{"id":82,"date":"2022-11-27T18:42:28","date_gmt":"2022-11-27T17:42:28","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=82"},"modified":"2025-11-12T16:57:09","modified_gmt":"2025-11-12T15:57:09","slug":"litera-s-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=82","title":{"rendered":"Litera \u015a"},"content":{"rendered":"\r\n

\u015aCIE\u017bKA PRZYRODNICZO-EDUKACYJNA \u201eDO BOBRA\u201d<\/strong>, trasa turystyczna wytyczona na terenie las\u00f3w cyranowskich, stanowi\u0105cych po\u0142udniowo-zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Puszczy Sandomierskiej. Powsta\u0142a w 2004 r. z inicjatywy i si\u0142ami Nadle\u015bnictwa Mielec (administratora tego terenu), przy wsparciu Wojew\u00f3dzkiego Funduszu Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej w Rzeszowie oraz \u015brodk\u00f3w Unii Europejskiej. Rozpoczyna si\u0119 od ul. Partyzant\u00f3w, obok budynku Nadle\u015bnictwa Mielec. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 3,5 km. Tematem dominuj\u0105cym w czasie pokonywania trasy jest \u015brodowisko i \u017cycie bobr\u00f3w, kt\u00f3re sprowadzono do podmieleckich las\u00f3w w 1997 r. Kompendium wiadomo\u015bci o tych zwierz\u0119tach umieszczono na tablicach przystankowych. \u015aPE \u201eDo Bobra\u201d jest cz\u0119\u015bci\u0105 \u201ePrzyrodniczego Szlaku Puszczy Sandomierskiej\u201d, kt\u00f3ry ma d\u0142ugo\u015b\u0107 oko\u0142o 300 km.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aCIE\u017bKA PRZYRODNICZO-EDUKACYJNA \u201ePODR\u00d3\u017bNIK\u201d<\/strong>, trasa turystyczna biegn\u0105ca na terenie podmieleckich las\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 po\u0142udniowo-zachodni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Puszczy Sandomierskiej. Zorganizowa\u0142o j\u0105 Nadle\u015bnictwo Mielec przy wsparciu finansowym Narodowego Funduszu Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej oraz Unii Europejskiej. Jej celem jest ukazanie pi\u0119kna lasu i jego naturalnych bogactw, o czym informuj\u0105 tablice na przystankach. Rozpoczyna si\u0119 przy budynku le\u015bnicz\u00f3wki w Mo\u015bciskach i liczy 7 km. Ma te\u017c kr\u00f3tsz\u0105 p\u0119tl\u0119 (3,5 km) dla mniej zaawansowanych turyst\u00f3w. Jest cz\u0119\u015bci\u0105 \u201ePrzyrodniczego Szlaku Puszczy Sandomierskiej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aCIE\u017bKA PRZYRODNICZO-EDUKACYJNA \u201eTRZE\u015a\u0143\u201d<\/strong>, trasa turystyczna biegn\u0105ca po terenach podmieleckich las\u00f3w, stanowi\u0105cych po\u0142udniowo-zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Puszczy Sandomierskiej. Wytyczy\u0142o j\u0105 Nadle\u015bnictwo Mielec przy wsparciu finansowym Narodowego Funduszu Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej oraz Unii Europejskiej. Celem w\u0119dr\u00f3wki t\u0105 tras\u0105 jest ukazanie pi\u0119kna lasu i jego naturalnych bogactw, a pomagaj\u0105 w tym tablice informacyjne. Trasa rozpoczyna si\u0119 przy skrzy\u017cowaniu dr\u00f3g z Mielca do Trze\u015bni i Szyd\u0142owca, a ko\u0144czy przy Szkole Podstawowej im. Jana Paw\u0142a II w Trze\u015bni. Ma 2,7 km d\u0142ugo\u015bci. Jest cz\u0119\u015bci\u0105 \u201ePrzyrodniczego Szlaku Puszczy Sandomierskiej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aCIE\u017bKA ROWEROWA O CHARAKTERZE EDUKACYJNO-PRZYRODNICZO-HISTORYCZNYM<\/strong>, trasa turystyczna dla rowerzyst\u00f3w na terenach podmieleckich las\u00f3w, b\u0119d\u0105cych po\u0142udniowo-zachodni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Puszczy Sandomierskiej. Ma na celu nie tylko zapewnienie bardzo dobrych warunk\u00f3w dla uprawiania rekreacyjnej turystyki rowerowej, ale tak\u017ce zapoznanie cyklist\u00f3w z pi\u0119knem lasu i jego naturalnymi bogactwami. Informuj\u0105 o tym tablice przy przystankach. \u015acie\u017ck\u0119 wytyczy\u0142o i zorganizowa\u0142o Nadle\u015bnictwo Mielec we wsp\u00f3\u0142pracy z Urz\u0119dem Miejskim w Mielcu. Trasa rozpoczyna si\u0119 przy ul. Partyzant\u00f3w, w pobli\u017cu Staw\u00f3w Cyranowskich, a ko\u0144czy sw\u00f3j bieg przy budynku dawnej szko\u0142y w Mo\u015bciskach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aCIE\u017bKI ROWEROWE (CI\u0104GI PIESZO-ROWEROWE)<\/strong>, cz\u0119\u015bci dr\u00f3g (ci\u0105g\u00f3w) wybudowane i przeznaczone wy\u0142\u0105cznie dla ruchu rowerowego. Pierwsza typowa \u015bcie\u017cka rowerowa (d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 2 500 m) powsta\u0142a przy rozbudowie ulic \u0142\u0105cz\u0105cych miasto Mielec z WSK \u201ePZL-Mielec\u201d: alei Kwiatkowskiego oraz ulic Przemys\u0142owej i 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej al. Niepodleg\u0142o\u015bci) w latach 80. Rozw\u00f3j \u015bcie\u017cek rowerowych nast\u0105pi\u0142 po 1995 r., kiedy to w\u0142adze miasta rozpocz\u0119\u0142y planow\u0105 modernizacj\u0119 i rozbudow\u0119 wewn\u0119trznego uk\u0142adu komunikacyjnego miasta. Pod koniec 2006 r. funkcjonowa\u0142y 2 ci\u0105gi pieszo-rowerowe: od ul. E. Dru\u017cbackiej do ul. W. Szafera (680 m) i od ul. D\u0105br\u00f3wki do ul. Gajowej (250 m) oraz \u015bcie\u017cki rowerowe przy ulicach: Metalowc\u00f3w (936 m), Kazimierza Jagiello\u0144czyka (370 m), Wojska Polskiego (570 m), Al. Jana Paw\u0142a II (700 m), S. Padyku\u0142y (1 300 m), W. Szafera (1 400 m), Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy (2 000 m) i R. Traugutta (600 m) oraz od ul. Partyzant\u00f3w do Staw\u00f3w Cyranowskich (1 357 m). W latach 2006-2012 powsta\u0142y \u015bcie\u017cki (ci\u0105gi pieszo-rowerowe) przy ulicach: Wojska Polskiego (815 m), Ducha \u015awi\u0119tego (1200 m), S. \u017beromskiego (312 m), H. Sienkiewicza (3100 m), Wojs\u0142awskiej (6400 m), Sportowej (393 m), S. Staszica (460 m), Wolno\u015bci (4800 m), Torowej (1400 m), Kr\u00f3lowej Jadwigi (3890 m), Legion\u00f3w (1006 m), Kazimierza Jagiello\u0144czyka (810 m) i Kazimierza Wielkiego (422 m).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0142ugo\u015b\u0107 \u015bcie\u017cek rowerowych (ci\u0105g\u00f3w pieszo-rowerowych) w wybranych latach: *2014 r. – 49 km; *2017 r. – 50,3 km; *2018 r. – 51,9 km (w tym: 8,7 km pod zarz\u0105dem Podkarpackiego Zarz\u0105du Dr\u00f3g Wojew\u00f3dzkich w Rzeszowie, 16,1 km Powiatowego Zarz\u0105du Dr\u00f3g w Mielcu i 27,1 km Gminy Miejskiej Mielec); *2022 – 51,9 km (w tym: 8,7 km pod zarz\u0105dem Podkarpackiego Zarz\u0105du Dr\u00f3g Wojew\u00f3dzkich w Rzeszowie, 16,1 km Powiatowego Zarz\u0105du Dr\u00f3g w Mielcu i 27,1 km Gminy Miejskiej Mielec);\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aCIORA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 10 I 1930 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Antoniego i Julii z Jasi\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra dziennikarstwa. W latach 1954\u20131980 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d w WSK Mielec. Od 1980 r. mieszka w Warszawie. Pracowa\u0142 jako redaktor w warszawskich mediach: w gazecie \u201eCz\u0142owiek i Miasto\u201d, Polskiej Agencji Prasowej, w czasopi\u015bmie \u201e\u017bo\u0142nierz Wolno\u015bci\u201d, \u201eCodziennej Gazecie Polskiej\u201d i pi\u015bmie \u201eParagraf\u201d oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza redakcji \u201ePrzegl\u0105du Prawa Handlowego\u201d. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako sekretarz Zarz\u0105du Aeroklubu Mieleckiego i dzia\u0142acz Klub\u00f3w Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Uczestniczy\u0142 w opracowaniu monografii Aeroklubu Mieleckiego i Robotniczego Centrum Kultury. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. Zmar\u0142 5 V 2011 r. Spoczywa na cmentarzu w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aCIURKA DOROTA,<\/strong> urodzona 7 I 1981 r. w Krynicy Zdroju. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w klubie Ogniwo Piwniczna Zdr\u00f3j. W 2000 r. przesz\u0142a do MKS Muszynianki Muszyna i pomog\u0142a w awansie do ekstraklasy. Tak\u017ce w kolejnym klubie \u2013 Dalinie My\u015blenice w sezonie 2003\/2004 przyczyni\u0142a si\u0119 do awansu do ekstraklasy i odt\u0105d przez wiele lat wyst\u0119powa\u0142a w najwy\u017cszej klasie rozgrywkowej, na pozycji przyjmuj\u0105cej, kolejno w klubach: Dalin My\u015blenice (2004-2006), Centrostal Bydgoszcz (2006-2008), KPSK Stal Mielec (2008-2011), Tauron MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza (2011-2012), Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2012-2015), KSZO Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski (2015-2017) i Giacomini Budowlani Toru\u0144 (2017-2018). W 2018 r. powr\u00f3ci\u0142a do graj\u0105cej w I lidze dru\u017cyny MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza, a po jej rozwi\u0105zaniu i p\u00f3\u0142rocznej przerwie \u2013 od 2019 r. zosta\u0142a ponownie zawodniczk\u0105 I-ligowej Stali Mielec. Najwi\u0119ksze jej sukcesy to: 11 wyst\u0119p\u00f3w w reprezentacji Polski w 2006 r., z\u0142oty medal z reprezentacj\u0105 B Polski na Uniwersjadzie w Bangkoku w 2007 r. oraz Puchar Polski i br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski z Tauronem MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza w sezonie 2011\/2012. Tak\u017ce w KPSK Stal Mielec w latach 2008-2011 by\u0142a wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 zawodniczk\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLASKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 12 II 1929 r. w Bogucicach, woj. kieleckie, syn Paw\u0142a i Marii z domu \u0141anucha. W czasie okupacji hitlerowskiej ucz\u0119szcza\u0142 na tajne komplety i uko\u0144czy\u0142 gimnazjum. Po wojnie kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Liceum Humanistycznym w Kazimierzy Wielkiej i zda\u0142 matur\u0119 w 1946 r. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w elektrowni w Sosnowcu, a po roku zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do wojska. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej w 1949 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uko\u0144czy\u0142 je w 1954 r. z dyplomem lekarza medycyny. W latach 1954-1964 pracowa\u0142 w I Klinice Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologicznej Akademii Medycznej w Krakowie. W 1957 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji w dziedzinie po\u0142o\u017cnictwa i ginekologii, a w 1962 r. \u2013 II stopie\u0144 specjalizacji. W 1964 r. w rezultacie przeprowadzonego konkursu zosta\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologicznego Szpitala Powiatowego w Mielcu i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1994 r. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju oddzia\u0142u. By\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1994 r. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 20 XII 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aLEBODZI\u0143SKI IGNACY,<\/strong> urodzony 30 X 1847 r. w Trze\u015bni, syn J\u00f3zefa. Jako ucze\u0144 gimnazjum w Rzeszowie ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u, kt\u00f3ry po\u015bpieszy\u0142 z pomoc\u0105 powsta\u0144com styczniowym w 1863 r. Po powrocie do Rzeszowa uko\u0144czy\u0142 gimnazjum i w 1868 r. zda\u0142 matur\u0119. Po studiach prawniczych (we Lwowie?) pracowa\u0142 w s\u0105dach, m.in. by\u0142 adiunktem s\u0105dowym w Rozwadowie, Mielcu i Rzeszowie oraz\u00a0 s\u0119dzi\u0105 w Rozwadowie (1890-1893). Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Prawnik\u00f3w w Rzeszowie. Dalsze miejsca pracy s\u0105 nieznane. Zmar\u0142 14 X 1921 r. Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Gnie\u017anie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLEDZIKOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1901 r. w Blankenbergu (Niemcy), syn Franciszka i Katarzyny z domu Meller. W 1904 r. rodzina \u015aledzikowskich przenios\u0142a si\u0119 do Szubina. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w gimnazjum handlowym, ale przerwa\u0142a j\u0105 wojna \u015bwiatowa. W 1919 r. uczestniczy\u0142 (z ojcem i bratem) w powstaniu wielkopolskim i rozbraja\u0142 \u017co\u0142nierzy niemieckich. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci pracowa\u0142 u ojca w warsztacie stolarskim. Zda\u0142 egzamin czeladniczy, a nast\u0119pnie mistrzowski w zawodzie stolarz przed komisj\u0105 Izby Rzemie\u015blniczej w Poznaniu. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Powsta\u0144c\u00f3w Wielkopolskich i Stronnictwa Ludowego. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119, w obawie przed represjami uciek\u0142 z Szubina i po tu\u0142aczce w 1940 r. przyby\u0142 do Mielca, gdzie od grudnia 1939 r. przebywa\u0142a rodzina. Zosta\u0142 zatrudniony w zak\u0142adzie stolarskim Rymanowskiego. Dzi\u0119ki W\u0142adys\u0142awowi Nurce (ps. \u201eJuhas\u201d) w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 ZWZ-AK w Mielcu i zosta\u0142 mianowany oficerem wywiadu wojskowego. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eDrwal\u201d. Dzi\u0119ki znajomo\u015bci j\u0119zyka niemieckiego nawi\u0105za\u0142 szereg kontakt\u00f3w z Niemcami, uzyskuj\u0105c wiele bardzo cennych informacji o ruchach i si\u0142ach wojsk niemieckich. Szczeg\u00f3lnie potrzebnych wiadomo\u015bci dostarcza\u0142 w czasie akcji \u201eBurza\u201d komendantowi Obwodu AK Mielec K. \u0141ubie\u0144skiemu. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. w czasie zwiadu (wsp\u00f3lnie z \u017co\u0142nierzami radzieckimi) nad Wis\u0142ok\u0105 zosta\u0142 ranny w g\u0142ow\u0119. W 1945 r. wyjecha\u0142 do Szubina. Zmar\u0142 22 XII 1948 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Szubinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLEDZIONA JAN J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 7 XII 1929 r. w Ostrowach Tuszowskich, pow. kolbuszowski, syn W\u0142adys\u0142awa i Antoniny z Trojnackich. W 1939 r. wraz z rodzin\u0105 zosta\u0142 wywieziony przez Rosjan z Zaleszczyk do miejscowo\u015bci Oktiabersk, rejon Barnau\u0142 w kraju A\u0142tajskim. Od 1943 r., po uko\u0144czeniu 13 lat, pracowa\u0142 jako robotnik przy wyr\u0119bie las\u00f3w w tajdze. Po powrocie z Sybiru w 1946 r. zamieszka\u0142 w Mielcu. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eKonsum\u201d w Mielcu jako robotnik, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 sprzedawc\u0105, inkasentem, kasjerem i ksi\u0119gowym. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Publiczn\u0105 \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnozawodow\u0105 w Mielcu. W latach 1950-1953 s\u0142u\u017cy\u0142 w 18 Ko\u0142obrzeskim Pu\u0142ku Piechoty w Wadowicach jako elew Szko\u0142y Podoficerskiej Piechoty (1 rok), a po jej uko\u0144czeniu w stopniu plutonowego by\u0142 starszym pisarzem sztabu pu\u0142ku. W 1953 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i do 1972 r. pracowa\u0142 w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego Zarz\u0105d Grupy Bud\u00f3w w Mielcu na stanowiskach: kierownika kadr, kierownika zatrudnienia i p\u0142ac, starszego ekonomisty oraz zast\u0119pcy kierownika Grupy Bud\u00f3w ds. ekonomicznych. W 1960 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, specjalno\u015b\u0107: ekonomika przemys\u0142u, z matur\u0105 w 1960 r. i tytu\u0142em technika ekonomisty. Od 1965 r. studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomiki Produkcji Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie i w 1969 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia magisterskie na tej samej uczelni, kierunek: ekonomika przemys\u0142u i w 1972 r. otrzyma\u0142 dyplom magistra ekonomii. (Tytu\u0142 pracy: Wp\u0142yw uprzemys\u0142owienia na aktywizacj\u0119 ekonomiczn\u0105 powiatu mieleckiego w latach 1960-1970.) W 1972 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1975 r., a w latach 1975-1976 by\u0142 dyrektorem Mieleckich Zak\u0142ad\u00f3w \u201ePolgaz\u201d. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 roczne szkolenie dyrektor\u00f3w przedsi\u0119biorstw w Instytucie Organizacji i Zarz\u0105dzania w Warszawie, a jego praca ko\u0144cowa Organizacja pracy dyrektora i jej wp\u0142yw na wyniki przedsi\u0119biorstwa sk\u0142oni\u0142a naukowc\u00f3w do zaproponowania mu dalszych studi\u00f3w. W latach 1974-1977 odby\u0142 studia doktoranckie w Zak\u0142adzie Prakseologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, ale ze wzgl\u0119du na stan zdrowia i niekorzystn\u0105 zmian\u0119 tematu nie napisa\u0142 rozprawy doktorskiej. W 1976 r. powierzono mu stanowisko dyrektora w Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Rolniczego w Radymnie, a w 1978 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnym Wojew\u00f3dzkiego Przedsi\u0119biorstwa Budownictwa Komunalnego w Przemy\u015blu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1989 r. (Wcze\u015bniejszy o 5 lat termin emerytury wynik\u0142 z tytu\u0142u uprawnie\u0144 dla Sybirak\u00f3w.) Kieruj\u0105c przez wiele lat przedsi\u0119biorstwami budowlanymi, wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w ich rozw\u00f3j i organizacj\u0119, a tak\u017ce przyczyni\u0142 si\u0119 do realizacji wielu zada\u0144 inwestycyjnych, g\u0142\u00f3wnie w Mielcu i Przemy\u015blu. W przedsi\u0119biorstwach, kt\u00f3rymi kierowa\u0142, stosowa\u0142 naukowe metody zarz\u0105dzania. Szczeg\u00f3lnie sprawdzi\u0142y si\u0119 one w okresie kryzysu 1980-1981 oraz przy wdra\u017caniu reformy gospodarczej w latach 1982-1988. W 1955 r. uko\u0144czy\u0142 Szkoln\u0105 Kompani\u0119 Oficer\u00f3w Rezerwy w 3. Dywizji Piechoty w Lublinie i zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 oficerski \u2013 w\u00f3wczas chor\u0105\u017cego. W czasie pracy zawodowej wielokrotnie uczestniczy\u0142 w szkoleniach i \u0107wiczeniach oficer\u00f3w rezerwy, st\u0105d kilkakrotnie awansowano go, ostatni raz na stopie\u0144 majora rezerwy w 1978 r. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Zak\u0142ada\u0142 Kluby Oficer\u00f3w Rezerwy przy MPB w Mielcu (1968-1975) i w Radymnie (1976) i by\u0142 ich prezesem. Za\u0142o\u017cy\u0142 te\u017c KOR przy WPBK w Przemy\u015blu. Wszystkie te kluby wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119 w swoich wojew\u00f3dztwach. W latach 1983-1988 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa ZW Ligi Obrony Kraju w Przemy\u015blu i przyczyni\u0142 si\u0119 do uzyskania przeze\u0144 wysokich lokat w kraju. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje: przewodnicz\u0105cego Rady Dyrektor\u00f3w przy Prezydencie Przemy\u015bla (1985-1988), cz\u0142onka Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego LOK i Centralnej Komisji ds. Oficer\u00f3w Rezerwy w Warszawie, prezesa Wojew\u00f3dzkiego Oddzia\u0142u TNOiK w Przemy\u015blu (by\u0142 jego za\u0142o\u017cycielem) oraz lektora KW PZPR w Przemy\u015blu w dziedzinach zarz\u0105dzania, ekonomii i od 1981 r. wdra\u017cania reformy o przedsi\u0119biorstwach pa\u0144stwowych, a tak\u017ce wyk\u0142adowcy w r\u00f3\u017cnych dziedzinach na szkoleniach prowadzonych przez instytucje i zak\u0142ady pracy. Uzyska\u0142 II nagrod\u0119 w og\u00f3lnopolskim konkursie z okazji 40-lecia LOK za wspomnienia\u00a0Moja praca spo\u0142eczna w Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy LOK<\/em>. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Zes\u0142a\u0144c\u00f3w Sybiru, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obrony Cywilnej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u201d i Z\u0142otym Odznaczeniem im. J. Krasickiego oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Obrony Cywilnej ZSRR\u201d (za kierowanie \u0107wiczeniami polsko-radzieckimi w zakresie obrony cywilnej w 1979 r.). Napisa\u0142 wspomnienia\u00a0Los cz\u0142owieka z zasadami,<\/em> w kt\u00f3rych du\u017co miejsca po\u015bwi\u0119ci\u0142 nauce i pracy w Mielcu w latach 1946-1976. Zmar\u0142 2 VI 2016 r. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Przemy\u015blu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLEDZIONA LESZEK<\/strong>, urodzony 24 I 1971 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Krystyny z Jaworskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1992 r. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142 Policealne Studium Zawodowe (kierunek: ekonomika i organizacja przedsi\u0119biorstw). W latach 1996-1999 pracowa\u0142 jako konstruktor w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. W 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku konstruktora, a od 2001 r. do 2004 r. pracowa\u0142 w zintegrowanych zespo\u0142ach zadaniowych: Regional JET-BAE, CESSNA i LOCKHEED MARTIN. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: bankowo\u015b\u0107 i ubezpieczenia) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 2005-2006 pracowa\u0142 w Agencji Marketingowej \u201eMarket\u2013Service\u201d (wydawca \u201eWizjera Regionalnego\u201d) jako dziennikarz. Jest sta\u0142ym korespondentem: \u201eDziennika Polskiego\u201d w Krakowie (od 2003 r.), Tygodnika \u201eTylko Pi\u0142ka\u201d w Opolu (od 2004 r.) i Tygodnika \u201eExtra Podkarpacie\u201d (od 2005 r.). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Tygodnikiem Regionalnym \u201eKorso\u201d. Od listopada 2006 r. by\u0142 zatrudniony jako dziennikarz w \u00a0Gazecie Lokalnej \u201eWydarzenia\u201d do ko\u0144ca jej wydawania. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej zwi\u0105zanej z FKS \u201eStal\u201d Mielec. W latach 2002-2003 by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du, a w latach 2003-2005 prezesem Stowarzyszenia Sympatyk\u00f3w \u201eStali\u201d \u201e3xS\u201d. W 2005 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i redaktorem naczelnym Dwutygodnika Niepublicznej Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego w Mielcu \u201eMIELECki Sport\u201d. Jest autorem publikacji:\u00a0Informator ligowy klub\u00f3w pi\u0142karskich powiatu mieleckiego \u2013 sezon 2005\/06, Informator ligowy Klubu Pi\u0142ki Siatkowej Kobiet \u201eStal\u201d Mielec – sezon 2005\/06, Gazetka Klubowa Moja Stal (numery 1-5) \u2013 wiosna 2006, Informator klub\u00f3w pi\u0142karskich amatorskiej ligi pi\u0142ki no\u017cnej Rady Powiatowej CZS w Mielcu \u2013 sezon 2005\/06, Stalowcy na mistrzostwach \u015bwiata \u2013 2006<\/em>\u00a0\u2013 wydane jako dodatki specjalne do \u201eWizjera Regionalnego\u201d. Prowadzi oficjaln\u0105 kronik\u0119 FKS \u201eStal\u201d Mielec, obejmuj\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 klubu od powstania w 1939 r. do dzi\u015b. Kolekcjonuje odznaki pi\u0142karskie klub\u00f3w europejskich i ameryka\u0144skich. Gromadzi dokumentacj\u0119 wszystkich mecz\u00f3w \u201eStali\u201d Mielec i innych zawod\u00f3w sportowych w Mielcu. Od 1999 r. jest organizatorem corocznych og\u00f3lnopolskich gie\u0142d pami\u0105tek i wydawnictw sportowych w SDK MSM w Mielcu oraz organizatorem wystaw tematycznych na ka\u017cd\u0105 z tych gie\u0142d. Jest cz\u0142onkiem i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Og\u00f3lnopolskiego Stowarzyszenia Historyk\u00f3w i Statystyk\u00f3w Pi\u0142ki No\u017cnej. Pe\u0142ni funkcj\u0119 sekretarza zarz\u0105du. W 2009 r. uczestniczy\u0142 w I Zje\u017adzie Stowarzyszenia w Obszy ko\u0142o Tarnogrodu oraz zdoby\u0142 I miejsce w konkursie wiedzy o historii polskiej pi\u0142ki no\u017cnej. Wsp\u00f3\u0142autor (z Mariuszem B\u0119benem) ksi\u0105\u017cki\u00a0Katalog odznak federacji pi\u0142karskich<\/em>\u00a0(2012). Wchodzi w sk\u0142ad Rady Powiatowej Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142autor ksi\u0105\u017cek:\u00a0Rozgrywki pi\u0142karskie w \u0141odzi 1910-1919 (seria: Historia sportu t. 1, 2014), Rozgrywki pi\u0142karskie w Galicji do roku 1914 (seria: Historia sportu t. 3, 2015), Pi\u0142ka no\u017cna na polskim Pomorzu 1920-1939 (seria: Historia sportu t. 2, 2016), Pi\u0142ka no\u017cna w Polsce 1918-1926 t. 2 (seria: Historia sportu, 2017), Rocznik Pi\u0142karski 1922 (seria: Historia sportu, t. 6, 2017).\u00a0<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLEDZIONA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 5 IV 1935 r. w Babulach, pow. mielecki, syn Andrzeja i Wiktorii z Krzysztofi\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 kurs teoretyczny pilota\u017cu samolotowego, szybowcowego i skoczk\u00f3w spadochronowych III klasy, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 praktyczne szkolenie na samolotach sportowych CSS-13 w zakresie III klasy pilota samolotowego sportowego i skoczka spadochronowego. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na Wydziale Monta\u017cu Samolot\u00f3w Mig-15 (Lim-5) jako monter p\u0142atowcowy. W latach 1955-1957 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w I Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego \u201eWarszawa\u201d. Uko\u0144czy\u0142 kurs mechanik\u00f3w lotniczych w stopniu kaprala i pracowa\u0142 jako mechanik obs\u0142ugi samolot\u00f3w Mig-15 oraz starszy pisarz sztabowy u in\u017cyniera pu\u0142ku. Od 1 X 1957 r. do 30 IX 1968 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach m\u0142odszego konstruktora, konstruktora i starszego konstruktora przy konstrukcji i modyfikacji samolot\u00f3w produkowanych w mieleckiej wytw\u00f3rni. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie (kierunek: technologia maszyn i obrabiarek) i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. 1 X 1968 r. zosta\u0142 przeniesiony do G\u0142\u00f3wnego Inspektoratu Kontroli Cywilnych Statk\u00f3w Powietrznych Okr\u0119g VI Mielec z siedzib\u0105 w Mielcu i pracowa\u0142 jako: starszy rzeczoznawca, starszy inspektor, specjalista i starszy specjalista, sprawuj\u0105c pa\u0144stwowy techniczny nadz\u00f3r lotniczy nad produkcj\u0105, naprawami, modernizacj\u0105 oraz certyfikacj\u0105 sprz\u0119tu lotniczego wyprodukowanego w WSK Mielec oraz nad eksploatacj\u0105 samolot\u00f3w, szybowc\u00f3w i spadochron\u00f3w w WSK Mielec, Zak\u0142adzie Us\u0142ug Agrolotniczych Mielec i Aeroklubie Mieleckim. Wielokrotnie delegowano go do prowadzenia pa\u0144stwowego technicznego nadzoru lotniczego poza granicami kraju, w zwi\u0105zku z prowadzonymi przez ZUA Mielec pracami agrolotniczymi oraz lotami akwizycyjno-pokazowymi i monta\u017cem samolot\u00f3w produkcji mieleckiej. W tych celach wyje\u017cd\u017ca\u0142 do Egiptu, Sudanu, Nigerii, Mali, Gwinei R\u00f3wnikowej, Iraku, Iranu, Turcji, Chile, Kolumbii, Wenezueli, Mongolii, Wietnamu, Hiszpanii, Czechos\u0142owacji, Jugos\u0142awii, ZSRR, Bu\u0142garii, Niemiec, Francji i na W\u0119gry. W latach 1976-2000 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Okr\u0119gu VI IKCSP oraz funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Okr\u0119gowej Komisji Badania Wypadk\u00f3w Lotniczych (OKBWL) Okr\u0119g VI IKCSP oraz cz\u0142onka G\u0142\u00f3wnej Komisji Badania Wypadk\u00f3w Lotniczych (GKBWL) Warszawa. 1 VII 2000 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Transportu RP\u201d i wietnamskim Medalem \u201eZa Mi\u0119dzynarodow\u0105 Wsp\u00f3\u0142prac\u0119 Techniczn\u0105\u201d.<\/p>\r\n

\u015aLED\u0179 J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz),<\/b> urodzony 18 II 1888 r. w Mo\u015bcicach ko\u0142o Tarnowa, syn Paw\u0142a i Teresy z domu Jamr\u00f3g. Absolwent II Gimnazjum w Tarnowie z matur\u0105 w 1910 r. Studia teologiczne odby\u0142 w Tarnowie i po ich uko\u0144czeniu 29 VI 1914 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Prac\u0119 duszpastersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako wikariusz w parafii pw. \u015bw. Ma\u0142gorzaty w D\u0119bnie. Od 14 XII 1916 r. do 30 IX 1917 r. pracowa\u0142 w parafii pw. \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie ko\u0142o Mielca, w tym od 6 II 1917 r. jako jej administrator. Kolejnymi funkcjami i miejscami pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej by\u0142y: kapelan wojskowy (1917-1918), administrator ds. duszpasterskich w parafii \u015bw. Marcina Biskupa w Mogilnie (1918-1920), wikary substytut ex currendo w parafii pw. Narodzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Kru\u017clowej (1920), wikariusz w parafii pw. Nawiedzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Lipnicy Wielkiej (1921-1924), administrator w Mogilnie (1924) i parafii pw. Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Wielog\u0142owach (1925) oraz wikariusz w\u00a0 parafii pw. \u015bw. Katarzyny w Ryglicach. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 aresztowany i wi\u0119ziony w Zakopanem (1943). Po wypuszczeniu z wi\u0119zienia zosta\u0142 skierowany do parafii pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Wniebowzi\u0119tej w Ochotnicy i nast\u0119pnie mianowany na proboszcza. W 1952 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji i przyj\u0105\u0142 funkcj\u0119 rektora ko\u015bcio\u0142a w D\u0105br\u00f3wce ko\u0142o Nowego S\u0105cza. Otrzyma\u0142 odznaczenie EC. Zmar\u0142 29 X 1953 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Zbylitowskiej G\u00f3rze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aL\u0118ZAK KRZYSZTOF JAN<\/strong>, urodzony 1 IX 1963 r. w Baranowie Sandomierskim, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Szewc. Od urodzenia zamieszka\u0142y w Mielcu. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu (klasa matematyczno-fizyczna) z matur\u0105 w 1982 r. Studia na Wydziale In\u017cynierii L\u0105dowej – Budownictwa L\u0105dowego (specjalno\u015b\u0107: konstrukcje budowlane i in\u017cynierskie) Politechniki Krakowskiej im. T. Ko\u015bciuszki w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1988 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera budownictwa. Po studiach pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d (1988-1995) jako mistrz na Wydziale Budownictwa Mieszkaniowego, a nast\u0119pnie jako kierownik sekcji w Dziale Gospodarki Maj\u0105tkiem. W tym czasie uzyska\u0142 uprawnienia budowlane. W 1995 r. zosta\u0142 zatrudniony w Agencji Rozwoju Przemys\u0142u SA. w Warszawie \u2013 Zarz\u0105dcy Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC \u2013 na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora Oddzia\u0142u ARP w Mielcu do spraw eksploatacji i rozbudowy, m.in. by\u0142 odpowiedzialny za maj\u0105tek Agencji w Mielcu i inwestycje realizowane na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. W 2005 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Oddzia\u0142u ARP SA. we Wroc\u0142awiu i misj\u0119 zorganizowania Podstrefy w Gminie Kobierzyce ko\u0142o Wroc\u0142awia w ramach Tarnobrzeskiej SSE. W latach 2005-2009 m.in. kierowa\u0142 przygotowaniem terenu dla Koncernu LG i innych firm poprzez budow\u0119 infrastruktury oraz realizacj\u0119 umowy mi\u0119dzynarodowej. (W rezultacie dzia\u0142a\u0144 Podstrefy w Kobierzycach powsta\u0142o kilkana\u015bcie tysi\u0119cy nowych miejsc pracy.) W 2009 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Oddziale ARP SA. w Mielcu i obj\u0105\u0142 ponownie stanowisko zast\u0119pcy dyrektora. Od 1 VII 2014 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Oddzia\u0142u ARP SA. w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 2004-2005 by\u0142 wiceprezesem Klubu Pi\u0142ki Siatkowej Kobiet Stal Mielec. 16 III 2020 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji dyrektora Oddzia\u0142u ARP SA. w Mielcu i powo\u0142any na stanowisko wicedyrektora tego Oddzia\u0142u. Od 1 I 2021 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora ds. rozwoju regionu Centrum Medycznego Medyk, a od 1 XII 2021 r. by\u0142 tak\u017ce kierownikiem Ca\u0142odobowego Domu Opieki Fundacji Medyk dla Zdrowia. W 2021 r. w plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany na \u201eMielczanina Roku 2020\u201d. Od 17 VI 2024 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zastepcy dyrektora Oddzia\u0142u ARP w Mielcu, zarz\u0105dzaj\u0105cego SSE EURO-PARK MIELEC.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLIWA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 28 XII 1919 r. w \u0141owcach ko\u0142o Przemy\u015bla, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Momot. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej pracowa\u0142 na roli i dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 w zakresie sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci handlowej. W 1936 r. wst\u0105pi\u0142 do ZMW \u201eWici\u201d, a w 1937 r. do Stronnictwa Ludowego. W sierpniu tego\u017c roku bra\u0142 udzia\u0142 w przygotowaniu Wielkiego Strajku Ch\u0142opskiego, a nast\u0119pnie bra\u0142 udzia\u0142 w walce z policj\u0105 we wsi Munina, za co p\u00f3\u017aniej by\u0142 szykanowany. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 kurs na Wiejskim Uniwersytecie Orkanowym w Gaci Przeworskiej. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej wst\u0105pi\u0142 do organizacji S\u0142u\u017cba Zwyci\u0119stwu Polsce (p\u00f3\u017aniej Zwi\u0105zek Walki Zbrojnej) i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kolportera prasy podziemnej. Uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 aresztowania przez gestapo i przez kilkana\u015bcie miesi\u0119cy ukrywa\u0142 si\u0119. W styczniu 1942 r. zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony w \u201eCh\u0142ostrze\u201d (p\u00f3\u017aniej BCh) i do ko\u0144ca okupacji pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kolportera oraz obserwatora dzia\u0142alno\u015bci okupacyjnych s\u0142u\u017cb hitlerowskich i kolaboruj\u0105cych z nimi faszyst\u00f3w ukrai\u0144skich. Mia\u0142 pseudonim \u201eSp\u00f3lnota\u201d. Jeszcze w czasie okupacji podj\u0105\u0142 prac\u0119 w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci wiejskiej, a po wyzwoleniu pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczo-Handlowej w \u0141owcach i w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Radymnie jako ksi\u0119gowy, a nast\u0119pnie prezes \u2013 dyrektor. Nadal dzia\u0142a\u0142 w ZMW jako przewodnicz\u0105cy ko\u0142a w \u0141owcach i cz\u0142onek zarz\u0105du powiatowego w Jaros\u0142awiu. Reaktywowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ko\u0142a Stronnictwa Ludowego, by\u0142 radnym Gminnej Rady Narodowej w Radymnie i cz\u0142onkiem Powiatowej Rady Narodowej w Jaros\u0142awiu. Od 1949 r. do 1965 r. (z roczn\u0105 przerw\u0105) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Powiatowego Komitetu ZSL w Jaros\u0142awiu, Radymnie i ponownie w Jaros\u0142awiu. W 1957 r. i w 1961 r. zosta\u0142 wybrany pos\u0142em na Sejm PRL z okr\u0119gu Przemy\u015bl \u2013 Jaros\u0142aw (kadencje: 1957-1961 i 1961-1965). W styczniu 1966 r. zosta\u0142 przeniesiony do pracy w PK ZSL w Mielcu na stanowisko sekretarza i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1976 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 w aparacie politycznym ZSL pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych, m.in.: cz\u0142onka prezydium Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych, cz\u0142onka Rady Nadzorczej WZGS, radnego Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej oraz przewodnicz\u0105cego jej Komisji Rolnictwa i Komunikacji, radnego Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i wiceprezesa Zarz\u0105du Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Pasjonowa\u0142 si\u0119 histori\u0105 wsi i ruchu ludowego. Napisa\u0142 i wyda\u0142 ksi\u0105\u017cki: Moja m\u0142odo\u015b\u0107 w Wiciach, Hrabia Wiesio\u0142owski, Ostatni spod znaku Krzywuli, Na ch\u0142opski rozum i Godni pami\u0119ci. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142 22 II 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Rada Miejska w Mielcu na sesji 25 X 2007 r. jego imieniem nazwa\u0142a jedn\u0105 z ulic na osiedlu Smoczka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLIWA PAWE\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 26 VI 1921 r. w Trzcianie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Top\u00f3r. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1939 r. W tym okresie nale\u017ca\u0142 m.in. do Sodalicji Maria\u0144skiej (by\u0142 jej szkolnym prezesem) i Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. Po maturze rozpocz\u0105\u0142 studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie, ale w 1941 r. okupanci hitlerowscy przerwali je, aresztuj\u0105c kleryk\u00f3w i niekt\u00f3rych wyk\u0142adowc\u00f3w (m.in. ks. Romana Sitk\u0119, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce zosta\u0142 zamordowany). Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia uko\u0144czy\u0142 tajne seminarium i w 1945 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Wietrzychowicach, Szczurowej, Ujanowicach i Tarnowie (parafia Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusa). W 1954 r. uzyska\u0142 doktorat z teologii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, w 1957 r. \u2013 doktorat (drugi) z filozofii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 we Fryburgu (Szwajcaria). W 1959 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju i m.in. wyk\u0142ada\u0142 w Warmi\u0144skim Seminarium Duchownym, a od 1960 r. pracowa\u0142 jako profesor filozofii w Seminarium Duchownym w Tarnowie, gdzie opr\u00f3cz wyk\u0142ad\u00f3w pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ojca duchownego. W latach 1963-1981 by\u0142 proboszczem w Zawadzie i przeprowadzi\u0142 remont tamtejszego zabytkowego ko\u015bcio\u0142a z XV w. W tym okresie otrzyma\u0142 tytu\u0142 kapelana Ojca \u015awi\u0119tego (1969). W latach 1981-1985 pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej w Miliku, Andrzej\u00f3wce, Nowej Wsi i Ostrodze, a w latach 1985-1987 by\u0142 proboszczem w Zbyszycach, ale z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia musia\u0142 zrezygnowa\u0107. Zmar\u0142 22 VII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Zawadzie ko\u0142o Tarnowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLIWA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 18 I 1936 r. w miejscowo\u015bci Nawsie ko\u0142o Wielopola Skrzy\u0144skiego, syn Jana i Wiktorii z domu Be\u0142ch. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105, a nast\u0119pnie Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojskow\u0105 i Techniczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu, gdzie uzyska\u0142 kwalifikacje mechanika eksploatacji samolot\u00f3w MiG 15. W 1960 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na Wydziale 43, a nast\u0119pnie na Wydziale 57. Tam pracowa\u0142 na nast\u0119puj\u0105cych stanowiskach: mechanika lotniczego, brygadzisty, starszego mistrza, kierownika zmianowego i kierownika Dzia\u0142u Startu. R\u00f3wnolegle uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (budowa p\u0142atowc\u00f3w), a nast\u0119pnie odby\u0142 szkolenie lotnicze w zakresie obs\u0142ugi, pr\u00f3b w locie silnik\u00f3w t\u0142okowych, przyrz\u0105d\u00f3w pok\u0142adowych, wyposa\u017cenia elektrycznego i radiowego. Uzyska\u0142 te\u017c licencj\u0119 mechanika II klasy obs\u0142ugi naziemnej i licencj\u0119 mechanika pok\u0142adowego samolotu An-2. W ci\u0105gu pracy zawodowej odnotowa\u0142 m.in. 3611 start\u00f3w i l\u0105dowa\u0144 oraz 1694 godzin lot\u00f3w na samolotach wyprodukowanych w WSK Mielec. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1991 r. By\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem Aeroklubu Mieleckiego oraz wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Osiedla J. Kusoci\u0144skiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 25 VII 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLIWA ZUZANNA<\/strong>, urodzona 15 VII 1945 r. w Tuczempach, c\u00f3rka Franciszka i Agnieszki z domu Kowal. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Radymnie, matur\u0119 zda\u0142a w 1963 r. W 1966 r. wraz z rodzin\u0105 przenios\u0142a si\u0119 do Mielca. Studia na Wydziale Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Opolu uko\u0144czy\u0142a w 1969 r. z tytu\u0142em magistra historii. W czasie studi\u00f3w pracowa\u0142a w Opolskim O\u015brodku Kultury. W 1970 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej w Mielcu. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1972 r. pracowa\u0142a etatowo jako dziennikarz w redakcjach gazet i czasopism: \u201eZielony Sztandar\u201d (1972-1988), \u201e\u015awiat Ksi\u0105\u017cki\u201d (1988-1990), \u201ePo\u015bredniak \u2013 pismo dla bezrobotnych\u201d (by\u0142a jego za\u0142o\u017cycielem), \u201eMoje Zdrowie\u201d i \u201eCodzienna Gazeta Polska\u201d, a p\u00f3\u017aniej nieetatowo wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z redakcjami czasopism: \u201eOkolice\u201d, \u201eFilipinka\u201d, \u201eMoja Rodzina\u201d, \u201eTwoja Gwiazda\u201d, \u201eHalo\u201d, \u201eCzytad\u0142o\u201d (dla m\u0142odzie\u017cy polonijnej) i \u201eNationale Geographic\u201d. Napisa\u0142a ksi\u0105\u017cki o tematyce historycznej:\u00a0Dom polski; Duchy polskie;Tajemnice miejsc niezwyk\u0142ych w Polsce; Dzieje siedzib polskich; Dwory, zamki, pa\u0142ace; Monografia sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mieszkaniowej w Polsce; powie\u015bci: Ja, wr\u00f3\u017cka; Puk, puk. Tu Lenin; Krzyk dzikiej czajki; Kasie\u0144ka z Kamie\u0144ca \u2013 polskie legendy (g\u0142\u00f3wnie legendy i ba\u015bnie z Podkarpacia).<\/em>\u00a0Wsp\u00f3\u0142pracuje z Fundacj\u0105 \u201eOtwarte Drzwi\u201d na rzecz m\u0142odzie\u017cy zaniedbanej i niepe\u0142nosprawnej. Wyr\u00f3\u017cniona nagrodami dziennikarskimi, m.in. T. Nocznickiego i K. K. Baczy\u0144skiego, a tak\u017ce literackimi za opowiadania. Po 2007 r. wyda\u0142a kolejne ksi\u0105\u017cki:\u00a0Pogaduchy przy misce pierog\u00f3w; Bardzo niecierpliwy morderca; Cuda Polski. Miejsca niezwyk\u0142e; Encyklopedia tradycji polskich<\/em>\u00a0(wsp\u00f3lnie z Renat\u0105 Hry\u0144-Ku\u015bmierek),\u00a0Gdy Kr\u00f3l pokocha Dam\u0119, czyli … WR\u00d3\u017bENIE Z KART;\u00a0<\/em>Kamienie szlachetne i ozdobne. Ponadto jest wsp\u00f3\u0142autorem m.in. Polskiej encyklopedii przyrodniczo-krajoznawczej\/ Miejsca niezwyk\u0142e\/Cuda Polski.\u00a0<\/em>Po 2013 r. ukaza\u0142y si\u0119:\u00a0Teodozja i cie\u0144 zab\u00f3jcy\u00a0<\/em>oraz\u00a0Tajemnica alei klonowej<\/em>.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aLIWI\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, inspektor szkolny Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w czasie I wojny \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLIWOWSKI MACIEJ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 10 I 1967 r. w Warszawie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w klubie Ok\u0119cie Warszawa w 1979 r. i do 1984 r. gra\u0142 w jego barwach. Przed rund\u0105 wiosenn\u0105 sezonu 1984\/1985 zosta\u0142 sprowadzony do II\u2013ligowej Stali Mielec i wyst\u0119powa\u0142 w niej jako napastnik do 1990 r. W sezonie 1984\/1985 przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu Stali do I ligi, a po spadku (sezon 1986\/1987) by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych autor\u00f3w kolejnego awansu do ekstraklasy w sezonie 1987\/1988 i zdobycia 5. miejsca w sezonie 1988\/1989. W I lidze zagra\u0142 w 100 meczach i zdoby\u0142 25 bramek, za\u015b w II lidze rozegra\u0142 43 mecze (11 bramek). W sezonie 1990\/1991 zosta\u0142 wypo\u017cyczony do niemieckiego zespo\u0142u VfL Bochum, a w nast\u0119pnym sezonie gra\u0142 w Zag\u0142\u0119biu Lubin. W latach 1992\u20131993 wyst\u0119powa\u0142 w Legii Warszawa i by\u0142 jednym z najlepszych jej zawodnik\u00f3w. W po\u0142owie sezonu 1993\/1994 przeszed\u0142 do SK Rapid Wiede\u0144 i zdoby\u0142 z t\u0105 dru\u017cyn\u0105 Puchar Austrii (1994) i mistrzostwo Austrii (1996). W kolejnych latach gra\u0142 w s\u0142abszych klubach austriackich: FC Tirol Innsbruck (1996-1997), VfB Admira – Wacker M\u00f6dling (1998), SV Ried im Innkreis 1912 (1998-1999), FC Nieder\u00f6sterreich Sankt P\u00f6lten (jesie\u0144 1999) i SV Hundsheim (wiosna 2000). By\u0142 wielokrotnym reprezentantem Polski w kategorii junior\u00f3w i w zespole m\u0142odzie\u017cowym (ju\u017c jako zawodnik Stali Mielec). W I reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142 w 9 meczach (w 6 meczach jako zawodnik Stali Mielec). W kwietniu 2011 r., wsp\u00f3lnie z Piotrem \u015awierczewskim, zosta\u0142 trenerem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej Znicz Pruszk\u00f3w (II liga) i prowadzi\u0142 j\u0105 do 2014 r. W 2014 r. zosta\u0142 trenerem Bzury Chodak\u00f3w. Z dniem 1 VII 2017 r. zosta\u0142 trenerem IV-ligowego zespo\u0142u Pilica Bia\u0142obrzegi, a nast\u0119pnie trenowa\u0142 dru\u017cyny Mszczonowianki Mszczon\u00f3w 92018-2020) i M\u0142awianki M\u0142awa (2021-). Wyr\u00f3\u017cniony wpisem do Galerii S\u0142aw Legii Warszawa. Poza prac\u0105 trenersk\u0105 gra\u0142 rekreacyjnie z dru\u017cynie Bar Ulubiona ETV Warszawa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aLIWY FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na terenie osiedla Smoczka. \u0141\u0105czy ulic\u0119 Eugeniusz Kahla z ulic\u0105 Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy. Ma oko\u0142o 295 m d\u0142ugo\u015bci i nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Patrona otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 25 X 2007 r. Ma utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119. Zbudowano przy niej pierwsze domy mieszkalne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: FRANCISZEK \u015aLIWA (1919-2002) to zas\u0142u\u017cony dzia\u0142acz ruchu ludowego i regionalnego w Mielcu, pose\u0142 na Sejm PRL i autor ksi\u0105\u017cek historycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aL\u00d3SARCZYK ANNA KRYSTYNA (z domu CIE\u015aLA)<\/strong>, urodzona 29 IX 1949 r. w Mielcu, c\u00f3rka Feliksa i Zofii z domu Pa\u0142ka. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika), matur\u0119 zda\u0142a w 1967 r. \u00a0Studia \u00a0na Wydziale In\u017cynierii Materia\u0142owej i Ceramiki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1972 r. z tytu\u0142em magistra. Na tej\u017ce uczelni uzyska\u0142a tak\u017ce doktorat i habilitacj\u0119. Od 1972 r. pracowa\u0142a na macierzystym Wydziale, na stanowiskach: asystenta, adiunkta, profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego (2009 r.). W ramach dzia\u0142alno\u015bci dydaktycznej by\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 kilku przedmiot\u00f3w, w tym: og\u00f3lna technologia ceramiki, materia\u0142y bioceramiczne oraz wybrane zagadnienia z technologii szk\u0142a i ceramiki. Wypromowa\u0142a 5 doktor\u00f3w i ponad 50 magistr\u00f3w. Utworzy\u0142a Pracowni\u0119 Bioceramiczn\u0105. Prowadzi\u0142a badania naukowe nad tworzeniem i otrzymywaniem materia\u0142\u00f3w do wykonywania implant\u00f3w kostnych. Rezultaty pracy naukowej i dydaktycznej opisa\u0142a w 195 artyku\u0142ach w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych (stan na koniec 2011 r.), a wyniki bada\u0144 by\u0142y wielokrotnie zastosowane do produkcji przemys\u0142owej. W swym dorobku posiada\u0142a te\u017c wsp\u00f3\u0142autorstwo 23 patent\u00f3w. Najwa\u017cniejszym wynalazkiem s\u0105 syntetyczne materia\u0142y (implanty) wytworzone w oparciu o fosforany wapnia, zast\u0119puj\u0105ce tkank\u0119 kostn\u0105, kt\u00f3ra zosta\u0142a uszkodzona lub zniszczona przez uraz lub chorob\u0119. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z krajowymi i zagranicznymi o\u015brodkami naukowymi. Pe\u0142ni\u0142a r\u00f3\u017cnorodne funkcje, m.in.: sekretarza Komisji Nauk Ceramicznych PAN, cz\u0142onka Sekcji Biomateria\u0142\u00f3w Komitetu Nauki o Materia\u0142ach PAN. Pracowa\u0142a w Polskim Komitecie Normalizacyjnym, Rektorskiej Komisji Dyscyplinarnej dla Student\u00f3w i w Komisji Wydzia\u0142owej WIMiC ds. Nagr\u00f3d oraz w komitetach redakcyjnych czasopism naukowych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrod\u0105 Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego. Zmarla 2 I 2025 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Krakowie – Bie\u017canowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aL\u00d3SAREK JAN<\/strong>, urodzony 10 VII 1871 r. w Bie\u017canowie, pow. Wieliczka, syn Franciszka i Marianny z domu Talarek. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego M\u0119skiego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1890 r. Patent na nauczyciela szk\u00f3\u0142 ludowych pospolitych z prawem nauczania j\u0119zyka niemieckiego, \u015bpiewu i gimnastyki uzyska\u0142 w 1892 r., a patent na nauczyciela szk\u00f3\u0142 wydzia\u0142owych z grupy pierwszej, uprawniaj\u0105cy do uczenia j\u0119zyka polskiego, geografii i historii powszechnej, otrzyma\u0142 w 1899 r. Pracowa\u0142 w szkole filialnej w Gruszowie jako zast\u0119pca nauczyciela (1890-1894), a nast\u0119pnie jako nauczyciel w szkole 1-klasowej ludowej w Surowej (1894-1895), szkole 1-klasowej ludowej w Wojs\u0142awiu (1895-1899) i szkole 5-klasowej ludowej m\u0119skiej w Mielcu (obok ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza). W 1901 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem szko\u0142y 5-klasowej ludowej m\u0119skiej w Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim, a w 1905 r. przeniesiony na stanowisko kierownika wspomnianej ju\u017c szko\u0142y 5-klasowej m\u0119skiej w Mielcu. Wzorowo sprawuj\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju szko\u0142y oraz wybudowania nowego skrzyd\u0142a od strony ko\u015bcio\u0142a i remontu starej cz\u0119\u015bci. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci, jako cz\u0142onek Polskiej Rady Szkolnej Okr\u0119gowej, by\u0142 jednym z organizator\u00f3w szkolnictwa polskiego w Mielcu i powiecie mieleckim. W 1921 r. Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego Lwowskiego powierzy\u0142o mu dodatkowo (na okres od kwietnia do sierpnia) funkcj\u0119 inspektora szkolnego dla powiatu mieleckiego. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem komisji Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego w Krakowie do spraw egzamin\u00f3w kwalifikacyjnych nauczycieli. W uznaniu wyj\u0105tkowych zas\u0142ug dla szkolnictwa powszechnego Ministerstwo Wyzna\u0144 Religijnych i O\u015bwiecenia Publicznego nada\u0142o mu w 1922 r. tytu\u0142 dyrektora. Jego staraniem i przy poparciu mieleckich cech\u00f3w rzemie\u015blniczych utworzono w 1912 r. w Mielcu Szko\u0142\u0119 Przemys\u0142ow\u0105 Uzupe\u0142niaj\u0105c\u0105 z siedzib\u0105 w budynku szko\u0142y m\u0119skiej. Zosta\u0142 mianowany jej kierownikiem, przy zachowaniu funkcji kierownika szko\u0142y m\u0119skiej. Rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u201eprzemys\u0142\u00f3wki\u201d i da\u0142 tym dobry pocz\u0105tek zorganizowanego szkolnictwa zawodowego w Mielcu. W 1914 r. uko\u0144czy\u0142 kurs przemys\u0142owo-kupiecki dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 przemys\u0142owych uzupe\u0142niaj\u0105cych w Pa\u0144stwowej Szkole Przemys\u0142owej w Krakowie. W latach 20. uczy\u0142 te\u017c w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu. Funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y m\u0119skiej pe\u0142ni\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1931 r., a kierownikiem szko\u0142y zawodowej dokszta\u0142caj\u0105cej (po zmianie nazwy) pozosta\u0142 do 1934 r. By\u0142 prezesem mieleckiego oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w latach 1912-1924 oraz cz\u0142onkiem Komisji Okr\u0119gowej ZNP w Krakowie. Ponadto udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako radny Rady Miejskiej w Mielcu oraz cz\u0142onek Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eKonsum\u201d. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in. przyznaniem prawa do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci. Zmar\u0142 28 XII 1936 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aL\u00d3SAREK JAN MARIAN<\/strong>, urodzony 17 XII 1944 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Heleny z domu Pietras. Studia na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie uko\u0144czy\u0142 w 1968 r. Po odbyciu sta\u017cu w Szpitalu Powiatowym w Gryfinie, gdzie m.in. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika, w latach 1971-1973 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 na stanowisku dow\u00f3dcy plutonu medycznego. W tym czasie, jako wolontariusz, praktykowa\u0142 w Klinice Chirurgii Og\u00f3lnej i Klinice Neurochirurgii Pomorskiej Akademii Medycznej. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej w 1973 r. zosta\u0142 zatrudniony w Klinice Neurochirurgii PAM i odt\u0105d neurochirurgia sta\u0142a si\u0119 przedmiotem jego zainteresowa\u0144 naukowych. W 1974 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia w zakresie chirurgii og\u00f3lnej, a w 1979 r. \u2013 specjalizacj\u0119 II stopnia z neurochirurgii. Tak\u017ce w 1980 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Pr\u00f3ba oceny wydolno\u015bci wewn\u0105trzczaszkowej kompensacji obj\u0119to\u015bciowej z uwzgl\u0119dnieniem wska\u017anika niestabilno\u015bci ci\u015bnienia wewn\u0105trzczaszkowego u chorych po zamkni\u0119tych urazach czaszkowo-m\u00f3zgowych. Habilitacj\u0119 uzyska\u0142 w 1987 r. na podstawie rozprawy Odleg\u0142e nast\u0119pstwa krwawienia podpaj\u0119czyn\u00f3wkowego z t\u0119tniak\u00f3w m\u00f3zgu leczonych operacyjnie. W latach 1987-1994, w tym od 1988 r. jako docent, kierowa\u0142 Pracowni\u0105 Ci\u015bnienia Wewn\u0105trzczaszkowego przy Klinice Neurochirurgii PAM. W latach 1976-1990 odby\u0142 sta\u017ce naukowe w Krakowie, Warszawie, Sztokholmie i Magdeburgu. W 1994 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika nowo utworzonego Oddzia\u0142u Klinicznego Neurotraumatologii PAM i organizowa\u0142 go od podstaw. R\u00f3wnocze\u015bnie prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczn\u0105, g\u0142\u00f3wnie w zakresie neurochirurgii i neurotraumatologii. W latach 1990-1993 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki prorektora ds. dydaktyki Pomorskiej Akademii Medycznej oraz w latach 1990-1996 \u2013 prorektora ds. klinicznych PAM. Wielokrotnie przewodniczy\u0142 lub by\u0142 cz\u0142onkiem komisji egzamin\u00f3w na stopnie specjalizacji i doktoraty oraz habilitacje. By\u0142 te\u017c promotorem i recenzentem wielu prac. W 1994 r. zosta\u0142 mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego PAM, a w 1998 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 naukowy profesora nauk medycznych. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ordynatora Oddzia\u0142u Neurochirurgii i Neurotraumatologii Samodzielnego Publicznego Wojew\u00f3dzkiego Szpitala Zespolonego w Szczecinie. Opublikowa\u0142 (jako autor lub wsp\u00f3\u0142autor) oko\u0142o 110 prac, w tym tak\u017ce w zagranicznych wydawnictwach. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w badania nad wewn\u0105trzczaszkow\u0105 kompensacj\u0105 obj\u0119to\u015bciow\u0105 u chorych po urazach czaszkowo-m\u00f3zgowych oraz innymi problemami w dziedzinie neurotraumatologii. Od 1984 r. jest cz\u0142onkiem Komisji ds. Uraz\u00f3w Uk\u0142adu Nerwowego i Bada\u0144 Homeostazy \u015arodowiska Wewn\u0105trzczaszkowego Komitetu Nauk Neurologicznych PAN. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Sekcji Neurotraumatologii Polskiego Towarzystwa Neurochirurgicznego, Zachodnio-Pomorskiego Oddzia\u0142u PTN w Szczecinie oraz Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Szczecinie i pe\u0142ni\u0142 w nich r\u00f3\u017cne funkcje. Uczestniczy\u0142 w organizacji kilku Zjazd\u00f3w Polskiego Towarzystwa Neurochirurg\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu sympozjach i konferencjach naukowych, wielokrotnie jako prelegent. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i licznymi nagrodami, m.in. Polskiego Towarzystwa Neurochirurgicznego i Zespo\u0142ow\u0105 Ministra Zdrowia. 11 I 2016 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora ds. lecznictwa Samodzielnego Publicznego Wojew\u00f3dzkiego Szpitalu Zespolonego w Szczecinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aL\u00d3SAREK STANIS\u0141AW MARIAN<\/strong>, urodzony 6 X 1901 r. w Z\u0142otnikach, powiat mielecki, syn Jana i Stanis\u0142awy z Rudnickich. Uko\u0144czy\u0142 IV klas\u0119 w Szkole M\u0119skiej w Mielcu, a nast\u0119pnie zda\u0142 egzamin z II klasy wydzia\u0142owej w Wieliczce (1914). W roku szkolnym 1915\/1916 by\u0142 uczniem pierwszego kursu Seminarium Nauczycielskiego w Rudniku nad Sanem. 17 VII 1916 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Legion\u00f3w Polskich i mimo m\u0142odego wieku zosta\u0142 przyj\u0119ty. \u201eZa dzielno\u015b\u0107 i wiern\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 Ojczy\u017anie ku pami\u0119ci przebytych boj\u00f3w w obronie Lwowa i Kres\u00f3w Wschodnich w r. 1918-1919\u201d w 1919 r. otrzyma\u0142 Odznak\u0119 Honorow\u0105 \u201eOrl\u0119ta\u201d. Po zako\u0144czeniu wojny powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Na pocz\u0105tku lat 30. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Skarbowym w Mielcu, a od 1936 r. w Urz\u0119dzie Skarbowym w Nowym Targu. W 1938 r. zosta\u0142 odznaczony Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci. Po II wojnie \u015bwiatowej mieszka\u0142 i pracowa\u0142 w Bia\u0142ej (p\u00f3\u017aniej Bielsko-Bia\u0142a), m.in. w Urz\u0119dzie Skarbowym. W latach 70., po przej\u015bciu na emerytur\u0119, powr\u00f3ci\u0142 z \u017con\u0105 Stefani\u0105 (z Seiler\u00f3w) do Mielca. Zmar\u0142 11 VII 1982 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aLUSAREK ANNA<\/strong>, urodzona 12 XII 1894 r. w G\u00f3rkach, pow. mielecki, c\u00f3rka Jana \u015al\u00f3sarka i Stanis\u0142awy z Rudnickich. (Jej nazwisko pisze si\u0119 odmiennie od ca\u0142ej rodziny, poniewa\u017c w ksi\u0119dze urodze\u0144 mylnie wpisano nazwisko ojca i b\u0142\u0119du tego nie sprostowano do ko\u0144ca jej \u017cycia.) Absolwentka Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. \u015bw. Hildegardy w Bia\u0142ej (dzi\u015b: Bielsko-Bia\u0142a), matur\u0119 zda\u0142a w 1914 r. Patent na nauczycielk\u0119 szk\u00f3\u0142 ludowych pospolitych uzyska\u0142a 24 XI 1917 r. Jako nauczycielka pracowa\u0142a w Szkole Ludowej w Bujakowie (1915), a nast\u0119pnie w szko\u0142ach mieleckich: Szkole M\u0119skiej (1915-1931) i dodatkowo w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu, Szkole \u017be\u0144skiej im. M. Konopnickiej (1931-1939), jawnej szkole podstawowej (1939-1944), Szkole Podstawowej \u017be\u0144skiej (1944-1946), Szkole Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym TPD (1946-1957 i Szkole Podstawowej nr 3 (1957-1964). Na emerytur\u0119 odesz\u0142a 23 VI 1964 r., maj\u0105c 49-letni sta\u017c nauczycielski. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: prawem do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Srebrnym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznaka ZNP. Zmar\u0142a 22 III 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aLUSARSKA (ULICA)<\/strong>, ulica prywatna w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci osiedla Cyranka, tu\u017c przed granic\u0105 z Chorzelowem. Biegnie od ul. Orlej, wzd\u0142u\u017c linii kolejowej, do ul. Rolnej. S\u0142u\u017cy jako droga dojazdowa do posesji z domami jednorodzinnymi oraz do p\u00f3l uprawnych. Ma 400 m d\u0142ugo\u015bci i nawierzchni\u0119 z p\u0142yt drogowych. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r., po w\u0142\u0105czeniu tego terenu w granice miasta Mielca. Przy wyborze nazwy przyj\u0119to sugesti\u0119 mieszka\u0144c\u00f3w. W 2007 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aMIDOWSKI WITOLD STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 20 VII 1964 r. w Mielcu. Pocz\u0105tkowo studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia na Wydziale Orientalistyki Moskiewskiego Pa\u0144stwowego Instytutu Stosunk\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych i w 1990 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra politologii. W latach 1991-1993 pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego w Kolegium Nauczycielskim i jednej ze szk\u00f3\u0142 podstawowych w Tarnobrzegu. Od 1993 r. do 1996 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa przedsi\u0119biorstwa \u201eTelwolta\u201d w Sandomierzu. W 1996 r. zosta\u0142 zatrudniony w Kancelarii Prezydenta RP najpierw na stanowisku wicedyrektora, a nast\u0119pnie dyrektora Departamentu Obs\u0142ugi Rady Bezpiecze\u0144stwa Narodowego. Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu obronno\u015bci pa\u0144stwa w Wielkiej Brytanii, wy\u017cszy kurs obrony w Akademii Obrony Narodowej w 1998 r. oraz kurs j\u0119zyka urdu w Instytucie J\u0119zyk\u00f3w Wsp\u00f3\u0142czesnych w Islamabadzie. Odby\u0142 te\u017c praktyk\u0119 w ambasadzie RP w Islamabadzie. W okresie od 24 X 2002 r. do 32 VIII 2008 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ambasadora RP w Iranie z akredytacj\u0105 na Turkmenistan w latach 2005-2007. Po wykonaniu tej misji powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako radca ministra (2008-2011). W 2011 r. zosta\u0142 mianowany ambasadorem RP w Arabii Saudyjskiej z akredytacj\u0105 na Oman i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 2017 r. Po powrocie do kraju zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku dyrektora ds. rozwoju biznesu mi\u0119dzynarodowego w sp\u00f3\u0142ce Wagony \u015awidnica, wchodz\u0105cej w sk\u0142ad ameryka\u0144skiego koncernu Greenbrier \u2013 \u015bwiatowego potentata w produkcji wagon\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aNIADECKIEGO J\u0118DRZEJA (ULICA)<\/strong>, miejska ulica d\u0142ugo\u015bci 243 m na osiedlu Borek. \u0141\u0105czy ul. G. Morcinka z ul. J. Przybosia, kt\u00f3re z kolei \u0142\u0105cz\u0105 osiedle z tranzytow\u0105 ul. H. Sienkiewicza. Od 1999 r. ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek. Jej adres maj\u0105 posesje prywatne z domami jednorodzinnymi i bogat\u0105 zieleni\u0105. Patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. po przy\u0142\u0105czeniu tego terenu do miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: J\u0118DRZEJ \u015aNIADECKI (1768\u20131838) to jeden z najwybitniejszych chemik\u00f3w swoich czas\u00f3w, biolog, lekarz, filozof i pedagog. By\u0142 profesorem chemii i medycyny w Wilnie. Stworzy\u0142 polskie s\u0142ownictwo chemiczne. Napisa\u0142 m.in. pierwszy polski podr\u0119cznik chemii (\u201ePocz\u0105tki chemii\u201d, 1800) i nowatorsk\u0105 w zakresie nauk przyrodniczych prac\u0119 \u201eTeoria jestestw organicznych\u201d. Krzewi\u0142 higien\u0119 i dietetyk\u0119 oraz wychowanie fizyczne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aPIEWAK DARIAN<\/strong>, urodzony 21 VII 1960 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Krystyny z domu Kagan. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. Od 1986 r. pracuje w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Po sta\u017cu pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 m\u0142odszego asystenta na Oddziale Neurologii R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w Przemys\u0142owym Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu, najpierw w Poradni Og\u00f3lnej, a nast\u0119pnie w Poradni Neurologicznej. Ponadto od IV 1987 r. do III 1988 r. pracowa\u0142 w Poradni Przeciwalkoholowej. W 1990 r., po egzaminie, zdanym z wyr\u00f3\u017cnieniem w Klinice Neurologii w Krakowie, uzyska\u0142 tytu\u0142 specjalisty I stopnia z neurologii, a nast\u0119pnie zosta\u0142 starszym asystentem na Oddziale Neurologii. Od XI 1991 r. do ko\u0144ca 2000 r. pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 kierownika O\u015brodka Rehabilitacji Leczniczej w Mielcu. W tym czasie uczestniczy\u0142 w tworzeniu nowych plac\u00f3wek rehabilitacyjnych, m.in. O\u015brodka Rehabilitacyjno-Wychowawczego dla Dzieci z Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym i Przychodni Rehabilitacyjnej dla Dzieci Niepe\u0142nosprawnych w Mielcu oraz Punkt\u00f3w Rehabilitacyjnych w Borowej, Cmolasie, Czerminie, G\u00f3rkach, Podleszanach i Przec\u0142awiu. Ponadto od 1991 r. prowadzi Poradni\u0119 Rehabilitacyjn\u0105 w Mielcu. W 1997 r., po zdaniu egzaminu (z wyr\u00f3\u017cnieniem) w Klinice Rehabilitacji w Konstancinie, otrzyma\u0142 tytu\u0142 specjalisty II stopnia z zakresu rehabilitacji medycznej. Praca specjalizacyjna\u00a0B\u00f3l w stwardnieniu rozsianym<\/em>\u00a0zosta\u0142a opublikowana w biuletynie naukowym \u201ePost\u0119py Rehabilitacji\u201d. W latach 2002-2003 prowadzi\u0142 Poradni\u0119 Leczenia Wad Postawy u Dzieci w Mielcu. Na pocz\u0105tku 2005 r. powierzono mu obowi\u0105zki ordynatora nowo utworzonego Oddzia\u0142u Rehabilitacyjnego Szpitala Powiatowego w Mielcu. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania tego Oddzia\u0142u i jako ordynator organizowa\u0142 od podstaw jego funkcjonowanie. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania s\u0142u\u017cb\u0105 zdrowia w Centrum Studi\u00f3w Podyplomowych Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Systematycznie uczestniczy w kursach specjalistycznych, sympozjach i zebraniach naukowych. Od 1985 r. jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, a w latach 1989-1997 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza mieleckiego Ko\u0142a PTL. Nale\u017cy tak\u017ce do Polskiego Towarzystwa Neurologicznego (od 1986 r.) i Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji (od 1992 r.), w kt\u00f3rym jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. W latach 1989-1993 by\u0142 delegatem mieleckich lekarzy do Komitetu Organizacyjnego Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Rzeszowie. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Og\u00f3lnopolskiego Zwi\u0105zku Zawodowego Lekarzy i pe\u0142ni funkcj\u0119 sekretarza Ko\u0142a OZZL w Mielcu. Prowadzi Prywatny Gabinet Lekarski AKSON w Mielcu przy ul. Zygmuntowskiej 2\/1.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aPIEWAK EUGENIUSZ J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 I 1937 r. w Woli Mieleckiej, syn J\u00f3zefa i Karoliny z domu Le\u015bniak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1954 r. Wzorem starszego brata (Jana) wybra\u0142 studia teologiczne i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu. Ucz\u0119szcza\u0142 do Seminarium Zagranicznego w Poznaniu, a po z\u0142o\u017ceniu \u015blub\u00f3w zakonnych (1955) studiowa\u0142 filozofi\u0119 w Domu Towarzystwa Chrystusowego w Zi\u0119bicach. Po tzw. \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d (1956) zosta\u0142 skierowany do nauczania religii w szko\u0142ach na Pomorzu Zachodnim. Po studiach teologicznych w Poznaniu w 1962 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Mimo stara\u0144 nie otrzyma\u0142 zgody w\u0142adz pa\u0144stwowych na wyjazd zagraniczny. Zosta\u0142 wi\u0119c skierowany do parafii pw. \u015bw. Ottona w Pyrzycach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w parafiach: Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusowego w Szczecinie, Gryficach i W\u0142adys\u0142awowie. W 1978 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Sarbii ko\u0142o Ko\u0142obrzegu, a ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ojca duchownego dekanatu ko\u0142obrzeskiego. W 1986 r. powierzono mu probostwo parafii Szczecin-Podjuchy oraz funkcj\u0119 ojca duchownego dekanatu Szczecin-D\u0105bie, a nast\u0119pnie w Szczecinie-Osiedlu Fabrycznym. Po przemianach ustrojowych w latach 90. przekazano mu opiek\u0119 duszpastersk\u0105 nad miejscowymi jednostkami wojskowymi. W 1996 r. skierowano go na probostwo w Piaseczniku i tam pracowa\u0142 przez 8 lat, po czym przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zosta\u0142 rezydentem w Pyrzycach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aPIEWAK JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 22 VI 1932 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Cecylii z domu Le\u015bniak. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO 26, I LO). Matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1957 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w kilku parafiach diecezji tarnowskiej, m.in. w Woli \u0141u\u017ca\u0144skiej, Chomranicach, \u0141\u0119\u017ckowicach i Wielog\u0142owach. W 1980 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Biesiadkach ko\u0142o Brzeska. Zmar\u0142 6 VI 1988 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIADKOWIE JEHOWY<\/strong>, organizacja religijna wywodz\u0105ca si\u0119 z grupy Badaczy Pisma \u015awi\u0119tego, kt\u00f3r\u0105 za\u0142o\u017cy\u0142 w latach 70. XIX w. Charles Taze Russell w stanie Pensylwania (USA). Oficjaln\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119to po zarejestrowaniu w Pensylwanii w 1884 r. pod nazw\u0105 Towarzystwo Traktatowe Stra\u017cnica Syjo\u0144ska. W 1909 r. umieszczono siedzib\u0119 w Brooklynie (Nowy Jork) i tam pozostaje do dzi\u015b. W 1931 r. przyj\u0119to nazw\u0119 \u015awiadkowie Jehowy. Oficjalnym reprezentantem organizacji jest Towarzystwo Biblijne i Traktatowe \u2013 Stra\u017cnica z siedzib\u0105 w Nowym Jorku. Nauka \u015awiadk\u00f3w Jehowy opiera si\u0119 na \u201eBiblii\u201d. Wierz\u0105 w jedynego prawdziwego Boga \u2013 Jehow\u0119, kt\u00f3ry stworzy\u0142 Jezusa jako jednorodzonego syna. Nie uznaj\u0105 dogmatu Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej. Chrzcz\u0105 si\u0119 przez zanurzenie w wodzie. Organizuj\u0105 zebrania w tzw. Salach Kr\u00f3lestwa. G\u0142osz\u0105 maj\u0105ce nadej\u015b\u0107 rz\u0105dy Bo\u017ce na ziemi. M.in. pot\u0119piaj\u0105 przemoc i aborcj\u0119 oraz sprzeciwiaj\u0105 si\u0119 transfuzji krwi. Nie prowadz\u0105 dzia\u0142alno\u015bci politycznej. Na ziemiach polskich pierwsi \u015a.J. dzia\u0142ali od 1905 r. W 1950 r. zostali zdelegalizowani. Ponowna rejestracja nast\u0105pi\u0142a w 1989 r. Aktualnie w oko\u0142o 1760 polskich zborach gromadzi si\u0119 oko\u0142o 123 tysi\u0105ce os\u00f3b. Wydawane s\u0105: \u201eBiblia\u201d, ksi\u0105\u017cki religijne oraz czasopisma: \u201eStra\u017cnica\u201d i \u201ePrzebud\u017acie si\u0119!\u201d. Na terenie Mielca funkcjonuje zb\u00f3r skupiaj\u0105cy oko\u0142o 200 os\u00f3b. Przewodzi mu grono starszych. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 by\u0142 budynek przy ul. J. Korczaka, a nast\u0119pn\u0105 – przy ul. E. Kahla. W tym miejscu (\u201eSala Kr\u00f3lestwa\u201d) odbywaj\u0105 si\u0119 spotkania religijne w dw\u00f3ch du\u017cych grupach (po 100 os\u00f3b) dwa razy w tygodniu, a ponadto organizowane jest cotygodniowe spotkanie w mniejszych grupach. Tre\u015bci\u0105 tych spotka\u0144 jest studiowanie Pisma \u015awi\u0119tego. Trzy razy w roku odbywa si\u0119 chrzest w r\u00f3\u017cnych miejscowo\u015bciach, ostatnio w hali na Podpromiu w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIAT ZWIERZ\u0118CY<\/strong>, na terenach miasta Mielca jest zr\u00f3\u017cnicowany, na co wp\u0142yw ma spore zr\u00f3\u017cnicowanie \u015brodowisk: r\u00f3\u017cna zabudowa, tereny otwarte, lasy i parki, tereny nadrzeczne i stawy. Na podstawie podzia\u0142u na krainy zoograficzne, dokonanego w Narodowym Atlasie Polski (1973), Mielec znajduje si\u0119 w krainie Niziny Sandomierskiej, a w podziale fizjograficznym \u2013 na terenie mezoregionu R\u00f3wniny Tarnobrzeskiej. Dominuj\u0105cymi zwierz\u0119tami na poszczeg\u00f3lnych rodzajach teren\u00f3w s\u0105: 1) t. zwartej i lu\u017anej zabudowy \u2013 , ssaki: szczur, mysz, nietoperz, kret, ptaki: gawron, kawka, sroka, wr\u00f3bel domowy, szpak, sikora, kos, sierp\u00f3wka, puszczyk, jerzyk, kopciuszek, bia\u0142orzytka, pliszka siwa, dym\u00f3wka, okn\u00f3wka, kulczyk i makol\u0105gwa; gady: \u017cmija, jaszczurka i zaskroniec; p\u0142azy: ropucha szara i ropucha zielona; 2) t. otwarte \u2013 ssaki: sarna, zaj\u0105c szarak, kr\u00f3lik, mysz (r\u00f3\u017cne gatunki), ptaki: skowronek polny, \u015bwiergotek \u0142\u0105kowy, pokrzewka, kl\u0105skawka i rzadki gatunek \u2013 dzierlatka oraz kret, 3) t. le\u015bne – ssaki: jele\u0144, sarna, dzik i lis oraz liczne gatunki ptak\u00f3w, a w\u015br\u00f3d nich sikora, \u015bwistunka, mucho\u0142\u00f3wka, dzi\u0119cio\u0142, drozd, bocian czarny, myszo\u0142\u00f3w, jastrz\u0105b, sowa uszata i krogulec, 4) parki, planty i cmentarze \u2013 ssaki: wiewi\u00f3rka, \u0142asica, je\u017c i ryj\u00f3wka aksamitna, ptaki: sikora, zaganiacz, pokrzewka, dzi\u0119cio\u0142 pstry, dzi\u0119cio\u0142 zielony, dzi\u0119cio\u0142 czarny, zi\u0119ba, kos i kwiczo\u0142; gady: jaszczurka zwinka i padalec zwyczajny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIATKOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 26 I 1893 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Mateusza i Agnieszki z domu Malec. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1916 r. Przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 nale\u017ca\u0142 do tajnej organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej \u201eZarzewie\u201d, maj\u0105cej \u015bcis\u0142y zwi\u0105zek z Komend\u0105 Dru\u017cyn Strzeleckich w Krakowie. Jako jeden z pierwszych (wraz z grup\u0105 koleg\u00f3w z Mielca) zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w Polskich i uczestniczy\u0142 w ca\u0142ym szlaku bojowym I Brygady. Dwukrotnie zosta\u0142 ranny, a w 1916 r. (w czasie urlopu) zda\u0142 w Mielcu matur\u0119. Po kryzysie przysi\u0119gowym wcielono go do wojska austriackiego i wys\u0142ano na front w\u0142oski. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y oficerskiej w stopniu podporucznika uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej i w tym okresie awansowano go na stopie\u0144 porucznika, a nast\u0119pnie kapitana oraz dwukrotnie odznaczono go Krzy\u017cem Walecznych. W okresie mi\u0119dzywojennym s\u0142u\u017cy\u0142 m.in. w jednostkach wojskowych w Nowo\u015bwi\u0119canach na Wile\u0144szczy\u017anie, W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim, Rembertowie (uko\u0144czy\u0142 kurs dow\u00f3dc\u00f3w batalion\u00f3w), Che\u0142mie, ponownie we W\u0142odzimierzu (dow\u00f3dca kompanii, a nast\u0119pnie batalionu w 23 pu\u0142ku piechoty, awans na stopie\u0144 majora), Rokitnie (dow\u00f3dca batalionu KOP, awans na stopie\u0144 podpu\u0142kownika), Suwa\u0142kach (dow\u00f3dca batalionu KOP) i G\u0142\u0119bokich na Wile\u0144szczy\u017anie (dow\u00f3dca pu\u0142ku KOP). W tym okresie odznaczono go m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci z Mieczami i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., po wkroczeniu wojsk radzieckich na Litw\u0119 17 IX, przeszed\u0142 z grup\u0105 \u017co\u0142nierzy przez granic\u0119 z \u0141otw\u0105 i tam zosta\u0142 internowany, a nast\u0119pnie wydany Rosjanom i skazany na 10 lat ci\u0119\u017ckich rob\u00f3t w obozie poza kr\u0119giem polarnym. Na podstawie uk\u0142adu Sikorski \u2013 Majski zosta\u0142 uwolniony i znalaz\u0142 si\u0119 w armii gen. W. Andersa. Po przej\u015bciu do Iraku (grudzie\u0144 1942 r.) mianowano go dow\u00f3dc\u0105 O\u015brodka Zapasowego Etap\u00f3w Armii Polskiej na Wschodzie. Na pocz\u0105tku 1943 r. ci\u0119\u017cko chorowa\u0142, a po wyj\u015bciu ze szpitala otrzyma\u0142 stanowisko komendanta Placu m. Jerozolima. Po wojnie zosta\u0142 skierowany do Anglii i po przeszkoleniu cywilnym na pocz\u0105tku wrze\u015bnia 1947 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski. 12 IX otrzyma\u0142 zwolnienie z czynnej s\u0142u\u017cby wojskowej, a 28 II 1950 r. \u2013 przeniesienie w stan spoczynku. Zakupi\u0142 i prowadzi\u0142 niewielkie gospodarstwo w G\u0142ogoczowie ko\u0142o Krakowa. Na pocz\u0105tku lat. 60 zn\u00f3w ci\u0119\u017cko chorowa\u0142. Zmar\u0142 13 II 1963 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n

\u015aWIAT\u0141OWICZ LEONID,<\/b> urodzony 9 IV 1918 r. w miejscowo\u015bci Dom\u017ceryce (p\u00f3\u017aniej ZSRR), syn Konstantego i Marii z domu Podowalny. Absolwent Gimnazjum w Nie\u015bwie\u017cu i Liceum Mechanicznego w Wilnie z matur\u0105 w 1940 r.? Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Baranowiczach jako \u015blusarz w zak\u0142adzie remontowym samochod\u00f3w, a nast\u0119pnie w Nie\u015bwie\u017cu w fabryce w\u0142\u00f3kienniczej (ju\u017c pod okupacj\u0105 niemieck\u0105). W 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do II Armii Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany 40. pu\u0142ku artylerii lekkiej 9. Dywizji Drezde\u0144skiej. W tej formacji w randze ogniomistrza przeszed\u0142 szlak bojowy: Bia\u0142ystok \u2013 Mi\u0119dzyrzec \u2013 Radom \u2013 Piotrk\u00f3w Trybunalski \u2013 Pozna\u0144 \u2013 Wroc\u0142aw – Frankfurt \u2013 forsowanie Nysy \u2013 Drezno \u2013 Mielnik (Czechy). Po zako\u0144czeniu wojny uczestniczy\u0142 w walkach z UPA w rejonie Sanu. Po zwolnieniu z wojska pracowa\u0142 m.in. w Zak\u0142adach Mechanicznych im. J. Strzelczyka w \u0141odzi jako technolog \u2013 kalkulator (1948-1951). W 1951 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK w grupie wydzielonej, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 r\u00f3\u017cnymi kom\u00f3rkami organizacyjnymi w zale\u017cno\u015bci od bie\u017c\u0105cych potrzeb. W 1963 r. powierzono mu niezwykle odpowiedzialne stanowisko kierownika Dzia\u0142u Uruchamiania. W 1980 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pracowa\u0142 dorywczo, m.in. jako t\u0142umacz tekst\u00f3w technicznych z j\u0119zyka rosyjskiego dla Zak\u0142ad\u00f3w Us\u0142ug Technicznych w Rzeszowie. Uhonorowany m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia PRL, Odznak\u0105 Honorow\u0105 WSK Mielec i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK\u201d oraz odznaczeniami wojskowymi za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej: Krzy\u017cem Walecznych, medalem radzieckim \u201eZa zwyci\u0119stwo nad Niemcami w Wielkiej Narodowej Wojnie\u201d, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem za Nys\u0119, Odr\u0119 i Ba\u0142tyk. Zmar\u0142 20 VIII 2000 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIATOWIEC JAN KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 28 VIII 1925 r. w Kliszowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z domu Boczek. Ucze\u0144 Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu oraz uczestnik tajnych komplet\u00f3w nauczania. Po maturze w Warszawie (1945) uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Broni Pancernej (1946), a p\u00f3\u017aniej studiowa\u0142 w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie (1958). Od 1951 r. pe\u0142ni\u0142 szereg wa\u017cnych funkcji wojskowych. By\u0142 m.in.: dow\u00f3dc\u0105 pu\u0142ku w Z\u0142ocieniu, szefem Sztabu Dywizji w Elbl\u0105gu, wyk\u0142adowc\u0105 w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie \u2013 adiunktem Katedry Taktyki i Sztuki Operacyjnej (na tej uczelni uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk wojskowych), dow\u00f3dc\u0105 Dywizji Pancernej w Olsztynie, szefem Sztabu \u015al\u0105skiego Okr\u0119gu Wojskowego, szefem Sztabu Warszawskiego Okr\u0119gu Wojskowego, szefem Zarz\u0105du Operacyjnego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, I zast\u0119pc\u0105 G\u0142\u00f3wnego Inspektora Obrony Terytorialnej Kraju oraz attache w Bu\u0142garii. W 1986 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, posiadaj\u0105c stopie\u0144 genera\u0142a brygady. W 1991 r. powr\u00f3ci\u0142 do czynnej s\u0142u\u017cby wojskowej i powierzono mu funkcj\u0119 szefa Departamentu Wojskowego w Biurze Bezpiecze\u0144stwa Narodowego przy Kancelarii Prezydenta RP. W listopadzie 1991 r. awansowa\u0142 na stopie\u0144 genera\u0142a dywizji. By\u0142 autorem Polskiej Doktryny Wojennej przedstawionej przez BBN. W 1993 r. przeszed\u0142 ponownie w stan spoczynku. Poza s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 pasjonuje si\u0119 muzyk\u0105 i malarstwem. Gra na skrzypcach, maluje obrazy. Przez 20 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Wojskowego Ko\u0142a \u0141owieckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i licznymi odznaczeniami resortowymi. Utrzymuje systematyczne kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczy\u0142 w \u015awiatowym Zje\u017adzie Mielczan w 2000 r. Zmar\u0142 7 X 2012 r. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/p>\r\n

\"\"\u015aWIATOWIEC RYSZARD KAZIMIERZ<\/b>, urodzony 12 II 1963 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Anny z domu Padyku\u0142a. W latach szkolnych trenowa\u0142 w Stali Mielec p\u0142ywanie i siatk\u00f3wk\u0119 (zdoby\u0142 wicemistrzostwo Polski m\u0142odzik\u00f3w w dw\u00f3jkach). Absolwent Technikum Mechanicznego (budowa p\u0142atowc\u00f3w) z matur\u0105 w 1983 r. Studiowa\u0142 w Politechnice Rzeszowskiej i po wyje\u017adzie w czasie trzeciego roku do USA, a p\u00f3\u017aniej do Kanady, studiowa\u0142 do 1992 r. w George Brown College w Toronto (Kanada). W latach 1983-1989 pracowa\u0142 w WSK i OBR jako monter p\u0142atowc\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej technolog, przy samolotach Iryda, M-28 i M-26. Po wyje\u017adzie do USA i Kanady, od 1996 r. pracuje w Firmie Bombardier w Toronto\u00a0 jako Aircraft Assembler przy samolotach: Global Expres, Global 5000, Global 6000 i Q400. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci niezmiennie wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105. W szkole \u015bredniej wyst\u0119powa\u0142 w zespole muzycznym \u201eGrupa pod Globusem\u201d. Wyst\u0119powa\u0142 w balecie Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d i bra\u0142 udzia\u0142 w koncertach na wielu polskich scenach, a za granic\u0105 w ZSRS, Niemczech, Belgii, Luksemburgu, Francji, Kanadzie i USA oraz na W\u0119grzech i Ukrainie. Ponadto wyst\u0105pi\u0142 w spektaklu teatralnym \u201eKr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia\u201d w mieleckim RCK.\u00a0 Po wyje\u017adzie do USA i Kanady podj\u0105\u0142 kilkukierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. jako cz\u0142onek zarz\u0105du Polish National Union of Canada w Toronto, dziennikarz i prezes dyrekcji prasowej Tygodnika \u201eG\u0142os Polski\u201d w Toronto oraz organizator Piknik\u00f3w Mielczan w Toronto, imprezy Mississauga Polish Day oraz Dni Kultury Polskiej w Royal Ontario Museum \u2013 ROM w Toronto. Wyst\u0119powa\u0142 w zespo\u0142ach: ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d\u00a0 (Chicago USA), ZPiT Wici \u2013 Chicago (reprezentacyjny zesp\u00f3\u0142 Polish National Union), ZPiT Polanie \u2013 Toronto (Kanada), ZPiT Kujawiak \u2013 Toronto, ZPiT Wis\u0142a \u2013 Toronto, ZPiT Ma\u0142e Mazowsze \u2013 Burlington (Kanada, choreograf), ZPiT Bia\u0142y Orze\u0142 \u2013 Toronto (wiceprezes, opiekun zespo\u0142u w czasie \u015awiatowego Festiwalu Polonijnych Zespo\u0142\u00f3w Folklorystycznych w Rzeszowie). Ponadto wyst\u0119powa\u0142 w\u00a0 programie radiowym \u201ePiosenki Magdalenki\u201d dla dzieci w Toronto, ch\u00f3rze Agnus Dei w Mississauga (Kanada), formacji biesiadnej Art. Bis w Mississauga i grupie szantowej wokalno-instrumentalnej \u201eWspania\u0142y Krzy\u017cak\u201d. Odznaczony Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIATOWIEC TADEUSZ<\/strong>, urodzony 9 XI 1924 r. w Maliniu, pow. mielecki, syn Andrzeja i Agnieszki. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w warsztacie \u015blusarskim, a od kwietnia 1942 r. w Flugzeugwerk Mielec. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej jesieni\u0105 1944 r. zosta\u0142 \u017co\u0142nierzem 10 Dywizji Piechoty II Armii Wojska Polskiego i przeszed\u0142 jej ca\u0142y szlak bojowy. Walczy\u0142 m.in. nad Odr\u0105, Nys\u0105 \u0141u\u017cyck\u0105 i pod Budziszynem. Do pracy w PZL Mielec powr\u00f3ci\u0142 w 1948 r. na stanowisko \u015blusarza. P\u00f3\u017aniej by\u0142 brygadzist\u0105, kre\u015blarzem i konstruktorem. Po uko\u0144czeniu Technikum Mechanicznego zosta\u0142 kierownikiem sekcji usterzenia na Wydziale 01, a nast\u0119pnie powierzono mu stanowisko zast\u0119pcy kierownika i kierownika tego wydzia\u0142u. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 szefa ds. produkcji cywilnej, a w 1972 r. w tworz\u0105cym si\u0119 OBR \u2013 zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. produkcji (p\u00f3\u017aniej szefa produkcji). We wrze\u015bniu 1986? r. przeniesiono go na stanowisko zast\u0119pcy szefa produkcji w Zak\u0142adzie Silnikowym. Podczas trwaj\u0105cej 45 lat pracy zawodowej wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w uruchamianie i modyfikowanie produkcji takich mieleckich wyrob\u00f3w jak: samoloty M-15, M-18, M-20, M-21 i An-28, silniki wysokopr\u0119\u017cne, aparatura paliwowa, ch\u0142odnie i w\u00f3zki elektryczne \u201eMelex\u201d. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w FKS \u201eStal\u201d Mielec, SIMP i ZBoWiD. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim OOP i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, wieloma odznaczeniami resortowymi i zespo\u0142ow\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 Nagrod\u0105 II stopnia za przygotowanie i wdro\u017cenie do produkcji samolotu lotniczego M-18 \u201eDromader\u201d. Zmar\u0142 20 VIII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIATOWY DZIE\u0143 GODNO\u015aCI OS\u00d3B Z NIEPE\u0141NOSPRAWNO\u015aCI\u0104 INTELEKTUALN\u0104 \u2013 5 MAJA<\/strong>,\u00a0 ustanowiony w 1999 r. Jego celem jest zwr\u00f3cenie uwagi spo\u0142ecze\u0144stwa na osoby niepe\u0142nosprawne oraz \u0142amanie barier i stereotyp\u00f3w w kontaktach mi\u0119dzyludzkich. W Mielcu po raz pierwszy obchodzono go 16 V 2014 roku i odt\u0105d co roku w maju organizowane s\u0105 takie uroczysto\u015bci. Ich g\u0142\u00f3wnym organizatorem jest mieleckie Ko\u0142o Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Os\u00f3b z Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym. Tradycj\u0105 tego dnia jest powitanie uczestnik\u00f3w przez prezydenta Mielca i wr\u0119czenie im kluczy do miasta, marsz z orkiestr\u0105 na trasie Urz\u0105d Miejski \u2013 plac Armii Krajowej, a nast\u0119pnie uroczysto\u015b\u0107 z programem artystycznym w Domu Kultury SCK. Uczestnikami obchod\u00f3w Mieleckiego Dnia Godno\u015bci s\u0105: osoby niepe\u0142nosprawne i ich rodziny oraz opiekunowie, inni cz\u0142onkowie Stowarzyszenia na Rzecz Os\u00f3b z Niepe\u0142nosprawno\u015bci\u0105 Intelektualn\u0105, przedstawiciele samorz\u0105d\u00f3w \u2013 powiatowego i gminnych oraz delegacje szk\u00f3\u0142, instytucji i niekt\u00f3rych firm. Co roku przyznawane s\u0105 statuetki \u201eNiepokonani\u201d osobom, kt\u00f3re pomagaj\u0105 niepe\u0142nosprawnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIATOWY ZWI\u0104ZEK \u017bO\u0141NIERZY ARMII KRAJOWEJ (ODDZIA\u0141 W MIELCU)<\/strong>, organizacja kombatancka skupiaj\u0105ca \u017co\u0142nierzy AK, kt\u00f3rzy po wojnie pozostali w Europie zachodniej, powsta\u0142a w 1946 r. W Polsce \u017co\u0142nierze AK do 1990 r. nie mieli oddzielnego zwi\u0105zku i wielu zapisywa\u0142o si\u0119 do ZBoWiD lub ZIW. W latach 1989-1990 powsta\u0142 \u015awiatowy Zwi\u0105zek \u017bo\u0142nierzy AK, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce po\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 z innymi organizacjami \u017co\u0142nierzy AK z zagranicy. Mielecki Oddzia\u0142 Miejski zosta\u0142 utworzony w maju 1989 r. z inicjatywy Edwarda Fuksy. W 1990 r. powsta\u0142 Oddzia\u0142 Rejonowy, na kt\u00f3rego czele stan\u0105\u0142 Stanis\u0142aw Stachura. W maju 1990 r. oba oddzia\u0142y po\u0142\u0105czy\u0142y si\u0119. 3 V 1990 r. w ko\u015bciele MBNP i na placu Centralnym odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci po\u015bwi\u0119cenia i wr\u0119czenia sztandaru mieleckiemu Oddzia\u0142owi \u015aZ\u017bAK. 24 X 1990 r. Rada Miejska zmieni\u0142a nazw\u0119 placu Centralnego na plac AK. Po \u015bmierci E. Fuksy prezesem mieleckiej organizacji zosta\u0142 Tadeusz Or\u0142owski i funkcj\u0119 t\u0119 sprawuje nadal. Z jego inicjatywy, przy wsparciu \u015brodowiska AK, mieszka\u0144c\u00f3w Mielca i samorz\u0105dowych w\u0142adz miasta, wybudowano w 1993 r. pomnik AK obok cmentarza parafialnego przy ul. H. Sienkiewicza. Coroczn\u0105 tradycj\u0105 sta\u0142o si\u0119 organizowanie uroczysto\u015bci przy tym pomniku 1 VIII z okazji rocznicy wybuchu powstania warszawskiego. Delegacja i poczet sztandarowy AK uczestnicz\u0105 tak\u017ce we wszystkich uroczysto\u015bciach patriotycznych w Mielcu. Imi\u0119 \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej przyj\u0105\u0142 Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Mielcu. Po kilku przeprowadzkach aktualnie siedzib\u0105 Zarz\u0105du Oddzia\u0142u jest lokal w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka 3. Po \u015bmierci Tadeusza Or\u0142owskiego (26 III 2013 r.) funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego mieleckiego oddzia\u0142u pe\u0142ni\u0142 Jerzy D\u0119bicki, a po\u00a0 \u015bmierci Jerzego D\u0119bickiego (20 XI 2020 r.) mielecka organizacja praktycznie zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIATOWY ZJAZD MIELCZAN<\/strong>\u00a0(23-27 VI 2000 r.), pierwszy w historii miasta zjazd mielczan z ca\u0142ego \u015bwiata, po\u0142\u0105czony z cyklem uroczysto\u015bci i imprez z okazji roku 2000. Zorganizowany zosta\u0142 przez Gmin\u0119 Miejsk\u0105 Mielec przy pomocy wielu instytucji i stowarzysze\u0144. Siedzib\u0105 Biura Organizacyjnego by\u0142o Biuro Promocji i Informacji Urz\u0119du Miejskiego. Na program z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119: 23 VII \u2013 Msza \u015aw. w intencji mielczan i Mielca (ko\u015bci\u00f3\u0142 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy), Sesja \u201eNasza Ma\u0142a Ojczyzna \u2013 Mielec\u201d (Samorz\u0105dowe Centrum Kultury), koncert powitalny w SCK; 24 VII \u2013 \u201eHandlowanie po mielecku\u201d \u2013 impreza handlowo-rozrywkowa (plac AK oraz rejony ulic: L. Solskiego, J. Kusoci\u0144skiego i al. Niepodleg\u0142o\u015bci), \u201eMecz wspomnie\u0144\u201d z udzia\u0142em by\u0142ych wybitnych pi\u0142karzy i innych sportowc\u00f3w, mecz Samorz\u0105d \u2013 Biznes, koncert plenerowy na terenach MOSiR, spotkanie towarzyskie w CWP SCK; 25 VII \u2013 \u201ePiknik na lotnisku\u201d: wystawa lotnicza, pokazy lotnicze, festyn \u201eRadio Biwak \u2013 Radio Rzesz\u00f3w\u201d, koncerty \u201eSkald\u00f3w\u201d i \u201eMyslowitz\u201d (lotnisko), koncert ZPiT UJ \u201eS\u0142owianki\u201d(SCK); 26 VII \u2013 Spotkanie biznesowe (CWP), \u201eOtwarty dzie\u0144 mieleckiego przemys\u0142u\u201d (SSE), Inauguracyjny koncert III Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Organowego Mielec-2000 (ko\u015bci\u00f3\u0142 MBNP); 27 VII \u2013 Sadzenie pami\u0105tkowych drzewek, wycieczka do Przec\u0142awia i Tuszymy. Zjazd zmobilizowa\u0142 wiele mieleckich firm, instytucji i stowarzysze\u0144 do przygotowania r\u00f3\u017cnorodnego programu uroczysto\u015bci i imprez. Wykonano te\u017c szereg prac remontowych i porz\u0105dkowych. Przeprowadzono modernizacj\u0119 teren\u00f3w kulturalno-rekreacyjnych pomi\u0119dzy ulicami J. Kusoci\u0144skiego i L. Solskiego oraz remonty wielu ulic i chodnik\u00f3w. W ca\u0142ym mie\u015bcie wida\u0107 by\u0142o wiele stara\u0144 w\u0142a\u015bcicieli i administrator\u00f3w posesji o popraw\u0119 ich estetyki. Zmienna pogoda (w ca\u0142ej Europie), burze, wichury i deszcze w znacznym stopniu ograniczy\u0142y frekwencj\u0119 z zewn\u0105trz oraz przeszkadza\u0142y w organizacji imprez plenerowych, ale mimo to ca\u0142y program zosta\u0142 zrealizowany. Nie zawiod\u0142a miejscowa publiczno\u015b\u0107 (m.in. oko\u0142o 5 tys. m\u0142odzie\u017cy na koncercie zespo\u0142u \u201eMyslowitz\u201d na lotnisku, w strugach deszczu), a z kraju i zagranicy przyby\u0142o oko\u0142o 300 os\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ciekawsze fragmenty wpis\u00f3w do \u201eKsi\u0119gi pami\u0105tkowej Zjazdu\u201d: \u201eJestem dumny, \u017ce wyszed\u0142em z tego \u015brodowiska niezwykle bogatego wiar\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105 Ojczyzny…Biskup E\u0142cki ks. dr Wojciech Ziemba.\u201d * \u201eJest to dla mnie dzie\u0144 szczeg\u00f3lny \u2013 \u015awiatowy Zjazd Mielczan w 50. rocznic\u0119 moich urodzin w\u0142a\u015bnie w Mielcu. Jestem wdzi\u0119czny Bogu i wszystkim moim przyjacio\u0142om za dar uczestnictwa w tej uroczysto\u015bci…Jan Kr\u00f3l \u2013 wicemarsza\u0142ek Sejmu RP.\u201d * \u201eDzi\u0119kujemy za zorganizowanie \u015awiatowego Zjazdu Mielczan, kt\u00f3ry by\u0142 okazj\u0105 do wzruszaj\u0105cych spotka\u0144…Rodzina Per\u0142owskich z Madrytu.\u201d *\u201eZ serdecznymi pozdrowieniami dla Mojego Ukochanego Mielca, kt\u00f3ry pi\u0119knieje i rozwija si\u0119 ku naszej wielkiej rado\u015bci…Z.T. Gancarzowie z Melbourne.\u201d * \u201eTo, co prze\u017cywamy w Mielcu \u2013 pozostaje w pami\u0119ci na zawsze… K. Turzeniecka z S. Giovanni in Fiore.\u201d * \u201e\u017byczenia z Somers Ct. USA…K.J. Kru\u017clowie.\u201d * \u201ePozdrowienia dla Mielczan od Mielczan z Calgary…M.M. Snopkowscy.\u201d\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0104DER JAN<\/strong>, urodzony 17 XII 1950 r. w Nowej Rudzie, syn Franciszka i Stanis\u0142awy z G\u00f3rskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Sieniawie ko\u0142o Jaros\u0142awia. Egzamin maturalny zda\u0142 w 1968 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 germa\u0144sk\u0105 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego we Wroc\u0142awiu i w 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filologii germa\u0144skiej. W okresie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem AZS Uniwersytet Wroc\u0142awski (by\u0142 zawodnikiem reprezentacji uniwersyteckiej w pi\u0142ce no\u017cnej) oraz cz\u0142onkiem ZSP. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d z zadaniem utworzenia o\u015brodka j\u0119zyk\u00f3w obcych w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK. Zorganizowany i kierowany przez niego w latach 1973-1990 O\u015brodek J\u0119zyk\u00f3w Obcych z Laboratorium J\u0119zykowym w ZDK (od 1974 r. \u2013 RCK), w kt\u00f3rym tak\u017ce pracowa\u0142 jako lektor, by\u0142 przez wiele lat jedyn\u0105 plac\u00f3wk\u0105 w Mielcu i regionie, prowadz\u0105c\u0105 na szerok\u0105 skal\u0119 kursy j\u0119zyk\u00f3w obcych w systemie pozaszkolnym dla dzieci, m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych oraz dla kadry in\u017cynieryjno-technicznej OBR SK w Mielcu. W okresie zatrudnienia w WSK by\u0142 cz\u0142onkiem nadzwyczajnym SIMP. W latach 1979-1984 by\u0142 t\u0142umaczem tekst\u00f3w technicznych z j\u0119zyka niemieckiego na j\u0119zyk polski NOT w Warszawie. Uko\u0144czy\u0142 Studium Ekonomiki i Organizacji Turystyki dla Pilot\u00f3w-Przewodnik\u00f3w Wycieczek Zagranicznych PTE w Krakowie, a nast\u0119pnie by\u0142 pilotem wycieczek zagranicznych OST \u201eGromada\u201d w Rzeszowie w latach 1976-1981. W roku szkolnym 1990\/1991 pracowa\u0142 jako nauczyciel j. niemieckiego w Liceum Medycznym w Mielcu. Od 1991 r. by\u0142 nauczycielem j. niemieckiego w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. Posiada tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Wychowa\u0142 wielu germanist\u00f3w. By\u0142 inicjatorem, organizatorem i kierownikiem wymiany szkolnej mi\u0119dzy II LO w Mielcu a Christian-Ernst-Gymnasium w Erlangen w Niemczech w latach 1992-2002. Ponadto organizowa\u0142 lub wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 wiele imprez kulturalnych oraz turystycznych dla m\u0142odzie\u017cy polskiej i niemieckiej w kraju i za granic\u0105. Od 1996 r. wsp\u00f3\u0142pracuje z Wydawnictwem Szkolnym OMEGA w Krakowie. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem wielu pozycji ksi\u0105\u017ckowych, przygotowuj\u0105cych do matury i studi\u00f3w w zakresie j. niemieckiego oraz lektorem nagra\u0144 d\u017awi\u0119kowych za\u0142\u0105czonych do tych wydawnictw, a tak\u017ce konsultantem merytorycznym OMEGI. Jest tak\u017ce autorem wydawnictw polsko-niemieckich, m.in.\u00a0Unserer Partnerschaft ein DENK-MAL setzen…\u015alady przyja\u017ani,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 2002 oraz szeregu artyku\u0142\u00f3w w prasie lokalnej, dotycz\u0105cych mi\u0119dzynarodowej wymiany m\u0142odzie\u017cy oraz promuj\u0105cych idee porozumienia i wsp\u00f3\u0142pracy Polski z Niemcami. Uczestniczy\u0142 w wielu seminariach dla organizator\u00f3w i kierownik\u00f3w wymiany m\u0142odzie\u017cy, m. in. w Berlinie, Krakowie, Wroc\u0142awiu i Olsztynie, a tak\u017ce w licznych mi\u0119dzynarodowych szkoleniach metodycznych dla nauczycieli i lektor\u00f3w j. niemieckiego, m.in. w Berlinie, Wiedniu, Tybindze, Akwizgranie i Erlangen. Od wielu lat jest t\u0142umaczem dla potrzeb instytucji, urz\u0119d\u00f3w i przedsi\u0119biorstw mieleckich. Promuje miasto Mielec poprzez r\u00f3\u017cnorodne przedsi\u0119wzi\u0119cia i liczne kontakty w kraju i za granic\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i nagrodami lokalnymi. W r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0104DER MARCIN LESZEK (brat zakonny<\/strong>), urodzony 29 V 1976 r. w Mielcu, syn Zygmunta Jerzego i Barbary z domu Doszla. Absolwent Liceum Medycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. W tym samym roku wst\u0105pi\u0142 do Zakonu Braci Mniejszych Kapucyn\u00f3w. Studia filozoficzno-teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Braci Mniejszych Kapucyn\u00f3w w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2002 r. z tytu\u0142em magistra. W 2001 r. z\u0142o\u017cy\u0142 profesj\u0119 wieczyst\u0105, a w 2002 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia prezbiteriatu. W latach 2002-2003 pracowa\u0142 jako katecheta w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Bytomiu. Od 2003 r. do 2011 r. przebywa\u0142 w Domu Modlitwy w Zag\u00f3rzu ko\u0142o Pilzna i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 gwardiana (prze\u0142o\u017conego) w latach 2005-2011. Przez kolejne pi\u0119\u0107 lat (2011-2015) pracowa\u0142 w Domu Zakonnym w Katowicach Za\u0142\u0119\u017cu. Od 2015 r. jest katechet\u0105 w szko\u0142ach w Skomielnej Czarnej i Bogdan\u00f3wce oraz nauczycielem religii w tamtejszym OREW, opiekuj\u0105cym si\u0119 dzie\u0107mi specjalnej troski. Jego pasj\u0105 jest pisanie ikon, w kt\u00f3rych \u201eodkry\u0142 bogactwo charyzmatyczne Ko\u015bcio\u0142a i swojej wsp\u00f3lnoty zakonnej\u201d oraz \u201eform\u0119 przepowiadania S\u0142owa ubogim\u201d. Po okresie nauki techniki malarstwa i udziale w warsztatach w Galerii \u201eNa bruku\u201d Jana Guta w Bytomiu, a tak\u017ce w\u0142asnych studiach nad ikon\u0105, zadebiutowa\u0142 wystaw\u0105 ikon w tej\u017ce bytomskiej Galerii \u201eNa bruku\u201d. Od 2015 r. prowadzi w Skomielnej Czarnej pracowni\u0119 ikonopisarsk\u0105 i szko\u0142\u0119 pisania ikon pw. \u015bw. Jana Damasce\u0144skiego. Napisa\u0142 ponad pi\u0119\u0107set ikon i obraz\u00f3w. Wystawy jego ikon eksponowano m.in. w rodzinnym Mielcu, Muzeum Ziemi Che\u0142mskiej im. Wiktora Ambroziewicza w Che\u0142mie oraz w Tokarni. Ponadto wiele jego ikon znajduje si\u0119 w r\u00f3\u017cnych zak\u0105tkach \u015bwiata. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Jest instruktorem harcerskim w stopniu harcmistrza, HR (ZHR) w stanie spoczynku. Do 1995 r. prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ekologiczn\u0105 w grupie MAWE (Federacja Zielonych). By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wypoczynku dla m\u0142odzie\u017cy harcerskiej, kurs\u00f3w i warsztat\u00f3w malarskich (pisania ikon) w kraju i za granic\u0105. Jest autorem publikacji, m.in. o \u015bw. Ojcu Pio, podr\u0119cznika metodycznego dla seminarzyst\u00f3w przygotowuj\u0105cych si\u0119 do pos\u0142ugi kapelan\u00f3w i duszpasterzy harcerskich. Inspiruje i wsp\u00f3\u0142organizuje r\u00f3\u017cne formy ewangelizacyjne, m.in. Festiwal Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej w Mielcu w 2015 r. Uhonorowany m.in. \u201eZ\u0142otym Anio\u0142em\u201d Fundacji Kromka Chleba w Tarnowie za wsparcie budowy hospicjum stacjonarnego Via Spei w Tarnowie. W 2018 r. ukaza\u0142 si\u0119 album \u201ePo \u015bladach\u201d z opisem,\u00a0 dokumentuj\u0105cy jego wybrane prace z lat 2015-2018.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0104TEK EDWARD<\/strong>, urodzony 16 IX 1944 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Anny z Konaszewskich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. W latach szkolnych gra\u0142 w zespole siatk\u00f3wki Stali Mielec. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK, ale wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej (1964-1966). Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w WSK oraz w FKS Stal Mielec jako trener m\u0142odzie\u017cy. Od 1971 r. do 1975 r. prowadzona przez niego dru\u017cyna junior\u00f3w kilkakrotnie awansowa\u0142a do fina\u0142u Mistrzostw Polski i zdoby\u0142a wicemistrzostwo Polski (Lublin, 1972), br\u0105zowy medal (1973) i mistrzostwo Polski (Mielec, 1975). W 1976 r. powierzono mu prowadzenie zdegradowanego do II ligi zespo\u0142u senior\u00f3w Stali. Wprowadzi\u0142 do sk\u0142adu swoich wychowank\u00f3w i w nast\u0119pnym sezonie awansowa\u0142 z tym zespo\u0142em do I ligi. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na AWF w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego i trenera siatk\u00f3wki II klasy. W 1978 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Azotowych i przez dwa sezony trenowa\u0142 dru\u017cyn\u0119 W\u0142oc\u0142awii W\u0142oc\u0142awek.(II liga). Od 1980 r. pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz w Stali Mielec jako trener siatk\u00f3wki. W latach 1990\u20131996 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika obiekt\u00f3w sportowych Stali Mielec. W ko\u0144c\u00f3wce sezonu 1993\/1994 powierzono mu prowadzenie zespo\u0142u siatkarek Stali i przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia przeze\u0144 III miejsca w ekstraklasie i br\u0105zowego medalu. W tym czasie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i z jego listy zosta\u0142 wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 1990\u20131994. Od 22 X 1996 r. jest nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PZPS i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d. Zmar\u0142 29 XII 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0104TEK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 2 II 1930 r. w miejscowo\u015bci Przedb\u00f3rz ko\u0142o Kolbuszowej, syn Jana i Zofii z domu Kaba\u0142a. Absolwent Gimnazjum i Liceum w Kolbuszowej, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. Studiowa\u0142 towaroznawstwo w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie. Pierwszy stopie\u0144 studi\u00f3w uko\u0144czy\u0142 w 1953 r., a drugi \u2013 w 1955 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studium wojskowe i otrzyma\u0142 stopie\u0144 chor\u0105\u017cego. W czasie pierwszego roku studi\u00f3w ta\u0144czy\u0142 w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca przy WSE. By\u0142 tak\u017ce czynnym zawodnikiem AZS, graj\u0105c w siatk\u00f3wk\u0119 w zespole uczelnianym oraz reprezentacji okr\u0119gu krakowskiego. Z tym drugim zespo\u0142em wywalczy\u0142 w Warszawie tytu\u0142 akademickiego mistrza Polski w 1952 r. W tym czasie uzyska\u0142 tak\u017ce uprawnienia s\u0119dziowskie i instruktorskie w siatk\u00f3wce. Nie maj\u0105c pomocy finansowej z domu, podejmowa\u0142 r\u00f3\u017cne prace, np. roz\u0142adunek i rozwo\u017cenie w\u0119gla oraz p\u0142od\u00f3w rolnych, a tak\u017ce s\u0119dziowanie mecz\u00f3w siatk\u00f3wki. Ponadto w latach 1953-1955 wyk\u0142ada\u0142 przedmioty wojskowe w Studium Wojskowym przy Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. W listopadzie 1955 r. nakazem pracy zosta\u0142 skierowany do WSK Mielec. R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 treningi w zespole siatk\u00f3wki Stali Mielec. W WSK pracowa\u0142 na nast\u0119puj\u0105cych stanowiskach: dyspozytor w Magazynie G\u0142\u00f3wnym, kontrolera bran\u017cy chemicznej w Kontroli Dostaw, kierownik Kontroli Technicznej, zast\u0119pca szefa Pionu Kontroli Technicznej, kierownik Dzia\u0142u Reklamacyjno-Serwisowego, zast\u0119pca kierownika Dzia\u0142u Eksportu, zast\u0119pca kierownika i kierownika Dzia\u0142u Handlowego, kierownik Dzia\u0142u Handlowego w Zak\u0142adzie Aparatury Wtryskowej oraz kierownik Dzia\u0142u Gospodarki Materia\u0142owej i Planowania. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1955-1959 by\u0142 czynnym zawodnikiem pierwszego zespo\u0142u siatkarzy Stali Mielec i przyczyni\u0142 si\u0119 do jego pierwszego awansu do ekstraklasy (w\u00f3wczas I ligi). By\u0142 to zarazem pierwszy w historii woj. rzeszowskiego awans zespo\u0142u sportowego do najwy\u017cszej klasy rozgrywkowej w Polsce. (Nale\u017cy zaznaczy\u0107, \u017ce zawodnicy trenowali w\u00f3wczas po godzinach pracy.) Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 takich organizacji spo\u0142ecznych jak: Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej, Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze i Liga Obrony Kraju (by\u0142 cz\u0142onkiem sekcji strzeleckiej). Przez dwie kadencje by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.\u00a0Zmar\u0142 22 XII 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIDER ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 10 IX 1962 r. w D\u0119bicy, syn Stanis\u0142awa i Zofii z domu Kitrys. Absolwent Technikum Zawodowego w Pustkowie Osiedlu ko\u0142o D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Nale\u017ca\u0142 do ZHP i PTTK. Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Nadwi\u015bla\u0144skich Jednostkach Wojskowych MSW w Warszawie. Od 1 XI 1985 r. rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Milicji Obywatelskiej (od 1990 r. Policja) w D\u0119bicy. W 1989 r. r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 w Szczytnie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. W latach 1990-2012 pracowa\u0142 w Komendzie Rejonowej, a nast\u0119pnie Komendzie Powiatowej Policji w D\u0119bicy i pe\u0142ni\u0142 funkcje: zast\u0119pcy naczelnika Wydzia\u0142u Prewencji (1990-1992), kierownika Sekcji ds. Przest\u0119pstw Gospodarczych (1992-1998), zast\u0119pcy Komendanta Powiatowego (1998-2006) i Komendanta Powiatowego (2006-2012). W 2003 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Uniwersytecie Rzeszowskim. W 2012 r. zosta\u0142 mianowany Komendantem Powiatowym Policji w Mielcu. Od 2007 r. posiada stopie\u0144 inspektora. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Policjant\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d. W marcu 2016 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

\u015aWIECH TERTULIAN,<\/b> urodzi\u0142 si\u0119 8 XII 1928 r. w G\u00f3rnowoli, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Gajek. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Polskiej \u201eGrunwald\u201d, a p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez polonijnych, a dochody z nich przekazywa\u0142 Organizacji Pomocy Ojczy\u017anie. Po II wojnie \u015bwiatowej przyby\u0142 do Polski i pracowa\u0142 w miejscowym Komitecie Powiatowym\u00a0 PPR, a p\u00f3\u017aniej w Zarz\u0105dzie Powiatowym\u00a0 Zwi\u0105zku Walki M\u0142odych i Powiatowej Radzie Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych oraz kierowa\u0142 M\u0142odzie\u017cowym Wy\u015bcigiem Pracy. W 1951 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK w kooperacji. Od pocz\u0105tku wykazywa\u0142 niezwyk\u0142\u0105 dba\u0142o\u015b\u0107 o racjonalizacj\u0119 produkcji, tote\u017c powierzano mu coraz bardziej odpowiedzialne funkcje. By\u0142 kierownikiem szkolenia zawodowego, zast\u0119pc\u0105 kierownika Dzia\u0142u Organizacji Przedsi\u0119biorstwa, kierownikiem Dzia\u0142u Gospodarki Materia\u0142owej, zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. osobowych i g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 ds. gospodarki materia\u0142owej. By\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 racjonalizatorem produkcji, a jego zrealizowanie wnioski racjonalizatorskie przynios\u0142y oszcz\u0119dno\u015bci w wysoko\u015bci oko\u0142o 800 tysi\u0119cy z\u0142otych. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomiki Przemys\u0142u UMCS w Lublinie. By\u0142 zaanga\u017cowanym dzia\u0142aczem politycznym i spo\u0142ecznym. W latach 1972-1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Robotniczej. Ponadto by\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Prezydium Zarz\u0105du Okr\u0119gu Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w w Rzeszowie, wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Ekonomicznej Zwi\u0105zkowej Rady Przedsi\u0119biorstwa i dzia\u0142aczem FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia PRL, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 im. J. Krasickiego, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZZM\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla WSK\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK IV stopnia. Zmar\u0142 20 V 2012 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZEK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 7 I 1914 r. w Krzemienicy, pow. mielecki, syn Franciszka i Marii z domu Bik. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1933 r. Studia teologiczne w Seminarium Duchownym w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 w 1939 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W 1941 r., podczas pracy w parafii w Stro\u0144sku, za tre\u015bci patriotyczne w kazaniach i podejrzenia o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z ruchem oporu, zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie nosi\u0142 numer 28448. Poddawany by\u0142 medycznym do\u015bwiadczeniom z flegom\u0105, co negatywnie wp\u0142yn\u0119\u0142o na stan zdrowia i spowodowa\u0142o skutki odczuwane przez wiele lat. Po powrocie z obozu podj\u0105\u0142 prac\u0119 duszpastersk\u0105 w Be\u0142chatowie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w parafii Opatrzno\u015bci Bo\u017cej w \u0141odzi. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Kolejnym etapem pracy kap\u0142a\u0144skiej by\u0142a parafia \u015bw. Krzy\u017ca w \u0141odzi? i udzia\u0142 w pracach Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski. W 1962 r. otrzyma\u0142 godno\u015bci pra\u0142ata i kapelana Ojca \u015bw. W czerwcu 1963 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Pabianicach. Doprowadzi\u0142 do znacznego wzbogacenia wn\u0119trza tej \u015bwi\u0105tyni i zakupu nowych dzwon\u00f3w oraz wybudowania parafialnego Domu Seniora. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w budowy ko\u015bcio\u0142\u00f3w \u015bw. Maksymiliana Kolbego i Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego oraz tw\u00f3rc\u0105 kaplicy w Laskowicach. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu pabianickiego. Z jego inicjatywy powsta\u0142 oddzia\u0142 Klubu Inteligencji Katolickiej w Pabianicach. Zorganizowa\u0142 aptek\u0119 z lekami pochodz\u0105cymi z dar\u00f3w z pa\u0144stw zachodnich. Organizowa\u0142 i prowadzi\u0142 pielgrzymki do sanktuari\u00f3w Matki Bo\u017cej w Polsce i innych krajach. W czasie tych w\u0119dr\u00f3wek powsta\u0142a \u201eGrupa Pielgrzymkowa\u201d, kt\u00f3ra do dzi\u015b organizuje r\u00f3\u017cne uroczysto\u015bci parafialne i prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywn\u0105. W 1989 r., z okazji 50-lecia pracy kap\u0142a\u0144skiej, ks. S. \u015awierczek otrzyma\u0142 z Watykanu tytu\u0142 infu\u0142ata. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 23 VI 1991 r. Spoczywa na cmentarzu katolickim w Pabianicach. W pierwsz\u0105 rocznic\u0119 \u015bmierci ods\u0142oni\u0119to \u201eEpitafium ks. Stanis\u0142awa \u015awierczka\u201d w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza, a \u201eGrupa Pielgrzymkowa\u201d na spotkaniu w Castell Gandolfo wr\u0119czy\u0142a papie\u017cowi Janowi Paw\u0142owi II publikacj\u0119 \u201eDar z Pabianic\u201d o ks. Stanis\u0142awie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIERCZEK STEFAN<\/strong>, urodzony 5 I 1923 r. w Krzemienicy, powiat mielecki, syn Jana i Marii. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Krzemienicy i\u00a0 Zawodow\u0105 Szko\u0142\u0119 Rolnicz\u0105 w Bydgoszczy. W latach 30. pracowa\u0142 we dworze w Ro\u017cniatach. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do oddzia\u0142u partyzanckiego \u201eJ\u0119drusie\u201d i utrzymywa\u0142 kontakty z AK w Mielcu. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eLew\u201d. W czasie pacyfikacji Krzemienicy przez Niemc\u00f3w (26 VI 1943 r.) szcz\u0119\u015bliwym zbiegiem okoliczno\u015bci uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 \u015bmierci, ale r\u00f3wnocze\u015bnie prze\u017cy\u0142 wielk\u0105 tragedi\u0119, bowiem Niemcy rozstrzelali jego matk\u0119 i brata. Od tego czasu ukrywa\u0142 si\u0119 i uczestniczy\u0142 w akcjach bojowych oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d. W sierpniu 1944 r. wraz z \u201eJ\u0119drusiami\u201d wyruszy\u0142 na pomoc walcz\u0105cej Warszawie i w bitwie pod Radkowem (\u015awi\u0119tokrzyskie) zosta\u0142 ranny w g\u0142ow\u0119 i nog\u0119. Po zaleczeniu ran w styczniu 1945 r. powr\u00f3ci\u0142 do Krzemienicy. Wkr\u00f3tce otrzyma\u0142 wiadomo\u015b\u0107, \u017ce jest poszukiwany przez PUBP w Mielcu i sowieckie NKWD. Wyjecha\u0142 do Kwidzynia, gdzie otrzyma\u0142 poniemieckie gospodarstwo 40 ha. Po pewnym czasie rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej, a nast\u0119pnie do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w K\u00f3\u0142ek Rolniczych w wojew\u00f3dztwie gda\u0144skim. Zdoby\u0142 sobie autorytet w\u015br\u00f3d tamtejszych rolnik\u00f3w i zosta\u0142 wybrany do Rady Naczelnej ZSL oraz Krajowej Rady K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Warszawie. W 1984 r. pozostawi\u0142 gospodarstwo synowi i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Zakupi\u0142 10 ha pola w Gaw\u0142uszowicach i za\u0142o\u017cy\u0142 gospodarstwo rolne. Nadal anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. Przez 8 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Gminnego w Gaw\u0142uszowicach. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego PSL w Mielcu, a nast\u0119pnie wyr\u00f3\u017cniono go funkcj\u0105 Prezesa Honorowego ZP PSL w Mielcu. Od lat 90. nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej i za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w tej organizacji zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 kapitana. Wybierano go na radnego Rady Gminy Gaw\u0142uszowice i na delegata do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego (1994-1998) oraz do Rady Krajowej Banku Gospodarki \u017bywno\u015bciowej i Rady G\u0142\u00f3wnej Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek i Organizacji Rolniczych. Wspiera\u0142 materialnie lokalne przedsi\u0119wzi\u0119cia, m.in. budow\u0119 kaplic w Ro\u017cniatach i Brzy\u015bciu oraz pomnik upami\u0119tniaj\u0105cy bohater\u00f3w z II wojny \u015bwiatowej na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Koniczynk\u0105, Medalem im. Wincentego Witosa oraz wieloma\u00a0 odznaczeniami kombatanckimi i resortowymi, g\u0142\u00f3wnie z dziedziny rolnictwa. Zmar\u0142 1 IX 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIERCZY\u0143SKA GRA\u017bYNA MARIA (z domu GIL)<\/strong>, urodzona 23 V 1959 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka Jana i Anny. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (1978 r.). Od 12 roku \u017cycia nale\u017ca\u0142a do ZHP, a w latach licealnych zosta\u0142a instruktorem ZHP. Przez 14 lat by\u0142a dru\u017cynow\u0105 10. Artystycznej Dru\u017cyny Harcerskiej przy Szczepie \u201eS\u0142oneczni\u201d w Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu. W 1977 r. by\u0142a inicjatork\u0105 powstania Harcerskiego Teatru \u201eArena\u201d, a w grudniu 1982 r. \u2013 drugiej grupy teatralnej \u201eMa\u0142a Arena\u201d. Og\u00f3\u0142em obie grupy przygotowa\u0142y 22 spektakle, a \u201eArena\u201d zdoby\u0142a II i III miejsce w Wojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Teatralnych Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Mieszkaniowej w Rzeszowie. W latach 1978-1987 pracowa\u0142a jako opiekunka dzieci\u0119ca w Zespole Opieki Zdrowotnej \u2013 \u017b\u0142obku nr 3 w Mielcu. W zwi\u0105zku z sukcesami prowadzonych harcerskich grup teatralnych w 1987 r. zosta\u0142a zatrudniona w Wiejskim Domu Kultury i Rekreacji w Grochowem na stanowisku instruktora. Odt\u0105d szczeg\u00f3lnie wiele czasu po\u015bwi\u0119ca tamtejszym trzem grupom teatralnym: dzieci\u0119cej \u201ePromyczki\u201d, m\u0142odzie\u017cowej \u201eToMy\u201d\u00a0 i doros\u0142ej \u201eUciecha\u201d. Na potrzeby tych zespo\u0142\u00f3w pisze w\u0142asne scenariusze. \u201ePromyczki\u201d wielokrotnie zajmowa\u0142y czo\u0142owe miejsca w fina\u0142ach wojew\u00f3dzkiego konkursu \u201eLiteratura i dzieci\u201d, organizowanego przez Wojew\u00f3dzki Dom Kultury w Rzeszowie, a zesp\u00f3\u0142 \u201eUciecha\u201d zaj\u0105\u0142 m.in. II i III miejsce w kategorii teatr w Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Senior\u00f3w w Warszawie. Ponadto sama wielokrotnie bra\u0142a udzia\u0142 w pracach jury r\u00f3\u017cnych konkurs\u00f3w recytatorskich. Uko\u0144czy\u0142a kurs instruktor\u00f3w teatralnych w WDK Rzesz\u00f3w oraz uczestniczy\u0142a w wielu szkoleniach specjalistycznych. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w ZHP, pe\u0142ni\u0105c funkcje: namiestnika harcerskiego, namiestnika zuchowego oraz cz\u0142onka Komisji Stopni Instruktorskich KH ZHP w Mielcu i Mi\u0119dzyhufcowej Komisji Stopni Instruktorskich. Jest czynnym instruktorem ZHP. Przez wiele lat wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a i prowadzi\u0142a kolonie zuchowe. Posiada stopie\u0144 harcmistrza. Odznaczona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP, Medalem Primus Inter Pares oraz wyr\u00f3\u017cniona w Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eBli\u017cej Teatru\u201d w 1998 r. w kategorii \u201eInstruktor Roku\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZY\u0143SKA IZABELLA ANNA (z domu WASIL)<\/strong>, urodzona 26 IX 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Szubarga. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1973 r. W czasie nauki w liceum uzyska\u0142a w Aeroklubie Mieleckim srebrn\u0105 odznak\u0119 pilota szybowcowego. Studia na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1978 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra biologii. Po studiach podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Zak\u0142adzie Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Ponadto pracowa\u0142a dodatkowo jako nauczycielka biologii w II LO w Mielcu. W ZOZ by\u0142a organizatork\u0105 i kierownikiem laboratorium mikrobiologicznego Przychodni Rejonowej ZOZ w Mielcu przy ul. ks. P. Skargi. Uzyska\u0142a I i II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie mikrobiologii (1996). Pe\u0142ni\u0142a te\u017c funkcje kierownika Dzia\u0142u Diagnostyki Laboratoryjnej i kierownika Laboratorium Mikrobiologicznego ZOZ. By\u0142a kierownikiem specjalizacji wielu pracownik\u00f3w podnosz\u0105cych swe kwalifikacje w zakresie mikrobiologii. W l990 r. zosta\u0142a radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 1990\u20131994. W 1991 r. za\u0142o\u017cy\u0142a Laboratorium Analityczne \u201eLabox\u201d jako w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. By\u0142a cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Mikrobiologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Laboratoryjnej. W 2001 r. zako\u0144czy\u0142a prac\u0119 w ZOZ Mielec i przesz\u0142a na rent\u0119. Poznawa\u0142a i uczestniczy\u0142a w niekonwencjonalnych metodach wspomagaj\u0105cych leczenie, m.in. metod\u0105 Simontona. Organizowa\u0142a w Mielcu kursy leczenia metod\u0105 Silvy. Zmar\u0142a 26 XI 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZY\u0143SKI JAN (<\/strong>rodowe \u015aWINIUCH,<\/strong> zmiana nazwiska w 1962 r.), urodzony 8 V 1924 r. w Borku Wielkim, gmina S\u0119dzisz\u00f3w Ma\u0142opolski, syn Wojciecha i Anieli z domu Zaj\u0105c. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej \u201ePasternak\u201d w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c liczne kursy specjalistyczne. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1938 r. w Zak\u0142adach Metalowych \u201ePasternak\u201d w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim jako ucze\u0144-\u015blusarz i tam pracowa\u0142 do 1946 r. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do miejscowego oddzia\u0142u Armii Krajowej (obw\u00f3d s\u0119dziszowsko-ropczycko-d\u0119bicki). Bra\u0142 udzia\u0142 m.in. w obstawianiu alianckich zrzut\u00f3w lotniczych, obserwacji poligonu w Bliznej (wyrzutnia rakiet V-1 i V-2) i penetrowaniu las\u00f3w po nieudanych startach rakiet, w celu zdobycia ich cz\u0119\u015bci. W latach 1946-1949 pracowa\u0142 w Fabryce Wagon\u00f3w \u201eFablok\u201d w Chrzanowie jako \u015blusarz. W 1949 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Do 1979 r. pracowa\u0142 na Wydziale 56 i tzw. starcie, kolejno na stanowiskach: mistrz, starszy mistrz i kierownik zmianowy. Ponadto w latach 1952-1957 przebywa\u0142 na d\u0142ugoterminowych delegacjach w WSK PZL Ok\u0119cie w Warszawie. W 1956 r. za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 zosta\u0142 aresztowany i pobity w czasie przes\u0142uchania, ale z powodu braku konkretnych dowod\u00f3w wypuszczono go z aresztu. W 1958 r. z\u0142o\u017cy\u0142 egzaminy w Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza rzemios\u0142a \u2013 \u015blusarstwo og\u00f3lne oraz prawo kierowania praktycznym kszta\u0142ceniem uczni\u00f3w. By\u0142 autorem licznych patent\u00f3w i wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, m.in. zmiany umocowania przyrz\u0105du do \u0142\u0105czenia kad\u0142ub\u00f3w samolot\u00f3w (Patent nr 62218 z 23 II 1953 r.) Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako przewodnicz\u0105cy komitetu blokowego, cz\u0142onek ZBoWiD O\/Mielec i cz\u0142onek Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eMetalowiec\u201d w Mielcu. Zmar\u0142 3 VII 1979 r. po d\u0142u\u017cszym leczeniu nerek, wg diagnozy lekarzy – uszkodzonych w czasie przes\u0142uchania w 1956 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. W latach 90. sprawa zn\u0119cania si\u0119 nad \u015bp. Janem \u015awierczy\u0144skim by\u0142a rozpatrywana w Rzeszowie, ale ostatecznie \u015bledztwo umorzono \u201ewobec niewykrycia sprawc\u00f3w przest\u0119pstw\u201d, a p\u00f3\u017aniej \u015bmierci sprawc\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZY\u0143SKI JERZY<\/strong>, urodzony 30 VIII 1928 r. w \u0141odzi, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Milczarek. W czasie okupacji hitlerowskiej ucz\u0119szcza\u0142 na tajne komplety z zakresu gimnazjum (1942-1944). W tych latach pracowa\u0142 fizycznie w Zak\u0142adzie Przemys\u0142u Drzewnego w Tomaszowie Mazowieckim. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w ramach Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Techniczno-Przemys\u0142owej w \u0141odzi i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Aparatury Niskiego Napi\u0119cia w \u0141odzi \u2013 pocz\u0105tkowo w biurze konstrukcyjnym, a nast\u0119pnie na stanowisku kierownika Sekcji Opracowa\u0144 Technologicznych. W lipcu 1950 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do WSK Mielec na stanowisko asystenta szefa Biura Fabrykacji WSK. W 1951 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika S\u0142u\u017cby Planowania Zaopatrzenia WSK i misj\u0119 zorganizowania tej plac\u00f3wki. W latach 1953-1956 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Dzia\u0142u Zaopatrzenia Technicznego, a w latach 1956-1978 pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbach zaopatrzenia i kooperacji na r\u00f3\u017cnych stanowiskach kierowniczych, w tym od 1973 r. jako kierownik Dzia\u0142u Kooperacji ZRK. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne (kierunek: ekonomika przemys\u0142u) w Mielcu z tytu\u0142em technika ekonomisty (1959) i Studium Organizacji Kierownictwa Zaopatrzenia i Gospodarki Materia\u0142owej PTE Zak\u0142ad Szkolenia Ekonomicznego Warszawa (1961). Od 1978 r. do 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika kooperacji zespo\u0142\u00f3w i cz\u0119\u015bci do samolot\u00f3w I\u0141-86 i I\u0141-96. We wrze\u015bniu 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych (do 1956 r.), \u201eStali\u201d Mielec \u2013 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezesa ds. finansowych (1954-1957), Zak\u0142adowej Komisji Inwentaryzacyjnej (1970-1990), Obronie Cywilnej Przedsi\u0119biorstwa \u2013 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 komendanta ds. zaopatrzenia technicznego (1970-1990) i Okr\u0119gowej Komisji Arbitra\u017cowej w Rzeszowie jako arbiter (1980-1985). Nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w Ko\u0142o nr 6 w Mielcu, SIMP, PTTK, NOT i PTE. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 PZF i Odznak\u0105 \u201e100 Lat Filatelistyki Polskiej\u201d. Zmar\u0142 20 VIII 2020 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZY\u0143SKI PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 7 IV 1980 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Izabelli z domu Wasil. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1999 r. Od najm\u0142odszych lat uprawia\u0142 sport. Pocz\u0105tkowo trenowa\u0142 p\u0142ywanie w \u201eStali\u201d Mielec. W Mistrzostwach Polski m\u0142odzik\u00f3w i junior\u00f3w m\u0142odszych zdoby\u0142 indywidualnie i dru\u017cynowo 7 medali oraz by\u0142 powo\u0142ywany do reprezentacji Polski w p\u0142ywaniu w wymienionych kategoriach wiekowych. Na obozach harcerskich i obozach wsp\u00f3\u0142organizowanych przez Rzeszowski Okr\u0119gowy Zwi\u0105zek \u017beglarskich zdoby\u0142 uprawnienia \u017ceglarskie do stopnia instruktora w\u0142\u0105cznie. W 1998 r. rozpocz\u0105\u0142 szkolenie szybowcowe w Aeroklubie Mieleckim. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 2004 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. Po powrocie do Mielca prowadzi rodzinn\u0105 firm\u0119 \u201eLabox\u201d. Od 2005 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Aeroklubu Mieleckiego. Uzyska\u0142 szereg uprawnie\u0144, m.in. instruktora i trenera p\u0142ywania, ratownika WOPR, wychowawcy i kierownika kolonii i oboz\u00f3w oraz instruktora narciarstwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZY\u0143SKI WAC\u0141AW <\/strong>(rodowe \u015aWINIUCH,<\/strong> zmiana w 1962 r.), urodzony 28 IX 1950 r. w Borku Wielkim, gmina S\u0119dzisz\u00f3w Ma\u0142opolski, syn Jana i Czes\u0142awy z domu Ziarko. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) z matur\u0105 w 1968 r. W latach szkolnych by\u0142 ministrantem, uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Ognisko Muzyczne w Mielcu w klasie akordeonu i by\u0142 zawodnikiem sekcji koszyk\u00f3wki Stali Mielec. Studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomicznym Politechniki Szczeci\u0144skiej i Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie (kierunek \u2013 organizacja i zarz\u0105dzanie), uzyskuj\u0105c w 1979 r. tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty. W latach 1970-1972 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. Od 1972 r. pracowa\u0142 w urz\u0119dach i firmach na stanowiskach: Prezydium Powiatowej Rady Narodowej i Urz\u0105d Powiatowy w Mielcu (1972-1975, starszy referent, inspektor w Wydziale Komunikacji), Urz\u0105d Miejski w Mielcu (1975-1980, kierownik Wydzia\u0142u Komunikacji), Wojew\u00f3dzki Zak\u0142ad Transportu Mleczarskiego w Rzeszowie O\/Mielec (1980-1988, kierownik dzia\u0142u przewoz\u00f3w, zast\u0119pca dyrektora oddzia\u0142u), Przedsi\u0119biorstwo Transportu Handlu Wewn\u0119trznego w Rzeszowie O\/Mielec (1988-1992, dyrektor oddzia\u0142u), Us\u0142ugowo-Wytw\u00f3rcza Sp\u00f3\u0142dzielnia Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d w Mielcu (1992-1993, ostatni prezes do upad\u0142o\u015bci Sp\u00f3\u0142dzielni 31 VII 1993 r.), Przedsi\u0119biorstwo Produkcyjno-Us\u0142ugowo-Handlowe \u201eWAK-POL\u201d Sp. z o.o. w Mielcu (1993-1995, prezes zarz\u0105du), PPHU \u201eTransvolt\u201d S.C. Mielec-Ksi\u0105\u017cnice (1995-1996, zast\u0119pca dyrektora ds. marketingu i transportu), PPUH \u201eTransvolt\u201d Ostr\u00f3w Wielkopolski O\/Mielec-Ksi\u0105\u017cnice (1996-1998, kierownik oddzia\u0142u), Firma Transportowo-Us\u0142ugowo-Handlowa \u201eMoto-Trans WiG\u201d w Mielcu (1998-nadal, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel). Ponadto w 1993 r. przez 3 miesi\u0105ce pozostawa\u0142 na bezrobociu. W czasie pracy zawodowej zaocznie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. Zdoby\u0142 uprawnienia: wyk\u0142adowcy przepis\u00f3w ruchu drogowego, inspektora gospodarki samochodowej, egzaminatora na kart\u0119 drogow\u0105 i motorowerow\u0105, maklera w zakresie publicznego obrotu papierami warto\u015bciowymi oraz certyfikaty w zakresie marketingu mi\u0119dzynarodowego, kompetencji zawodowych w krajowym i mi\u0119dzynarodowym transporcie drogowym os\u00f3b i rzeczy. W 2016 r. uzyska\u0142 uprawnienia emerytalne. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. by\u0142: przewodnicz\u0105cym KMW w pu\u0142ku w Choszcznie, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Mieleckiej Delegatury Automobilklubu Rzeszowskiego, przewodnicz\u0105cym Spo\u0142ecznego Komitetu Rozbudowy Osiedla Dom\u00f3w Jednorodzinnych w rejonie ulicy M. Reja, przewodnicz\u0105cym Komitetu Rodzicielskiego SP nr 1 i przewodnicz\u0105cym Rady Szko\u0142y oraz przewodnicz\u0105cym Sk\u0142adu Orzekaj\u0105cego przy S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu – g\u0142\u00f3wnie ws. wykrocze\u0144 drogowych, a obecnie pe\u0142ni funkcje m.in. przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du i Rady Osiedla J. Kili\u0144skiego oraz wiceprzewodnicz\u0105cego Mieleckiej Rady Senior\u00f3w. Inicjator i wsp\u00f3\u0142organizator wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142ecznych, m.in. Turnieju Wiedzy o Bezpiecze\u0144stwie Drogowym Szk\u00f3\u0142 Podstawowych w Mielcu w 1974 r. (przekszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w turniej og\u00f3lnopolski), Mieleckich Dni Seniora w 2016 r., projektu boiska wielofunkcyjnego na stadionie MOSiR przy ul. Warszawskiej (w ramach I Mieleckiego Bud\u017cetu Obywatelskiego w 2016 r.) oraz spotka\u0144 absolwent\u00f3w szk\u00f3\u0142. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Frontu Jedno\u015bci Narodu, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Ko\u0142a M\u0142odzie\u017cy Wojskowej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Automobilklub\u00f3w Polskich, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorowego Dawcy Krwi, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego, Odznak\u0105 \u201eWzorowy \u017bo\u0142nierz\u201d III stopnia, Medalem 50-lecia WSK PZL-Mielec i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu\u201d oraz Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca – 2020 za dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz mieszka\u0144c\u00f3w miasta Mielca. W 2019 r. zosta\u0142 ponownie wybrany do Mieleckiej Rady Senior\u00f3w i na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady w II kadencji (2019-2023). W 2023 r. w plebiscycie TR „Korso” zosta\u0142 wybrany na Mielczanina Roku 2022.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERCZY\u0143SKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 14 VIII 1953 r. w Mielcu, syn Jana i Czes\u0142awy z domu Ziarko. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1973 r. Od lat szkolnych interesowa\u0142 si\u0119 lotnictwem, a od 16 roku \u017cycia uprawia\u0142 sporty lotnicze. Po szkoleniu w Aeroklubie Mieleckim uzyska\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego, a p\u00f3\u017aniej \u2013 pilota samolotowego. Studia na Politechnice Rzeszowskiej (kierunek: lotnictwo) uko\u0144czy\u0142 w 1978 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1978 r. w WSK PZL-Mielec, a nast\u0119pnie odby\u0142 roczn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Oficer\u00f3w Rezerwy. Po powrocie do WSK by\u0142 konstruktorem, a nast\u0119pnie pilotem transportowym. Podnosi\u0142 swoje kwalifikacje, osi\u0105gaj\u0105c uprawnienia instruktora pilota samolotowego I klasy oraz pilota do\u015bwiadczalnego. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce szkolenie spadochronowe. Do 1992 r. pracowa\u0142 jako pilot do\u015bwiadczalny, uczestnicz\u0105c w pr\u00f3bach prototyp\u00f3w oraz wykonuj\u0105c obloty 133 sztuk samolot\u00f3w nowo wyprodukowanych w Mielcu: An-2, M-18 Dromader, M-18AS, An-28 i M-20 Mewa. Lata\u0142 te\u017c na wielu innych typach samolot\u00f3w: S-4 Kania-3, Jak-18, PZL-101 Gawron, PZL 104 Wilga, Zlin 526F, Zlin 526AFS, Zlin 42M, M-21 Dromader Mini, PZL M-26 Iskierka, An-2, An-28, PZL M-20 Mewa oraz kilkunastu typach szybowc\u00f3w i motoszybowc\u00f3w. Posiada nalot og\u00f3lny ponad 3200 godzin. Prezentowa\u0142 samoloty w locie w czasie pokaz\u00f3w lotniczych oraz dla delegacji handlowych w kraju i poza jego granicami, m.in. jako pierwszy prezentowa\u0142 samolot M-18 w Middelburgu (Holandia) w 1985 r. W latach 1983\u20131987 bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach gaszenia po\u017car\u00f3w lasu przy u\u017cyciu samolot\u00f3w M-18 i M-21 w bazach do\u015bwiadczalnych OBR Mielec w lasach zielonog\u00f3rskich oraz w lotach agro przy nawo\u017ceniu p\u00f3l i las\u00f3w. Przebazowywa\u0142 samoloty produkowane w Mielcu do odbiorc\u00f3w zagranicznych w by\u0142ym ZSRR, Hiszpanii, by\u0142ej Jugos\u0142awii, Niemczech, Portugalii, Rumunii, Turcji i na W\u0119grzech. W 1989 r. podczas p\u00f3\u0142rocznego pobytu w Brazylii wykonywa\u0142 loty akwizycyjne samolotem An-2. Jako pilot instruktor szkoli\u0142 pilot\u00f3w dla potrzeb WSK Mielec oraz w czasie kontrakt\u00f3w zagranicznych. W latach 90. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym jako szef personelu lataj\u0105cego, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem Dzia\u0142u Pr\u00f3b w Locie w okresie pr\u00f3b samolot\u00f3w Iryda i M-28 Skytruck. Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci Zak\u0142adu Lotniczego otrzyma\u0142 wypowiedzenie z pracy. W tej sytuacji podj\u0105\u0142 prac\u0119 w nowo powstaj\u0105cych Zak\u0142adach Farmaceutycznych COLFARM, gdzie obecnie pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Aeroklubie Mieleckim. Jako jego reprezentant startowa\u0142 w wielu zawodach szybowcowych i samolotowych okr\u0119gowych i krajowych. Do osi\u0105gni\u0119\u0107 mo\u017cna zaliczy\u0107 6. miejsce (43 startuj\u0105cych) na samolocie PZL 104 Wilga w XXIX Mi\u0119dzynarodowych Samolotowych Mistrzostwach Polski Rajdowo-Nawigacyjnych w Rzeszowie (1986) i 2. miejsce w VIII Samolotowych Zawodach Rajdowo-Nawigacyjnych \u201eO z\u0142oty li\u015b\u0107 jesieni\u201d w Lublinie (1986). Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje przewodnicz\u0105cego Sekcji Samolotowej AM i wiceprezesa zarz\u0105du AM. Aktualnie pracuje spo\u0142ecznie na rzecz Aeroklubu Mieleckiego. Anga\u017cuje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w prac\u0119 Mieleckiego Forum na Rzecz Rozwoju Lotniska i Lotnictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWIERK JERZY ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 3 III 1944 r. w Przeworsku, syn Piotra i Heleny. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 trenowanie siatk\u00f3wki w Stali Mielec. Od 1961 r. wyst\u0119powa\u0142 w pierwszym zespole Stali, graj\u0105cym na przemian w I i II lidze. By\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w w dru\u017cynie i znacznie przyczyni\u0142 si\u0119 do jej najwi\u0119kszych sukces\u00f3w: awans\u00f3w do I ligi i dwukrotnego zdobycia pucharu CRZZ. Powo\u0142ywano go do reprezentacji Polski junior\u00f3w i \u00a0kadry narodowej senior\u00f3w. Po sezonie 1975\/1976 zrezygnowa\u0142 z gry w Stali Mielec. Wyjecha\u0142 z Mielca do W\u0142och, ale wkr\u00f3tce powr\u00f3ci\u0142 i gra\u0142 w zespole Tarnovii Tarn\u00f3w. Po pogorszeniu si\u0119 wynik\u00f3w Tarnovii ponownie wyjecha\u0142 do W\u0142och i tam pracowa\u0142 jako zawodnik i trener w kilku klubach. Zmar\u0142 8 X 1998 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIERKOWA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (241 m) ulica miejska w centrum osiedla Borek. Powsta\u0142a w latach 80. Nazw\u0119 nadano jej 28 I 1987 r. Biegnie od ul. S. A. Poniatowskiego w kierunku zachodnim a\u017c do terenu gospodarstwa ogrodniczego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. W. Jagie\u0142\u0142y i ul. Wsp\u00f3ln\u0105. W 2006 r. otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek. Przy niej po\u0142o\u017cony jest cmentarz \u017cydowski \u2013 miejsce poch\u00f3wku setek \u017byd\u00f3w rozstrzelanych na tym miejscu przez hitlerowc\u00f3w po wyprowadzeniu z Mielca 9 III 1942 r. Miejsce to jest odwiedzane przez \u017byd\u00f3w z r\u00f3\u017cnych stron \u015bwiata. Ponadto s\u0105 tu posesje prywatne z domami i rozwijaj\u0105c\u0105 si\u0119 dopiero zieleni\u0105. W wyborze nazwy \u015aWIERKOWA kierowano si\u0119 kluczem zwi\u0105zanym z gatunkami drzew.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWIETLI\u0143SKA MONIKA JOLANTA,<\/strong>\u00a0urodzona 28 I 1984 r. w Stalowej Woli, c\u00f3rka Andrzeja i Ewy z domu Szuper. Absolwentka Liceum Ekonomicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Stalowej Woli, matur\u0119 zda\u0142a w 2004 r. i uzyska\u0142a dyplom technika ekonomisty. Studiowa\u0142a na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie (kierunek: filologia polska, specjalizacje: redaktorsko-medialna, nauczycielska) i w 2009 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Tak\u017ce w 2009 r. uko\u0144czy\u0142a studium z zakresu reklamy i multimedi\u00f3w w Centrum Kszta\u0142cenia Kadr \u201eProfesja\u201d w Lublinie. Uczestniczy\u0142a te\u017c w wielu kursach i szkoleniach, g\u0142\u00f3wnie na tematy marketingu i funkcjonowania medi\u00f3w. W latach 2008-2010 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy redaktora naczelnego Miesi\u0119cznika \u201eA4\u201d (Akademicka Grupa Medialna UMCS) – dodatku do Kuriera Lubelskiego i Gazety Wyborczej, a nast\u0119pnie przez rok by\u0142a pracownikiem Biura Komunikacji i Promocji UMCS i redaktorem Magazynu \u201eWiadomo\u015bci Uniwersyteckie\u201d. Kolejnymi stanowiskami i miejscami pracy by\u0142y: dziennikarz portalu www.biznes.galeriehandlowe.pl i Biuletynu B2B, m\u0142odszy specjalista do spraw promocji i marketingu w AleKiedy.pl, opieka merytoryczna projektu \u201eStara Wis\u0142a \u2013 M\u0142odzi My\u201d Stowarzyszenia \u201eRazem dla Wilgi\u201d, assistant PR&Marketing w Grupie Okazje (Okazje.info i Rabatuj.pl) i redaktor\/dziennikarz portalu regionalnego \u201eKurier Garwoli\u0144ski\u201d. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 uczestniczy\u0142a w wielu projektach, jako m.in. dziennikarz Lubelskiego Serwisu Muzycznego (www.muzyka.lublin.pl), trener w szkoleniach Biura Karier UMCS, menad\u017cer lubelskiego zespo\u0142u Panta Koina, dziennikarz-wolontariusz serwisu muzycznego DarkPlanet, konferansjer podczas imprez charytatywnych i kulturalnych, wyk\u0142adowca na szkoleniach i opiekun sta\u017cyst\u00f3w dziennikarskich w Stowarzyszeniu Gazet Lokalnych. Zajmowa\u0142a si\u0119 tak\u017ce korektami ksi\u0105\u017cek, obr\u00f3bk\u0105 zdj\u0119\u0107 i d\u017awi\u0119k\u00f3w. Pisa\u0142a scenariusze do kr\u00f3tkich film\u00f3w. By\u0142a cz\u0142onkiem nieformalnej grupy \u201eLubimy pomaga\u0107\u201d. W sierpniu 2015 r. zosta\u0142a zatrudniona w Agencji Wydawniczo-Reklamowej Korso w Mielcu, a w pa\u017adzierniku tego roku powierzono jej funkcj\u0119 redaktor naczelnej Tygodnika Regionalnego Korso w Mielcu oraz portalu korso.pl. Od 1 III 2017 r. do i 30 IV 2017 r. by\u0142a redaktorem naczelnym portalu korso.pl i zast\u0119pc\u0105 redaktor naczelnej Tygodnika Regionalnego Korso.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0118CH J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 16 III 1954 r. w W\u00f3jcinie ko\u0142o Szczucina, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Klimczak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Od 1972 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, a w 1978 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eIglopolu\u201d D\u0119bica. W latach 1980-1982 prowadzi\u0142 prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W 1982 r. zosta\u0142 zatrudniony w Elektrociep\u0142owni \u201ePZL-Mielec\u201d i pracuje tam nadal. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1973 r. Nale\u017cy do Ko\u0142a HDK przy PCK w Mielcu. Odda\u0142 50 150 ml krwi. Za t\u0119 niezwyk\u0142\u0105 ofiarno\u015b\u0107 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWI\u0118TEGO BRATA ALBERTA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci osiedla Smoczka. \u0141\u0105czy ul. Kard. Stefana Wyszy\u0144skiego z ul. \u015bw. Kingi. Po jej zachodniej stronie, za rowem melioracyjnym, usytuowano okaza\u0142e obiekty Domu Pomocy Spo\u0142ecznej i ro\u015bnie m\u0142ody brzozowy lasek. Od strony wschodniej powstaj\u0105 domy jednorodzinne. Ulica otrzyma\u0142a patrona 29 VI 2004 r. W 2010 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 t\u0142uczniow\u0105, a w latach 2011-2012 po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 na odcinku od ul. S. Wyszy\u0144skiego do ul. \u015bw. Kingi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patronem ulicy jest \u015aW. BRAT ALBERT \u2013 ADAM CHMIELOWSKI (1845-1916) \u2013 artysta malarz i zakonnik. Za\u0142o\u017cy\u0142 Zgromadzenia Braci i Si\u00f3str Pos\u0142uguj\u0105cych Ubogim (albertyn\u00f3w i albertynek) i organizowa\u0142 \u201eprzytuliska\u201d \u2013 pomieszczenia dla bezdomnych. Po 1888 r. doprowadza\u0142 do powstawania licznych zak\u0142ad\u00f3w charytatywnych na terenach Galicji i dba\u0142 o ich dalsze funkcjonowanie. Jako malarz tworzy\u0142 m.in. kompozycje religijne, sceny z polskich powsta\u0144, sceny rodzajowe, portrety i pejza\u017ce. W 1989 r. zosta\u0142 kanonizowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWI\u0118TEGO MARKA (ULICA)<\/strong>, niewielka (103 m) ulica miejska w najstarszej, centralnej cz\u0119\u015bci osiedla Rzoch\u00f3w. Z pewno\u015bci\u0105 funkcjonowa\u0142a od pocz\u0105tku istnienia miasta Rzochowa (XIV w.), chocia\u017c mo\u017ce nie w takim samym kszta\u0142cie. Aktualnego patrona otrzyma\u0142a 27 III 1985 r., po w\u0142\u0105czeniu Rzochowa w granice Mielca. Ma nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i gruntow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: \u015aWI\u0118TY MAREK, jeden z czterech autor\u00f3w Ewangelii. Dom jego matki, Marii, by\u0142 pierwszym ko\u015bcio\u0142em wiernych z terenu Jerozolimy. Towarzyszy\u0142 w\u0119dr\u00f3wkom i pracy apostolskiej \u015bw. Piotra. W czasie wsp\u00f3lnego przebywania z pierwszym Biskupem Rzymu spisa\u0142 jego opowie\u015bci o \u017cyciu i czynach Chrystusa. Ewangelia ta powsta\u0142a oko\u0142o 60 r. n. e. Zgin\u0105\u0142 \u015bmierci\u0105 m\u0119cze\u0144sk\u0105 w Egipcie w czasie dzia\u0142alno\u015bci apostolskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWI\u0118TEJ ANNY (ULICA)<\/strong>, ulica prywatna o d\u0142ugo\u015bci oko\u0142o 342 m na osiedlu Smoczka. Biegnie od ulicy Kr\u00f3lowej Jadwigi do lasu stanowi\u0105cego fragment zachodniego skraju miejscowych resztek Puszczy Sandomierskiej. Przez lata by\u0142a drog\u0105 poln\u0105. Od 2002 r. sta\u0142a si\u0119 drog\u0105 dojazdow\u0105 do posesji prywatnych, na kt\u00f3rych zacz\u0119to budowa\u0107 domy jednorodzinne. Status ulicy i patronk\u0119 otrzyma\u0142a 21 XII 2005 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0Patronka ulicy: \u015aWI\u0118TA ANNA (imi\u0119 hebrajskie \u2013 po polsku \u201e\u0142aska\u201d), jak informuj\u0105 apokryfy i przekazuje tradycja, urodzi\u0142a si\u0119 w Judei, prawdopodobnie w Betlejem. Jej rodzice – Natan i Maria \u2013 pochodzili z kr\u00f3lewskiego rodu Dawida. S\u0142u\u017cy\u0142a w \u015bwi\u0105tyni jerozolimskiej. W wieku oko\u0142o 24 lat po\u015blubi\u0142a Joachima (p\u00f3\u017aniej \u015bwi\u0119tego), tak\u017ce z rodu Dawidowego. Ich ma\u0142\u017ce\u0144stwo by\u0142o wzorem dla innych. Jedyne dziecko, Maryj\u0119 \u2013 p\u00f3\u017aniejsz\u0105 Matk\u0119 Bo\u017c\u0105, urodzi\u0142a w wieku ponad 40 lat. Mieszka\u0142a w Nazarecie przy \u015awi\u0119tej Rodzinie. Zmar\u0142a, maj\u0105c oko\u0142o 80 lat. Jej kult rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 ju\u017c w VI w. Wtedy to bowiem cesarz Justynian Wielki wzni\u00f3s\u0142 \u015bwi\u0105tyni\u0119 \u015bw. Anny w Konstantynopolu (550 r.). Pierwsze Bractwa \u015bw. Anny zak\u0142adano we W\u0142oszech w XIV w., a w Polsce pojawi\u0142y si\u0119 w XVI w. W literaturze i malarstwie pierwsze dzie\u0142a o \u015bw. Annie stworzono w XIII \u2013 XIV w. Powsta\u0142y zakony \u017ce\u0144skie. Zosta\u0142a uznana za patronk\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stw, matek, wd\u00f3w i \u017ceglarzy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWI\u0118TEJ KINGI<\/strong>, ulica miejska w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci osiedla Smoczka. Biegnie od ul. Wolno\u015bci w kierunku zachodnim, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami \u015bw. Brata Alberta i Smoczka. Dalszy jej bieg trudniej okre\u015bli\u0107, bowiem ta cz\u0119\u015b\u0107 Smoczki dopiero przygotowuje si\u0119 do inwestycji. Jest jedn\u0105 z najm\u0142odszych ulic w mie\u015bcie. Co prawda jako droga polna funkcjonowa\u0142a od niepami\u0119tnych czas\u00f3w, ale status ulicy i patrona nadano jej dopiero 29 VI 2004 r. W 2006 r. otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z kostki brukowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patronka ulicy: \u015aWI\u0118TA KINGA (1234\u20131292), c\u00f3rka kr\u00f3la w\u0119gierskiego Beli IV, ksi\u0119\u017cna krakowska i sandomierska, od 1239 r. \u017cona ksi\u0119cia polskiego Boles\u0142awa V Wstydliwego. Znano j\u0105 powszechnie ze \u015bwi\u0105tobliwego \u017cycia. W 1279 r. wst\u0105pi\u0142a do Zakonu \u015awi\u0119tej Klary w Starym S\u0105czu. W 1690 r. zosta\u0142a beatyfikowana, a w 1999 r. kanonizowana. Dzi\u015b znana tak\u017ce jako bohaterka legendy o powstaniu kopalni soli w Wieliczce i patronka tamtejszych g\u00f3rnik\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0118TEK JAN<\/strong>, urodzony 7 VIII 1955 r. w Wadowicach, syn W\u0142adys\u0142awa i Zofii z domu Smaza. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Emila Zegad\u0142owicza w Wadowicach, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. W okresie szkolnym uprawia\u0142 \u0142ucznictwo i w 1969 r. zdoby\u0142 dwukrotnie wicemistrzostwo Polski m\u0142odzik\u00f3w (indywidualnie i dru\u017cynowo). Studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomiki Obrotu (kierunek \u2013 cybernetyka ekonomiczna i informatyka) Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 1979 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Pracowa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych instytucjach: Biuro Podr\u00f3\u017cy i Turystyki ALMATUR w Krakowie (1978-1981, zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego), Narodowy Bank Polski O\/Mielec (1982, inspektor w Wydziale Kredyt\u00f3w), Przedsi\u0119biorstwo Hurtu Spo\u017cywczego Hurtownia w Mielcu (1982-1987, zast\u0119pca dyrektora ds. handlowych), Rzeszowskie Zak\u0142ady Przemys\u0142u Sk\u00f3rzanego RESPAN Zak\u0142ad w Kolbuszowej (1987-1988, g\u0142\u00f3wny specjalista ds. ekonomicznych), (1989 \u2013 pobyt w USA), Urz\u0105d Pracy w Kolbuszowej (1990-1991, zast\u0119pca kierownika Urz\u0119du), Pierwszy Komercyjny Bank SA O\/Rzesz\u00f3w (1991-1992, asystent ds. kredyt\u00f3w) i Urz\u0105d Skarbowy w Kolbuszowej (1992-2007, naczelnik Urz\u0119du). Od 2007 r. do 2016 r. by\u0142 naczelnikiem Urz\u0119du Skarbowego w Mielcu. W okresie pracy zawodowej uko\u0144czy\u0142 m.in. Studium Skarbowo\u015bci Ministra Finans\u00f3w (1998) oraz studia podyplomowe z zakresu rachunkowo\u015bci i finans\u00f3w w Akademii Ekonomicznej w Krakowie (2005). Uzyska\u0142 tak\u017ce certyfikat Ministra Finans\u00f3w uprawniaj\u0105cy do us\u0142ugowego prowadzenia ksi\u0105g rachunkowych i uprawnienia Ministra Skarbu Pa\u0144stwa do zasiadania w radach nadzorczych sp\u00f3\u0142ek handlowych z udzia\u0142em Skarbu Pa\u0144stwa. W kadencji 1984-1988 by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWI\u0118TO\u0143 JANUSZ<\/strong>, urodzony 27 VII 1958 r. w Nowej Rudzie, syn Emila i Czes\u0142awy z domu Szata. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. W latach szkolnych uprawia\u0142 z powodzeniem gimnastyk\u0119 sportow\u0105 w Stali Mielec. Studia na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu \u015al\u0105skiego w Katowicach uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. z tytu\u0142em magistra. W latach 1982-1983 pracowa\u0142 na Uniwersytecie \u015al\u0105skim jako geograf. Od 1983 r. do 1985 r. uczy\u0142 geografii w Szkole Podstawowej nr 4 w B\u0119dzinie. W 1985 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Podstawowej nr 9 jako nauczyciel geografii, a w 1993 r. przeszed\u0142 do\u00a0 I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Przed rokiem szkolnym 2000\/2001 powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora, a od roku szkolnego 2006\/2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora tej szko\u0142y. Zorganizowa\u0142 w szkole akcj\u0119 \u201eAdopcja serca\u201d, organizowa\u0142 pomoc charytatywn\u0105 dla kraj\u00f3w Trzeciego \u015awiata. Przygotowywa\u0142 m\u0142odzie\u017c do konkurs\u00f3w przedmiotowych i tematycznych, m.in. jego podopieczna zosta\u0142a finalistk\u0105 I Olimpiady Misyjnej o Afryce. By\u0142 spo\u0142ecznym nauczycielem Katolickiego Centrum Edukacji M\u0142odzie\u017cy \u201eKANA\u201d w Mielcu. Po roku szkolnym 2015\/2016 przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWINIUCH RYSZARD<\/strong>, urodzony 3 IV 1939 r. w Mielcu, syn Jana i Weroniki. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalowa w Mielcu i ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanicznego dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. W 1955 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako monter p\u0142atowc\u00f3w. Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do WSK, gdzie w Centralnym Laboratorium Zak\u0142adowym pracowa\u0142 do emerytury w 1995 r. By\u0142 tak\u017ce dekoratorem. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105. Od 13. roku \u017cycia gra\u0142 w orkiestrze d\u0119tej, a w latach 50. by\u0142 cz\u0142onkiem grupy tanecznej Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. Jego najwi\u0119ksz\u0105 pasj\u0105 pozostaje jednak tw\u00f3rczo\u015b\u0107 plastyczna. W 1955 r. bra\u0142 udzia\u0142 w malowaniu wn\u0119trza zabytkowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Rzochowie. Od tego czasu maluje i rysuje oraz rze\u017abi w drewnie. Swoje prace prezentowa\u0142 na wystawach zbiorowych w Mielcu, Bielsku-Bia\u0142ej, Rzeszowie, Zakopanem i Kolbuszowej. W IV Konkursie Malarstwa im. J. Bie\u0144ka w Bielsku-Bia\u0142ej (2000) uzyska\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie, a w VII Biennale Rze\u017aby Nieprofesjonalnej im. A, Rz\u0105sy w Rzeszowie (2004) otrzyma\u0142 nagrod\u0119. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne. By\u0142 m.in.: przewodnicz\u0105cym Spo\u0142ecznego Komitetu Rozbudowy Szko\u0142y Podstawowej nr 12 w Rzochowie, cz\u0142onkiem i skarbnikiem Komitetu Budowy Ko\u015bcio\u0142a \u015aw. Marka w Rzochowie, cz\u0142onkiem Rady Osiedla Rzoch\u00f3w i cz\u0142onkiem komisji wyborczych. Nale\u017cy do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM i Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego w Mielcu. Zmar\u0142 2 XII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzochowie (osiedle w Mielcu) przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u015aWISTRO EL\u017bBIETA GABRIELA (z domu CIERPIA\u0141)<\/strong>, urodzona 27 XII 1959 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Zofii z domu Le\u015bniak. Absolwentka Studium Nauczycielskiego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1979 r. w Pa\u0144stwowym Przedszkolu w Nagoszynie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w mieleckich plac\u00f3wkach o\u015bwiatowo-wychowawczych: Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 3 (1980-1986), Szkole Podstawowej nr 1 (1986-1991), Szkole Podstawowej nr 11 (1991), Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 19 (1992-1993), Przedszkolu Miejskim nr 20 (1993-1995), Przedszkolu Miejskim nr 7 (1995-2000 i Przedszkolu Miejskim nr 13 (2000-2001). W 2002 r. przesz\u0142a do pracy w Przedszkolu Miejskim nr 4, a w 2003 r. zosta\u0142a dyrektorem tej plac\u00f3wki. R\u00f3wnocze\u015bnie intensywnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 i uko\u0144czy\u0142a studia magisterskie z zakresu pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (kierunek: zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107) oraz studia podyplomowe z zakresu terapii pedagogicznej w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu. Jest cz\u0142onkiem ZNP. Pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Okr\u0119gowej Sekcji Wychowania Przedszkolnego w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015aWITALSKI WINCENTY<\/strong>, kierownik Szko\u0142y M\u0119skiej w Mielcu w latach 1895-1904. Przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Ropczyc.<\/p>\r\n

\u015aWITKOWSKI STANIS\u0141AW J\u00d3ZEF,<\/b> urodzony 11 XI 1929 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Kaspra i J\u00f3zefy z domu Ochalik. Od 1951 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. By\u0142 te\u017c zaanga\u017cowanym dzia\u0142aczem zwi\u0105zkowym i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w Zwi\u0105zku Zawodowym Metalowc\u00f3w i Zwi\u0105zkowej Radzie Przedsi\u0119biorstwa. W latach 70. by\u0142 kierownikiem administracyjnym ZDK WSK i p\u00f3\u017aniej RCK. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczna. Nale\u017ca\u0142 do ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 zawodow\u0105, zwi\u0105zkow\u0105 i kulturaln\u0105 zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Zmar\u0142 9 II 1985 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015aCIE\u017bKA PRZYRODNICZO-EDUKACYJNA \u201eDO BOBRA\u201d, trasa turystyczna wytyczona na terenie las\u00f3w cyranowskich, stanowi\u0105cych po\u0142udniowo-zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Puszczy Sandomierskiej. Powsta\u0142a w 2004 r. z inicjatywy i si\u0142ami Nadle\u015bnictwa Mielec (administratora tego terenu), przy wsparciu Wojew\u00f3dzkiego Funduszu Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej w Rzeszowie oraz \u015brodk\u00f3w Unii Europejskiej. Rozpoczyna si\u0119 od ul. Partyzant\u00f3w, obok budynku Nadle\u015bnictwa Mielec. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-82","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/82","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=82"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/82\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=82"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=82"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=82"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}