{"id":94,"date":"2022-11-27T18:34:29","date_gmt":"2022-11-27T17:34:29","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=94"},"modified":"2026-03-31T08:17:02","modified_gmt":"2026-03-31T06:17:02","slug":"litera-z-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=94","title":{"rendered":"Litera \u017b"},"content":{"rendered":"\r\n

\"\"\u017bACZEK ANNA (z domu BIESIADECKA)<\/strong>, urodzona 27 VII 1964 r. w Jaros\u0142awiu, c\u00f3rka Kazimierza i Kazimiery z domu Wo\u0142os. Absolwentka Liceum Zawodowego (specjalno\u015b\u0107: konserwator zabytk\u00f3w) w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142a w 1983 r. W klasie I tej szko\u0142y rozpocz\u0119\u0142a treningi w rzucie dyskiem i po kilku latach awansowa\u0142a do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki krajowej, najpierw juniorskiej i by\u0142a reprezentantk\u0105 Polski w tej kategorii wiekowej, a p\u00f3\u017aniej seniorskiej. Startowa\u0142a w\u00f3wczas w barwach AZS AWF Krak\u00f3w. M.in. na Lekkoatletycznych Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w w Poznaniu w 1987 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal, a w 1988 r. w Grudzi\u0105dzu \u2013 srebrny. Studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie (kierunek: wychowanie fizyczne) uko\u0144czy\u0142a w 1988 r. z tytu\u0142em magistra wychowania fizycznego i uprawnieniami trenera II klasy w lekkiej atletyce. Po studiach przez kr\u00f3tki czas pracowa\u0142a w AWF Krak\u00f3w jako asystent sta\u017cysta, ale jeszcze w 1988 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca, gdzie zosta\u0142a zatrudniona w WSK i oddelegowana do prac sportowych w FKS Stal Mielec. Jako zawodniczka mieleckiego klubu osi\u0105gn\u0119\u0142a najwi\u0119ksze sukcesy sportowe. W Lekkoatletycznych Mistrzostwach Polski w 1989 r. w Krakowie zdoby\u0142a srebrny medal, a w 1990 r. w Pile \u2013 z\u0142oty medal i tytu\u0142 mistrzyni Polski (54,88 m). W tym roku (12 V) na zawodach w Mielcu ustanowi\u0142a rekord \u017cyciowy \u2013 55,08 m. By\u0142a reprezentantk\u0105 Polski, m.in. bra\u0142a udzia\u0142 w mi\u0119dzypa\u0144stwowym czw\u00f3rmeczu Polska \u2013 RSRR \u2013 Ukraina \u2013 Bu\u0142garia w Mielcu (30 VI \u2013 1 VII). Od 1990 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 5, a od 1992 r. do 1996 r. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W tym czasie zako\u0144czy\u0142a wyczynowe uprawianie sportu. W 1996 r. przenios\u0142a si\u0119 do Suchej Beskidzkiej i podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczyciela wychowania fizycznego w tamtejszym Zespole Szk\u00f3\u0142 im. W. Witosa. Nie zaprzesta\u0142a trening\u00f3w sportowych i odnosi\u0142a kolejne sukcesy. W 2003 r. zaj\u0119\u0142a III miejsce na Og\u00f3lnopolskich Igrzyskach LZS, w 2005 i 2006 r. zdoby\u0142a I miejsce na Mistrzostwach Polski Weteran\u00f3w w kategorii K-40 oraz w 2006 r. III miejsce w rzucie dyskiem na Mistrzostwach Europy Weteran\u00f3w. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek zarz\u0105du Oddzia\u0142u PTTK w Suchej Beskidzkiej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony w Pracy PTTK w\u015br\u00f3d M\u0142odzie\u017cy\u201d oraz Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 LZS.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bAKINADA<\/strong>, coroczny cykl imprez m\u0142odzie\u017cowych (edukacyjnych, kulturalnych i sportowych) organizowany w Mielcu przez m\u0142odzie\u017c w latach 60. XX w. w maju i czerwcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bALA ADAM<\/strong>, urodzony 5 VIII 1950 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu Furman. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Rzeszowie – kierunek: matematyka i fizyka. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony jako wychowawca w Pa\u0144stwowym Domu Dziecka w S\u0142ocinie ko\u0142o Rzeszowa. Od 1972 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej w B\u0142\u0119dowej Tyczy\u0144skiej ko\u0142o Tyczyna a od 1974 r. do 1982 r. w Szkole Podstawowej w Z\u0142otnikach. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Matematyczno-Fizyczny Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 te\u017c Studium Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 w Rzeszowie. W latach 1982-1984 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Czerminie, pow. mielecki. Przed rokiem szkolnym 1984\/1985 zosta\u0142 mianowany dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej im. H. Sienkiewicza w Rzochowie, od 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu Rzochowa do Mielca, przemianowanej na Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 12 im. H. Sienkiewicza w Mielcu. Zaraz po obj\u0119ciu funkcji podj\u0105\u0142 starania o budow\u0119 nowej szko\u0142y i przy pomocy mieszka\u0144c\u00f3w Rzochowa oraz w\u0142adz miasta Mielca doprowadzi\u0142 do oddania jej do u\u017cytku w 1993 r. Kolejn\u0105 inwestycj\u0105 by\u0142a sala gimnastyczna, kt\u00f3rej budow\u0119 uko\u0144czono w 1995 r. Stworzenie odpowiednich warunk\u00f3w do nauki pozytywnie wp\u0142yn\u0119\u0142o na uaktywnienie si\u0119 SP 12 w mieleckim \u015brodowisku, zw\u0142aszcza w konkursach przedmiotowych i przegl\u0105dach artystycznych. Ponadto uczy\u0142 matematyki i fizyki, a tak\u017ce prowadzi\u0142 \u201eUniwersytet dla rodzic\u00f3w\u201d w ramach TWP. W 2000 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 na stanowisku dyrektora SP 12. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu i pracuje jako nauczyciel matematyki w Gimnazjum nr 3. Sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci politycznej i zwi\u0105zkowej. Przewodniczy\u0142 Gminnej Radzie TPD w Czerminie, a w Rzochowie by\u0142 cz\u0142onkiem Rady So\u0142eckiej. Przez oko\u0142o 20 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika kolonii i zimowisk dla dzieci z r\u00f3\u017cnych zak\u0142ad\u00f3w pracy. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem serii\u00a0Matematyka \u2013 jak bada\u0107 kompetencje absolwenta szko\u0142y podstawowej<\/em>, wydanej przez CDP Rzesz\u00f3w w latach 1997-1998. Przeszed\u0142 na emerytur\u0119 31 VIII 2007 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bALA HALINA (z domu SKRZYNIARZ)<\/strong>, urodzona 13 IX 1950 r. w Solcu Kujawskim, woj. kujawsko \u2013 pomorskie, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Karoliny z G\u0142owackich. Uzyska\u0142a wykszta\u0142cenie \u015brednie z matur\u0105 w 1969 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Zak\u0142adzie Doskonalenia Zawodowego O\u015brodek Szkolenia Kursowego w Mielcu jako sekretarka, a od 1975 r. do 2000 r. pracowa\u0142a w WSK PZL Mielec na stanowisku referenta ekonomicznego. W 2000 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Jej pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142 \u015bpiew. Od 2001 r. \u015bpiewa jako ch\u00f3rzystka w Ch\u00f3rze Mieszanym \u201eMelodia\u201d w Mielcu. Dzia\u0142a\u0142a te\u017c w zarz\u0105dzie Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d w Mielcu, pe\u0142ni\u0105c funkcje sekretarza, a nast\u0119pnie skarbnika. We wrze\u015bniu 2021 r. zosta\u0142a wybrana na funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bARKOWSKA RYSZARDA<\/strong>, urodzona 31 I 1942 r. w Dzikowcu ko\u0142o Kolbuszowej, c\u00f3rka Franciszka i Karoliny z Antosz\u00f3w. Absolwentka Liceum Kulturalno-O\u015bwiatowego w Jaros\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142a w 1959 r. Studia w zakresie filologii polskiej na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1965 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Poza studiami wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, a zw\u0142aszcza rekreacji i turystyce. Nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Student\u00f3w Polskich, Akademickiego Zwi\u0105zku Sportowego i Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W latach 1965-1966 pracowa\u0142a w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK w Mielcu jako instruktor. Od roku szkolnego 1966\/1967 podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Technikum Ekonomicznym w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego, a p\u00f3\u017aniej uczy\u0142a w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych i Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu. Organizowa\u0142a zbiorowe wyj\u015bcia m\u0142odzie\u017cy na spektakle teatralne i inne imprezy artystyczne oraz liczne wycieczki w g\u00f3ry. Zgin\u0119\u0142a tragicznie w Tatrach (okolice Prze\u0142\u0119czy Pod Ch\u0142opkiem) 15 IX 1985 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"\u017bAR\u00d3W KRYSTIAN DAWID<\/b>, urodzony 30 IX 1986 r. w Mielcu, syn Krzysztofa i Kazimiery z domu Rog\u00f3\u017c. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2005 r. Od 2007 r. do 2019 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Ubezpiecze\u0144 Spo\u0142ecznych Oddzia\u0142 w Rzeszowie Inspektorat w Mielcu na stanowiskach: referent, starszy referent, p.o. kierownika wydzia\u0142u i kierownik wydzia\u0142u. R\u00f3wnocze\u015bnie systematycznie si\u0119\u00a0 dokszta\u0142ca\u0142. Uko\u0144czy\u0142: w 2011 r. – studia na kierunku prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Wydziale Zamiejscowym Nauk Prawnych i Ekonomicznych w Tomaszowie Lubelskim z tytu\u0142em magistra; w 2013 r. – studia podyplomowe na Wydziale Ekonomicznym (kierunek \u2013 audyt wewn\u0119trzny) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie; w 2015 r. – studia podyplomowe na\u00a0 Wydziale Administracji i Nauk Spo\u0142ecznych (kierunek \u2013 mediacje i negocjacje z elementami psychologii) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania z siedzib\u0105 w Rzeszowie; w 2019 r. \u2013 studia podyplomowe na Wydziale Zarz\u0105dzania (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie w instytucjach publicznych) Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2020 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowiskach podinspektora, a nast\u0119pnie pe\u0142nomocnika ds. ochrony informacji niejawnych. W 2023 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych (kierunek \u2013 Master of Business Administration (MBA) Akademii Nauk Stosowanych Wincentego Pola w Lublinie. Od lutego 2025 r. pe\u0142ni funkcje: pe\u0142nomocnika zintegrowanego systemu zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem informacji i ci\u0105g\u0142o\u015bci\u0105 dzia\u0142ania oraz kierownika Biura Kontroli i Nadzoru W\u0142a\u015bcicielskiego. Ponadto od maja 2025 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika ds. ochrony informacji niejawnych w Urz\u0119dzie Gminy Mielec. Od 2024 r. jest cz\u0142onkiem i sekretarzem Rady Nadzorczej Spo\u0142ecznej Inicjatywy Mieszkaniowej Po\u0142udnie Sp. z o.o. oraz radnym Rady Osiedla Jana Kili\u0144skiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bAR\u00d3W STEFAN MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 13 I 1959 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Eugeniusza i Genowefy z domu Sa\u0142agaj. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. W latach 1980-1982 studiowa\u0142 filozofi\u0119 na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim, a w latach 1983-1984 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w TSWL w Zamo\u015bciu i Pu\u0142ku Lotniczym w Bia\u0142ej Podlaskiej. W 1984 r. zosta\u0142 zatrudniony w Hufcu Pracy 34-2d przy WSK Mielec jako wychowawca, a w latach 1987-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta tego Hufca. Nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako zast\u0119pca komendanta Hufca Pracy 34-1 przy RPB w Rzeszowie (1990-1992), nauczyciel w Zbiorczej Szkole Gminnej w Borowej Filia w \u0141ysak\u00f3wku (1992) i starszy wychowawca w Hufcu Pracy 34-1 przy RPB w Rzeszowie (1993-1998). W latach 1999-2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Gminy Gaw\u0142uszowice, zajmuj\u0105c si\u0119 ponadto sprawami kadrowymi i o\u015bwiat\u0105. W tym okresie uczestniczy\u0142 w pozyskiwaniu zewn\u0119trznych \u015brodk\u00f3w finansowych, dzi\u0119ki czemu zrealizowano m.in. budow\u0119 Gimnazjum w Gaw\u0142uszowicach i sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105 w 4 miejscowo\u015bciach. Od 2003 r. pracuje w Wojew\u00f3dzkim Domu Kultury w Rzeszowie na stanowiskach kierowniczych. Przyczyni\u0142 si\u0119 do pozyskania \u015brodk\u00f3w finansowych z UE na remont i doposa\u017cenie WDK. Uko\u0144czy\u0142 studium pedagogiczne dla wychowawc\u00f3w w ODN w Lublinie (1989), Studium Menad\u017cerskie (specjalno\u015b\u0107: zarz\u0105dzanie marketingowe) RSM w Rzeszowie (1993), studia podyplomowe w zakresie europeistyki na UMCS Filia w Rzeszowie i Uniwersytecie Paris Nord (2001) oraz studia na Uniwersytecie Rzeszowskim (2002), a tak\u017ce szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 i tw\u00f3rcz\u0105. W latach szkolnych \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze ch\u0142opi\u0119cym \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d i ch\u00f3rze kameralnym I LO im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 1984-1990 nale\u017ca\u0142 do Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d w Mielcu. W 1984 r. zadebiutowa\u0142 wierszem \u201eNokturn\u201d w mieleckim \u201eG\u0142osie Za\u0142ogi\u201d, a w kolejnych latach uczestniczy\u0142 z w\u0142asnymi utworami w konkursach i imprezach poetyckich. Od 2004 r. do 2017 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych, cz\u0142onkiem i wiceprezesem Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d przy TMZM im. W. Szafera w Mielcu (do 2017 r.) oraz cz\u0142onkiem TMZM od 2012 r. i Zarz\u0105du TMZM w Mielcu (2015-2017). Cz\u0142onek wielu innych organizacji i pe\u0142nione w nich funkcje: Mieleckiego Towarzystwa Literackiego (wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca i wiceprezes w kadencji 2017-2021), Rzeszowskiego Towarzystwa Muzycznego (nadal), Regionalnego Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury w Rzeszowie (do 2016 r. wiceprezes), Og\u00f3lnopolskiego Forum\u00a0My\u015bli Spo\u0142ecznej<\/em>\u00a0(koordynator podkarpacki 2015-2020). Od 2019 r. jest cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich oraz Klubu Promocji Tw\u00f3rczo\u015bci Literackiej. Autor tomik\u00f3w poezji i ksi\u0105\u017cek:\u00a0Itaka Odyseusza (<\/em>2016),\u00a0Na skraju podr\u00f3\u017cy<\/em>\u00a0(2017),\u00a0Inez<\/em>\u00a0(2018),\u00a0Kurtyna kolorowych szkie\u0142<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2018),\u00a0Mensura Hominis (Rzesz\u00f3w 2020)<\/em>,\u00a0Podkarpackie \u015blady Pegaza<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2019) i\u00a0Otwarci na Wolno\u015b\u0107\u00a0<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2019). Cz\u0142onek redakcji kilku wydawnictw. Od 2005 r. jego utwory s\u0105 systematycznie publikowane w wydawnictwach regionalnych i og\u00f3lnopolskich. Wa\u017cniejsze z nich to:\u00a0Zapiski Mieleckie<\/em>\u00a0nr 5-6 (Mielec 2005),\u00a0Mosty ponad czasem Katalog TMZM<\/em>\u00a0(Mielec 2006),\u00a0Utrwali\u0107 siebie Almanach z okazji 25-lecia RSTK w Rzeszowie<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2006),\u00a0P\u0119dzlem, pi\u00f3rkiem, pasj\u0105 Katalog tw\u00f3rc\u00f3w i animator\u00f3w kultury Ziemi Mieleckiej<\/em>\u00a0(Mielec 2007),\u00a0Z podr\u00f3\u017cy na wyspy s\u0142owa Pierwszy almanach Tw\u00f3rc\u00f3w Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d<\/em>\u00a0(Mielec 2007),\u00a0W rytmie S\u0142owa<\/em>\u00a0(Mielec 2009 r.),\u00a0Zanurzeni w S\u0142owie<\/em>\u00a0(Mielec 2011 r.),\u00a0W dalszej i bli\u017cszej perspektywie, So fern wie nah,<\/em>\u00a0(Mielec-L\u00f6hne 2011 r.),\u00a0XVII i XVIII Doroczne spotkania Poet\u00f3w<\/em>\u00a0(2011 r. i 2012 r.),\u00a0Szepty duszy (<\/em>Mielec 2012 r.),\u00a0A duch wieje k\u0119dy chce… XIII tom Polskiego Wsp\u00f3\u0142czesnego Psa\u0142terza<\/em>\u00a0(Lublin 2012 r.),\u00a0Lustra Almanach Poet\u00f3w Polskich<\/em>\u00a0(Warszawa 2013),\u00a0Osobowo\u015b\u0107 nasza \u2026 Almanach XII Agonu Poetyckiego \u201eO Wieniec Akantu\u201d<\/em>\u00a0(Bydgoszcz 2013),\u00a0Artefakty Mielecki Rocznik Literacki nr 1, 2, 3 i 4<\/em>\u00a0(Mielec 2012, 2013, 2014 i 2015),\u00a0Doroczne Spotkania Poet\u00f3w Almanach<\/em>\u00a0(nr XIX\/2013, XX\/2014, XXI\/2015),\u00a0Kamerton<\/em>\u00a0nr 58\/2014 Rocznik Rzeszowskiego Towarzystwa Muzycznego,\u00a0Tworz\u0105 pi\u0119kno katalog<\/em>\u00a0(Mielec 2014),\u00a0Leszek Deptu\u0142a (1953-2010) \u2013 patron Publicznego Gimnazjum w Wadowicach G\u00f3rnych<\/em>\u00a0(Wadowice G\u00f3rne 2013),\u00a0Podkarpacka Izba Poet\u00f3w Almanach WDK w Rzeszowie<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2015), Gmina Gaw\u0142uszowice \u2013 kartki z historii<\/em>\u00a0(Gaw\u0142uszowice 2015),\u00a0Przestrzenie Wyobra\u017ani Almanach Regionalnego Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury w Rzeszowie i \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Podkarpacia<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2015),\u00a0Rocznik Historyczny Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego nr 31<\/em>\u00a0(Warszawa 2015),\u00a0Zeszyty Wiejskie t. 21 Uniwersytet \u0141\u00f3dzki<\/em>\u00a0(\u0141\u00f3d\u017a 2015),\u00a0Antologia Poet\u00f3w Polskich<\/em>\u00a0(Warszawa 2017),\u00a0Antologia Sekcji Literackiej RSTK w Rzeszowie<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2017),\u00a0Na Drugim Brzegu<\/em>\u00a0(Mielec 2018),\u00a0Antologia Wierszy Krakowskich<\/em>\u00a0(Krosno 2018),\u00a0Wersy dla Niepodleg\u0142ej<\/em>\u00a0(Mielec 2018),\u00a0Antologia Poet\u00f3w Wsp\u00f3\u0142czesnych<\/em>\u00a0(Wroc\u0142aw 2018),\u00a0Antologia na 40-lecie RSTK w Rzeszowie<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2020),\u00a0Tramp Poeta Podkarpacki<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2020),\u00a0Dziedzictwo<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2020),\u00a0Ogrodowe Czytanie Czwartkowe Antologia Wierszy Polak\u00f3w z Ca\u0142ego \u015awiata<\/em>\u00a0(Warszawa 2021),\u00a0Wiersze z szuflady<\/em> (2021). Publikowa\u0142 te\u017c w prasie regionalnej i og\u00f3lnopolskiej, m.in. \u201eAkant\u201d, \u201eKrajobrazy\u201d, \u201eW\u0142asnym G\u0142osem\u201d, \u201eSemper Fidelis\u201d, \u201eNadwis\u0142ocze\u201d, \u201eNasz dom Rzesz\u00f3w\u201d, \u201eWers\u201d, \u201eCroscena\u201d i \u201ePodkarpacka Historia\u201d. Ponadto jego utwory by\u0142y zamieszczane w wydawnictwach elektronicznych oraz na portalach poetyckich. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu spotkaniach literackich, m.in. Wieczorach \u00a0S\u0142owa i Muzyki w WDK w Rzeszowie, Podkarpackiej Izbie Poezji, Przemyskich Spotkania Poet\u00f3w, wieczorach poezji w Mielcu, Stalowej Woli i \u0141a\u0144cucie. Od czas\u00f3w studenckich anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 Klubu My\u015bli Spo\u0142ecznej \u201eRzeczywisto\u015b\u0107\u201d we Wroc\u0142awiu (1981) i uczestniczy\u0142 w strajkach na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim. W 2000 r. wst\u0105pi\u0142 do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje: prezesa Zarz\u0105du Gminnego w Gaw\u0142uszowicach, sekretarza Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu, przewodnicz\u0105cego PKR w Mielcu, sekretarza i wiceprzewodnicz\u0105cego w kadencji 2016-2021 WKR w Rzeszowie. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ruchu ludowym odznaczony \u00a0Z\u0142ot\u0105 Koniczynk\u0105.\u00a0 Od wielu lat uczestniczy aktywnie w wielu formach dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, by\u0142 m.in. wiceprzewodnicz\u0105cym Ko\u0142a Naukowego Student\u00f3w Filozofii na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim, \u0142awnikiem Wojskowego S\u0105du Garnizonowego, sekretarzem Zarz\u0105du Stowarzyszenia Jednostek Samorz\u0105du Terytorialnego Powiatu Mieleckiego i cz\u0142onkiem Rady \u0141awniczej przy S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Tarnobrzegu. Od 2011 r. nale\u017cy do Ko\u0142a nr 2 Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego w Rzeszowie, a od 2012 r. jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. W 2013 r. na Zje\u017adzie Krajowym Rejonowych Stowarzysze\u0144 Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury zosta\u0142 wybrany na cz\u0142onka Zarz\u0105du Rady Krajowej. Od 2014 r. nale\u017cy do Rzeszowskiego Towarzystwa Muzycznego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Br\u0105zowym Medalem „Zas\u0142uzony Kulturze Gloria Artis”, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego\u201d, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Z\u017bWP, Z\u0142otym Medalem XL-lecia Z\u017bWP,\u00a0 Medalem „Za Zas\u0142ugi dla Z\u017bWP, Medalami: \u201e120 lat Polskiego Ruchu Ludowego 1895-2015\u201d i „125 Rocznica Powstania Polskiego Ruchu Ludowego”,\u00a0 Medalem im. Wincentego Witosa, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 TMZM w Mielcu, nagrod\u0105 Zarz\u0105du Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego w dziedzinie kultury oraz nagrodami i dyplomami stowarzysze\u0144 i redakcji. Jego biogram zamieszczono m.in. w 7. wydaniu leksykonu\u00a0Who is Who w Polsce<\/em>\u00a0i leksykonie\u00a0Sylwetki Rzeszowian<\/em>\u00a0cz\u0119\u015b\u0107 IV (Rzesz\u00f3w 2015).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017b\u0104D\u0141O JACEK<\/strong>, urodzony 17 V 1991 r. w Mielcu, syn Mariusza i Danuty z domu Halada. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Budowlanych im. \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 2011 r. Od 2005 r. trenuje lekkoatletyk\u0119 w LKS Stal Mielec, a w biegu na 3 km z przeszkodami startuje od 2010 r. Jest wielokrotnym mistrzem okr\u0119gu podkarpackiego. Posiada I klas\u0119 sportow\u0105. Najwi\u0119ksze sukcesy: 2. miejsce \u2013 Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w (2010, Bia\u0142ystok), 1. miejsce \u00a0i tytu\u0142 mistrza Polski \u2013 M\u0142odzie\u017cowe Mistrzostwa Polski (2011, Gda\u0144sk) z bardzo dobrym wynikiem 8:49,68. Reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy \u2013 2011 w Lekkoatletyce w Ostrawie (Czechy) i zaj\u0105\u0142 15. miejsce. W 2012 r. wywalczy\u0142 srebrny medal na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwa Polski w Radomiu (8.53,23). W 2013 r. zdoby\u0142 srebrny medal na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski w Bydgoszczy w biegu 3 km z przeszkodami (8.54,86), a nast\u0119pnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na tym dystansie na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy w Tempere (Finalandia) i zaj\u0105\u0142 11. miejsce (9.01,78).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bEBRO ERWIN<\/strong>, urodzony 16 IV 1983 r. w Strzy\u017cowie, syn Miros\u0142awa i J\u00f3zefy z Bobowskich. Absolwent Liceum Muzycznego w Rzeszowie z matur\u0105 w 2002 r. oraz Akademii Muzycznej w Katowicach (klasa tr\u0105bki Piotra Wojtasika). Pracuje jako nauczyciel gry na tr\u0105bce w Szkole Muzycznej I stopnia w Ropczycach i Szkole Muzycznej I stopnia w Radomy\u015blu Wielkim. Pe\u0142ni\u00a0 funkcj\u0119 dyrygenta Orkiestry D\u0119tej Gminy D\u0119bica w Pustkowie Osiedlu. Jest cz\u0142onkiem zespo\u0142u muzycznego Piersi. Jako muzyk \u2013 tr\u0119bacz wsp\u00f3\u0142pracuje z orkiestrami i wieloma innymi zespo\u0142ami muzycznymi oraz wybitnymi muzykami poprzez udzia\u0142 w projektach koncertowych i nagraniach p\u0142ytowych: Mieleck\u0105 Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105, Filharmoni\u0105 Podkarpack\u0105, Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 im. Karola Namys\u0142owskiego w Zamo\u015bciu, Siemianowick\u0105 Orkiestr\u0105 Rozrywkow\u0105 (2. miejsce na festiwalu Big Band\u00f3w w Berlinie, udzia\u0142 w programie \u201eMam Talent\u201d i nagranie p\u0142yty ze Zbigniewem Wodeckim), Silesian Jazz Orchestra z Mari\u0105 Schneider na 14. Bielskiej Zadymce Jazzowej, Zbigniewem Namys\u0142owskim\u00a0 (Jazz Camping Kalat\u00f3wki), A Spectacular Night of Queen (europejska trasa koncertowa), The Transgress (nagroda g\u0142\u00f3wna na Blues Rock Jazz Warsaw Festival 2009), Leszkiem Mo\u017cd\u017cerem (nagranie muzyki fo filmu \u201eWszystkie kobiety Mateusza\u201d, Grzegorzem Buka\u0142\u0105, Nikol\u0105 Ko\u0142odziejczyk Orchestra (Suita Chord Nation i nagroda Muzyczny Fryderyk 2015), eMBand Orchestra, Orkiestr\u0105 Kameraln\u0105 Auxo, Big Contest Band Tarn\u00f3w, Leliwa Jazz Band, Brass Standard Jazz Orchestra Brzoz\u00f3w, Mateusz Wallach Big Band, Paul Dunlea Big Band (Irlandia), Zespo\u0142em Lachersi (finali\u015bci programu Must Be The Music), Zespo\u0142em Ravel, Coco Dixie, Alex Band \u2013 Aleksander Maliszewski, Daj To G\u0142o\u015bniej, Krzysztofem Kilja\u0144skim, Andrzejem Nowakiem \u2013 Z\u0142e Psy, Czarno Czarnymi i Zespo\u0142em Big Cyc. Jest laureatem nagr\u00f3d indywidualnych, m.in. Nagrody G\u0142\u00f3wnej na X Baszta Jazz Festival w Czchowie (2009 r.), Nagrody dla Najlepszego Instrumentalisty na XVII Big Band Festival w Nowym Tomy\u015blu (2012 r.) oraz Wyr\u00f3\u017cnienie Indywidualne dla Tr\u0119bacza na Festivalu Old Jazz Meting Z\u0142ota Tarka w I\u0142awie. W 2023 r. zosta\u0142 uhonorowany Br\u0105zowym Medalem „Zas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bEGOTY (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej, pomi\u0119dzy polami, do ul. Majowej. Powsta\u0142a jako droga dojazdowa do dawnych zabudowa\u0144 dworu wojs\u0142awskiego, a po II wojnie \u015bwiatowej do Pa\u0144stwowego O\u015brodka Maszynowego. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. Ulic\u0105 miejsk\u0105 sta\u0142a si\u0119 i otrzyma\u0142a patrona 27 III 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia do miasta Mielca. W 2008 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Przy tej ulicy w 2021 r. w hali pod numerem 7b otwarto najnowocze\u015bniejszy na Podkarpaciu park trampolin Jump Planet.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: \u017bEGOTA to rycerz \u017cyj\u0105cy w XIII w. i w\u0142a\u015bciciel wsi Wojs\u0142aw. W 1269 r. zamieni\u0142 z klasztorem na \u0141ysej G\u00f3rze Wojs\u0142aw za wie\u015b Grzegorzowice.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bELASKO STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 VI 1925 r. w Woli P\u0142awskiej, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Karoliny z domu Seiler. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 najpierw w gospodarstwie ojca, a nast\u0119pnie w sp\u00f3\u0142dzielni spo\u017cywc\u00f3w w Wadowicach Dolnych. Po wojnie podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1947 r. Studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra filozofii w zakresie chemii. R\u00f3wnocze\u015bnie od IX 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Tworzyw Sztucznych w Pustkowie na stanowisku kierownika produkcji. Po studiach otrzyma\u0142 nakaz pracy do WSK Mielec, gdzie kierowa\u0142 sekcj\u0105 w laboratorium analitycznym, a w latach 1959-1967 by\u0142 kierownikiem wydzia\u0142u. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1959 r. by\u0142 nauczycielem dochodz\u0105cym \u2013 wyk\u0142adowc\u0105 materia\u0142oznawstwa w Zasadniczej Szkole Metalowej MPC w Mielcu, a od 1961 r. \u2013 tak\u017ce w Zasadniczej Szkole Zawodowej dla Pracuj\u0105cych WSK w Mielcu. W 1967 r. zosta\u0142 oddelegowany do organizacji Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych MPC w Mielcu i pe\u0142nienia funkcji jego dyrektora. W 1973 r. powierzono mu stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty d.s. szkolenia zawodowego, a od 1976 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1983 r. by\u0142 kierownikiem sekcji. Od 1984 r. do 1986 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin jako nauczyciel chemii w ZST, a w roku szkolnym 1985\/1986 \u2013 tak\u017ce w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu. Posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika rezerwy. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do wielu prac spo\u0142ecznych, m.in. w PTTK, TPPR, TNOiK, SIMP, FKS \u201eStal\u201d i Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZIW. Zmar\u0142 5 III 1986 r. \u00a0Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bELAZKO MARIAN J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 21 V 1960 r. w Trzcianie, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Michaliny z domu Rembi\u015b. Absolwent Liceum Zawodowego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. W latach 1979-1986 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako starszy referent techniczny. Od 1986 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 (\u015blusarstwo, mechanika pojazdowa). Na pocz\u0105tku lat 90. wsp\u00f3lnie z T. Dzia\u0142o i K. Lesiem za\u0142o\u017cy\u0142 Sp\u00f3\u0142k\u0119 \u201eReg Benz\u201d (stacja paliw, motel, salon sprzeda\u017cy samochod\u00f3w, autoryzowany punkt obs\u0142ugi), a w 1994 r. \u2013 Sp\u00f3\u0142k\u0119 Cywiln\u0105 \u201eReg Form\u201d, produkuj\u0105c\u0105 formy, wykrojniki, t\u0142oczniki i oprzyrz\u0105dowanie. Od 2003 r. jest tak\u017ce udzia\u0142owcem firmy \u201eReg-Benz \u2013 MKS\u201d Sp. z o.o. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jest cz\u0142onkiem Automobilklubu Mieleckiego. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Rady Osiedla J. Kili\u0144skiego w kadencji 2007-2011.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"\u017bELAZKO WIOLETTA ANETA (z domu GRANICZKA),<\/strong>\u00a0urodzona 28 VI 1975 r. w Hrubieszowie, c\u00f3rka Edwarda i Zofii z Bernackich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (profil: biologiczno-chemiczny) im . Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1994 r. Uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie (obecnie Uniwersytet Medyczny) w 2000 r. z wynikiem bardzo dobrym i tytu\u0142em lekarza medycyny oraz studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania systemem ochrony zdrowia na Wydziale Prawa I Administracji Uniwersytetu Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie w 2001 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a sta\u017cem podyplomowym w Szpitalu Powiatowym w Mielcu (2000-2001), a nast\u0119pnie by\u0142a zatrudniona jako m\u0142odszy asystent w Pogotowiu Ratunkowym w Mielcu (2001-2003). Od 2003 r. pracuje w Szpitalu Powiatowym im. E. Biernackiego w Mielcu na stanowisku starszego asystenta w Oddziale Gru\u017alicy i Chor\u00f3b P\u0142uc oraz Poradni Gru\u017alicy i Chor\u00f3b P\u0142uc, a tak\u017ce w Oddziale Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych i Kardiologii (w trakcie specjalizacji z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych). Odby\u0142a sta\u017ce specjalizacyjne m.in. w klinikach Pa\u0144stwowych Szpitali Klinicznych nr 1 I nr 4 w Lublinie, Wojew\u00f3dzkich Szpitali Klinicznych w Rzeszowie, Centralnego Szpitala Klinicznego przy ul. Banacha w Warszawie, Instytutu Gru\u017alicy i Chor\u00f3b P\u0142ucnych w Warszawie i Rabce, Podkarpackiego Centrum Chor\u00f3b P\u0142uc w Rzeszowie oraz Centrum Pulmunologii i Alergologii w Karpaczu. W latach 2007-2011 by\u0142a asystentem w V Oddziale Kardiologii Inwazyjnej Polsko-Ameryka\u0144skich Klinik Serca w Mielcu. W 2009 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza specjalisty chor\u00f3b wewn\u0119trznych, a w 2012 r. \u2013 tytu\u0142 lekarz specjalista chor\u00f3b p\u0142uc. Od 2010 r. pracowa\u0142a w Hospicjum Domowym Trio-Med, a w 2017 r. zosta\u0142a zatrudniona w Podkarpackim Centrum Leczenia Chor\u00f3b Cywilizacyjnych Medicarpathia w Rzeszowie. Ponadto prowadzi Specjalistyczn\u0105 Praktyk\u0119 Lekarsk\u0105 w Mielcu. W latach 2017-2019 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora ds. lecznictwa Szpitala Powiatowego w Mielcu. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek: Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Chor\u00f3b P\u0142uc (jest skarbnikiem Oddzia\u0142u Podkarpackiego) i European Respiratory Society oraz Polskiego Towarzystwa Tatrza\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bEROMSKIEGO STEFANA (OSIEDLE),<\/strong>\u00a0osiedle dom\u00f3w wielorodzinnych Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci miasta. Ulice: Kazimierza Jagiello\u0144czyka, K\u0119dziora, Le\u015bna, K. Pu\u0142askiego, Torowa (od wiaduktu do ul. S. \u017beromskiego), Wolno\u015bci (numery nieparzyste od 13 do 23), S. \u017beromskiego (od ul. St. Wyspia\u0144skiego do tor\u00f3w kolejowych). Powsta\u0142o w latach 70. i 80. XX w. na dawnych polach mieszcza\u0144skich i terenach z baz\u0105 transportow\u0105 i lu\u017an\u0105 zabudow\u0105 parterowymi domami prywatnymi, kt\u00f3re wykupiono i rozebrano. Tu w 1975 r. zbudowano pierwszy w Mielcu budynek \u015bredniowysoki 11-pi\u0119trowy przy ul. K. Pu\u0142askiego. Aktualnie wa\u017cniejszymi obiektami s\u0105: 2 pawilony handlowo-us\u0142ugowe, sklep \u201eT\u0119cza\u201d PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, budynek Banku Przemys\u0142owo-Handlowego i Przedszkole nr 7. Na obrze\u017cach osiedla znajduj\u0105 si\u0119 m.in. Urz\u0105d Skarbowy, hipermarket Tesco, Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Technicznych, Szpital Powiatowy, budynek by\u0142ego Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego, Urz\u0105d Miejski (drugi budynek), Policja i Starostwo Powiatowe (g\u0142\u00f3wna siedziba). Osiedle zamieszkuje oko\u0142o 2 060 os\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bEROMSKIEGO STEFANA (ULICA)<\/strong>, ulica powiatowa na osiedlach S. \u017beromskiego i Niepodleg\u0142o\u015bci. Biegnie od ul. Wolno\u015bci do skrzy\u017cowania z ulicami: Kazimierza Wielkiego i Parkow\u0105, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami: Le\u015bn\u0105, Kazimierza Jagiello\u0144czyka, S. Wyspia\u0144skiego, J. Kochanowskiego i ks. H. Arczewskiego. Ma 950 m d\u0142ugo\u015bci. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek po obu stronach. Wielokrotnie remontowana. Powsta\u0142a w okresie mi\u0119dzywojennym i wtedy te\u017c otrzyma\u0142a patrona S. \u017bEROMSKIEGO. Nie odrywa\u0142a wi\u0119kszej roli, bowiem poza kilkunastoma domami po obu stronach funkcjonowa\u0142a tu tylko Fabryka Piec\u00f3w Kaflowych Sp\u00f3\u0142ki Kaflarzy, zwana popularnie kaflarni\u0105. W czasie okupacji hitlerowskiej nadano ulicy nazw\u0119 \u201eFabrikstrasse\u201d, ale po odej\u015bciu Niemc\u00f3w przywr\u00f3cono patronat S. \u017bEROMSKIEGO. Po II wojnie \u015bwiatowej rola ulicy systematycznie ros\u0142a. Do budynku kaflarni wprowadzi\u0142a si\u0119 dyrekcja Mieleckich Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Terenowego. Wybudowano inne obiekty: bazy transportowej, stacji paliw, Szpitala Powiatowego i Przychodni Zdrowia, Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego, Miejskiego Zarz\u0105du Budynk\u00f3w Mieszkalnych, Przedsi\u0119biorstwa Kopalnictwa Naftowego, II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego i Szko\u0142y Podstawowej nr 3. W 1975 r. do biurowca po przeniesionym z Mielca do Krosna PKN wprowadzi\u0142 si\u0119 Urz\u0105d Miejski, a w latach 80., po generalnym remoncie budynku by\u0142ej kaflarni wprowadzono do\u0144 Miejski Zesp\u00f3\u0142 Administracyjny Szk\u00f3\u0142 i p\u00f3\u017aniej Urz\u0105d Skarbowy. Rozebrano te\u017c baraki z czas\u00f3w II wojny \u015bwiatowej, zamieszkiwane m.in. przez Rom\u00f3w (Cygan\u00f3w). Po obu stronach wyros\u0142y drzewa, a w ostatniej cz\u0119\u015bci ulicy, przechodz\u0105cej przez lasek komunalny, uporz\u0105dkowano zbocza i alejki oraz ustawiono dwie znakomite rze\u017aby: \u201eRequiem dla poleg\u0142ych\u201d i \u201eRodzina\u201d. Naprzeciwko nich, u zbiegu ulic \u017beromskiego i Ks. H. Arczewskiego wznosi si\u0119 okaza\u0142a bry\u0142a ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy oraz budynek parafialny z mieszcz\u0105cym si\u0119 tu Katolickim Centrum Edukacji M\u0142odzie\u017cy \u201eKana\u201d. W latach 2010-2011 zosta\u0142a wyremontowana i zmodernizowana, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. W listopadzie 2018 r., po kolejnym remoncie, oddano do u\u017cytku rondo przy skrzy\u017cowaniu ul. S. \u017beromskiego i ks. H. Arczewskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: \u017bEROMSKI STEFAN (1864\u20131925), jeden z najwybitniejszych pisarzy polskich, publicysta, bibliotekarz, dzia\u0142acz o\u015bwiatowy i niepodleg\u0142o\u015bciowy. Autor m.in. powie\u015bci: Syzyfowe prace, Ludzie bezdomni, Popio\u0142y, Wierna rzeka, Dzieje grzechu i Przedwio\u015bnie, trylogii Walka z szatanem, dramatu Turo\u0144, komedii Uciek\u0142a mi przepi\u00f3reczka, licznych opowiada\u0144, Dziennik\u00f3w i bogatej publicystyki. By\u0142 inicjatorem Polskiej Akademii Literatury oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i pierwszym prezesem Zwi\u0105zku Zawodowego Literat\u00f3w Polskich w 1920 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017b\u0118DZIANOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 15 V 1889 r. w Buczaczu, syn J\u00f3zefa i Henryki z Kossowskich. W 1914 r. zosta\u0142 wcielony do wojska austriackiego. Bra\u0142udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej i w czasie jednej z bitew zosta\u0142 ranny. Losy wojenne rzuci\u0142y go do Bremen w Niemczech i stamt\u0105d po wojnie przyby\u0142 do Mielca. Uczy\u0142 si\u0119 w Mielcu i Krakowie w zakresie mechaniki. W okresie mi\u0119dzywojennym pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych zawodach, m.in. nadzorowa\u0142 prace na podmieleckich torfach, prowadzi\u0142 m\u0142yn i cegielni\u0119 Ascheima w Mielcu oraz pracowa\u0142 w elektrowni Zygmunta Rymanowskiego i wykonywa\u0142 aparaty radiowe. Pomaga\u0142 w wielu sprawach technicznych proboszczowi mieleckiej parafii. Przez kilka lat stara\u0142 si\u0119 o uruchomienie fabryki lemoniady, ale bezskutecznie. Pod koniec lat 30. wszed\u0142 do Sp\u00f3\u0142ki Akcyjnej Zjednoczonych Browar\u00f3w Warszawskich, w kt\u00f3rej wi\u0119kszo\u015b\u0107 udzia\u0142\u00f3w mieli Niemcy Haberbusch i Schiele. Uruchomi\u0142 w Mielcu rozlewni\u0119 piwa, restauracj\u0119 i sklep, kt\u00f3ry przekaza\u0142 synowi Zygmuntowi. W czasie okupacji hitlerowskiej wielokrotnie pomaga\u0142 mieleckim \u017bydom. W 1947 r. zosta\u0142 aresztowany przez UB i oskar\u017cony o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Niemcami. Wi\u0119ziono go w Tarnowie, a nast\u0119pnie w Mielcu i w czasie przes\u0142ucha\u0144 wielokrotnie torturowano. Dzi\u0119ki staraniom \u017cony Bronis\u0142awy u ministra Grosa w Warszawie, zosta\u0142 po dw\u00f3ch tygodniach zwolniony z aresztu. (Minister spowodowa\u0142 zwolnienie z wdzi\u0119czno\u015bci za ratowanie \u017byd\u00f3w, w tym cz\u0142onk\u00f3w jego rodziny, przez Jana \u017b\u0119dzianowskiego w czasie okupacji.) Wkr\u00f3tce po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia w 1947 r. zmar\u0142 na skutek obra\u017ce\u0144 odniesionych w czasie brutalnych przes\u0142ucha\u0144. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017b\u0118DZIANOWSKI ZYGMUNT MARIAN<\/strong>, urodzony 20 IV 1920 r. w Mielcu, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu Matyka. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1939 r. Nale\u017ca\u0142 do ch\u00f3ru gimnazjalnego \u201eMelodia\u201d. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Nale\u017ca\u0142 do ZWZ-AK. Jako jeden z polskich zak\u0142adnik\u00f3w zosta\u0142 aresztowany w 1943 r. przez funkcjonariuszy gestapo (w tym Rudolfa Zimmermana \u2013 by\u0142ego ucznia mieleckiego gimnazjum), a nast\u0119pnie wi\u0119ziony i torturowany w Mielcu, Krakowie (3 miesi\u0105ce na Montelupich) i Tarnowie. W listopadzie 1943 r. wraz z grup\u0105 65 Polak\u00f3w \u2013 zak\u0142adnik\u00f3w (g\u0142\u00f3wnie inteligencji) zosta\u0142 przewieziony do Rozwadowa. Przy tamtejszym cmentarzu hitlerowcy rozstrzelali wszystkich zak\u0142adnik\u00f3w. Ostatnimi s\u0142owami Zygmunta \u017b\u0119dzianowskiego by\u0142y: \u201eNiech \u017cyje Polska!\u201d Spoczywa na cmentarzu w Rozwadowie, a tabliczka z jego nazwiskiem i ziemi\u0105 z miejsca stracenia znajduj\u0105 si\u0119 na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017b\u0141OBKI<\/strong>, plac\u00f3wki opieku\u0144czo-wychowawcze dla dzieci do 3 lat, czynne w godzinach pracy rodzic\u00f3w, tworzono w Mielcu od lat 50. XX w. Wtedy to na Osiedlu Fabrycznym WSK powsta\u0142y: \u017b\u0142obek nr 1 przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie, \u017b\u0142obek nr 2 przy ul. I. \u0141ukasiewicza i \u017b\u0142obek (p\u00f3\u017aniej nr 5) przy ul. M. Konopnickiej. Podlega\u0142y one WSK Mielec i s\u0142u\u017cbie zdrowia. Po przekazaniu osiedla przez WSK administracji miasta Mielca \u2013 kolejne \u017c\u0142obki mia\u0142y status miejski. 8 IV 1974 r. oddano do u\u017cytku \u017b\u0142obek nr 3 przy ul. Sp\u00f3\u0142dzielczej, 1 IX 1977 r. \u2013 \u017b\u0142obek nr 4 przy ul. przy ul. ks. P. Skargi, 1 IX 1981 r. \u2013 \u017b\u0142obek nr 6 przy ul. A. Kocjana i 20 XI 1989 r. \u2013 \u017b\u0142obek nr 7 przy ul. Botanicznej. W latach 1975-1990 \u017c\u0142obki prowadzone by\u0142y przez Zesp\u00f3\u0142 Opieki Zdrowotnej. W 1982 r. \u017b\u0142obek nr 3 przeniesiono do budynku przy ul. M. Pisarka, a w obiekcie przy ul. Sp\u00f3\u0142dzielczej umieszczono szpitalny Oddzia\u0142 Dermatologiczny. 31 XII 1990 r. w Mielcu funkcjonowa\u0142o 7 \u017c\u0142obk\u00f3w z 525. miejscami. 1 I 1991 r. plac\u00f3wki te zosta\u0142y przekazane Gminie Miejskiej Mielec, kt\u00f3ra odt\u0105d prowadzi \u017c\u0142obki jako zadanie w\u0142asne. W latach 1991-1992, w zwi\u0105zku z przemianami ustrojowymi i grupowymi zwolnieniami z pracy, gwa\u0142townie spad\u0142o zapotrzebowanie na us\u0142ugi opieku\u0144czo-wychowawcze \u017c\u0142obk\u00f3w i w\u0142adze miasta zlikwidowa\u0142y 4 plac\u00f3wki: nr 1, nr 2, nr 4 i nr 6. Do budynk\u00f3w przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie i ul. ks. P. Skargi wprowadzono plac\u00f3wki s\u0142u\u017cby zdrowia. W obiekcie przy ul. I. \u0141ukasiewicza umieszczono Miejski O\u015brodek Pomocy Spo\u0142ecznej, a w budynku przy ul. A. Kocjana powsta\u0142 Warsztat Terapii Zaj\u0119ciowej i Dom Dziennego Pobytu. Dla prowadzenia \u017c\u0142obk\u00f3w Rada Miejska Uchwa\u0142\u0105 nr IV\/23\/94 z dnia 21 IX 1994 r. utworzy\u0142a Zesp\u00f3\u0142 \u017b\u0142obk\u00f3w Miejskich, kt\u00f3ry rozpocz\u0105\u0142 funkcjonowanie od 1 I 1995 r. Kierownictwo i organizacj\u0119 Zespo\u0142u powierzono Wandzie Bargiel, a obs\u0142ug\u0119 finansowo-ksi\u0119gow\u0105 zlecono Miejskiemu Zarz\u0105dowi Przedszkoli i \u017b\u0142obk\u00f3w. Wed\u0142ug danych na 31 X 2008 r. w 3 czynnych \u017c\u0142obkach, kt\u00f3re dysponowa\u0142y 180 miejscami w 8 oddzia\u0142ach, zatrudnionych by\u0142o 52 pracownik\u00f3w. Po 2010 r. zwi\u0119kszenie mo\u017cliwo\u015bci zatrudnienia kobiet spowodowa\u0142o potrzeb\u0119 zwi\u0119kszenia ilo\u015bci miejsc w \u017c\u0142obkach. Staraniem Dyrekcji Zespo\u0142u \u017b\u0142obk\u00f3w Miejskich, przy wsparciu samorz\u0105du miasta Mielca i pomocy finansowej zewn\u0119trznej (UE, programy rz\u0105dowe, programy \u201eMaluch\u201d) utworzono Fili\u0119 \u017b\u0142obka nr 3 na osiedlu Lotnik\u00f3w i Fili\u0119 \u017b\u0142obka nr 7 na osiedlu Smoczka. Tym samym w Mielcu w 2020 r. funkcjonowa\u0142y 3 \u017c\u0142obki miejskie i 2 filie z 430 miejscami. Ponadto powsta\u0142o 7 \u017c\u0142obk\u00f3w niepublicznych: \u201eMistrzowie Zabawy” przy ul. Budowlanej 12 i ul. Jadernych 5, \u201eBajkowa Akademia” przy ul. Wojs\u0142awskiej 23, „\u015awi\u0119tego J\u00f3zefa” przy ul. ks. P. Skargi 4 i ul. E. Kahla 47, \u201eMieleckie Smerfy\u201d przy ul. J. Kili\u0144skiego 91a i \u201eBajkowy \u017b\u0142obek\u201d przy al. Ducha \u015awi\u0119tego 38a. W 2020 r. liczba miejsc w \u017c\u0142obkach publicznych wzros\u0142a do 430, a w niepublicznych \u2013 do 240. W kolejnych latach ros\u0142a nadal (cho\u0107 w niewielkim stopniu) ilo\u015b\u0107 \u017c\u0142obk\u00f3w i miejsc. Co prawda zawiesi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Niepubliczny \u017b\u0142obek \u015aw. J\u00f3zefa przy ul. Piotra Skargi, ale w 2022 r. rozpocz\u0119\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107: Niepubliczny \u017b\u0142obek „U cioci Lidzi” przy ul. Warne\u0144czyka i Dwuj\u0119zyczny \u017b\u0142obek Niepubliczny „Mistrzowie Zabawy” przy ul. F. Chopina. Tak wi\u0119c w 2022 r. dzia\u0142a\u0142o 13 \u017c\u0142obk\u00f3w, w tym 5 miejskich i 8 niepublicznych, z 685 miejscami (430 w miejskich i 255 w niepublicznych).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy \u017c\u0142obk\u00f3w w latach 1952-2008: *\u017b\u0142obek nr 1 (1952\u20131991) \u2013 Krystyna Biegocka, Halina Kaptur, Anna Str\u0105czek; *\u017b\u0142obek nr 2 (1966-1992) \u2013 Stanis\u0142awa Gazdowicz, Cecylia Kalicka, Janina Bujak; *\u017b\u0142obek nr 3 (1974-nadal) \u2013 Zofia Janusz, Maria Czenczek; *\u017b\u0142obek nr 4 (1977-1991) \u2013 Barbara Ostolska, Anna Jele\u0144; *\u017b\u0142obek nr 5 (1979-nadal) \u2013 Maria Krawiec, Danuta Sie\u0144ko; *\u017b\u0142obek nr 6 (1981-1992) \u2013 Krystyna Lasko; *\u017b\u0142obek nr 7 (1989-nadal) \u2013 Maria Krawiec, Janina Bujak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bMUDA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 I 1957 r. w Mielcu, syn Franciszka i Krystyny z domu Stec. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Po studiach w Politechnice w Budapeszcie pracowa\u0142 jako przedstawiciel WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w Gy\u0151r. W 1990 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i by\u0142 dyrektorem ds. produkcji. W czerwcu 1991 r. powierzono mu funkcj\u0119 tymczasowego kierownika WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Decyzj\u0105 ministra przemys\u0142u i handlu z 18 X 1991 r. mianowany zosta\u0142 zarz\u0105dca komisarycznym mieleckiej WSK i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do ko\u0144ca lutego 1993 r. W latach 90. wyjecha\u0142 za granic\u0119.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"\u017bMUDA TADEUSZ<\/b>, urodzony 6 I 1951 r. w Grzybowie, powiat mielecki, syn Edwarda i Marii z domu W\u0119grzyn. Absolwent Pa\u0144stwowego Technikum Rolniczego w Rzemieniu z matura w 1971 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1971 r. jako sta\u017cysta w Zootechnicznym Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym w Chorzelowie. Kolejnym miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Zarz\u0105d Powiatowy Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej w Mielcu (sekretarz, 1971-1973), Zak\u0142ad Handlu WZGS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu (instruktor obs\u0142ugi rolnictwa, 1973-1975), Urz\u0105d Gminy Tusz\u00f3w Narodowy (instruktor rolny, 1975-1978), Gminna Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Tuszowie Narodowym (wiceprezes, 1978-1986) i Urz\u0105d Gminy Tusz\u00f3w Narodowy (sekretarz, 1986-1988). W 1988 r. powierzono mu funkcj\u0119 naczelnika gminy Tusz\u00f3w Narodowy. W 1990 r., po pierwszych wolnych wyborach samorz\u0105dowych w powojennej Polsce, zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta gminy Tusz\u00f3w Narodowy w kadencji 1990-1994. Na funkcj\u0119 t\u0119 by\u0142 wybierany tak\u017ce w 1994 r. (kadencja 1994-1998) i w 1998 r. (kadencja 1998-2002). Lata 90. by\u0142y okresem fundamentalnych przemian ustrojowych w Polsce. Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym nie tylko przywr\u00f3ci\u0142a w Polsce lokalna autonomi\u0119 i demokratyczne zarz\u0105dzanie w gminach, ale te\u017c wyposa\u017cy\u0142a gminy w wi\u0119ksze kompetencje i mo\u017cliwo\u015bci finansowe. W latach pe\u0142nienia funkcji naczelnika, a p\u00f3\u017aniej w\u00f3jta gminy, doprowadzi\u0142 do zrealizowania w ca\u0142ej gminie wa\u017cnych inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej (budowa sieci wodoci\u0105gowych i telekomunikacyjnych, modernizacja sieci energetycznych) oraz w niekt\u00f3rych miejscowo\u015bciach sieci gazowych i kanalizacyjnych. W tym okresie oddano do u\u017cytku szko\u0142y podstawowe w Borkach Nizi\u0144skich, Czajkowej i D\u0119biakach, rozbudowano obiekty szkolne w Tuszowie Narodowym i Maliniu oraz wykonano modernizacj\u0119 remiz stra\u017cackich i unowocze\u015bniono wyposa\u017cenie jednostek OSP. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako wiceprezes Zarz\u0105du Gminnego OSP w Tuszowie Narodowym, a ponadto wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych i lokalnych struktur Ligi Obrony Kraju. Po zako\u0144czeniu pracy na stanowisku w\u00f3jta (2002) pracowa\u0142 jako doradca finansowy w Europejskiej Grupie Consultingowej w Warszawie (2003-2004). W latach 2005-2006 prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W 2007 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Firmie Ochrony Mienia (2007-2009), a w latach 2010-2017 by\u0142 zatrudniony w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu. W 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym i Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego i Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP RP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bOCHOWSKI PAWE\u0141<\/strong>, baka\u0142arz, wymieniony w metryce uniwersyteckiej w Krakowie w 1618 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOK ZDZIS\u0141AW MACIEJ,<\/strong> urodzony 10 I 1930 r. w Kowalewie ko\u0142o Pleszewa, syn Macieja i Marii z Boruckich. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. S. Staszica w Pleszewie (1948) i Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego nr 1 w Poznaniu z matur\u0105 w 1950 r. W 1946 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pilota\u017cu szybowcowego w Ostrowie Wielkopolskim, a w 1947 r. kurs do p-kat. \u201eC\u201d pilota szybowcowego w Je\u017cowie ko\u0142o Jeleniej G\u00f3ry. W latach 1948-1956 zosta\u0142 odsuni\u0119ty od latania z przyczyn od niego niezale\u017cnych. Studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wroc\u0142awskiej we Wroc\u0142awiu (kierunek: konstrukcja p\u0142atowc\u00f3w) uko\u0144czy\u0142 w 1954 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera lotnictwa. W marcu 1954 r. przyby\u0142 do Mielca ze skierowaniem do pracy w WSK i zosta\u0142 zatrudniony w biurze konstrukcyjnym (TK) na stanowisku kierownika sekcji, przy obs\u0142udze konstruktorskiej samolot\u00f3w MIG-15, MIG-15 bis i MIG-17. W 1956 r. uczestniczy\u0142 w opracowaniu dokumentacji konstrukcyjnej prototypu samolotu S-4 \u201eKania 2\u201d. Po powstaniu biura konstrukcyjnego prototyp\u00f3w (TOKL) przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do tej plac\u00f3wki i jako konstruktor prowadz\u0105cy bra\u0142 udzia\u0142 w opracowaniu za\u0142o\u017ce\u0144 i konstrukcji pierwszego polskiego szybowca metalowego M-3 \u201ePliszka\u201d i jego wersji rozwojowej M-3A \u201ePliszka-bis\u201d. Nast\u0119pnym etapem by\u0142o opracowanie (na zam\u00f3wienie Aeroklubu PRL) projektu dwumiejscowego szybowca metalowego M-8 \u201ePelikan\u201d. Od 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do latania jako cz\u0142onek Aeroklubu Mieleckiego i w 1960 r. uzyska\u0142 \u015bwiadectwo samolotowego pilota sportowego. W latach 60. by\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105du AM. W 1962 r. powr\u00f3ci\u0142 na stanowisko kierownika sekcji i uczestniczy\u0142 w opracowaniu konstrukcji dwusilnikowego samolotu rolniczego M-12 oraz dokumentacji seryjnej \u015bmig\u0142owca W-2. Po likwidacji biura konstrukcyjnego prototyp\u00f3w w 1965 r. przeszed\u0142 do dzia\u0142u pr\u00f3b w locie na stanowisko in\u017cyniera obliczeniowego \u2013 pilota i nast\u0119pnie in\u017cyniera prowadz\u0105cego pr\u00f3by \u2013 pilota. R\u00f3wnocze\u015bnie uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego zawodowego II kl. oraz uprawnienia instruktora samolotowego II kl. na kursach w Centrum Wyszkolenia Lotniczego w Kro\u015bnie i Aeroklubie Mieleckim. W latach 1967-1968 bra\u0142 udzia\u0142 \u2013 jako pilot \u2013 w akcji agrolotniczej w Sudanie przy opryskiwaniu upraw bawe\u0142ny, a w latach 1974-1976 zosta\u0142 delegowany do Przedsi\u0119biorstwa Bada\u0144 Geofizycznych w Warszawie i jako pilot uczestniczy\u0142 w badaniach aerogeofizycznych na terenie Nigerii i Czadu. Z ko\u0144cem sierpnia 1976 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK \u201ePZL Warszawa-Ok\u0119cie\u201d Oddzia\u0142 ZUA Mielec i pracowa\u0142 jako specjalista pilot. W wyniku zmian organizacyjnych od stycznia 1980 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i w charakterze pilota pracowa\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w pa\u017adzierniku 1990 r. Otrzyma\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego liniowego z uprawnieniami: instruktora I klasy, na samoloty wielosilnikowe, do lot\u00f3w \u201eagro\u201d w kraju i za granic\u0105, \u201eradio mi\u0119dzynarodowe\u201d i na samolot An-28. Og\u00f3\u0142em na samolotach wylata\u0142 6890 godzin, w tym 3181 godz. lot\u00f3w zagranicznych, 825 godz. w aerogeofizyce, 436 godz. w lotach instruktorskich i 390 godz. w \u201eagro\u201d. Jako pilot wykonywa\u0142 us\u0142ugi lotnicze i przebywa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych krajach: Algieria, Austria, Bu\u0142garia, Cypr, Czad, Czechos\u0142owacja, Dania, Egipt, Emiraty Arabskie, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Indie, Irak, Iran, Jugos\u0142awia, Kuwejt, Luksemburg, Nigeria, Pakistan, Portugalia, Rumunia, Sudan, Syria, Turcja, W\u0119gry, W\u0142ochy i ZSRR. Od 1960 r. lata\u0142, rzadko z powodu braku czasu, na szybowcach (nalot: 183 godz.) i uzyska\u0142 m.in. II klas\u0119 pilota szybowcowego oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142 na p\u00f3\u0142 etatu w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym SK Mielec (5 X 1990 r. \u2013 30 VI 1992 r.) na stanowisku konstruktora. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Nagrod\u0105 Ministra Nauki, Szkolnictwa Wy\u017cszego i Techniki za udzia\u0142 w opracowaniu metodyki lotniczych zdj\u0119\u0107 geofizycznych do poszukiwa\u0144 geologicznych oraz wdro\u017cenie jej w pracach eksportowych. Zmar\u0142 21 XII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOLA EMILIA (z domu \u015aMIST)<\/strong>, urodzona 29 IV 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i Ireny z domu Skoczylas. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. W 1969 r. rozpocz\u0119\u0142a treningi w sekcji szermierczej GKS \u201eGryf\u201d pod kierunkiem instruktora Emilii Drabik, a od 1970 r. jej trenerem by\u0142 Zbigniew \u017bola (p\u00f3\u017aniejszy m\u0105\u017c). Od 1973 r. plasowa\u0142a si\u0119 w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce okr\u0119gu rzeszowskiego, zdobywaj\u0105c m.in. mistrzostwo okr\u0119gu seniorek we florecie (1973) i wicemistrzostwo juniorek (1974, 1975 i 1976). Reprezentowa\u0142a wojew\u00f3dztwo rzeszowskie w II Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy w Katowicach (1971) i III OSM w Krakowie (1973), gdzie dru\u017cynowo (z Mari\u0105 Rajc\u0105 i Ann\u0105 Ba\u0144k\u0105) wywalczy\u0142a 4. miejsce. W 1974 r. zosta\u0142a powo\u0142ana do kadry narodowej juniorek, a w Mistrzostwach Polski zdoby\u0142a 8. miejsce w\u015br\u00f3d juniorek i 12. w konkurencji seniorek. Ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych zrezygnowa\u0142a z dalszej kariery wyczynowej. W 1976 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu jako m\u0142odszy bibliotekarz w czytelni g\u0142\u00f3wnej. W kolejnych latach pracowa\u0142a na r\u00f3\u017cnych stanowiskach w filiach bibliotecznych nr 3, 2, 4 i 6. T\u0119 ostatni\u0105 (przy ul. S. Moniuszki) tworzy\u0142a od podstaw i by\u0142a jej kierownikiem. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142a Policealne Studium Bibliotekarskie w Rzeszowie. Od 1987 r. do 1990 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Udost\u0119pniania Zbior\u00f3w MBP w Mielcu. W tym czasie przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju sieci bibliotek poprzez organizacj\u0119 nowych filii. Od 1993 r. prowadzi\u0142a fili\u0119 nr 4 dla dzieci w budynku Szko\u0142y Podstawowej nr 2 przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Bra\u0142a udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach doskonalenia zawodowego. Wprowadza \u0142a nowatorskie i urozmaicone formy propagowania ksi\u0105\u017cki i biblioteki, organizowa\u0142a r\u00f3\u017cne imprezy kulturalno-o\u015bwiatowe dla dzieci w oparciu o opracowywane przez siebie scenariusze. Jeden z nich zosta\u0142 nagrodzony przez Wojew\u00f3dzk\u0105 Bibliotek\u0119 Publiczn\u0105 w Rzeszowie w 1994 r. w konkursie \u201ePopularyzujmy Ksi\u0105\u017ck\u0119 Dzieci\u0119ca w \u015arodowisku\u201d i opublikowany w wydawnictwie WiMBP w Rzeszowie w 1995 r. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek (od 1985 r.) i przewodnicz\u0105ca Ko\u0142a Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich (SBP) w Mielcu (od 1993 r.). W latach 1993-2001 by\u0142a tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105du okr\u0119gu. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 publikacji okoliczno\u015bciowej „50 lat Miejskiej Biblioteki Publicznej w Mielcu” (Mielec 1998). 25 X 2017 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym Sok\u00f3\u0142 1893. Zabiega o \u015brodki finansowe na dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa. Z jej inicjatywy powo\u0142ano sekcj\u0119 kolarsk\u0105 i grup\u0119 seniora, kt\u00f3rej jest opiekunk\u0105. Organizuje szkolenia, kursy i \u0107wiczenia gimnastyczne. Sama te\u017c prowadzi r\u00f3\u017cne zaj\u0119cia i warsztaty manualne. Jest pomys\u0142odawczyni\u0105 i wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 powiatowego konkursu poezji i piosenki „Barwy Mojej Ojczyzny” dla uczni\u00f3w szk\u00f3\u0142 \u015brednich oraz klas VII i VIII szk\u00f3\u0142 podstawowych z powiatu mieleckiego. Opracowuje prezentacje multimedialne dokumentuj\u0105ce i popularyzuj\u0105ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa, m.in. w 2020 r. opracowa\u0142a prezentacj\u0119 50 lat pracy trenerskiej Zbigniewa \u017boli<\/em>, przedstawiaj\u0105c\u0105 bogat\u0105 histori\u0119 i sukcesy mieleckiej szermierki. Jest autorem scenariuszy i wsp\u00f3\u0142organizatorem uroczysto\u015bci i imprez oraz kronikarzem Towarzystwa.Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w dzia\u0142alno\u015bci samorz\u0105dowej, m.in. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Rady Osiedla Wojs\u0142aw (od 2018 r.), cz\u0142onek Mieleckiej Rady Dzia\u0142alno\u015bci Po\u017cytku Publicznego i ekspert przy realizacji projektu „Podkarpackie Inicjatywy Lokalne” w ramach Programu FIO. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”, Medalem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 SBP oraz Honorow\u0105 Nagrod\u0105 \u201eAlbertus\u201d Funduszu Kulturalno-Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego Brata Alberta (2012), Br\u0105zowym Znakiem Soko\u0142a oraz nagrodami Starosty Powiatu Mieleckiego i Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bOLA IGNACY,<\/strong> urodzony 8 III 1900 r. w Podleszanach, syn Jana i Ma\u0142gorzaty z domu Tobiasz Uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Podstawowej w Podleszanach. W m\u0142odo\u015bci pomaga\u0142 rodzicom w gospodarstwie, a nast\u0119pnie przej\u0105\u0142 gospodarstwo i by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 rolnikiem. W 1931 r. wst\u0105pi\u0142 do Stronnictwa Ludowego i przejawia\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 polityczn\u0105. W nied\u0142ugim czasie wybrano go na prezesa ko\u0142a w Podleszanach. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119 nie tylko popularyzowa\u0142 idee SL w\u015br\u00f3d doros\u0142ych, ale tak\u017ce wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej dzia\u0142a\u0142 w konspiracyjnej organizacji Stronnictwo Ludowe \u201eRoch\u201d, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika przewodnicz\u0105cego ROCh w powiecie mieleckim W\u0142adys\u0142awa Gwizdaka. Po II wojnie \u015bwiatowej nale\u017c\u0105\u0142 do Polskiego Stronnictwa Ludowego Stanis\u0142awa Miko\u0142ajczyka i delegowany przez niego pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pierwszego powojennego w\u00f3jta gminy Mielec-wie\u015b. Po po\u0142\u0105czeniu lewicowego Stronnictwa Ludowego i PSL w Zjednoczone Stronnictwo Ludowe w 1949 r. zaprzesta\u0142 dzia\u0142alno\u015bci publicznej. Wznowi\u0142 j\u0105 po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d w 1956 r., g\u0142\u00f3wnie w organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. w OSP Podleszany. Zmar\u0142 16 VII 1985 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOLA JAROS\u0141AW SYLWESTER,<\/strong> urodzony 29 VIII 1977 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Emilii z domu \u015amist. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. Studiowa\u0142 informatyk\u0119 na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Informatyki (specjalno\u015b\u0107 \u2013 in\u017cynieria oprogramowania i systemy informatyczne) Politechniki Cz\u0119stochowskiej i w Institut National Polytechnique de Grenoble (Francja), uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera (z wyr\u00f3\u017cnieniem). Tytu\u0142 pracy: Biblioteki do oblicze\u0144 ewolucyjnych i ich zastosowanie w problemach optymalizacji kombinatorycznej. W czasie studi\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 naukow\u0105 w zespole prof. Romana Wyrzykowskiego. Studia doktoranckie odby\u0142 w Laboratoire ID-IMAG (Francja) w grupie prof. Denisa Trystrama i w 2005 r. na podstawie rozprawy Parallel server for multiple sequence alignment otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora w zakresie informatyki. Od czerwca 2006 r. pracowa\u0142 w zespole biologii obliczeniowej prof. Srinivasa Aluru w Iowa State University (USA), a od 2012 r. pracowa\u0142 na stanowisku profesora w Rutgers University (USA). W 2014 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako profesor w University at Buffalo (USA) i powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora zespo\u0142u badawczego zajmuj\u0105cego si\u0119 skalowalno\u015bci\u0105 oblicze\u0144. (Badania te s\u0105 finansowane przez agencje rz\u0105dowe i prywatne firmy.) Jest autorem licznych publikacji z zakresu zastosowa\u0144 przetwarzania r\u00f3wnoleg\u0142ego w biologii obliczeniowej, opublikowanych w czasopismach mi\u0119dzynarodowych, ksi\u0105\u017ckach i materia\u0142ach konferencyjnych. Cytowano je dot\u0105d ponad 1200 razy. Jest tak\u017ce wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 kilku szeroko stosowanych narz\u0119dzi programistycznych do analizy danych w genetyce. Zainicjowa\u0142 „Workshop on Parallel Computational Biology” – seri\u0119 warsztat\u00f3w po\u015bwi\u0119conych najnowszym badaniom nad przetwarzaniem r\u00f3wnoleg\u0142ym i biologi\u0105 obliczeniow\u0105, a tak\u017ce „BigLS” – seri\u0119 warsztat\u00f3w po\u015bwi\u0119conych tematowi „Big Data” w biologii obliczeniowej. Jako cz\u0142onek redakcji naukowej oraz recenzent jest sta\u0142ym wsp\u00f3\u0142pracownikiem wiod\u0105cych czasopism naukowych: \u201eJournal of Parallel and Distributed Computing\u201d, \u201eIEEE Transactions on Parallel and Distributed Systems\u201d i \u201cIEEE\/ACM Transactions on Computational Biology and Bioinformatics\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. wieloma nagrodami, w tym NSF CAREER (2018 r.) i Meyerson Award dla wybitnych mentor\u00f3w (2020 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOLA KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 25 III 1916 r. w Woli Mieleckiej ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Jadwigi z domu Bu\u015b. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i w 1936 r. Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Dokszta\u0142caj\u0105c\u0105 Zawodow\u0105 w Mielcu, uzyskuj\u0105c zaw\u00f3d mechanika samochodowego. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w jednostce wojsk samochodowych w Krakowie. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po zako\u0144czeniu kampanii uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i powr\u00f3ci\u0107 w rodzinne strony. Tu zosta\u0142 zatrudniony w niemieckiej firmie budowlanej Jana Henniga jako kierowca mechanik. Wykorzystuj\u0105c mo\u017cliwo\u015b\u0107 korzystania z samochodu s\u0142u\u017cbowego, wykonywa\u0142 r\u00f3\u017cne zadania dla oddzia\u0142u partyzanckiego W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego, m.in. kolportowa\u0142 gazetk\u0119 \u201eOdwet\u201d oraz przewozi\u0142 bro\u0144 i amunicj\u0119. Du\u017ce zu\u017cycie paliwa wzbudzi\u0142o podejrzenia Niemc\u00f3w i w tej sprawie przes\u0142uchiwany by\u0142 przez \u017candarmeri\u0119. Przewiduj\u0105c dalsze k\u0142opoty, wyrwa\u0142 karabin pilnuj\u0105cemu go \u017candarmowi, wyskoczy\u0142 przez okno i uciek\u0142. Odt\u0105d dzia\u0142a\u0142 w konspiracji. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 z broni\u0105 do \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d i w tym oddziale walczy\u0142 do ko\u0144ca jego dzia\u0142alno\u015bci, m.in. bra\u0142 udzia\u0142 w rozbiciu wi\u0119zie\u0144 w Opatowie i Mielcu. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 szale\u0144cz\u0105 odwag\u0105. Cz\u0119sto wykonywa\u0142 zadania na motorze \u201eZindap\u201d (taki przyj\u0105\u0142 te\u017c pseudonim partyzancki) i w mundurze niemieckim. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 przy tym swobodnie j\u0119zykiem niemieckim i w ten spos\u00f3b wielokrotnie wprowadza\u0142 zamieszanie w\u015br\u00f3d Niemc\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w akcji \u201eBurza\u201d i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z oddzia\u0142ami radzieckimi w czasie walk o ziemie nadwi\u015bla\u0144skie. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do Mielca, ale nie ujawni\u0142 si\u0119. Mimo to funkcjonariuszom UB w Mielcu uda\u0142o si\u0119 udowodni\u0107 mu dzia\u0142alno\u015b\u0107 w partyzantce i nielegalne posiadanie broni, a nast\u0119pnie doprowadzi\u0107 do skazania go na wi\u0119zienie. Po pi\u0119ciu latach zosta\u0142 wypuszczony na wolno\u015b\u0107 i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, ale nie m\u00f3g\u0142 otrzyma\u0107 pracy. Znalaz\u0142 j\u0105 w Bydgoszczy i tam pracowa\u0142 do emerytury. Raz jeszcze powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zamieszka\u0142 u rodziny. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Armii Krajowej, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u017bo\u0142nierza Armii Krajowej Korpusu \u201eJod\u0142a\u201d i Odznak\u0105 Tajnej Organizacji \u201eOdwet\u201d. Zmar\u0142 23 IX 1993 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOLA MONIKA<\/strong>, urodzona w Mielcu, c\u00f3rka Zbigniewa i Emili. Treningi szermiercze rozpocz\u0119\u0142a w pa\u017adzierniku 1996 r. w SKS Radomy\u015bl Wielki pod kierunkiem swojego ojca i trenera \u2013 Zbigniewa \u017boli. Startuj\u0105c jako zawodniczka SKS Radomy\u015bl Wielki, odnosi\u0142a najpierw sukcesy na szczeblu Makroregionu Ma\u0142opolska, zdobywaj\u0105c trzykrotnie (przez kolejne lata) z\u0142oty medal w szpadzie m\u0142odzik\u00f3w. Wygrywa\u0142a te\u017c presti\u017cowe turnieje mi\u0119dzynarodowe w Toruniu i Gliwicach. a w 2002 r. zdoby\u0142a z\u0142oty medal w szpadzie na VIII Og\u00f3lnopolskiej Olimpiadzie M\u0142odzie\u017cy w Zielonej G\u00f3rze. By\u0142 to pierwszy w historii i jak dotychczas jedyny z\u0142oty medal indywidualny w szermierce w okr\u0119gu rzeszowskim w og\u00f3lnopolskich zawodach o randze mistrzowskiej. W 2003 r. zmieni\u0142a barwy klubowe i rozpocz\u0119\u0142a treningi w Krakowskim Klubie Szermierzy. W 2004 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski Junior\u00f3w, a w 2005 r. zaj\u0119\u0142a 6. miejsce indywidualnie i wywalczy\u0142a dru\u017cynowe wicemistrzostwo Polski w Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w. Zosta\u0142a powo\u0142ana do kadry narodowej. Bra\u0142a udzia\u0142 w serii turniej\u00f3w Pucharu \u015awiata, a w 2008 r. reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na Mistrzostwach Europy w Monza (W\u0142ochy). W 2007 r. w M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski w Radlinie zdoby\u0142a tytu\u0142 wicemistrzyni Polski w szpadzie i dru\u017cynowe mistrzostwo Polski w szpadzie (w dru\u017cynie KKS Krak\u00f3w). W 2009 r. na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski w Szermierce zdoby\u0142a w szpadzie br\u0105zowy medal indywidualnie i br\u0105zowy medal dru\u017cynowo. W 2011 r. po powa\u017cnej kontuzji zrezygnowa\u0142a z dalszego wyczynowego uprawiania sportu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOLA ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 21 I 1949 r. w Mielcu, syn Franciszka i Emilii z domu Koczot. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu z matur\u0105 w 1968 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako mechanik silnikowy w Dziale Pr\u00f3b i Bada\u0144 Silnik\u00f3w Wysokopr\u0119\u017cnych na Licencji Leylanda w Zak\u0142adzie Silnikowym WSK Mielec. Studia na AWF w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1978 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra, uprawnienia nauczyciela wychowania fizycznego i specjalizacj\u0119 trenera II klasy szermierki. (Tytu\u0142 pracy magisterskiej: Analiza dzia\u0142alno\u015bci organizacyjno-szkoleniowej sekcji szermierczej GKS Gryf Mielec w latach 1966-1977.) W 1980 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem robotniczego protestu w Dziale Pr\u00f3b i Bada\u0144 Silnik\u00f3w Zak\u0142adu Silnikowego WSK Mielec, a nast\u0119pnie NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W latach 1984-1986 przebywa\u0142 na kontrakcie zagranicznym w Abu Ghraib ko\u0142o Bagdadu w Iraku. Po powrocie w 1986 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Radomy\u015blu Wielkim. R\u00f3wnocze\u015bnie doskonali\u0142 i uzupe\u0142nia\u0142 kwalifikacje pedagogiczne, ko\u0144cz\u0105c m.in. kurs w zakresie profilaktyki uzale\u017cnie\u0144 oraz studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania i przedsi\u0119biorczo\u015bci w o\u015bwiacie (WSB Tarn\u00f3w). W latach 1994-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Radomy\u015blu Wielkim. Od 1999 r., po przej\u0119ciu szk\u00f3\u0142 \u015brednich przez starostwo powiatowe w Mielcu i utworzeniu Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w Radomy\u015blu Wielkim, pracowa\u0142 w tej szkole jako nauczyciel wychowania fizycznego. Poza nauk\u0105 i prac\u0105 zawodow\u0105 od 1966 r. wiele czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 w r\u00f3\u017cnych dziedzinach \u017cycia. Treningi szermiercze rozpocz\u0105\u0142 w GKS Gryf Mielec pod kierunkiem Emilii Drabik. W Dru\u017cynowych Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w 1968 i 1969 r. dwukrotnie wywalczy\u0142 (z F. Dro\u017cd\u017cowskim, L. Lechoci\u0144skim i J. M\u0142ynkiem) 7. miejsce. Reprezentowa\u0142 woj. rzeszowskie w finale I Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy we Wroc\u0142awiu i z dru\u017cyn\u0105 zdoby\u0142 5. miejsce w szpadzie. Nale\u017ca\u0142 do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki junior\u00f3w okr\u0119gu rzeszowskiego w szpadzie, a w 1970 r. zdoby\u0142 mistrzostwo okr\u0119gu w szpadzie. Wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 czo\u0142owym seniorem okr\u0119gu i wielokrotnym medalist\u0105 mistrzostw, w tym r\u00f3wnie\u017c mistrzem (1974), po czym zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. Od 1970 r. pracowa\u0142 jako instruktor, a po studiach jako trener szermierki w GKS Gryf Mielec. W 1986 r. za\u0142o\u017cy\u0142 SKS w Radomy\u015blu Wielkim, a w 2001 r. Osiedlowy Klub Sportowy \u201eZorro\u201d w Mielcu, w\u0142\u0105czony w 2003 r. w struktury TG Sok\u00f3\u0142. Wychowa\u0142 wielu licz\u0105cych si\u0119 szermierzy, w tym medalist\u00f3w indywidualnych i dru\u017cynowych w okr\u0119gu, makroregionie i kraju. Jest s\u0119dzi\u0105 zwi\u0105zkowym klasy A. W latach 1976-1984 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gu Zwi\u0105zku Szermierczego w Rzeszowie, w latach 1987-1999 cz\u0142onkiem Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Szermierczego w Tarnowie, a od 1999 r. – sekretarzem Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Szermierczego. Jako gminny organizator sportu szkolnego w Radomy\u015blu W. organizowa\u0142 wsp\u00f3\u0142zawodnictwo sportowe i rozwija\u0142 baz\u0119 sportow\u0105 w ramach konkursu \u201eZrobimy To Sami\u201d. Od 2003 r. by\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 w Mielcu. W 1991 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Osiedla Wojs\u0142aw i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej przewodnicz\u0105cego przez trzy kolejne kadencje. Przyczyni\u0142 si\u0119 do budowy sieci telefonicznej, wodoci\u0105gowej i kanalizacyjnej oraz budowy i remontu ulic osiedlowych. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 2007 r. by\u0142 nadal trenerem szermierzy SKS Radomy\u015bl Wielki. Jego zawodnicy wywalczyli wiele czo\u0142owych miejsc na planszach krajowych i zagranicznych, a Natalia Bytnar reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 w Pucharach Europy. W 2011 r. jego podopieczne zdoby\u0142y srebrny medal w dru\u017cynowych Mistrzostwach Polski M\u0142odzik\u00f3w w szpadzie i w 2013 r. br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych podczas XIX OOM w \u0141odzi. Paulina Wilaszek by\u0142a rezerwow\u0105 na Mistrzostwach Europy w 2013 r w Budapeszcie i zosta\u0142a obj\u0119ta szkoleniem przed Mistrzostwami Europy 2014 r. R\u00f3wnolegle z prac\u0105 w Radomy\u015blu Wielkim prowadzi\u0142 szkolenie w PTG Sok\u00f3\u0142 1893 Mielec. Jego wychowanek Wojciech Lubieniecki zdoby\u0142 wiele medali MP w kategoriach m\u0142odzie\u017cowych w szpadzie i by\u0142 wielokrotnym reprezentantem Polski. (Szerzej w ha\u015ble: Lubieniecki Wojciech.)\u00a0 Ponadto zawodnicy PTG Sok\u00f3\u0142 1893 startowali w Pucharach Europy, zawodach w ramach Pucharu Polski oraz okoliczno\u015bciowych zawodach krajowych i zagranicznych i wielokrotnie zdobywali czo\u0142owe lokaty. W\u00a0 2010 r. Zbigniew \u017bola zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa ds. sportowych Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Szermierczego. W 2018 r. zawiesi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SKS Radomy\u015bl Wielki, a w 2021 r. zlikwidowa\u0142 go. W Mielcu wychowa\u0142 kolejnych szermierzy, kt\u00f3rzy nale\u017celi lub nale\u017c\u0105 do czo\u0142\u00f3wki krajowej w swoich kategoriach wiekowych. Ich liderem jest aktualnie Stanis\u0142aw Dziura – medalista Mistrzostw Polski m\u0142odzik\u00f3w i reprezentant Polski w kategorii kadet\u00f3w. Sukcesy zawodnicze i szkoleniowe Z. \u017boli zosta\u0142y uhonorowane m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi,\u00a0 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d, Platynow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Szermierczego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Polskiej Szermierki\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi w Rozwoju Sportu Szkolnego\u201d, Br\u0105zowym Znakiem Soko\u0142a, Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZG SZS oraz Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej II stopnia i Nagrod\u0105 ZG SZS za udzia\u0142 w finale konkursu \u201eZrobimy To Sami\u201d, dwukrotnie tytu\u0142em „Trenera Roku” (2014, 2017) i tytu\u0142em „Trenera Wychowawcy M\u0142odzie\u017cy” (2021) w Plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso”, tytu\u0142em „Trenera Powiatu” (2016) w plebiscycie dziennika „Nowiny” oraz nagrodami Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bOLA \u2013 \u015aL\u0118CZEK EMILIA,<\/strong> urodzona 5 I 1933 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Franciszka i Karoliny z domu Midura. Absolwentka Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142a w 1951 r. Studiowa\u0142a w Akademii Medycznej w Krakowie i w 1961 r. uzyska\u0142a dyplom lekarza. Po zako\u0144czeniu sta\u017cu pracowa\u0142a jako wolontariusz w II Klinice Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych Akademii Medycznej w Krakowie. W latach 1964-1985 pracowa\u0142a w Studium Doktoranckim w I Klinice Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych AM, w 1970 r. przemianowanej na I Klinik\u0119 Kardiologii Instytutu Kardiologii AM. W tym czasie uzyska\u0142a I stopie\u0144 (1965) i II stopie\u0144 specjalizacji z chor\u00f3b wewn\u0119trznych (1969). Tak\u017ce w 1969 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy Badania nad uk\u0142adem krzepni\u0119cia krwi w mia\u017cd\u017cycy<\/em>, a w latach 70. kontynuowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukowo-badawcz\u0105 w tej dziedzinie. Wyniki bada\u0144 opublikowa\u0142a w 37 artyku\u0142ach w polskich i zagranicznych czasopismach specjalistycznych. Pracowa\u0142a te\u017c przy chorych na salach i w przyklinicznej Poradni Kardiologicznej oraz uczestniczy\u0142a w okresowych konsultacjach w r\u00f3\u017cnych klinikach AM. Po raz pierwszy w Polsce zastosowa\u0142a leczenie trombolityczne streptokinez\u0105 ostrych zawa\u0142\u00f3w serca, niedro\u017cno\u015bci t\u0119tnic obwodowych, zator\u00f3w p\u0142ucnych i zakrzep\u00f3w \u017cylnych. (Metoda ta, zastosowana w okre\u015blonych warunkach, jest aktualnie powszechnie stosowana.) W ramach dzia\u0142alno\u015bci dydaktycznej przez 6 lat opiekowa\u0142a si\u0119 Studenckim Ko\u0142em Naukowym, a jej podopieczni osi\u0105gali sukcesy na og\u00f3lnopolskich studenckich konferencjach naukowych. W 1981 r. uczestniczy\u0142a w szkoleniu w Leuven (Belgia) jako stypendystka w Centrum Bada\u0144 Zakrzepowych i Chor\u00f3b Naczy\u0144 Uniwersytetu Katolickiego. W latach 1985-1989, w ramach urlopu bezp\u0142atnego z UM w Krakowie, pracowa\u0142a w Zliten (Libia) na kontrakcie zespo\u0142owym z Akademii Medycznej w Bia\u0142ymstoku. Po powrocie do kraju zasta\u0142a zatrudniona w Centrum Medycyny Profilaktycznej w Krakowie. Udziela\u0142a si\u0119 m.in. w organizacji kombatanckiej by\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w Szarych Szereg\u00f3w, NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i Og\u00f3lnopolskim Zwi\u0105zku Zawodowym Lekarzy przy CMP jako przewodnicz\u0105ca oddzia\u0142u terenowego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Prac\u0119 Spo\u0142eczn\u0105 dla Miasta Krakowa\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych i \u201eZ\u0142otym Indeksem\u201d (2005). W 2006 r. zosta\u0142a odznaczona Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142a 5 X 2023 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Podg\u00f3rskim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017b\u00d3\u0141KIEWICZ ZBIGNIEW RYSZARD<\/strong>, urodzony 25 III 1935 r. we Lwowie (aktualnie Ukraina), syn Stefana i Heleny z Zawali\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Po wakacjach tego roku zosta\u0142 zatrudniony w WSK, ale wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. W 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK. Pracowa\u0142 w probierni, a nast\u0119pnie w kontroli jako\u015bci (brakarz, kontroler, st. kontroler) i jako kierownik Sekcji Wyrob\u00f3w Hutniczych. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142 sport. Od 1952 r. trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 w Stali Mielec, specjalizuj\u0105c si\u0119 w sprintach (100 m, 200 m) i skoku w dal. By\u0142 czo\u0142owym zawodnikiem klubu i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego sukces\u00f3w dru\u017cynowych, m.in. awansu do II ligi. W 1954 r. po raz pierwszy ustanowi\u0142 rekord wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w kategorii junior\u00f3w i senior\u00f3w w biegu na 100 m \u2013 11,0 sek. P\u00f3\u017aniej kilkakrotnie poprawia\u0142 rekordy wojew\u00f3dztwa (okr\u0119gu), osi\u0105gaj\u0105c rezultaty: 50 m \u2013 5,9 sek., 100 m – 10,6 sek. i 200 m \u2013 22,1 sek. Wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142 w mistrzostwach okr\u0119gu. Przez szereg lat plasowa\u0142 si\u0119 na czele tabel okr\u0119gu na 100 m i 200 m oraz w bezpo\u015brednim zapleczu czo\u0142\u00f3wki w tabelach krajowych. Uczestniczy\u0142 w obozach kadry CRZZ, by\u0142 m.in. wicemistrzem CRZZ w biegu na 100 m (Zabrze, 1959). W Halowych Mistrzostwach Polski, przeprowadzonych w hali AWF Warszawa w 1960 r., zdoby\u0142 4. miejsce w biegu na 80 m. By\u0142 tak\u017ce srebrnym medalist\u0105 w skoku w dal w Dzielnicowych Mistrzostwach Polski (Skar\u017cysko-Kamienna, 1959). Na zawodach w Rzeszowie w 1959 r. by\u0142 cz\u0142onkiem sztafety Stali (Jacek Jakubowski, Witold Baran, Zbigniew \u017b\u00f3\u0142kiewicz i Janusz Peterkowski), kt\u00f3ra ustanowi\u0142a rekord Polski w sztafecie olimpijskiej (3;15,0). W 1964 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 wyczynow\u0105. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1960 r. do 1970 r. pracowa\u0142 jako trener w Stali Mielec. W tym celu uko\u0144czy\u0142 kurs instruktorski (1959) oraz Studium Doskonalenia i Kszta\u0142cenia Kadr WSWF w Poznaniu, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 trenera II klasy lekkoatletyki. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZLA i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS PZL-Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017b\u00d3\u0141KIEWSKIEGO STEFANA (ULICA)<\/strong>, niewielka (162 m) ulica miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie od ul. J. Kili\u0144skiego do ul. Ogrodowej i tworzy z nimi klasyczny tr\u00f3jk\u0105t r\u00f3wnoboczny, w polu kt\u00f3rego wybudowano po II wojnie \u015bwiatowej ma\u0142e osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych. Po jej drugiej stronie znajduj\u0105 si\u0119 obiekty MOSiR. Od 2006 r. ma now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Teren ten ma ciekaw\u0105 histori\u0119. Kilkaset lat temu na tym terenie rozci\u0105ga\u0142y si\u0119 b\u0142onia miejskie, w niekt\u00f3rych miejscach podmok\u0142e i pe\u0142ne \u017cab. Jeszcze w latach 60. XX w. miejsce to nazywano \u201e\u017babie\u0144cem\u201c. Ulic\u0119 \u017b\u00f3\u0142kiewskiego zbudowano w 1963 r. i w\u00f3wczas nadano jej patrona.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: STANIS\u0141AW \u017b\u00d3\u0141KIEWSKI (1547? \u2013 1620) to wybitny w\u00f3dz, hetman polny koronny od 1588 r., hetman wielki koronny i kanclerz wielki koronny od 1618 r. Przeciwnik prohabsburskiej i antyrosyjskiej polityki Zygmunta III Wazy, ale w 1610 r. zwyci\u0119\u017cy\u0142 wojska rosyjskie pod K\u0142uszynem i zaj\u0105\u0142 Moskw\u0119. Nie uda\u0142o mu si\u0119 jednak przeforsowa\u0107 kandydatury kr\u00f3lewicza W\u0142adys\u0142awa na tron moskiewski. Przeciwdzia\u0142aj\u0105c kolejnemu najazdowi wojsk tureckich w 1620 r., stoczy\u0142 z nimi bitw\u0119 pod Cecor\u0105 i zgin\u0105\u0142 w czasie odwrotu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201e\u017bUBR\u201d<\/strong>\u00a0\u2013 samoch\u00f3d ch\u0142odnia produkowany seryjnie przez WSK Mielec w latach 60. XX w. W pierwszych latach produkcji wykonywano go bez agregatu ch\u0142odniczego, a nast\u0119pnie montowano w nim agregat importowany. Od 1967 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 w\u0142asnego agregatu ch\u0142odniczego. Samoch\u00f3d-ch\u0142odnia \u201e\u017bubr-Mielec\u201d zosta\u0142 wykonany na podwoziu samochodu \u201e\u017bubr\u201d z Jelcza\u0144skich Zak\u0142ad\u00f3w Samochodowych. Konstrukcj\u0119 wykona\u0142 Stanis\u0142aw Panczakiewicz z BKPMot. In\u017cynierem prowadz\u0105cym budow\u0119 prototypu i badania WSK Mielec by\u0142 Jerzy D\u0119bicki. Prototyp wyposa\u017cono w agregat ch\u0142odniczy \u201eTERMOKING\u201d produkcji angielskiej. Po uko\u0144czeniu prototypu zosta\u0142 wystawiony na wystawie przemys\u0142owej w Warszawie w dniach 17-24 IX 1961 r. Samochody seryjne zosta\u0142y wyposa\u017cone w agregaty francuskie \u201eTERMOBIL\u201d. W p\u00f3\u017aniejszych latach opracowano w WSK Mielec samoch\u00f3d-ch\u0142odni\u0119 Ms-5 na podwoziu \u201e\u017bubr 315\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bUKOWSKA<\/strong>\u00a0\u2013\u00a0KU\u015aMIERSKA MARIA<\/strong>, urodzona 18 XI 1912 r. w Mielcu, c\u00f3rka Szymona i Zofii z Ku\u0142ackich. By\u0142a harcerk\u0105. W latach 30. pracowa\u0142a jako nauczycielka jednej ze szk\u00f3\u0142 powszechnych w Chorzowie. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. w Polskim Zwi\u0105zku Zachodnim. W czasie okupacji hitlerowskiej, od 1941 r. pracowa\u0142a w \u015awinnej Por\u0119bie i Zag\u00f3rniku, pow. wadowicki. Bra\u0142a udzia\u0142 w tworzeniu kom\u00f3rki ZWZ w Zag\u00f3rniku. Zosta\u0142a aresztowana i uwi\u0119ziona w Mys\u0142owicach, a p\u00f3\u017aniej skierowana do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu (nr obozowy: 9141). Tam zmar\u0142a (zosta\u0142a zamordowana?) w 1942 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bURAWSKI LELIWA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, ziemianin z terenu Kr\u00f3lestwa Kongresowego. Uczestnik powstania styczniowego 1863 r., walczy\u0142 m.in. pod Ma\u0142ogoszcz\u0105, Miechowem i Opatowem. Po upadku powstania musia\u0142 emigrowa\u0107 i w 1872 r. zamieszka\u0142 w Mielcu. Zmar\u0142 w 1886 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bURAWSKI MARIAN<\/strong>, urodzony 22 III 1931 r. w Brandwicy, pow. tarnobrzeski, syn Stanis\u0142awa i Agnieszki z domu Szwedo. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rozwadowie. Po maturze w 1949 r. pracowa\u0142 przez rok w le\u015bnictwie. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1955 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. W 1955 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. Po sta\u017cu specjalizowa\u0142 si\u0119 w chirurgii og\u00f3lnej, uzyskuj\u0105c w 1961 r. I stopie\u0144 specjalizacji i w 1968 r. II stopie\u0144. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c szkolenie specjalistyczne w Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie (1959). Pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora Szpitala Rejonowego (Powiatowego?) oraz ordynatora Oddzia\u0142u Chirurgicznego. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju Szpitala i jego wyposa\u017cenia. Posiada\u0142 stopie\u0144 majora rezerwy. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy LOK w Mielcu i Ko\u0142a \u0141owieckiego. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1997 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105 ZZ Pracownik\u00f3w S\u0142u\u017cby Zdrowia, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1989 r. Zmar\u0142 16 III 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bURAWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 IX 1888 r. w Stryju, syn Paw\u0142a i Eufrozyny ze Stypniowskich. Absolwent miejscowych szk\u00f3\u0142. Studia na Wydziale Malarstwa Krakowskiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych uko\u0144czy\u0142 w 1912 r., a nast\u0119pnie przez nieca\u0142y rok przebywa\u0142 w Pary\u017cu. Po powrocie w rodzinne strony pracowa\u0142 od 1 IX 1913 r. jako nauczyciel rysunku w Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Sokalu. W wolnym czasie intensywnie tworzy\u0142, a tematami jego prac by\u0142y: pejza\u017ce, martwe matury, studia portretowe, sceny rodzajowe, kompozycje figuralne i domowe zwierz\u0119ta. Wykonywa\u0142 te\u017c exlibrisy, g\u0142\u00f3wnie dla przyjaci\u00f3\u0142 i znajomych. Fascynowa\u0142 si\u0119 pi\u0119knem Huculszczyzny, co zaowocowa\u0142o cyklem drzeworyt\u00f3w \u201eTeka Huculska\u201d oraz obrazami olejnymi i akwarelowymi. Od 1918 r. eksponowa\u0142 swoje prace na wystawach, m.in. we Lwowie, Krakowie, Wilnie, Warszawie i Poznaniu. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w i Zwi\u0105zku Lwowskich Artyst\u00f3w Grafik\u00f3w. Pod koniec lat 20. malowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie akwarel\u0105 i specjalizowa\u0142 si\u0119 w drzeworytach. W 1931 uzyska\u0142 nagrod\u0119 warszawskiego Salonu \u201eZach\u0119ty\u201d za cykl drzeworyt\u00f3w \u201eMiesi\u0105ce w przys\u0142owiach ludowych\u201d, a w 1932 r. za drzeworyt \u201eMadonna z kr\u00f3likiem\u201d otrzyma\u0142 srebrny medal na \u015awiatowej Wystawie Sztuki Religijnej w Padwie ( Esposizione Internazionale D\u2019Arte Sacra Cristiana Moderna). W latach 30. du\u017cy zbi\u00f3r drzeworyt\u00f3w podarowa\u0142 Bibliotece Jagiello\u0144skiej w Krakowie. Bra\u0142 udzia\u0142 w wystawach mi\u0119dzynarodowych, organizowanych przez Towarzystwo Szerzenia Sztuki Polskiej TOSSPO. Jego prace eksponowano w 1935 r. na Wystawie Sztuki Polskiej w Berlinie, gdzie otrzyma\u0142 srebrny medal i Hamburgu, a w 1939 r. na Mi\u0119dzynarodowej Wystawie Grafik\u00f3w w Chicago i Nowym Yorku. By\u0142 to szczytowy okres jego tw\u00f3rczo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 tak\u017ce wysoko oceniano w prasie krajowej i zagranicznej. Wyrazem uznania w\u0142adz o\u015bwiatowych we Lwowie by\u0142o przyznanie dyplomu i Srebrnego Medalu \u201eZa d\u0142ugoletni\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119\u201d (1938). W 1944 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 z Sokala do Mielca, gdzie mieszka\u0142a rodzina \u017cony. W czasie przeprowadzki spora cz\u0119\u015b\u0107 dorobku artystycznego zagin\u0119\u0142a. W latach 1944\u20131950 pracowa\u0142 w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W tym okresie tematami jego tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y: motywy z okolic Sokala, pejza\u017ce, zabytki i postacie z Mielca i okolic oraz ilustracje do utwor\u00f3w literackich. W tych latach uczestniczy\u0142 w wystawach w: Mielcu, Rzeszowie, Poznaniu i \u0141a\u0144cucie oraz w \u201eEkspozycji Grafiki Ksi\u0105\u017cki\u201d (NRD, 1949). W 1950 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Liceum Sztuk Plastycznych w Zamo\u015bciu. Udziela\u0142 si\u0119 w Oddziale Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w w Lublinie, bior\u0105c udzia\u0142 w wystawach w Krakowie, Warszawie, Radomiu, Zamo\u015bciu i wielokrotnie w Lublinie. Przynios\u0142y one arty\u015bcie du\u017ce uznanie i spory rozg\u0142os. Wtedy te\u017c zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi za ca\u0142okszta\u0142t pracy artystycznej. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1958 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W latach 60. eksponowa\u0142 prace na wystawach w Radomiu, Warszawie, Krakowie, Lublinie i Zamo\u015bciu. Zmar\u0142 25 II 1963 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Pozostawi\u0142 po sobie kilkaset drzeworyt\u00f3w i akwarel, z kt\u00f3rych cz\u0119\u015b\u0107 znalaz\u0142o si\u0119 w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu. Ponadto prace prof. \u017burawskiego znajduj\u0105 si\u0119 m.in.: w Galerii ASP w Krakowie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Gabinecie rycin Biblioteki Jagiello\u0144skiej oraz Muzeach Okr\u0119gowych w Zamo\u015bciu, Rzeszowie, Kro\u015bnie, Przemy\u015blu, Tarnowie i Siedlcach, a prawdopodobnie tak\u017ce w muzeach lwowskich. Ostatnimi ekspozycjami jego prac by\u0142y: wystawa w Mielcu w 1988 r. z okazji 100. rocznicy Jego urodzin oraz wystawa „W\u0142adys\u0142aw \u017burawski – malarz, grafik, rysownik ” w Muzeum Regionalnym w Mielcu (26 I – 5 V 2018 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bUROWSKI W\u0141ADYS\u0141AW ERAZM STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0herbu Leliwa, urodzony 31 V 1833 r. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej w Therestianum w Wiedniu. S\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim w stopniu porucznika, ale po kilku latach zrezygnowa\u0142\u00a0 z dalszej s\u0142u\u017cby. W 1863 r. walczy\u0142 w powstaniu styczniowym. Po powstaniu dzier\u017cawi\u0142 maj\u0105tek R\u017cyska ko\u0142o Wojs\u0142awia (dzi\u015b osiedle w Mielcu, rejon ul. \u017begoty). Prowadzone przeze\u0144 gospodarstwo by\u0142o jednym z najlepiej zarz\u0105dzanych w okolicach Mielca. Potwierdzeniem uznania dla dzia\u0142alno\u015bci politycznej, spo\u0142ecznej i gospodarczej W\u0142adys\u0142aw \u017burowskiego by\u0142o m.in. wielokrotne wybieranie go do Rady Powiatowej w Mielcu (od 1870 r.) oraz powierzenie mu funkcji cz\u0142onka Wydzia\u0142u Powiatowego i zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego tego\u017c Wydzia\u0142u (1874-1877). Zmar\u0142 13 VII 1892 r. w Krakowie. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bURAWSKIEGO W\u0141ADYS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska (ok. 777 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Ma nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Planuje si\u0119 przy niej zabudow\u0119 jednorodzinn\u0105. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron: W\u0142adys\u0142aw \u017burawski (1888-1963) by\u0142 wybitnym malarzem i grafikiem. Przez kilkana\u015bcie lat mieszka\u0142 w Mielcu i po \u015bmierci zosta\u0142 pochowany na mieleckim cmentarzu parafialnym. (Szerzej w biogramie powy\u017cej.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bUREK EDWARD<\/strong>, urodzony 22 XII 1924 r. w Wokowicach, powiat brzeski, syn Stanis\u0142awa i Anny z domu S\u0105del. Nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Brzesku przerwa\u0142a w 1939 r. wojna. W czasie okupacji niemieckiej w 1943 r. pracowa\u0142 przymusowo jako junak w jednostce \u201eBaudienstu\u201d, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony jako pracownik budowlany w Tarnowie. Jednocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 na tajnych kompletach i dzi\u0119ki temu matur\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Brzesku zda\u0142 ju\u017c w 1946 r. Studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filologii polskiej. W czasie studi\u00f3w pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa Ko\u0142a Polonist\u00f3w Student\u00f3w UJ oraz prezesa Krakowskiego Ch\u00f3ru Akademickiego. Na podstawie nakazu pracy 1 X 1951 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Liceum Pedagogicznym w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego. W 1959 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, a w 1964 r. powo\u0142any zosta\u0142 na stanowisko dyrektora w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 27 w Mielcu. Doskonali\u0142 swoj\u0105 wiedz\u0119 poprzez uczestnictwo w kursach dla nauczycieli j\u0119zyka polskiego (1952 – Malbork, 1955 – Toru\u0144, 1959 – Sopot) i dyrektor\u00f3w lice\u00f3w og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych (1964). Jako dyrektor znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do uzyskania przez LO 27 wysokiego poziomu nauczania oraz wielu sukces\u00f3w uczni\u00f3w w konkursach przedmiotowych. W 1972 r. powierzono mu funkcj\u0119 inspektora szkolnego w Wydziale O\u015bwiaty i Wychowania, Kultury, Kultury Fizycznej i Turystyki Urz\u0119du Powiatowego w Mielcu, a w 1973 r. zosta\u0142 dodatkowo mianowany zast\u0119pc\u0105 naczelnika powiatu mieleckiego. W 1975 r., po likwidacji powiat\u00f3w, przeszed\u0142 na stanowisko inspektora szkolnego w Wydziale O\u015bwiaty i Wychowania, Kultury, Kultury Fizycznej i Turystyki Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i zajmowa\u0142 je do przej\u015bcia na emerytur\u0119 (1 VI 1985 r.). Kieruj\u0105c przez 13 lat mieleck\u0105 o\u015bwiat\u0105, przyczyni\u0142 si\u0119 do jej wszechstronnego rozwoju oraz tworzy\u0142 sprzyjaj\u0105ce warunki dla powszechnego podnoszenia kwalifikacji zawodowych kadry nauczycielskiej. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem kilku mieleckich publikacji o regionie, m.in. Jednodni\u00f3wki Komitetu Obchodu 500-lecia Mielca (Mielec 1957), Mielec i okolice (Warszawa 1960) i Powiat mielecki w XXX-leciu PRL (Mielec, 1974). By\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (1964). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem KEN, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Medalem im. dr. Henryka Jordana, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej\u201d oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1984 r. Zmar\u0142 24 VII 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bUREK J\u00d3ZEFA (z domu \u017burek),<\/strong>\u00a0urodzona 19 III 1929 r. w Przyborowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Melanii z domu G\u0142adysz. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w 1943 r. ucz\u0119szcza\u0142a na tajne komplety z zakresu gimnazjum. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum im. J. Hoene Wro\u0144skiego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1947 r. W 1950 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Akademii Handlowej (przekszta\u0142conej na Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Ekonomiczn\u0105) w Krakowie. W 1951 r. zosta\u0142a zatrudniona jako ksi\u0119gowa w Miejskim Handlu Detalicznym w Krakowie, a nast\u0119pnie w 1952 r. przeniesiono j\u0105 s\u0142u\u017cbowo do PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Krakowie. Po wyj\u015bciu za m\u0105\u017c w 1953 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i w 1954 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w miejscowej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d. W wyniku reorganizacji handlu zosta\u0142a przeniesiona do WPHS (p\u00f3\u017aniej PHS) Mielec, gdzie pracowa\u0142a na stanowiskach: kierownika dzia\u0142u, zast\u0119pcy dyrektora ds. handlowych (od 1957 r.) i p\u00f3\u017aniej tak\u017ce administracyjnych. W 1982 r. zosta\u0142a powo\u0142ana na stanowisko dyrektora PHS Mielec. Doprowadzi\u0142a m.in. do rozbudowy bazy administracyjno \u2013 magazynowej przy ul. Wolno\u015bci – Bocznej. Systematycznie doskonali\u0142a swoj\u0105 wiedz\u0119, ko\u0144cz\u0105c kursy specjalistyczne w Gliwicach, Warszawie i Rzeszowie. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Przez 3 kadencje by\u0142a radn\u0105 Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i m.in. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej komisji. Przewodniczy\u0142a Radzie Powiatowej Kobiet, by\u0142a dzia\u0142aczk\u0105 Ligi Kobiet i cz\u0142onkiem organ\u00f3w samorz\u0105dowych PSS \u201eSpo\u0142em\u201d. Za efektywn\u0105 i ofiarn\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 1000-lecia i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu\u201d oraz wpisana do\u00a0Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca<\/em> w 1983 r. W 1990 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bUREK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 IX 1946 r. w Chrzanowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Rozalii z domu Strojek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Chrzanowie Fabloku, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie (kierunek: budowa samolot\u00f3w i silnik\u00f3w lotniczych) uzyskuj\u0105c w 1971 r. tytu\u0142 magistra in\u017cyniera i stopie\u0144 podporucznika. W latach 1971-1975 s\u0142u\u017cy\u0142 w 11. Pu\u0142ku My\u015bliwskim Obrony Powietrznej Kraju we Wroc\u0142awiu (11 PLM) jako dow\u00f3dca klucza lotniczego, a nast\u0119pnie dow\u00f3dca klucza eskadry technicznej i w latach 1975-1978 dow\u00f3dca eskadry technicznej w stopniu kapitana. W 1978 r. pracowa\u0142 w Szefostwie Techniki Lotniczej w Warszawie. W 1979 r. zosta\u0142 skierowany do 21. Przedstawicielstwa Wojskowego w Mielcu. Od 28 XII 1990 r. do 31 I 1998 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego przedstawiciela (21 PW, 43 RPW i 149 RPW), awansuj\u0105c do stopnia pu\u0142kownika (1993). Oblatywa\u0142 samoloty jako in\u017cynier pok\u0142adowy. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe dla oficer\u00f3w Przedstawicielstw Wojskowych w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. 31 I 1998 r. odszed\u0142 do rezerwy. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 sporo czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach szkolnych uprawia\u0142 \u017ceglarstwo w LOK Chrzan\u00f3w, zdobywaj\u0105c uprawnienia sternika jachtowego i instruktora \u017ceglarstwa. W 1980 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d w Mielcu i w latach 80. by\u0142 jego prezesem. Wielokrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika wyszkolenia wojskowego na obozach wojskowych. Wyszkoli\u0142 kilkudziesi\u0119ciu \u017ceglarzy jachtowych. W 1984 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu na kadencj\u0119 1984-1988 i pracowa\u0142 w Komisji O\u015bwiaty, Kultury i Kultury Fizycznej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d. Zmar\u0142 27 III 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bUROWSKI TADEUSZ,<\/strong> herbu Leliwa, urodzony w 1839 r. Uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 r. W czasie powstania zosta\u0142 powa\u017cnie raniony, co mia\u0142o du\u017cy wp\u0142yw na dalsze jego \u017cycie i pogorszy\u0142o stan zdrowia. Po powstaniu zamieszka\u0142 u brata W\u0142adys\u0142awa \u2013 dzier\u017cawcy maj\u0105tku R\u017cyska ko\u0142o Wojs\u0142awia (dzi\u015b osiedle w Mielcu, rejon ul. \u017begoty). Pracowa\u0142 jako rzeczoznawca ds. byd\u0142a. Zmar\u0142 8 III 1885 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\u017bUROWSKI W\u0141ADYS\u0141AW ERAZM STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0herbu Leliwa, urodzony 31 V 1833 r. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej w Therestianum w Wiedniu. S\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim w stopniu porucznika, ale po kilku latach zrezygnowa\u0142\u00a0 z dalszej s\u0142u\u017cby. W 1863 r. walczy\u0142 w powstaniu styczniowym. Po powstaniu dzier\u017cawi\u0142 maj\u0105tek R\u017cyska ko\u0142o Wojs\u0142awia (dzi\u015b osiedle w Mielcu, rejon ul. \u017begoty). Prowadzone przeze\u0144 gospodarstwo by\u0142o jednym z najlepiej zarz\u0105dzanych w okolicach Mielca. Potwierdzeniem uznania dla dzia\u0142alno\u015bci politycznej, spo\u0142ecznej i gospodarczej W\u0142adys\u0142aw \u017burowskiego by\u0142o m.in. wielokrotne wybieranie go do Rady Powiatowej w Mielcu (od 1870 r.) oraz powierzenie mu funkcji cz\u0142onka Wydzia\u0142u Powiatowego i zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego tego\u017c Wydzia\u0142u (1874-1877). Zmar\u0142 13 VII 1892 r. w Krakowie. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bWIRKI I WIGURY (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (126 m) ulica miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Prowadzi od ul. S. S\u0119kowskiego do ul. Warszawskiej. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku XX w. i otrzyma\u0142a w\u00f3wczas za patrona Kazimierza Brodzi\u0144skiego. W okresie mi\u0119dzywojennym wybudowano w tej okolicy nowe domy oraz stadion sportowy. 5 I 1933 r. zmieniono nazw\u0119 ulicy na \u017bwirki i Wigury, \u201egdy\u017c ta prowadzi do stadionu im. \u017bwirki i Wigury\u201d. W latach okupacji nie u\u017cywano tej nazwy, a p\u00f3\u017aniej powr\u00f3cono do patronatu lotnik\u00f3w. Od strony wschodniej wybudowano domy prywatne, a po stronie zachodniej urz\u0105dzono w parku ogr\u00f3dek jordanowski. Od lat 60. mia\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. W 2012 r. przeprowadzono jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i przebudowano chodniki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patroni ulicy: FRANCISZEK \u017bWIRKO (1895\u20131932) i STANIS\u0141AW WIGURA (1901\u20131932) to znakomici polscy piloci. W 1929 r. odbyli na samolocie RWD2 lot dooko\u0142a Europy, a w 1932 r. zwyci\u0119\u017cyli w presti\u017cowym Challange\u2019u. To uczyni\u0142o ich bohaterami narodowymi. Zgin\u0119li razem w katastrofie lotniczej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bYDZI<\/strong>, pojawili si\u0119 w Mielcu w 2. po\u0142owie XVI w. Potwierdzeniem tego jest wzmianka w ksi\u0119dze w\u00f3jtowskiej w 1573 r. o \u017bydzie Izraelu i jego \u017conie Barbarze. W XVII w. pisze si\u0119 o kolejnych osobach narodowo\u015bci \u017cydowskiej mieszkaj\u0105cych w Mielcu: Moj\u017ceszu (1601), Joachimie (1602), \u0141azarzu i Szymonowej (lata 40.). Przeprowadzony w 1662 r. w celach podatkowych spis \u017byd\u00f3w wykaza\u0142, \u017ce w Mielcu mieszka\u0142o 20 os\u00f3b narodowo\u015bci \u017cydowskiej (nie licz\u0105c dzieci i starc\u00f3w). Zajmowali si\u0119 oni najcz\u0119\u015bciej handlem i w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci bogacili si\u0119. Nie mieli w\u00f3wczas wi\u0119kszych zatarg\u00f3w z ludno\u015bci\u0105 katolick\u0105 i prawdopodobnie solidnie wywi\u0105zywali si\u0119 z um\u00f3w, skoro proboszczowie mieleccy ks. Wojciech Karol Wa\u015bniowski i ks. Wojciech Morsztyn powierzali im pob\u00f3r nale\u017cnego myta drogowego i mostowego. Z pewno\u015bci\u0105 powsta\u0142 w\u00f3wczas pierwszy dom modlitwy i w jego pobli\u017cu cmentarz. W XVIII w. wiele miast polskich przechodzi\u0142o kryzys demograficzny, tote\u017c ich w\u0142a\u015bciciele zach\u0119cali \u017byd\u00f3w do osiedlania si\u0119. Nap\u0142yw ludno\u015bci \u017cydowskiej do Mielca spowodowa\u0142, \u017ce oko\u0142o 1720 r. zbudowano drewnian\u0105 bo\u017cnic\u0119, korzystaj\u0105c m.in. z po\u017cyczki w wysoko\u015bci 300 z\u0142p udzielonej przez proboszcza Sebastiana G\u0142\u0119bockiego. W tym czasie zorganizowano szk\u00f3\u0142k\u0119 wyznaniow\u0105 (cheder). \u017bydzi uczestniczyli te\u017c w wybieraniu samorz\u0105du miejskiego. Szybki rozw\u00f3j gmin \u017cydowskich w XVIII w. spowodowa\u0142 wprawdzie wzrost liczby mieszka\u0144c\u00f3w i wp\u0142yn\u0105\u0142 w pewnym stopniu na aktywno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 miast (tak\u017ce Mielca i Rzochowa), ale r\u00f3wnocze\u015bnie wprowadzi\u0142 konflikty z ludno\u015bci\u0105 katolick\u0105 i nawet w\u015br\u00f3d samych \u017byd\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie poprzez szerz\u0105ce si\u0119 lichwiarstwo. Sytuacj\u0119 utrudnia\u0142y cz\u0119ste przypadki niepodporz\u0105dkowania si\u0119 przez ludno\u015b\u0107 \u017cydowsk\u0105 polskiemu prawu i urz\u0119dom. Z regu\u0142y dokonywa\u0142a ona transakcji maj\u0105tkowych z pomini\u0119ciem zapisu w ksi\u0119gach miejskich, unika\u0142a dok\u0142adnych spis\u00f3w i przynale\u017cno\u015bci do cech\u00f3w, nie wype\u0142nia\u0142a niekt\u00f3rych obowi\u0105zk\u00f3w mieszka\u0144c\u00f3w miasta, t\u0142umacz\u0105c si\u0119 zasadami i ograniczeniami religijnymi, a w sprawach spornych zwraca\u0142a si\u0119 do nieformalnych s\u0105d\u00f3w rabinackich. Po I rozbiorze Polski (1772) w\u0142adze austriackie wyda\u0142y szereg przepis\u00f3w dotycz\u0105cych funkcjonowania ludno\u015bci \u017cydowskiej. Wtedy te\u017c prawdopodobnie, zgodnie z nakazem austriackim, zamkni\u0119to cmentarz przy bo\u017cnicy i urz\u0105dzono nowy przy drodze do Cyranki. W XIX w. stosunki pomi\u0119dzy ludno\u015bci\u0105 katolick\u0105 i starozakonn\u0105 z wolna si\u0119 unormowa\u0142y. Za\u0142o\u017cono i utrzymywano wsp\u00f3lnie szpital fundacji Pinkasa Kranza (przytu\u0142ek dla ubogich, starc\u00f3w i kalek). W czasie rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. mieleccy \u017bydzi solidarnie z katolikami skutecznie przeciwdzia\u0142ali atakowi ch\u0142op\u00f3w na miasto. Tak\u017ce zgodnie rozpocz\u0119to wsp\u00f3\u0142rz\u0105dzenie Mielcem od reformy usamodzielniaj\u0105cej miasta w 1867 r. Do 24-osobowej Rady Gminnej wybrano 8 \u017byd\u00f3w, a do 8-osobowej Zwierzchno\u015bci Gminnej \u2013 3. Podobnie by\u0142o w kolejnych wyborach, a nawet zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce \u017bydzi mieli liczebn\u0105 przewag\u0119 w Radzie. Szczeg\u00f3ln\u0105 aktywno\u015bci\u0105 wyr\u00f3\u017cniali si\u0119 radni: Marcus Horowitz, Marcus Kleinmann, Ozer Kanner, Markus Storch, Izrael Reicher, Alter Blattberg, Akiwa Kleinmann, Henoch Nusbaum, Nathan Gross, Leisor Salpeter, Oscar Isenberg, Juda K\u00f6hn, J\u00f3zef Padawer, Izrael Hermele, Beniamin Hermele, Chaim Klein, Mozes Aschhaim, Leisor Verstandig, Ascher Reich i Stanis\u0142aw Schabus. Ten ostatni – lekarz z zawodu \u2013 jako jeden z nielicznych mieleckich \u017byd\u00f3w przeszed\u0142 z ca\u0142\u0105 rodzin\u0105 na katolicyzm. W latach 1900-1901 funkcj\u0119 zast\u0119pcy burmistrza pe\u0142ni\u0142 M. Horowitz. (By\u0142 to jedyny od 1867 r. przypadek sprawowania tak wysokiej funkcji miejskiej przez przedstawiciela mieleckiej spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej.) \u00a0Obok Rady Gminnej funkcjonowa\u0142a Wyznaniowa Rada Gminy Izraelickiej, kt\u00f3ra zarz\u0105dza\u0142a sprawami wewn\u0119trznymi ludno\u015bci \u017cydowskiej. Ta rozwija\u0142a si\u0119 \u017cywio\u0142owo i w latach 90. XIX w. osi\u0105gn\u0119\u0142a przewag\u0119 ilo\u015bciow\u0105 nad ludno\u015bci\u0105 katolick\u0105. W 1898 r. spo\u015br\u00f3d 4733 mieszka\u0144c\u00f3w Mielca 2602 by\u0142o izraelitami. Dominuj\u0105cymi zawodami u \u017byd\u00f3w by\u0142y kupiectwo i rzemios\u0142o, a spora grupa inteligencji \u017cydowskiej nale\u017ca\u0142a do znacz\u0105cych w mie\u015bcie os\u00f3b, m.in. w\u0142a\u015bciciele realno\u015bci ziemskich, lekarze, nauczyciele i adwokaci. Nadal w miar\u0119 zgodnie wsp\u00f3\u0142pracowano, np. wiele uchwa\u0142 Rady Gminnej podejmowano jednog\u0142o\u015bnie, wsp\u00f3lnie sfinansowano prace przy regulacji rzeki Wis\u0142oki i przydzielano jednakowe zasi\u0142ki dla najubo\u017cszych z obu spo\u0142eczno\u015bci. Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c zatargi, np. o podzia\u0142 b\u0142onia miejskiego oraz liczne problemy z handlem, bowiem w tej dziedzinie \u017bydzi coraz bardziej dominowali. Niebezpieczne dla kupc\u00f3w \u017cydowskich, a po\u015brednio tak\u017ce dla miasta, by\u0142y w 1895 r. ostre protesty okolicznych ch\u0142op\u00f3w przeciwko lichwiarskim metodom niekt\u00f3rych \u017byd\u00f3w w obrocie towarami. Porz\u0105dek w mie\u015bcie przywr\u00f3ci\u0142o wojsko, a p\u00f3\u017aniej pilnowa\u0142a go wsp\u00f3lna stra\u017c mieszczan katolickich i \u017cydowskich. Wa\u017cnym wydarzeniem pod koniec XIX w. by\u0142o wybudowanie okaza\u0142ej bo\u017cnicy przy ul. Sandomierskiej. W jej pobli\u017cu umieszczono te\u017c dom modlitwy (hamidrasz), rze\u017ani\u0119 rytualn\u0105 i \u0142a\u017ani\u0119 (mykw\u0119). Prawdopodobnie w\u00f3wczas \u017bydzi wyznaczyli drutem dla cel\u00f3w rytualnych getto. Mia\u0142o ono jednak w Mielcu zaledwie charakter symboliczny, bowiem w jego obr\u0119bie mieszka\u0142a zar\u00f3wno ludno\u015b\u0107 \u017cydowska jak i katolicka. W 1892 r., dzi\u0119ki fundacji \u017cydowskiego barona Maurycego Hirscha, wybudowano budynek szkolny dla dzieci \u017cydowskich i od 1892\/1893 prowadzono w nim nauk\u0119. (Z fundacji tej zbudowano ponad 30 takich budynk\u00f3w na terenie Galicji.) Ze wzgl\u0119du na niewielkie zainteresowanie \u017byd\u00f3w tak\u0105 form\u0105 edukacji i znacznymi kosztami utrzymania \u2013 w 1913 r. zako\u0144czono dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142y i przekazano budynek w\u0142adzom miejskim. Pozytywny wp\u0142yw na relacje m\u0142odzie\u017cy obu spo\u0142eczno\u015bci mia\u0142o natomiast wsp\u00f3lne ucz\u0119szczanie do szk\u00f3\u0142, zw\u0142aszcza do gimnazjum otwartego w 1905 r. i szko\u0142y przemys\u0142owej czynnej od 1912 r. W pierwszych dniach wojny 1914 r., kiedy zawieszono dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorz\u0105du miejskiego i powo\u0142ano komisarza wojennego, adwokat Lejzor Salpeter wszed\u0142 w sk\u0142ad Rady Przybocznej komisarza, a ponadto zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w prace Komitetu Obywatelskiego Legion\u00f3w Pi\u0142sudskiego. Przep\u0142aci\u0142 to czteroletnim wi\u0119zieniem w Rosji. Drugi z mieleckich lider\u00f3w \u017cydowskich \u2013 Izrael Hermele zosta\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Komitetu Narodowego, powsta\u0142ego w 1914 r. Cz\u0119\u015b\u0107 \u017cydowskiej m\u0142odzie\u017cy zosta\u0142a powo\u0142ana do austriackiego wojska i bra\u0142a udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Og\u00f3lne zamieszanie w zwi\u0105zku z zako\u0144czeniem I wojny \u015bwiatowej i odzyskaniem przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w listopadzie 1918 r., powr\u00f3t wielu m\u0119\u017cczyzn z frontu, brak podstawowych towar\u00f3w oraz ustalanie wysokich cen za sprzedawane artyku\u0142y spowodowa\u0142y kolejne zamieszki w wielu miastach, tak\u017ce i w Mielcu. Ucierpia\u0142o przy tym wiele sklep\u00f3w, w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci \u017cydowskich, zgin\u0105\u0142 policjant miejski, a wiele os\u00f3b zosta\u0142o poturbowanych. W latach mi\u0119dzywojennych sytuacja unormowa\u0142a si\u0119 i dwunarodowo\u015bciowe spo\u0142ecze\u0144stwo Mielca na og\u00f3\u0142 wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a\u0142o zgodnie. W Radzie Gminnej Przybocznej (okresowo Radzie Autonomicznej), a od 1927 r. \u2013 Radzie Gminnej aktywnie pracowali radni \u017cydowscy: Leisor Verstandig (prze\u0142o\u017cony gminy izraelickiej), Beniamin Hermele, Izrael Hermele, Leisor Salpeter, Elias Reich, J\u00f3zef Padawer, Aleksander Stempler, Oscar Isenberg, Markus Horowitz, Mozes Aschhaim, Alter Fortgang, Tobias Ehrenreich, Juda Kohn, Efraim Semmel, Izrael Berger, Beniamin Berger, Chaim Keller, Hersch Tannenbaum, Leisor Kartagener, Leib Blatberg, Chaim Hermele, Psachie Honig, Markus Neuman, Leib Schreier, Joachim Taffler, Samuel Weksler, S\u00fcssel Schmidt, Aleksander Atlas, Herman Seiden, Szulim Blattberg, Chaim Friedman (przyw\u00f3dca ortodoksyjnych \u017byd\u00f3w), J\u00f3zef Fink i Zygmunt Neustein. Cenionymi w swoich zawodach byli m.in. lekarze: Emil Czortkower, Oskar Donner, Salomon Kaufman i Norbert Obrowicz oraz adwokaci: A. Atlas, J. Fink, O. Isenberg, Z. Neustein, L. Salpeter i J. Taffler, a tak\u017ce s\u0119dzia N. Pohorylec. Nadal dominuj\u0105cymi zawodami ludno\u015bci izraelickiej pozosta\u0142y kupiectwo i rzemios\u0142o. W Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego uczyli m.in.: Adolf Brenner (religia moj\u017ceszowa, gimnastyka, gry i zabawy, roboty r\u0119czne), Reisel Blattberg (j\u0119zyk niemiecki), Joel Leib Czortkower (matematyka, fizyka, j\u0119zyk niemiecki), Jehuda Gl\u00fccksman (religia moj\u017ceszowa) i Joachim Metallman (j. niemiecki, geografia, historia, psychologia, biologia, fizyka z chemi\u0105, propedeutyka filozofii). Zainteresowanie \u017byd\u00f3w nauk\u0105 szkoln\u0105 by\u0142o niewielkie, tote\u017c liczba m\u0142odzie\u017cy wyznania moj\u017ceszowego ucz\u0119szczaj\u0105cej do renomowanego mieleckiego gimnazjum nie przekracza\u0142a 10 % ilo\u015bci uczni\u00f3w. \u017bycie towarzyskie \u017cydowskiej m\u0142odzie\u017cy ogniskowa\u0142o si\u0119 w klubie sportowym \u201eMakkabi\u201d, kt\u00f3ry mia\u0142 sw\u00f3j stadion przy ul. Kolbuszowskiej (p\u00f3\u017aniej ul. Wolno\u015bci). Poza uprawianiem sportu organizowano przedstawienia teatralne i spotkania towarzyskie. Funkcjonowa\u0142y te\u017c m\u0142odzie\u017cowe organizacje polityczne, m.in. \u201eBejtar\u201d, \u201eBnej-Akiba\u201d i \u201eHaszomer Hacair\u201d. W latach 1937-1939, kiedy w zwi\u0105zku z budow\u0105 fabryki samolot\u00f3w i jej infrastruktury liczba mieszka\u0144c\u00f3w Mielca gwa\u0142townie wzros\u0142a i w 1939 r. przekroczy\u0142a 13 tysi\u0119cy, wzros\u0142a tak\u017ce ilo\u015b\u0107 \u017byd\u00f3w i wynosi\u0142a oko\u0142o 5 400. Sta\u0142o si\u0119 to na skutek przybycia do Mielca wielu rodzin \u017cydowskich uciekaj\u0105cych z Niemiec, Austrii i Czechos\u0142owacji przed represjami hitlerowc\u00f3w. Dalsze losy mieleckiej ludno\u015bci \u017cydowskiej opisane s\u0105 w ha\u015ble: \u201eEksterminacja ludno\u015bci \u017cydowskiej w czasie II wojny \u015bwiatowej\u201d. Aktualnie na terenie Mielca znajduje si\u0119 szereg pami\u0105tek po dawnej ludno\u015bci \u017cydowskiej: obelisk na miejscu spalonej b\u00f3\u017cnicy, cmentarze przy ulicach: Jadernych, Z. Na\u0142kowskiej i \u015awierkowej, cz\u0119\u015b\u0107 zabudowy Starego Mielca i eksponaty w Muzeum Regionalnym. Miejsca te, a szczeg\u00f3lnie cmentarze, odwiedzane s\u0105 przez \u017byd\u00f3w, najcz\u0119\u015bciej z USA i Izraela.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bY\u0141A IWONA EL\u017bBIETA (z domu K\u0118PA)<\/strong>, urodzona 11 I 1976 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Krystyny z domu Zych. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1995 r. Od lutego 1995 r. do grudnia 1996 r. pracowa\u0142a jako dziennikarz Tygodnika Mieleckiego \u201eKorso\u201d, a od stycznia 1997 r. do grudnia 1997 r. pracowa\u0142a jako dziennikarz Tygodnika \u201eG\u0142os Mielecki\u201d. W grudniu 1997 r. podj\u0119\u0142a wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Telewizj\u0105 Kablow\u0105 \u201eGosat Media\u201d, a w pa\u017adzierniku 1998 r. powierzono jej funkcj\u0119 redaktora naczelnego mieleckiego Oddzia\u0142u tej\u017ce TVK. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia polonistyczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107 nauczycielska). W latach szkolnych trenowa\u0142a biegi w Lekkoatletycznym Klubie Sportowym Stal Mielec. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z \u201eDziennikiem Polskim\u201d i Radiem Puls FM. W latach 2004-2008 pracowa\u0142a w USA, a p\u00f3\u017aniej w Wielkiej Brytanii. Po powrocie do kraju nawi\u0105za\u0142a wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Tygodnikiem Regionalnym \u201eKorso\u201d. W okresie X 2011 r. \u2013 II 2012 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki dyrektora Agencji Wydawniczo-Reklamowej KORSO Sp. z o.o. w Mielcu, a od II 2012 r. by\u0142a dyrektorem tej Agencji. W tej roli by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem sztandarowych imprez AWR \u201eKorso\u201d: Miss Mielca, Mielczanin Roku i Sportowiec Roku, Kolbuszowianin Roku i Korso Cup. W 2012 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie \u201eZarz\u0105dzanie kompetencjami pracownik\u00f3w\u201d na Wydziale Ekonomicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Bra\u0142a tak\u017ce udzia\u0142 w szeregu szkole\u0144 i kurs\u00f3w z zakresu public relations i marketingu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bY\u0141A ZOFIA GRA\u017bYNA (z domu POS\u0141USZNY),<\/strong> urodzona 9 I 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Wiktorii z domu Piechota. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1976 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1982 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. W latach 1982-1998 pracowa\u0142a w Szpitalu Rejonowym w Mielcu na Oddziale Wewn\u0119trznym jako asystent, a nast\u0119pnie starszy asystent. W tym czasie uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 II stopnia z chor\u00f3b wewn\u0119trznych (1994) i specjalizacj\u0119 z endokrynologii (z wyr\u00f3\u017cnieniem, 1998). W latach 1998-2007 prowadzi\u0142a Poradni\u0119 Endokrynologiczn\u0105 w Mielcu. W 2004 r. uzyska\u0142a doktorat na \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej w Zabrzu pod kierunkiem prof. W\u0142adys\u0142\u0105wa Grzeszczaka nt. Wyst\u0119powanie zaburze\u0144 gospodarki w\u0119glowodanowej w\u015br\u00f3d m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn z okolic Zabrza i Mielca. Od 2007 r. pracuje w Wojew\u00f3dzkim Zespole Specjalistycznym w Rzeszowie oraz prowadzi NZOZ Endokrynologia i Metabolizm w Rzeszowie. Ponadto jest wyk\u0142adowc\u0105 na Wydziale Kosmetologii Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Opublikowa\u0142a szereg prac naukowych z zakresu endokrynologii, m.in. w czasopismach Przegl\u0105d Diabetologiczny oraz Diabetologia Do\u015bwiadczalna i Kliniczna. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako wsp\u00f3\u0142organizator trzech Konferencji Endokrynologiczno Diabetologicznych w Mielcu (2001, 2002, 2003) oraz IV Konferencji w Przemy\u015blu (2006) i V Konferencji w Sandomierzu (2007), we wsp\u00f3\u0142pracy z Klinik\u0105 Endokrynologii i Chor\u00f3b Metabolicznych z \u0141odzi. Uczestniczy w krajowych i mi\u0119dzynarodowych konferencjach i sympozjach. W 2002 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 do Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2002-2006. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego i Polskiego Towarzystwa Tyreologicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u017bYRKOWSKI EDWARD MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 XII 1929 r. w \u017byrakowie ko\u0142o D\u0119bicy, syn Stanis\u0142awa i Rozalii z domu Dar\u0142ak. Absolwent Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1949 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, ko\u0144cz\u0105c w 1952 r. I stopie\u0144 z tytu\u0142em prawnika i w 1959 r. II stopie\u0144 z tytu\u0142em magistra praw. W latach 1952-1955 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Mi\u0119snych w D\u0119bicy (Dzia\u0142 Planowania i Statystyki, Dzia\u0142 Ksi\u0119gowo\u015bci). W 1955 r. zosta\u0142 zatrudniony w Prokuraturze Powiatowej w Mielcu i pracowa\u0142 na stanowiskach: aplikanta, asesora, podprokuratora, wiceprokuratora i prokuratora. 11 III 1994 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko prokuratora Prokuratury Wojew\u00f3dzkiej w Rzeszowie. Od 1996 r. pozostaje prokuratorem Prokuratury Okr\u0119gowej w stanie spoczynku. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej, zw\u0142aszcza w dziedzinie kultury. Jako cz\u0142onek Stronnictwa Demokratycznego pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in.: przewodnicz\u0105cego Miejskiego Komitetu w Mielcu (1960-1981), cz\u0142onka Centralnego Komitetu i Wojew\u00f3dzkiego Komitetu. By\u0142 tak\u017ce wiceprzewodnicz\u0105cym Miejskiego Komitetu Frontu Jedno\u015bci Narodu oraz radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i przewodnicz\u0105cym Komisji Ochrony Porz\u0105dku i Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. W 1989 r. musia\u0142 zrezygnowa\u0107 z cz\u0142onkostwa w SD z powodu zarz\u0105dzenia o wycofaniu wszystkich pracownik\u00f3w wymiaru sprawiedliwo\u015bci z \u017cycia politycznego. Uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu (5 VI 1964 r.) i zosta\u0142 jego pierwszym prezesem (1966-1969). W 1981 r. zainicjowa\u0142 powstanie Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy TMZM, by\u0142 jego pierwszym przewodnicz\u0105cym i wsp\u00f3\u0142organizatorem szeregu form dzia\u0142alno\u015bci, m.in. wystaw i plener\u00f3w. W latach 80. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego pisma MK SD w Mielcu \u201eNad Wis\u0142ok\u0105\u201d. By\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Funduszu Kulturalno-Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego \u2013 \u015bw. Brata Alberta w Mielcu i cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Przyjaci\u00f3\u0142 Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie \u2013 Oddzia\u0142 przy Parafii MBNP w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in: Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 1000-lecia Pa\u0144stwa Polskiego, Medalem 40-lecia SD, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a i wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1979 r. i 1981 r. oraz Honorow\u0105 Nagrod\u0119 \u201eAlbertus\u201d (2011). Zmar\u0142 26 XII 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bYWIECKI EDWARD JERZY,<\/strong>\u00a0urodzony 8 VI 1917 r. w Rzesz\u00f3wku, powiat j\u0119drzejowski, syn Stanis\u0142awa i Stefanii. Absolwent gimnazjum? i Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych. Wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako podchor\u0105\u017cy plutonowy w 5 pu\u0142ku strzelc\u00f3w podhala\u0144skich. W czasie jednej z potyczek w lasach \u015bwi\u0119tokrzyskich zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez Niemc\u00f3w i uwi\u0119ziony w obozie jenieckim XXI w rejonie Tomaszowa Mazowieckiego. 3 VIII 1940 r. zwolniono go z powodu z\u0142ego stanu zdrowia i zamieszka\u0142 w Szczekocinach. Pod koniec 1940 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty w szeregi ZWZ. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201ePol\u201d. Zorganizowa\u0142 w D\u0105browicy k\/Szczekocin 20-osobow\u0105 dru\u017cyn\u0119, wyszkoli\u0142 j\u0105 i bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach zbrojnych i sabota\u017cowych. M.in. w potyczce z \u017candarmeri\u0105 niemieck\u0105 w Teresinie k\/Koniecpola zabito 10 \u017candarm\u00f3w, za\u015b \u201ePol\u201d i jeden z jego podkomendnych zostali ranni. W 1944 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w m\u0142ynie w \u0141\u0105kietce.\u00a0 W 1944 r. zosta\u0142 przeniesiony do plac\u00f3wki AK w Irz\u0105dzach. 28 VIII 1944 r. wst\u0105pi\u0142 ochotniczo do organizowanego 74 pu\u0142ku piechoty \u201eChrobry\u201d i zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 plutonu (w randze podporucznika) w 4 kompanii. W listopadzie 1944 r. otrzyma\u0142 Krzy\u017c Walecznych z r\u0105k g\u0142\u00f3wnego komendanta AK gen. Leopolda Okulickiego.\u00a0 Po wojnie, 10 VII 1945 r. z\u0142o\u017cy\u0142 posiadan\u0105 bro\u0144 w PUBP we W\u0142oszczowej, a 13 X tego roku ujawni\u0142 swoj\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 AK-owsk\u0105 przed Komisj\u0105 Likwidacyjn\u0105 b. AK Obszar Po\u0142udniowy Okr\u0119g \u015al\u0105sk. Od 1945 r. pracowa\u0142 w przemy\u015ble zbo\u017cowo-m\u0142ynarskim na \u015al\u0105sku. W latach 1946-54 zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w budow\u0119 nowego ustroju i pe\u0142ni\u0142 funkcje partyjne (PPR, PZPR) i spo\u0142eczne, m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komitetu Obro\u0144c\u00f3w Pokoju w G\u0142og\u00f3wku. W 1954 r. zosta\u0142 usuni\u0119ty z PZPR, a w 1957 r. wst\u0105pi\u0142 do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL) i p\u00f3\u017aniej do Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 (ZBoWiD). W latach 60. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (WSK). Zmar\u0142 28 I 1990 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bYWOCKI CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 V 1957 r. w Z\u0142otowie, syn Eugeniusza i Honoraty z Janickich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Studia na Politechnice Rzeszowskiej w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: automatyka i metrologia) uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. z dyplomem magistra in\u017cyniera. W 1976 r. otrzyma\u0142 licencj\u0119 pilota szybowcowego, a w 1980 r. \u2013 licencj\u0119 pilota samolotowego turystycznego. Od 1981 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK PZL Mielec jako konstruktor lotniczy. Po uzyskaniu licencji pilota samolotowego zawodowego w 1984 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko pilota zawodowego. W latach 1984-1988 bra\u0142 czynny udzia\u0142 w akcjach badawczo-rozwojowych i promocyjnych w zakresie zastosowania samolotu M18 przy gaszeniu po\u017car\u00f3w. W 1987 r. otrzyma\u0142 uprawnienia pilota do\u015bwiadczalnego. Odt\u0105d oblatywa\u0142 samoloty produkowane w WSK Mielec: An-2, M18 Dromader, M20 Mewa, M26 Iskierka, An-28, M28 Skytruck i M28 Bryza. W 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w nowo powsta\u0142ych Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o. i uzyska\u0142 uprawnienia instruktora, a w 2004 r. powierzono mu funkcj\u0119 szefa Personelu Lotniczego PZL i kierownika szkolenia HT. Ponadto od 1992 r., kiedy otrzyma\u0142 uprawnienia pilota samolotowego liniowego, m\u00f3g\u0142 wykonywa\u0107 tak\u017ce loty liniowe przewozu poczty w Firmie AEROGRYF. Uczestniczy\u0142 w pr\u00f3bach fabryczno-pa\u0144stwowych i modyfikacji samolot\u00f3w M26 Iskierka, M18 AS (wersja szkolna), M18 B, M18 C, M18 BS (wersja szkolna), M18 B\/K9, An28 BryzaB1R, An28 Bryza B2RF, Skytruck wersja 02 i 05 oraz M28B\/PT. Bra\u0142 udzia\u0142 w przebazowywaniu samolot\u00f3w: An-2, M18, M20, An-28 i M28 m.in. do by\u0142ego ZSRR, by\u0142ej NRD, Portugalii, Hiszpanii, Turcji, Jugos\u0142awii, by\u0142ej Czechos\u0142owacji, W\u0119gier, Kolumbii, Wenezueli, USA, Indonezji i Wietnamu. Bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach promocyjnych samolot\u00f3w produkcji WSK Mielec, a p\u00f3\u017aniej Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu, m.in. w Turcji, USA, Wenezueli, Kolumbii, RPA, Indiach, Nepalu i Brazylii. Uczestniczy\u0142 w pokazach i wystawach lotniczych, m.in. w Ankarze (IDEA 91), Moskwie (MOSAEROSHOW 93), El Libertador \u2013 Wenezuela (AERO-EXPO 95), Johannesburgu \u2013 RPA (AFRICA AVIATION 96), Farnoborought 97, Bangalore \u2013 Indie (YELAHANKA 2001) oraz w wystawach i pokazach w Polsce. Jako instruktor przeprowadzi\u0142 wiele szkole\u0144 pilot\u00f3w na r\u00f3\u017cnych typach samolot\u00f3w produkowanych w Mielcu, m.in. w 2005 r. wykona\u0142 szkolenie na samolot M28 Skytruck dla pilot\u00f3w ameryka\u0144skiego organu nadzoru FAA. Sam r\u00f3wnie\u017c uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych kursach i szkoleniach doskonal\u0105cych kwalifikacje lotnicze. Od 2005 r. jest egzaminatorem pa\u0144stwowym Urz\u0119du Lotnictwa Cywilnego (ULC) w zakresie uprawnie\u0144 pilota samolotowego liniowego oraz pilota do\u015bwiadczalnego. Do ko\u0144ca 2006 r. wykona\u0142 oko\u0142o 7 700 lot\u00f3w w czasie 5 300 godzin, w tym jako dow\u00f3dca 4 450 godzin oraz 1 900 godzin w lotach do\u015bwiadczalnych. W 2007 r. przeszed\u0142 do PLL LOT i po przeszkoleniu w Zurichu od wrze\u015bnia tego roku pracowa\u0142 jako pilot komunikacyjny. Trasy jego lot\u00f3w to ca\u0142a Europa, P\u00f3\u0142nocna Afryka i Bliski Wsch\u00f3d. Jest kapitanem samolotu. Do XII 2021 r. wylata\u0142 ponad 16 000 godzin, w tym 10 000 godzin na samolotach odrzutowych w lotach pasa\u017cerskich. R\u00f3wnocze\u015bnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z PZL Mielec, uczestnicz\u0105c w programach badawczych pr\u00f3b w locie samolot\u00f3w produkowanych w Mielcu. W 2017 r. uczestniczy\u0142 w akcji promocyjnej samolotu M28 Skutruck w Ameryce Po\u0142udniowej „Latin America Tour” (Karaiby, Brazylia, Argentyna, Ekwador, Kolumbia, Panama i Meksyk). Prowadzi szkolenia pilot\u00f3w jako kierownik szkolenia w O\u015brodku ATO PZL Mielec oraz pe\u0142ni funkcj\u0119 szefa personelu lataj\u0105cego PZL Mielec.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u017bACZEK ANNA (z domu BIESIADECKA), urodzona 27 VII 1964 r. w Jaros\u0142awiu, c\u00f3rka Kazimierza i Kazimiery z domu Wo\u0142os. Absolwentka Liceum Zawodowego (specjalno\u015b\u0107: konserwator zabytk\u00f3w) w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142a w 1983 r. W klasie I tej szko\u0142y rozpocz\u0119\u0142a treningi w rzucie dyskiem i po kilku latach awansowa\u0142a do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki krajowej, najpierw juniorskiej i by\u0142a […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-94","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/94","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=94"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/94\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=94"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=94"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=94"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}