Największą powieścią polskiego romantyzmu”.

 

KRASKA WACŁAW, urodzony 16 XI 1930 r. w Turzy koło Sokołowa Małopolskiego, syn Jana i Agnieszki z domu Naja. Pracę zawodową w WSK Mielec rozpoczął w 1951 r. w ramach służby wojskowej. Po jej zakończeniu pozostał w WSK i pracował na stanowiskach tokarza, technologa, mistrza i starszego mistrza. Równocześnie ukończył Technikum Mechaniczne dla Pracujących MPC w Mielcu i zdał maturę (1953). W 1960 r. został przeniesiony do Działu Organizacji Przedsiębiorstwa. Po ukończeniu kursu TNOiK w 1961 r. został nauczycielem zawodu, a następnie kierownikiem Szkoły Przyzakładowej WSK Mielec. Ukończył studia pedagogiczne dla nauczycieli szkół zawodowych w Katowicach. W latach 1963-1971 pełnił funkcję kierownika placówki organizowanej produkcji aparatury wtryskowej, a w latach 1971-1982 pracował w Zakładzie Doświadczalnym Aparatury Wtryskowej i Silnika Leyland. Był autorem wielu wniosków racjonalizatorskich. 1 I 1983 r. przeszedł na emeryturę. Angażował się w działalność społeczną, głównie w miejscu zamieszkania – osiedlu Borek. W latach 70. i 80. XX w., kiedy to osiedle budowało się, pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Osiedlowego. Był jednym z inicjatorów i organizatorów budowy sieci: elektrycznej, wodociągowej, gazowej i kanalizacyjnej oraz ulic w osiedlu Borek. W latach 80. był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyróżniony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznaką „Zasłużony Działacz FJN” i Odznaką Racjonalizatora Produkcji.

 

  • Józefa Krasoń

    Józefa Krasoń

KRASOŃ JÓZEFA ( z domu Cichoń), urodzona 14 IX 1966 r. w Mielcu, córka Władysława i Genowefy z domu Dykas. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie, egzaminy maturalne złożyła w 1985 r. Do pracy w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej w Rzeszowie – Filia w Mielcu przyjęta została 15 IX 1985 r. i do 1988 r. pracowała na stanowisku nauczyciela bibliotekarza. W 1988 r. została mianowana kierownikiem tej biblioteki. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie ukończyła w 1992 r. i otrzymała tytuł magistra bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. W tejże WSP uzyskała w 1997 r. licencjat na kierunku filologia polska. W 2001 r. ukończyła studia podyplomowe z zakresu zarządzania oświatą i przedsiębiorczości w Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. Opracowała monografię Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie – Filia w Mielcu w latach 1947-1990 (maszynopis). W miejscowej prasie publikuje artykuły na temat działalności biblioteki. Jest współorganizatorką cyklu spotkań literackich w czytelni biblioteki. Jest współorganizatorem wielu spotkań, imprez edukacyjnych i konkursów m.in. corocznego Ogólnopolskiego i Polonijnego Turnieju Poetyckiego o „Srebrne Pióro” Prezydenta Miasta Mielca i „Senackiego Orła” RP. Autorka szeregu artykułów do periodyku TMZM Mieleckie Zapiski Rocznik Ziemi Mieleckiej, m.in. 60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Mielcu 1947-2007 (nr 9-11, 2006-2008), Biblioteka na miarę XXI wieku Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie – Filia w Mielcu (z Elżbietą Minorczyk, nr 12-13, 2009-2010), Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie – Filia w Mielcu Kalendarium działalności edukacyjnej i kulturalnej za rok 2011 (nr 14, 2011). 

 

KRASZEWSKIEGO JÓZEFA IGNACEGO (ULICA), krótka (143 m) uliczka na osiedlu Niepodległości, boczna ul. M. Konopnickiej. Powstała w ramach budowy Osiedla Fabrycznego WSK Mielec. Patrona otrzymała 26 VI 1957 r. po przejęciu przez administracyjne władze miasta tegoż osiedla od dyrekcji WSK. Do lat 80. łączyła się z ul. 22 Lipca (dziś aleja Niepodległości). Po rozszerzeniu ul. 22 Lipca do czterech pasów ruchu i zmianach organizacji ruchu została odgrodzona od ul. 22 Lipca chodnikiem i pasem zieleni. Poczatkowo posiadała asfaltową nawierzchnię i chodniki z kostki po obu stronach. W czasie remontów w 2000 r. i 2007 r. wykonano nową nawierzchnię z kostki betonowej, chodniki z kostki i miejsca parkingowe. Jej ozdobą są brzozy rosnące tuż przy jezdni, a sąsiadami dwa bloki mieszkalne.
Patron ulicy: JÓZEF IGNACY KRASZEWSKI (1812-1887) to jeden z najbardziej płodnych polskich pisarzy (ponad 600 tomów różnych dzieł), malarz, działacz polityczny, historyk i publicysta. Napisał m.in. cykl 29 powieści historycznych, przedstawiających dzieje Polski – od „Starej baśni” do „Saskich ostatków”. Podejmował także tematykę ludową (m.in. Ulana, Chata za wsią) i społeczno-obyczajową (m.in. Latarnia czarnoksiężnika), nie stronił od romansów. Za działalność społeczną, polityczną i spiskową (przeciwko zaborcom Polski) był wielokrotnie szykanowany i więziony. Spoczywa w podziemiach kościoła na Skałce w Krakowie.

 

KRAUS EUGENIUSZ, Na początku lat 80. XIX w. pełnił funkcję sekretarza Namiestnictwa we Lwowie. W latach 1885-1888 był c.k. starostą w Mielcu i przewodniczącym Rady Szkolnej Okręgowej w Mielcu, a od 1888 r. starostą w Białej. W latach 90. był radcą Namiestnictwa.

 

KRAWCZYK ALEKSANDER, urodzony 13 VIII 1953 r. w Tuszymie, powiat mielecki, syn Stanisława i Karoliny z domu Gawryś. Uzyskał zawodowe kwalifikacje murarskie. Pracował w Krakowskim Przedsiębiorstwie Budowlanym – Placówka Mielec, Zespole Składnic Lasów Państwowych w Łańcucie – Składnica w Kochanówce, Komunalnym Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym w Mielcu, a następnie w Zakładzie Remontowo-Budowlanym w Mielcu. Jest członkiem Klubu HDK im. Juliana Aleksandrowicza w Mielcu. Oddał 34 650 ml krwi. Za niezwykle humanitarną działalność został wyróżniony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką HDK oraz Honorową Odznaką PCK III stopnia.

 

KRAWCZYK JERZY JÓZEF, urodzony 12 V 1953 r. w Lublinie, syn Stefana i Zofii z domu Kierszko. Treningi piłkarskie rozpoczął w Motorze Lublin. W 1975 r. przeszedł do I-ligowej Stali Mielec. Przyczynił się do wywalczenia przez nią ćwierćfinału Pucharu UEFA w 1976 r. i tytułu mistrza Polski w sezonie 1975/1976. Grał także w meczach I rundy Pucharu Europy Mistrzów Klubowych z Realem Madryt. W barwach mieleckiej Stali rozegrał ogółem 42 mecze w I lidze i strzelił 2 bramki. W 1977 r. wyjechał do Łodzi. Po zakończeniu wyczynowej kariery zawodniczej trenował m.in. drużyny Hetmana Zamość, Avii Świdnik, Lublinianki, Wisły Puławy i Lewartu Lubartowa.

 

KRAWCZYK ZOFIA (z domu GIERMATA), urodzona 3 X 1938 r. w Dąbrówce Wisłockiej, powiat mielecki, córka Antoniego i Bronisławy z Głowackich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, maturę zdała w 1958 r. Od roku szkolnego 1958/1959 pracowała jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Ujściu, a w 1965 r. została przeniesiona do Szkoły Podstawowej w Borowej (powiat mielecki). W 1967 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: praca-technika i plastyka). W 1973 r. powołano ją na stanowisko zastępcy dyrektora szkoły w Borowej oraz powierzono organizację Gminnego Ośrodka Kultury w Borowej. W 1977 r. uzyskała wykształcenie równoważne wyższym studiom zawodowym w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w Warszawie. W 1984 r. została mianowana dyrektorem Szkoły Podstawowej w Borowej i funkcję tę pełniła do przejścia na emeryturę w 1998 r. W tym okresie doprowadziła do remontu, modernizacji i rozbudowy budynku szkoły oraz unowocześnienia jej wyposażenia, m.in. urządzenia sali komputerowej. Wniosła istotny wkład w uzyskanie przez placówkę wyróżniających się wyników nauczania. Współpracowała z organizacjami społecznymi, głównie ze Związkiem Młodzieży Wiejskiej „Wici” i Towarzystwem Przyjaciół Dzieci. Przez szereg lat prowadziła Koło TPD w Borowej i we współpracy z Zarządem Wojewódzkim organizowała różne formy pomocy dla dzieci z ubogich rodzin. Udzielała się też w Związku Nauczycielstwa Polskiego, m.in. jako sekretarz Zarządu Oddziału ZNP w Borowej, organizator konferencji pedagogicznych i szkoleń związkowych oraz opiekun młodych nauczycieli. Od 2000 r. jest przewodniczącą Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP w Borowej. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką ZNP, Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz TPD’, Medalem im. dr. Henryka Jordana, Odznaką „Za Zasługi w Sporcie Szkolnym” i Odznaką Honorową „Za Zasługi dla ZMW”.

 

  • Krzysztof Krawiec

    Krzysztof Krawiec

KRAWIEC KRZYSZTOF, urodzony 25 VII 1973 r. w Mielcu, syn Adama i Barbary z Działowskich. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. P. Michałowskiego w Rzeszowie, maturę zdał w 1993 r. W 1998 r. ukończył studia w Akademii Sztuk Plastycznych w Poznaniu i uzyskał dyplom magistra sztuki w Pracowni Drzeworytu prof. Z. Lutomskiego i w Pracowni Typografii i Ilustracji prof. G. Marszałka. Uprawia grafikę, rysunek, malarstwo i ilustrację. Brał udział w wystawach zbiorowych; * 1996 r. – Poznań, * 1997 r. – Poznań, Kraków, * 1998 r. - Poznań, Racibórz, Leszno i Nidzica, * 1999 r. - Mielec, Poznań i Legnica, * 2000 r. – Mielec, Dębica, Stalowa Wola, Tarnobrzeg i Racibórz, * 2001 r. – Kielce, Gliwice, Rzeszów, Zacatecas (Meksyk), 2002 r. – Londyn, Geelong (Australia), Albairate MI (Włochy), Kraków, Łódź, Vaasa (Finlandia), Boguszów-Gorce, Siauliai (Litwa) i Havirov (Czechy). Część z tych wystaw związana była z ogólnopolskimi i międzynarodowymi konkursami. W 1998 r. otrzymał I nagrodę w dziale grafiki i rysunku w XVII Edycji Konfrontacje ’98 – WDK Leszno, a w 2002 r. zdobył I nagrodę w kategorii „Mała Forma Graficzna” w I Międzynarodowym Biennale Exlibrisu i Małej Formy Graficznej – Boguszów-Gorce. Pierwsze wystawy indywidualne eksponował w latach 1998-2000 w rodzinnym Mielcu (1998 – Galeria SCK, 1999 – Restauracja SASS, Odyseja 2000 i Muzeum Regionalne, 2000 – SDK MSM). W 2001 r. wystawiał w „Art studio – galeria” w Mielcu i BWA w Rzeszowie, a w 2002 r. w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Sandomierzu, Galerii TDK w Tarnobrzegu, Galerii „Zamek Kazimierzowski” w Przemyślu i Galerii Wspólnota Zaborcze – Mielec. Wykonał realizacje: Malarstwo w architekturze w „Papillon Club” w Mielcu (2000) i Malarstwo w architekturze w „Klubie Muzycznym Studio” w Mielcu (2002). Od 1999 r. systematycznie współpracuje z pismem „Nowa Fantastyka”, w którym umieszcza rysunki ilust