Litera B

 

  • Krzysztof Babiarz

    Krzysztof Babiarz

BABIARZ KRZYSZTOF JÓZEF, urodzony 16 III 1979 r. w Dąbrowie Tarnowskiej, syn Władysława i Krystyny z domu Wilk. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu (z wyróżnieniem). Maturę i egzamin zawodowy zdał w 1999 r., uzyskując tytuł technika budownictwa. Studiował politologię na Uniwersytecie Opolskim i w 2004 r. uzyskał tytuł magistra politologii o specjalności dziennikarskiej oraz ustrojowo-samorządowej. W czasie studiów w latach 1999-2002 był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów UO i Komisji Uczelnianej NZS UO, z ramienia których współorganizował konferencje naukowe i akcje charytatywne. W 2002 r. związał się z czasopismem studentów opolskich uczelni „Galopada Studencka” i stawiał w nim pierwsze kroki dziennikarskie, a w maju 2003 r. został jego redaktorem naczelnym. Za działalność na rzecz środowiska akademickiego i bardzo dobre wyniki w nauce uhonorowany został Nagrodą Rektora Uniwersytetu Opolskiego. W latach 2004-2005 współpracował z mieleckimi „Wieściami Regionalnymi”. Od XI 2004 r. do V 2005 r. pracował jako dziennikarz „Tygodnika Nadwiślańskiego” w Tarnobrzegu. Następnie przez kilka miesięcy pracował w Marine Hotel w walijskim Llandudno. Po powrocie do kraju (X 2005 r.) nawiązał współpracę z Tygodnikiem Regionalnym „Korso”. Na początku 2007 r. został pracownikiem tej gazety. Od II 2011 r. był szefem działu gminnego, a w grudniu 2011 r. powierzono mu funkcję redaktora naczelnego „Korso”. Autor kilku tysięcy artykułów o tematyce politycznej, gospodarczej, społecznej, historycznej i sportowej. Dotyczyły one spraw powiatu mieleckiego, w tym tak istotnych dla mieszkańców, jak budowa drugiego mostu na Wisłoce, budowy wałów przeciwpowodziowych (pomysłodawca protestu przeciwko wykreśleniu przez rząd z dofinansowania unijnego projektów przeciwpowodziowych z powiatu mieleckiego), czy pomocy dla chorych osób. Redaktor prowadzący i współautor przewodnika Ziemia Mielecka (wydania I z 2007 r. i wydania II z 2009 r.), a także informatora piłkarskiego powiatu mieleckiego (wiosna 2007 r.). Współorganizował takie sztandarowe imprezy AWR Korso jak: Miss Mielca, Mielczanin Roku i Sportowiec Roku. W 2004 r. współtworzył nieoficjalną stronę internetową drużyny piłki ręcznej SPR Stal Mielec. Jest autorem artykułów o tematyce historycznej w „Roczniku Mieleckim” wydawanym przez Muzeum Regionalne w Mielcu, jednodniówce „Polonia Restituta” i kwartalniku „Nadwisłocze”. Ukończył szereg szkoleń i kursów z zakresu dziennikarstwa i public relations. Funkcję redaktora naczelnego „Korso” pełnił do kwietnia 2014 r. W styczniu 2015 r. został asystentem starosty mieleckiego Zbigniewa Tymuły do spraw mediów, ale w  2015 r. zrezygnował i przeszedł do Urzędu Miasta i Gminy Radomyśl Wielki na stanowisko doradcy burmistrza. W styczniu 2015 r. został wybrany do Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera.

 

 

  • Adam Babicz

    Adam Babicz

BABICZ ADAM, urodzony 6 XII 1985 r. w Chrzanowie, syn Ryszarda i Jolanty z domu Janik. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Chrzanowie, maturę zdał w 2005 r. Trenowanie piłki ręcznej rozpoczął w klubie MTS Chrzanów i w tym zespole występował do 2005 r. W tym czasie młodzi chrzanowianie wygrywali mistrzostwa Małopolski w pionie szkół średnich, a w 2000 r. został uznany za najlepszego zawodnika w Małopolsce. W sezonie 2005/2006 grał w ekstraklasowym zespole MKS Zagłębie Lubin, który zdobył III miejsce i brązowe medale mistrzostw Polski. W następnym sezonie został wypożyczony do SPR BRW Stal Mielec, grającej wówczas w ekstraklasie. Powrócił do Lubina i w sezonie 2007/2008 przyczynił się do wywalczenia przez drużynę Zagłębia II miejsca i wicemistrzostwa Polski. W sezonie 2009/2010 wniósł duży wkład w awans SPR BRW Stal Mielec do ekstraklasy, a w sezonie 2010/2011 był jednym z najlepszych zawodników mieleckiego zespołu, który wywalczył IV miejsce w ekstraklasie. W 2010 r. został wybrany w plebiscycie „Korso” do grona 10 najlepszych sportowców Mielca, a portal „sportowefakty.pl” umieścił go w pierwszej siódemce rozgrywek ekstraklasy 2010/2011. Wniósł znaczny wkład w zdobycie brązowego medalu MP przez Tauron Stal Mielec w 2012 r. Po sezonie 2012/2013 przeniósł się do zespołu Azoty Puławy, a od 2014 r. gra w SPR Chrobry Głogów. Występował w II reprezentacji Polski. 

 

  • Agata Babicz

    Agata Babicz

BABICZ AGATA (z domu WILK, żona Adama), urodzona 16 III 1986 r. w Mielcu, córka Adama i Olgi z domu Soja. Absolwentka Zespołu Szkół im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu z maturą w 2005 r. Od lat szkolnych trenowała w Klubie Piłki Siatkowej Kobiet Stal Mielec. W 2002 r. była jedną z liderek drużyny juniorek Stali, która zdobyła 5. miejsce w Mistrzostwach Polski. Od sezonu 2003/2004 grała w ekstraklasowym zespole Telenet Autopart Mielec, zdobywcy brązowego medalu Mistrzostw Polski, a następnie w KPSK Stal Mielec, początkowo w roli rezerwowej, a później jako zawodniczka podstawowa na pozycji przyjmującej. Wielokrotnie wybierano ją MVP meczu (najbardziej wartościowa zawodniczka). Wyróżniano ją także w plebiscycie „Sportowiec Roku w Mielcu”, organizowanym przez Tygodnik Regionalny „Korso”. Angażowała się społecznie, m.in. jako wolontariuszka Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy i w akcji „Szlachetna Paczka”. W związku z dużymi zmianami organizacyjnymi w Stali, przed sezonem 2012/2013 przeszła do I-ligowego zespołu Jedynka Aleksandrów Łódzki, a od sezonu 2013/2014 gra w zespole PGNIG Nafta Piła.

 

  • Andrzej Babiec

    Andrzej Babiec

BABIEC ANDRZEJ BOGDAN, urodzony 19 VII 1972 r. w Mielcu, syn Henryka i Zofii. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, maturę zdał w 1992 r. Ukończył studia: w Szkole Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie z tytułem inżyniera pożarnictwa (1996), n Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie z tytułem magistra inżyniera (1998) i studia podyplomowe BHP w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Stalowej Woli. Pracę zawodową podjął 15 VI 1996 r. w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Tarnobrzegu. W 2002 r. został mianowany naczelnikiem Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego, a 1 VI 2008 r. – komendantem miejskim PSP w Tarnobrzegu i funkcję tę pełnił do 5 IV 2016 r. Z dniem 6 IV 2016 r. powierzono mu funkcję podkarpackiego komendanta wojewódzkiego PSP w Rzeszowie. Posiada stopień starszego brygadiera. Angażował się społecznie. W okresie pracy w Tarnobrzegu był m.in. członkiem OSP Tarnobrzeg – osiedle Sobów, członkiem Zarządu Oddziału Miejskiego ZOSP RP w Tarnobrzegu i wiceprezesem Zarządu Oddziału Powiatowego ZOSP RP w Tarnobrzegu, a po przejściu do Rzeszowa działa w Stowarzyszeniu „Na Ratunek” oraz jest członkiem SKP „Strażak” w Rzeszowie i SITP O/Rzeszów. Wyróżniony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem za Ofiarność i Odwagę, Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę, Srebrną Odznaką „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”, Złotym Medalem „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej” i Brązową Odznaką LOK.

 

BABIEC STANISŁAW, urodzony 20 XI 1954 r. w Zabrniu, powiat mielecki, syn Eugeniusza i Julii z Bystrowskich. Ukończył Zasadniczą Szkołę Przyzakładową WSK w Mielcu, a w późniejszych latach – kursy zawodowe. Pracował w WSK Mielec (do 1975), Kopalni Węgla Kamiennego „Jaworzno” (1975-1976) i Mieleckim Przedsiębiorstwie Budowlanym (1976-1992). Przy restrukturyzacji MPB został zwolniony w 1992 r. i przebywał na bezrobociu, a od 1993 r. pracuje w firmie „Reg-Benz” jako mechanik samochodowy. Honorowym Dawcą Krwi został w 1979 r. i pozostaje nim nadal. Oddał dotąd 44.700 ml krwi (X 2003). Należy do Klubu HDK im. Dr. Juliana Aleksandrowicza przy WSK w Mielcu. Wyróżniony został Odznakami Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.

 

  • Mieczysław Babuchowski

    Mieczysław Babuchowski

BABUCHOWSKI MIECZYSŁAW, urodzony 22 III 1909 r. w Nowym Targu, syn Mariana i Antoniny z domu Szwakop. Absolwent Gimnazjum Koedukacyjnego Towarzystwa Gimnazjum Humanistycznego w Grybowie, egzamin dojrzałości złożył w 1928 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (kierunek: historia) ukończył w 1932 r. W tym samym roku rozpoczął służbę wojskową w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 24 p.p. w Łucku, ale wkrótce został zwolniony ze względu na stan zdrowia. W latach 1935-1939 pracował w Urzędach Skarbowych w Mielcu, Białymstoku i Siemiatyczach. Po wejściu wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie (17 IX 1939 r.) powrócił do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckiej firmie Henig, mającej swą siedzibę w Mielcu. Po wojnie został zatrudniony  jako referent w Powiatowym Zarządzie Drogowym w Mielcu. Od 1946 r. pracował jako nauczyciel historii, geografii oraz nauki o Polsce i świecie współczesnym w mieleckich szkołach: Koedukacyjnym Gimnazjum Handlowym, Państwowym Gimnazjum i Liceum Handlowym (do 1951), Technikum Elektrycznym i Liceum Administracyjno-Handlowym (do 1952) oraz Technikum Mechanicznym MPM (do 1971). W latach 50. był przewodniczącym zespołu historii i nauki o Polsce przy Ośrodku Metodycznym w Rzeszowie. Od 1963 r. pełnił funkcję kierownika Wydziału dla Pracujących TM MPM. W okresie międzywojennym należał do Związku Zawodowego Urzędników Skarbowych, a po wojnie do ZNP. W 1971 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 31 VIII 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

BABULA ANDRZEJ PIOTR, urodzony 30 XI 1978 r. w Tarnobrzegu, syn Kazimierza i Alicji z domu Światowiec. Ukończył Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 w Mielcu. Pracę zawodową rozpoczął w firmie B & B w Mielcu w 1997 r., a w 1999 r. założył własną firmę handlową „SIEDEM”. (W latach 1999-2000 odbył zasadniczą służbę wojskową.) Treningi karate tradycyjnego rozpoczął w Mieleckim Klubie Karate „Kaminari” w 1991 r. Od 1998 r. plasował się w krajowej czołówce juniorów, a od 2000 r. – seniorów. W IX Mistrzostwach Polski Juniorów (Biłgoraj, 1998) wywalczył (z Pawłem Parysem) brązowy medal w en-bu mężczyzna/mężczyzna, w X MP Juniorów (Brenna, 1999) zdobył (także z P. Parysem) srebrny medal w en-bu m/m. W XI Mistrzostwach Polski Seniorów (Mielec, 2000) wywalczył (w drużynie) brązowy medal w kumite, a w XII MP Seniorów (Częstochowa, 2001) zdobył (w drużynie) złoty medal w kata. W 2002 r. powołano go do kadry narodowej. Zdał egzamin na czarny pas (1999) i został instruktorem sportu w karate tradycyjnym (2000).

 

  • Anna Babula

    Anna Babula

BABULA ANNA MARIA, urodzona 20 VIII 1956 r. w Mielcu, córka Romana i Ireny z domu Kasprzak. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1975 r. Studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (kierunek – biologia) Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończyła w 1979 r. i otrzymała tytuł magistra biologii. Uzyskała także prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego. W 1980 r. została zatrudniona w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu i do 1999 r. pracowała w laboratorium mikrobiologicznym jako młodszy asystent, asystent, starszy asystent i kierownik laboratorium. Ponadto w latach 1983-1999 pełniła dyżury diagnostyczne w pracowni serologii grup krwi i krwiodawstwa. W 1990 r. otrzymała pierwszy stopień specjalizacji z mikrobiologii klinicznej, a w 1996 r. – drugi stopień z tej specjalizacji. Była organizatorem Pracowni Bakteriologicznej i Diagnostyki Serowirusologicznej (HAV, HBV, HCV, CMV, HIV, różyczka i toksoplazmoza). W latach 2000-2002 była kierownikiem Działu Kontroli Jakości w Zakładach Farmaceutycznych Colfarm SA. w Mielcu. W 2002 r. uzyskała pierwszy stopień specjalizacji z higieny i epidemiologii. Z dniem 1 XII 2002 r. przeszła do pracy w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu i została mianowana zastępcą powiatowego inspektora sanitarnego, a od 2004 r. do 2016 r. pełniła funkcję państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W tym czasie przyczyniła się do doposażenia w sprzęt laboratoryjny Oddziału Laboratoryjnego PSSE i uzyskania certyfikatu akredytacyjnego Polskiego Centrum Akredytacji dla tego Oddziału. Ukończyła liczne kursy zawodowe i szkolenia oraz staże z zakresu m.in.: bakteriologii, wirusologii, parazytologii, immunologii, zakażeń szpitalnych, bioterroryzmu, higieny i epidemiologii, zdrowia środowiskowego oraz systemu zarządzania jakością w laboratoriach. Posiada szereg uprawnień do wykonywania badań. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych oraz Polskiego Towarzystwa Mikrobiologów. Uczestniczyła w wielu zjazdach i konferencjach naukowych organizowanych przez oba Towarzystwa. Z dniem 24 XI 2017 r. przeszła na emeryturę.

 

 

  • Franciszek Babula

    Franciszek Babula

BABULA FRANCISZEK, urodzony 2 X 1911 w Szydłowcu, powiat mielecki, syn Józefa i Agnieszki. Szkołę powszechną i zawodową rzemieślniczą ukończył w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Flugzeugwerk Mielec. Po wojnie uzyskał tytuł mistrza malarskiego i w 1948 r. założył własny zakład malarski. W latach 1961-1967 pełnił funkcję starszego Cechu Rzemiosł Różnych w Mielcu i członkiem władz Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Zainicjował założenie Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu w Mielcu. Na emeryturę przeszedł w 1979 r. Zmarł 5 XII 2001 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

BABULA JAN (ksiądz), urodzony w 1795 r., święcenia kapłańskie otrzymał w 1824 r. Był proboszczem parafii św. Mateusza w Mielcu w latach 1833-1841. Zmarł prawdopodobnie w 1841 r.

 

  • Marian Babula

    Marian Babula

BABULA MARIAN, urodzony 6 XII 1952 r. w Kębłowie koło Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Stanisława i Agnieszki. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, maturę zdał w 1972 r. Po maturze pracował przez pół roku w MPB, a następnie odbył zasadniczą służbę wojskową i uczył się w szkole podoficerskiej, a po jej ukończeniu otrzymał stopień kaprala. W latach 1975-1976 pracował w Rzeszowskim Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych „HYDROINŻ” jako majster budowy, a w latach 1976-1981 – w Tarnobrzeskim Kombinacie Budowlanym w Stalowej Woli jako majster budowy, starszy inspektor i kierownik robót budowlanych w Tarnobrzegu, Stalowej Woli i Nisku. W 1981 r. został zatrudniony w Miejskim Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół w Mielcu jako specjalista, a w 1991 r. przeszedł na stanowisko dyrektora tego Zespołu. Po reorganizacji tej instytucji samorządowej w 1992 r. powierzono mu funkcję kierownika Zespołu Obsługi Przedszkoli, a od 1995 r. pełni funkcję dyrektora Miejskiego Zarządu Przedszkoli i Żłobków w Mielcu. Systematycznie podnosił kwalifikacje zawodowe. Ukończył Studium Ekonomiczne w Mielcu oraz uzyskał uprawnienia budowlane (1976) i licencję zawodową zarządcy nieruchomości, nadaną przez Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast (2001). Od stycznia 2010 r. jest inspektorem w Biurze Gospodarki Lokalami Urzędu Miejskiego w Mielcu.

 

  • Roman Babula

    Roman Babula

BABULA ROMAN DAWID, urodzony 28 III 1983 r. w Sandomierzu, syn Kazimierza i Alicji z domu Światowiec. Ukończył Zasadniczą Szkołę w zawodzie operator CNC, a następnie Technikum Samochodowe w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. W latach szkolnych trenował karate. W latach 2004-2006 pracował w Polskich Zakładach Lotniczych na stanowisku operatora obrabiarek CNC. Od 2006 r. prowadzi własną działalność gospodarczą. W 2015 r. został członkiem Zarządu Stowarzyszenia Piłki Ręcznej Stal Mielec, a 1 XI 2017 r. wybrano go na prezesa Stowarzyszenia Piłki Ręcznej Stal Mielec. 

 

BACZYŃSKIEGO KRZYSZTOFA KAMILA (ULICA), ulica na osiedlu Cyranka, boczna ul. E. Biernackiego. Ma 494 m długości. Prowadzi przez  lasek obok Hotelu „Polskiego” (dawniej „Jubilat”) do osiedla domów jednorodzinnych „Cyranka-Południe”. W aktualnym kształcie powstała na początku lat 70., a nazwę otrzymała 28 III 1973 r. Ma asfaltową nawierzchnię i chodniki po obu stronach. W 2010 r. w ramach remontu położono nową nawierzchnię asfaltową i chodniki z kostki betonowej.
Patron ulicy: KRZYSZTOF KAMIL BACZYŃSKI (ps. Jan Bugaj), urodził się 22 I 1921 r. w Warszawie. Gimnazjum ukończył w 1939 r. Od pierwszych dni okupacji hitlerowskiej uczestniczył w podziemnym życiu artystycznym i w walce zbrojnej w Warszawie. Był członkiem znanych batalionów „Zośka” i „Parasol”. Publikował w podziemnych pismach „Płomienie” i „Droga”. Nakładem „Drogi” wydano dwa zbiory utworów poetyckich: Wiersze wybrane i Arkusz poetycki. Ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych Rezerwy. Uczestnik powstania warszawskiego 1944 r. Zginął w walkach w okolicy Placu Teatralnego 4 VIII 1944 r. Pozostawił po sobie około 500 różnych utworów w rękopisach (w tym kilkanaście poematów, tyleż opowiadań i dramat), które udało się zebrać i wielokrotnie wydać po II wojnie światowej w Polsce i wielu innych krajach.

 

  • Ryszard Badura

    Ryszard Badura

BADURA RYSZARD, urodzony 16 XI 1961 r. w Mielcu, syn Władysława i Anny z domu Pałeczka. Uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Sędziszowie Małopolskim, a następnie w Rzeszowie. Nauczyciel wychowania plastycznego i wychowania technicznego w Szkole Podstawowej w Glinach Małych do 1999 r., później bezrobotny. Od 1983 r. członek Klubu Środowisk Twórczych przy Towarzystwie Miłośników Ziemi Mieleckiej. Dominującą w jego twórczości była grafika, ale uprawiał też malarstwo, rzeźbę i metaloplastykę. Prace te prezentował na wystawach indywidualnych w Mielcu, Borowej, Busku, Rzeszowie i Tarnowie oraz na wielu wystawach zbiorowych, najczęściej w Mielcu. Zmarł 5 VIII 2018 r.

 

BAJANA JERZEGO (ULICA), ulica na osiedlu Lotników, boczna ul. J. Kilińskiego. Ma 311 m długości. Powstała w latach 1979-1980, nazwę otrzymała 26 IX 1979 r. Posiada asfaltową nawierzchnię i chodnik od strony bloków mieszkalnych. Od strony północnej znajdują się: parking, przystanek MKS i garaże, a od strony południowej pięciokondygnacyjne bloki mieszkalne.
Patron ulicy: BAJAN JERZY, urodzony w 1901 r. W 1918 r. rozpoczął służbę wojskową, a w 1922 r. przeszedł do lotnictwa wojskowego. Pasjonował się akrobatyką samolotową i w tej dziedzinie doszedł do znaczących rezultatów. Był twórcą zespołowej akrobacji samolotowej w Polsce. Zwycięsko startował w Zlocie Gwiaździstym do Londynu w 1933 r. oraz w Międzynarodowym Challenge-1934 r. na samolocie RWD-9, W 1939 r. został komendantem Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i z dęblińskiego lotniska wystartował 1 IX do walki powietrznej z lotnictwem niemieckim. Już 2 IX odniósł ciężkie rany, a w ich następstwie unieruchomioną jedną rękę. Przedostał się do Francji, a potem do Wielkiej Brytanii, gdzie podjął służbę w RAF. Aby móc latać, skonstruował na przegubie unieruchomionej ręki hak na bransolecie. W 1942 r. uczestniczył w lotach bojowych 316 Dywizjonu Myśliwskiego. Rok później został mianowany dowódcą polskich myśliwców w Anglii. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w Londynie i działał w polskich stowarzyszeniach lotniczych. Zmarł w 1967 r.

 

BAJDA GRZEGORZ, urodzony 12 VI 1974 r. w Przemyślu, syn Andrzeja i Marii z Zawadzkich. Absolwent Technikum Budowlanego w Przemyślu z maturą w 1994 r. Studia na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie ukończył w 2001 r. z tytułem magistra inżyniera budownictwa. 20 III 2002 r. wstąpił w szeregi Policji i pracował jako funkcjonariusz Oddziałów Prewencji w Rzeszowie. W 2003 r. ukończył policyjny kurs podstawowy w Katowicach. W styczniu 2009 r. ukończył Wyższą Szkołę Policji w Szczytnie. W 2012 r. został awansowany na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Mielcu. Od 2 X 2017 r. pełni funkcję zastępcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu w stopniu nadkomisarza. Jest współautorem programu kształcenia ogólnopolicyjnego, prowadzonego od 2010 r. w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu w ramach innowacji pedagogicznych.  

 

BAJLA, mieszkanka Mielca żyjąca na przeł. XVIII i XIX w. Ufundowała szkołę izraelicką (chader), którą wybudowano w 1799 r. , przeznaczyła 100 florenów na jej utrzymanie oraz przekazała książki i dalsze 100 florenów na zakup nowych książek. Podwyższyła też pensję nauczyciela.

 

  • Elżbieta Bajor

    Elżbieta Bajor

BAJOR ELŻBIETA (po mężu KUKOWSKA), urodzona 19 IX 1969 r. w Mielcu, córka Jana i Marii z Nowaków. Absolwentka Zespołu Szkół Ekonomicznych w Mielcu, egzaminy maturalne zdała w 1990 r. Studia wyższe odbyła na AWF w Krakowie i w 1995 r. otrzymała tytuł magistra wychowania fizycznego. W latach 80. i 90. trenowała lekkoatletykę w FKS „PZL-Stal” Mielec. Specjalizowała się w biegach 60 m i 100 m przez płotki. Była jedną z najlepszych płotkarek w kraju w kategorii juniorek i czołową zawodniczką w okręgu rzeszowskim. Zdobyła szereg medali, m.in. brązowe medale Mistrzostw Polski juniorek w biegu na 100 m przez płotki w latach 1987, 1988 i 1989, złoty medal i tytuł halowej mistrzyni Polski juniorek w biegu na 60 m ppł w 1988 r. i brązowy medal na tym dystansie w hali w 1987 r. Przyczyniła się do awansu „Stali” Mielec do I ligi lekkoatletycznej w 1986 r. i przez szereg lat w niej startowała. Powoływano ją do kadry narodowej juniorek. W czasie studiów reprezentowała barwy AZS Kraków i w Akademickich Mistrzostwach Polski w 1993 r. zdobyła brązowy medal w biegu na 100 m ppł. Karierę sportową zakończyła w 1993 r. Od 1996 r. jest nauczycielką wychowania fizycznego w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu.

 

  • ks. Jan Bajor

    ks. Jan Bajor

BAJOR JAN (ksiądz), urodzony 23 VI 1951 r. w Świdnicy Śląskiej, syn Tadeusza i Władysławy z domu Śpiewak. Absolwent Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdał w 1972 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie ukończył w 1978 r. z tytułem magistra. W tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie. Jego prymicje w dniu 5 VI 1978 r. były pierwszymi w nowo wybudowanym kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mielcu. Jako wikariusz pracował w parafiach: Tęgoborze k/Nowego Sącza (1978-1981) i św. Małgorzaty w Nowym Sączu w latach 1981-1992, gdzie pełnił funkcję seniora kolegium księży, prowadził kancelarię oraz organizował pielgrzymki międzynarodowe. W latach 1992-1998 był proboszczem w Żelazówce k/Dąbrowy Tarnowskiej, a od 1998 r. jest proboszczem parafii św. Andrzeja Apostoła w Siedlcach. Pełni też funkcje notariusza dekanatu Nowy Sącz Centrum i rejonowego duszpasterza rolników diecezji tarnowskiej. Jest współautorem „Katechizmu dla bierzmowanych”, wydawanego w latach 1995-1998 w Tarnowie. 

  • Janina Bajor

    Janina Bajor

BAJOR JANINA GENOWEFA (z domu GUTOWSKA), urodzona 11 II 1935 r. w Ostrowi Mazowieckiej, córka Edwarda i Marii z domu Sławek. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowi Mazowieckiej z maturą w 1954 r. Po ukończeniu Studium Nauczycielskiego w Olsztynie (kierunek matematyczno-fizyczny) w 1956 r. została zatrudniona w Szkole Podstawowej w Zarębach Kościelnych (powiat Ostrów Mazowiecka). W latach 1958-1962 pracowała w Szkole Podstawowej w Jelonkach koło Ostrowi Mazowieckiej. W 1962 r. przeniosła się do Mielca, gdzie podjęła pracę jako nauczycielka matematyki w Szkole Podstawowej nr 3. W latach 1964-1971 pełniła funkcję zastępcy kierownika szkoły. W 1978 r. otrzymała w Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Rzeszowie dyplom kwalifikacji równoważnych wyższym studiom zawodowym. Była inicjatorką i organizatorką szkolnej pracowni matematycznej oraz współorganizatorką matematycznych konferencji metodycznych. Wiele czasu poświęcała pracy społecznej w ZHP. Od 1956 r. do 1962 r. działała w Chorągwi Mazowieckiej, a od 1962 r. w Hufcu Mielec. Przez wiele lat prowadziła Szczep Harcerski przy SP 3. Pod jej kierunkiem Szczep otrzymał sztandar i imię. Zorganizowała szkolną harcówkę ZHP. Uczestniczyła w organizacji wielu zimowisk i letnich obozów harcerskich. Otrzymała najwyższy stopień instruktorski ZHP – harcmistrza Polski Ludowej. W latach 70. była radną Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Na emeryturę przeszła 1 września 1991 r. Odznaczona m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”, Złotą Odznaką ZNP, Nagrodą Ministra Oświaty i Wychowania oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca”. 

 

  • ks. Piotr Bajor

    ks. Piotr Bajor

BAJOR PIOTR JÓZEF (ksiądz), urodzony 26 IX 1972 r. w Mielcu, syn Józefa i Michaliny z domu Wrzesień. Dzieciństwo i lata szkoły średniej spędził w Woli Mieleckiej. Absolwent Technikum Mechanicznego w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu, maturę zdał w 1992 r. Jego praca dyplomowa „Próżniowa suszarka do owoców”, zaprojektowana i wykonana w trzyosobowym zespole, zajęła I miejsce w Turnieju Młodych Mistrzów Techniki – Rzeszów 1992. Studiował teologię w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie – Instytut Teologiczny w Tarnowie i w 1998 r. otrzymał tytuł magistra teologii (temat pracy: Powojenne dzieje parafii pw. Św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty w Mielcu). W 1998 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował w parafii św. Pawła Apostoła w Bochni jako wikariusz i katecheta w Szkole Podstawowej nr 5 w Bochni (1998-2001) oraz w parafii św. Kazimierza Królewicza w Nowym Sączu jako wikariusz i katecheta w II Liceum Ogólnokształcącym w Nowym Sączu (2001-2002). W latach 2002-2007 studiował na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie i uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej na podstawie rozprawy: Pochodzenie Ducha Świętego. Nauka Grzegorza Palamasa w porównaniu z doktryną Augustyna i Tomasza z Akwinu. Od 18 VI 2007 r. jest pracownikiem Stolicy Apostolskiej – Kongregacji Edukacji Katolickiej w Watykanie, odpowiedzialnym za uniwersytety katolickie i wydziały kościelne w krajach Europy środkowo-wschodniej. W 2014 r. papież Franciszek wyróżnił go tytułem honorowego kapelana Jego Świątobliwości (czyli prałata). W 2015 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP. Od 2018 r. piastuje funkcje kanonika gremialnego i archidiakona kapituły kolegiackiej św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty w Mielcu.

 

BAJOR STANISŁAW, urodzony 7 VIII 1960 r. w Radomyślu Wielkim, syn Józefa i Janiny z domu Grzech. Absolwent Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Tarnowie z maturą w 1980 r. oraz Podoficerskiej Szkoły Pożarnictwa Rzeszów – Brzesko – Katowice w 1981 r. W latach 1981-1988 pracował w Zakładowej Straży Pożarnej „Stomil” Dębica, jako dowódca sekcji w stopniu plutonowego. Od 1992 r. prowadzi własną działalność gospodarczą. Według stanu na koniec roku 2017 jest właścicielem trzech księgarni w Mielcu oraz sklepu w Radomyślu Wielkim. Wyróżniony m.in. Brązową Odznaką „Za Zasługi dla Pożarnictwa”.

 

  • Jerzy Bajorek

    Jerzy Bajorek

BAJOREK JERZY, urodzony 1 XII 1957 r. w Mielcu, syn Józefa i Alfredy z domu Ryndak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. W latach szkolnych trenował judo w MKS „Gryf”. Ukończył studia na Politechnice Rzeszowskiej i otrzymał tytuł inżyniera elektryka. W latach 1977-1992 pracował w Mieleckich Zakładach Gazów Technicznych „Polgaz”, a od 1992 r. pracował w Agencji Rozwoju Regionalnego „MARR” S.A. w Mielcu na stanowisku dyrektora Inkubatora Przedsiębiorczości „IN-MARR”, jednego z pierwszych w Polsce. Od 1997 r. był także dyrektorem Centrum Transferu Technologii ARR „MARR” S.A. W obu przypadkach był organizatorem (od podstaw) całokształtu działalności. Jest członkiem Zarządu Stowarzyszenia Organizatorów Ośrodków Innowacji i Przedsiębiorczości w Polsce, pełni funkcję prezesa Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej „Wspólny Dom” (budynek przy ul. S. Biernackiego 11). W młodzieńczych latach był zawodnikiem sekcji judo MKS „Gryf” Mielec. Funkcję dyrektora IN-MARR, a następnie dyrektora IN-TECHU pełnił do początku 2012 r., po czym przeszedł na inne stanowisko w IN-TECHU.

 

  • ks. Krzysztof Bajorek

    ks. Krzysztof Bajorek

BAJOREK KRZYSZTOF WOJCIECH (ksiądz), urodzony 2 I 1962 r. w Głogowie, syn Jana i Danieli z domu Wdowiak. Absolwent Ośrodka Kształcenia Ustawicznego Zakładów Azotowych (ZST nr 1) w Tarnowie z maturą w 1981 r. Studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym – Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie ukończył w 1987 r. z tytułem magistra i w tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie. Na macierzystej uczelni ukończył także studia podyplomowe z teologii życia wewnętrznego (ascetyka i etyka). Jako wikariusz pracował w parafiach: Słopnice, Sobolów, Straszęcin, Czchów, Tarnów – pw. Dobrego Pasterza, Królowa Górna, Krużlowa i Długołęka – Świerkla. W latach 2006-2012 był proboszczem w parafii Maszkienice, a w 2016 r. w parafii Michalczowa. W związku z pogarszającym się stanem zdrowia dwukrotnie rezygnował z funkcji. Od 2017 r. pracuje jako wikariusz w parafii Ducha Świętego w Mielcu. Sprawuje opiekę nad Kołem Biblijnym i prowadzi duszpasterstwo uzależnionych. Jest ekspertem Ministerstwa Edukacji Narodowej do spraw awansu zawodowego nauczycieli. Jego pozazawodową pasją społeczną jest od wielu lat honorowe krwiodawstwo. Założył Koła Honorowych Dawców Krwi przy parafiach w Tarnowie (pw. Dobrego Pasterza), Królowej Górnej, Krużlowej, Długołęce – Świerkli i Maszkienicach. Sam jest także honorowym dawcą krwi i w tym zakresie współpracuje ze Szpitalem Powiatowym w Bochni. Wyróżniony m.in. Złotą Odznaką Honorowego Dawcy Krwi oraz podziękowaniem marszałka województwa małopolskiego za krzewienie idei honorowego krwiodawstwa.

 

  • Roman Bajorek

    Roman Bajorek

BAJOREK ROMAN, urodzony 10 V 1932 r. w Podhajcach, woj. tarnopolskie (Kresy Wschodnie), syn Bernarda i Walerii z domu Bąk. Do Mielca przybył wraz z rodziną niedługo po zakończeniu II wojny światowej. Ukończył Liceum Administracyjno-Gospodarcze w Mielcu z maturą w 1952 r. Studiował w Szkole Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie, a następnie w SGPiS w Warszawie i otrzymał tytuł magistra. Pracę zawodową rozpoczął w 1957 r. w PHZ „Metaleksport”, ale jeszcze w tym samym roku przeszedł do pracy w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Indochinach. W latach 1961-1991 pracował w Ministerstwie Handlu Zagranicznego (później Ministerstwo Współpracy Gospodarczej z Zagranicą) i pełnił ważne funkcje związane z handlem zagranicznym, był m.in. głównym specjalistą w Ministerstwie, szefem działu w Biurze Radcy Handlowego przy Ambasadzie PRL w Caracas (1966-1970), Radcą Handlowym przy Ambasadzie PRL w Montevideo (1975-1979), Radcą Handlowym i Chargé d’ affaires a.i. RP w Quito (1987-1991). Pełnił także funkcję  przewodniczącego Rady Zakładowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i Społecznych w Ministerstwie Handlu Zagranicznego w latach 1972-1974 i 1979-1981. W 1991 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi.

 

  • Władysław Bajorek

    Władysław Bajorek

BAJOREK WŁADYSŁAW STANISŁAW, urodzony 9 XI 1939 r. w Niedomicach. Pracę zawodową rozpoczął w 1958 r. jako ślusarz w Niedomickich Zakładach Produkcji Celulozy w Niedomicach. W 1960 r. został powołany do zasadniczej służby wojskowej. Po jej zakończeniu (10 IV 1962 r.) przybył do Mielca i został zatrudniony w WSK „PZL-Mielec”. Pracował na stanowiskach: elektryka płatowcowego (1962–1966), technologa (1966–1970), kierownika sekcji (1970–1977), zastępcy kierownika Wydziału Montażu W-56 (1977–1986), kierownika Wydziału W-56 (1986–1990), kierownika Służby Montażu (1990–1991), p.o. dyrektora ds. produkcji (1991), kierownika Służby Montażu (1991–1993), zastępcy dyrektora ds. produkcji (1993–1994), głównego dyspozytora (1994–1995) i kierownika służby (1995–1997). Ukończył Technikum Mechaniczne MPC (specjalność: elektroenergetyka) z maturą w 1965 r. oraz studia wyższe zawodowe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalność – lotnictwo) i w 1983 r. uzyskał tytuł inżyniera. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie w Aeroklubie Mieleckim, m.in. w latach 1992–1994 pełnił funkcję wiceprezesa. Był współorganizatorem wielu imprez lotniczych, m.in. Święta Lotnictwa Polskiego AIR SHOW Mielec ’97 i w czasie imprezy pełnił funkcję komandora pokazów lotniczych. Od 1 I 1998 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego”, Odznaką „Zasłużony Działacz LOK” i Złotą Odznaką „Zasłużonego Działkowca”. 

 

  • Marek Bałata

    Marek Bałata

BAŁATA ANDRZEJ MAREK, urodzony 31 VIII 1955 r. w Rzeszowie, syn Jana i Antoniny z domu Kiszka. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu,  maturę zdał w 1975 r. Studiował na Wydziale Grafiki  Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom w 1980 r. – pracownia prof. M. Wejmana). Twórca prac malarskich (malarstwo sztalugowe) i graficznych, uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą, m.in. w Radomiu, Strasburgu (Francja), Krakowie (wielokrotnie), Warszawie, Sandomierzu, Bistricy, Rzeszowie, Nurnbergu (Niemcy) i Częstochowie. Wystawiał także w Muzeum Regionalnym w Mielcu, które posiada w zbiorach kilka prac artysty. Zdobył szereg nagród, m.in. I nagrodę w I Zimowej Wystawie Rysunku w Krakowie (1981) i nagrodę w Konkursie „Najlepsza Grafika Miesiąca Kraków ’81”. Karierę muzyczną rozpoczął w Studenckim Klubie „Jaszczury” w Krakowie w latach 80. Uczestniczył m.in. w „Jazz Juniors” (1982, 1983), „Spotkaniach Wokalistów Jazzowych – Zamość-88”, „Warszawskiej Jesieni ‘90”, „Opolu ’92” (Nagroda im. K. Musioła) i JAZZ TOP (1990, 1992, 1993). Od 1990 r. jeden z najlepszych polskich wokalistów jazzowych (według czytelników pisma „Jazz Forum” – najlepszy). Specjalizuje się w improwizacjach scatem i tworzy nowe brzmienia wokalne. Jest inspiratorem i wykonawcą form artystycznych łączących muzykę ze sztuką i nowymi technikami tworzenia obrazu. Koncertuje z własnym zespołem „Quintet”, najlepszymi polskimi muzykami jazzowymi i wieloma wybitnymi jazzmanami amerykańskimi, m.in. w czasie trasy koncertowej po USA w 1999 r. Komponuje, nawiązując m.in. do muzyki romantycznej i współczesnej, a także szeroko pojętego amerykańskiego jazzu. Nagrał (do końca 1999 r.) 7 płyt (w tym 3 autorskie): „Trilogy”, „Voice paintings”, „Kolędy”, „Wiersze”, „Samarpan songs”, „Far away from home” i „Kolędy na cały rok”. Wystąpił m.in. w musicalowej adaptacji  „Sztukmistrza z Lublina” (I. B. Singer) w Teatrze Muzycznym w Warszawie i adaptacji „Krwawych godów” (F. G. Lorca) w Teatrze Polskim we Wrocławiu oraz koncertach i widowiskach plenerowych. Prowadził warsztaty wokalne w Polsce i innych krajach europejskich. Wielokrotnie koncertował w Mielcu, m.in. jako solista w „Mszy kreolskiej” A. Ramireza w czasie Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy (2002). Ważniejsze występy w latach 2003-2012: *2003 r.: Oratorium „Woła nas Pan” (Ernest Bryll, Włodzimierz Korcz) z okazji 25-lecia pontyfikatu Jana Pawła II w Chicago (USA) i Toronto (Kanada), *2005 r.: Oratorium „Miłosierdzie Boże” w Toronto, *2007 r.: Oratorium „Miłosierdzie Boże” w Chicago; 2009-2012: występy w czterech edycjach Koncertu Niepodległości w Muzeum Powstania Warszawskiego. Koncertował z takimi sławami jak m.in. Margaret Maye, John Alcorn, Billy Hart, Steve Davis, Ernie Adams, Peter Madsen, Jeanfrancois Prins, Jack Van Poll, Marco Piludu, Andy Manndorff, Ronnie Burraqe, Frank Lacy, kwartetem „Songlines” (Austria), zespołami „Klezmokum” i „Klez Edge” oraz niemal wszystkimi polskimi wybitnymi jazzmanami. Kontynuował twórczość graficzną oraz występował w multimedialnych pokazach „Śpiewobrazy” (połączenie obrazu video ze śpiewem, tańcem i rysowaniem). Wielokrotnie występował z koncertem „Niemen Wspomnienie”. Od kilkunastu lat plasuje się na I miejscu w kategorii „wokalista jazzowy” w plebiscycie „Jazz Top” prowadzonym przez pismo Jazz Forum. Utrzymuje kontakty z Mielcem, m.in. wystąpił w ramach Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego w DK SCK i kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy. 

 

BANASIK ANDRZEJ, urodzony 17 V 1958 r. w Chroberzu k/Pińczowa, syn Władysława i Izabeli z domu Sater. Absolwent Liceum Zawodowego przy WSK w Mielcu. Piłkarz (wychowanek) „Stali” Mielec w latach 70. (I liga). Potem grał w niemieckiej drużynie „Victoria” Aschaffenburg (II liga). Prowadzi własną firmę „Autosan – blacharstwo i lakiernictwo samochodowe”.

 

  • Edward Banasik

    Edward Banasik

BANASIK EDWARD, urodzony 3 IX 1951 r. w Mielcu, syn Władysława i Stanisławy z Przyłuckich. Absolwent Zespołu Szkół Technicznych w Mielcu. Drużynowy ZHP, szczepowy harcerskich drużyn wodnych. Pracownik OBR WSK w Mielcu (kierownik działu), a od połowy lat 90. założyciel i właściciel prywatnego klubu kultury „Bajka” w budynku kina „Bajka” przy ul. S. Sękowskiego 1. Animator wielu form życia kulturalnego w Mielcu, jedyny w swym rodzaju wodzirej dziecięcych zabaw choinkowych i zabaw tanecznych dla dorosłych. Organizator wyborów „Miss Mielca” w latach 90. Radny Rady Miejskiej w Mielcu w latach 1994-1998. W 1998 r. przeniósł działalność klubu do Stalowej Woli.

 

  • Jan Banaś

    Jan Banaś

BANAŚ JAN JANUSZ, urodzony 13 I 1947 r. w Kowarach, syn Jana i Wandy z domu Guła. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1967 r. W latach szkolnych trenował piłkę nożną w FKS „Stal” Mielec. W 1964 r. występował w drużynie juniorów „Stali”, która zdobyła tytuł wicemistrza Polski, a następnie w latach 1965-1967 grał w rezerwowym zespole seniorów „Stali”. Po odbyciu służby wojskowej (1967-1969) powrócił do Mielca i podjął pracę konstruktora w WSK. W 1976 r. ukończył studia I stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzymał tytuł inżyniera mechanika, a w 1979 r. – po odbyciu studiów II stopnia w tejże uczelni – uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. W latach 80. pracował w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Radomyślu Wielkim na stanowisku kierownika działu regeneracji pomp wtryskowych. Od 1987 r. prowadził w Mielcu własny zakład mechaniki pojazdowej i w latach 90. przekształcił go w firmę „REG-BAN” SC (wspólnie z synem Jackiem), którą umieścił na własnej posesji przy ul. Legionów. Przez szereg lat wspierał finansowo działalność religijną, kulturalną i sportową. 2 IV 1996 r. został wybrany prezesem Spółki „Hala Targowa” Sp. z o.o., a w 1998 r. powierzono mu funkcję prezesa MKP „Stal” Mielec. Z drugiej prezesury zrezygnował ze względu na pogarszający się stan zdrowie. W 1999 r. przeszedł na rentę chorobową. 3 IV 2002 r. odbył się jubileusz 30-lecia jego pożycia małżeńskiego z żoną Renatą. Zmarł 24 IV 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

BANIAK MICHAŁ (ksiądz), urodzony 5 IX 1937 r. w Dąbrówce k/Okulic, syn Andrzeja i Anny z domu Cierniak. Ukończył Małe Seminarium w Tarnowie (matura w 1955 r.), a następnie studiował teologię w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1961 r. W tym samym roku został wikarym w Cmolasie, a od  1963 r. do 1968 r. pracował w parafii św. Mateusza w Mielcu. W latach 1968-1975 był wikarym w parafiach: Grybów i św. Józefa w Tarnowie. Do Mielca powrócił w 1975 r. i tu pracował do 1979 r. w Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, m.in. prowadził kancelarię parafialną. W 1979 r. został mianowany proboszczem w Świniarsku k/Nowego Sącza. Zmarł 16 II 1985 r. Pochowany na cmentarzu w Świniarsku.

 

BANK DEPOZYTOWO-KREDYTOWY W LUBLINIE - ODDZIAŁ W MIELCU, bank lubelski powstał 31 I 1989 r. w rezultacie wyłonienia z Narodowego Banku Polskiego w Warszawie 9 banków kredytowych. Z tą samą datą należy wiązać przekształcenie mieleckiego Oddziału NBP w Oddział BDK. Nowy bank pozostał instytucją państwową, samodzielną i samofinansującą się. Wykonywał pełny zakres usług bankowych dla osób prawnych i fizycznych. 1 I 1999 r. połączył się z kilkoma innymi polskimi bankami, tworząc Bank Polska Kasa Opieki S.A. Grupa PEKAO S.A. Jego dyrektorami byli: Bronisław Okoń (1989-1997) i Krzysztof Kosiba (1997-1999). Siedzibą główną był budynek bankowy przy ul. Obrońców Pokoju 7.

 

BANK HANDLOWY W WARSZAWIE – FILIA W MIELCU, warszawski BH istnieje nieprzerwanie od 1870 r. Mielecka placówka powstała w sierpniu 1996 r. jako punkt informacyjny, a następnie przekształcono ją  na Bankowy Punkt Obsługi Klienta z pełnym zakresem obsługi operacyjnej. Od 1 sierpnia 2000 r. awansował do rangi filii. Specjalizuje się w obsłudze podmiotów gospodarczych i instytucji, przyjmuje też depozyty od klientów indywidualnych. Siedziba: ul. Przemysłowa 2. Zmienił nazwę na Citybank Handlowy Oddział w Mielcu, a następnie City Handlowy Oddział w Mielcu.

 

BANKI; pierwsze banki (we współczesnym rozumieniu tych instytucji) na ziemiach polskich  powstały w 1 poł. XIX w. W Galicji w 1816 r. utworzono Austriacki Uprzywilejowany Bank Narodowy. W Mielcu najstarszy rodowód ma zapewne Bank Spółdzielczy, który powstał w 1874 r. jako Towarzystwo Zaliczkowe. Przy końcu XIX w. działał też żydowski Bank dla Handlu, Gospodarstwa i Przemysłu. W latach międzywojennych funkcjonowały ponadto Kasa Rękodzielnicza i Komunalna Kasa Oszczędności. Po II wojnie światowej rozpoczęła działalność placówka Narodowego Banku Polskiego, a od lat 50. Powszechna Kasa Oszczędności.  Wyraźny rozwój placówek bankowych nastąpił w latach 90., a zwłaszcza po uruchomieniu Specjalnej Strefy Ekonomicznej EUROPARK-MIELEC. W 2000 r. funkcjonowało w Mielcu 10 różnych banków. W pierwszych latach XXI w., wraz z rozwojem polskiej gospodarki,  rozwijała się sieć banków. Także do Mielca, który wyraźnie rozwijał się jako ośrodek przemysłowy, weszły kolejne banki ze swoimi oddziałami i filiami. Pod koniec 2008 r. funkcjonowały w Mielcu: *AIG Bank Polska SA – I Oddział przy al. Niepodległości 6;  *Bank Millennium – Placówka Obsługi Operacyjnej dla Przedsiębiorstw przy ul. Wojska Polskiego 2; *Bank Ochrony Środowiska Oddział Operacyjny, Rynek 34; *Bank Pekao SA – I Oddział przy ul. Obrońców Pokoju 7, II Oddział przy ul. Kard. S. Wyszyńskiego 8;  *Bank PKO BP SA – I Oddział przy ul. Kazimierza Jagiellończyka 11, II Oddział przy ul. M. Pisarka 10, *Oddział 3 przy ul. Szewskiej 4; Filia przy ul. A. Fredry 2, Agencja 16 przy ul. M. Pisarka 14/4; *Bank Przemysłowo-Handlowy BPH SA Oddział przy ul. K. Pułaskiego 1 (i Partyzantów 25); *Bank Spółdzielczy przy ul. Lwowskiej 2 i Filia przy ul. ks. P. Skargi; *Bank Spółdzielczy w Przecławiu – I Oddział przy ul. Zygmuntowskiej 1/3; *Bank Zachodni WBK 1. Oddział przy al. Niepodległości 14; *Citibank Handlowy – Oddział Korporacyjny przy ul. Przemysłowej 2; *CitiFinancial Bank Handlowy w Warszawie SA – Oddział przy ul. A. Mickiewicza 8; *Dominet Bank SA – Placówka nr 756 przy al. Niepodległości 7; *EFG Eurobank Ergasias S.A. (Polbank EFG) Oddział Operacyjny przy al. Niepodległości 12; *Euro Bank – Oddział przy ul. H. Sienkiewicza 1; *Getin Bank – Oddział przy ul. Jadernych 5; *ING Bank Śląski S.A. Placówka Partnerska przy al. Niepodległości 12; *Kredyt Bank SA – Oddział I Rzeszów Filia nr 5 przy ul. A. Mickiewicza 34; *LUKAS Bank SA – Placówka przy ul. A. Mickiewicza 8; *MultiBank – Oddział przy ul. H. Sienkiewicza 1; *Opolska Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa Region Rzeszów - Oddział przy ul. 3 Maja 3; *PBS Bank Podkarpacki Bank Spółdzielczy w Sanoku – Oddział przy ul. K. Pułaskiego 2A, Filia przy ul. T. Kościuszki 2, Punkt Obsługi Klienta w Urzędzie Skarbowym przy ul. S. Żeromskiego 13. W rezultacie zmian organizacyjnych i restrukturyzacji w bankach centralnych, w 2012 r. w Mielcu czynne były: *ING Bank Śląski Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 12; *Polbank EFG Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 12; *Bank BPH Oddział w Mielcu, ul. K. Pułaskiego 1; *Bank BGŻ Oddział Operacyjny w Mielcu, ul. Obrońców Pokoju 3; *MultiBank Centrum Usług Finansowych, ul. H. Sienkiewicza 1; *Bank Zachodni WBK 1 Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 14; *BOŚ Mielec Oddział w Mielcu, ul. Rynek 34; *Alior Bank Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 12; *Citi Handlowy Oddział w Mielcu ul. A. Mickiewicza 8; *Eurobank Oddział w Mielcu, ul. H. Sienkiewicza 1; *Pekao I Oddział w Mielcu, ul. Obrońców Pokoju 7; *Pekao II Oddział w Mielcu, ul. M. Pisarka 10; *Pekao Oddział w Mielcu, ul. Partyzantów 25; *Pekao I Oddział w Mielcu, Filia 1 w Mielcu, ul. A. Fredry 2, *Pekao I Oddział w Mielcu, POB w Mielcu, ul. S. Żeromskiego 26; *Millennium Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 2A; *Kredyt Bank I Oddział w Rzeszowie, Filia nr 5 w Mielcu, ul. A. Mickiewicza 34; *BNP Paribas Oddział Mielec, al. Niepodległości 8; *Crédit Agricole Placówka Bankowa, ul. A. Mickiewicza 8; *Crédit Agricole Biuro Kredytowe ul. Pułaskiego 28/2; *PKO BP Oddział 2 w Mielcu, ul. E. Godlewskiego 10B; *PKO BP Oddział 1 w Mielcu, ul. Kazimierza Jagiellończyka 11; *PKO BP Oddział 3 w Mielcu, ul. Szewska 4; *Centrala SKOK Stefczyka Oddział w Mielcu, ul. Rynek 1; *Centrala SKOK Stefczyka Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 5; *Getin Bank BPO Mielec, ul. Jadernych 5; *Getin Bank POK Mielec, al. Niepodległości 14; *Santander Consumer Bank Oddział w Mielcu, al. Niepodległości 6.

 

BANK POLSKA KASA OPIEKI S.A. – ODDZIAŁ MIELEC, bank centralny powstał w 1929 r. w celu obsługi bankowej polskiej emigracji zarobkowej. Placówka w Mielcu powstała w 1972 r. (w bloku przy ul. 22 Lipca – obecnie Aleja Niepodległości) i funkcjonowała do 1987 r. (uległa likwidacji). Działalność wznowiono w 1991 r. Siedzibą był najpierw  budynek przy ul. Jadernych 5, a po dwóch latach – pawilon przy ul. Pisarka 10. Organizatorem i dyrektorem od 1972 r. do 31 XII 1998 r. była Stanisława Strycharz. 1 I 1999 r. nastąpiło połączenie banku centralnego z BDK Lublin, w rezultacie czego powstał Bank Polska Kasa Opieki S.A. Grupa PEKAO S.A., a w Mielcu I i II Oddział tego banku.

 

BANK POLSKA KASA OPIEKI S.A. GRUPA PEKAO S.A. – I ODDZIAŁ W MIELCU, największa polska instytucja finansowa powstała 1 I 1999 r. w rezultacie połączenia się kilku dużych polskich banków, m.in. Banku Depozytowo-Kredytowego w Lublinie i Banku Polska Opieki S.A. w Warszawie, które miały wcześniej swoje oddziały w Mielcu. Również I Oddział PEKAO w Mielcu powstał 1 I 1999 r. Prowadzi kompleksową obsługę podmiotów gospodarczych i osób fizycznych, rozliczenia w obrocie krajowym i zagranicznym, różne formy produktów kredytowych, transakcje na rynku  papierów wartościowych, a także zapewnia obsługę kart płatniczych i kredytowych. Posiada szereg placówek na terenie Mielca. Od 2000 r. dyrektorem oddziału jest Dorota Momola. Siedziba główna w Mielcu: ul. Obrońców Pokoju 7. 

 

BANK PRZEMYSŁOWO-HANDLOWY PBK S.A. – ODDZIAŁ MIELEC, mielecka placówka jednego z największych polskich banków komercyjnych powstała 3 VII 1997 r. jako filia Oddziału w Dębicy. Od 1 VI 1999 r. stała się samodzielnym oddziałem. Prowadzi obsługę bieżącą firm, zarządza środkami pieniężnymi poprzez instrumenty lokacyjne, finansuje rozwój firm przy udziale kapitałów obcych. Pierwsza siedziba znajdowała się w budynku przy ul. Partyzantów 25, a następnie przeniesiono siedzibę Oddziału do budynku przy ul. K. Pułaskiego 1.

 

BANK SPÓŁDZIELCZY W MIELCU, powstał 20 IV  1874 r. jako TOWARZYSTWO ZALICZKOWE w Mielcu. Nazwę BANK SPÓŁDZIELCZY przyjęto 23 IX 1922 r. Czynny w czasie okupacji hitlerowskiej. 5 II 1942 r. grupa operacyjna oddziału partyzanckiego „Jędrusie”  zabrała siłą z kasy banku ok. 147 tys. zł, co stanowiło połowę jego kapitału. Odtąd Bank przeżywał duże kłopoty. W 1950 r. otrzymał nazwę GMINNA KASA SPÓŁDZIELCZA, a w 1958 r. - KASA SPÓŁDZIELCZA. Do tradycyjnej nazwy BANK SPÓŁDZIELCZY powrócono w 1975 r. W związku ze wzrostem zainteresowania wsi usługami bankowymi – także mielecki BS znacznie rozwinął się. Od 1996 r. został akcjonariuszem  Rzeszowskiego Banku Regionalnego, a w 1999 r. połączył się z BS w Padwi Narodowej. Obecnie liczy ponad 2300 członków. Oferuje bogatą i wciąż rozszerzającą się ofertę usług handlowych, m.in. preferencyjne kredyty rolnicze, długoterminowe kredyty na budownictwo mieszkaniowe i kredyty na działalność gospodarczą. Pracami banku w jego 125-letniej historii kierowali: ks. Józef Knutelski, Franciszek Gerard Rink, Adam Brożonowicz , Jerzy Surdej, Andrzej Leś i Józef Dąbrowski. Adres: ul. Lwowska 2. Na początku XXI w. rozbudowano i zmodernizowano centralę Banku przy ul. Lwowskiej 2. Uruchomiono Oddziały w Borowej, Czerminie, Padwi Narodowej i Tuszowie Narodowym, Filie w Mielcu przy ul. ks. P. Skargi 7 i w Gawłuszowicach oraz 3 punkty kasowe w Mielcu przy ul. E. Biernackiego 1, ul. Jadernych 7 i al. Ducha Świętego 6a. 

 

BAR, rodzaj placówki gastronomicznej. Założycielem pierwszych barów w Mielcu była Powszechna Spółdzielnia Spożywców „Społem”. 1 VII 1956 r. rozpoczął działalność bar „Powszechny” przy ul. A. Mickiewicza, a  następnie „Lotniczy” przy ul. 22 Lipca (obecnie – Aleja Niepodległości), „Turystyczny” przy Placu B. Bieruta (obecnie – Plac Armii Krajowej), w 1966 r. „Turysta” przy ul. B. Głowackiego, a w 1973 r. „Iskra” przy ul. Ks. P. Skargi. W okresie od 1976 r. do 1989 r. otwarto kolejne bary: „Smakosz” przy ul. A. Mickiewicza, „Delicja” przy ul. T. Kościuszki, „Wiarus” przy ul. Hetmańskiej, „Zgoda” przy ul. Ks. P. Skargi, „Promyk” przy ul. K. Pułaskiego, „Bartek” i „Krokiecik” przy ul. 22 Lipca (Aleja Niepodległości), „Popularny” na Miasteczku Młodego Robotnika i „Filutek” przy ul. Botanicznej. Zlikwidowano natomiast bary „Turystyczny” i „Powszechny”. W latach 90. PSS zrezygnowała z prowadzenia większości tych placówek, a w zwolnionych lokalach rozwinęły działalność prywatne placówki gastronomiczne: bary, restauracje i kawiarnie o znacznie wyższym standardzie.

 

  • Jerzy Bar

    Jerzy Bar

BAR JERZY, urodzony 4 I 1933 r. w Hrubieszowie, syn Feliksa i Amelii. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Krośnie Odrzańskim, maturę zdał w 1952 r. Od 1957 r. do 1976 r. pracował w biurze konstrukcyjnym WSK Mielec jako konstruktor, starszy konstruktor, kierownik sekcji, konstruktor prowadzący, zastępca kierownika i kierownik Działu Konstrukcyjnego. Równocześnie kształcił się, kończąc studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej z tytułem inżyniera lotnictwa (1958), a następnie studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (1962, bez dyplomu). Od 1976 r. pracował w biurze konstrukcyjnym OBR SK Mielec jako kierownik działu, konstruktor prowadzący i główny specjalista ds. rozwoju konstrukcji. Zajmował się głównie pracami konstruktorskimi związanymi z przygotowaniem i obsługą produkcji oraz eksploatacji samolotu TS-11 Iskra, a także z opracowaniem i obsługą wytwarzania urządzeń wyposażenia specjalnego (podwieszanego pod skrzydłami) samolotów odrzutowych, będących na stanie lotnictwa wojskowego. Poza pracą zawodową udzielał się społecznie w Związku Zawodowym Metalowców, LOK przy WSK Mielec, Klubie Oficerów Rezerwy przy WSK, SIMP, Polskim Związku Motorowym i od 1990 r. NSZZ „Solidarność”. W styczniu 1991 r. przeszedł na emeryturę. Wyróżniony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Złotym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju” i Odznaką Honorowego Dawcy Krwi. Zmarł 5 VIII 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Królowej Jadwigi.

 

  • Krystyna Bar

    Krystyna Bar

BAR KRYSTYNA MARIA (z domu SOBUCKA), urodzona 12 III 1936 r. w Środzie Wielkopolskiej, córka Jana i Wandy z Kłosowskich. W 1953 r. ukończyła Technikum Administracyjno-Handlowe w Mielcu i zdała maturę. Od 1953 r. do 1991 r. pracowała w WSK Mielec w dziale księgowości, awansując do stopnia specjalisty księgowego. W 1980 r. została oddelegowana do pracy w Radio Studio WSK Mielec na stanowisko redaktora programowego, a do księgowości powróciła w 1983 r. W 1991 r. przeszła na emeryturę. Jej życiowym powołaniem stała się społeczna praca w PCK. Rozpoczęła ją w szkole średniej jako członek Szkolnego Koła, a od 1953 r. kontynuowała w Zarządzie Zakładowym PCK przy WSK Mielec. W 1954 r. ukończyła kurs obrony przeciwlotniczej i przeciwchemicznej. W latach 1955-1960 pełniła funkcję komendantki drużyny medyczno-sanitarnej i zastępcy szefa plutonu. Równocześnie od 1956 r. działała w ZZ PCK przy WSK pełniąc kolejno funkcje: skarbnika, wiceprezesa i sekretarza. Od 1996 r. pracuje jako wolontariuszka w Zarządzie Powiatowym PCK w Mielcu jako kierownik biura i reprezentant do kontaktów z mediami. Wniosła znaczący wkład w rozwój działalności humanitarnej PCK, a zwłaszcza honorowego dawstwa krwi. Przyczyniła się do wzrostu świadomości sanitarno-medycznej wielu środowisk poprzez organizację szkoleń, kursów, konkursów, zawodów i pokazów. Była współorganizatorką pomocy dla ofiar klęsk żywiołowych, m.in. trzęsienia ziemi we Włoszech (1980) i powodzi w Polsce (1997, 2000) oraz tragedii losowych wielu rodzin. Indywidualnie odwiedza chorych, samotnych i ubogich, udzielając im pomocy w różnych formach. Ponadto w latach 1956-1963 była członkiem Teatru Dramatycznego „Maska” w ZDK WSK Mielec. Grała m.in. w takich sztukach jak: „Pan Jowialski” A. Fredry, „Fantazy” J. Słowackiego, „Wesele” i „Noc listopadowa” S. Wyspiańskiego. Wyróżniona m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznakami Honorowymi PCK wszystkich stopni, Medalem 40-lecia Honorowego Krwiodawstwa i 50-lecia PCK i Srebrną Honorową Odznaką Przyjaciół Harcerstwa.

 

  • Maciej Barabasz

    Maciej Barabasz

BARABASZ MACIEJ, urodzony 19 VIII 1988 r. w Rzeszowie, syn Jerzego i Grażyny z domu Saj. Absolwent Liceum Profilowanego nr 3 ZST w Mielcu, maturę zdał w 2007 r. Od 2003 r. znajduje się w ścisłej krajowej czołówce modelarzy samochodowych (modele sterowane radiem). Ważniejsze sukcesy: *2003: Halowe Mistrzostwa Polski w Radzyminie (29-30 III) – wicemistrz Polski w klasie E-10 Formuła, Mistrzostwa Polski na torach terenowych w Murowanej Goślinie (7 IX) – mistrz Polski w klasie 3WD standard, wicemistrz w klasie 4WD, MP na torach asfaltowych w Rudzie Śląskiej (20-21 IX) – wicemistrz Polski w klasie E-10 Formuła, Puchar Polski na torach asfaltowych w klasie E-10 Formuła w Nowym Sączu (5 X); *2004: HMP w Radzyminie (24-25 III) – mistrz Polski w klasie E-10 Top-Stock, II wicemistrz w klasie E-10 Formuła, Puchar Polski na torach asfaltowych w klasie E-10 Top-Stock w Rudzie Śląskiej (11 VII), MP na torach terenowych w Warszawie (4-5 IX) – mistrz Polski w klasie 2WD standard, wicemistrz w klasie 4WD, MP na torach asfaltowych w Nowym Sączu (11-12 IX) – mistrz Polski w klasie E-10 Top-Stock, wicemistrz w klasie E-10 Formuła; *2005: HMP w Łodzi – II wicemistrz Polski w klasie E-10 Formuła, MP na torach asfaltowych w Rudzie Śląskiej (3-4 IX) – II wicemistrz Polski w klasie E-10 Formuła, MP na torach terenowych w Tarnowie (10-11 IX) – VI m. w klasie 2WD standard; *2006: HMP w Łomiankach k/Warszawy (25-26 III) - II wicemistrz Polski w klasie ET-10TC Spec, MP na torach asfaltowych w Nowym Sączu (9-10 IX) – mistrz Polski w klasie E-10TC Spec; *2007: HMP w Lublinie (31 III – 1 IV) – mistrz Polski w klasie E-10TC Spec., MP w klasie modeli RC On Road Finał w Tarnowie – wicemistrz Polski w klasie E-10 TC Spec.

 

BARADZIEJ FRANCISZEK (ksiądz), urodzony 10 XII 1892 r. w Łysakowie, powiat mielecki, syn Jana i Franciszki. Ukończył Gimnazjum w Mielcu, a później studiował teologię w Tarnowie. W 1917 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikary w Muszynie i Łososinie Dolnej. W 1920 r. został przeniesiony do Niedźwiedzia, w 1923 r. powierzono mu administrowanie tą parafia, a w następnym roku mianowano jej proboszczem. Od 1942 r. był dziekanem dekanatu mszańskiego. W 1967 r. obchodził jubileusz 50-lecia kapłaństwa. Po przejściu na emeryturę rezydował w Niedźwiedziu. Zmarł 16 III 1972 r. Pochowany na cmentarzu w Niedźwiedziu.

 

  • Adela Baran

    Adela Baran

BARAN ADELA (z domu BARAŃSKA), urodzona 29 I 1947 r. w Kiełpinach koło Działdowa, córka Mieczysława i Anny. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczyń Przedszkoli w Elblągu, maturę zdała w 1965 r. Pracę nauczycielską rozpoczęła w Państwowym Przedszkolu Nr 7 w Elblągu. Przeniosła się do Mielca i od 1 IX 1970 r. pracowała w Przedszkolu Nr 1 WSK jako nauczycielka. W 1975 r. ukończyła Studium Nauczycielskie w Tarnowie. W okresie 1980-1981 kierowała Przedszkolem TPD, a następnie przez rok była nauczycielką w Przedszkolu Państwowym Nr 9. 15 VIII 1982 r. mianowano ją dyrektorem Przedszkola Nr 10 i funkcję tę pełniła do 14 X 1992 r. W tym okresie zorganizowała placówkę i doprowadziła do jej sprawnego funkcjonowania. W 1984 r. ukończyła studia w zakresie wychowania przedszkolnego w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyskała tytuł magistra pedagogiki. Udzielała się w różnych formach pracy społecznej, głównie na rzecz małych dzieci. Wyróżniona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi.

 

BARAN JERZY, urodzony 1 IV 1954 r. w Mielcu, syn Franciszka i Marii z domu Piękoś. Absolwent Technikum Mechanicznego, maturę zdał w 1974 r. W 1978 r. ukończył studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Siatkarz (wychowanek) „Stali” Mielec w latach 70. (I liga, II i I). Był drużynowym wicemistrzem Polski juniorów w 1972 r., członkiem kadry narodowej juniorów i drużynowym wicemistrzem Europy juniorów w 1971 r. (Barcelona). Przyczynił się do zdobycia przez drużynę „Stali” Mielec Pucharu Polski (Pucharu „Sportowca”) w 1976 r. Przez pewien czas przebywał w USA. Do 1981 r. grał w II-ligowej „Stali” Mielec, a do 1984 r. trenował juniorów „Stali”. W 1984 r. wyjechał do USA, a po powrocie pracował w Szkole Podstawowej nr 9 jako nauczyciel wychowania fizycznego. W 1989 r. ponownie wyjechał do USA, gdzie grał w drużynach siatkarskich. W latach 1993-1994 pracował w mieleckich szkołach podstawowych nr 3 i 6. W 1994 r. wyjechał na stałe do Chicago i tam aktywnie uczestniczył w życiu sportowym Polonii. Zmarł 1 III 2008 r.

 

BARAN STANISŁAW, urodzony 19 VII 1945 r. w Jasieńcu na Kielecczyźnie, syn Franciszka i Kazimiery z domu Gabała. Karierę sportową rozpoczął w Elblągu. Do Mielca przybył w 1969 r., zasilając I-ligowy zespół piłki ręcznej „Stali” i grał w nim do 1976 r. Był członkiem kadry narodowej seniorów. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, ukończył AWF w Warszawie, uzyskując tytuł magistra rehabilitacji. Po zakończeniu kariery sportowej był trenerem odnowy biologicznej w „Stali”, a następnie pracował w Ośrodku Rehabilitacji przy Przychodni Rejonowej Nr 5. Od 1995 r. przebywa w USA.

 

BARAN WITOLD, urodzony 29 VII 1939 r. w Chmielowie k/Tarnobrzega. Lekkoatleta „Stali” Mielec w latach 50. Specjalizował się w biegach średnich i długich (800 m, 1500 m, 3000 m, 5000 m). Członek sztafety klubowej „Stali” Mielec, która w 1959 r. w Rzeszowie ustanowiła rekord Polski w sztafecie olimpijskiej (800 m + 400 m + 200 m + 100 m), utrzymujący się potem przez wiele lat. W 1959 r. przeszedł do „Legii” Warszawa, a następnie do „Zawiszy” Bydgoszcz (służba wojskowa). W klubach wojskowych rozwinął talent i awansował do czołówki średniodystansowców Europy i świata. Był wicemistrzem Europy w biegu na 1500 m (1962) i zajął VI miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio na tym samym dystansie. Zwyciężył lub plasował się w czołówce w wielu biegach na stadionach całego świata. Wielokrotnie ustanawiał rekordy Polski na 1500 m (najlepszy wynik - 3:38,9 osiągnął na Olimpiadzie w Tokio 19 X 1964 r.) i 2000 m. W 1972 r. zakończył wyczynową karierę zawodniczą i został trenerem w Zawiszy Bydgoszcz. W 1978 r. ukończył AWF w Poznaniu. Przez wiele lat był działaczem PZLA, m.in. był członkiem Zarządu PZLA i przewodniczącym komisji biegów przełajowych i ulicznych (1994-2000).

 

  • Janina Baranowska

    Janina Baranowska

BARANOWSKA JANINA (z domu CHREBOR), urodzona 25 V 1932 r. w Dębicy, córka Teodora i Stefanii z domu Kozioł. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Od 1952 r. pracowała  w Szkole Ćwiczeń przy tymże Liceum Pedagogicznym, a w latach 1954 – 1958 była nauczycielką wychowania fizycznego w Liceum Pedagogicznym. Równocześnie grała w drużynie siatkówki „Stali” Mielec i startowała w zawodach lekkoatletycznych, także w barwach „Stali”. W 1956 r. trenowany przez nią zespół siatkówki SKS Mielec (uczennice Liceum Pedagogicznego) zdobył w Sopocie tytuł mistrza Polski juniorek, a w następnym roku był wicemistrzem. Od 1958 r. była nauczycielką w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu, a od 1962 r. do emerytury w 1985 r. pracowała w Szkole Podstawowej nr 6 (sportowej) w Mielcu. W latach 1971-1975 studiowała na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i uzyskała tytuł magistra wychowania fizycznego. W 1972 r. otrzymała Nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania I stopnia, a w 1975 r. – tytuł trenera I klasy w piłce siatkowej. Zdobyła także specjalizację zawodową III stopnia. W latach 80. była II trenerem drużyny siatkówki kobiet „Stali” Mielec, która awansowała do I ligi. Współpracowała z Wydziałem Szkolenia ROZPS w Rzeszowie, była sędzią siatkówki. Odznaczona została m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP. 

 

BARANOWSKI BOLESŁAW, urodzony w 1912 r. w Drohobyczu , woj. lwowskie (obecnie Ukraina). Absolwent Gimnazjum w Drohobyczu (jednym z jego nauczycieli był Bruno Szulc). Studia wyższe odbył na Politechnice Lwowskiej, uzyskując dyplom inżyniera mechanika lotniczego. Pilot szybowcowy, reprezentował Polskę na Mistrzostwach Świata w 1937 r., plasując się na VII miejscu. Ustanowił 5 rekordów Polski w różnych konkurencjach szybowcowych. Jako drugi pilot szybowcowy w Polsce otrzymał srebrną odznakę FAI.  W 1939 r. podjął pracę w PZL – Wytwórnia Płatowców Nr 2 w Mielcu na stanowisku zastępcy szefa produkcji i kierownika Wydziału Startu. Po napaści Niemiec hitlerowskich na Polskę (1 IX 1939 r.) znalazł się w grupie pracowników ewakuowanych do Uchania k/Hrubieszowa, a kiedy 17 IX wojska sowieckie uderzyły na Polskę od strony wschodniej – przedostał się do Rumunii, a następnie do Francji. Tam pracował w firmie lotniczej „Socata” w Tuluzie. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii, a następnie wyjechał do Kanady, gdzie pracował w biurze konstrukcyjnym samolotów bojowych. Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w USA. Pracował jako technolog w elektrowniach, zdobywając duże doświadczenie i wiedzę z zakresu energetyki, czego dowody dawał w cennych publikacjach fachowych. Był także pilotem szybowcowym. Po przejściu na emeryturę w 1977 r. założył własną firmę „BARON” związaną z przemysłem energetycznym. W kolejnych latach rozwinął działalność, tworząc przedstawicielstwa w Ameryce Płn., Afryce i Azji (Chiny). W latach 80. i 90. wielokrotnie przyjeżdżał do Mielca. Zmarł 2 VIII 1992 r. w USA.

 

  • Marek Baranowski

    Marek Baranowski

BARANOWSKI MAREK, urodzony 15 V 1962 r. w Mielcu, syn Stanisława i Janiny z domu Chrebor. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu, egzaminy maturalne zdał w 1981 r. W latach 70. był  zawodnikiem sekcji pływackiej „Stali” Mielec. Zdobył m.in.: tytuł mistrza Polski w pływaniu na 100 m stylem dowolnym (Letnie MP, Oświęcim 1979 r.) i na 50 m st. dow. (Letnie MP, Oświęcim 1981 r.) oraz srebrny medal na 100 m st. dow. (Letnie MP, Oświęcim 1981 r.), a także kilka dalszych medali na mistrzostwach  Polski w klubowej sztafecie „Stali” Mielec. Był członkiem kadry narodowej w latach 70. i  reprezentantem Polski. W latach 80. studiował na AWF w Warszawie i w tym okresie był zawodnikiem klubu sportowego AWF Warszawa. Po ukończeniu studiów pracował w „Stali” Mielec jako  trener pływania. Wyjechał do USA.

 

BARANOWSKI STANISŁAW, mielecki szlachcic wzmiankowany w 2. połowie XVI w. Był administratorem części Mielca z ramienia jego współwłaścicielki Jadwigi z Kormanic Mieleckiej, wdowy po Hieronimie Mieleckim. Był także dziedzicem Malinia i Trześni oraz dobroczyńcą szpitala (przytułku) dla ubogich z kaplicą św. Ducha w Mielcu.

 

  • Stanisław Baranowski

    Stanisław Baranowski

BARANOWSKI STANISŁAW, urodzony 28 VIII 1933 r. w Mogielnicy (pow. Krasnystaw), syn Franciszka i Karoliny z domu Kondras. Absolwent Technikum  Mechanicznego w Krasnymstawie. Uprawiał z powodzeniem boks i sporty obronne, w rzucie granatem był mistrzem Polski Zrzeszenia Gwardyjskiego (1953 r.) i  mistrzem Wojska Polskiego (1955 r.) Do Mielca przybył w 1956 r. Został zatrudniony w WSK i przyjęty do sekcji lekkoatletycznej „Stali”. W WSK pracował na różnych stanowiskach kierowniczych do 1990 r. W sporcie specjalizował się w rzucie oszczepem i w wielobojach. Członek kadry narodowej i w latach 50., 60. i 70. czołowy zawodnik okręgu rzeszowskiego. Przez szereg lat był instruktorem lekkoatletyki i uczestniczył w kursach trenerskich, uzyskując tytuł trenera II klasy. Od 1990 r. na emeryturze. Pełnił społeczną funkcję inspektora Wojewódzkiego Związku Ogródków Działkowych w Rzeszowie. Zmarł 1 VI 2015 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.

 

BARBARA, prawdopodobnie pierwsza w historii Mielca Żydówka – mieszkanka miasta, wzmiankowana w 1573 r.

 

BARDAN JAN, urodzony 14 VI 1933 r. w Jamach, powiat Mielec, syn Jana i Małgorzaty z domu Szeliga. Absolwent Państwowej Koedukacyjnej Szkoły Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu z maturą w 1951 r. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym (Filozofii Chrześcijańskiej) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W czasie studiów współredagował uczelniane pismo „Przegląd Etyczny”. W 1956 r. obronił pracę magisterską z etyki: Człowiek jako istota moralna w filozofii J.-P. Sartre’a. 18 XII 1959 r. doktoryzował się u biskupa Karola Wojtyły (późniejszego papieża Jana Pawła II, świętego), na podstawie rozprawy: Ocena Sartre’owskiej etyki niezależnej. Prowadził niektóre zajęcia ze studentami, ale ostatecznie nie podjął pracy na KUL. Realizował natomiast różne zlecenia, m.in. tłumaczył etyczne fragmenty Sumy św. Tomasza dla „Veritasu” w Londynie, prowadził badania na temat alkoholizmu młodzieży szkolnej w Bochni oraz na zlecenie IER w Warszawie badania socjologiczne na temat stanu gospodarstw rolnych na wsi. W latach 60. jako wychowanek KUL-u miał duże trudności ze zdobyciem stałego zatrudnienia. Ostatecznie zakupił gospodarstwo w Bieszczadach i zajął się hodowlą owiec, a później pracował jako drwal. W 1967 r. powrócił do rodzinnych Jam, ożenił się i zbudował dom. W latach 1972-1975 pracował zarobkowo w USA i za zarobione pieniądze zakupił mieszkanie w Krakowie na osiedlu Widok. W latach 1975-1980 pracował w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie, ale po poważnej chorobie przeszedł na rentę. Ze względu na zły stan zdrowia nie mógł spotkać się z Ojcem Świętym Janem Pawłem II w czasie pielgrzymek do Polski, ale papież wielokrotnie pytał o jednego z pierwszych swoich doktorantów. Jan Bardan zmarł 18 XI 2015 r. Spoczywa na cmentarzu Batowickim w Krakowie.

 

  • Maria Bardowska

    Maria Bardowska

BARDOWSKA MARIA JÓZEFA (z domu CHLEBOWSKA), urodzona 19 III 1949 r. w Pławie, powiat mielecki, córka Jana i Heleny z domu Ciejka. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego nr 26 w Mielcu (później I LO im. S. Konarskiego), maturę zdała w 1967 r. Studia na Wydziale Lekarskim (Oddział Stomatologii) Akademii Medycznej w Krakowie ukończyła w 1972 r. z dyplomem lekarza dentysty. W czasie studiów działała w Studenckim Kole Naukowym, m.in. przygotowała 2 publikacje. Od 2 XI 1972 r. rozpoczęła pracę w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako lekarz stomatolog. Prowadziła gabinet stomatologiczny w I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Kopernika, a następnie pracowała w Ośrodku Zdrowia w Wadowicach Dolnych. W 1974 r. podjęła się organizacji pierwszego w rejonie Gabinetu (później Poradni) Profilaktyki Ortodontycznej w Mielcu przy ul. M. Skłodowskiej-Curie 8.  W 1980 r. uzyskała I stopień specjalizacji w zakresie stomatologii, a w 1993 r. II stopień z ortodoncji i tytuł specjalisty w tej dziedzinie. Także w 1993 r. Poradnię Profilaktyki Ortodontycznej przekształcono w Poradnię Ortodontyczną z siedzibą w Przychodni Rejonowej nr 3 przy ul. ks. P. Skargi. Od kwietnia 1994 r., w związku z przygotowaniem nowoczesnego obiektu i wyposażenia dla planowanego NZOZ, ograniczyła działalność do pracy w prywatnym gabinecie. Po otwarciu NZOZ ORTHO-DENT przy ul. E. Biernackiego pełni funkcję kierownika Poradni Ortodontycznej. W 2008 r. poradnia ta otrzymała akredytację Ministerstwa Zdrowia, upoważniającą do kształcenia podyplomowego lekarzy na specjalistów ortodoncji. Bierze udział w szkoleniach krajowych i zagranicznych, m.in. w Genewie (Szwajcaria), Sydney (Australia), Kopenhadze (Dania) i Kraichtal (Niemcy). Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego, Polskiego Towarzystwa Ortodontycznego i Europejskiego Towarzystwa Ortodontycznego (EOS). 

 

  • Anna Bardowska-Szura

    Anna Bardowska-Szura

BARDOWSKA-SZURA ANNA MARIA (z domu BARDOWSKA), urodzona 4 XI 1978 r. w Mielcu, córka Andrzeja i Marii z Chlebowskich. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdała w 1997 r. Studiowała na Wydziale Stomatologii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i w 2002 r. uzyskała dyplom lekarza stomatologa. Staż podyplomowy odbyła w Krakowie, a następnie w NZOZ „INA” w Mielcu. W 2003 r. uzyskała prawo wykonywania zawodu i od 2004 r. rozpoczęła indywidualną praktykę stomatologiczną. Po ukończeniu studiów podyplomowych z zakresu zarządzania w służbie zdrowia w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie (2005 r.) objęła w 2006 r. funkcję kierownika Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej ORTHO-DENT przy ul. E. Biernackiego. Jest także współwłaścicielem tej placówki. W 2007 r. rozpoczęła szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie ortodoncji w Katedrze i Zakładzie Ortopedii Szczękowej Akademii Medycznej w Lublinie. W 2008 r. otrzymała akredytację do prowadzenia szkoleń specjalizacyjnych w NZOZ ORTHO-DENT, a w 2012 r. uzyskała tytuł specjalisty ortodonty. W latach 2011-2012 uczestniczyła w szkoleniu z dziedziny implantologii, prowadzonym przez Polskie Stowarzyszenie Implantologiczne i zdała końcowy egzamin umiejętności. Uczestniczy w wielu szkoleniach specjalistycznych w kraju i poza jego granicami, m.in. w Genewie (Szwajcaria), Kopenhadze (Dania) oraz Kraichtal i Ispringen (Niemcy). Zamieszczała publikacje w fachowych publikacjach. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ortodontycznego, Polskiego Towarzystwa Implantologicznego i Europejskiego Towarzystwa Ortodontycznego (EOS).

 

BARDOWSKI ANDRZEJ JÓZEF, urodzony 5 III 1945 r. w Siennowie, powiat przeworski, syn Kazimierza i Stefanii z domu Stepaniak. Absolwent Technikum Mleczarskiego w Rzeszowie, maturę zdał w 1964 r. W latach 1964-1965 odbył staż podyplomowy w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Ustrzykach Dolnych. Studiował na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1970 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera. W czasie studiów odbył praktyki zawodowe w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Brzesko-Okocim, Stadninie Koni „Moszna” i Gospodarstwie Rolnym Ruzindol koło Bratysławy (CSRS, praktyka zagraniczna) oraz praktykę dyplomową w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Paczkowie. Staż podyplomowy odbył w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Hodowli i Wylęgu Drobiu w Rzeszowie (1970-1971). W latach 1971-1974 kierował Zakładem Wylęgu Drobiu w Ropczycach, a następnie w latach 1974-1997 był kierownikiem Zakładu Wylęgu Drobiu w Rzędzianowicach Rzeszowskich Zakładów Drobiarskich. W tym czasie ukończył studia podyplomowe w Akademii Rolniczej w Poznaniu (1979), studia doktoranckie w Akademii Rolniczej w Krakowie (1982) i studia menedżerskie w Politechnice Rzeszowskiej (1991). Ponadto od 1985 r. prowadził gospodarstwo rolne w Rzędzianowicach i w latach 1991-2006 prywatną działalność gospodarczą. W 2007 r. był inspektorem nadzoru radiologicznego w firmie „Orthodent” w Mielcu, a w 2008 r. przeszedł na emeryturę. Jest współwłaścicielem firmy medycznej „Orthodent” w Mielcu. Poza pracą zawodową angażował się politycznie i społecznie. Był członkiem Rad Nadzorczych Firmy „DAUNEX” SA. w Rzeszowie (1993-1997) i Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej (1996-2005) oraz radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (1988-1990). Od wielu lat działa w ruchu ludowym, m.in. jako delegat na dwa kongresy ZSL-PSL, prezes Zarządu Gminnego PSL w Mielcu, wiceprezes Zarządu Miejsko-Gminnego PSL oraz członek Zarządu Powiatowego i Zarządu Wojewódzkiego PSL. Za zasługi dla ruchu ludowego został wyróżniony m.in. „Medalem Witosa”. W czasie studiów był członkiem Akademickiego Chóru UJ w Krakowie i Akademickiego Związku Sportowego Akademii Rolniczej w Krakowie (grał w siatkówkę i koszykówkę) oraz pełnił funkcję prezesa AZS AR (1969-1970). Od 1975 r. jest członkiem Towarzystwa Śpiewaczego „Melodia” w Mielcu.

 

  • Wanda Bargiel

    Wanda Bargiel

BARGIEL WANDA IRENA (z domu WIATR), urodzona 24 XII 1956 r. w Klimontowie, woj. kieleckie, córka Władysława i Józefy z domu Jop. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Klimontowie, maturę zdała w 1975 r. W 1977 r. ukończyła Medyczne Studium Zawodowe – Wydział Pracowników Socjalnych w Kielcach i otrzymała dyplom pracownika socjalnego. Do Mielca przybyła we wrześniu 1977 r., a 15 X tego roku podjęła pracę w Dziale Służb Społecznych Zespołu Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Od 1980 r. przejęła Sekcję Opiekuńczo-Wychowawczą w tymże Dziale. Organizowała opiekę instytucjonalną dla najmłodszych dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej (domy małego dziecka), osób niepełnosprawnych psychosomatycznie oraz osób starszych (państwowe domy pomocy społecznej, dzienne domy pobytu, ośrodki szkolno-wychowawcze i in.). Równocześnie koordynowała pracę mieleckich żłobków. W rezultacie reform ustrojowych w latach 1990-1991 jako koordynator ds. żłobków – wraz ze żłobkami – została podporządkowana strukturom Gminy Miejskiej Mielec. Jako inspektor w Urzędzie Miejskim w Mielcu pracowała do 31 XII 1994 r., zajmując się nadal działalnością żłobków. Pod koniec 1994 r. współtworzyła Zespół Żłobków Miejskich w Mielcu i od 1 IX 1995 r. do dziś pełni funkcję jego kierownika i później dyrektora. W 2003 r. ukończyła studia licencjackie z pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej (specjalność: socjologia rodziny) na Uniwersytecie Rzeszowskim, a w 2005 r. na tejże uczelni – studia uzupełniające z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej z rewalidacją upośledzonych umysłowo i uzyskała tytuł magistra. Realizując zadania z zakresu organizacji instytucjonalnej opieki nad małymi dziećmi, współpracuje z wieloma instytucjami i stowarzyszeniami, m.in. Polskim Czerwonym Krzyżem, Polskim Komitetem Pomocy Społecznej, Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, Towarzystwem Przyjaciół Dzieci i Sądem Rejonowym.

 

BARGLIK ANDRZEJ, urodzony 7 VII 1940 r. w Brandwicy k/Stalowej Woli, syn Antoniego i Stanisławy z domu Gajda. W Mielcu mieszka od 1951 r. Zawodnik (wychowanek) „Stali” Mielec od 1955 r . Ukończył Technikum Mechaniczne w Mielcu. W latach 1961-1968 grał w II i III lidze, strzelając wiele bramek. Pracował w WSK „PZL-Mielec” do 1999 r. Aktualnie przebywa na emeryturze.

 

  • Zofia Barłowska

    Zofia Barłowska

BARŁOWSKA ZOFIA MARIA, urodzona 9 VIII 1951 r. w Rzeszowie, córka Franciszka i Honoraty z domu Stańko. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie, maturę zdała w 1969 r. Studia w Akademii Medycznej w Krakowie ukończyła (z wyróżnieniem) w 1977 r. i otrzymała tytuł lekarza medycyny. Podjęła pracę w ZOZ Nr 1 w Rzeszowie, a w 1980 r. przeszła do pracy w Szpitalu Miejskim w Rzeszowie. W 1982 r. uzyskała  specjalizację pierwszego stopnia w zakresie ginekologii i położnictwa w Szpitalu Wojewódzkim Nr 1 pod kierunkiem prof. Tadeusza Żaczka, a następnie otrzymała prawo do czytania cytologii onkologicznej i hormonalnej. Drugi stopień specjalizacji z ginekologii i położnictwa uzyskała w Centrum Szkolenia Podyplomowego w Warszawie w 1986 r. W tym samym roku podjęła się prowadzenia Pracowni Cytologicznej i Patologii Ciąży w Szpitalu Miejskim w Rzeszowie. W grudniu 1994 r. wygrała konkurs na stanowisko ordynatora Oddziału Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Rejonowego w Mielcu i funkcję tę pełniła do 2000 r. Przyczyniła się do wszechstronnego rozwoju oddziału i uzyskania przezeń dobrych wyników. W omawianym okresie na jej oddziale sześciu asystentów uzyskało pierwszy stopień specjalizacji, a trzech – drugi. Przygotowała z zespołem cztery zebrania naukowe Oddziału Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Systematycznie poszerza swoją wiedzę i doskonali umiejętności poprzez udział we wszystkich szkoleniach organizowanych przez ośrodki akademickie w Polsce, a w szczególności – Krakowski i Rzeszowski. Efekty pracy naukowo-badawczej publikowała w miesięczniku specjalistycznym „Ginekologia Polska”. W latach 2000-2001 pracowała w Poradni K przy ul. T. Chałubińskiego w Mielcu, a od 2002 r. jest właścicielem i kierownikiem NZOZ „FEM-MEDICAL” w tym samym obiekcie. Należy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego.

 

  • Mariusz Barnak

    Mariusz Barnak

BARNAK MARIUSZ, urodzony 28 I 1964 r. w Jarosławiu, syn Jana i Teresy z domu Kanikuła. Treningi piłkarskie rozpoczął w  JKS Jarosław. Od 1981 r. do 1995 r. występował w barwach „Stali” Mielec (I, II i I liga). Od 1995 r. grał kolejno w „Kamaxie” Kańczuga, niemieckim Bonner S.C., „Unii” Tarnów i „Siarce” Tarnobrzeg (II liga). Od sierpnia 2000 r. ponownie zasilił  MKP „Stal” Mielec (IV liga). W przerwie zimowej sezonu 2001/2002 odszedł z mieleckiego klubu. Po odejściu ze Stali Mielec grał w piłkę nożną w klubach: Pogoń Leżajsk (2002-2003), Polonia Mielec Chicago SC (2003), Ikarus Tuszów Narodowy (2004) i Polonia Nowy Jork (2004-). W tym ostatnim klubie został grającym trenerem zespołu oldbojów powyżej 40 lat, który w 2012 r. wywalczył puchar i mistrzostwo stanu Nowy Jork (po raz drugi).

 

BARNAŚ MARIUSZ ANDRZEJ, urodzony 11 VIII 1975 r. w Mielcu, syn Michała i Janiny z domu Hałdaś. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z maturą w 1996 r. Pracę zawodową rozpoczął w 1990 r. jako pracownik młodociany – ślusarz w WSK „PZL-Mielec”. W latach 1995-1997 był zaopatrzeniowcem w Zakładzie Produkcyjno-Usługowym „PZL-Mielec” Sp. z o.o., a następnie pracował w firmach: Atlantis SA. O/Lublin (pracownik produkcji, 1997 r.), Atlantis Mielec Sp. z o.o. (magazynier, 1998-1999), Colfarm SA. Mielec (kierownik Działu Gospodarki Magazynowej, 1999-2001) i Sanglass SA. Mielec (kierownik Działu Magazynów i Stolarni, 2001-2007). W tym czasie studiował w Wyższej Szkole Administracji i Zarządzania w Przemyślu Oddział Zamiejscowy w Rzeszowie (kierunek – administracja publiczna) i w 2005 r. uzyskał licencjat. W 2006 r. ukończył studia na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie (kierunek – administracja) i otrzymał tytuł magistra, a w 2008 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu zarządzania funduszami strukturalnymi na Uniwersytecie Rzeszowskim. W latach 2008-2010 był inspektorem ds. programów pomocowych i pozyskiwania środków pomocowych w Urzędzie Gminy Niwiska. Od 2010 r. pełni funkcję dyrektora Wydziału Promocji i Rozwoju Gminy w Urzędzie Miejskim w Przecławiu. Ponadto jest ekspertem ds. Europejskiego Od wielu lat angażuje się społecznie i pełni szereg funkcji. Był m.in. przewodniczącym KZ NSZZ „Solidarność” Zakładu Produkcyjno-Usługowego PZL Mielec (1996-1997), dyrektorem Fundacji Międzynarodowe Centrum Kształcenia i Rozwoju Gospodarczego (2010-2016). Obecnie jest m.in.: radnym Rady Powiatu Mieleckiego i przewodniczącym Komisji Budżetu i Finansów (kadencja 2014-2018), członkiem Powiatowej Rady Działalności Pożytku Publicznego (kadencje 2015-2017 i 2017-2020), prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy Przecław oraz członkiem zarządów kilku stowarzyszeń. Szczególnie wiele czasu poświęca Ochotniczym Strażom Pożarnym jako członek Zarządu Oddziału Powiatowego ZOSP RP w Mielcu i Zarządu Oddziału Gminnego ZOSP RP w Przecławiu. Ponadto należy do kilku stowarzyszeń, m.in. Stowarzyszenia Asesorów i Ekspertów Unii Europejskiej w Warszawie i Stowarzyszenia „Nasz Mielec”. Wyróżniony m.in. Srebrnym i Brązowym Medalem za Zasługi dla Pożarnictwa oraz Brązową Odznaką Honorową Polskiego Związku Motorowego w Polsce.

 

  • Ewa Barnaś-Baran

    Ewa Barnaś-Baran

BARNAŚ-BARAN EWA (z domu BARNAŚ), urodzona 17 V 1971 r. w Mielcu, córka Romana i Kazimiery z domu Rusin. Absolwentka Zbiorczej Szkoły Gminnej w Przecławiu oraz II Liceum Ogólnokształcącego im. M. Kopernika w Mielcu z maturą w 1990 r. Studiowała pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1995 r. uzyskała tytuł magistra pedagogiki. Pracę zawodową rozpoczęła w Zespole Szkół Ekonomicznych w Mielcu (wychowawca w internacie, 1995-1996), a następnie pracowała w Ognisku Wychowawczym w Budziwoju (nauczyciel, 1996-1997) i 21 Brygadzie Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie (koordynator ds. psychoprofilaktyki, 1997-2002). Równocześnie od 1 X 1996 r. została zatrudniona na stanowisku asystenta w Zakładzie Historii Wychowania Instytutu Pedagogiki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, a od 2001 r. Uniwersytetu Rzeszowskiego. W 2006 r. uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na Wydziale Humanistycznym Akademii Pedagogicznej w Krakowie na podstawie rozprawy nt. „Działalność opiekuńczo-wychowawcza Krakowskiego Towarzystwa Dobroczynności w latach 1816-1918”. Wtedy też została awansowana na stanowisko adiunkta w macierzystym wydziale na Uniwersytecie Rzeszowskim. Głównym przedmiotem jej badań historyczno-pedagogicznych jest udzielanie pomocy, opieki i wsparcia ludziom ubogim, wykluczonym i marginalizowanym, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży. W tym temacie współpracuje z wieloma naukowcami z polskich uczelni, m.in. UMCS w Lublinie, KUL oraz Uniwersytetów w Białymstoku, Bydgoszczy, Łodzi, Poznaniu i Wrocławiu. Brała udział w ogólnopolskich projektach badawczych, których efektem było opracowanie m.in. „Bibliografii dziejów oświaty i wychowania w Galicji 1772-1918” (Rzeszów 2005) i „Słownika polskich historyków wychowania XIX i XX w.” (Toruń 2008). Uczestniczyła w pracach międzynarodowego zespołu badawczego nt. „Historia Galicji 1772-1918”. Z  zespołem przygotowała „Słownik biograficzny twórców oświaty i kultury XIX i XX wieku Polski Południowo-Wschodniej” (Rzeszów 2011). Ponadto opublikowała szereg prac naukowych, w tym kilkadziesiąt artykułów naukowych. Brała  udział w kilkudziesięciu międzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych, gdzie wygłaszała referaty i prezentowała wnioski z prowadzonych badań. Była także członkiem komitetów organizacyjnych kilku konferencji międzynarodowych. Reprezentowała Wydział Pedagogiczny Uniwersytetu Rzeszowskiego w wizytach studyjnych, m.in. w Preszowie (Słowacja) oraz Jassach i Suczawie (Rumunia). Angażuje się w lokalne inicjatywy i przedsięwzięcia dobroczynne na rzecz potrzebujących oraz promuje i upowszechnia działalność osób podejmujących pracę dobroczynną na rzecz dzieci. Pod jej opieką studenci przygotowali i zrealizowali szereg imprez i spotkań z dziećmi, m.in. „Zwyczaje, obrzędy i tradycje naszych przodków”, „Pochód Mikołajów różnych epok historycznych” i „Cała Polska czyta dzieciom”. Utrzymuje kontakt z Mielcem, m.in. w 2017 r. wygłosiła trzy wykłady dla studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu. Po rozwiązaniu Katedry Historii i Teorii Wychowania, z dniem 1 X 2017 r. została przeniesiona do Zakładu Pedagogiki Szkolnej Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Rzeszowskiego.

 

  • Stanisław Barnat

    Stanisław Barnat

BARNAT STANISŁAW PIOTR, urodzony 29 IV 1951 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, syn Władysława i Stefanii z domu Maziarz. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 26 (później I LO) im. S. Konarskiego w Mielcu, maturę zdał w 1969 r. Studia na Wydziale Technologii Drewna Akademii Rolniczej w Poznaniu ukończył w 1974 r. z tytułem magistra inżyniera technologii drewna. Od 1 VIII 1974 r. pracował w Przemyskim Przedsiębiorstwie Przemysłu Drzewnego w Przemyślu – Zakłady Przemysłu Drzewnego w Chorzelowie na stanowisku kierownika oddziału. W 1975 r. odbył szkolenie w Szkole Oficerów Rezerwy w Elblągu, a następnie był dowódcą plutonu szkolnego w Szkole Podoficerskiej w Gdańsku. Po powrocie ze służby wojskowej kontynuował pracę w ZPD Chorzelów, a następnie został przeniesiony na stanowisko zastępcy dyrektora w ZPD w Lipie koło Stalowej Woli. Z dniem 1 II 1978 r. przeszedł do pracy w Rzeszowskich Fabrykach Mebli, początkowo pełnił funkcję zastępcy kierownika Fabryki w Strzyżowie, a pó%

Script logo