{"id":74,"date":"2022-11-27T18:53:46","date_gmt":"2022-11-27T17:53:46","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=74"},"modified":"2026-04-28T19:57:32","modified_gmt":"2026-04-28T17:57:32","slug":"litera-o","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=74","title":{"rendered":"Litera O"},"content":{"rendered":"\r\n

OBCHODY \u015aWI\u0104T I ROCZNIC PA\u0143STWOWYCH I LOKALNYCH<\/strong>, organizowane oficjalnie przez w\u0142adze miejskie i najwa\u017cniejsze instytucje, odbywa\u0142y si\u0119 w Mielcu z regu\u0142y bardzo uroczy\u015bcie i godnie, bez wi\u0119kszych nieporozumie\u0144 i incydent\u00f3w. Niekorzystnym zjawiskiem, wynikaj\u0105cym z dyrektyw w\u0142adz pa\u0144stwowych, by\u0142o zmienianie obowi\u0105zuj\u0105cych \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych w zale\u017cno\u015bci od politycznych i spo\u0142ecznych uwarunkowa\u0144.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*21 III 1867 r. \u2013 z okazji wej\u015bcia w \u017cycie ustawy sejmowej o samorz\u0105dzie gminnym \u2013 strzelano z mo\u017adzierzy, odprawiono specjalne nabo\u017ce\u0144stwo w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza, a po nim odby\u0142 si\u0119 festyn przy \u201erz\u0119sistej iluminacji\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1873 r. uroczy\u015bcie nadawano Honorowe Obywatelstwo Miasta Mielca. Dzia\u0142o si\u0119 to bardzo rzadko \u2013 odby\u0142o si\u0119 dot\u0105d niewiele takich uroczysto\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W czasie rozbior\u00f3w wprowadzono obchody \u201edni dworskich\u201d z okazji urodzin i imienin cesarzy austriackich. Organizatorem najwi\u0119kszych tego rodzaju uroczysto\u015bci by\u0142y szko\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Po uzyskaniu wi\u0119kszych swob\u00f3d w warunkach autonomii galicyjskiej \u2013 organizowano rocznice wielkich wydarze\u0144 w historii Polski, m.in. w 1910 r. z okazji 500\u2013lecia zwyci\u0119skiej bitwy pod Grunwaldem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Tradycj\u0105 sta\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci: rozpocz\u0119cia i zako\u0144czenia roku szkolnego w gimnazjum i szko\u0142ach powszechnych, wmurowania kamieni w\u0119gielnych pod obiekty oraz po\u015bwi\u0119cenia wybudowanych obiekt\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*11 XI 1918 r. w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza odprawiono nabo\u017ce\u0144stwo z okazji powstania zjednoczonej Polski. Odt\u0105d przez ca\u0142y okres II Rzeczypospolitej (1918-1939) najwi\u0119kszymi uroczysto\u015bciami \u015bwieckimi o charakterze pa\u0144stwowym by\u0142y kolejne rocznice Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci, nazywane te\u017c \u015awi\u0119tem Zmartwychwstania Polski, obchodzone corocznie 11 XI. Od 1928 r. na ich program sk\u0142ada\u0142y si\u0119: nabo\u017ce\u0144stwo, \u201edefilada przed aptek\u0105\u201d i poch\u00f3d pod budowany w\u00f3wczas pomnik Wolno\u015bci. 11 XI 1936 r. \u015awi\u0119to Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci po\u0142\u0105czono z oficjaln\u0105 uroczysto\u015bci\u0105 ods\u0142oni\u0119cia pomnika. Wyj\u0105tkiem by\u0142 rok 1937, kiedy to uroczysto\u015bci 19. rocznicy Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci po\u0142\u0105czono z \u201eAktem po\u015bwi\u0119cenia kamienia w\u0119gielnego pod budow\u0119 przysz\u0142ych fabryk w Cyrance\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W latach 20. rozpocz\u0119to organizowanie uroczysto\u015bci z okazji rocznic wielkich wydarze\u0144 z historii Polski, m.in.: powstania listopadowego 1830-1831, powstania styczniowego 1863, odzyskania morza polskiego 1918 (p\u00f3\u017aniej by\u0142y to \u201eDni Morza\u201d), powstania \u015bl\u0105skiego 1921 oraz niekt\u00f3rych rocznic \u015bmierci wybitnych Polak\u00f3w, m.in. 150. rocznicy \u015bmierci Kazimierza Pu\u0142askiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Uroczysty charakter mia\u0142y imprezy organizowane przez organizacje spo\u0142eczne, m.in. Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, Towarzystwo Gimnastyczne \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, Zwi\u0105zek Harcerstwa Polskiego i Zwi\u0105zek By\u0142ych Ochotnik\u00f3w Armii Polskiej. By\u0142y to uroczyste po\u015bwi\u0119cenia sztandar\u00f3w, przyj\u0119cia i \u015blubowania (przyrzeczenia) nowych cz\u0142onk\u00f3w oraz jubileusze.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1 V 1923 r. \u015brodowisko robotnicze w Mielcu rozpocz\u0119\u0142o organizowanie manifestacji pierwszomajowych i w takiej formie obchodzi\u0142o to \u015bwi\u0119to do 1939 r. Od 1926 r. jego organizacja zajmowa\u0142 si\u0119 Zwi\u0105zek Zawodowy Pracownik\u00f3w Fizycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 19 III 1926 r. organizowano corocznie w gimnazjum i szko\u0142ach powszechnych 19 III uroczyste poranki z okazji imienin marsza\u0142ka J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. W 1932 r. ods\u0142oni\u0119to w gimnazjum pami\u0105tkowy medalion z wizerunkiem Marsza\u0142ka, a 17 IV tego roku na trawniku przy gimnazjum zasadzono pami\u0105tkowy d\u0105b. Na wie\u015b\u0107 o \u015bmierci J. Pi\u0142sudskiego (12 V 1935 r.) wykonano \u017ca\u0142obne dekoracje, a uczniowie za\u0142o\u017cyli czarne opaski. Miejskie nabo\u017ce\u0144stwo \u017ca\u0142obne odby\u0142o si\u0119 18 V, w maju zorganizowano zbi\u00f3rki pieni\u0119\u017cne na budow\u0119 kopca J. Pi\u0142sudskiego, a od czerwca grupy doros\u0142ych i m\u0142odych mielczan wyje\u017cd\u017ca\u0142y do Krakowa, aby odda\u0107 ho\u0142d prochom Marsza\u0142ka i wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w sypaniu kopca. W latach 1936\u20131939 organizowano w szko\u0142ach \u201eDzie\u0144 J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego \u2013 19 III\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*13 XI 1926 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci z okazji 200\u2013lecia kanonizacji \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki \u2013 patrona bursy gimnazjalnej. P\u00f3\u017aniej corocznie odbywa\u0142y si\u0119 gimnazjalne uroczysto\u015bci czcz\u0105ce \u015bw. Stanis\u0142awa Kostk\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 3 V 1927 r. organizowano w gimnazjum uroczyste akademie z okazji rocznic uchwalenia Konstytucji 3 maja 1791 r. Od 1929 r. organizowano je z programem podobnym do uroczysto\u015bci z okazji Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W styczniu 1930 r. w gimnazjum uroczy\u015bcie ods\u0142oni\u0119to tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 poleg\u0142ych za Ojczyzn\u0119 w latach 1914-1920 prof. J. Ziemskiego oraz 23 uczni\u00f3w i absolwent\u00f3w gimnazjum.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*9 V 1933 r. \u201eurz\u0105dzono iluminacj\u0119\u201d i poch\u00f3d m\u0142odzie\u017cy z okazji ponownego wyboru prof. Ignacego Mo\u015bcickiego na urz\u0105d prezydenta Rzeczypospolitej. Od 1934 r. wprowadzono coroczn\u0105 uroczysto\u015b\u0107 imienin prezydenta I. Mo\u015bcickiego, a ponadto w 1936 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci z okazji 10\u2013lecia urz\u0119dowania prezydenta RP.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1936 r. corocznie w dniu Zielonych \u015awi\u0105t na rynku organizowano manifestacje ch\u0142opskie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*13 VI 1939 r. oficjalnego otwarcia PZL \u2013 Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu dokona\u0142 prezydent RP Ignacy Mo\u015bcicki w asy\u015bcie wicepremiera i ministra skarbu Eugeniusza Kwiatkowskiego, wiceministra spraw wojskowych gen. bryg. Aleksandra Litwinowicza, dow\u00f3dcy lotnictwa gen. bryg. pilota W\u0142adys\u0142awa Kalkusa i przewodnicz\u0105cego Komitetu ds. Uzbrojenia i Sprz\u0119tu. Z tej okazji zorganizowano w Mielcu \u201eTydzie\u0144 Propagandy Gospodarki Polskiej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W czasie okupacji hitlerowskiej (w Mielcu od 8 IX 1939 r. do 5 VIII 1944 r.) wszelkie uroczysto\u015bci by\u0142y zakazane. Mimo to sk\u0142adano (potajemnie) kwiaty na Miejscach Pami\u0119ci Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3cono do obchod\u00f3w \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych. 11 XI 1944 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci z okazji \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci, a 3 V 1945 r. zorganizowano obchody 154. rocznicy Uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Wzgl\u0119dy polityczne zadecydowa\u0142y jednak, \u017ce w\u0142adze centralne zakaza\u0142y w 1946 r. organizacji obchod\u00f3w \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci, a \u00a0w 1951 r. \u2013 \u015awi\u0119ta 3 Maja. W latach 70. Stronnictwo Demokratyczne przyj\u0119\u0142o \u015awi\u0119to 3 Maja za swoje \u015bwi\u0119to i organizowa\u0142o publicznie jego obchody. Pod koniec lat 70. w poszczeg\u00f3lnych instytucjach organizowano skromne uroczysto\u015bci z okazji rocznic obu wydarze\u0144, a w 1981 r. powr\u00f3cono w Mielcu do organizowania miejskich uroczysto\u015bci. Od 11 XI 1992 r. wprowadzono sta\u0142y scenariusz uroczysto\u015bci miejskich, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z : Mszy \u015awi\u0119tej w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza, pochodu ulicami miasta, z\u0142o\u017cenia kwiat\u00f3w pod pomnikiem Wolno\u015bci przez parlamentarzyst\u00f3w, delegacje urz\u0119d\u00f3w, instytucji, partii i ugrupowa\u0144 politycznych, stowarzysze\u0144 i firm oraz parady sztandar\u00f3w. Po po\u0142udniu organizowano imprezy kulturalne i sportowe. Szczeg\u00f3lnie uroczysty charakter mia\u0142y obchody Narodowego \u015awi\u0119ta 3 Maja w dniach 2 i 3 V 2004 r., bowiem po\u0142\u0105czono je z dniem wej\u015bcia Polski do Unii Europejskiej i \u015awi\u0119tem Pracy (1 V). Z tej okazji na mieleckim lotnisku zorganizowano I Unijny Piknik Lotniczy \u201eNa skrzyd\u0142ach nad Europ\u0105\u201d. W tych uroczysto\u015bciach uczestniczy\u0142y delegacje miast partnerskich z UE: Douchy-les-Mines (Francja), Loehne (Niemcy) i Vila Nova de Poiares (Portugalia).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*15 IV 1945 r. zorganizowano manifestacj\u0119 z okazji \u201ePowrotu Polski do Morza\u201d, a nast\u0119pnie \u00a0przez szereg lat w czerwcu organizowano \u201eDni Morza\u201d. Szczeg\u00f3lnie bogate by\u0142y uroczysto\u015bci w dniach 23\u201329 czerwca 1947 r., kiedy to na program z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119: Msza \u015awi\u0119ta w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza, poch\u00f3d nad Wis\u0142ok\u0119, rzucanie wiank\u00f3w i butelek do Wis\u0142oki, akademia i koncerty. W latach 50. i 60. obchody ograniczono do festynu nad Wis\u0142ok\u0105, a w latach 70. zaprzestano organizowania tej imprezy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1945 r. organizowano uroczyste obchody 1 Maja \u2013 \u015awi\u0119ta Pracy, kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wn\u0105 form\u0105 by\u0142 poch\u00f3d pracownik\u00f3w mieleckich zak\u0142ad\u00f3w pracy g\u0142\u00f3wnymi ulicami Mielca. W godzinach popo\u0142udniowych odbywa\u0142y si\u0119 liczne imprezy kulturalne i sportowe. Regu\u0142\u0105 by\u0142y te\u017c czyny spo\u0142eczne podejmowane dla uczczenia tego \u015bwi\u0119ta. Do lat 70. uczestnicy \u00a0pochodu maszerowali od placu Centralnego (zwanego te\u017c przez pewien czas placem B. Bieruta) \u2013 ulicami: A. K\u0119dziora (od 1957 r. 22 Lipca, aktualnie Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci), H. Sawickiej (aktualnie Jadernych), I. Daszy\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej J. Stalina i A. Mickiewicza) \u2013 do placu gen. Karola \u015awierczewskiego (aktualnie Rynek), gdzie sta\u0142a trybuna honorowa. Rozwi\u0105zanie pochodu nast\u0119powa\u0142o na ulicy J. Kili\u0144skiego. 1 V 1982 r., ze wzgl\u0119du na stan wojenny, nie organizowano pochodu, a \u015awi\u0119to Pracy uczczono wiecem na stadionie FKS \u201eStal\u201d. Tak\u017ce w 1983 r. nie zorganizowano pochodu, a okoliczno\u015bciowy wiec z bogatym programem artystycznym odby\u0142 si\u0119 w hali sportowo-widowiskowej FKS \u201eStal\u201d. W 1984 r. powr\u00f3cono do organizacji pochodu, ale na kr\u00f3tszej trasie (od stadionu do skrzy\u017cowania ul. 22 Lica z ul. St. Wyspia\u0144skiego i ul. ks. P. Skargi). Od 1990 r. zaprzestano pochod\u00f3w, a z okazji \u015awi\u0119ta Pracy partie lewicowe organizuj\u0105 uroczyste spotkania i pikniki. \u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Na pocz\u0105tku lat 50. rozpocz\u0119to organizowanie obchod\u00f3w 22 Lipca – \u015awi\u0119ta Odrodzenia Polski. G\u0142\u00f3wnym akcentem uroczysto\u015bci by\u0142a akademia powiatowa (od 1975 r. \u2013 miejska), a towarzyszy\u0142y jej plenerowe imprezy kulturalne i sportowe (m.in. coroczny mi\u0119dzynarodowy turniej pi\u0142karski na stadionie FKS \u201eStal\u201d). Regu\u0142\u0105 sta\u0142o si\u0119 oddawanie do u\u017cytku wa\u017cnych obiekt\u00f3w w przeddzie\u0144 \u201e\u015awi\u0119ta Lipcowego\u201d (21 VIII). Od 1989 r. zaprzestano organizowania obchod\u00f3w tego \u015bwi\u0119ta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*9 V 1945 r. entuzjastycznie powitano wie\u015b\u0107 o kapitulacji Niemiec hitlerowskich, a od 9 V 1946 r. organizowano obchody kolejnych rocznic zwyci\u0119stwa nad faszyzmem. W latach 70. upowszechniono nazw\u0119 Dzie\u0144 Zwyci\u0119stwa. W latach 90. mieleckie organizacje kombatanckie (organizatorzy) zmieni\u0142y termin obchod\u00f3w na 8 V.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od pierwszych lat powojennych 1 IX odbywaj\u0105 si\u0119 corocznie uroczysto\u015bci z okazji rocznicy wybuchu II wojny \u015bwiatowej (1 IX 1939 r.) i upami\u0119tniaj\u0105ce ofiary tej wojny. S\u0105 to m.in.: uroczyste sk\u0142adania kwiat\u00f3w na Miejscach Pami\u0119ci Narodowej, spotkania weteran\u00f3w II wojny \u015bwiatowej, apele szkolne i okoliczno\u015bciowe wystawy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Corocznie 6 VIII obchodzona jest rocznica wyzwolenia Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.). W pierwszych latach powojennych sk\u0142adano kwiaty na grobach \u017co\u0142nierzy radzieckich na mieleckim rynku, a po wybudowaniu cmentarza \u017co\u0142nierzy radzieckich (1947) i pomnika Wdzi\u0119czno\u015bci (1953) \u2013 na obu miejscach. Od lat 90. uroczysto\u015b\u0107 sk\u0142adania kwiat\u00f3w odbywa si\u0119 na cmentarzu \u017co\u0142nierzy radzieckich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od lat 50. do 1989 r. corocznie w dniu 12 X (dla upami\u0119tnienia bitwy pod Lenino) organizowano \u015awi\u0119to Ludowego Wojska Polskiego. Z tej okazji odbywa\u0142y si\u0119 m.in.: akademia powiatowa (miejska) i okoliczno\u015bciowe spotkania weteran\u00f3w i czynnych oficer\u00f3w LWP z m\u0142odzie\u017c\u0105. Od 1990 r. \u015awi\u0119to Wojska Polskiego obchodzone jest 15 VIII, dla upami\u0119tnienia zwyci\u0119skiej bitwy warszawskiej Wojska Polskiego z Armi\u0105 Czerwon\u0105 (\u201ecud nad Wis\u0142\u0105\u201d).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W pocz\u0105tku lat 50. corocznie 7 XI uroczy\u015bcie obchodzono kolejne rocznice wybuchu rewolucji pa\u017adziernikowej. G\u0142\u00f3wnym akcentem by\u0142a akademia powiatowa (miejska) oraz koncert w wykonaniu zespo\u0142u artystycznego z ZSRR. Ponadto sk\u0142adano kwiaty przed pomnikiem Wdzi\u0119czno\u015bci, organizowano wystawy i konkursy (wiedzy, plastyczne, czytelnicze, filmowe). Od 1989 r. zaprzestano organizowanie obchod\u00f3w tej rocznicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W 1987 r. wprowadzono do kalendarza cyklicznych uroczysto\u015bci miejskich Dni Mielca, nawi\u0105zuj\u0105c do sporadycznie organizowanych Dni Mielca w latach 50. 60.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1993 r. wprowadzono coroczn\u0105 uroczysto\u015b\u0107 z okazji rocznicy wybuchu powstania warszawskiego (1 VIII 1944 r.), sk\u0142adaj\u0105c kwiaty przed pomnikiem Armii Krajowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1990 r. (nieregularnie) Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105 i z\u0142o\u017ceniem kwiat\u00f3w przed Katy\u0144skimi Tablicami przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza czczono pami\u0119\u0107 Ofiar Katynia i innych oboz\u00f3w w ZSRR w czasie II wojny \u015bwiatowej. Od 10 IV 2010 r. s\u0105 to coroczne uroczysto\u015bci czcz\u0105ce pami\u0119\u0107 Katy\u0144czyk\u00f3w i Ofiar katastrofy samolotowej pod Smole\u0144skiem (m.in. mielczanina \u2013 pos\u0142a Leszka Deptu\u0142y) w bazylice \u015bw. Mateusza i na cmentarzu komunalnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 1995 r. corocznie mielecki Oddzia\u0142 Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy \u2013 G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych w latach 1949-1959 organizowa\u0142 uroczysto\u015b\u0107 Barb\u00f3rki (Msza \u015awi\u0119ta w bazylice \u015bw. Mateusza, spotkanie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Od 2000 r. corocznie organizowana jest uroczysto\u015b\u0107 z okazji Dnia Sybiraka (17 IX \u2013 rocznica napa\u015bci wojsk radzieckich na Polsk\u0119 17 IX 1939 r.). W latach 2000-2002 odbywa\u0142a si\u0119 w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza. Po zbudowaniu pomnika Sybirak\u00f3w na cmentarzu komunalnym (2003), uroczysto\u015b\u0107 (Msza \u015awi\u0119ta, program artystyczny i z\u0142o\u017cenie kwiat\u00f3w) odbywa si\u0119 na cmentarzu komunalnym.<\/p>\r\n

W latach 2011 \u2013 2021 wprowadzono nowe \u015bwi\u0119ta: jako dzie\u0144 wolny od pracy – Trzech Kr\u00f3li (6 I), a w dniach roboczych: Narodowy Dzie\u0144 Pami\u0119ci \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych (1 III), \u015awi\u0119to Chrztu Polski (14 IV), Dzie\u0144 Walki i M\u0119cze\u0144stwa Wsi Polskiej (12 VII), Narodowy Dzie\u0144 Pami\u0119ci Powstania Warszawskiego (1 VIII), Dzie\u0144 Solidarno\u015bci i Wolno\u015bci (31 VIII), Narodowy Dzie\u0144 Pami\u0119ci Duchownych Niez\u0142omnych (19 X).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

*W Mielcu 6 I 2017 r. zorganizowano pierwszy w historii miasta „Orszak Trzech Kr\u00f3li”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBORSCY<\/strong>, r\u00f3d szlachecki na terenach Mazowsza i Wielkopolski, piecz\u0119tuj\u0105cy si\u0119 herbami: Abdank, Godziemba, Na\u0142\u0119cz i Roch. Najbardziej rozwin\u0119\u0142a si\u0119 linia spod herbu Roch. W XV w. naby\u0142a miejscowo\u015b\u0107 Obory na Ziemi Che\u0142mi\u0144skiej i od niej przyj\u0119\u0142a nazwisko. Z tego rodu pochodzi\u0142o kilku biskup\u00f3w, wielu wojskowych i artyst\u00f3w. Oborscy dobrze s\u0142u\u017cyli Ojczy\u017anie i wielokrotnie walczyli w jej obronie, a w czasach rozbior\u00f3w – o odzyskanie niepodleg\u0142o\u015bci, co kosztowa\u0142o ich utrat\u0119 maj\u0105tk\u00f3w. Po upadku powstania listopadowego (1831) uciekaj\u0105c przed rosyjskimi represjami, pu\u0142kownik Ludwik Oborski (1787-1873) emigrowa\u0142 do Pary\u017ca, a \u00a0podporucznik Maksymilian Oborski (1809-1878) zamieszka\u0142 w Husowie ko\u0142o \u0141a\u0144cuta w maj\u0105tku \u017cony \u2013 Marii z Jawornickich, a nast\u0119pnie administrowa\u0142 dworem i maj\u0105tkiem w Mielcu. Mieli czworo dzieci, w tym dw\u00f3ch syn\u00f3w \u2013 Antoniego i Wac\u0142awa, kt\u00f3rzy wraz z ojcem walczyli w powstaniu styczniowym 1863 r. W 1891 r. Wac\u0142aw zakupi\u0142 dw\u00f3r z gruntami w Mielcu i w nim zamieszka\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBORSKA KONSTANCJA (z domu WO\u0141OWSKA)<\/strong>, herbu Colona, Kolumna, urodzona w 1863 r., c\u00f3rka J\u00f3zefa Wo\u0142owskiego i Zofii z domu Gerlicz. Od 1891 r. mieszka\u0142a z m\u0119\u017cem Wac\u0142awem w dworze w Mielcu. Wykazywa\u0142a du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i wra\u017cliwo\u015b\u0107 na ludzk\u0105 bied\u0119. By\u0142a jedn\u0105 z liderek Stowarzyszenia \u015bw. Wincentego a\u2019Paulo, inspiratork\u0105 i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 ochronki, szwalni i kuchni dla ubogich oraz Sodalicji Pa\u0144. Nale\u017ca\u0142a te\u017c do aktywniejszych cz\u0142onki\u0144 Ko\u0142a Katolickich Polek i mieleckiego ko\u0142a Zwi\u0105zku Ziemian. \u00a0Kolekcjonowa\u0142a dzie\u0142a sztuki, m.in. obrazy Aleksandra i Maksymiliana Oborskich, Aleksandra Or\u0142owskiego, Piotra Micha\u0142owskiego i rysunki Cypriana Kamila Norwida oraz powi\u0119ksza\u0142a rodzinn\u0105 bibliotek\u0119. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca (1914) gospodarowa\u0142a na maj\u0105tkach w Mielcu i Husowie. Brak umiej\u0119tno\u015bci zarz\u0105dzania i wiele przeciwno\u015bci losu (m.in. I wojna \u015bwiatowa, kryzys gospodarczy po 1918 r., ma\u0142y zbyt produkt\u00f3w rolnych) sprawi\u0142y, \u017ce zosta\u0142a zmuszona do sprzeda\u017cy niemal wszystkich grunt\u00f3w na terenie Mielca. (Zakupili je m.in. Franciszek Kazana i s\u0119dzia Piotr Nowak.) Pozostawi\u0142a sobie jedynie pa\u0142acyk z parkiem. Zmar\u0142a 18 X 1943 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu Oborskich w Husowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBORSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony w Mielcu(?), syn Wac\u0142awa i Konstancji z Wo\u0142owskich. Po rodzicach odziedziczy\u0142 pozosta\u0142o\u015bci maj\u0105tku z pa\u0142acykiem w Mielcu i maj\u0105tek z dworem w Husowie. W rezultacie reformy rolnej w 1944 r. pozbawiony zosta\u0142 posiad\u0142o\u015bci w Husowie. Mieszkaj\u0105c po wojnie w Mielcu, nie wytrzyma\u0142 wytworzonego przez nowe w\u0142adze klimatu wok\u00f3\u0142 prywatnej w\u0142asno\u015bci i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krzeszowa (P\u0142aszowa) ko\u0142o Krakowa, zabieraj\u0105c kolekcj\u0119 obraz\u00f3w, rodzinne pami\u0105tki i bibliotek\u0119. Du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 z tych zbior\u00f3w sprzeda\u0142, aby mie\u0107 \u015brodki na utrzymanie. Zmar\u0142 22 X 1967 r. Spoczywa na cmentarzu w Krz\u0119cinie ko\u0142o Wis\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OBORSKI MAKSYMILIAN<\/strong>, urodzony w 1808 r. (1809?) w Proszewie ko\u0142o Ka\u0142uszyna (Siedleckie), syn Walentego Antoniego i Marcjanny (Marianny) z Jawornickich. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 malarstwem. W czasie nauki w Liceum Warszawskim jego nauczycielem rysunku by\u0142 Zygmunt Vogl. W m\u0142odzie\u0144czym okresie tw\u00f3rczo\u015bci najcz\u0119\u015bciej rysowa\u0142 lub malowa\u0142 akwarel\u0105, a ulubion\u0105 tematyk\u0105 by\u0142y pejza\u017ce, portrety ludzi i koni oraz sceny rodzajowe. W latach 1827\u20131829 studiowa\u0142 na Wydziale Administracyjnym Uniwersytetu Warszawskiego, a nast\u0119pnie odby\u0142 aplikantur\u0119 w warszawskim Banku Polskim. Uczestniczy\u0142 w powstaniu listopadowym jako podporucznik 1 Pu\u0142ku Mazur\u00f3w i Legii Litewsko\u2013Wo\u0142y\u0144skiej. Wykona\u0142 w\u00f3wczas wiele szkic\u00f3w i portret\u00f3w przedstawiaj\u0105cych powstanie i jego uczestnik\u00f3w. Po upadku powstania wyjecha\u0142 do Pary\u017ca i tam zaprzyja\u017ani\u0142 si\u0119 m.in. z Piotrem Micha\u0142owskim. Za jego rad\u0105 doskonali\u0142 si\u0119 poprzez kopiowanie rycin wielkich mistrz\u00f3w. W 1835 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju i zaj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzeniem maj\u0105tk\u00f3w \u2013 w\u0142asnego w Proszewie oraz na zlecenie w Sieniawie (w\u0142asno\u015b\u0107 Czartoryskich) i w Bolestraszycach (w\u0142asno\u015b\u0107 P. Micha\u0142owskiego). Namalowa\u0142 w\u00f3wczas szereg akwarel obrazuj\u0105cych urokliwe pejza\u017ce obu miejscowo\u015bci. W okresie Wiosny Lud\u00f3w 1848 r. przebywa\u0142 w Krakowie, gdzie pomaga\u0142 J\u00f3zefowi Ch\u0142opickiemu, zbieraj\u0105c sk\u0142adki na mogi\u0142\u0119 poleg\u0142ych. Wykona\u0142 te\u017c szereg szkic\u00f3w dokumentuj\u0105cych \u00f3wczesne wydarzenia i ich uczestnik\u00f3w. Po powrocie do rodzinnego maj\u0105tku w Proszewie zaj\u0105\u0142 si\u0119 jego administrowaniem, a ponadto narysowa\u0142 wiele szkic\u00f3w przedstawiaj\u0105cych pi\u0119kno krajobrazu proszewieckiego oraz seri\u0119 szkic\u00f3w Lisowczyk. W czasie powstania styczniowego 1863 r. udost\u0119pni\u0142 sw\u00f3j dw\u00f3r na kancelari\u0119 i archiwum cywilnego dow\u00f3dztwa wojew\u00f3dztwa podlaskiego, za co zosta\u0142 aresztowany we wrze\u015bniu tego roku i skazany na 10 (15?) lat ci\u0119\u017ckich rob\u00f3t, utrat\u0119 praw i konfiskat\u0119 maj\u0105tku. Na wygnaniu (Moskwa, Usol, Irkuck, Solikansk, Chreniow) przebywa\u0142 do 1874 r., polepszaj\u0105c nieco sw\u00f3j los wykonywaniem portret\u00f3w miejscowych os\u00f3b, a w s\u0142ynnej carskiej stadninie koni w Chreniowie \u2013 tak\u017ce koni i monta\u017cy os\u00f3b na koniach. Po powrocie z wygnania osiedli\u0142 si\u0119 w Mielcu, gdzie administrowa\u0142 dworem i maj\u0105tkiem. W tym okresie niewiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 malarstwu. Zmar\u0142 28 I 1878 r. Spoczywa na cmentarzu w Husowie. Przez wiele lat po \u015bmierci jego tw\u00f3rczo\u015bci praktycznie nie znano. Dopiero ekspozycja 236 rysunk\u00f3w i akwarel na wystawie Ko\u0144 w malarstwie i rze\u017abie polskiej w Krakowie (1913) zwr\u00f3ci\u0142a na\u0144 uwag\u0119. Obecnie wi\u0119ksze zbiory akwarel i rysunk\u00f3w M. Oborskiego znajduj\u0105 si\u0119 w Bibliotece Ossoli\u0144skich, Muzeum Okr\u0119gowym w Koninie i Muzeum Narodowym Oddzia\u0142 Czapskich w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBORSKI WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1847 r. w Proszewie ko\u0142o Ka\u0142uszyna (Siedleckie), syn Maksymiliana i Marii z Jawornickich. W randze porucznika polskich wojsk powsta\u0144czych uczestniczy\u0142 (wsp\u00f3lnie z ojcem i bratem Antonim) w powstaniu styczniowym 1863 r. Po upadku powstania i wyj\u015bciu z wi\u0119zienia oraz skonfiskowaniu przez carskie w\u0142adze maj\u0105tku w Proszewie \u2013 pomaga\u0142 matce w prowadzeniu jej rodzinnego gospodarstwa w Husowie. (Maksymilian zosta\u0142 zes\u0142any na Sybir, sk\u0105d powr\u00f3ci\u0142 w 1874 r.) Ok. 1885 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Powiatowej w \u0141a\u0144cucie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka tamtejszego Wydzia\u0142u Powiatowego. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem oddzia\u0142u jaros\u0142awsko-\u0142a\u0144cuckiego Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie oraz cz\u0142onkiem wydzia\u0142u okr\u0119gowego \u0142a\u0144cucko-kolbuszowskiego Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego we Lwowie. Po \u015blubie z Konstancj\u0105 z Wo\u0142owskich przyj\u0105\u0142 (z nieznanych przyczyn) po \u017conie herb Colonna \u2013 Kolumna. W 1890 r. przekaza\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 grunt\u00f3w w Husowie dla miejscowej szko\u0142y. W 1891 r. odkupi\u0142 od Nuty i Serli Gross\u00f3w dworek i maj\u0105tek ziemski w Mielcu. Po kilku latach na jego zlecenie zbudowano przy dworku pa\u0142acyk (oddano go do u\u017cytku prawdopodobnie w 1905 r.). Planowanej przebudowy samego dworku nie uda\u0142o mu si\u0119 zrealizowa\u0107. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. Opowiada\u0142 si\u0119 za obozem \u201eSta\u0144czyk\u00f3w\u201d \u2013 konserwatyst\u00f3w krakowskich. By\u0142 wybierany do Rad Powiatowych w \u0141a\u0144cucie i Mielcu, Okr\u0119gowego Towarzystwa Rolniczego i Powiatowej Komisji dla Zalesie\u0144 Ochronnych w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do Sodalicji Maria\u0144skiej. Zmar\u0142 26 IV 1914 r. Dwa dni p\u00f3\u017aniej w uroczystym kondukcie przewieziono zmar\u0142ego na stacj\u0119 kolejow\u0105, sk\u0105d poci\u0105giem przetransportowano do Husowa. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Husowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBRONA CYWILNA (OC)<\/strong>, integralna cz\u0119\u015b\u0107 systemu obronnego pa\u0144stwa, powo\u0142ana uchwa\u0142\u0105 Rady Ministr\u00f3w w 1973 r. dla kompleksowej ochrony ludno\u015bci i jej dorobku, zak\u0142ad\u00f3w pracy, obiekt\u00f3w i urz\u0105dze\u0144 u\u017cyteczno\u015bci publicznej oraz d\u00f3br kultury w czasie wojny, a tak\u017ce w okresie zwalczania kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych i innych zagro\u017ce\u0144 \u015brodowiska. Szefem OC miasta Mielca zosta\u0142 mianowany naczelnik miasta (od 1985 r prezydent miasta), maj\u0105cy do bie\u017c\u0105cego prowadzenia przedmiotowych spraw Miejski Inspektorat OC. MIOC w Mielcu powo\u0142any zosta\u0142 decyzj\u0105 wojewody rzeszowskiego z dnia 11 VII 1975 r. Szefem MIOC mianowano podpu\u0142kownika rezerwy Czes\u0142awa Stopi\u0144skiego. Pierwszym zadaniem MIOC by\u0142o opracowanie planu Obrony Cywilnej miasta Mielca \u2013 zgodnie z wytycznymi Szefa Obrony Cywilnej Kraju. Na jego podstawie na terenie Mielca zorganizowano m.in. Miejski O\u015brodek Szkolenia OC przy Ochotniczym Hufcu Pracy oraz dwa o\u015brodki wystawowo\u2013szkoleniowe OC: przy I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym i przy Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej. Organizowano \u0107wiczenia dow\u00f3dczo\u2013sztabowe organ\u00f3w kierowania i dowodzenia OC, \u0107wiczenia koordynuj\u0105ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 Terenowych Oddzia\u0142\u00f3w Samoobrony, \u0107wiczenia specjalistyczne, szkolenia i konkursy wiedzy dla m\u0142odzie\u017cy. Funkcjonuj\u0105ce przy zak\u0142adach pracy formacje samoobrony przygotowywa\u0142y pomieszczenia ochronne i magazyny, w kt\u00f3rych gromadzono i konserwowano sprz\u0119t. Wymienione formy dzia\u0142alno\u015bci realizowano tak\u017ce w latach 80. i z niewielkimi modyfikacjami na pocz\u0105tku lat 90. W zwi\u0105zku z g\u0142\u0119bokimi przemianami ustrojowymi i ekonomicznymi w latach 90. zadania obrony cywilnej zosta\u0142y zmodyfikowane w 1993 r., a nast\u0119pnie w 2002 r. M.in. dla podwy\u017cszenia stanu bezpiecze\u0144stwa, a zw\u0142aszcza ostrzegania przed kl\u0119sk\u0105 \u017cywio\u0142ow\u0105 oraz zapobiegania jej skutkom lub ich usuwania powo\u0142ano Miejski Zesp\u00f3\u0142 Reagowania. Zasadnicze zadania pozosta\u0142y \u00a0bez zmian. Najbardziej widocznym dzia\u0142aniem mieleckiej OC w ostatnich latach by\u0142o uczestniczenie w akcjach przeciwpowodziowych w czasie wylew\u00f3w Wis\u0142oki na po\u0142udniowych i zachodnich terenach miasta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Szefowie Obrony Cywilnej Miasta: Stefan \u0106wiok (1975\u20131978), J\u00f3zef Kr\u00f3l (1978\u20131981), Lucjan Surowiec (1981\u20131990), W\u0142adys\u0142aw Bieniek (1990\u20131994), Janusz Chodorowski (1994\u2013), Daniel Kozd\u0119ba (2014-), Fryderyk Kapinos (2018), Jacek Wi\u015bniewski (2018-nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Szefowie MIOC: Czes\u0142aw Stopi\u0144ski, Ryszard Chmaj, Tadeusz B\u0142achowicz (od 2002 inspektor do spraw zarz\u0105dzania kryzysowego, ochrony ludno\u015bci i spraw obronnych), Zenon Tokarski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBRO\u0143C\u00d3W POKOJU (ULICA)<\/strong>, ulica (485 m) na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Do lat 70. XX w. by\u0142a drog\u0105 prowadz\u0105c\u0105 do stacji kolejowej. Po wybudowaniu wiaduktu pe\u0142ni jedynie funkcj\u0119 ulicy dojazdowej od ul. H. Sienkiewicza do po\u0142o\u017conych przy niej budynk\u00f3w i posesji. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku XX w., kiedy rozbudowa miasta pod\u0105\u017ca\u0142a w kierunku wschodnim. W ostatnim dwudziestoleciu XIX w. funkcjonowa\u0142a ju\u017c linia kolejowa i to tak\u017ce wp\u0142yn\u0119\u0142o na dalszy rozw\u00f3j budownictwa w tej cz\u0119\u015bci miasta. W 1909 r. wybudowano przy niej elegancki budynek dla Towarzystwa Zaliczkowego (p\u00f3\u017aniej Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy i inne banki), a nast\u0119pnie will\u0119 \u201eBagatelk\u0119\u201d, kt\u00f3ra w 1914 r. sta\u0142a si\u0119 siedzib\u0105 Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Kilka dalszych wi\u0119kszych budynk\u00f3w stan\u0119\u0142o w latach 20. i 30. Najwi\u0119kszy z nich (nr 8) by\u0142 okresowo (do lat 60.) siedzib\u0105 Urz\u0119du Pocztowego. Przez kilkadziesi\u0105t lat (do pocz\u0105tku lat 60. XX w.) jej wylot do ul. H. Sienkiewicza ogranicza\u0142a stara chata miejska, ale \u00f3wczesnym w\u0142adzom miasta uda\u0142o si\u0119 j\u0105 wykupi\u0107 i rozebra\u0107, a nast\u0119pnie urz\u0105dzi\u0107 parking. Kilkakrotnie zmieniano jej nazw\u0119. Powsta\u0142a w pierwszych latach XX w. i pocz\u0105tkowo nazywano j\u0105 D\u0141UG\u0104. Od 1934 r. nosi\u0142a imi\u0119 BRONIS\u0141AWA PIERACKIEGO (ministra spraw zagranicznych), zamordowanego skrytob\u00f3jczo przez ukrai\u0144skiego nacjonalist\u0119 15 VI 1934 r. w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej figurowa\u0142a jako POSTSTRASSE (Pocztowa). Po wojnie zn\u00f3w patronowa\u0142 jej B. Pieracki, a na pocz\u0105tku lat 50. nazwano j\u0105 OBRO\u0143C\u00d3W POKOJU i tak ju\u017c pozosta\u0142o. Przesz\u0142a kilka remont\u00f3w., a w ramach ostatniego w 2004 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki. Przy jej skrzy\u017cowaniu z ul. H. Sienkiewicza w 2008 r. przebudowano parking i zadaszon\u0105 zatok\u0119 autobusow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazw\u0105 ulicy OBRO\u0143C\u00d3W POKOJU upami\u0119tniono w Mielcu II \u015awiatowy Kongres Obro\u0144c\u00f3w Pokoju, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w Warszawie w listopadzie 1950 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBRO\u0143C\u00d3W WESTERPLATTE<\/strong>\u00a0(ULICA), ulica (580 m) na osiedlu Cyranka. Biegnie od ul. M. Beniowskiego w kierunku po\u0142udniowo-wschodnim i spotyka si\u0119 z ul. Krzyw\u0105, ale nie dochodzi do Alei Niepodleg\u0142o\u015bci i jest tylko drog\u0105 dojazdow\u0105 dla mieszka\u0144c\u00f3w sporej grupy dom\u00f3w jednorodzinnych, zbudowanych na p\u00f3\u0142nocno-wschodnim zboczu piaszczystego wzg\u00f3rza, kt\u00f3re niegdy\u015b by\u0142o cz\u0119\u015bci\u0105 G\u00f3ry Cyranowskiej. Rang\u0119 ulicy i patron\u00f3w otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. W 2006 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 i chodnik z kostki.
Patroni ulicy: OBRO\u0143CY WESTERPLATTE to jeden z symboli polskiego patriotyzmu, m\u0119stwa, wysokiego morale, odpowiedzialno\u015bci i \u017co\u0142nierskiego honoru. Bohaterstwo \u017co\u0142nierzy polskiego garnizonu Westerplatte uznane zosta\u0142o jeszcze w czasie siedmiodniowej heroicznej obrony skrawka polskiej ziemi przed posiadaj\u0105cymi mia\u017cd\u017c\u0105c\u0105 przewag\u0119 agresorami hitlerowskimi (1\u20137 IX 1939 r.). W p\u00f3\u017aniejszych latach s\u0142awa ta ros\u0142a, a tw\u00f3rcy uwiecznili j\u0105 w utworach literackich i na ta\u015bmie filmowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBROWICZ NORBERT<\/strong>, lekarz miejski w Mielcu w latach 30. XX w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OBTU\u0141OWICZ KRYSTYNA MARIA (z domu SARNOWSKA)<\/strong>, urodzona 26 X 1940 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zdzis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Korpanty. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1958 r. W latach 1958\u20131964 r. studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie i otrzyma\u0142a dyplom lekarza. Od III roku studi\u00f3w pracowa\u0142a w Sekcji Nauki i Sekcji Zagranicznej ZSP przy AM, a od IV roku \u2013 w studenckim kole naukowym przy Oddziale Alergologicznym II Kliniki Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych w Krakowie. W 1964 r. odby\u0142a sta\u017ce na Oddzia\u0142ach Wewn\u0119trznych Szpitala \u015aw. Piotra w Londynie i Kliniki Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych w Jenie, a po zako\u0144czeniu studi\u00f3w \u2013 dwuletni sta\u017c podyplomowy w Szpitalu im. S. \u017beromskiego w Krakowie (1964-1966). R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142a jako wolontariusz na Oddziale Alergologicznym II Kliniki, prowadz\u0105c pod kierunkiem prof. M. Obtu\u0142owicza i T. Nowaka badania nad rol\u0105 hormon\u00f3w sterydowych w patomechanizmie i leczeniu astmy oskrzelowej oraz uczestniczy\u0142a w szkoleniach z zakresu alergologii praktycznej u doros\u0142ych i dzieci. W maju 1970 r. po obronie pracy doktorskiej otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora nauk medycznych, a we wrze\u015bniu tego roku uko\u0144czy\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych. W latach 1970\u20131976 pracowa\u0142a jako starszy asystent w Klinice Alergologicznej, powsta\u0142ej z Oddzia\u0142u Alergologicznego II Kliniki, a w 1976\u20131989 jako adiunkt. W 1975 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 specjalisty alergologa. W 1989 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 doktora habilitowanego na podstawie rozprawy habilitacyjnej na temat alergii py\u0142kowej oraz otrzyma\u0142a stanowisko docenta w Klinice Alergii i Immunologii II Katedry Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych. W 1993 r. mianowano j\u0105 kierownikiem nowo powo\u0142anego Zak\u0142adu Alergologii Przemys\u0142owej przy Katedrze Medycyny Pracy i Chor\u00f3b \u015arodowiskowych Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, kierowanej przez prof. dr. hab. Janusza Pacha. Zorganizowa\u0142a Zak\u0142ad i wp\u0142yn\u0119\u0142a znacz\u0105co na jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105, dydaktyczn\u0105 i lecznicz\u0105. Jest autorem ponad 180 prac naukowych oraz dw\u00f3ch podr\u0119cznik\u00f3w:\u00a0Alergologia praktyczna dla stomatolog\u00f3w<\/em>\u00a0(CM UJ Krak\u00f3w 1997) i\u00a0Alergologia praktyczna dla lekarzy og\u00f3lnych<\/em> (PZWL 2000), 2 monografii na temat alergii py\u0142kowej oraz licznych folder\u00f3w i broszur. Zorganizowa\u0142a szereg sympozj\u00f3w i konferencji alergologicznych o zasi\u0119gu krajowym lub regionalnym z udzia\u0142em alergolog\u00f3w z zagranicy. Od 1982 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Polskiego Towarzystwa Alergologicznego i przewodnicz\u0105c\u0105 Krakowskiego Oddzia\u0142u tego\u017c Towarzystwa, od 1995 r. \u2013 cz\u0142onkiem Europejskiego i Mi\u0119dzynarodowego Towarzystwa Alergologii i Immunologii Klinicznej, Ameryka\u0144skiej Akademii Alergologii i Immunologicznej oraz Mi\u0119dzynarodowego Towarzystwa Astmologicznego \u2013 Interasma. Od lat 70. jest przewodnicz\u0105c\u0105 Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Polskiego Towarzystwa Zwalczania Chor\u00f3b Alergicznych, prowadz\u0105cego dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczna, edukacyjn\u0105 i charytatywn\u0105 w ramach programu walki z chorobami alergicznymi na terenie kraju. \u00a0Do 2011 r. kierowa\u0142a Zak\u0142adem Alergologii Klinicznej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego (od 1994 r.) i Katedr\u0105 Toksykologii i Chor\u00f3b \u015arodowiskowych CM UJ (od 2006 r.). Tak\u017ce do 2011 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Polskiego Towarzystwa Zwalczania Chor\u00f3b Alergicznych. Redaktor czasopisma \u201eAlergologia, Immunologia\u201d. Autorka ponad 300 prac, 5 monografii i 2 podr\u0119cznik\u00f3w. Pracuje jako profesor zwyczajny w Katedrze Toksykologii Klinicznej i \u015arodowiskowej UJ w Krakowie oraz prowadzi prywatny Gabinet Alergii w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OBUCHOWICZ JADWIGA (z domu KUSZCZYK)<\/strong>, urodzona 18 XII 1943 r. w G\u0105golinie, powiat sandomierski, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Janiny z Grabowskich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Sandomierzu, matur\u0119 zda\u0142a w 1961 r. Nale\u017ca\u0142a do organizacji m\u0142odzie\u017cowych (ZHP, ZMS). Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a 1 XII 1961 r. w Przedsi\u0119biorstwie Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d w Tarnobrzegu jako referent. Od 1 VII 1962 r. przesz\u0142a do PUPIK \u201eRuch\u201d w Mielcu (od 1973 r. Robotnicza Sp\u00f3\u0142dzielnia Wydawnicza \u201ePrasa\u2013Ksi\u0105\u017cka\u2013Ruch\u201d) i pracowa\u0142a na stanowiskach referenta i specjalisty do spraw ekonomicznych (od 1968 r.). W kadencji 1965\u20131969 by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W 1981 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Oddzia\u0142u Rejonowego RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 31 VIII 1992 r. Uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Ekonomii UMCS w Lublinie z tytu\u0142em magistra ekonomii (1985) oraz szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Przyczyni\u0142a si\u0119 do budowy obiekt\u00f3w administracyjno-magazynowych mieleckiego Oddzia\u0142u RSW przy ul. B. G\u0142owackiego oraz rozbudowy sieci punkt\u00f3w sprzeda\u017cy i Wiejskich Klub\u00f3w Kultury RSW na terenie 4 by\u0142ych powiat\u00f3w: mieleckiego, d\u0119bickiego, ropczyckiego i kolbuszowskiego. W 1992 r. przesz\u0142a na \u015bwiadczenia przedemerytalne, a w 1997 r. na emerytur\u0119. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d. Zmar\u0142a 5 VII 2016 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OBUCHOWICZ MARIAN STEFAN<\/strong>, urodzony 16 X 1906 r. w Nowym Targu , syn Mariana (herbu Jasie\u0144czyk) i Antoniny z domu Kacz\u00f3r. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Wieliczce, matur\u0119 zda\u0142 w 1926 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz prawo i administracj\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w 16 pu\u0142ku piechoty. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala podchor\u0105\u017cego. W 1933 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy, a w 1937 r. \u2013 porucznika rezerwy. Zawodowo pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik skarbowy w Ropczycach (od 1933 r.), Nowym Targu (od 1935 r.) i Mielcu (od 1936 r.). W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. zosta\u0142 przydzielony do 17 pu\u0142ku piechoty i w czasie obrony Lwowa zosta\u0142 ranny. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli sowieckiej, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0107 do Mielca. Tu jednak aresztowali go Niemcy i wywie\u017ali do obozu je\u0144c\u00f3w wojennych w Murnau (Oflag VII a). Po wyzwoleniu obozu i zwolnieniu (5 VI 1945 r.) powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Urz\u0119dzie Skarbowym. \u00a0N\u0119kany przez miejscowych funkcjonariuszy bezpiecze\u0144stwa publicznego przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do D\u0119bicy i tam pracowa\u0142 tak\u017ce jako urz\u0119dnik skarbowy. W latach 50. (?) zatrudniono go w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy kierownika (p\u00f3\u017aniej naczelnika) Wydzia\u0142u Finansowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 naczelnikiem tego Wydzia\u0142u. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1972 r. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 m.in. Krzy\u017c Kawalerski OOP, Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal 40\u2013lecia Polski Ludowej, Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rady Narodowej\u201d i medale wojskowe. Zmar\u0142 12 VI 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OBUCHOWICZ RYSZARD ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 7 III 1937 r. w Mielcu, syn Mariana i Janiny z domu Py\u0142ype\u0107. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1957 r. Studiowa\u0142 na Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Lublinie (kierunek: weterynaria), a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1963 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako kontroler, a p\u00f3\u017aniej pracownik zaopatrzenia na r\u00f3\u017cnych wydzia\u0142ach (ostatnio w Zak\u0142adzie Zaopatrzeniowo \u2013 Materia\u0142owym) pracowa\u0142 do 30 VI 1999 r. Odt\u0105d do 2001 r. pobiera\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne, a od 2001 r. przebywa na emeryturze. Od dzieci\u0144stwa jego pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142 sport. W 1952 r. zosta\u0142 zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec i do 1965 r. reprezentowa\u0142 jej barwy najcz\u0119\u015bciej w skoku w dal (rekord \u017cyciowy \u2013 7,40 m), skoku wzwy\u017c (1,88 m), tr\u00f3jskoku (14,15 m), biegu na 100 m (10,9 sek.) i dziesi\u0119cioboju. By\u0142 wielokrotnym mistrzem i rekordzist\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do pierwszego awansu zespo\u0142u lekkoatletycznego Stali do II ligi pa\u0144stwowej w 1957 r. R\u00f3wnocze\u015bnie (w latach 50.) by\u0142 zawodnikiem sekcji gimnastyki Stali. Po zako\u0144czeniu zawodniczej kariery wyczynowej zosta\u0142 trenerem nowo utworzonej w 1968 r. sekcji p\u0142ywania Stali i pracowa\u0142 w niej kilka lat. Spo\u015br\u00f3d jego wychowank\u00f3w wyr\u00f3\u017cnili si\u0119 p\u00f3\u017aniej: Bogus\u0142aw Zychowicz (olimpijczyk w 1980 r.) oraz trenerzy Bogus\u0142aw Omiotek i Marek Weso\u0142owski. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 w Stali wspomaga\u0142 swoimi umiej\u0119tno\u015bciami inne kluby. Przez wiele lat przygotowywa\u0142 zawodnik\u00f3w Aeroklubu Mieleckiego do konkurencji p\u0142ywania w ramach corocznie (od 1967 r.) organizowanych w Mielcu Og\u00f3lnopolskich Pi\u0119cioboj\u00f3w Spadochronowych i p\u00f3\u017aniej Mistrzostw Polski w Wieloboju Spadochronowym oraz by\u0142 organizatorem konkurencji p\u0142ywania w ramach tych zawod\u00f3w. Trenowa\u0142 pi\u0142karzy r\u0119cznych i siatkarzy Gryfa Mielec (lata 60.) i grywa\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Starcie Wola Mielecka. Uczestniczy\u0142 te\u017c w innych zawodach sportowych w ramach TKKF. W latach 60. i 70. by\u0142 cz\u0142onkiem wojew\u00f3dzkiej Rady Trener\u00f3w P\u0142ywania w Rzeszowie. Mia\u0142 tak\u017ce wieloletni kontakt z wojskiem. W 1963 r. odby\u0142 wojskowe szkolenie student\u00f3w w Lidzbarku Warmi\u0144skim i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala podchor\u0105\u017cego. Jako dow\u00f3dca plutonu uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych. W 1966 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy, a w 1972 r. \u2013 porucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniono go regionalnymi i lokalnymi odznaczeniami sportowymi. Zmar\u0142 10 II 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBWODNICA MIELCA<\/strong>, droga obwodowa Mielca w ci\u0105gu drogi wojew\u00f3dzkiej nr 985 Nagnaj\u00f3w \u2013 D\u0119bica biegn\u0105ca od Tuszowa Narodowego, poprzez po\u0142udniowo-zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Puszczy Sandomierskiej, do ul. D\u0119bickiej w mieleckim osiedlu Rzoch\u00f3w. Przy wschodniej granicy Mielca krzy\u017cuje si\u0119 z drog\u0105 wojew\u00f3dzk\u0105 nr 875 Mielec-Kolbuszowa. Ma 17 km d\u0142ugo\u015bci. Jej budow\u0119 rozpocz\u0119to w 2012 r., a zako\u0144czono w 2015 r. Uroczyste otwarcie nast\u0105pi\u0142o 13 VIII 2015 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OBYWATELSKI KOMITET OCHRONY POMNIK\u00d3W WALKI I M\u0118CZE\u0143STWA<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 przedstawicieli urz\u0119d\u00f3w, instytucji i organizacji spo\u0142ecznych (w tym kombatanckich), powo\u0142any zosta\u0142 w latach 50. w celu inspirowania, opiniowania i zatwierdzania r\u00f3\u017cnych form upami\u0119tniania miejsc walki i m\u0119cze\u0144stwa, g\u0142\u00f3wnie z okresu II wojny \u015bwiatowej (1939-1945). Jego staraniem upami\u0119tniono kilkadziesi\u0105t takich miejsc na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Po 1989 r. przesta\u0142 funkcjonowa\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OCHALIK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 II 1907 r. w Chorzelowie, syn Jana iKaroliny z domu Anto\u0144. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, ale nie uko\u0144czy\u0142 go. Prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne. Na skutek zapalenia opon m\u00f3zgowych utraci\u0142 s\u0142uch. Jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 by\u0142o czytanie i gromadzenie ksi\u0105\u017cek. Dzi\u0119ki systematycznym zakupom zebra\u0142 w domowej bibliotece oko\u0142o 3 000 wolumin\u00f3w. Ksi\u0105\u017cki te wypo\u017cycza\u0142 mieszka\u0144com Chorzelowa i okolicznych miejscowo\u015bci. Szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 odegra\u0142 ten ksi\u0119gozbi\u00f3r w czasie okupacji hitlerowskiej, s\u0142u\u017c\u0105c m\u0142odzie\u017cy i nauczycielom w tajnym nauczaniu. Upowszechniaj\u0105c czytelnictwo przez wiele lat, zw\u0142aszcza w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy, wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j o\u015bwiaty i kultury w okolicach Mielca. Zmar\u0142 w 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie. Po jego \u015bmierci ksi\u0119gozbi\u00f3r uleg\u0142 rozproszeniu, a wiele z tych ksi\u0105\u017cek znalaz\u0142o si\u0119 w mieleckich bibliotekach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHALIK STANIS\u0141AW MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 20 IX 1932 r. w Mielcu, syn Jana i Stefanii z domu Legawiec. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w Szkole Podstawowej w Rz\u0119dzianowicach, a w 1952 r. zosta\u0142 przeniesiony do Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu. Wkr\u00f3tce jednak powo\u0142ano go do s\u0142u\u017cby wojskowej i po jej odbyciu w 1954 r. zosta\u0142 skierowany do Szko\u0142y Podstawowej w Trzcianie, powiat mielecki. W 1955 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Glinach Ma\u0142ych, w 1959 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej w Czerminie, a w 1968 r. zosta\u0142 przeniesiony do Gaw\u0142uszowic, gdzie tak\u017ce kierowa\u0142 tamtejsz\u0105 szko\u0142\u0105. Mimo niewielkich mo\u017cliwo\u015bci finansowych stara\u0142 si\u0119 unowocze\u015bnia\u0107 podleg\u0142e mu szko\u0142y. Po reorganizacji szkolnictwa w 1973 r. i utworzeniu zbiorczych szk\u00f3\u0142 gminnych zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Borowej. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1977 r., a nast\u0119pnie uczy\u0142 w Szkole Podstawowej w Gaw\u0142uszowicach. Zmar\u0142 21 VI 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHALIK WIKTOR<\/strong>, urodzony 8 XI 1925 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Weroniki z domu Flis. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 rzemie\u015blnicz\u0105 i w latach 1941-1944 (okupacja hitlerowska) pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Po wojnie ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu i w 1948 r. zda\u0142 matur\u0119. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Chorzelowie, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego we Wroc\u0142awiu, gdzie by\u0142 referentem. Wkr\u00f3tce powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i od 1 II 1949 r. do 30 X 1951 r. pracowa\u0142 w GS \u201eSCh\u201d w Padwi Narodowej na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do Powiatowego Zwi\u0105zku GS \u201eSCh\u201d w Mielcu, gdzie by\u0142 instruktorem samorz\u0105dowym i p\u00f3\u017aniej finansowo-ksi\u0119gowym (1 XI 1951 r. \u2013 14 V 1960 r.). 15 V 1960 r. zosta\u0142 mianowany na prezesa Zarz\u0105du GS \u201eSCh\u201d w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 28 II 1975 r. W tym czasie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju Sp\u00f3\u0142dzielni, m.in. doprowadzi\u0142 do wybudowania siedziby administracji i magazyn\u00f3w w Mielcu przy ul. Piaskowej oraz kilku pawilon\u00f3w handlowych. Uko\u0144czy\u0142 m.in. kurs organizacji i kierownictwa dla kadry Centrali Rolniczej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSCh\u201d w Warszawie (1970 r.) i kurs dla kadry kierowniczej w Rzeszowie (1975 r.). Od 1 III 1975 r. do 31 XII 1982 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa do spraw obrotu rolnego GS \u201eSCh\u201d w Mielcu, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 dzia\u0142aczem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i cz\u0142onkiem aktywu Centrali Rolniczej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSCh\u201d. W latach 90. przewodniczy\u0142 Radzie Nadzorczej GS \u201eSCh\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 30-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d. Zmar\u0142 24 XI 2004 r. Pochowany na cmentarzu w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OCHALIK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 II 1948 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Honoraty z domu \u015awiatowiec. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, po czym zosta\u0142 zatrudniony jako traser w WSK Mielec. Od 1976 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Gminy Mielec na stanowiskach: inspektora ds. obs\u0142ugi rad (do 1979 r.), inspektora ds. sportu (do 1988 r.) oraz inspektora ds. modernizacji i budowy dr\u00f3g (do 1989 r.). Od 28 VII 1989 r. do 20 VI 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Gminy Mielec. 21 VI 1990 r. na sesji Rady Gminy Mielec zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Mielec. Wybrano go na w\u00f3jta tak\u017ce w 1994, 1998, 2002 i 2006 r. Sprawuj\u0105c urz\u0105d naczelnika i nast\u0119pnie w\u00f3jta przez 20 lat, w du\u017cym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju Gminy Mielec, a zw\u0142aszcza rozbudowy i unowocze\u015bnienia infrastruktury komunalnej (m.in. dr\u00f3g gminnych oraz sieci: wodoci\u0105gowej, kanalizacyjnej, gazowej, energetycznej i telekomunikacyjnej), a tak\u017ce us\u0142ug publicznych (m.in. szk\u00f3\u0142 i budynk\u00f3w wielofunkcyjnych). W 2010 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 70. dzia\u0142a\u0142 w radzie spo\u0142ecznej Klubu M\u0142odego Rolnika w Chorzelowie. W latach 1976-1989 przewodniczy\u0142 Radzie Gminnej Zrzeszenia LZS. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Plenum Rady G\u0142\u00f3wnej Zrzeszenia LZS, wiceprezesem Zarz\u0105du Gminnego LOK, przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Gminnego ZMW i cz\u0142onkiem Rady So\u0142eckiej w Chorzelowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZMW i Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA REZERWA MILICJI OBYWATELSKIEJ<\/strong>, utworzona zosta\u0142a w Mielcu pod koniec 1946 r. w celu udzielania pomocy Milicji Obywatelskiej w utrzymaniu porz\u0105dku i \u0142adu spo\u0142ecznego. Nowo powsta\u0142a organizacja czynnie w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 do walki o utrwalanie w\u0142adzy ludowej i kszta\u0142towanie nowego ustroju spo\u0142ecznego. Pocz\u0105tkowo liczy\u0142a oko\u0142o 20 os\u00f3b. W\u0142adze stworzy\u0142y jej dobre warunki, przydzielaj\u0105c \u015bwietlic\u0119 i zakupuj\u0105c do niej wyposa\u017cenie i sprz\u0119t sportowy. W 1948 r. ilo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w wzros\u0142a do oko\u0142o 90, co pozwoli\u0142o na znaczne rozszerzenie dzia\u0142alno\u015bci poprzez m.in.: udzia\u0142 w patrolach, walk\u0119 ze spekulacj\u0105, wykrywanie nielegalnego uboju, zabezpieczanie uroczysto\u015bci pa\u0144stwowych i lokalnych oraz imprez kulturalnych i sportowych, a tak\u017ce udzia\u0142 w zwalczaniu kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych. W 1968 r. powo\u0142ano Zak\u0142adow\u0105 Organizacj\u0119 ORMO przy WSK w Mielcu, licz\u0105c\u0105 na pocz\u0105tku oko\u0142o 150 cz\u0142onk\u00f3w. W jej ramach utworzono kilka grup specjalistycznych, m.in. do spraw ruchu drogowego i spraw nieletnich, a w 1976 r. jednostk\u0119 p\u0142etwonurk\u00f3w, pierwsz\u0105 tego typu w kraju. Wa\u017cnymi wydarzeniami dla organizacji by\u0142y: wr\u0119czenie jej w 1971 r. sztandaru oraz zorganizowane w 1975 r. uroczyste przyrzeczenie na placu im. Boles\u0142awa Bieruta (p\u00f3\u017aniej plac Centralny i plac AK) i defilada pododdzia\u0142\u00f3w zwartych ulicami Mielca. Pod koniec lat 70. do mieleckiej ORMO nale\u017ca\u0142o ponad 550 os\u00f3b. Stan wojenny i lata 80. zahamowa\u0142y rozw\u00f3j organizacji, a udzia\u0142 w zwalczaniu opozycji znacznie obni\u017cy\u0142 jej presti\u017c spo\u0142eczny. W 1989 r. decyzj\u0105 w\u0142adz pa\u0144stwowych ORMO zosta\u0142a rozwi\u0105zana. Od 1946 r. mieleck\u0105 organizacj\u0105 kierowali: komendant sier\u017c. Franciszek Kr\u0119\u017cel oraz zast\u0119pcy komendanta powiatowego (miejskiego) MO do spraw ORMO: ppor. Tadeusz Bieganowski, ppor. Tadeusz Kagan, por. Wawrzyniec Bartlewicz, por. Adam Brzd\u0119k i chor. Jan Studzi\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA PRZY AEROKLUBIE MIELECKIM,<\/strong>\u00a0zosta\u0142a utworzona 4 IX 1993 r. Prezesem zosta\u0142 d\u0142ugoletni dzia\u0142acz W\u0142adys\u0142aw Bajorek, a funkcj\u0119 naczelnika obj\u0119\u0142a Anna Kita. Jako podstawowe zadanie przyj\u0119to dba\u0142o\u015b\u0107 o stan bezpiecze\u0144stwa przeciwpo\u017carowego w dzia\u0142alno\u015bci Aeroklubu. Drugim wa\u017cnym zadaniem by\u0142o prowadzenie obserwacji terenu przez pilot\u00f3w w czasie wykonywania lot\u00f3w. W wielu przypadkach, zw\u0142aszcza przy po\u017carach las\u00f3w, torfowisk czy \u0142\u0105k, takie obserwacje pozwoli\u0142y na podj\u0119cie szybkiej akcji przez stra\u017ce po\u017carne. Ponadto dysponowano samochodem Wo\u0142ga do szybkiego reagowania. Perturbacje ze zmianami w zarz\u0105dzie Aeroklubu, zmianami zasad korzystania z lotniska, a p\u00f3\u017aniej z przenosinami siedziby Aeroklubu, os\u0142abi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 jednostki i nawet w pewnym momencie j\u0105 zawiesi\u0142y. W pa\u017adzierniku 2016 r. dosz\u0142o do spotkania zarz\u0105du Aeroklubu z przedstawicielami Zarz\u0105du Powiatowego ZOSP w Mielcu i reaktywowania jednostki. Funkcj\u0119 prezesa przyj\u0105\u0142 prezes Aeroklubu Pawe\u0142 \u015awierczy\u0144ski, a wiceprezesem i komendantem zosta\u0142 Mariusz Mazur. Jednostka uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych akcjach, m.in. w transporcie szybowc\u00f3w, kt\u00f3re wyl\u0105dowa\u0142y poza lotniskiem oraz poszukiwaniu zaginionych os\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA W CYRANCE<\/strong>, utworzona zosta\u0142a 3 VIII 1896 r. przez \u00f3wczesnego w\u00f3jta Walentego Indyka. Pierwszymi stra\u017cakami byli: Andrzej Belcarz, Wojciech Indyk, Kasper Kolisz, Andrzej Kozik, Ludwik Kozik, Piotr Mazur i Jan Mojek. Staraniem pierwszych prezes\u00f3w wybudowano drewnian\u0105 remiz\u0119, zakupiono sikawk\u0119 r\u0119czn\u0105 t\u0142ocz\u0105c\u0105 i nabywano sukcesywnie sprz\u0119t stra\u017cacki. Jednostka zosta\u0142a cz\u0142onkiem Ma\u0142opolskiego Zwi\u0105zku Stra\u017cy Po\u017carnych we Lwowie. Od pierwszych lat funkcjonowania cz\u0119sto bra\u0142a udzia\u0142 w gaszeniu po\u017car\u00f3w na miejscu, w Mielcu i okolicznych miejscowo\u015bciach. Uczestniczy\u0142a te\u017c w uroczysto\u015bciach ko\u015bcielnych i \u015bwieckich. W czasie I wojny \u015bwiatowej kilku cz\u0142onk\u00f3w stra\u017cy \u00a0zosta\u0142o powo\u0142anych do armii austriackiej i uczestniczy\u0142o w dzia\u0142aniach wojennych. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci rozwijano dzia\u0142alno\u015b\u0107. W 1925 r. przedstawiciele OSP Cyranka wzi\u0119li udzia\u0142 w Zje\u017adzie Ma\u0142opolskiego Zwi\u0105zku Stra\u017cy Po\u017carnych we Lwowie. W tym roku cyranowska jednostka, reprezentuj\u0105ca powiat mielecki, zdoby\u0142a I miejsce w zawodach stra\u017cackich w Tarnowie i otrzyma\u0142a drabin\u0119 Szczerbowskiego oraz motopomp\u0119 (pierwsz\u0105 w powiecie), kt\u00f3r\u0105 przekaza\u0142a do OSP Mielec. Spo\u015br\u00f3d wielu akcji w okresie mi\u0119dzywojennym na szczeg\u00f3lne wymienienie zas\u0142uguje udzia\u0142 w zwalczaniu skutk\u00f3w wielkiej powodzi na ziemi mieleckiej w 1934 r. Du\u017cym osi\u0105gni\u0119ciem by\u0142o wybudowanie (za w\u0142asne fundusze) w 1936 r. nowej stra\u017cnicy ze \u015bwietlic\u0105 i pomieszczeniami na sprz\u0119t. Rozwini\u0119to w\u00f3wczas dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 i umocniono si\u0119 organizacyjnie. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej wielu cyranowskich stra\u017cak\u00f3w uczestniczy\u0142o w dzia\u0142aniach wojennych, a po powrocie w\u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 do aktywnych form ruchu oporu. Czarnym dniem w historii Cyranki by\u0142 20 lipca 1943 r., kiedy to funkcjonariusze gestapo i \u017candarmi aresztowali 12 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 5 cz\u0142onk\u00f3w OSP. Wtedy to rozstrzelano Andrzeja Belcarza \u2013 jednego z za\u0142o\u017cycieli cyranowskiej jednostki. Okres okupacji hitlerowskiej i pierwszych powojennych lat zaznaczy\u0142 si\u0119 w historii OSP udzia\u0142em w gaszeniu wielu po\u017car\u00f3w w Cyrance, Mielcu i okolicy. W 1945 r. powsta\u0142a \u017ce\u0144ska dru\u017cyna sanitarna, a jej komendantk\u0105 zosta\u0142a Bronis\u0142awa Macha\u0142a. Pod koniec lat 40. powsta\u0142 konflikt OSP (nie tylko w powiecie mieleckim, ale tak\u017ce na terenie ca\u0142ego kraju) z w\u0142adzami politycznymi na tle udzia\u0142u umundurowanych stra\u017cak\u00f3w w uroczysto\u015bciach religijnych (Wielki Tydzie\u0144, Wielkanoc, Bo\u017ce Cia\u0142o) i wygas\u0142 zupe\u0142nie dopiero po 1989 r. Mimo to przez nast\u0119pne lata umacniano si\u0119 organizacyjnie, czego potwierdzeniem by\u0142o pozyskanie 16 VIII 1960 r. nowoczesnej motopompy M-800 z wyposa\u017ceniem, a nast\u0119pnie nabycie w 1961 r. za w\u0142asne fundusze samochodu po\u017carniczego Opel Adam. Sprz\u0119t ten wykorzystywano przez szereg lat w akcjach gaszenia po\u017car\u00f3w, \u0107wiczeniach i zawodach. Stra\u017cacy mieli te\u017c du\u017cy udzia\u0142 (robocizna i wk\u0142ad finansowy) w wybudowaniu Domu Ludowego w Cyrance i w tym obiekcie otrzymali niewielk\u0105 \u015bwietlic\u0119 oraz zaplecze warsztatowo-gara\u017cowe. W 1963 r. wybudowano suszarni\u0119 w\u0119\u017cy stra\u017cackich. Rok p\u00f3\u017aniej powsta\u0142a m\u0142odzie\u017cowa dru\u017cyna \u017ce\u0144ska. W 1968 r. otrzymano od WSK samoch\u00f3d po\u017carniczy Bedford. Po reorganizacji administracji pa\u0144stwowej i przy\u0142\u0105czeniu Cyranki do Mielca Gromadzka Rada Narodowa w Cyrance zosta\u0142a zlikwidowana. Dom Ludowy przekazano zarz\u0105dowi OSP i przemianowano na Dom Stra\u017caka. W przej\u0119tym obiekcie czynem spo\u0142ecznym urz\u0105dzono \u015bwietlic\u0119 i sal\u0119 posiedze\u0144. W lutym 1974 r. w uznaniu dla poziomu sprawno\u015bci jednostka otrzyma\u0142a samoch\u00f3d bojowy STAR 003. R\u00f3wnocze\u015bnie powierzono jej odpowiedzialne zadanie drugiego wyjazdu do akcji (czyli rezerwy) Komendy Rejonowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. 10 XI 1974 r. z okazji 75-lecia dzia\u0142alno\u015bci OSP spo\u0142ecze\u0144stwo Cyranki ufundowa\u0142o jednostce sztandar, kt\u00f3ry zosta\u0142 odznaczony Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. W 1977 r. pozyskano samoch\u00f3d dostawczy \u201eNysa\u201d. 18 XII 1977 r. uczestniczono w uroczysto\u015bciach po\u015bwi\u0119cenia nowego ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, w budowie kt\u00f3rego Cyranka (i jej stra\u017cacy) mia\u0142a sw\u00f3j du\u017cy udzia\u0142. Od 8 do 25 II 1979 r., po zatruciu Wis\u0142oki przez \u00a0zak\u0142ady chemiczne z okolic D\u0119bicy i pozbawieniu Mielca wody, OSP Cyranka dowozi\u0142a wod\u0119 z Tarnobrzega do mieleckiego szpitala. W czerwcu tego roku wywalczono 2. miejsce w Wojew\u00f3dzkich Zawodach Sportowo-Po\u017carniczych. W dniach 1\u20138 IX 1983 r. w ko\u015bciele MBNP odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci \u201eNawiedzenia przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 w Jej Jasnog\u00f3rskim Obrazie\u201d z udzia\u0142em kilkudziesi\u0119ciu tysi\u0119cy os\u00f3b z r\u00f3\u017cnych parafii diecezji tarnowskiej. W zabezpieczeniu porz\u0105dku rol\u0119 gospodarza pe\u0142ni\u0142a OSP Cyranka, a pomaga\u0142y jej 32 jednostki z s\u0105siednich miejscowo\u015bci. W 1994 r. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Mielca cyranowska stra\u017c wraz ze sprz\u0119tem zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do s\u0142u\u017cby w Obronie Cywilnej miasta. 11 VIII 1996 r. zorganizowano uroczysto\u015bci z okazji 100\u2013lecia powstania i dzia\u0142alno\u015bci. W czasie Mszy \u015bw. nowy sztandar jednostki zosta\u0142 po\u015bwi\u0119cony przez biskupa ks. dr. W\u0142adys\u0142awa Bobowskiego, a p\u00f3\u017aniej odznaczono go Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci. W czasie wielkiej powodzi w 1997 r. stra\u017cacy z Cyranki uczestniczyli w pracach przy umacnianiu wa\u0142\u00f3w we wsiach: Surowa, Or\u0142\u00f3wek i Gizowa. 15 V 1999 r. wzi\u0119li udzia\u0142 w Og\u00f3lnopolskiej Pielgrzymce Stra\u017cak\u00f3w na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119. W 2002 r. z okazji 106. rocznicy powstania OSP Cyranka zosta\u0142a odznaczona Medalem Honorowym im. Boles\u0142awa Chomicza za \u201eca\u0142okszta\u0142t bezinteresownej pracy w ofiarnej s\u0142u\u017cbie publicznej dla spo\u0142ecze\u0144stwa\u201d. Prezesi: Kasper Kolisz, Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski, Andrzej Dziadyk, Piotr Mazur, Jan Kisiel, Andrzej Kolisz, Boles\u0142aw Kwa\u015bniewski, Andrzej Czajkowski, ponownie Boles\u0142aw Kwa\u015bniewski i Wies\u0142aw Niemiec. Poza typow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 stra\u017cack\u0105 (udzia\u0142 w akcjach ratowniczych) jednostka bierze udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych pracach spo\u0142ecznych, m.in. pomaga w zabezpieczaniu imprez organizowanych przez Automobilklub i uroczysto\u015bciach religijnych organizowanych przez parafi\u0119 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. W zwi\u0105zku z wojn\u0105 w Ukrainie i nap\u0142ywem uchod\u017ac\u00f3w z Ukrainy m.in. do Mielca, w Domu Stra\u017caka OSP Cyranka zorganizowano miejski punkt zbierania dar\u00f3w dla Ukrai\u0144c\u00f3w, a jego obs\u0142ug\u0105 zaj\u0119li si\u0119 miejscowi druhowie OSP. Ponadto OSP Cyranka w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 do pomocy przy przekazywaniu \u0142\u00f3\u017cek szpitalnych dla szpitali na Ukrainie.<\/p>\r\n

Prezesi zarz\u0105du<\/strong>: [\u2026] Boles\u0142aw Kwa\u015bniewski (1997-2006), Wies\u0142aw Niemiec (2006-nadal).<\/p>\r\n

Naczelnicy:<\/strong> Wojciech Indyk, W\u0142adys\u0142aw Mielnik, Piotr Mazur, Tadeusz Michnik, Jan Kisiel, J\u00f3zef Kolisz, Franciszek Pi\u0119ko\u015b, W\u0142adys\u0142aw Ofiara, Marian Zi\u0119ba.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA W MIELCU<\/strong>, tworzona by\u0142a w latach 1868 \u2013 1873 z inicjatywy Rady Gminnej w Mielcu. W 1868 r. zakupiono spor\u0105 ilo\u015b\u0107 podr\u0119cznego sprz\u0119tu przeciwpo\u017carowego oraz powo\u0142ano komisj\u0119 ogniow\u0105 do ustanowienia dziesi\u0119tnik\u00f3w ogniowych. Rok p\u00f3\u017aniej grupa mielczan: J\u00f3zef K\u0142os (burmistrz), dr Wojciech Bu\u015b, radny Kaczorowski, Kazimierz Korpanty, Feliks Lejko, Micha\u0142 D\u0119bicki, Jan Trzmielowski i urz\u0119dnik Willer \u00a0za\u0142o\u017cy\u0142a Towarzystwo Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Pierwszymi naczelnikami byli Willer (urz\u0119dnik) i J\u0119drzejowski (piekarz). W 1873 r. uchwalono statut, kt\u00f3ry zosta\u0142 zatwierdzony przez w\u0142adze pa\u0144stwowe. \u00a0Naczelnikiem zosta\u0142 J\u00f3zef Szrom (adiunkt podatkowy), a po nim funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142nili: Ludomi\u0142 Str\u00f3\u017ckiewicz, Aureliusz Fiutowski, Feliks Lejko i Jan Trzmielowski (do 1891). W tym okresie ufundowano sztandar, wybudowano dom stra\u017cacki przy ul. J. Kili\u0144skiego, za\u0142o\u017cono bibliotek\u0119 i wyposa\u017cenie \u015bwietlicy (bilard) oraz rozszerzono ogr\u00f3d i za\u0142o\u017cono staw. Dalszy rozw\u00f3j nast\u0105pi\u0142 w latach 1892 \u2013 1894, kiedy naczelnikiem by\u0142 dr J\u00f3zef Jezierski. Wtedy to umundurowano \u00a0i wyposa\u017cono ponad 70 czynnych stra\u017cak\u00f3w, wprowadzono systematyczne coniedzielne \u0107wiczenia na b\u0142oniach oraz rozwini\u0119to dzia\u0142alno\u015b\u0107 o\u015bwiatow\u0105 i towarzysk\u0105. W nast\u0119pnych latach, a\u017c do wybuchu I wojny \u015bwiatowej, mielecka stra\u017c stanowi\u0142a jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych w Mielcu organizacji spo\u0142ecznych, w czym znacz\u0105cy wk\u0142ad mieli jej kolejni naczelnicy: Tomasz Wo\u017aniak, dr Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski (dwukrotnie), Antoni D\u0119bicki i W\u0142adys\u0142aw Rechowicz. Ten ostatni doprowadzi\u0142 m.in. do wybudowania nowej spinalni i zakupienia sikawki. Lata pierwszego 50\u2013lecia dzia\u0142alno\u015bci obfitowa\u0142y, niestety, w du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 po\u017car\u00f3w w samym Mielcu i okolicy, na co du\u017cy wp\u0142yw mia\u0142y m.in. \u0142atwopalne materia\u0142y (drewno, s\u0142oma), z kt\u00f3rych budowano domy i inne obiekty, brak odpowiedniego sprz\u0119tu ga\u015bniczego i przes\u0105dy (pokutowa\u0142o przekonanie, \u017ce po\u017caru od pioruna nie wolno gasi\u0107). Mimo to mieleccy stra\u017cacy uczestniczyli w gaszeniu wszystkich po\u017car\u00f3w w Mielcu i okolicznych miejscowo\u015bciach. W czasie I wojny \u015bwiatowej maj\u0105tek stra\u017cacki (obiekty, sprz\u0119t) zosta\u0142 cz\u0119\u015bciowo zniszczony. Tak\u017ce z grupy stra\u017cak\u00f3w, powo\u0142anych do wojska, kilku zmar\u0142o lub straci\u0142o zdrowie, a dalszych kilku dosta\u0142o si\u0119 do niewoli, sk\u0105d powr\u00f3cili w 1921 r. Dzi\u0119ki zaanga\u017cowaniu niekt\u00f3rych pozosta\u0142ych w Mielcu cz\u0142onk\u00f3w, a zw\u0142aszcza naczelnik\u00f3w Teodora Lachnita i Franciszka Olszewskiego, uratowano cz\u0119\u015b\u0107 sprz\u0119tu oraz uporz\u0105dkowano uszkodzone obiekty. Z kolei naczelnik dr Andrzej Dziadyk w latach 1921\u20131929 doprowadzi\u0142 do odbudowy i modernizacji budynku stra\u017cackiego, zakupienia nowego sprz\u0119tu (m.in. posiadano 4 sikawki) i umundurowania, za\u0142o\u017cenia orkiestry i ch\u00f3ru oraz zasadzenia wielu nowych drzew w parku stra\u017cackim. Powr\u00f3cono do systematycznych \u0107wicze\u0144, co w 1924 r. przynios\u0142o efekt w postaci I miejsca w \u0107wiczeniach pokazowych w Tarnowie. Wyrazem uznania dla mieleckich dzia\u0142aczy stra\u017cackich by\u0142o wybranie kilku z nich (dr Stanis\u0142aw Zapa\u0142a, Edmund Wanatowicz, Jan Podolski) do r\u00f3\u017cnych organ\u00f3w nowo powsta\u0142ego (1923) Zwi\u0105zku Stra\u017cy Po\u017carnych Wojew\u00f3dztwa Krakowskiego. W nast\u0119pnych latach inflacja i kryzys gospodarczy w kraju oraz konflikty wewn\u0119trzne we w\u0142adzach mieleckiej OSP spowodowa\u0142y, \u017ce w organizacja wpad\u0142a w k\u0142opoty finansowe. Nie mia\u0142o to jednak wi\u0119kszego wp\u0142ywu na sprawno\u015b\u0107 stra\u017cak\u00f3w (regularnie odbywano \u0107wiczenia) i ich udzia\u0142 w gaszeniu wszystkich po\u017car\u00f3w w Mielcu i okolicy. Sytuacja finansowa i sprawy organizacyjne unormowa\u0142y si\u0119 w po\u0142owie lat 30., tote\u017c rozwini\u0119to formy dzia\u0142ania. W 1936 r. powsta\u0142y nowe formacje: Oddzia\u0142 \u017be\u0144ski (\u201eSamarytanki\u201d), dru\u017cyna wodna (do akcji w czasie powodzi) i dru\u017cyna kr\u0119glarska. Sprz\u0119t uzupe\u0142niono now\u0105 sikawk\u0105 motorow\u0105, kt\u00f3rej nadano imi\u0119 \u201eJanka\u201d. Zakupiono te\u017c st\u00f3\u0142 bilardowy i wybudowano kort tenisowy dla zapewnienia ruchu i rozrywki stra\u017cak\u00f3w dy\u017curuj\u0105cych na stra\u017cnicy. Po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 nakazano mieleckiej OSP ewakuacj\u0119 z dokumentacj\u0105 Zarz\u0105du Miasta. 5 IX wyruszono samochodem stra\u017cackim i dwoma wozami na wsch\u00f3d. W Przemy\u015blu samoch\u00f3d zosta\u0142 uszkodzony pociskiem, a w pobli\u017cu Kamionki Strumi\u0142owej wozy i konie zosta\u0142y zarekwirowane przez nacjonalist\u00f3w ukrai\u0144skich. W samym Mielcu pocz\u0105tkowo nie by\u0142o wi\u0119kszych po\u017car\u00f3w, ale 13 IX Niemcy (po zamordowaniu kilkudziesi\u0119ciu os\u00f3b) podpalili bo\u017cnic\u0119 oraz s\u0105siednie obiekty \u017cydowskie i nie pozwolili ich gasi\u0107. Po powrocie stra\u017cak\u00f3w ze wschodu przyst\u0105piono, za zezwoleniem niemieckich w\u0142adz okupacyjnych, do reaktywowania dzia\u0142alno\u015bci OSP. Komendantem zosta\u0142 Jan Podolski i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 przez wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 okupacji, poza okresem od 5 II 1941 do 4 IX 1942 r., kiedy komendantem by\u0142 J\u00f3zef Olszewski. \u0106wiczenia organizowano dwa razy w tygodniu (czwartek, niedziela), wprowadzono ca\u0142odobowy dy\u017cur. Systematycznie ros\u0142a ilo\u015b\u0107 stra\u017cak\u00f3w (26 w 1939 r. \u2013 51 w 1944 r.), gdy\u017c na podstawie specjalnej legitymacji mogli legalnie porusza\u0107 si\u0119 w godzinach nocnych, a to by\u0142o du\u017cym u\u0142atwieniem dla dzia\u0142alno\u015bci w konspiracji. Wielokrotnie gaszono po\u017cary oraz pomagano ludno\u015bci w czasie kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych (powodzie, \u015bnie\u017cyce). Mimo wyzwolenia Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII) a\u017c do stycznia 1945 r. (ofensywa wojsk radzieckich) wybucha\u0142y po\u017cary po niemieckich ostrza\u0142ach artyleryjskich. 16 XII 1945 r. odby\u0142o si\u0119 pierwsze po wojnie walne zebranie Stowarzyszenia OSP. Prezesem zosta\u0142 wybrany Tadeusz Kr\u00f3likiewicz, a naczelnikiem \u2013 Jan Podolski. Prezes podarowa\u0142 OSP sikawk\u0119 i samoch\u00f3d ci\u0119\u017carowy, a Roman Ortyl \u2013 beczkow\u00f3z. Ponadto w roku 1946 zakupiono kombinezony i czapki oraz wyremontowano sprz\u0119t i ogrodzenie. Przywr\u00f3cono funkcjonowanie orkiestry i o\u017cywiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-rozrywkow\u0105. W kolejnych latach zrodzi\u0142 si\u0119 i narasta\u0142 konflikt OSP z Zarz\u0105dem Miasta Mielca na tle finansowania dzia\u0142alno\u015bci przeciwpo\u017carowej oraz u\u017cywania sprz\u0119tu stra\u017cackiego do cel\u00f3w komunalnych, a p\u00f3\u017aniej narastaj\u0105cej ingerencji w\u0142adz miasta w dzia\u0142alno\u015b\u0107 statutow\u0105 OSP, \u0142\u0105cznie z narzucaniem kandydat\u00f3w do \u015bcis\u0142ego kierownictwa. Z du\u017cymi oporami podj\u0119to te\u017c w 1953 r. uchwa\u0142\u0119 zezwalaj\u0105c\u0105 na u\u017cywanie sprz\u0119tu po\u017carniczego OSP przez Pogotowie Zawodowe Stra\u017cy Po\u017carnej i taki uk\u0142ad trwa\u0142 przez kilka lat. Poniewa\u017c w systemie ochrony przeciwpo\u017carowej pa\u0144stwa coraz wi\u0119cej zada\u0144 przydzielano zawodowej stra\u017cy po\u017carnej, tak\u017ce i w Mielcu PZSP rozwija\u0142o si\u0119 systematycznie. Ograniczano tym samym rol\u0119 OSP, cho\u0107 jej cz\u0142onkowie nadal uczestniczyli w akcjach przeciwpo\u017carowych i ratowniczych w czasie kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych. W 1963 r. decyzjami administracyjnymi pozbawiono OSP obiekt\u00f3w i sprz\u0119tu przeciwpo\u017carowego, a ostre protesty OSP nie zosta\u0142y uwzgl\u0119dnione. Szczytem konfliktu by\u0142o rozwi\u0105zanie OSP w Mielcu decyzj\u0105 z dnia 19 VII 1964 r. Zarz\u0105du Powiatowego Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu. W rezultacie negocjacji 11 X 1964 r. reaktywowano OSP w Mielcu i uzgodniono nowe warunki wsp\u00f3\u0142pracy z Komend\u0105 Powiatow\u0105 Stra\u017cy Po\u017carnych, m.in. oddano OSP cz\u0119\u015b\u0107 sprz\u0119tu i powierzono zadania w zakresie prewencji. Stra\u017cacy ochotnicy mogli te\u017c korzysta\u0107 ze sprz\u0119tu i transportu w czasie akcji gaszenia po\u017car\u00f3w. Mimo to aktywno\u015b\u0107 zniech\u0119conych cz\u0142onk\u00f3w OSP by\u0142a niewielka i nawet wr\u0119czenie nowego sztandaru (16 V 1965 r.) nie zmieni\u0142o tej sytuacji. Wiele o\u017cywienia, ale tylko chwilowego, wnios\u0142y obchody 100-lecia mieleckiej OSP w dniu 16 VI 1968 r. (m.in. pokazowe \u0107wiczenia, wystawa sprz\u0119tu i festyn), w czasie kt\u00f3rych jej \u00a0sztandar zosta\u0142 udekorowany Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZG OSP. W 1971 r. odzyskano mocno zniszczone obiekty, gdy\u017c Komenda Powiatowa Stra\u017cy Po\u017carnych i Zawodowa Stra\u017c Po\u017carna przenios\u0142y si\u0119 do nowo wybudowanej siedziby przy ul. H. Sienkiewicza. W latach 70. z najwy\u017cszym trudem udawa\u0142o si\u0119 utrzyma\u0107 ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 dzia\u0142ania i tylko orkiestra pod batut\u0105 Adolfa Sosi\u0144skiego, przegl\u0105dy prewencyjne oraz udzia\u0142 umundurowanych stra\u017cak\u00f3w \u2013 ochotnik\u00f3w w r\u00f3\u017cnych pokazach i uroczysto\u015bciach przypomina\u0142y o dawnej \u015bwietno\u015bci mieleckiej jednostki. W latach 80., po wyborze Jana Magdy na funkcj\u0119 prezesa i wprowadzeniu kilku nowych os\u00f3b do zarz\u0105du, doprowadzono do uporz\u0105dkowanie spraw w\u0142asno\u015bciowych, wyremontowania stra\u017cnicy i budynk\u00f3w gospodarczych oraz urz\u0105dzenia w pomieszczeniu biurowym Izby Pami\u0119ci OSP. Wynajmowanie \u015bwietlicy na wesela i imprezy taneczne przynosi\u0142o dodatkowy doch\u00f3d. W 1987 r. nadano honorowe cz\u0142onkostwo 19 zas\u0142u\u017conym by\u0142ym stra\u017cakom ochotnikom. Rok 1988 przebiega\u0142 pod znakiem jubileuszu 120\u2013lecia dzia\u0142alno\u015bci. Z tej okazji przed budynkiem OSP ods\u0142oni\u0119to obelisk upami\u0119tniaj\u0105cy szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi dr. Andrzeja Dziadyka i dr. Stanis\u0142awa Nowaczy\u0144skiego dla rozwoju mieleckiej jednostki. W latach 90. liczy\u0142a ona ponad 60 os\u00f3b, w tym 25\u201330 cz\u0142onk\u00f3w czynnych, 7 cz\u0142onk\u00f3w honorowych i 18\u201324 cz\u0142onk\u00f3w orkiestry. Poza bie\u017c\u0105c\u0105 prac\u0105 szkoleniow\u0105 i sporadycznym udzia\u0142em w akcjach (liczba po\u017car\u00f3w zdecydowanie si\u0119 zmniejszy\u0142a), uczestniczono w obchodach \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych i stra\u017cackich (m.in. Tydzie\u0144 Ochrony Przeciwpo\u017carowej) i uroczysto\u015bciach religijnych. Nieod\u0142\u0105cznym elementem tych prezentacji by\u0142y wyst\u0119py orkiestry d\u0119tej, pracuj\u0105cej w sk\u0142adzie 18\u201322 muzyk\u00f3w. (Szerzej w odr\u0119bnym ha\u015ble.) Funkcjonowa\u0142a nadal Izba Pami\u0119ci OSP, wzbogacana nowymi eksponatami. W czasie wielkiej powodzi w 1997 r. stra\u017cacy z mieleckiej OSP brali udzia\u0142 w zabezpieczaniu i naprawie wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych Wis\u0142y i Brnia w gminach Borowa i Czermin. W 1999 r. \u00a0zakupiono samoch\u00f3d \u201e\u017buk\u201d dla cel\u00f3w organizacyjnych. W pierwszych latach XXI w., w zwi\u0105zku z modernizacj\u0105 wewn\u0119trznego uk\u0142adu komunikacyjnego miasta, w 2003 r. OSP zby\u0142a Gminie Miejskiej Mielec cz\u0119\u015b\u0107 nieruchomo\u015bci przy ul. J. Kili\u0144skiego pod rozbudow\u0119 ronda i budow\u0119 ulicy do mostu na Wis\u0142oce. W 2003 r. przyj\u0119to sekcj\u0119 p\u0142etwonurk\u00f3w i w\u0142\u0105czono w struktur\u0119 organizacyjn\u0105. K\u0142opoty organizacyjne prze\u017cywa\u0142a orkiestra d\u0119ta, kt\u00f3ra z powodu braku \u00a0kapelmistrza zmuszona zosta\u0142a do czasowego zawieszenia dzia\u0142alno\u015bci. Na pocz\u0105tku 2005 r. stan osobowy mieleckiej OSP stanowi\u0142o 31 cz\u0142onk\u00f3w czynnych, 5 cz\u0142onk\u00f3w honorowych i 1 cz\u0142onek wspieraj\u0105cy. W pierwszym dwudziestoleciu XXI w. jednostka uczestniczy\u0142a w zawodach sportowo-po\u017carniczych, obchodach \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych, stra\u017cackich i ko\u015bcielnych, a ponadto druhowie brali udzia\u0142 w pielgrzymkach na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 i do Kalwarii Pac\u0142awskiej.\u00a0 Od 2010 r. prowadzony jest remont kapitalny zabytkowej stra\u017cnicy z 1882 r. (jeden z najstarszych budynk\u00f3w w Mielcu), kt\u00f3ra jest siedzib\u0105 mieleckiej OSP. W 2021 r. zako\u0144czono wewn\u0119trzne prace remontowe, u\u0142o\u017cono parkiety i wyposa\u017cono w niezb\u0119dne meble oraz zainstalowano sprz\u0119t audiowizualny. W wyremontowanej stra\u017cnicy zorganizowano fina\u0142 miejski Konkursu Plastycznego \u201eZapobiegajmy po\u017carom\u201d i fina\u0142 powiatowy Turnieju Wiedzy Po\u017carniczej. W ostatnich latach pozyskano samoch\u00f3d po\u017carniczy do dzia\u0142a\u0144 ekologicznych \u201eMercedes\u201d, samoch\u00f3d do przewozu os\u00f3b \u201eRenault Trafic\u201d, samoch\u00f3d osobowy \u201eSkoda\u201d i pomp\u0119 szlamow\u0105 \u201eHonda\u201d do pompowania wody z zalanych pomieszcze\u0144. Sekcja p\u0142etwonurk\u00f3w bra\u0142a udzia\u0142 w og\u00f3lnopolskich zawodach ratownictwa wodnego. Obecnie prowadzone s\u0105 prace projektowe zwi\u0105zane z wymian\u0105 dachu i utworzeniem Izby Pami\u0119ci. W czasie pandemii druhowie z OSP Mielec \u2013 ul. J. Kili\u0144skiego brali udzia\u0142 w akcjach rozdawania bezp\u0142atnych maseczek. Tak\u017ce w 2021 r. realizowano rz\u0105dowy program dla os\u00f3b po 60. roku \u017cycia (m.in. obs\u0142uga komputera, korzystanie z Internetu). W szkoleniu wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 ponad 150 os\u00f3b z ca\u0142ego powiatu. Obecnie grupa druh\u00f3w zaanga\u017cowana jest w organizacj\u0119 oboz\u00f3w dla\u00a0 cz\u0142onk\u00f3w m\u0142odzie\u017cowych dru\u017cyn po\u017carniczych.<\/p>\r\n

Prezesi zarz\u0105du:<\/strong> [\u2026] Edward Pietras, Piotr Toczy\u0144ski, Andrzej Marczenia (nadal).<\/p>\r\n

Komendanci:<\/strong> [\u2026] Adam Gawry\u015b, Witold Augustyn (nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi: J\u00f3zef K\u0142os, W\u0142adys\u0142aw Sadkowski, Roman Zdankowicz, J\u00f3zef Szrom, Eugeniusz Kraus, Antoni Fibich, Julian Poki\u0144ski, J\u00f3zef Bro\u017conowicz, Micha\u0142 D\u0119bicki, Tomasz Ryniewicz, Adam Wagner, Roman D\u0119bicki, Kazimierz Szpalk\u0119, Feliks Lejko, Andrzej Pawlikowski, Feliks Bro\u017conowicz, W\u0142adys\u0142aw Zaczek, W\u0142adys\u0142aw \u015awierczy\u0144ski, Ludwik Freindel, dr Stanis\u0142aw \u0141ojasiewicz, J\u00f3zef Kolasi\u0144ski, Jan Pawe\u0142 Leyko, Mieczys\u0142aw Zarzecki, Jan Ha\u0142adej, Franciszek Kazana, Jaros\u0142aw Kordasiewicz, Jan Pawe\u0142 Leyko, Tadeusz Wo\u017aniak, Andrzej Dziadyk, Tadeusz Kr\u00f3likiewicz, Jan Chru\u015bciel, Tadeusz Sobusiak, Antoni Ptak, Franciszek Gwo\u017adziowski, Stanis\u0142aw Ciach, Wojciech \u0141\u0105cz, Jan Magda, Stanis\u0142aw Mazgaj, J\u00f3zef Gr\u0105dziel.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnicy:<\/strong> N. Willer, Wincenty J\u0119drzejowski, J\u00f3zef Szrom, Ludomi\u0142 Struszkiewicz, Aureliusz Fiutowski, Feliks Lejko, Jan Trzmielowski, Emanuel Schabus, Micha\u0142 Korpanty, dr J\u00f3zef Jezierski, Tomasz Wo\u017aniak (dwukrotnie), J\u00f3zef Piechoci\u0144ski, W\u0142adys\u0142aw Rechowicz, dr Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski (dwukrotnie), Teodor Lachnit, Franciszek Olszewski, Andrzej Dziadyk, Franciszek Kazana, Jan Podolski. Od 1939 r. komendanci: Jan Podolski, J\u00f3zef Olszewski, Jan Podolski, Antoni Ratusi\u0144ski, W\u0142adys\u0142aw Mroczek, Stanis\u0142aw Pawelec, Stanis\u0142aw Mazgaj, Antoni Ratusi\u0144ski, Stanis\u0142aw Mazgaj, Tadeusz Indyk, Henryk Gacek, Adam Gawry\u015b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA W MO\u015aCISKACH<\/strong>, powsta\u0142a 24 I 1981 r. W gronie inicjator\u00f3w jej powstania i w pierwszym zarz\u0105dzie byli: Jan Pier\u00f3g, Zdzis\u0142aw Pier\u00f3g, Mieczys\u0142aw Dudek, Bronis\u0142aw Rad\u0142owski i Tadeusz \u015awi\u0105tek. Liczy\u0142a 40 cz\u0142onk\u00f3w. Jej punktem zbiorczym by\u0142a pocz\u0105tkowo Szko\u0142a Podstawowa w Mo\u015bciskach. W pierwszych latach dzia\u0142alno\u015bci doprowadzono do wyposa\u017cenia w podstawowy sprz\u0119t stra\u017cacki oraz pozyskano samoch\u00f3d \u201eNysa\u201d z WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Uczestniczono wielokrotnie w gaszeniu po\u017car\u00f3w las\u00f3w i \u0142\u0105k oraz kilkakrotnie w gaszeniu budynk\u00f3w. Przeprowadzano \u0107wiczenia specjalistyczne oraz dokonywano kontroli przeciwpo\u017carowych obiekt\u00f3w budowlanych na terenie Mo\u015bcisk. Organizowano spotkania z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105 na tematy zwi\u0105zane z ochron\u0105 przeciwpo\u017carow\u0105. W 1999 r. na podstawie umowy u\u017cyczenia z Zarz\u0105dem Miasta Mielca pozyskano do u\u017cytkowania budynki po by\u0142ej Szkole Podstawowej w Mo\u015bciskach, a w nast\u0119pnych latach podejmowano starania o ich remont. Mimo tych dzia\u0142a\u0144 i uzasadnionej potrzeby wzmo\u017conej ochrony przeciwpo\u017carowej, wynikaj\u0105cej z usytuowania osiedla Mo\u015bciska w lesie, liczba cz\u0142onk\u00f3w z roku na rok mala\u0142a i na pocz\u0105tku 2005 r. wynosi\u0142a 18. O\u017cywienie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o po 2009 r. Jednostka uczestniczy\u0142a w kilku wa\u017cnych akcjach ga\u015bniczych i ratowniczych, m.in. w akcji przeciwpowodziowej w 2010 r., gaszeniu po\u017car\u00f3w \u0142\u0105k i akcji ratowniczej po wylewie rowu \u015awiatowiec w Trze\u015bni\u00a0 w 2013 r.\u00a0 Startowa\u0142a w zawodach sportowo-po\u017carniczych. Bra\u0142a udzia\u0142 w obchodach \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych, religijnych i stra\u017cackich. Obecnie z powodu wyjazdu wielu druh\u00f3w z Mielca dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142a zawieszona.<\/p>\r\n

Prezesi zarz\u0105du:<\/strong>\u00a0 [\u2026] W\u0142adys\u0142aw Kazior (1987-2009), Mariusz Rad\u0142owski (2009-?).<\/p>\r\n

Naczelnicy:<\/strong> [\u2026] Eugeniusz Rad\u0142owski (1987-2009), Dawid \u015awi\u0105tek (2009-?).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA W RZOCHOWIE (STOWARZYSZENIE OCHOTNICZEJ STRA\u017bY PO\u017bARNEJ)<\/strong>, powsta\u0142a w latach 1891\u20131892. Pocz\u0105tkowo by\u0142a to grupa ochotnik\u00f3w podporz\u0105dkowana komendantowi policji. W 1892 r. Zarz\u0105d Gminy wyposa\u017cy\u0142 j\u0105 w niezb\u0119dny sprz\u0119t: bosaki, toporki, linki, wiadra i drabiny, a w nast\u0119pnych latach umundurowa\u0142 j\u0105 i systematycznie uzupe\u0142nia\u0142 sprz\u0119t przeciwpo\u017carowy. W 1894 r. doprowadzono do jej rejestracji i przyst\u0105pienia do Stowarzyszenia Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych. Prezesem zosta\u0142 burmistrz Mateusz Wydro, a naczelnikiem \u2013 Zygmunt Hollender (poczmistrz). W tym samym roku zorganizowano uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia sztandaru (dokona\u0142 go ks. Adam Gr\u0119bosz \u2013 proboszcz), a z datk\u00f3w zaproszonych go\u015bci (przy wbijaniu gwo\u017adzi do drzewca) zakupiono sikawk\u0119 ss\u0105co\u2013t\u0142ocz\u0105c\u0105. Ros\u0142a ilo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w \u2013 w 1895 r. by\u0142o ich ju\u017c 33. W latach 1895\u20131914 jednostka wykazywa\u0142a du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 i ofiarno\u015b\u0107, uczestnicz\u0105c m.in. w gaszeniu po\u017car\u00f3w w B\u0142oniu (1895), Rzemieniu, Mielcu (1900, 1906., 1914), Bia\u0142ym Borze, Radomy\u015blu Wielkim, Smoczce, Wojs\u0142awiu, W\u00f3lce Przec\u0142awskiej i Kie\u0142kowie. Tradycj\u0105 sta\u0142o si\u0119 uczestniczenie (w pe\u0142nym umundurowaniu) w uroczysto\u015bciach religijnych (Wielkanoc, Bo\u017ce Cia\u0142o, dzie\u0144 \u015bw. Floriana) i miejskich. W czasie I wojny \u015bwiatowej, kt\u00f3ra zniszczy\u0142a w znacznym stopniu Rzoch\u00f3w, dzia\u0142alno\u015b\u0107 stra\u017cacka niemal zupe\u0142nie zamar\u0142a. Wznowiono j\u0105 po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci. W 1919 r. wybrano nowy zarz\u0105d, a funkcj\u0119 naczelnika powierzono Ludwikowi Pyzikiewiczowi. Przyby\u0142o ponad 20 nowych cz\u0142onk\u00f3w, uzupe\u0142niano sprz\u0119t. W latach 1917\u20131923 uczestniczono m.in. w gaszeniu po\u017car\u00f3w w Kie\u0142kowie, Rzochowie (1919), lasach wojs\u0142awskich i Rzemieniu. W 1924 r. prezesem zosta\u0142 Bronis\u0142aw Greiss \u2013 kierownik miejscowej szko\u0142y i pose\u0142 na Sejm RP. M.in. dzi\u0119ki jego staraniom, wspieranym przez drugiego rzochowskiego pos\u0142a Karola Popiela, uda\u0142o si\u0119 wybudowa\u0107 w centrum Rzochowa okaza\u0142\u0105 drewnian\u0105 stra\u017cnic\u0119 ze spinalni\u0105. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia stra\u017cnicy, kt\u00f3rego dokona\u0142 ks. Karol Dobrza\u0144ski (proboszcz rzochowski) i oddania jej do u\u017cytku odby\u0142a si\u0119 28 VI 1925 r. Posiadanie spinalni przy rynku umo\u017cliwi\u0142o odbywanie systematycznych \u0107wicze\u0144 specjalistycznych. Uzupe\u0142niano i unowocze\u015bniano sprz\u0119t, zakupuj\u0105c m.in. pierwsz\u0105 pomp\u0119 motorow\u0105 (1931). W tym okresie wielokrotnie gaszono po\u017cary, m.in. w Rzemieniu, Tuszymie, Podolu i kilkakrotnie w Rzochowie. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 podstawow\u0105 stra\u017cacy prowadzili rozwini\u0119t\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 i o\u015bwiatow\u0105. Od 1925 r. w stra\u017cnicy funkcjonowa\u0142a biblioteka i dzia\u0142a\u0142o k\u00f3\u0142ko dramatyczne, kt\u00f3re prowadzili Maria i Bronis\u0142aw Greissowie. W 1929 r. za\u0142o\u017cono orkiestr\u0119 d\u0119t\u0105, kt\u00f3ra ju\u017c po trzech miesi\u0105cach wyst\u0119powa\u0142a publicznie i jeszcze w tym roku zaprezentowa\u0142a si\u0119 przeje\u017cd\u017caj\u0105cemu przez Rzoch\u00f3w prezydentowi RP prof. Ignacemu Mo\u015bcickiemu, a w latach 30. wyst\u0119powa\u0142a wielokrotnie na uroczysto\u015bciach religijnych i \u015bwieckich. W 1936 r. prezesur\u0119 powierzono burmistrzowi Rudolfowi Pyzikiewiczowi. W zwi\u0105zku z napi\u0119t\u0105 sytuacj\u0105 polityczn\u0105 w Europie w 1939 r. do \u0107wicze\u0144 stra\u017cackich wprowadzono elementy obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej. Zorganizowano te\u017c oddzia\u0142 \u017ce\u0144ski \u201eSamarytanek\u201d do niesienia pierwszej pomocy medycznej. W sk\u0142ad \u00f3wczesnej OSP wchodzi\u0142y wi\u0119c dwie dru\u017cyny: m\u0119ska, licz\u0105ca 35 cz\u0142onk\u00f3w i \u017ce\u0144ska z 18 cz\u0142onkiniami. Tu\u017c przed wybuchem wojny zdemontowano spinalni\u0119, aby nie stanowi\u0142a celu dla nieprzyjaciela. W czasie okupacji hitlerowskiej obie dru\u017cyny otrzyma\u0142y zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 podstawow\u0105 (gaszenie po\u017car\u00f3w, opieka nad rannymi). W czasie walk o Rzoch\u00f3w w pierwszych dniach sierpnia 1944 r. niemal ca\u0142y sprz\u0119t stra\u017cacki zosta\u0142 zniszczony lub rozkradziony, sztandar spalony, stra\u017cnica powa\u017cnie uszkodzona, a biblioteka zniszczona. Podejmowano pr\u00f3by gaszenia p\u0142on\u0105cych dom\u00f3w i ratowania dobytku, ale brak odpowiedniego sprz\u0119tu i niemal nieustaj\u0105ca wymiana ognia pomi\u0119dzy walcz\u0105cymi wojskami uniemo\u017cliwia\u0142y jakiekolwiek skuteczne dzia\u0142anie. Po wojnie rozpoczynano wi\u0119c niemal od zera. Naczelnikiem pozostawa\u0142 Ludwik Pyzikiewicz, a w 1946 r. kolejnym prezesem zosta\u0142 Ferdynand Pyzikiewicz. Za sk\u0142adki zakupiono m.in. pomp\u0119 r\u0119czn\u0105, drabiny, w\u0119\u017ce i he\u0142my oraz uzupe\u0142niono instrumenty dla orkiestry. W 1948 r. zakupiono motopomp\u0119 z demobilu wojskowego, a jej po\u015bwi\u0119cenie i pokaz funkcjonowania po\u0142\u0105czono z op\u00f3\u017anionym (ze wzgl\u0119du na wojn\u0119) jubileuszem 50-lecia (4 VII 1948 r.). Wznowi\u0142y funkcjonowanie orkiestra i zesp\u00f3\u0142 dramatyczny. W latach 50. \u00f3wczesne w\u0142adze polityczne znacznie ogranicza\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSP, dostrzegaj\u0105c w niej elementy niezgodne z wdra\u017can\u0105 ideologi\u0105 (m.in. udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach religijnych). Mimo to rzochowscy stra\u017cacy doprowadzili do ufundowania i uroczystego po\u015bwi\u0119cenia nowego sztandaru (wed\u0142ug wzoru z 1925 r., z wizerunkami Matki Bo\u017cej z or\u0142em i \u015bw. Floriana), kt\u00f3rego dokona\u0142 ks. Stanis\u0142aw Smaga w dniu 10 V 1959 r. W latach 60. dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatowa OSP znacznie os\u0142ab\u0142a, a w latach 70. zanik\u0142a niemal zupe\u0142nie. Zgodnie z \u00f3wczesnymi dyrektywami w\u0142adz ograniczono si\u0119 do realizacji zada\u0144 z zakresu ochrony przeciwpo\u017carowej, podtrzymuj\u0105c jednak (wbrew zaleceniom w\u0142adz) tradycyjny udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach religijnych. W miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci finansowych uzupe\u0142niano sprz\u0119t, m.in. na pocz\u0105tku lat 70. otrzymano now\u0105 motopomp\u0119 M-800. W latach powojennych wielokrotnie uczestniczono w gaszeniu po\u017car\u00f3w, m.in. w Rzochowie (kilkakrotnie), Kochan\u00f3wce, Bia\u0142ym Borze, Kie\u0142kowie, Podolu, Mielcu, Przec\u0142awiu i Rejowcu. Z biegiem lat ilo\u015b\u0107 po\u017car\u00f3w mala\u0142a, na co wp\u0142yw mia\u0142o m.in. budowanie dom\u00f3w i innych obiekt\u00f3w z materia\u0142\u00f3w niepalnych i impregnowanych oraz systematyczna dzia\u0142alno\u015b\u0107 prewencyjna. W 1981 r. rozebrano star\u0105 drewnian\u0105 stra\u017cnic\u0119, a od 1984 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 nowego wielofunkcyjnego obiektu, w kt\u00f3rym zaplanowano pomieszczenia dla OSP. Po w\u0142\u0105czeniu Rzochowa w granice Mielca w 1985 r. w\u0142adze miasta wspar\u0142y t\u0119 inicjatyw\u0119 i w 1989 r. okaza\u0142y budynek zosta\u0142 oddany do u\u017cytku. Zgodnie z planem znalaz\u0142y si\u0119 w nim remiza stra\u017cacka i nieco p\u00f3\u017aniej pomieszczenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 statutow\u0105 OSP. Dysponuj\u0105c lepszymi warunkami, w\u0142adze rzochowskiej jednostki organizowa\u0142y r\u00f3\u017cne imprezy rozrywkowe, a zysk przeznaczano na cele statutowe i inne wa\u017cne cele spo\u0142eczne, m.in. budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i wyposa\u017cenie szko\u0142y podstawowej. W 1992 r. obchodzono jubileusz 100\u2013lecia dzia\u0142alno\u015bci. G\u0142\u00f3wne uroczysto\u015bci odby\u0142y si\u0119 10 V 1992 r. Po Mszy \u015bw. ods\u0142oni\u0119to i po\u015bwi\u0119cono tablic\u0119 pami\u0105tkow\u0105 na \u015bcianie remizy. W uznaniu zas\u0142ug dla ochrony przeciwpo\u017carowej Zarz\u0105d G\u0142\u00f3wny Zwi\u0105zku OSP odznaczy\u0142 sztandar OSP w Rzochowie \u201eZ\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku\u201d, a wielu zas\u0142u\u017conych stra\u017cak\u00f3w – wysokimi odznaczeniami zwi\u0105zkowymi. Histori\u0119 100\u2013lecia wyeksponowano na specjalnej wystawie w \u015bwietlicy, a imprez\u0119 zako\u0144czy\u0142o okoliczno\u015bciowe spotkanie towarzyskie. Za sk\u0142adki z\u0142o\u017cone w czasie jubileuszu zakupiono m.in. samoch\u00f3d \u201e\u017buk\u201d. Rok 1993 r. zapisa\u0142 si\u0119 w historii Rzochowa i jej stra\u017cy tajemnicz\u0105 seri\u0105 po\u017car\u00f3w, kt\u00f3rych przyczyn\u0105 (jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o) by\u0142y podpalenia przez m\u0142odego rzochowianina. W kolejnych latach interweniowano ju\u017c znacznie rzadziej, g\u0142\u00f3wnie przy po\u017carach las\u00f3w i \u0142\u0105k. Anga\u017cowano si\u0119 natomiast w budow\u0119 nowej \u015bwi\u0105tyni oraz obj\u0119to opiek\u0105 figur\u0119 Matki Bo\u017cej na rzochowskim rynku. Rozwini\u0119to dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 i rekreacyjn\u0105 poprzez organizowanie (wsp\u00f3lnie z innymi instytucjami i stowarzyszeniami) okoliczno\u015bciowych spotka\u0144 (m.in. \u201eop\u0142atek\u201d, \u201eDzie\u0144 Stra\u017caka\u201d) oraz imprez plenerowych. Wielokrotnie uczestniczono w obchodach jubileuszowych OSP w r\u00f3\u017cnych miejscowo\u015bciach regionu mieleckiego. W czasie \u201epowodzi stulecia\u201d w 1997 r. uczestniczono w akcji umacniania wa\u0142\u00f3w w Ota\u0142\u0119\u017cy, Ostr\u00f3wku i Glinach Ma\u0142ych, a nast\u0119pnie pomagano w sprz\u0105taniu po powodzi. Tak\u017ce w 1998 r. nast\u0105pi\u0142 wylew Wis\u0142oki (tak\u017ce w Rzochowie) i stra\u017cacy pomagali w zabezpieczeniu gospodarstw i likwidacji skutk\u00f3w powodzi. Uczestniczono tak\u017ce w podnios\u0142ej uroczysto\u015bci prymicji ks. Marcina Krempy, wcze\u015bniej stra\u017caka \u2013 cz\u0142onka rzochowskiej OSP. W 1999 r. jednostka bra\u0142a udzia\u0142 m.in. w gaszeniu gro\u017anego po\u017caru p\u0142yt w mieleckim \u201eMelnoxie\u201d. Od tego roku rozpocz\u0119to organizowanie (wsp\u00f3lnie z Rad\u0105 Parafialn\u0105 i Rad\u0105 Osiedla) festyny parafialne, z kt\u00f3rych doch\u00f3d przeznaczano na budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a. Po spokojnym 2000 r. wiele wydarze\u0144 przyni\u00f3s\u0142 rok 2001. Wielokrotnie gaszono pal\u0105ce si\u0119 \u0142\u0105ki. Brano udzia\u0142 w akcjach przeciwpowodziowych w gminach Borowa i Czermin. Uczestniczono w uroczysto\u015bciach Nawiedzenia Kopii Cudownego Obrazu Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej. Sukcesem by\u0142o zdobycie po raz trzeci I miejsca w Zawodach Sportowo\u2013Po\u017carniczych o Puchar Prezesa ZM ZOSP w Mielcu i uzyskanie pucharu na w\u0142asno\u015b\u0107. G\u0142\u00f3wnym akcentem 2002 r. by\u0142 jubileusz 110\u2013lecia dzia\u0142alno\u015bci. Ponadto kilkakrotnie gaszono po\u017cary oraz pomagano w organizacji uroczysto\u015bci osiedlowych. 11 IV 2003 r. w czasie wizytacji duszpasterskiej w Rzochowie biskup ordynariusz tarnowski dr Wiktor Skworc spotka\u0142 si\u0119 z cz\u0142onkami OSP. 31 VIII uczestniczono w gaszeniu wielkiego po\u017caru cegielni w Rzemieniu. 14 XII stra\u017cacy wzi\u0119li udzia\u0142 w uroczystym po\u015bwi\u0119ceniu i oddaniu do u\u017cytku nowo wybudowanego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Marka Ewangelisty. W 2004 r. najwa\u017cniejsz\u0105 akcj\u0105 by\u0142o ratowanie cz\u0119\u015bci zabudowa\u0144 w Rzochowie przed zalaniem w czasie wylewu Wis\u0142oki (29\u201331 VII).W 2007 r. uroczy\u015bcie obchodzono 115-lecie. Jednostka otrzyma\u0142a z tej okazji nowy samoch\u00f3d bojowy i sprz\u0119t, ufundowany w du\u017cej cz\u0119\u015bci przez samorz\u0105d miasta Mielca i sponsor\u00f3w prywatnych. Po\u015bwi\u0119cenia dokona\u0142 rzochowianin ks. Marcin Kr\u0119pa \u2013 kapelan OSP w Nowym S\u0105czu. W dalszych latach jednostka wykazywa\u0142a si\u0119 aktywno\u015bci\u0105, uczestnicz\u0105c kilkadziesi\u0105t razy w gaszeniu po\u017car\u00f3w i akcjach ratowniczych, m.in. w powodzi w 2010 r. Regularnie bra\u0142a udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach pa\u0144stwowych, religijnych, stra\u017cackich i lokalnych, w tym w uroczysto\u015bci ods\u0142oni\u0119cia i po\u015bwi\u0119cenia Kamienia Pami\u0119ci z okazji 635. rocznicy lokacji miasta Rzochowa, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 28 V 2017 r. W zwi\u0105zku z wojn\u0105 na Ukrainie OSP Rzoch\u00f3w w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 do pomocy przy przekazywaniu \u0142\u00f3\u017cek szpitalnych dla ukrai\u0144skich szpitali.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong> Mateusz Wydro, Pawe\u0142 Nowicki?, Bronis\u0142aw Greiss, Rudolf Pyzikiewicz, Ferdynand Pyzikiewicz, Kazimierz Zuch, Julian Zaloty\u0144ski, Adam Wa\u0142ek, Aleksander Kopacz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnicy:<\/strong> Zygmunt Hollender, Ludwik Pyzikiewicz, Tadeusz Marci\u0107kiewicz, Boles\u0142aw Wa\u0142ek, Julian Zaloty\u0144ski, Marian Wydro, Aleksander Kopacz, Julian Wa\u0142ek, Piotr Nowicki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA W SMOCZCE<\/strong> powsta\u0142a 8 XI 1947 r. Jej inicjatorami i za\u0142o\u017cycielami byli: Micha\u0142 Madej, W\u0142adys\u0142aw Wdowiarz, Micha\u0142 Surdej (so\u0142tys), Antoni Skrzypek, J\u00f3zefa Gawlik (kierownik Szko\u0142y Podstawowej), Kazimierz Gawlik, J\u00f3zef Surdej, Micha\u0142 Wdowiarz, J\u00f3zef Chalczy\u0144ski, Maria Surdej, W\u0142adys\u0142aw Mazur, Roman Dro\u017cd\u017cowski, Franciszek Bielawski, Roman Kania, Tadeusz Surdej, J\u00f3zef Skop, Micha\u0142 Skrzypek i Jan Loc. Pocz\u0105tkowo organizacja liczy\u0142a 23 cz\u0142onk\u00f3w, a w nast\u0119pnym roku ju\u017c 37. Prezesem zosta\u0142 Micha\u0142 Madej, a naczelnikiem W\u0142adys\u0142aw Wdowiarz. Pierwsze pomieszczenie uzyskano w Domu Ludowym, zbudowanym w czynie spo\u0142ecznym przez mieszka\u0144c\u00f3w, w tym r\u00f3wnie\u017c stra\u017cak\u00f3w. Z organizowanych zabaw tanecznych i przedstawie\u0144 teatralnych pozyskano \u015brodki finansowe, za kt\u00f3re w 1948 r. zakupiono motopomp\u0119 i w\u0119\u017ce. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci organizowano \u0107wiczenia i uczestniczono w akcjach gaszenia po\u017car\u00f3w. Wystawiano te\u017c honorow\u0105 wart\u0119 przy Grobie Pa\u0144skim w ko\u015bciele parafialnym \u015bw. Mateusza. W\u0142\u0105czano si\u0119 tak\u017ce do wszystkich prac spo\u0142ecznych na terenie wsi Smoczka, m.in. budowy linii energetycznej (1952), gazowej (1958) i wodoci\u0105gowej (1986) oraz budynku szko\u0142y podstawowej (1966). W 1955 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 ma\u0142ej remizy na sprz\u0119t przeciwpo\u017carowy, a nast\u0119pnie wykonano wie\u017c\u0119 do suszenia w\u0119\u017cy. W 1960 r. zbudowano w\u00f3z konny przystosowany do przewozu stra\u017cak\u00f3w i sprz\u0119tu ga\u015bniczego. W kolejnych latach uczestniczono m.in. w gaszeniu du\u017cego po\u017caru magazyn\u00f3w PZGS przy ul. Wolno\u015bci (1963) oraz gaszeniu po\u017car\u00f3w dom\u00f3w prywatnych, las\u00f3w, torfowisk i stog\u00f3w siana i s\u0142omy. W latach 1973\u20131976 wybudowano czynem spo\u0142ecznym Dom Stra\u017caka, uzyskuj\u0105c dobre warunki dla prowadzenia dzia\u0142alno\u015bci statutowej i spo\u0142ecznej. Problemem lat 80. by\u0142y po\u017cary pobliskiego wysypiska miejskiego, usytuowanego w pobli\u017cu zabudowa\u0144 Smoczki. W latach 90. ilo\u015b\u0107 interwencji spad\u0142a, ale utrzymywano dobr\u0105 sprawno\u015b\u0107 jednostki. M.in. w tradycyjnych zawodach stra\u017cackich organizowanych przez Zarz\u0105d Miejski OSP \u2013 stra\u017cacy ze Smoczki zdobyli I miejsce w 1997 r. i II miejsce w 2001 r. W 1996 r. zako\u0144czono modernizacj\u0119 Domu Stra\u017caka, buduj\u0105c m.in. zaplecze kuchenne i sanitarne. Korzystna ocena dzia\u0142alno\u015bci tej jednostki wyra\u017ca\u0142a si\u0119 te\u017c stabiln\u0105 ilo\u015bci\u0105 cz\u0142onk\u00f3w (36 os\u00f3b w 2001 r.). W pierwszych latach XXI w. jednostka rzadko uczestniczy\u0142a w akcjach ga\u015bniczych i ratowniczych. Uda\u0142o si\u0119 natomiast unowocze\u015bni\u0107 wyposa\u017cenie zmodernizowanego Domu Stra\u017caka i zakupi\u0107 teren, na kt\u00f3rym znajduje si\u0119 ten obiekt.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong> Micha\u0142 Madej, Micha\u0142 Wdowiarz, J\u00f3zef Wdowiarz (1993-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnicy:<\/strong> W\u0142adys\u0142aw Wdowiarz, J\u00f3zef Kope\u0107, Grzegorz Kope\u0107 (1998-2021, zmar\u0142).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zas\u0142u\u017ceni dzia\u0142acze i stra\u017cacy:<\/strong> Eugeniusz Barna\u015b, Sylwester Cichowski, Zdzis\u0142aw Dro\u017cd\u017cowski, Ryszard Groele, Witold Groele, Tadeusz Kania, Grzegorz Kope\u0107, W\u0142adys\u0142aw Kozik, Karol Krempa, Ryszard Kurmaniak, Julian Lenart, J\u00f3zef Mazur, Micha\u0142 Mazur, Roman Niedba\u0142a, J\u00f3zef Osmola, Adam Paterak, Kazimierz Ro\u017cnia\u0142, Pawe\u0142 Rzeszutek, Edward Surdej, Ryszard Surdej, Stanis\u0142aw Surdej, Eugeniusz Wdowiarz, Jan Wdowiarz, Mieczys\u0142aw Wdowiarz (b. wiceprezydent miasta Mielca) i Wies\u0142aw \u017bak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZA STRA\u017b PO\u017bARNA W WOJS\u0141AWIU<\/strong> zosta\u0142a za\u0142o\u017cona 7 V 1901 r. na Walnym Zgromadzeniu w domu prze\u0142o\u017conego gminy Micha\u0142a Drzyzgi. W kronice zapisano: \u201e…Przewodnicz\u0105cym zgromadzenia wybrany zosta\u0142 adwokat Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski, a sekretarzem Adam Majka. \u00a0Przyj\u0119to jako czynnych i wspieraj\u0105cych cz\u0142onk\u00f3w 21 os\u00f3b a tak\u017ce dw\u00f3ch cz\u0142onk\u00f3w gminy Jana Piekarskiego i Jakuba Buta. Po przeprowadzonym g\u0142osowaniu prezesem zosta\u0142 adwokat Druh Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski, naczelnikiem Adam Mojek, zast\u0119pc\u0105 Jan Tracz, wydzia\u0142owymi: Micha\u0142 Drzyzga, Jan Piekarski, Wojciech Kralisz, Jan Kania, Jan Skrzypek, Jakub But, komendantami: I oddzia\u0142u Mateusz Rogulski, II oddz. Jan Kralisz, III oddz. Antoni Polek, skarbnikiem (kasjer) Jan Piekarski, sekretarzem Jakub But, s\u0105dem polubownym: Jan Piekarski, Wojciech Kralisz, Micha\u0142 Drzyzga. Uchwalono, aby zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 o datek z \u0142aski do Monarchy Austriackiego, do Towarzystwa Wzajemnych Ubezpiecze\u0144 w Krakowie, gminy Mielec o sta\u0142\u0105 subwencj\u0119, aby postawi\u0107 szop\u0119 na przechowanie sikawki, mundur\u00f3w \u00a0i wszelkie rekwizyty po\u017carnicze. Uchwalono za\u0142o\u017cenie czytelni, utrzymanie gazet ludowych bibliotekarzowi Adamowi Mojkowi oraz uchwalono za\u0142o\u017cenie muzyki stra\u017cackiej w nast\u0119puj\u0105cym sk\u0142adzie: Micha\u0142 Filas \u2013 kapelmistrz, Roman Filas, Walenty \u015awi\u0105tek i Wojciech Belcarz….\u201d Pocz\u0105tki dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y trudne, bowiem po\u017cary wybucha\u0142y cz\u0119sto (\u0142atwopalna zabudowa), a posiadany sprz\u0119t po\u017carniczy niewiele pomaga\u0142. W czasie I wojny \u015bwiatowej stra\u017c nie funkcjonowa\u0142a, gdy\u017c jej cz\u0142onkowie zostali powo\u0142ani do wojska. Reaktywowanie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o w 1921 r. z inicjatywy kierownika szko\u0142y W\u0142adys\u0142awa W\u00f3jtowicza. Odt\u0105d do wybuchu wojny w 1939 r. wojs\u0142awska stra\u017c wykazywa\u0142a si\u0119 du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105. Pozyskiwano coraz lepszy sprz\u0119t, prowadzono systematyczne \u0107wiczenia oraz uczestniczono w akcjach gaszenia po\u017car\u00f3w oraz ratowania ludzi i dobytku w czasie powodzi. Stra\u017cacy brali tak\u017ce udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach religijnych i patriotycznych. W czasie II wojny \u015bwiatowej wielu cz\u0142onk\u00f3w bra\u0142o udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych, st\u0105d funkcjonowanie jednostki ogranicza\u0142o si\u0119 do gaszenia po\u017car\u00f3w. Po wojnie wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107, potwierdzaj\u0105c to zarejestrowaniem w rejestrze stowarzysze\u0144 i zwi\u0105zk\u00f3w prowadzonych przez Prezydium WRN w Rzeszowie (1954). W 1960 r. zako\u0144czono remont remizy, a w kolejnych latach 60. uzupe\u0142niano sprz\u0119t. W tym czasie skupiano 27 cz\u0142onk\u00f3w. W p\u00f3\u017aniejszych latach, w miar\u0119 rozwijania si\u0119 zawodowej stra\u017cy po\u017carnej w Mielcu, rola wojs\u0142awskiej OSP mala\u0142a i ogranicza\u0142a si\u0119 do udzia\u0142u w akcjach prewencyjnych, zawodach stra\u017cackich i uroczysto\u015bciach religijnych. Obecnie zawieszono dzia\u0142alno\u015b\u0107 z powodu braku cz\u0142onk\u00f3w i zarz\u0105du.<\/p>\r\n

Prezes zarz\u0105du<\/strong>: [\u2026] Andrzej Szyszka.<\/p>\r\n

Naczelnik:<\/strong> [\u2026] Kazimierz J\u0119drusiak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski, Stefan S\u0119kowski, Stanis\u0142aw Nowaczy\u0144ski, Stanis\u0142aw W\u00f3jtowicz, Andrzej Gardulski, J\u00f3zef Jankowski, Szczepan Rogalski, Karol Gr\u0119bosz, Andrzej Szyszka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnicy:<\/strong>\u00a0Adam Mojek, Mateusz Pomana, Adam Mojek, Stanis\u0142aw Skiba, Jan Piekarski, Stanis\u0142aw Skowron, Jan Skiba, Kazimierz J\u0119drusiak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHOTNICZE HUFCE PRACY<\/strong>, og\u00f3lnopolska organizacja spo\u0142eczna w postaci m\u0142odzie\u017cowych brygad pracy, funkcjonuj\u0105cych od 1958 r. w celu m.in. stworzenia m\u0142odzie\u017cy mo\u017cliwo\u015bci pracy przy budowach zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych, dr\u00f3g i innych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych. W ich sk\u0142ad wchodzi\u0142a g\u0142\u00f3wnie m\u0142odzie\u017c, kt\u00f3ra nie uczy\u0142a si\u0119 w szko\u0142ach \u015brednich, a w czasie wakacji tak\u017ce pozosta\u0142a m\u0142odzie\u017c (uczniowie, studenci). W Mielcu pierwszy hufiec OHP dla m\u0142odocianych powsta\u0142 w 1967 r. przy WSK PZL i liczy\u0142 30 junak\u00f3w. Szkolono ich w dw\u00f3ch zawodach: murarz i monter instalacji przemys\u0142owych. Jego pierwszym komendantem i organizatorem by\u0142 Roman Ka\u0142u\u017cny. W 1968 r. hufiec sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z 5. pluton\u00f3w (w tym 1 \u017ce\u0144skiego) i liczy\u0142 200 os\u00f3b. W kolejnych latach rozszerzono zakres szkolenia do sze\u015bciu zawod\u00f3w. Wiedz\u0119 teoretyczn\u0105 junacy zdobywali w zasadniczych szko\u0142ach zawodowych, a praktyczn\u0105 w WSK i na terenie miasta (czyny spo\u0142eczne na rzecz \u015brodowiska). W 1973 r. komendantem zosta\u0142 Kazimierz Ryszard Trela. Powi\u0119kszono baz\u0119 szkoleniow\u0105, umundurowano junak\u00f3w i wprowadzono system wyr\u00f3\u017cnie\u0144. Od 1 V 1974 r. rozpocz\u0119to nab\u00f3r do pierwszego hufca stacjonarnego OHP 7-23 FSZMP, z jednoczesnym odbywaniem s\u0142u\u017cby wojskowej. Jego komendantem zosta\u0142 K.R. Trela, a komendantem hufca dla m\u0142odocianych \u2013 Ryszard Gajda. Siedzib\u0105 Hufca by\u0142y baraki na terenie Miasteczka M\u0142odego Robotnika (Podg\u00f3rza). W 1975 r. utworzono w hufcu Fili\u0119 Zasadniczej Szko\u0142y Budowlanej. Z roku na rok rozszerzano zakres prac na rzecz \u015brodowiska, m.in. pracowano na stadionie \u201eStali\u201d, przy budowie hangaru dla Aeroklubu Mieleckiego, na terenach przedszkoli, przy monta\u017cu przystank\u00f3w MKS i sadzeniu lasu. Poza zaj\u0119ciami wojskowymi i prac\u0105 prowadzono szeroko zakrojon\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 i sportow\u0105. Uczestniczono te\u017c z powodzeniem w r\u00f3\u017cnych formach rywalizacji artystycznej i sportowej OHP na terenie miasta i wojew\u00f3dztwa, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w kraju. W Krajowych Letnich Igrzyskach OHP (25-27 VI 1976 r.) w pi\u0142ce no\u017cnej dru\u017cyna OHP Mielec wywalczy\u0142a tytu\u0142 wicemistrzowski i powt\u00f3rzy\u0142a ten sukces w 1978 r. W Wojew\u00f3dzkiej Spartakiadzie Sport\u00f3w Obronnych wielokrotnie zwyci\u0119\u017cano dru\u017cynowo i indywidualnie. W 1981 r. powsta\u0142 34-2 OOC. Komendantem oddzia\u0142u zosta\u0142 Zdzis\u0142aw Stec. W latach 80., poza dotychczas prowadzonymi formami dzia\u0142alno\u015bci, wprowadzono wycieczki krajoznawcze. Zatrudnienie utalentowanych plastycznie wychowawc\u00f3w zaowocowa\u0142o sukcesami w kilku edycjach \u201eWiosny Kulturalnej w Ochotniczych Hufcach Pracy\u201d. Organizacja zosta\u0142a rozwi\u0105zana na pocz\u0105tku lat 90., g\u0142\u00f3wnie ze wzgl\u0119du na rosn\u0105ce bezrobocie i zanikaj\u0105ce zapotrzebowanie na prace OHP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Komendanci:<\/strong>\u00a0Roman Ka\u0142u\u017cny, Kazimierz Ryszard Trela, Stanis\u0142aw Augustyn, Wies\u0142aw Szymczak, Stefan \u017bar\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kadra (zast\u0119pcy komendanta, instruktorzy, wychowawcy):<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Augustyn, Zbigniew Babula, J\u00f3zef B\u0105k, Kazimierz Borowski, Jerzy Fox, mjr rez. Jan Karwacki, Bogdan Kopacz, Bogdan Kujawski, Stanis\u0142aw Makso\u0144, Lech Nowak, Henryk Paluszek, Jan Pier\u00f3g, Ireneusz Praco\u0144, mjr rez. Stanis\u0142aw Romanowski, \u00a0Zdzis\u0142aw Stec, Wies\u0142aw Szymczak, Kazimierz Tara, Stefan \u017bar\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCHRONKA<\/strong>, dom sierot i przedszkole dla dzieci z ubogich rodzin, zorganizowane przez Towarzystwo \u015bw. Wincentego a\u2019 Paulo w latach 90. XIX w. Jej pierwsza siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 w niewielkim drewnianym domu przy skrzy\u017cowaniu ulic T. Ko\u015bciuszki i Rzecznej. Grup\u0105 ubogich sierot opiekowa\u0142y si\u0119 zakonnice ze Zgromadzenia SS S\u0142u\u017cebniczek. W 1920 r. Towarzystwo zakupi\u0142o (ze sk\u0142adek mielczan) murowany dom przy ul. Piusa XI (Lwowskiej) i przystosowa\u0142o go do potrzeb ochronki. Ju\u017c w tym samym roku, poza mieleckimi dzie\u0107mi, znalaz\u0142o w niej czasowe schronienie 15 dziewcz\u0105t z Lwowa \u2013 sierot z wojny polsko-bolszewickiej. W latach 20. wychowawczyni\u0105 by\u0142a Paulina Ko\u0142odziej, a od 1928 r. prowadzeniem plac\u00f3wki zaj\u0119\u0142y si\u0119 3 zakonnice ze Zgromadzenia SS J\u00f3zefitek. Nie otrzymywa\u0142y one \u017cadnych subwencji rz\u0105dowych, a finanse na utrzymanie pozyskiwa\u0142y z haftowania szat ko\u015bcielnych, wykonywania sztucznych kwiat\u00f3w i prowadzenia kurs\u00f3w kroju i szycia. Ponadto Towarzystwo wspiera\u0142o ochronk\u0119 \u015brodkami finansowymi uzyskanymi ze sk\u0142adek, zbi\u00f3rek ulicznych do puszek i imprez oraz przekaz\u00f3w pieni\u0119\u017cnych z Stowarzysze\u0144 Pa\u0144 Mi\u0142osierdzia z terenu ca\u0142ego kraju. Uzyskane fundusze by\u0142y jednak niewielkie i wystarcza\u0142y ledwie na skromne funkcjonowanie plac\u00f3wki. W latach 30. przeprowadzono jej remont. Po II wojnie \u015bwiatowej w\u0142adze o\u015bwiatowe systematycznie ogranicza\u0142y zakres dzia\u0142ania ochronki i si\u00f3str j\u00f3zefitek. W 1949 r. zlikwidowano dom sierot (po wojnie nazwano go \u201eDomem Dziecka\u201d), a w 1961 r. upa\u0144stwowiono przedszkole. (Aktualnie jest to Przedszkole Miejskie nr 2.) Siostry j\u00f3zefitki zaj\u0119\u0142y si\u0119 innymi pracami na rzecz parafii \u015bw. Mateusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCIESKA ANNA (z domu MIELECKA)<\/strong>, c\u00f3rka Hieronima i Jadwigi z Komarnic, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielka Mielca, \u017cona Joachima Ocieskiego \u2013 szerzej przy ha\u015ble MIELECKA ANNA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCIESKI JOACHIM (herbu Jastrz\u0119biec)<\/strong>, urodzony oko\u0142o 1562 r., syn Jana i Zofii z Marszowic. W latach 1570-1571 przebywa\u0142 na Uniwersytecie Krakowskim. Zaprzyja\u017ani\u0142 si\u0119 z Janem Zamoyskim i uczestniczy\u0142 w jego \u015blubie z Gryzeld\u0105 z Batorych. W 1583 r. zosta\u0142 starost\u0105 olszty\u0144skim. Jako rotmistrz jazdy polskiej uczestniczy\u0142 (obok Zamoyskiego) w zwyci\u0119skiej bitwie pod Byczyn\u0105 (1588) i sk\u0142ada\u0142 sprawozdanie z jej przebiegu przed dworem na zamku w Krakowie. W latach 1589\u20131592 dowodzi\u0142 rot\u0105 husarsk\u0105 w wojsku kwarcianym i uczestniczy\u0142 w skutecznej obronie Rusi przed najazdem Tatar\u00f3w. Szlachta wielokrotnie wybiera\u0142a go pos\u0142em na sejm i delegatem do za\u0142atwiania spor\u00f3w politycznych. Jan Zamoyski wymienia\u0142 go jako jednego z najpowa\u017cniejszych kandydat\u00f3w na tron na wypadek bezkr\u00f3lewia. Oko\u0142o 1589 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Ann\u0105 z Mieleckich i sta\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem Mielca i 8 okolicznych wsi, a tak\u017ce w\u0142a\u015bcicielem Rzochowa, zamku w Rzemieniu i kilku s\u0105siednich wsi. By\u0142 jednym z desygnator\u00f3w statutu cechowego zbiorowego w Mielcu. W 1599 r. wraz z \u00a0\u017con\u0105 odby\u0142 podr\u00f3\u017c do W\u0142och, zwiedzaj\u0105c m.in. Padw\u0119 i Rzym. W 1606 r. uczestniczy\u0142 w zje\u017adzie szlachty pod Lublinem i pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki marsza\u0142ka Trybuna\u0142u Koronnego. Pocz\u0105tkowo popiera\u0142 rokosz szlachty, ale ostatecznie w 1607 r. stan\u0105\u0142 po stronie kr\u00f3la oraz zwolennik\u00f3w uspokojenia i zako\u0144czenia rokoszu. W 1608 r. otrzyma\u0142 kasztelani\u0119 s\u0105deck\u0105. Jeszcze w 1609 r. bra\u0142 udzia\u0142 w sejmie i zosta\u0142 wybrany do komisji w sprawie spor\u00f3w na granicy \u015bl\u0105sko\u2013w\u0119gierskiej, ale p\u00f3\u017aniej \u2013 by\u0107 mo\u017ce ze wzgl\u0119d\u00f3w zdrowotnych \u2013 nie uczestniczy\u0142 w wa\u017cnych dla pa\u0144stwa wydarzeniach. Zmar\u0142 w 1613 r. Pochowano go w Cerekwicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OCZO\u015a WITOLD RYSZARD<\/strong>, urodzony 20 X 1959 r. w Mielcu, syn Boles\u0142awa i Marii z domu Hebda. Po uko\u0144czeniu Zasadniczej Szko\u0142y Budowlanej w Chorzelowie ko\u0142o Mielca (1977) pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych w Rzeszowie, Zak\u0142adzie Geodezyjnym \u201eGEOBIT\u201d Sp. z o.o. w Mielcu i PPUH Firmie Reklamowej VIOLEX. Od stycznia 2003 pracuje w Hurtowni Materia\u0142\u00f3w Budowlanych \u201eEKOTERM\u201d TST Turkot w Mielcu. Ju\u017c w latach m\u0142odzie\u0144czych interesowa\u0142 si\u0119 sztuk\u0105, a zw\u0142aszcza malarstwem (impresjonizm francuski, M\u0142oda Polska, secesja). Malowanie obraz\u00f3w (olej, akryl) i dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1978 r. Wykona\u0142 dot\u0105d ponad 300 prac. Ich tematyka to: portret, pejza\u017ce, sceny rodzajowe i motywy religijne. W 1994 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a w 1999 r. cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego w Mielcu i jest jego skarbnikiem. Uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych m.in.: Mielcu (wielokrotnie), Chorzelowie, Rzeszowie, Mukaczewie (Ukraina), Krakowie, Kolbuszowie, Dukli, Strzy\u017cowie i Morlaix (Francja). Indywidualnie wystawia\u0142 w Mielcu i Kolbuszowej. Przekazywa\u0142 szereg prac na aukcje charytatywne. Bra\u0142 udzia\u0142 w kilku plenerach krajowych oraz \u00a0w Mukaczewie i na S\u0142owacji. W II Wojew\u00f3dzkiej Wystawie Malarstwa Amatorskiego w Rzeszowie (1995) otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie. By\u0142 tak\u017ce uczestnikiem Og\u00f3lnopolskiego Konkursu \u201eKsi\u0105dz Karol Wojty\u0142a \u2013 Jan Pawe\u0142 II\u201d (2001). Udziela\u0142 si\u0119 w pracach na rzecz rodzimej parafii Ducha \u015aw., uczestnicz\u0105c w dekoracjach okoliczno\u015bciowych ko\u015bcio\u0142a i o\u0142tarzy do uroczysto\u015bci Bo\u017cego Cia\u0142a. Przez pewien czas prowadzi\u0142 zaj\u0119cia plastyczne w Katolickim O\u015brodku Kultury. Jest wsp\u00f3\u0142autorem szopki dla ko\u015bcio\u0142a dolnego Ducha \u015aw. Wykona\u0142 portrety Ojca \u015bw. Jana Paw\u0142a II dla ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Miko\u0142aja w Borowej i ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Rodziny w Rzeszowie. Ponadto jego obrazy znajduj\u0105 si\u0119 w prywatnych kolekcjach w kraju i za granic\u0105. Zmar\u0142 13 VI 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Rzeszowie Wilkowyi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OCZYSZCZANIE \u015aCIEK\u00d3W<\/strong>\u00a0przez specjalistyczne urz\u0105dzenia rozpocz\u0119to w Mielcu w latach 50. XX w. Przez setki lat \u015bcieki i nieczysto\u015bci umieszczano w specjalnych do\u0142ach i po ich wype\u0142nieniu zasypywano. Po wprowadzeniu kanalizacji (okres mi\u0119dzywojenny XX w.) \u015bcieki sp\u0142ywa\u0142y kana\u0142ami do staw\u00f3w i rzeki Wis\u0142oki. *Pierwsza oczyszczalnia komunalna zosta\u0142a zbudowana w 1957 r. na terenie Z\u0142otnik, przy granicy z Mielcem. (W 1972 r. teren ten zosta\u0142 przy\u0142\u0105czony do Mielca.) By\u0142a oczyszczalni\u0105 mechaniczno-biologiczn\u0105 o przepustowo\u015bci 2400 m3 na dob\u0119. Jej funkcjonowanie zako\u0144czono z chwil\u0105 uruchomienia nowej oczyszczalni w 2008 r. *Ma\u0142a przepustowo\u015b\u0107, niska jako\u015b\u0107 procesu oczyszczania, kary za zanieczyszczanie \u015brodowiska i pilna potrzeba unowocze\u015bnienia systemu zbierania i oczyszczania \u015bciek\u00f3w spowodowa\u0142y, \u017ce w 1997 r. Rada Miejska podj\u0119\u0142a uchwa\u0142\u0119 w sprawie przygotowania projektu na budow\u0119 nowej oczyszczalni. W latach 1998-2002 przygotowano koncepcje i projekty budowlane. R\u00f3wnocze\u015bnie wykupiono potrzebne tereny oraz uzyskano pozwolenia na budow\u0119 oczyszczalni i kolektory kanalizacji sanitarnej. W lipcu 2002 r. Z\u0142o\u017cono wniosek o dofinansowanie z funduszu ISPA i starania te zako\u0144czy\u0142y si\u0119 powodzeniem. 26 IV Rada Miejska podj\u0119\u0142a uchwa\u0142\u0119 o przekazaniu uprawnie\u0144, obowi\u0105zk\u00f3w i odpowiedzialno\u015bci beneficjenta ko\u0144cowego na rzecz Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Gospodarki Komunalnej. W maju w MPGK powo\u0142ano Jednostk\u0119 Realizuj\u0105c\u0105 Projekt ISPA do wdra\u017cania projektu zgodnie z wymogami Komisji Europejskiej, Ministerstwa \u015arodowiska oraz Narodowego Funduszu Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej. 7 X 2003 r. podpisano umow\u0119 o przekazaniu realizacji projektu pomi\u0119dzy Gmin\u0105 Miejsk\u0105 Mielec a MPGK Sp. z o.o., 23 X podpisano porozumienie o realizacji projektu \u201eUporz\u0105dkowanie systemu zbierania i oczyszczania \u015bciek\u00f3w w Mielcu\u201d pomi\u0119dzy Narodowym Funduszem Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej a MPGK Sp. z o.o. Od 5 XI 2003 r. \u2013 po przeprowadzanych przetargach \u2013 podpisywano kontrakty z poszczeg\u00f3lnymi wykonawcami projektu. Kontrakt 01 \u201eBudowa oczyszczalni \u015bciek\u00f3w\u201d podpisano z wykonawc\u0105 \u2013 firm\u0105 SKANSKA SA. 7 III 2006 r., a 30 III wykonawca rozpocz\u0105\u0142 t\u0119 budow\u0119. 31 X 2007 r. nast\u0105pi\u0142o rozpocz\u0119cie rozruchu technologicznego oczyszczalni \u015bciek\u00f3w, 25 IX 2008 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 oddania do u\u017cytku i po\u015bwi\u0119cenia tej najwi\u0119kszej w dziejach miasta inwestycji komunalnej. *Nowa oczyszczalnia \u015bciek\u00f3w przy ul. J. Kili\u0144skiego 94 (na tym terenie, co stara oczyszczalnia) jest oczyszczalni\u0105 mechaniczno-biologiczn\u0105 z podwy\u017cszonym usuwaniem zwi\u0105zk\u00f3w biogennych i pe\u0142nym w\u0119z\u0142em przer\u00f3bki osad\u00f3w. Jej przepustowo\u015b\u0107 hydrauliczna w czasie pogody suchej Q dob. \u015br. = 14700 m3\/d, a w czasie deszczu Q max h = 2120 m3\/h. Warto\u015bci wska\u017anik\u00f3w zanieczyszcze\u0144 w \u015bciekach oczyszczonych w nowej oczyszczalni s\u0105 wielokrotnie ni\u017csze (od 2 do 7 razy) od dopuszczalnych wed\u0142ug pozwolenia wodnoprawnego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Oczyszczalnia zak\u0142adowa (przemys\u0142owa), zbudowana na terenie WSK Mielec (aktualnie SSE EURO-PARK Mielec) jest oczyszczalni\u0105 mechaniczno-biologiczn\u0105. Jej przepustowo\u015b\u0107 wynosi ok. 4600 m3\/dob\u0119 (1995).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ODDZIA\u0141 POWIATOWY ZWI\u0104ZKU OCHOTNICZYCH STRA\u017bY PO\u017bARNYCH RP,<\/strong>\u00a0zosta\u0142 utworzony na podstawie wytycznych Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZOSP RP z 2 X 1998 r., dostosowuj\u0105cych struktur\u0119 zarz\u0105dzania OSP do zmian wprowadzonych przez reform\u0119 podzia\u0142u terytorialnego pa\u0144stwa, m.in. restytucj\u0119 powiat\u00f3w od 1 I 1999 r. Do czynno\u015bci zwi\u0105zanych z tworzeniem Zarz\u0105du Powiatowego ZOSP RP w Mielcu Zarz\u0105d Wojew\u00f3dzki ZOSP RP w Rzeszowie mianowa\u0142 Antoniego Kr\u00f3wk\u0119 pe\u0142nomocnikiem na powiat mielecki. I Powiatowy Zjazd ZOSP RP w Mielcu zosta\u0142 zorganizowany 11 XII 1998 r. w zabytkowym zamku w Przec\u0142awiu. G\u0142\u00f3wnym tematem by\u0142a rola organizacji powiatowej ZOSP RP, samorz\u0105d\u00f3w, urz\u0119d\u00f3w i instytucji w integracji \u015brodowiska stra\u017cackiego. Na prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego wybrano Franciszka Augustyna, a na wiceprezes\u00f3w Antoniego Kr\u00f3wk\u0119 i Kazimierza Popio\u0142ka. Ponadto do ZOP wybrano 21 os\u00f3b reprezentuj\u0105cych wszystkie gminy powiatu mieleckiego. Komenda Powiatowa Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu odda\u0142a 2 pomieszczenia w swoim zespole obiekt\u00f3w przy ul. H. Sienkiewicza 54 na biuro Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP, co u\u0142atwi\u0142o systematyczne kontakty obu rodzaj\u00f3w stra\u017cy po\u017carnej. Zgodnie z wytycznymi Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZOSP RP i dla realizacji szczytnej misji spo\u0142ecznej Zarz\u0105d Oddzia\u0142u Powiatowego OSP RP przyj\u0105\u0142 nast\u0119puj\u0105ce podstawowe zadania: reprezentowanie OSP na zewn\u0105trz, koordynowanie dzia\u0142alno\u015bci OSP, obs\u0142ugiwanie zebra\u0144 jednostek i zjazd\u00f3w gminnych, organizowanie szkole\u0144, wsp\u00f3\u0142organizowanie powiatowych zawod\u00f3w sportowo-po\u017carniczych i turniej\u00f3w wiedzy po\u017carniczej oraz konkurs\u00f3w plastycznych na temat ochrony przeciwpo\u017carowej, opiniowanie wniosk\u00f3w dotycz\u0105cych zakupu motopomp i samochod\u00f3w, ocenianie udzia\u0142u jednostek w akcjach, wyst\u0119powanie z wnioskami w sprawie odznacze\u0144 oraz dba\u0142o\u015b\u0107 o ceremonia\u0142 po\u017carniczy i tradycj\u0119 stra\u017cack\u0105, a zw\u0142aszcza wsp\u00f3\u0142organizowanie powiatowych obchod\u00f3w Dnia Stra\u017caka. W kolejnych latach konsekwentnie realizowano przyj\u0119te kierunki i formy dzia\u0142alno\u015bci. Spektakularnym efektem wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania KP PSP i ZOP ZOSP RP \u00a0by\u0142o zorganizowanie w dniu 3 V 1999 r. powiatowych obchod\u00f3w Dnia Stra\u017caka. Na ich program z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119: Msza \u015awi\u0119ta w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza, z\u0142o\u017cenie kwiat\u00f3w przed pomnikiem Wolno\u015bci, przemarsz ulicami Starego Mielca poczt\u00f3w sztandarowych z orkiestr\u0105 OSP Dobrynin na czele, apel na stadionie MKS \u201eGryf\u201d przy ul. Warszawskiej 5, defilada kompanii honorowej PSP i poczt\u00f3w sztandarowych oraz koncert w wykonaniu wspomnianej orkiestry z Dobrynina i ch\u00f3ru \u201eFajer-Ton\u201d OSP Dulcza Ma\u0142a. Kulminacyjnym momentem uroczysto\u015bci by\u0142 apel i symboliczne przywitanie sztandaru by\u0142ego Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego OSP w Mielcu, przechowywanego w latach 1975-1998 w kolbuszowskich muzeach. Uroczysto\u015b\u0107 by\u0142a swego rodzaju publiczn\u0105 demonstracj\u0105 jedno\u015bci i si\u0142y mieleckich stra\u017cy po\u017carnych i wywar\u0142a na uczestnikach du\u017ce wra\u017cenie. P\u00f3\u017aniej organizowano cykliczne zawody sportowo-po\u017carnicze w kategoriach senior\u00f3w (kobiety i m\u0119\u017cczy\u017ani) oraz m\u0142odzie\u017cowych w systemie CTiF (dziewcz\u0119ta i ch\u0142opcy), powiatowe eliminacje Og\u00f3lnopolskiego Turnieju Wiedzy Po\u017carniczej \u201eM\u0142odzie\u017c zapobiega po\u017carom\u201d i Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Plastycznego \u201eZapobiegamy po\u017carom\u201d (wielu laureat\u00f3w na szczeblu centralnym) oraz inne formy promuj\u0105ce prewencj\u0119 przeciwpo\u017carow\u0105. Wiele emocji wywo\u0142a\u0142y dwie edycje plebiscytu na najpopularniejsz\u0105 OSP w powiecie mieleckim, organizowanego przez Tygodnik Regionalny \u201eKorso\u201d (2012, 2015). O\u017cywiona i skuteczna praca stra\u017cak\u00f3w by\u0142a wspierana przez w\u0142adze pa\u0144stwowe i samorz\u0105dowe, a najbardziej spektakularn\u0105 pomoc\u0105 by\u0142o przekazywanie samochod\u00f3w i innego sprz\u0119tu specjalistycznego. Od 2006 r. szczeg\u00f3ln\u0105 form\u0105 integracji \u015brodowiska stra\u017cackiego s\u0105 coroczne pielgrzymki OSP powiatu mieleckiego na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 w Cz\u0119stochowie. W 2008 r. Oddzia\u0142 Powiatowy otrzyma\u0142 nowy sztandar w czasie uroczysto\u015bci w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i na alei Niepodleg\u0142o\u015bci. Wed\u0142ug stanu na 31 XII 2016 r. w powiecie mieleckim dzia\u0142a 99 jednostek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, w tym 22 w Krajowym Systemie Ratowniczo-Ga\u015bniczym. Do wspomnianych 99 jednostek nale\u017cy 4 285 stra\u017cak\u00f3w, w tym 399 kobiet. Ponadto funkcjonuje 37 M\u0142odzie\u017cowych Dru\u017cyn Po\u017carniczych. *Zjazdy powiatowe: I (Przec\u0142aw, 1998), II (Czermin, 2001), III (Wadowice G\u00f3rne, 2006), IV (Radomy\u015bl Wielki, 2011) i V (Padew Narodowa, 2016). *Zawody sportowo-po\u017carnicze dru\u017cyn OSP kobiet i m\u0119\u017cczyzn: Przec\u0142aw (2000, 2002), Padew Narodowa (2004), Radomy\u015bl Wielki (2006), Przec\u0142aw (2008), Wadowice G\u00f3rne (2010), Borowa (2012), Dulcza Ma\u0142a (2014) i Malinie (2017). *Prezes: Franciszek Augustyn (1998-nadal); wiceprezesi: Antoni Kr\u00f3wka (1998-2006), Kazimierz Popio\u0142ek (1998-2001), Roman R\u017cany (2001-2012), Tadeusz Uzar (2001-2016), Eugeniusz Ryba (2006-nadal), Jan Mucha (2011-nadal), Janusz Bik (2016-nadal).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ODRODZONE TOWARZYSTWO GIMNASTYCZNE \u201eSOK\u00d3\u0141\u201d<\/strong>, stowarzyszenie sportowe nawi\u0105zuj\u0105ce do tradycji TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Powsta\u0142o z inicjatywy J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza \u2013 trenera lekkoatletycznego i dzia\u0142acza sportowego. Zosta\u0142o zarejestrowane 15 XII 2000 r. w S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie i 6 XI 2001 r. w KRS. Jego g\u0142\u00f3wnymi celami jest m.in. kszta\u0142cenie sprawno\u015bci sportowej cz\u0142onk\u00f3w i sympatyk\u00f3w, prowadzenie sekcji lekkoatletycznej, uczestnictwo w imprezach sportowych i wsp\u00f3\u0142praca z innymi stowarzyszeniami sportowymi w kraju i za granic\u0105. Podstawow\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci OTG jest sekcja lekkoatletyczna, prowadz\u0105ca wyczynow\u0105 grup\u0119 chodu sportowego oraz popularyzuj\u0105ca biegi. Jest te\u017c organizatorem Memoria\u0142u Gen. W. Sikorskiego oraz sztafet biegowych z okazji wa\u017cnych rocznic lub do Miejsc Pami\u0119ci Narodowej. W 2003 r., po wywalczeniu z\u0142otych medali na Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w, Paulina Buziak i Rafa\u0142 Sikora reprezentowali Polsk\u0119 na Mistrzostwach \u015awiata Junior\u00f3w w Kanadzie, zajmuj\u0105c 4. i 7. miejsce. Rafa\u0142 Augustyn, po zwyci\u0119stwach w Halowych MP Junior\u00f3w i M\u0142odzie\u017cowych MP, startowa\u0142 w reprezentacji Polski na Mistrzostwach Europy w Tampere (Finlandia). Pod koniec 2003 r. OTG zosta\u0142o usuni\u0119te z Zrzeszenia LZS. W pa\u017adzierniku 2005 r. grupa chodziarzy uczestniczy\u0142a w IX Mi\u0119dzynarodowych Zawodach \u201eGrand Prix Ukrainy\u201d w Iwanofrankowsku. Wsp\u00f3lne starty z zawodnikami z Iwanofrankowska kontynuowano w nast\u0119pnych latach. W 2007 r. P. Buziak startowa\u0142a w M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy w Debreczynie i w chodzie na 20 km zaj\u0119\u0142a 10 miejsce. W 2008 r. z inicjatywy OTG odby\u0142 si\u0119 Rajd Przyja\u017ani na trasie Mielec-Rzesz\u00f3w-Paw\u0142okoma-Lw\u00f3w. Du\u017cym osi\u0105gni\u0119ciem klubu by\u0142 udzia\u0142 Rafa\u0142a Augustyna w Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie (2008, Chiny) i Londynie (2012, Anglia) oraz Pauliny Buziak w Londynie (2012). Pora\u017caj\u0105cym dzia\u0142alno\u015b\u0107 Klubu wydarzeniem by\u0142 zgon J\u00f3zefa Wojtowicza (14 VIII 2013 r.) \u2013 tw\u00f3rcy Klubu i jego wszystkich sukces\u00f3w. W plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d na \u201eNajpopularniejszego Sportowca Roku w Mielcu\u201d Paulina Buziak i Rafa\u0142 Augustyn wielokrotnie plasowali si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce, a w 2015 r. Rafa\u0142 Augustyn zosta\u0142 \u201eSportowcem Mielca Roku 2014\u201d. W marcu 2015 r. Paulina Buziak i Rafa\u0142 Augustyn przeszli do LKS Stal Mielec i praktycznie klub zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Najwi\u0119ksze sukcesy:<\/strong>\u00a0*2002: Og\u00f3lnopolska Spartakiada M\u0142odzie\u017cy (Wroc\u0142aw): Paulina Buziak (juniorka) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 5 km; *2003: Halowe MP Junior\u00f3w (Spa\u0142a): P. Buziak \u2013 z\u0142oty, 3 km; IX OSM (Gda\u0144sk): P. Buziak, z\u0142oty, 5 km (25.01,09), Rafa\u0142 Sikora, z\u0142oty, 10 km (46.10,70), Krzysztof Augustyn, br\u0105zowy, 10 km; *2004: HMP Junior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 P. Buziak, z\u0142oty, 3 km (13.55,55, rek Polski jun.), Agnieszka Sambor, jun. m\u0142., z\u0142oty, 3 km, Krzysztof Augustyn, jun. m\u0142., z\u0142oty, 5 km (23.18,54); MP Jun. (Bia\u0142ystok) \u2013 P. Buziak, srebrny, 10 km (49.10,61); M\u0142odzie\u017cowe Mistrzostwa Polski (Warszawa): Rafa\u0142 Augustyn, z\u0142oty, 20 km; *2005 \u2013 HMP jun. (Spa\u0142a): P. Buziak (jun.) \u2013 z\u0142oty, 3 km (13.38,65), Rafa\u0142 Sikora (jun.) \u2013 srebrny – 5 km (22.12,51), A. Sambor (jun. m\u0142.) \u2013 z\u0142oty \u2013 3 km (14.37,67), Pawe\u0142 Krawczyk (jun. m\u0142.) \u2013 z\u0142oty, 5 km (22.18,80); HMP sen. (Spa\u0142a): Paulina Buziak – br\u0105zowy medal na 3 km (13.37,08); *2006 r.: HMP seniorek (Spa\u0142a) \u2013 Paulina Buziak, br\u0105zowy, ch\u00f3d na 3 km; HMP juniorek (Spa\u0142a) \u2013 Agnieszka Sambor, srebrny, ch\u00f3d na 3 km; XII OOM (\u0141\u00f3d\u017a) \u2013 Dawid Wolski, z\u0142oty, ch\u00f3d na 10 km (45.07,23); MP juniorek (S\u0142upsk) \u2013 Agnieszka Sambor, z\u0142oty, ch\u00f3d na 10 km(51.30,02), Rafa\u0142 Sikora, z\u0142oty, ch\u00f3d na 10 km (45.12,21); MP w chodach na d\u0142ugich dystansach (Huta Krzeszowska k\/Niska) \u2013 Rafa\u0142 Sikora, z\u0142oty na 20 km junior\u00f3w (1.33,48); *2007: HMMP (Spa\u0142a) \u2013 Paulina Buziak, srebrny, ch\u00f3d na 3 km; XIII OOM (Szczecin) \u2013 \u0141ukasz Augustyn, srebrny, ch\u00f3d na 10 km (45.21,43); *2008 HMP jun. i jun. m\u0142 (Spa\u0142a) \u2013 Rados\u0142aw Kokoszka, z\u0142oty, ch\u00f3d na 5 km, Adam Gruszka, br\u0105zowy, ch\u00f3d na 5 km; MMP (Gda\u0144sk) \u2013 Paulina Buziak, z\u0142oty, ch\u00f3d na 10 km, MP senior\u00f3w (Rumia k\/Gdyni) \u2013 Paulina Buziak, br\u0105zowy, ch\u00f3d na 20 km, XIV OOM (Bydgoszcz) \u2013 Adam Gruszka, srebrny, ch\u00f3d na 10 km. *2009 r.: HMP Junior\u00f3w (Spa\u0142a): Paulina Buziak \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 3 km (14.06,00), Mistrzostwa Polski (Bydgoszcz): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.22.03), Paulina Buziak \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.34.28), Mi\u0119dzynarodowy Miting (Dudince, S\u0142owacja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 4. m. w chodzie 50 km (3.52.16), Puchar Europy (Metz, Francja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal w klasyfikacji dru\u017cynowej, Mistrzostwa \u015awiata (Berlin, Niemcy): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 22 m. w chodzie 50 km (3.58.30); *2010 r.: HMP (Spa\u0142a): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 5 km (19.20,73), Paulina Buziak \u2013 srebrny medal w chodzie 3 km (13.15,67), Mi\u0119dzynarodowe Zawody Challenge IAAF MP w chodzie 50 km (Dudince, S\u0142owacja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 1 m. i tytu\u0142 mistrza Polski (3.49,54), Puchar \u015awiata (Chihuahua, Meksyk): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 16. miejsce w chodzie 20 km (1.25.28), MP (Nowa D\u0119ba): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.25.10), Paulina Buziak \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.38.28), Mistrzostwa Europy (Barcelona): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 10. m w chodzie 20 km (1.22.40); *2011 r.: HMP (Spa\u0142a): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 z\u0142oty medal na 5 km (19.35,65), Paulina Buziak \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 3 km (13.20,72), Mi\u0119dzynarodowe MP (Warszawa): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 20 km (1.22,01), Paulina Buziak \u2013 srebrny medal w chodzie na 20 km (1.33,34), MP Junior\u00f3w (Kielce): Angelika Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 3000 m (14.44,03); Dru\u017cynowy Puchar Europy (Olhao, Portugalia): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal na 50 km, XIII Lekkoatletyczne Mistrzostwa \u015awiata (Daeg, Korea P\u0142d.): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 24. m na 20 km (1:24.47); *2012 r.: HMP (Spa\u0142a): Paulina Buziak \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 3 km (12.38,84), Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 5 km (19.30,63), Mi\u0119dzynarodowy Mityng w Chodzie Sportowym (Dudince, S\u0142owacja): Paulina Buziak \u2013 1. miejsce w chodzie 20 km (1.33.00), Mityng w Zaniemy\u015blu: Paulina Buziak \u2013 1. miejsce i rekord Polski w chodzie 20 km (1.29,44, MP (Bielsko-Bia\u0142a) Paulina Buziak \u2013 1. miejsce w chodzie 20 km (1.36.10); Igrzyska Olimpijskie (Londyn, Wielka Brytania): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 29 m. na 20 km (1:23.17), Paulina Buziak \u2013 45. miejsce w chodzie 20 km (1.35.23), OOM (Krak\u00f3w): Angelika Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 5 km juniorek m\u0142odszych (24.35,16), MP M\u0142odzik\u00f3w (S\u0142ubice): Wiktoria Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 3 km (14.52,04). *2013 r.: HMP (Spa\u0142a): Paulina Buziak \u2013 srebrny medal w chodzie na 3 km (12.31,62), HMPJun. (Spa\u0142a): Angelika Augustyn \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 3 km (14.55,07), Wiktoria Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 3 km (15.03,34), \u00a0MP (Toru\u0144): Paulina Buziak \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 20 km (1.33.39), Mi\u0119dzynarodowe Zawody (O\u0142omuniec, Czechy): Paulina Buziak \u2013 1. miejsce w chodzie na 20 km (1.31.43), Mi\u0119dzynarodowe Zawody (Zaniemy\u015bl, Polska): Paulina Buziak \u2013 1. miejsce w chodzie na 20 km (1.30.50), Puchar Europy w Chodzie Sportowym (Dudince, S\u0142owacja): Paulina Buziak \u2013 6. miejsce dru\u017cynowo, AMP (Gda\u0144sk) \u2013 1. miejsce, M\u015a (Moskwa, Rosja), Paulina Buziak \u2013 29. miejsce (1.33.30), International Race Walking Tour: Paulina Buziak \u2013 3. miejsce w ko\u0144cowej punktacji; OOM (\u0141\u00f3d\u017a): Angelika Augustyn \u2013 srebrny medal w chodzie 5 km (24.19,61); MP (Dudince, S\u0142owacja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie na 50 km; Puchar Europy (Dudince, S\u0142owacja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal dru\u017cynowo (Polska) i 8. miejsce indywidualnie w chodzie na 20 km; M\u015a (Moskwa, Rosja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 19. miejsce w chodzie na 20 km. *2014 r.: HMP (Sopot): Paulina Buziak \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 3 km (12.51,22), Mi\u0119dzynarodowe Zawody (Zaniemy\u015bl): Paulina Buziak \u2013 1. miejsce w chodzie na 20 km (1.29.41), MP (Szczecin): Paulina Buziak \u2013 srebrny medal w chodzie na 20 km (1.33.15), AMP (Gda\u0144sk): Paulina Buziak \u2013 1. miejsce; HMP (Sopot): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie na 5 km; MP (Dudince, S\u0142owacja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 50 km (3.45.32); MP (Szczecin): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie na 20 km; ME (Zurich, Szwajcaria): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 9. miejsce w chodzie na 50 km. *2015 r. MP (Dudince, S\u0142owacja): Rafa\u0142 Augustyn \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 50 km (3.43.55). W plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d na \u201eNajpopularniejszego Sportowca Roku w Mielcu\u201d Paulina Buziak i Rafa\u0142 Augustyn wielokrotnie plasowali si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce, a w 2015 r. Rafa\u0142 Augustyn zosta\u0142 \u201eSportowcem Mielca Roku 2014\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Reprezentanci Polski junior\u00f3w:<\/strong>\u00a0Rafa\u0142 Augustyn, Paulina Buziak, Adam Gruszka, Pawe\u0142 Krawczyk, Agnieszka Sambor, Rafa\u0142 Sikora, Dawid Wolski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezes:<\/strong>\u00a0Wiktor Kowalik.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Trener:<\/strong>\u00a0J\u00f3zef W\u00f3jtowicz (zmar\u0142 w 2013 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eODWET\u201d<\/strong>, gazeta konspiracyjna redagowana i wydawana przez W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego (\u201eJ\u0119drusia\u201d) i grup\u0119 cz\u0142onk\u00f3w ZWZ od 10 III 1940 r. w Tarnobrzegu. Sk\u0142ad pierwszej redakcji stanowili: W. Jasi\u0144ski (redaktor naczelny), Stanis\u0142aw Jasi\u0144ski, Tadeusz D\u0105browski, Zdzis\u0142aw de Ville, Karol Wojteczko i Eugeniusz D\u0105browski. P\u00f3\u017aniej do redagowania gazety w\u0142\u0105czono kolejne osoby, g\u0142\u00f3wnie z terenu Tarnobrzega i okolic. Gazet\u0119 wydawano przeci\u0119tnie raz w tygodniu, w obj\u0119to\u015bci 10 lub 12 stron formatu A4 i nak\u0142adzie pocz\u0105tkowo 800, od maja 1940 r. \u2013 1500, a p\u00f3\u017aniej nawet 10 tysi\u0119cy. Jej tre\u015bci\u0105 by\u0142y m.in.: wiadomo\u015bci radiowe z front\u00f3w II wojny \u015bwiatowej, informacje o wydarzeniach i \u017cyciu w zniewolonej Polsce, artyku\u0142y o tre\u015bci patriotycznej i komunikaty. Szybko rozwijano sie\u0107 kolporta\u017cow\u0105 i docierano z gazet\u0105 nie tylko do s\u0105siaduj\u0105cych z Tarnobrzegiem i Mielcem miast, ale wkr\u00f3tce tak\u017ce do Tarnowa, Krakowa, Rzeszowa, Jaros\u0142awia, Przemy\u015bla, Janowa Lubelskiego, Kra\u015bnika, Sandomierza, Ostrowca i Buska. Powielanie gazety (tzw. punkty przebitkowe) zorganizowano w r\u00f3\u017cnych miejscowo\u015bciach, m.in. w Mielcu w latach 1940\u20131942 na strychu budynku warsztatu Romana Ortyla. W tym punkcie wykonywano jednorazowo oko\u0142o 250 egzemplarzy, a nast\u0119pnie przekazywano poprzez kolporter\u00f3w do plac\u00f3wek ZWZ. W\u015br\u00f3d mieleckich kolporter\u00f3w byli m.in.: Stanis\u0142aw Mrozik, Helena Gawlik, Maria Stankiewicz-Garga\u0142a, a niekiedy tak\u017ce hrabina Tarnowska z Chorzelowa. Dalszym upowszechnianiem egzemplarzy \u201eOdwetu\u201d drukowanych w Mielcu zajmowa\u0142y si\u0119 g\u0142\u00f3wnie plac\u00f3wki ZWZ na terenach by\u0142ych powiat\u00f3w: d\u0119bickim, kolbuszowskim i mieleckim. Po \u015bmierci \u201eJ\u0119drusia\u201d (9 I 1943 r.) pismo nie ukazywa\u0142o si\u0119. Wznowiono jego wydawanie 11 XII 1943 r. w drukarni w Opatowie, a zako\u0144czono na wiosn\u01191944 r., przed Akcj\u0105 \u201eBurza\u201d. Mielecki punkt przebitkowy, z powodu \u201ewsypy\u201d w 1942 r. przesta\u0142 funkcjonowa\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ODWET (LOTNE ZESPO\u0141Y BOJOWE ODWETU)<\/strong>, konspiracyjne grupy (oddzia\u0142y) sabota\u017cowo-dywersyjne tworzone na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej w Polsce (p\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105 1939 r.) w ramach Organizacji Or\u0142a Bia\u0142ego (OOB). Z inspiracji komendanta Okr\u0119gu Krakowskiego OOB mjr. Paw\u0142a Zag\u00f3rowskiego organizatorem \u201eOdwetu\u201d na terenie Tarnobrzega, Mielca i Sandomierza oraz ich powiat\u00f3w, a wkr\u00f3tce potem w szeregu innych miast by\u0142 W\u0142adys\u0142aw Jasi\u0144ski (odr\u0119bne has\u0142o w tomie I), wychowanek mieleckiego gimnazjum i magister prawa po studiach na Uniwersytecie Warszawskim. Organizacja \u201eOdwet\u201d kierowana przez W. Jasi\u0144skiego zachowa\u0142a du\u017c\u0105 samodzielno\u015b\u0107 organizacyjn\u0105. W pocz\u0105tkowym okresie prowadzi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 informacyjno-propagandow\u0105 oraz gromadzi\u0142a bro\u0144. Wydawa\u0142a w\u0142asn\u0105 gazet\u0119 konspiracyjn\u0105 \u201eOdwet\u201d. Z czasem (1941) podj\u0119\u0142a walk\u0119 zbrojn\u0105 jako oddzia\u0142 partyzancki \u201eJ\u0119drusie\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ODYSEJA 2000<\/strong>, restauracja urz\u0105dzona w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci tzw. niskiego parteru Domu Kultury SCK przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 7. Zosta\u0142a otwarta 1 V 1993 r. po gruntownej modernizacji i remoncie lokali by\u0142ej kawiarni \u201eMelodia\u201d. Prowadzona jest przez sp\u00f3\u0142k\u0119 M&K. Poza wype\u0142nianiem podstawowych funkcji restauracji \u2013 \u201eOdyseja\u201d jest miejscem organizowania wielu imprez: wesel i innych spotka\u0144 rodzinnych, koncert\u00f3w, dyskotek, zabaw, wieczork\u00f3w towarzyskich i spotka\u0144. W grudniu 2011 r. zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w niskim parterze Domu Kultury SCK przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 7.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OFICYNA WYDAWNICZA PRESS MEDIA ROMAN ORACZEWSKI<\/strong>, jedna z pierwszych firm funkcjonuj\u0105cych w SSE EURO\u2013PARK MIELEC. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE otrzyma\u0142a 18 VI 1996 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w listopadzie 1996 r. \u015awiadczy szeroki zakres us\u0142ug poligraficznych. Jej siedzib\u0105 jest obiekt po\u0142o\u017cony w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci SSE, przy ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OGIBSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa, wzmiankowany w 1740 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OG\u0141OBLIN JAN<\/strong>, urodzony 19 XII 1929 r. w Przasnyszu, syn Bazylego i Marii z domu Mietke. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Mechaniczno-Lotniczego w Warszawie, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 technika lotniczego. Od 15 IX 1950 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako kontroler, a dwa lata p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 starszym kontrolerem. W 1956 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika WKT-57, a w 1961 r. \u2013 kierownika Wydzia\u0142u 57. \u00a0W latach 1965-1967 by\u0142 szefem Rozwoju Eksportu, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika Wydzia\u0142u Silnik\u00f3w (1967), szefa Kontroli Jako\u015bci (1967-1971) i kierownika Pionu Handlowego \u2013 Eksportu (1971-1972). W 1972 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK D\u0119bica i obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora ds. technicznych Wytw\u00f3rni Urz\u0105dze\u0144 Ch\u0142odniczych, a w 1975 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnych tej fabryki. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika na Politechnice Krakowskiej (1967) oraz tytu\u0142 magistra (specjalno\u015b\u0107: silniki lotnicze) na Politechnice Rzeszowskiej (1976), a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w pa\u017adzierniku 1990 r. W m\u0142odo\u015bci trenowa\u0142 siatk\u00f3wk\u0119 i koszyk\u00f3wk\u0119. Jako zawodnik AZS Warszawa by\u0142 reprezentantem Polski w turnieju koszyk\u00f3wki w ramach II \u015awiatowego Spotkania M\u0142odzie\u017cy w Pradze (Czechos\u0142owacja) w 1950 r. W latach 50. by\u0142 zawodnikiem Stali Mielec, m.in. gra\u0142 w dru\u017cynie siatk\u00f3wki, kt\u00f3ra zdoby\u0142a mistrzostwo wojew\u00f3dztwa i startowa\u0142a w rozgrywkach o wej\u015bcie do ekstraklasy (w\u00f3wczas I liga). Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Aeroklubie Mieleckim. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 kurs instruktor\u00f3w pilota\u017cu silnikowego i otrzyma\u0142 licencj\u0119 pilota, a w latach 1952-1958 by\u0142 spo\u0142ecznym instruktorem pilota\u017cu silnikowego. Lata\u0142 na samolotach: CSS-13, Piper-cub, Zlin 26 i \u017bak 3. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem KEN, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 NOT, Odznak\u0105 Honorow\u0105 SIMP, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK II stopnia, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 TKKF, odznakami jubileuszowymi WSK i FKS Stal Mielec, Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 I stopnia \u201eZa opracowanie metody skutecznego zapewnienia jako\u015bci produkcji\u201d w Konkursie Dobrej Roboty, Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 NOT II stopnia \u201eZa typizacj\u0119 wyrob\u00f3w produkcji ch\u0142odniczej\u201d, Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 Ministra G\u00f3rnictwa \u201eZa opracowanie produkcji do\u0142owego urz\u0105dzenia ch\u0142odniczego GUC 250P\u201d, Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 II stopnia Komitetu Nagr\u00f3d Pa\u0144stwowych \u201eZa opracowanie i wdro\u017cenie budowy ch\u0142odni i urz\u0105dze\u0144 zamra\u017calniczych\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eOGNIWO\u201d, (SP\u00d3\u0141DZIELCZA SK\u0141ADNICA MATERIA\u0141\u00d3W PI\u015aMIENNYCH \u201eOGNIWO\u201d)<\/strong>, sp\u00f3\u0142dzielnia utworzona przez grup\u0119 nauczycieli w 1940 r. Inicjatorami byli nauczyciele i oni te\u017c stanowili zarz\u0105d: Stanis\u0142aw Biernacki \u2013 przewodnicz\u0105cy, Kazimierz G\u0142odzik \u2013 ksi\u0119gowy, W\u0142adys\u0142aw Micek \u2013 skarbnik i Roman Ochalik \u2013 zaopatrzeniowiec. Po uzyskaniu zgody niemieckich w\u0142adz okupacyjnych w Mielcu zosta\u0142a zarejestrowana przez s\u0105d w Tarnowie i dzia\u0142a\u0142a legalnie przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119 oraz kilka miesi\u0119cy po wyzwoleniu. Siedzib\u0105 sp\u00f3\u0142dzielni, sklepu i magazynu by\u0142 drewniany dom przy ul. T. Ko\u015bciuszki (p\u00f3\u017aniej rozebrany). Sprzedawano g\u0142\u00f3wnie ksi\u0105\u017cki, przybory szkolne i papier. Drugim celem powstania sp\u00f3\u0142dzielni by\u0142o stworzenie mo\u017cliwo\u015bci legalnego spotykania si\u0119 nauczycieli zaanga\u017cowanych w tajnym nauczaniu. W pomieszczeniach \u201eOgniwa\u201d mia\u0142a swoj\u0105 siedzib\u0119 Powiatowa Komisja O\u015bwiaty i Kultury, kieruj\u0105ca od 1942 r. tajnym nauczaniem w powiecie mieleckim. By\u0142o to te\u017c miejsce kontaktowe z \u0142\u0105cznikami terenowymi, kt\u00f3rzy sk\u0142adali sprawozdania z dzia\u0142alno\u015bci w poszczeg\u00f3lnych gminach i pobierali podr\u0119czniki. Poza podr\u0119cznikami dopuszczonymi do legalnego nauczania w szko\u0142ach podstawowych, przez sk\u0142adnic\u0119 \u201eOgniwa\u201d rozprowadzono nielegalnie dla nauczania tajnego oko\u0142o 4000 podr\u0119cznik\u00f3w do szk\u00f3\u0142 podstawowych i 1200 do szk\u00f3\u0142 \u015brednich. Nielegalne podr\u0119czniki z Krakowa (miejsca ich drukowania) do Mielca przewozi\u0142a najcz\u0119\u015bciej Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eKonsum\u201d, odbieraj\u0105ca systematycznie sw\u00f3j towar z krakowskich hurtowni. Mieleckie \u201eOgniwo\u201d by\u0142o r\u00f3wnie\u017c dostarczycielem nielegalnego papieru przebitkowego dla prasy konspiracyjnej. Wszelkie dzia\u0142ania konspiracyjne by\u0142y jednak tak dobrze zamaskowane, \u017ce wielokrotnie przeprowadzane kontrole niemieckie nie znajdowa\u0142y niczego podejrzanego. W czasie wyzwalania Mielca na pocz\u0105tku sierpnia 1944 r. sklep \u201eOgniwa\u201d zosta\u0142 ograbiony z cz\u0119\u015bci towar\u00f3w. Do ponownego uruchomienia doprowadzi\u0142 W\u0142adys\u0142aw Micek \u2013 jedyny z za\u0142o\u017cycieli, kt\u00f3ry pozosta\u0142 w Mielcu. Nawa\u0142 innych obowi\u0105zk\u00f3w, a zw\u0142aszcza kierowanie odradzaj\u0105c\u0105 si\u0119 m\u0119sk\u0105 szko\u0142\u0105 powszechn\u0105, nie pozwoli\u0142y mu jednak na bie\u017c\u0105ce zajmowanie si\u0119 sk\u0142adnic\u0105. Zrezygnowa\u0142 z jej prowadzenia, za\u015b towar i dokumentacj\u0119 zgodnie z nakazem w\u0142adz przekaza\u0142 handlowej plac\u00f3wce pa\u0144stwowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OGORZA\u0141EK HELENA (z domu GURGUL)<\/strong>, urodzona 25 III 1932 r. w Sitnicy ko\u0142o Biecza, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Jedynak. Absolwentka Prywatnego Koedukacyjnego Liceum Przemys\u0142u Gospodniego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1952 r. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c szereg kurs\u00f3w doskonal\u0105cych z zakresu hotelarstwa i prowadzenia dom\u00f3w wczasowych. W latach 1952-1966 pracowa\u0142a w Funduszu Wczas\u00f3w Pracowniczych w Krynicy na stanowisku kierownika Domu Wczasowego \u201eRobotnik\u201d, a w latach 1966-1968 by\u0142a kierownikiem Pensjonatu \u201eLilianna\u201d Przedsi\u0119biorstwa Turystycznego \u201eOrbis\u201d w Krynicy. 15 XII 1968 r. zosta\u0142a zatrudniona w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako kierownik Domu Wypoczynkowego WSK Mielec w Krynicy przy ul. Stara Droga 19. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 1983 r. W tym czasie przyczyni\u0142a si\u0119 do znacznej poprawy standardu obiektu i \u015bwiadczonych us\u0142ug. Po wybudowaniu Domu Wypoczynkowo-Sanatoryjnego \u201eMielec\u201d w Krynicy (1983 r.), zosta\u0142a zast\u0119pc\u0105 kierownika tego obiektu i by\u0142a jednym z organizator\u00f3w jego dzia\u0142alno\u015bci. \u00a0Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u015brodowiska, m.in. w Komitecie Rodzicielskim Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Krynicy. 31 XII 1990 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OGORZA\u0141EK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 7 III 1951 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Marii z domu Kulpa. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. W latach 1970\u20131977 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako monter, a nast\u0119pnie referent ekonomiczny w planowaniu szefa produkcji. Dzia\u0142aj\u0105c spo\u0142ecznie w ruchu m\u0142odzie\u017cowym organizowa\u0142 letnie obozy pod namiotami dla m\u0142odzie\u017cy pracuj\u0105cej w WSK. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania ligi amatorskiej pracownik\u00f3w WSK w pi\u0142ce no\u017cnej i siatk\u00f3wce. W okresie najwi\u0119kszych sukces\u00f3w Stali Mielec zainicjowa\u0142 powstanie M\u0142odzie\u017cowego Klubu Kibica i by\u0142 jego prezesem. (Mielecki MKK na przegl\u0105dzie klub\u00f3w kibica w Zakopanem w 1974 r. zosta\u0142 uznany przez \u201ePrzegl\u0105d Sportowy\u201d za najlepszy w Polsce.) W 1977 r. zosta\u0142 wybrany na funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego ZM ZSMP, a nast\u0119pnie w latach 1979\u20131981 pracowa\u0142 w RSW \u201ePrasa\u2013Ksi\u0105\u017cka\u2013Ruch\u201d i KM PZPR. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Turystyki i Rekreacji AWF w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra rekreacji fizycznej. Od 1 IX 1981 r. zosta\u0142 zatrudniony jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Woli Mieleckiej i odt\u0105d znacz\u0105co przyczynia\u0142 si\u0119 do rozwoju sportu i kultury fizycznej w tej miejscowo\u015bci. Doprowadzi\u0142 do wybudowania stadionu sportowego, a w latach 1982\u20131991 trenowa\u0142 miejscow\u0105 dru\u017cyn\u0119 pi\u0142ki no\u017cnej graj\u0105c\u0105 w lidze okr\u0119gowej. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem LKS Start Wola Mielecka (1985). W 1986 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko inspektora o\u015bwiaty w Czerminie, a w 1987 r. powierzono mu funkcj\u0119 wizytatora Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1997 r. W tym okresie wspiera\u0142 nowatorskie rozwi\u0105zania w o\u015bwiacie i poczynania najlepszych dyrektor\u00f3w \u2013 menad\u017cer\u00f3w. Sam tak\u017ce dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c w 1990 r. studia podyplomowe \u201eOrganizacja i Zarz\u0105dzanie O\u015bwiat\u0105\u201d w CODN w Warszawie oraz w 1998 r. studia podyplomowe z informatyki na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. W roku szkolnym 1997\/1998 obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Woli Mieleckiej, a w 1999 r. wygra\u0142 konkurs na stanowisko dyrektora nowo utworzonego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w Woli Mieleckiej. (Nadal kieruje t\u0105 plac\u00f3wk\u0105.) Doprowadzi\u0142 do nadania jej imienia J\u00f3zefa Maksymiliana Ossoli\u0144skiego \u2013 wielce zas\u0142u\u017conego dla polskiej kultury i zwi\u0105zanego z Wol\u0105 Mieleck\u0105. Zmodernizowa\u0142 i rozbudowa\u0142 obiekty szkolne oraz unowocze\u015bni\u0142 funkcjonowanie szko\u0142y. Zorganizowa\u0142 przy szkole Gospodarstwo Pomocnicze STO\u0141BUS i przy pomocy mieszka\u0144c\u00f3w i samorz\u0105du lokalnego zakupi\u0142 4 autokary w celu dowozu uczni\u00f3w do gimnazjum. Od wielu lat organizuje corocznie wypoczynek letni dzieci i m\u0142odzie\u017cy nad Ba\u0142tykiem. Jest autorem monografii Szko\u0142a w Woli Mieleckiej w latach 1920\u20132000 i wsp\u00f3\u0142autorem monografii Rozw\u00f3j sportu wiejskiego w Woli Mieleckiej w latach 1945\u20131999. 31 VIII 2008 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. 1 IX 2008 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Niepublicznego Gimnazjum w Mielcu. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i prezesem Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych \u201ePrzedwis\u0142ocze\u201d dzia\u0142aj\u0105cym na rzecz so\u0142ectw Gminy Mielec (wiejskiej). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OG\u00d3LNOPOLSKI FESTIWAL TA\u0143CA WSP\u00d3\u0141CZESNEGO<\/strong>, cykliczna kilkudniowa impreza organizowana przez Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu corocznie od 2007 r. Odbywa si\u0119 w salach Domu Kultury SCK. Historia Festiwalu *I OFTW (11-13 V 2007 r.): warsztaty taneczne, I Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d \u2013 formu\u0142a konkursowa, wyst\u0119p Polskiego Teatru Ta\u0144ca z Poznania \u2013 spektakle taneczne : Barocco oraz Woman w pomidorach. *II OFTW (16-18 V 2008 r.): warsztaty taneczne, II Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, wyst\u0119p Teatru Ta\u0144ca GRUPAboso z Krakowa \u2013 spektakl Jestestwa. *III OFTW (15-17 V 2009 r.): warsztaty taneczne, III Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, spektakl Goni\u0142 mnie welon… w wykonaniu Sceny Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego z Krakowa. *IV OFTW (19-21 XI 2010 r.): warsztaty taneczne, IV Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, koncert w wykonaniu Laboratorium Choreograficznego \u015al\u0105skiego Teatru Ta\u0144ca w Bytomiu \u2013 spektakl Zap\u0119tlona. *V OFTW (18-20 XI 2011 r.): finisa\u017c wystawy fotografii Taniec obraz\u00f3w-obraz ta\u0144ca student\u00f3w i absolwent\u00f3w Pa\u0144stwowego Pomaturalnego Studium Kszta\u0142cenia Animator\u00f3w Kultury i Bibliotekarzy w Kro\u015bnie, projekcja filmu Carlosa Saury Flamenco, flamenco, warsztaty taneczne, spektakle taneczne Mijanie oraz 1,2,3,4 w wykonaniu Teatru Ta\u0144ca EGO VU z Gryfina. *VI OFTW (23-25 XI 2012 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne, spektakl \u201eCicindela\u201d w wykonaniu Krakowskiego Teatru Ta\u0144ca, film \u201ePina\u201d (biografia zmar\u0142ej choreograf Piny Bausch). *VII OFTW (22-24 XI 2013 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne, spektakl \u201eStreetwise\u201d z Gda\u0144ska. *VIII OFTW (22-23 XI 2014 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne, spektakl \u201eUwik\u0142ani\u201d (Natalia Madejczyk, Micha\u0142 \u0141abu\u015b). *IX OFTW (21 XI 2015 r.): m.in. spektakl taneczny „Homo religiosus” w wyk. Zespo\u0142u Nowohuckiego Centrum Kultury, warsztaty teatralne, go\u015b\u0107 Festiwalu – Eryk Malcohon (pedagog, tancerz, teoretyk ta\u0144ca). *X OFTW (19-20 XI 2016 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne, spektakl „Cia\u0142o” w wyk. Teatru O.de.la. z Rzeszowa. *XI OFTW (18-19 XI 2017 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne, spektakl „work in” w wyk. Karoliny Kordasz i „Osobowo\u015b\u0107 mnoga” w wyk. Agaty J\u0119drzejak i Joanny Kremer. *XII OFTW (2018 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne. *XIII OFTW (16-17 XI 2019 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne, spektakl teatralny „FACELESS, Less face”. *W 2020 r. z powodu pandemii choroby COVID-19 OFTW nie organizowano. XIV OFTW (20-21 XI 2021 r.): Og\u00f3lnopolskie Konfrontacje Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eKontrasty\u201d, warsztaty taneczne (taniec wsp\u00f3\u0142czesny, improwizacja).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OG\u00d3LNOPOLSKI I POLONIJNY TURNIEJ POETYCKI \u201eO SREBRNE PI\u00d3RO PREZYDENTA MIASTA MIELCA\u201d<\/strong>, konkurs maj\u0105cy za zadanie stworzenie p\u0142aszczyzny dla konfrontacji tw\u00f3rczo\u015bci poetyckiej, a zw\u0142aszcza dla debiut\u00f3w w tej dziedzinie tw\u00f3rczo\u015bci literackiej. Jego inicjatorami i organizatorami s\u0105: redakcje pism Kwartalnik \u201eNadwis\u0142ocze\u201d i \u201eWie\u015bci Regionalne\u201d w Mielcu oraz Pedagogiczna Biblioteka Wojew\u00f3dzka w Rzeszowie Filia w Mielcu przy wsparciu Biura Promocji i Informacji Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Pocz\u0105tkowo organizowano go dla mieleckiego \u015brodowiska, od III edycji sta\u0142 si\u0119 og\u00f3lnopolskim, a od IV edycji kierowany by\u0142 tak\u017ce do Polonii (z g\u0142\u00f3wnym trofeum \u201eSenacki Orze\u0142\u201d senatora W\u0142adys\u0142awa Ortyla). W 2014 r., z okazji X edycji, prezydent J. Chodorowski ufundowa\u0142 \u201eZ\u0142ote Pi\u00f3ra\u201d. Dziewi\u0119ciokrotnie impreza fina\u0142owa z og\u0142oszeniem wynik\u00f3w odbywa\u0142a si\u0119 w czytelni mieleckiej Filii Pedagogicznej Biblioteki Wojew\u00f3dzkiej, a edycj\u0119 X zorganizowano w restauracji Te Quiero (niski parter Domu Kultury SCK).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Zdobywcy \u201eSrebrnych Pi\u00f3r\u201d i \u201eSenackiego Or\u0142a\u201d: *I edycja pod nazw\u0105 \u201eM\u0142odzie\u017cowy Turniej Poetycki\u201d (14 I 2005 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Jakub Boryczka z Mielca; *II edycja pod nazw\u0105 \u201eTurniej Poetycki\u201d (15 III 2006 r.) doro\u015bli i m\u0142odzie\u017c: Kazimierz Trela z Mielca; *III edycja (24 V 2007 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Marcin Pikula ze Stalowej Woli, doro\u015bli \u2013 Jan St\u0119pie\u0144 z Mielca; *IV edycja (9 VI 2008 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Szymon Jasi\u0144ski z Kolbuszowej, doro\u015bli \u2013 Miros\u0142aw Sza\u0142ata z Cz\u0142uchowa, Polonia \u2013 Czes\u0142aw Kilian (USA); *V edycja (5 VI 2009 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Maciej K\u0142osowski z Kolbuszowej, doro\u015bli \u2013 Marta Palarz z Sosnowca, Polonia \u2013 Peter Obst (USA); *VI edycja (11 VI 2010): m\u0142odzie\u017c \u2013 Iwona Zych z Mielca, doro\u015bli \u2013 Cecylia Suszka z Koniakowa, Polonia \u2013 Marek Kozo\u0144 (Dania); *VII edycja (13 VI 2011 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Alicja Jurasi\u0144ska z Rzeszowa, doro\u015bli \u2013 Maria Kuleszy\u0144ska Kozak z Zielonej G\u00f3ry, Polonia \u2013 Danuta E. Kosk-Kosicka (USA); *VIII edycja (31 V 2012 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Adrianna Kie\u0142b z Rzeszowa, doro\u015bli \u2013 Anna Prze\u017adziecka z Jasienicy Dolnej ko\u0142o Opola, Polonia \u2013 Weronika Sieprawska (Grecja). *IX edycja (13 VI 2013 r.): m\u0142odzie\u017c \u2013 Aleksandra D\u0119bska z Warszawy, doro\u015bli \u2013 Piotr Fa\u0142czy\u0144ski z Ob\u0142oku woj. wielkopolskie, Polonia \u2013 Ewelina Towia\u0144ska (Litwa). *X edycja (13 VI 2014 r., restauracja Te Quiero): m\u0142odzie\u017c \u2013 Weronika Gajda z Radomy\u015bla Wielkiego, doro\u015bli \u2013 Gra\u017cyna Kmita ze Zgorzelca, Polonia \u2013 Joanna Murowski (Niemcy). Od 2015 r. OiPTP nie organizowano.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OG\u00d3LNOPOLSKI NOWOCZESNY PI\u0118CIOB\u00d3J SPADOCHRONOWY<\/strong>, zawody zainicjowane i organizowane corocznie przez Aeroklub Mielecki, pod patronatem Zarz\u0105du Zak\u0142adowego ZMS WSK w Mielcu, w latach 1967\u20131978, na terenach lotniska i innych obiektach sportowych w Mielcu. Pocz\u0105tkowo rywalizowano w konkurencjach: indywidualne skoki spadochronowe na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania w dzie\u0144, grupowe skoki spadochronowe na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania w nocy, rzut granatem, strzelanie z kbks (50 m, pozycja stoj\u0105ca i le\u017c\u0105ca) oraz bieg prze\u0142ajowy na dystansie 1000 m. Od II edycji zmieniono rzut granatem na p\u0142ywanie (100 m stylem dowolnym).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

I ONPS (21\u201323 X 1967 r.), startowa\u0142o 30 zawodnik\u00f3w z 8 klub\u00f3w i jednostek wojskowych. Indywidualnie: 1. Franciszek Szuberla (Wojska Powietrzno \u2013 Desantowe I Krak\u00f3w), dru\u017cynowo: 1. WPD I Krak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

II ONPS (5\u20138 IX 1968 r.), startowa\u0142o 34 zawodnik\u00f3w z 13 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1.Eugeniusz Zieli\u0144ski (WKS \u201eOrl\u0119ta\u201d D\u0119blin)…3. Kazimierz Skowron (Aeroklub Mielecki), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub \u0141\u00f3dzki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

III ONPS (13\u201315 VI 1969 r.), startowa\u0142o 32 zawodnik\u00f3w z 10 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. E. Zieli\u0144ski (WKS \u201eOrl\u0119ta\u201d D\u0119blin), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub Rzeszowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IV ONPS (10\u201313 VI 1970 r.), startowa\u0142o 48 zawodnik\u00f3w z 12 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. Edward Burakowski (WKS \u201eWawel\u201d I Krak\u00f3w) … 3. K. Skowron (Aeroklub Mielecki), dru\u017cynowo: 1. WKS \u201eWawel\u201d I Krak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

V ONPS (16\u201319 IX 1971 r.), startowa\u0142o 65 zawodnik\u00f3w z 22 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. E. Zieli\u0144ski (WKS \u201eOrl\u0119ta\u201d D\u0119blin), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub Jeleniog\u00f3rski.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

VI ONPS (14\u201317 IX 1972 r.), startowa\u0142o 51 zawodnik\u00f3w z 17 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. Krystian Kaik (WKS \u201eWawel\u201d Krak\u00f3w), dru\u017cynowo: 1. WKS \u201eWawel\u201d Krak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

VII ONPS (27\u201330 IX 1973 r.), startowa\u0142o 48 zawodnik\u00f3w z 16 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. K. Kaik (WKS \u201eWawel\u201d Krak\u00f3w), dru\u017cynowo: 1. WKS \u201eWawel\u201d Krak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

VIII ONPS (22\u201325 VIII 1974 r.), startowa\u0142o 39 zawodnik\u00f3w z 13 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. Zbigniew W\u0142odarczyk (Aeroklub Lubelski), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub \u0141\u00f3dzki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IX ONPS (12\u201314 IX 1975 r.), startowa\u0142o 28 zawodnik\u00f3w z 9 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. Andrzej Kraso\u0144 (Aeroklub Mielecki), … 3. Jan Jachyra (Aeroklub Mielecki), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub Mielecki (Stanis\u0142aw Dernoga, J. Jachyra, A. Kraso\u0144).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

X ONPS (2\u20135 IX 1976 r.), startowa\u0142o 54 zawodnik\u00f3w z 19 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. A. Kraso\u0144 (Aeroklub Mielecki), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub Mielecki (Piotr Aksiuto, Kazimierz Dziewit, A. Kraso\u0144).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

XI ONPS (22\u201325 IX 1977 r.), startowa\u0142o 54 zawodnik\u00f3w z 19 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. Wies\u0142aw Starzec (Aeroklub Mielecki), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub Mielecki (K. Dziewit, A. Kraso\u0144, W. Starzec).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

XII ONPS (14\u201317 IX 1978 r.), startowa\u0142o 65 zawodnik\u00f3w z 23 klub\u00f3w i jednostek. Indywidualnie: 1. Jan Isielenis (Aeroklub Gliwicki), dru\u017cynowo: 1. Aeroklub Gliwicki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W zwi\u0105zku z rozwojem wieloboju spadochronowego w Polsce \u2013 od 1979 r. ONPS przekszta\u0142cono w Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym i ich organizacj\u0119 powierzono Aeroklubowi Mieleckiemu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OG\u00d3LNOPOLSKI TURNIEJ TA\u0143CA TOWARZYSKIEGO O NAGROD\u0118 PREZYDENTA MIASTA MIELCA<\/strong>, cykliczna impreza, w kt\u00f3rej rywalizuj\u0105 pary taneczne w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych i klasach. Jej inicjatorami i g\u0142\u00f3wnymi organizatorami od 1996 r. s\u0105 Luiza Kozio\u0142 i Marek Le\u015b \u2013 instruktorzy ta\u0144ca w Klubie Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201e\u017baczek\u201d i Szkole Ta\u0144ca \u201e ELIDA\u201d, a wspieraj\u0105 ich Sp\u00f3\u0142dzielczy Dom Kultury MSM i Urz\u0105d Miejski w Mielcu. Od drugiej edycji, ze wzgl\u0119du na rosn\u0105c\u0105 rang\u0119 turnieju, patronat nad imprez\u0105 sprawuje prezydent miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Historia *I Og\u00f3lnopolski Turniej Ta\u0144ca Towarzyskiego O Puchar Dyrektora ds. Kultury, Sportu i Turystyki w Mielcu (13 X 1996 r., hala sportowo-widowiskowa Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Mielcu), rywalizowa\u0142o 60 par z 13 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *II Og\u00f3lnopolski Turniej Ta\u0144ca Towarzyskiego O Nagrod\u0119 Prezydenta Miasta (10 V 1998 r., hala sportowo-widowiskowa MOSIR w Mielcu), rywalizowa\u0142o 80 par z 16 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *III OTTT (22 I 2006 r., hala sportowo-widowiskowa MOSIR w Mielcu), rywalizowa\u0142o 188 par z 40 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *IV OTTT (4 II 2007 r., hala sportowo-widowiskowa MOSIR w Mielcu), rywalizowa\u0142o 268 par z 43 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *V OTTT (17 II 2008 r., hala sportowa przy Szkole Podstawowej nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o 225 par z 41 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *VI OTTT (1 III 2009 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o 272 par z 51 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *VII OTTT oraz Turniej Ostatniej Szansy – kwalifikacyjny do Mistrzostw Polski (7 II 2010 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o 281 par z 65 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *VIII OTTT (20 II 2011 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o 231 par z 43 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *IX OTTT (4 III 2012 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o 247 par z 39 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *X OTTT (3 II 2013 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o oko\u0142o 250 par z klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca z po\u0142udniowych wojew\u00f3dztw Polski \u2013 od Rzeszowa po Wroc\u0142aw. *XI OTTT (16 II 2014 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o oko\u0142o 700 tancerzy z 48 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca z po\u0142udniowej Polski oraz m.in. Warszawy i Lublina. *XII OTTT (1 III 2015 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o 203 pary z 37 klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca, g\u0142\u00f3wnie z po\u0142udniowej Polski. *XIII OTTT (III 2016 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu) […]. *XIV OTTT (19 III 2017 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o ok. 300 par z klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca, najwi\u0119cej z po\u0142udniowej Polski. *XV OTTT (18 III 2018 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o\u00a0 311 par z klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *XVI OTTT (3 III 2019 r., hala sportowa przy SP nr 11 w Mielcu), rywalizowa\u0142o oko\u0142o 100 par z klub\u00f3w i szk\u00f3\u0142 ta\u0144ca. *W 2020 r. OTTT nie organizowano z powodu pandemii COVID-19.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OG\u00d3LNOPOLSKIE SPOTKANIA RZE\u0179BIARSKIE<\/strong>, 2 plenery rze\u017abiarskie z udzia\u0142em artyst\u00f3w rze\u017abiarzy z r\u00f3\u017cnych \u015brodowisk artystycznych, najwi\u0119cej z Warszawy. Inicjatywa ta zrodzi\u0142a si\u0119 z potrzeby urozmaicenia w monotonny pejza\u017c socrealistycznego budownictwa wielorodzinnego i edukacji artystycznej tworz\u0105cej si\u0119 spo\u0142eczno\u015bci osiedlowej w okresie najbardziej dynamicznego rozwoju Mielca. Koordynatorem I Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich Mielec-1969, zorganizowanych latem tego roku, by\u0142 Zak\u0142adowy Dom Kultury WSK Mielec. W plenerze wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 10 artyst\u00f3w rze\u017abiarzy, a efektem ich pracy by\u0142o 11 rze\u017ab plenerowych: \u201eRequiem\u201d (Janina Barcicka), \u201eRado\u015b\u0107 \u017cycia\u201d (Henryk Burzec), \u201eSpotkanie\u201d (Romuald Grodzki), \u201eGo\u0142\u0105b\u201d (Bernard Lewi\u0144ski), Kompozycja I i Kompozycja II (Mieczys\u0142aw Ka\u0142u\u017cny), \u201eZdobywcom przestworzy\u201d (Ewelina Michalska), \u201eBrzemi\u0119\u201d (Lidia Stehnova), \u201eDedal i Ikar\u201d (Kazimierz Mierczy\u0144ski), \u201ePierwsza mi\u0142o\u015b\u0107\u201d (Bronis\u0142aw Kubica) i \u201eIglica \u2013 Pomnik\u201d (Ryszard Stryjecki). Komisarzami pleneru byli Bronis\u0142aw Kubica i Kazimierz Mierczy\u0144ski. Koordynatorami II Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich Mielec-1979, kt\u00f3re tak\u017ce odby\u0142y si\u0119 w lecie, by\u0142y Robotnicze Centrum Kultury WSK Mielec oraz Wydzia\u0142 O\u015bwiaty i Wychowania, Kultury, Kultury Fizycznej i Turystyki Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. W plenerze uczestniczy\u0142o 8 artyst\u00f3w rze\u017abiarzy. Powsta\u0142o 9 rze\u017ab plenerowych: \u201eSymfonia\u201d (Janina Barcicka), \u201eKompozycja III\u201d (Mieczys\u0142aw Ka\u0142u\u017cny), \u201eM\u00f3j dom\u201d (Ryszard Koz\u0142owski), \u201eKantata mielecka\u201d (Ewelina Michalska), \u201eZwyci\u0119zca\u201d (Janina Mirecka), \u201eKwiat paproci\u201d (Alojzy Nawrat), \u201eRodzina\u201d i \u201eMuza\u201d (Sergiusz Tumanian) oraz \u201eMatka-ksi\u0105\u017cka\u201d (Antonina Wysocka-Jo\u0144czak). Komisarzem pleneru by\u0142 Mieczys\u0142aw Ka\u0142u\u017cny. W obu przedsi\u0119wzi\u0119ciach artystycznych uczestniczy\u0142y mieleckie zak\u0142ady pracy. W 1969 r. z artystami wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142y: Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej, Pa\u0144stwowe Kopalnictwo Naftowe, Sp\u00f3\u0142dzielnia Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d, Sp\u00f3\u0142dzielnia Wielobran\u017cowa \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d, Miejski Zarz\u0105d Budynk\u00f3w Mieszkalnych, Rzeszowskie Przedsi\u0119biorstwo Budownictwa Przemys\u0142owego, Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane, Pa\u0144stwowa Komunikacja Samochodowa, Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Ceramiki Budowlanej i Zak\u0142ad Melioracji. W 1979 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142y: Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane, Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej, Rzemie\u015blnicza Sp\u00f3\u0142dzielnia Wielobran\u017cowa i Rzeszowskie Przedsi\u0119biorstwo Budownictwa Przemys\u0142owego w Mielcu oraz Zak\u0142ady P\u0142ytek Ceramicznych w Opocznie. Dostarczy\u0142y one materia\u0142y do budowy rze\u017ab, udost\u0119pni\u0142y miejsce do ich tworzenia, zapewni\u0142y pomoc fachowc\u00f3w i odpowiedni sprz\u0119t oraz ustawi\u0142y rze\u017aby w terenie. (O ka\u017cdej z rze\u017ab w oddzielnym ha\u015ble.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OGRODOWA (ULICA)<\/strong>, ulica (468 m) na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie od ul. J. Kili\u0144skiego do ul. Warszawskiej i tworzy z nimi tr\u00f3jk\u0105t, w kt\u00f3rego \u015brodku mieszcz\u0105 si\u0119 m.in. stadion MOSiR, Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych i bursa gimnazjalna \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki oraz osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych. W po\u0142owie swej d\u0142ugo\u015bci krzy\u017cuje si\u0119 z ulicami S. \u017b\u00f3\u0142kiewskiego i H. Modrzejewskiej. Powsta\u0142a przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105, czego potwierdzeniem jest najstarszy postawiony przy niej dom nr 22 (1912 r.) i kilka dalszych niewiele m\u0142odszych. W zasadzie nie zmieniano jej nazwy i nawet w czasie okupacji hitlerowskiej nazywa\u0142a si\u0119 GARDENSTRASSE (Ogrodowa). Charakterystycznym obiektem s\u0105siaduj\u0105cym z ni\u0105 jest stadion MOSiR (kiedy\u015b im. \u017bwirki i Wigury), a ponadto jej adres maj\u0105 liczne domy prywatne z niewielkimi ogrodami. W 2007 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, a w 2008 r. zako\u0144czono budow\u0119 chodnik\u00f3w po obu stronach. W 2012 r. wykonano remont, w ramach kt\u00f3rego m.in. wybudowano kilkana\u015bcie miejsc parkingowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OGRODY DZIA\u0141KOWE (PRACOWNICZE OGRODY DZIA\u0141KOWE \u2013 POD, RODZINNE OGRODY DZIA\u0141KOWE \u2013 ROD)<\/strong>, wydzielone i ogrodzone tereny ziemi uprawnej, podzielone na kilkuarowe dzia\u0142ki i uprawiane indywidualnie wed\u0142ug ustalonych regu\u0142, funkcjonuj\u0105 w Mielcu od 1949 r. Wtedy to powsta\u0142y Pracownicze Ogrody Dzia\u0142kowe \u201eMetalowiec\u201d, kt\u00f3rych cz\u0142onkami i u\u017cytkownikami byli pracownicy WSK Mielec. W 1972 r. Prezydia Powiatowej Rady Narodowej i Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu oraz Powiatowa Rada Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu przygotowa\u0142y tereny pod miejskie pracownicze ogrody dzia\u0142kowe dla pracownik\u00f3w przedsi\u0119biorstw i cz\u0142onk\u00f3w zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych. Jeszcze w tym samym roku na terenach przy ul. J. Kili\u0144skiego powsta\u0142 POD \u201eRelaks\u201d o powierzchni 3,95 ha i w nast\u0119pnych latach systematycznie si\u0119 powi\u0119ksza\u0142. Po dwukrotnym rozszerzeniu granic miasta Mielca (1972, 1985) ilo\u015b\u0107 POD zwi\u0119kszy\u0142a si\u0119 o 4, a ponadto utworzono przy ul. J. Kili\u0144skiego POD \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Aktualnie (dane z 2005 r.) na terenie Mielca funkcjonuje siedem Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych: *\u201eMetalowiec\u201d \u2013 39,86 ha powierzchni, 940 dzia\u0142ek; *\u201eRelaks\u201d \u2013 14,66 ha, 335 dzia\u0142ek; *\u201eLotnik\u201d \u2013 9,12 ha, 250 dzia\u0142ek; *\u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d \u2013 21,68 ha, 560 dzia\u0142ek; *\u201ePor\u0119by\u201d \u2013 19,03 ha, 540 dzia\u0142ek; *\u201eJubilat\u201d \u2013 5,92 ha, 280 dzia\u0142ek; *\u201ePodlesie\u201d \u2013 10,78 ha, 520 dzia\u0142ek. Rozw\u00f3j infrastruktury wewn\u0119trznej ROD i pomys\u0142owo\u015b\u0107 u\u017cytkownik\u00f3w w urz\u0105dzaniu poszczeg\u00f3lnych dzia\u0142ek sprawi\u0142y, \u017ce te enklawy zieleni pe\u0142ni\u0105 rol\u0119 og\u00f3lnodost\u0119pnych park\u00f3w miejskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OJRZY\u0143SKI LESZEK,<\/strong> urodzony 31 V 1972 r. w Ciechanowie, syn Walentego i Magdaleny. Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie w 1997 r. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w klubie Pomowiec So\u0144sk. Jako bramkarz gra\u0142 w dru\u017cynach: Pomowiec So\u0144sk, T\u0119cza 34 P\u0142o\u0144sk i AZS-AWF Warszawa. Od 1997 r. pracowa\u0142 jako trener pi\u0142ki no\u017cnej w nast\u0119puj\u0105cych klubach: Legia Warszawa (trampkarze, 1997-2000), Legionovia Legionowo (III liga, asystent, 2001-2002), B\u0142\u0119kitni Stargard Szczeci\u0144ski (II liga, asystent, 2003), Milan Milan\u00f3wek (2004), Radomiak Radom (III liga, awans do II ligi, asystent, 2004), Polonia II Warszawa (2004-2005), \u0141KS \u0141om\u017ca (III liga, awans do II ligi, asystent, 2005-2006), Znicz Pruszk\u00f3w (II liga, 2006-2007), Wis\u0142a P\u0142ock (II liga, 2007-2008), Rak\u00f3w Cz\u0119stochowa (II liga, 2008-2009), Odra Wodzis\u0142aw \u015al\u0105ski (I liga, 2010), Zag\u0142\u0119bie Sosnowiec (II liga, 2010-2011), Korona Kielce (ekstraklasa, 2011-2013), Podbeskidzie Bielsko-Bia\u0142a (ekstraklasa, 2013-2015), G\u00f3rnik Zabrze (ekstraklasa, 2015-2016), Arka Gdynia (ekstraklasa, 2017-2018) i Wis\u0142a P\u0142ock (ekstraklasa, 2019). Najwi\u0119kszym dotychczasowym sukcesem trenerskim by\u0142o zdobycie z Ark\u0105 Gdynia Pucharu Polski i Superpucharu Polski w sezonie 2016\/2017. Od 11 listopada 2020 r. do 12 IV 2021 r. by\u0142 I trenerem ekstraklasowej Stali Mielec, a od grudnia 2021 r. – Korony Kielce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OKO\u0143 BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 IV 1935 r. w Lipniku na ziemi kieleckiej, syn Stanis\u0142awa i Marianny z domu Ko\u0142ek. Absolwent Technikum Przemys\u0142u Spo\u017cywczego w Sandomierzu, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. Od lat m\u0142odzie\u0144czych pasjonowa\u0142 si\u0119 ekonomi\u0105. W latach 1953\u20131955 pracowa\u0142 jako g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy w Powiatowej Wielobran\u017cowej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy w Osieku. Zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w Zegrzu (1955-1957), a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Osieka. W 1958 r. zosta\u0142 zatrudniony w Robotniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eDostawa\u201d w Rzochowie, tak\u017ce na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. W 1960 r. powierzono mu kierowanie Wydzia\u0142em Finansowym w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1972-1975 pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Finansowego w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra ekonomii. Tak\u017ce w 1975 r., po reorganizacji podzia\u0142u administracyjnego kraju, zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 naczelnika miasta Mielca i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1978 r. W czasie blisko 20-letniego pe\u0142nienia odpowiedzialnych funkcji w administracji miasta i powiatu wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w realizacj\u0119 wielu inwestycji w dynamicznie rozwijaj\u0105cym si\u0119 w\u00f3wczas Mielcu i regionie. W 1978 r. zosta\u0142 dyrektorem mieleckiego Oddzia\u0142u Narodowego Banku Polskiego, przekszta\u0142conego w 1989 r. na Oddzia\u0142 Banku Depozytowo\u2013Kredytowego w Lublinie S.A. Rozwin\u0105\u0142 sie\u0107 plac\u00f3wek BDK w Mielcu. Szczeg\u00f3ln\u0105 jego zas\u0142ug\u0105 by\u0142a wszechstronna, cho\u0107 w granicach prawa, pomoc dla WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w okresie jej restrukturyzacji (lata 90.) oraz doprowadzenie do ugody bankowej z WSK, kt\u00f3r\u0105 zawarto tu\u017c po jego \u015bmierci. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 TPPR, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Finans\u00f3w PRL\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Bankowo\u015bci PRL\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eW S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d. Zmar\u0142 2 IV 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OKR\u0118GOWA SP\u00d3\u0141DZIELNIA MLECZARSKA<\/strong>, powsta\u0142a jako Sp\u00f3\u0142dzielnia Mleczarska w Mielcu w 1949 r. Jej utworzenie poprzedzi\u0142o prowadzenie po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej skupu mleka z terenu powiatu mieleckiego przez mleczarnie w Czerminie, Padwi Narodowej i Radomy\u015blu Wielkim oraz przerabianie mleka na r\u00f3\u017cne artyku\u0142y spo\u017cywcze w zak\u0142adzie mleczarskim Stanis\u0142awa Wn\u0119ka w Mielcu przy ulicy B. G\u0142owackiego. (Zak\u0142ad ten zosta\u0142 wybudowany i uruchomiony w okresie mi\u0119dzywojennym.) Rosn\u0105ce zainteresowanie rolnik\u00f3w produkcj\u0105 mleka, jaj i drobiu oraz zwi\u0119kszaj\u0105cy si\u0119 skup wp\u0142yn\u0119\u0142y w du\u017cym stopniu na powstanie sp\u00f3\u0142dzielni mleczarsko-jajczarskich w wymienionych 4 miejscowo\u015bciach. W ramach uspo\u0142eczniania przez w\u0142adze pa\u0144stwowe prywatnych zak\u0142ad\u00f3w produkcyjnych – zak\u0142ad S. Wn\u0119ka zosta\u0142 odebrany w\u0142a\u015bcicielowi i przekazany mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarsko – Drobiarskiej. Produkowano w\u00f3wczas mleko, mas\u0142o, \u015bmietan\u0119, kefir, twarogi i kazein\u0119. 1 I 1951 r. uchwa\u0142\u0105 rz\u0105dow\u0105 zlikwidowano sp\u00f3\u0142dzielnie mleczarsko\u2013drobiarskie, a na ich miejsce powo\u0142ano Powiatowy Zak\u0142ad Mleczarski Przedsi\u0119biorstwo Pa\u0144stwowe w Mielcu oraz oddzia\u0142y produkcyjne w Mielcu, Czerminie, Padwi Narodowej i Radomy\u015blu Wielkim. Te i inne dzia\u0142ania o pod\u0142o\u017cu politycznym spowodowa\u0142y likwidacj\u0119 samorz\u0105du sp\u00f3\u0142dzielczego oraz wp\u0142yn\u0119\u0142y niekorzystnie na skup i produkcj\u0119. Nie zmieni\u0142o tego zjawiska nawet wprowadzenie obowi\u0105zkowych dostaw. Zdecydowana poprawa nast\u0105pi\u0142a dopiero w 1956 r., po zniesieniu obowi\u0105zkowych dostaw i reaktywowaniu sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mleczarskiej. W czasie Walnego Zgromadzenia sp\u00f3\u0142dzielc\u00f3w z powiatu mieleckiego 13 X 1957 r. powo\u0142ano Okr\u0119gow\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Mleczarsk\u0105 w Mielcu. Obejmowa\u0142a ona swym zasi\u0119giem powiat mielecki i gmin\u0119 Baran\u00f3w Sandomierski. Ponowny rozw\u00f3j sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mleczarskiej, skupu i produkcji pozwoli\u0142 na unowocze\u015bnienie urz\u0105dze\u0144 produkcyjnych i transportu. W mieleckim zak\u0142adzie wprowadzono mechanizacj\u0119 proces\u00f3w produkcyjnych i od 1962 r. automatyzacj\u0119. Maj\u0105c lepsze mo\u017cliwo\u015bci techniczne mielecka sp\u00f3\u0142dzielnia coraz bardziej koncentrowa\u0142a produkcj\u0119 i w latach 1962\u20131963 przej\u0119\u0142a od pozosta\u0142ych sp\u00f3\u0142dzielni w ca\u0142o\u015bci dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105, pozostawiaj\u0105c im skup. W 1965 r. skupiono 5,6 mln litr\u00f3w, a w 1973 r. \u2013 12,9 mln l. Dzienny przer\u00f3b mleka wynosi\u0142 5\u20139 tys. litr\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie wprowadzano szereg form u\u0142atwie\u0144 i pomocy cz\u0142onkom sp\u00f3\u0142dzielni, m.in. poprzez kredyty na zakup m\u0142odego byd\u0142a i urz\u0105dze\u0144. Przy ko\u0144cu 1975 r. Sp\u00f3\u0142dzielnia liczy\u0142a 4 450 cz\u0142onk\u00f3w (najwi\u0119cej w swojej historii). Dalszy rozw\u00f3j produkcji mleczarskiej (oko\u0142o 25\u201330 tys. l dziennie) oraz rosn\u0105ce wymogi rynku spowodowa\u0142y, \u017ce OSM rozpocz\u0119\u0142a budow\u0119 nowoczesnego zak\u0142adu produkcyjnego przy ul. Rac\u0142awickiej 6. Dla przygotowania odpowiedniej kadry doprowadzono do powstania w Zasadniczej Szkole Zawodowej Dokszta\u0142caj\u0105cej w Mielcu klasy ze specjalno\u015bci\u0105 \u201etechnologia mleczarska\u201d (3 lata nauki). \u00a0Oddanie do u\u017cytku nowego zak\u0142adu nast\u0105pi\u0142o w 1976 r., a absolwentki wspomnianej klasy uzyska\u0142y w nim prac\u0119 i stanowi\u0142y znacz\u0105c\u0105 si\u0142\u0119 przy jego rozruchu. Przerabiano w nim pocz\u0105tkowo oko\u0142o 80 000 \u2013 85 000 litr\u00f3w mleka na dob\u0119, by przy ko\u0144cu lat 80. przekroczy\u0107 100 000 litr\u00f3w (rekord \u2013 120 000 litr\u00f3w na dob\u0119). Produkowano w\u00f3wczas m.in. mleko, \u015bmietan\u0119, mas\u0142o, twarogi, sery szlachetne i napoje. Mielecki zak\u0142ad by\u0142 te\u017c jednym z wi\u0119kszych i uznanych w kraju producent\u00f3w kazeiny. R\u00f3wnocze\u015bnie w okolicznych gminach otwarto 13 kolejnych punkt\u00f3w skupu mleka. Likwidacja powiat\u00f3w i zmiany granic wojew\u00f3dztw negatywnie wp\u0142yn\u0119\u0142y na dalsze funkcjonowanie Sp\u00f3\u0142dzielni. Znacznie ograniczono jej teren dzia\u0142ania, wi\u0119cej ni\u017c o po\u0142ow\u0119 zmniejszy\u0142a si\u0119 liczba cz\u0142onk\u00f3w. Tendencja ta zosta\u0142a zahamowana dopiero w 1981 r. W latach 90. rozszerzono asortyment wyrob\u00f3w, np. w 1997 r. produkowano: mleko spo\u017cywcze, \u015bmietany i \u015bmietanki, napoje mleczne (kefir, ma\u015blanka, mleko jogurtowe), twarogi smakowe (o smaku naturalnym, z przyprawami owocowymi, pikantne z zio\u0142ami i jarzynami) oraz sery twarde i sery ple\u015bniowe. W pierwszych latach XXI w. specjalno\u015bci\u0105 zak\u0142adu sta\u0142a si\u0119 produkcja ser\u00f3w mi\u0119kkich z porostem ple\u015bni: camembert, brie i hetma\u0144ski. D\u0142ugoletnia dba\u0142o\u015b\u0107 o jako\u015b\u0107 tych wyrob\u00f3w zosta\u0142a nagrodzona m.in. certyfikatem \u201ePodkarpackiej Lo\u017cy Jako\u015bci\u201d i tytu\u0142em laureata Konkursu \u201eAgro\u2013Polska\u201d. Przewiduj\u0105c dalsze zaostrzenie si\u0119 konkurencji mi\u0119dzynarodowej po wej\u015bciu Polski do Unii Europejskiej, przeprowadzono szereg konsultacji z innymi polskimi sp\u00f3\u0142dzielniami w sprawie wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania i specjalizacji w bran\u017cy mleczarskiej. W ich rezultacie Rada Nadzorcza i Zgromadzenie Wsp\u00f3lnik\u00f3w OSM w Mielcu w czerwcu 2003 r. podj\u0119\u0142y uchwa\u0142y o po\u0142\u0105czeniu si\u0119 z Rolnicz\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0105 Mleczarsk\u0105 ROLMLECZ w Radomiu. Od momentu po\u0142\u0105czenia si\u0119 powo\u0142ano w Mielcu samodzielny Zak\u0142ad Mleczarski, a jego dyrektorem zosta\u0142 Kazimierz Duliban. W ramach \u015bcis\u0142ej specjalizacji mielecki zak\u0142ad przeszed\u0142 na produkcj\u0119 ser\u00f3w twardych na ca\u0142y kraj oraz pakowanie mleka w foli\u0119 na teren Polski po\u0142udniowej i centralnej. Jako OSM w Mielcu zosta\u0142a wykre\u015blona z rejestru przedsi\u0119biorc\u00f3w 24 VIII 2004 r. i w\u0142\u0105czona w struktur\u0119 RSM Rolmlecz w Radomiu. W styczniu 2007 r. Zarz\u0105d RSM Rolmlecz w Radomiu podj\u0105\u0142 decyzj\u0119 o zamkni\u0119ciu produkcji podleg\u0142ej mu Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi i dyrektorzy:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Wn\u0119k, ? Furtek, Edward Nowak, Jan Sanecki, Micha\u0142 Wrona, Tadeusz \u015apiewak (p.o.), Edward W\u0105sowicz, Edward Nowak, Tadeusz \u015apiewak (p.o.), Stanis\u0142aw Staniszewski, Kazimierz Duliban.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OKR\u0118GOWE TOWARZYSTWO ROLNICZE<\/strong>, mielecki oddzia\u0142 Ma\u0142opolskiego Towarzystwa Rolniczego w Krakowie (MTR), powsta\u0142ego w 1919 r. z po\u0142\u0105czenia Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego z Towarzystwem K\u00f3\u0142ek Rolniczych. Jego celem by\u0142o inicjowanie przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 na rzecz rozwoju rolnictwa, zaspokajanie potrzeb wsi i obrona interes\u00f3w cz\u0142onk\u00f3w. Mia\u0142o sw\u0105 siedzib\u0119 w Mielcu. Zrzesza\u0142o rolnik\u00f3w z k\u00f3\u0142ek rolniczych w powiecie mieleckim. Dzia\u0142a\u0142o do wybuchu II wojny \u015bwiatowej w 1939 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OKR\u0118\u017bNA (ULICA)<\/strong>, jedna z wi\u0119kszych (603 m) ulic miejskich na osiedlu Dziubk\u00f3w. Biegnie \u0142ukiem od ul. Osiedlowej do ul. Klonowej, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z kilkoma mniejszymi uliczkami: Niedu\u017c\u0105, Jasn\u0105, Jemio\u0142ow\u0105, Jastrz\u0119bi\u0105 i Klonow\u0105. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 22 I 1975 r. Po przeprowadzonym w 1998 r. remoncie ma now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i szeroki chodnik od strony wschodniej. W jej s\u0105siedztwie wybudowano ju\u017c sporo okaza\u0142ych dom\u00f3w i wyros\u0142o sporo zieleni, ale na wielu posesjach nie rozpocz\u0119to jeszcze budowy. Nazwa OKR\u0118\u017bNA nawi\u0105zuje do kszta\u0142tu ulicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OKRZEI STEFANA<\/strong>, kr\u00f3tka (140 m) ulica miejska na osiedlu Wolno\u015bci. Biegnie od ul. M. Kasprzaka do ul. K. Makuszy\u0144skiego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. W. Gombrowicza i ul. ks. A. Kordeckiego. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona 28 III 1973 r. Po budowie w 2001 r. posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki po obu stronach. Jej adres maj\u0105 posesje z domami jednorodzinnymi.
Patron ulicy: STEFAN OKRZEJA ps. \u201eWitold\u201d (1886\u20131905) by\u0142 robotnikiem, cz\u0142onkiem PPS i uczestnikiem walki zbrojnej z caratem. W 1905 r. w czasie akcji bojowej zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony. Postawiony przed s\u0105dem wojskowym o\u015bwiadczy\u0142, \u017ce \u201epolski robotnik pro\u015bby o u\u0142askawienie do cara nie podaje\u201d. Wyrok \u015bmierci wykonano na stokach warszawskiej Cytadeli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLCHAWA ARTUR<\/strong>, urodzony 12 I 1972 r. w \u017baganiu, syn Andrzeja i Marty z domu Mro\u017anik. Absolwent Liceum im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w Przeworsku, matur\u0119 zda\u0142 w 1991 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Przeworsku. Studia muzyczne odby\u0142 w Metropolitalnym Studium Organistowskim w Przemy\u015blu (1995), a magisterskie na Wydziale Pedagogicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie – Katedra Wychowania Muzycznego (1996). W 1996 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Towarzystwie \u015apiewaczym \u201eMelodia\u201d w Mielcu jako dyrygent ch\u00f3ru m\u0119skiego i kierownik Ogniska Muzycznego. Z ch\u00f3rem m\u0119skim \u201eMelodia\u201d wyst\u0119powa\u0142 wielokrotnie w kraju i za granic\u0105, odnosz\u0105c szereg sukces\u00f3w, m.in. na Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie. Przygotowa\u0142 ch\u00f3r \u201eMelodia\u201d do udzia\u0142u w kilku operach S. Moniuszki, wystawionych przez zespo\u0142y z D\u0119bicy i Mielca pod kierunkiem Paw\u0142a Adamka. Ponadto jako nauczyciel wychowania muzycznego pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu, a od 1997 r. \u2013 w Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu. Wyszukiwa\u0142 i przygotowywa\u0142 uzdolnione wokalnie dzieci i m\u0142odzie\u017c do konkurs\u00f3w i przegl\u0105d\u00f3w, wielokrotnie z sukcesami. Organizowa\u0142 koncerty i wyst\u0119py dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Samorz\u0105dowego Centrum Kultury i Bibliotek w Radomy\u015blu Wielkim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz specjalnym dyplomem mera miasta Mukaczewa (Ukraina) za wsp\u00f3\u0142prac\u0119 mi\u0119dzynarodow\u0105 w dziedzinie muzyki ch\u00f3ralnej. Zmar\u0142 18 II 2022 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Radomy\u015blu Wielkim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLCZAK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 X 1921 r. w Warszawie, syn J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z Zi\u00f3\u0142kowskich. W okresie mi\u0119dzywojennym uko\u0144czy\u0142 Zawodow\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w Warszawie i od kwietnia 1937 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Samolot\u00f3w PZL \u201ePaluch\u201d. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 jako junior w klubie PZL \u201eOk\u0119cie\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w konspiracyjnych meczach pi\u0142karskich w Piasecznie. Po wojnie zosta\u0142 skierowany do PZL Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d) i od 15 VIII 1945 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 (30 VI 1983 r.) pracowa\u0142 na stanowiskach: mechanika samolotowego, technologa, technologa prowadz\u0105cego samolotu, kierownika Wydzia\u0142u 59, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 56, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Prototypowni i kierownika zmianowego zak\u0142adowego. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Od pocz\u0105tku pobytu w Mielcu by\u0142 jednym z najbardziej zaanga\u017cowanych ludzi sportu. W latach 1945-1951 by\u0142 zawodnikiem i instruktorem pi\u0142ki no\u017cnej RKS PZL \u201eZryw\u201d (od 1949 r. ZKS \u201eStal\u201d) oraz w latach 1945-1955 zawodnikiem dru\u017cyny tenisa sto\u0142owego, m.in. dwukrotnie wywalczy\u0142 tytu\u0142 mistrza wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczne w FKS \u201eStal\u201d Mielec, by\u0142 m.in. kierownikiem sekcji tenisa sto\u0142owego i kierownikiem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej. Ponadto w latach 1946-1970 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Tenisa Sto\u0142owego w Rzeszowie i s\u0119dzi\u0105 tenisa sto\u0142owego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Tenisa Sto\u0142owego i odznaczeniami sportowymi. Zmar\u0142 24 XI 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLECH J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 25 II 1943 r. w Gorajcu, powiat zamojski, syn Jana i Agnieszki z domu Ferenc. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Jana Zamojskiego w Zamo\u015bciu, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1966 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d i do 1973 r. pracowa\u0142 na stanowiskach starszego ekonomisty i kierownika sekcji. W 1973 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przedsi\u0119biorstwa Budownictwa Komunalnego w Mielcu na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora do spraw ekonomicznych. W latach 1976-1977 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Zak\u0142adu Produkcji Materia\u0142\u00f3w Budowlanych w Mielcu Kombinatu Budownictwa Komunalnego w Rzeszowie, a w latach 1978-1980 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora do spraw ekonomicznych w Zak\u0142adzie Rob\u00f3t Budowlanych Mielec tego\u017c KBK w Rzeszowie. Z dniem 1 VI 1980 r. przeszed\u0142 do pracy w Rejonowym Przedsi\u0119biorstwie Melioracyjnym w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 w nim funkcje: zast\u0119pcy dyrektora do spraw ekonomicznych, zast\u0119pcy dyrektora do spraw zaplecza oraz g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw zaopatrzenia, administracji i przekszta\u0142ce\u0144 w\u0142asno\u015bciowych. Po przekszta\u0142ceniu przedsi\u0119biorstwa pa\u0144stwowego w sp\u00f3\u0142k\u0119 pracownicz\u0105 z o.o. jest kierownikiem bazy sprz\u0119tu, transportu i zaopatrzenia. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do pracy spo\u0142ecznej. W okresie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Student\u00f3w Polskich, Akademickim Zwi\u0105zku Sportowym i Studenckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w pracach komisji wyborczych jako cz\u0142onek i przewodnicz\u0105cy. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy (posiada stopie\u0144 porucznika). W czasie pracy w WSK uczestniczy\u0142 w prowadzeniu powszechnej edukacji ekonomicznej pracownik\u00f3w. Uczy\u0142 te\u017c przedmiotu \u201eEkonomika przedsi\u0119biorstw\u201d w Technikum Mechanicznym w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLEJNIK JAN TOMASZ<\/strong>, urodzony 21 VII 1945 r. w Pabianicach, syn Zygmunta i Alfredy z Raczy\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Pabianicach, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Nauk\u0119 kontynuowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Wojskowej Akademii Technicznej (kierunek: eksploatacja samolot\u00f3w) i w 1970 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 i tytu\u0142 podporucznika in\u017cyniera. W latach 1970-1971 s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostce wojskowej WOPK. W 1972 r. zosta\u0142 oddelegowany do prac konstrukcyjnych przy samolocie M-15 w Mielcu. Od 1973 r. do 1989 r. pracowa\u0142 w 21 P.W. w Mielcu na stanowisku kierownika grupy odbioru monta\u017cu ostatecznego samolot\u00f3w oraz in\u017cyniera prowadz\u0105cego odbi\u00f3r prac badawczo-rozwojowych samolot\u00f3w An-28 i I-22 \u201eIryda\u201d. W 1989 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku, posiadaj\u0105c stopie\u0144 majora. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 modelarstwem i i startowa\u0142 w zawodach modelarskich jako zawodnik Aeroklubu Mieleckiego. Najwi\u0119ksze sukcesy modelarskie odni\u00f3s\u0142 w 1974 r., zdobywaj\u0105c tytu\u0142 mistrza Polski na Mistrzostwach Polski Modeli Motoszybowc\u00f3w Zdalnie Sterowanych w Mielcu w klasie standard F3D\/M (20 \u2013 22 VII), I miejsce w tej samej klasie na Og\u00f3lnopolskich Zawodach w Warszawie (16 VI) i III miejsce na zawodach w Katowicach (9 VI). W latach 80. by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym sekcji modelarstwa lotniczego AM. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 22 VIII 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLEKSIAK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 11 I 1933 r. w P\u0142ocku, syn Wincentego Wiktora i Genowefy Henryki z Krakowskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Ma\u0142achowskiego w P\u0142ocku, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do organizacji m\u0142odzie\u017cowych (ZHP, ZMP). Po maturze odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w 17 brygadzie \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201d w Szczecinie. W 1957 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (specjalizacja: budowa p\u0142atowc\u00f3w) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera lotnictwa. Ponadto w ramach Studium Wojskowego przeszed\u0142 przeszkolenie w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu. 1 VII 1957 r. na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec w lotniczym biurze obs\u0142ugi seryjnej, na stanowisku starszego konstruktora. Po epizodzie w opracowywaniu seryjnej dokumentacji licencyjnej zwi\u0105zanej z wdra\u017caniem do produkcji samolotu MIG17 (Lim-5P), w 1959 r. przeszed\u0142 do powstaj\u0105cego biura konstrukcyjnego prototypowego i pracowa\u0142 w zespole opracowuj\u0105cym samoloty M2 i M4, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do pracy przy modyfikacjach samolot\u00f3w Lim. Od 1963 r. bra\u0142 udzia\u0142 w opracowywaniu projektu dwusilnikowego samolotu rolniczego M12A. W zwi\u0105zku z prac\u0105 przy samolotach rolniczych \u2013 latem 1963 przebywa\u0142 na W\u0119grzech i zapozna\u0142 si\u0119 z eksploatacj\u0105 samolot\u00f3w rolniczych \u201eBrygadyr\u201d i \u201eGawron\u201d. W latach 1963-1965 uczestniczy\u0142 w opracowywaniu dokumentacji seryjnej \u015bmig\u0142owca Mi-2. Odby\u0142 te\u017c przeszkolenie w Oficerskiej Szkole Wojsk Lotniczych w Ole\u015bnicy k\/Wroc\u0142awia i otrzyma\u0142 mianowanie na stopie\u0144 porucznika rezerwy lotnictwa. W zwi\u0105zku z kryzysem w polskiej produkcji lotniczej w 2. po\u0142owie lat 60. przeszed\u0142 do pracy w silnikowym biurze konstrukcyjnym, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika sekcji, a nast\u0119pnie dzia\u0142u. Bra\u0142 udzia\u0142 w przygotowaniu produkcyjnej dokumentacji konstrukcyjnej silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych \u201eLeyland\u201d (na podstawie angielskiej dokumentacji licencyjnej). W 1969 r. przeszed\u0142 do tworzonego lotniczego zak\u0142adu do\u015bwiadczalnego (ZD) i pracowa\u0142 przy modyfikacjach samolotu TS-11 \u201eIskra\u201d, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w opracowywaniu samolotu rolniczego M14. W 1971 r. zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do prac nad samolotem rolniczym M15 (wg koncepcji radzieckiego konstruktora R. Izmaj\u0142owa) i do 1974 r. jako kierownik dzia\u0142u prowadzi\u0142 konstrukcj\u0119 tego p\u0142atowca. Od po\u0142owy 1974 r. bra\u0142 udzia\u0142 we wsp\u00f3\u0142pracy z ameryka\u0144sk\u0105 firm\u0105 Rockwell International (RI) nad zastosowaniem polskich silnik\u00f3w t\u0142okowych (gwiazdowych) do samolot\u00f3w rolniczych S-2R TRUSH. Po podj\u0119ciu decyzji o budowie nowego samolotu \u2013 M18 powierzono mu funkcj\u0119 konstruktora prowadz\u0105cego, a w 1977 r. \u2013 g\u0142\u00f3wnego konstruktora M18. (By\u0142 to pierwszy samolot w Polsce budowany wed\u0142ug ameryka\u0144skich przepis\u00f3w FFAR 23.) W 1976 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 I stopnia w zakresie konstrukcji sprz\u0119tu lotniczego (Ministerstwo Przemys\u0142u Maszynowego), a w 1977 r. zosta\u0142 rzeczoznawc\u0105 SIMP o specjalno\u015bci: sprz\u0119t lotniczy i szybowcowy. Uczestniczy\u0142 w delegacjach do USA, m.in. w celu wyboru dokumentacji samolot\u00f3w ameryka\u0144skich do rozpoznawania i ewentualnej produkcji w Polsce, udzia\u0142u w konferencjach i prezentacjach samolot\u00f3w rolniczych w Las Vegas i Reno oraz w komisjach certyfikacyjnych przy certyfikacji M18 w FAA. Na pocz\u0105tku lat 80. by\u0142 konstruktorem prowadz\u0105cym budow\u0119 rodzimych samolot\u00f3w lotniczych M18 i M24, a w latach 1984\u20131989 bra\u0142 udzia\u0142 w konstruowaniu samolotu rolniczego dla ZSRR (M30, p\u00f3\u017aniej AnM-1). W latach 90. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Krajowej Rady Lotnictwa. Po utworzeniu Zak\u0142adu Lotniczego (1995), a p\u00f3\u017aniej Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych (1999) pe\u0142ni\u0142 w nich funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego konstruktora, a p\u00f3\u017aniej konstruktora prowadz\u0105cego samolot\u00f3w rolniczych. Dominantami jego dzia\u0142alno\u015bci w tym okresie by\u0142y: modernizacja i nadz\u00f3r nad samolotem M18 i nadz\u00f3r nad samolotem An-2. W lutym 2004 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie pracy zawodowej by\u0142 cz\u0142onkiem SIMP, \u00a0PTTK, ZZM i od 1989 r. ZZPPLiS. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, \u00a0Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP, nagrod\u0105 zespo\u0142ow\u0105 NOT I stopnia w 1975 r. (za udzia\u0142 w opracowaniu samolotu M15) i pa\u0144stwow\u0105 nagrod\u0105 zespo\u0142ow\u0105 III stopnia w 1980 r. (za udzia\u0142 w opracowaniu samolotu M18), dwukrotnym Honorowym Wyr\u00f3\u017cnieniem \u201eB\u0142\u0119kitne Skrzyd\u0142a\u201d (1978, 1993) oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca (1983). W 2004 r. otrzyma\u0142 odznaczenie honorowe (dyplom, medal, plakieta) za konstrukcje samolot\u00f3w rolniczych i wyposa\u017cenia agro na 38 Konwencji NAAA w Reno (USA). Wsp\u00f3lnie z Januszem Chojeckim napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 wspomnieniow\u0105 „Mieleckie samoloty na niebie \u015bwiata” (Warszawa 2013). W 2017 r. zosta\u0142 uhonorowany przez Towarzystwo Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej „Piecz\u0119ci\u0105 Zas\u0142ug Obywatelskich Sigillum Meriti Cicilis”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLEKSIAK TOMASZ HENRYK,<\/strong> urodzony 31 V 1960 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Urszuli z domu Krawczak. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. W latach szkolnych gra\u0142 w siatk\u00f3wk\u0119 w dru\u017cynie II LO, kt\u00f3ra w 1979 r. wygra\u0142a zawody mi\u0119dzywojew\u00f3dzkie. Studiowa\u0142 na Politechnice Rzeszowskiej (kierunek: mechanika, specjalno\u015b\u0107: lotnictwo, specjalizacja: budowa p\u0142atowc\u00f3w) i w 1985 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w O\u015brodku Badawczo \u2013 Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako konstruktor. W czerwcu 1990 r. przeszed\u0142 do Zak\u0142adu Lotniczego WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, gdzie powierzono mu funkcj\u0119 konstruktora prowadz\u0105cego wersje rozwojowe samolotu An28 (1990 r. \u2013 1994 r.), a nast\u0119pnie funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu \u201eBryza\u201d (1994 r. \u2013 1999 r.) W kwietniu 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: kierownika Pionu Pe\u0142nomocnik Zarz\u0105du ds. Bada\u0144 i Rozwoju (1999 r. \u2013 2000 r.), cz\u0142onka Zarz\u0105du i dyrektora operacyjnego (2000 r. \u2013 2002 r.), dyrektora Pionu Technicznego (2002 r. \u2013 2005 r.), szefa Programu M28 (2005 r. \u2013 2007 r.), specjalisty ds. sprzeda\u017cy samolotu M28 (2007 r. \u2013 2008 r.), szefa Programu M28B\/PT Glass Cocpit (2008 r. \u2013 2011 r.),\u00a0 kierownika\u00a0 Serwisu i Wsparcia Klienta (2011 r.), g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu M28B Bryza (2011 r. \u2013 2012 r.), szefa Projektu Optymalizacji M28 i g\u0142\u00f3wnego konstruktora M28B (2012 r. \u2013 2015 r.). Od marca 2015 r. jest kierownikiem Dzia\u0142u Obs\u0142ugi Wyrob\u00f3w Seryjnych i g\u0142\u00f3wnym konstruktorem M28. Poza pe\u0142nieniem wymienionych funkcji uczestniczy\u0142 w szkoleniach z zakresu m.in.: zarz\u0105dzania zasobami, polityki jako\u015bci i badania zdarze\u0144 lotniczych. Posiada stopie\u0144 podporucznika rezerwy Wojska Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLEKSIAK URSZULA (z domu KRAWCZAK)<\/strong>, urodzona 12 II 1932 r. w Woli Starowiejskiej, powiat gr\u00f3jecki, c\u00f3rka Antoniego i Antoniny z domu Oryniak. Absolwentka Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Ks. Piotra Skargi we Gr\u00f3jcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1950 r. Studia na Wydziale Pediatrycznym Akademii Medycznej w Warszawie uko\u0144czy\u0142a w 1955 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza pediatry. W 1956 r. nakazem pracy zosta\u0142a skierowana do Mielca, gdzie powierzono jej funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki ordynatora Oddzia\u0142u Noworodk\u00f3w w Szpitalu Powiatowym oraz lekarza w Poradni Dzieci\u0119cej Nr 2 na terenie Osiedla WSK. Prowadz\u0105c Oddzia\u0142 Noworodk\u00f3w do 1969 r., uczestniczy\u0142a w jego przenosinach do nowo wybudowanego obiektu szpitalnego przy ul. S. \u017beromskiego (1964) oraz doprowadzi\u0142a do jego rozwoju i unowocze\u015bnienia. W 1969 r. przesz\u0142a na pe\u0142ny etat do Poradni Dzieci\u0119cej Nr 2, a w okresie od 1 VIII 1988 r. do 31 XII 1992 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika tej Poradni. Od 1 I 1993 r. przebywa\u0142a na emeryturze. W czasie pracy zawodowej by\u0142a cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142a 1 I 2017 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLEKSIAK W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 VI 1917 r. w Izbiskach, powiat mielecki, syn Wojciecha i Agnieszki z Krzy\u017canowskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1939 r. W tym czasie nale\u017ca\u0142 do Sodalicji Maria\u0144skiej i licealnego ch\u00f3ru m\u0119skiego \u201eMelodia\u201d. Od jesieni 1939 r., ju\u017c w warunkach okupacji hitlerowskiej, rozpocz\u0105\u0142 studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie. 22 V 1941 r., podejrzewaj\u0105c uczelni\u0119 o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105, Niemcy aresztowali rektora ks. Romana Sitk\u0119, profesor\u00f3w i grup\u0119 kleryk\u00f3w, a w\u015br\u00f3d nich W\u0142adys\u0142awa Oleksiaka. Po ponad trzymiesi\u0119cznym wi\u0119zieniu ks. R. Sitk\u0119 wywieziono do Krakowa, a nast\u0119pnie do hitlerowskiego obozu w O\u015bwi\u0119cimiu i tam zamordowano. Pozosta\u0142ych zwolniono. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w w 1945 r. W. Oleksiak przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach rzymskokatolickich w Wietrzychowicach (1945-1948) oraz Grybowie, gdzie by\u0142 katechet\u0105 w Gimnazjum Mechanicznym i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym. W 1950 r. mianowano go proboszczem w Binarowej ko\u0142o Biecza i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 1992 r. Rozwin\u0105\u0142 kult Matki Bo\u017cej poprzez Cudowny Obraz Matki Bo\u017cej Piaskowej. By\u0142 bardzo dobrym kaznodziej\u0105, tote\u017c cz\u0119sto zapraszano go do g\u0142oszenia nauk rekolekcyjnych. Nie zaniedbuj\u0105c dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej, wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 obiektom parafialnym. Kierowa\u0142 pracami przy zabezpieczeniu i konserwacji wn\u0119trza zabytkowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego oraz budowie kaplicy cmentarnej, a tak\u017ce przy remontach wszystkich pozosta\u0142ych budynk\u00f3w. Na plebanii urz\u0105dzi\u0142 muzeum parafialne. W 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zamieszka\u0142 w rodzinnych Izbiskach. Pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej w parafii w Zg\u00f3rsku ko\u0142o Radomy\u015bla Wielkiego. Zmar\u0142 27 V 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Zg\u00f3rsku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLEKSIEWICZ IZABELA,<\/strong>\u00a0urodzona 21 XI 1976 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Kurpiel. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1995 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS Lublin Filia w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 2000 r. z tytu\u0142em magistra. Od 1 IX 2002 r. do 30 IX 2008 r. pracowa\u0142a w S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Rzeszowie. W 2004 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce. Z dniem 1 X 2007 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 na Wydziale Zarz\u0105dzania Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie. Stopie\u0144 naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie nauk spo\u0142ecznych, w dyscyplinie naukowej: nauki o polityce otrzyma\u0142a 28 III 2014 r. na podstawie uchwa\u0142y Rady Wydzia\u0142u Politologii UMCS w Lublinie. 1 X 2014 r. zosta\u0142a zatrudniona na stanowisku profesora nadzwyczajnego Politechniki Rzeszowskiej, a 1 I 2016 r. obj\u0119\u0142a funkcj\u0119 kierownika w Zak\u0142adzie Nauki o Bezpiecze\u0144stwie Wydzia\u0142u Zarz\u0105dzania. W dorobku naukowym ma ponad 90 publikacji badawczych. Od 2008 r. realizuje sta\u017ce naukowe w j\u0119zyku angielskim i francuskim, w ramach program\u00f3w EFS i Erasmus+ na uniwersytetach w Akureyri, Ciudad Real, Dunkierce i Bratys\u0142awie. Wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w projekcie badawczo-rozwojowym pt.\u00a0Nowoczesne technologie dla\/w procesie karnym i ich wykorzystanie \u2013 aspekty techniczne, kryminalistyczne, kryminologiczne i prawne<\/em>\u00a0\u2013 cz\u0119\u015b\u0107:\u00a0Przest\u0119pczo\u015b\u0107 w XXI wieku \u2013 zapobieganie i zwalczanie.<\/em>\u00a0Otrzyma\u0142a grant z NBP na projekt:\u00a0Zagro\u017cenia i wyzwania bezpiecze\u0144stwa wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata. Wymiar ekonomiczno-spo\u0142eczny.<\/em>\u00a0Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa w Fundacji Prowadzenia Bada\u0144 Naukowych. Jako ekspert wsp\u00f3\u0142pracuje z Fundacj\u0105 im. K. Pu\u0142askiego i Instytutem My\u015bli Schumana. Jest recenzentem JITAL, TEKA i Zeszyt\u00f3w Naukowych WSIiZ w Warszawie.<\/p>\r\n

OLEKSI\u0143SKI JERZY TOMASZ,<\/b> urodzony 1 II 1909 r. w Ka\u0144czudze, pow. przeworski, syn Stanis\u0142awa i Janiny. Studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie uko\u0144czy\u0142 w 1937 r. z dyplomem lekarza weterynarii. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Mielcu na stanowisku miejskiego lekarza weterynarii. Nie s\u0105 znane jego losy w czasie okupacji hitlerowskiej. W 1945 r. zosta\u0142 zatrudniony jako rze\u017aniany lekarz weterynarii w Mielcu. W 1957 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Rze\u017ani Miejskiej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1966 r. Od 1966 r. do 1974 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Pa\u0144stwowego Weterynaryjnego Inspektoratu Sanitarnego w Mielcu. W 1975 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 26 XII 1989 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLELKOWICZ S\u0141UCKI JAN SZYMON (SIEMION)<\/strong>, herbu Pogo\u0144, syn Jerzego i Katarzyny z T\u0119czy\u0144skich. Bra\u0142 udzia\u0142 (z bratem Aleksandrem) w konfliktach zbrojnych na terenie Inflant. Wychowany w schizmie powr\u00f3ci\u0142 do katolicyzmu. W 1586 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Zofi\u0105 Mieleck\u0105 i tym samym sta\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem 1\/3 Mielca. Zmar\u0142 w 1592 r. Pochowany w podziemiach jednego z ko\u015bcio\u0142\u00f3w lubelskich.<\/p>\r\n

\"\"OLE\u015a-BIZO\u0143 KATARZYNA<\/b> MA\u0141GORZATA (z domu OLE\u015a)<\/b>, urodzona 8 X 1973 r. w Rzeszowie, c\u00f3rka Zbigniewa i Marii z domu Armatys. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Ksi\u0119dza Piotra Skargi w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim z matur\u0105 w 1992 r. Studiowa\u0142a\u00a0 na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej w Lublinie i w 2000 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza weterynarii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w Ropczycach jako inspektor weterynaryjny (1 V 2000 r. \u2013 27 IV 2003 r.). Od 28 IV 2003 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki powiatowego lekarza weterynarii w Ropczycach, a z dniem 1 X 2003 r. powierzono jej funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii w Ropczycach i pe\u0142ni j\u0105 nadal. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a kolejno: studia podyplomowe – Higiena zwierz\u0105t rze\u017anych i \u017cywno\u015bci zwierz\u0119cego pochodzenia w Weterynaryjnym Centrum Kszta\u0142cenia Podyplomowego w Pu\u0142awach z tytu\u0142em specjalisty z zakresu higieny zwierz\u0105t rze\u017anych i \u017cywno\u015bci zwierz\u0119cego pochodzenia (2004 r.), studia doktoranckie z zakresu epizootiologii na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej w Lublinie ze stopniem doktora nauk weterynaryjnych w 2006 r. oraz studia podyplomowe z zakresu ochrony zdrowia publicznego na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie z tytu\u0142em specjalisty z zakresu ochrony zdrowia publicznego (2012 r.). Poza prac\u0105 w Ropczycach, w okresie 22 II \u2013 5 VI 2022 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii w D\u0119bicy, a od 6 VI 2023 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLICZ FILIP<\/strong>, absolwent Akademii Krakowskiej, nauczyciel (baka\u0142arz) mieleckiej szko\u0142y parafialnej przy ko\u0144cu XVI w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLIMPIJCZYCY ZWI\u0104ZANI Z MIELCEM<\/strong>,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1936 \u2013 Berlin – *Gimnastyka: Julita Wojciechowska-Senftleben, urodzona 5 V 1915 r. w Mielcu, zawodniczka \u201eSoko\u0142a\u201d D\u0119bica, zdoby\u0142a dru\u017cynowo 5 miejsce, a indywidualnie zaj\u0119\u0142a: 29 miejsce na r\u00f3wnowa\u017cni, 37 na por\u0119czach, 63 w skoku przez konia i 47 w wieloboju. *Pi\u0142ka no\u017cna: 1) Micha\u0142 Matyas, p\u00f3\u017aniejszy trener \u201eStali\u201d Mielec w latach 1957\u20131958 i 1962\u20131963. W turnieju olimpijskim reprezentacja Polski zdoby\u0142a 4. miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1952 \u2013 Helsinki – *Pi\u0142ka no\u017cna: 1) Micha\u0142 Matyas, trener reprezentacji, kt\u00f3ra odpad\u0142a w eliminacjach. *Wio\u015blarstwo: 1) Czes\u0142aw Lorenc, absolwent Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu. W konkurencji dw\u00f3jek (z R. Thomasem) ze sternikiem (W. Michalskim) zdoby\u0142 6. miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1964 \u2013 Tokio – *Lekkoatletyka: 1) Witold Baran, czo\u0142owy zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 50. Startowa\u0142 w biegu na 1500 m i zaj\u0105\u0142 6. miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1972 \u2013 Monachium – *Pi\u0142ka no\u017cna: 1) Grzegorz Lato, wychowanek \u201eStali\u201d Mielec i jej zawodnik do 1980 r. Wyst\u0105pi\u0142 w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra zdoby\u0142a z\u0142oty medal i mistrzostwo olimpijskie. *Pi\u0142ka r\u0119czna: 1) Franciszek G\u0105sior, zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 1970\u20131977, 2) Jan Gmyrek, zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 1970\u20131976, 3) Robert Zawada, zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 1969\u20131979. Wyst\u0119powali w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a dalsz\u0105 lokat\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1976 \u2013 Montreal – *Pi\u0142ka no\u017cna: 1) Henryk Kasperczak, zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 1965\u20131966 i 1968\u20131978, 2) Grzegorz Lato. Obaj byli podstawowymi zawodnikami reprezentacji Polski, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a srebrny medal i wicemistrzostwo olimpijskie. *Pi\u0142ka r\u0119czna: 1) Jan Wojciech Gmyrek, by\u0142 podstawowym zawodnikiem reprezentacji Polski, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a br\u0105zowy medal.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1980 \u2013 Moskwa \u2013 *Pi\u0142ka r\u0119czna: 1) Andrzej K\u0105cki, zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 1979\u20131984. Wyst\u0105pi\u0142 w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a dalsz\u0105 lokat\u0119. *P\u0142ywanie: 1) Bogus\u0142aw Zychowicz, wychowanek i zawodnik \u201eStali\u201d Mielec w latach 70. i 80. Startowa\u0142 w stylu motylkowym i zaj\u0105\u0142 dalsze lokaty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1992 \u2013 Barcelona – *Boks: 1) Andrzej Maciej R\u017cany, urodzony 26 IX 1973 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa, by\u0142ego boksera \u201eStali\u201d Mielec. Startowa\u0142 w wadze muszej i odpad\u0142 w eliminacjach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2000 \u2013 Sydney \u2013 *Boks: 1) Andrzej Maciej R\u017cany, startowa\u0142 w wadze muszej i osi\u0105gn\u0105\u0142 \u0107wier\u0107fina\u0142, zajmuj\u0105c 5\u20138 miejsce.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2004 \u2013 Ateny \u2013 *Boks: 1) Andrzej Maciej R\u017cany, startowa\u0142 w wadze muszej i osi\u0105gn\u0105\u0142 \u0107wier\u0107fina\u0142, zajmuj\u0105c 5\u20138 miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*2008 r. \u2013 Pekin \u2013 *Lekkoatletyka: 1) Rafa\u0142 Augustyn, zawodnik AZS AWF Krak\u00f3w, wychowanek OTG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec, 29. miejsce w chodzie na 20 km (1.24,25), 2) Dorota J\u0119drusi\u0144ska z d. Dydo, zawodniczka AZS AWF Pozna\u0144, wychowanka LKS Mielec, cz\u0142onkini sztafety 4 x 100 m, kt\u00f3ra zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do fina\u0142u olimpijskiego i zaj\u0119\u0142a w nim 6. miejsce, ale zosta\u0142a zdyskwalifikowana za przekroczenie strefy zmiany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*2012 r. \u2013 Londyn \u2013 *Lekkoatletyka: 1) Paulina Buziak, OTG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec, 45. miejsce w chodzie 20 km (1.35.23), 2) Rafa\u0142 Augustyn, OTG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec, 29. miejsce w chodzie 20 km (1.23.17), 3) Rafa\u0142 Sikora, KS AZS AWF Krak\u00f3w, wychowanek OTG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec, 18. miejsce w chodzie 50 km (3.47.47).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*2016 r. – Rio de Janeiro – *Lekkoatletyka: 1) Paulina Buziak, LKS Stal Mielec, 28. miejsce w chodzie na 20 km, 2) Rafa\u0142 Augustyn, LKS Stal Mielec, 22. miejsce w chodzie na 50 km.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*2021 r. – Tokio (IO przeniesione z 2020 r. z powodu pandemii choroby COVID-19) – *Lekkoatletyka: 1) Katarzyna Zdzieb\u0142o, LKS Stal Mielec, 10. miejsce w chodzie na 20 km, 2) Rafa\u0142 Augustyn, LKS Stal Mielec, z powodu kontuzji nie uko\u0144czy\u0142 chodu na 50 km.<\/p>\r\n

OLIWA GRZEGORZ,<\/b> urodzony 27 V 1970 r. w Rzeszowie. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Strzy\u017cowie i Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej II stopnia w Rzeszowie. Studia na Wydziale Wychowania Muzycznego Akademii Muzycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1997 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. w Strzy\u017cowie jako nauczyciel przedmiot\u00f3w teoretycznych i ch\u00f3ru szkolnego. Od 1997 r. do 1999 r. prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z ch\u00f3ru w Zespole Szk\u00f3\u0142 Muzycznych nr 2 w Rzeszowie. W 1999 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora PSM I st. w Strzy\u017cowie i pe\u0142ni j\u0105 nadal. W 2002 r. w Akademii Muzycznej w Krakowie uzyska\u0142 kwalifikacje I st. sztuki muzycznej w zakresie dyscypliny artystycznej: prowadzenie zespo\u0142\u00f3w wokalnych i wokalno-instrumentalnych, a w 2008 r. w Akademii Muzycznej w Poznaniu \u2013 tytu\u0142 doktora habilitowanego w zakresie dyrygentury. Na podstawie post\u0119powania przeprowadzonego na Akademii Muzycznej w Gda\u0144sku\u00a0 – w 2014 r. Prezydent RP nada\u0142 mu tytu\u0142 profesora sztuk muzycznych. Poza prac\u0105 w strzy\u017cowskiej szkole muzycznej udziela si\u0119 w r\u00f3\u017cnych formach tworzenia i upowszechniania muzyki. Od 1994 r. pracuje w Domu Kultury \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Strzy\u017cowie jako instruktor muzyczny. By\u0142 cz\u0142onkiem grupy wokalnej \u201eFiat Singers\u201d i jej liderem (1990-2002). Jest dyrygentem Podkarpackiego Ch\u00f3ru M\u0119skiego, cz\u0119sto koncertuj\u0105cego i nagrywaj\u0105cego p\u0142yty. Od 2018 r. prowadzi tak\u017ce Ch\u00f3r Nauczycielski \u201eAkord\u201d ZNP i SCK w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma instytucjami artystycznymi. Od 1998 r. jest pracownikiem naukowym w Uniwersytecie Rzeszowskim na Wydziale Muzyki, aktualnie na stanowisku profesora. Od 2014 r. sprawuje funkcj\u0119 prodziekana ds. studenckich i rozwoju. Pe\u0142ni\u0142 b\u0105d\u017a pe\u0142ni te\u017c r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczne, m.in. w rzeszowskim Oddziale\u00a0 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr (cz\u0142onek zarz\u0105du, dyrektor artystyczny, prezes), w Rzeszowskim Towarzystwie Muzycznym (wiceprezes) i Strzy\u017cowskiego Towarzystwa Muzycznego (wiceprezes). Ponadto w 2003 r. zosta\u0142 wpisany na list\u0119 ekspert\u00f3w Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a w 2006 r. \u2013 mianowany regionalnym koordynatorem Og\u00f3lnopolskiego Programu Rozwoju Ch\u00f3r\u00f3w Szkolnych \u201e\u015apiewaj\u0105ca Polska\u201d. Aktualnie jest kuratorem Akademii Ch\u00f3ralnej przy Narodowym Forum Muzyki we Wroc\u0142awiu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLSZEWSKI FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 3 XII 1873 r., syn Teofila i Marianny ze Stankiewicz\u00f3w. Zdoby\u0142 zaw\u00f3d stolarza i za\u0142o\u017cy\u0142 przy Rynku Ma\u0142ym w Mielcu w\u0142asny zak\u0142ad stolarski (\u201ewytw\u00f3rni\u0119 mebli\u201d). Po zako\u0144czeniu I wojny \u015bwiatowej i odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 powierzono mu naczelnictwo Stra\u017cy Po\u017carnej. Dzi\u0119ki jego zaanga\u017cowaniu w latach 1919\u20131921 uporz\u0105dkowano zniszczone w czasie wojny obiekty i naprawiono ocala\u0142y sprz\u0119t. W 1921 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji naczelnika, pozostaj\u0105c w zarz\u0105dzie OSP. W latach 20. pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 cechmistrza. (W 1930 r. udost\u0119pni\u0142 Stanis\u0142awowi Kryczy\u0144skiemu unikatowe r\u0119kopi\u015bmienne ksi\u0119gi cechowe i inne dokumenty z XVI, XVII XVIII w., co zaowocowa\u0142o upowszechnieniem przez tego\u017c wielu cennych wiadomo\u015bci o przesz\u0142o\u015bci Mielca.) By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powsta\u0142ego w 1925 r. Chrze\u015bcija\u0144skiego Zjednoczenia Mieszczan w Mielcu, a nast\u0119pnie cz\u0142onkiem zarz\u0105du Mieszcza\u0144skiego Towarzystwa \u201eOjczyzna\u201d. Zmar\u0142 5 XII 1940 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLSZEWSKI J\u00d3ZEF,\u00a0<\/strong>urodzony 20 I 1904 r. w Mielcu, syn Feliksa i J\u00f3zefy. Absolwent Szko\u0142y Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej w Mielcu w 1920 r. Zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w D\u0119blinie i p\u00f3\u017aniej w Poznaniu. Po powrocie do Mielca pracowa\u0142 jako malarz pokojowy, pocz\u0105tkowo jako praktykant, a nast\u0119pnie czeladnik. W 1934 r. zda\u0142 egzamin mistrzowski i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad malarski. Ponadto w 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL w Mielcu, tak\u017ce jako malarz. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do pracy spo\u0142ecznej. W latach 1931-1934 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105du Akademickiego Zwi\u0105zku Sportowego w Mielcu, za\u0142o\u017conego w 1933 r. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) zosta\u0142 zmobilizowany, ale z powodu og\u00f3lnego chaosu nie dotar\u0142 do wskazanej jednostki pancernej we Lwowie i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W czasie okupacji prowadzi\u0142 sklep przy ul. J. Kili\u0144skiego. Jako cz\u0142onek Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej, od 1940 r. w grupie Stanis\u0142awa Doliny \u201eIgnaca\u201d, w sklepie ukrywa\u0142 materia\u0142y dywersyjno-sabota\u017cowe i prowadzi\u0142 konspiracyjny punkt kontaktowy. Sam tak\u017ce uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych akcjach. Od 5 II 1941 r. do 4 IX 1942 r. by\u0142 komendantem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu, tolerowanej przez niemieckich okupant\u00f3w. W zimie 1941 r. zosta\u0142 aresztowany wraz z kilkudziesi\u0119cioma innymi osobami przez gestapo, ale dzi\u0119ki wstawiennictwu burmistrza Mielca dr. Apolinarego Franka uwolniono go. W 1945 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad zarz\u0105du reaktywowanego Powiatowego Cechu Rzemie\u015blniczego w Mielcu. Pod koniec lat 40., w czasie \u201ebitwy o handel\u201d (przejmowanie prywatnych sklep\u00f3w przez w\u0142adze pa\u0144stwowe) zosta\u0142 zmuszony do likwidacji sklepu i odt\u0105d zajmowa\u0142 si\u0119 tylko us\u0142ugami malarskimi. Zmar\u0142 8 V 1991 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

OLSZEWSKI KRZYSZTOF BOGUS\u0141AW,<\/b> urodzony 15 XI 1983 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Rams. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Mielcu z matur\u0105 w 2003 r. Studia w Instytucie Historii Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 2009 r. z tytu\u0142em magistra historii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Biurze Poselskim (2011-2015). W latach 2015-2018 pracowa\u0142 w prywatnych firmach na terenie SSE \u201eEURO-PARK MIELEC\u201d. Od 2018 r. do 2024 r. by\u0142 pracownikiem Urz\u0119du Miejskiego w Przec\u0142awiu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Marsza\u0142kowskim w Rzeszowie. Od 1 I 2025 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Centrum Obs\u0142ugi Jednostek w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w Mielcu w kadencji 2018-2024, a w 2024 r. na kadencj\u0119 2024-2029. Pe\u0142ni funkcj\u0119 sekretarza w Komisji Skarg, Wniosk\u00f3w i Petycji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OLSZEWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 IV 1900 r. w Mielcu, syn Franciszka i Heleny z domu Nowak. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Ludow\u0105 M\u0119sk\u0105 w Mielcu i 2 klasy Szko\u0142y Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej w Mielcu. Odby\u0142 praktyk\u0119 w kancelarii adwokata dra Stanis\u0142awa \u0141ojasiewicza w Mielcu. W 1917 r. wst\u0105pi\u0142 do Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego w Przemy\u015blu i zosta\u0142 skierowany do batalionu uzupe\u0142niaj\u0105cego w Bolechowie, a nast\u0119pnie do dow\u00f3dztwa PKP w \u0141u\u017canach i II Brygady Legion\u00f3w Polskich. Przy pr\u00f3bie przej\u015bcia II Brygady przez front pod Rara\u0144cz\u0105 zosta\u0142 aresztowany przez Austriak\u00f3w i osadzony w obozie Szeklencze ko\u0142o Husztu, a nast\u0119pnie wys\u0142any na front w\u0142oski w okolice Udiny. W czerwcu 1918 r. jako niezdolny do s\u0142u\u017cby w wojsku austriackim zosta\u0142 odes\u0142any do stacji zbornej w Krakowie i w lipcu zwolniony z wojska. W listopadzie 1918 r. bra\u0142 udzia\u0142 w rozbrajaniu Austriak\u00f3w, a 24 XI 1918 r. wst\u0105pi\u0142 ochotniczo do tworz\u0105cego si\u0119 polskiego wojska (p\u00f3\u017aniej Wojska Polskiego). S\u0142u\u017cy\u0142 kolejno w 18 Pu\u0142ku Piechoty w Skierniewicach, Dow\u00f3dztwie 2 Armii, ponownie 18 PP, Dow\u00f3dztwie 25 Dywizji Piechoty i od 1925 r. jako kancelista w Oddziale Sztabowym Dow\u00f3dztwa Okr\u0119gu Korpusu Nr IV w \u0141odzi. Posiada\u0142 stopie\u0144 starszego sier\u017canta. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem za Wojn\u0119 1918-1921, Krzy\u017cem Legionowym, Medalem 10-lecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Interalliee i Odznak\u0105 Honorow\u0105 I klasy Internowanych. Zmar\u0142 w Londynie 2 VI 1961 r. i spoczywa na jednym z londy\u0144skich cmentarzy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLTER MARZANNA WAC\u0141AWA<\/strong>, urodzona 26 IX 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wac\u0142awa i Olgi z Jarochowskich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 1976 r. oraz Policealnego Studium Zawodowego (specjalno\u015b\u0107: programowanie elektronicznych maszyn cyfrowych) w 1978 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako operator EMC, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a jako specjalista \u2013 programista EMC i informatyk. W 1984 r. uko\u0144czy\u0142a studia w zakresie ekonomiki i organizacji przemys\u0142u na UMCS w Lublinie i uzyska\u0142a tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty. W 1991 r. przesz\u0142a do pracy w Robotniczym Centrum Kultury WSK Mielec na stanowisko starszego instruktora kulturalno-o\u015bwiatowego, a w 1999 r. zosta\u0142a przeniesiona do Miejskiej Biblioteki Publicznej Samorz\u0105dowego Centrum Kultury na stanowisko archiwisty. W latach 1983-1991 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci tw\u00f3rczej i spo\u0142ecznej. By\u0142a jednym z pierwszych cz\u0142onk\u00f3w Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d w Mielcu (p\u00f3\u017aniej M\u0142odzie\u017cowe Stowarzyszenie TK \u201eS\u0119k\u201d). Publikowa\u0142a swoje wiersze, artyku\u0142y, felietony, wywiady i recenzje w prasie lokalnej w Mielcu i regionalnej w Rzeszowie (\u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d, \u201eG\u0142os Mielecki\u201d, \u201eKorso\u201d, \u201eNowiny, \u201eWidnokr\u0105g ) oraz Tarnowie (\u201eTemi\u201d, Informator WDK). Wyda\u0142a tomik poezji\u00a0W ga\u0142\u0105zkach leszczyny ukryta<\/em> (Mielec 1986). Uczestniczy\u0142a w Zje\u017adzie Krajowym Korespondencyjnego Klubu M\u0142odych Pisarzy, Tarnowskim Forum M\u0142odych Literat\u00f3w, Literackim Hyde Parku w D\u0105browie G\u00f3rniczej i Konfrontacjach Ruchu Artystycznego M\u0142odzie\u017cy \u201eKRAM\u201d w My\u015blcu. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem szeregu mieleckich imprez, m.in.: Przegl\u0105d\u00f3w Zespo\u0142\u00f3w Muzycznych i Solist\u00f3w \u201eO Laur S\u0119ka\u201d, Konkurs\u00f3w Literackich \u201eO Laur S\u0119ka\u201d, Biesiad Literacko-Muzycznych, Mieleckich Nocy Poet\u00f3w i \u201eZaduszek Poetycko-Muzycznych\u201d. Uczestniczy\u0142a w nawi\u0105zaniu kontakt\u00f3w i dwuletniej wsp\u00f3\u0142pracy STK \u201eS\u0119k\u201d z Klubem Tw\u00f3rczej M\u0142odzie\u017cy ze Lwowa. Od 1992 r. po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 wychowaniu dziecka i przerwa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OLTER ROMANA JANINA (z domu POTOCZEK)<\/strong>, urodzona 8 VII 1939 r. w Tarnowie, c\u00f3rka Franciszka i Zofii z domu Drabant. Absolwentka szko\u0142y zawodowej w Tarnowie. Uzyska\u0142a dyplom mistrza w specjalno\u015bci elektromechanika oraz elektromechanika aparatury elektrycznej niskiego napi\u0119cia. Pracowa\u0142a w \u201eTamelu\u201d i Zak\u0142adach Azotowych w Tarnowie. Od 1952 r. wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eTamel\u201d. Uczestniczy\u0142a w \u015awiatowym Festiwalu M\u0142odzie\u017cy w Warszawie (1955). Nale\u017ca\u0142a do Ligi Kobiet. Jako cz\u0142onkini Komisji Kobiet przy Radzie Zak\u0142adowej w Zak\u0142adach Azotowych uczestniczy\u0142a spo\u0142ecznie \u00a0w dzia\u0142alno\u015bci patronackiej fabryki nad przedszkolami tarnowskimi, m.in. szy\u0142a po\u015bciel, wykonywa\u0142a dekoracje i pomaga\u0142a przy organizacji imprez. W 1978 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu WSK. Ponadto jako spo\u0142eczna dzia\u0142aczka organizacji kobiecych (Liga Kobiet, Komisja Kobiet przy RZ) wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a ludziom starszym i dzieciom \u2013 zw\u0142aszcza niepe\u0142nosprawnym. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 (1991) zorganizowa\u0142a Klub Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d na osiedlu Lotnik\u00f3w w Mielcu i od 1993 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 jego przewodnicz\u0105cej. Jest inspiratork\u0105 wielu form dzia\u0142alno\u015bci tego klubu, m.in. zainicjowa\u0142a powstanie ch\u00f3ru \u201eRoma\u201d (nazw\u0119 nadali cz\u0142onkowie) oraz organizuje cykliczne zaj\u0119cia i imprezy okoliczno\u015bciowe. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Chemik\u00f3w oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w Rencist\u00f3w i Inwalid\u00f3w. Zmar\u0142a 4 VI 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u0141TARZOWSKI JAKUB (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 i wychowa\u0142 w diecezji p\u0142ockiej. Studiowa\u0142 w Krakowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1585 r. Funkcj\u0119 proboszcza mieleckiej parafii \u015bw. Mateusza pe\u0142ni\u0142 w latach 1596-1618. Doprowadzi\u0142 do odbudowania ko\u015bcio\u0142a zniszczonego przez po\u017car w 1604 r. i rozbudowania ko\u015bcio\u0142a w latach 1608-1610. Dba\u0142 tak\u017ce o wyposa\u017cenie w sprz\u0119t i szaty liturgiczne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OMIOTEK BOGUS\u0141AW PAWE\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 7 VI 1962 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Ireny z domu Lampart. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 p\u0142ywanie w sekcji p\u0142ywackiej FKS Stal Mielec, zdobywa\u0142 medale mistrzostw Polski\u00a0 junior\u00f3w i by\u0142 powo\u0142ywany do kadry narodowej junior\u00f3w. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego (kierunek pedagogiczny) w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. z tytu\u0142ami magistra i trenera p\u0142ywania II klasy. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1985 r. jako asystent w Zak\u0142adzie P\u0142ywania i Ratownictwa Wodnego AWF w Warszawie oraz trener p\u0142ywania w sekcji p\u0142ywackiej FKS Stal Mielec i nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6\u00a0 Sportowej im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu. W 1997 r. zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 zast\u0119pcy ds. sportowych dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 2005 r. W latach 2005-2017 pracowa\u0142 jako nauczyciel wf w Gimnazjum nr 2 w Mielcu, a od 2017 r. jest nauczycielem wf w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu. W 1992 r. uzyska\u0142 uprawnienia trenera klasy I, a w 2019 r. trenera klasy mistrzowskiej w p\u0142ywaniu. Jako trener MKS \u201eIkar\u201d Mielec (od 2005 r.) i trener kadry narodowej junior\u00f3w w p\u0142ywaniu wychowa\u0142 medalist\u00f3w mistrzostw Polski senior\u00f3w i junior\u00f3w. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa ds. sportowych Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego, cz\u0142onka Zarz\u0105du Podkarpackiego Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i prezesa MKS \u201eIkar\u201d Mielec, a ostatnio zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady Trener\u00f3w POZP w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Sportu\u201d i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 WOPR oraz nagrodami: Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego, Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty, Prezydenta Miasta Mielca i dyrektor\u00f3w szk\u00f3\u0142, w kt\u00f3rych pracowa\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ONDULINE PRODUCTION Sp. z o.o.<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca w SSE EURO\u2013PARK MIELEC. Jest jedn\u0105 z fabryk Onduline International z siedzib\u0105 w Pary\u017cu, firmy dzia\u0142aj\u0105cej od ponad 50 lat na rynku \u015bwiatowym w dziedzinie produkcji i sprzeda\u017cy pokry\u0107 dachowych. Pozwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci w SSE uzyska\u0142a 23 VI 1998 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w czerwcu 2000 r. Produkuje p\u0142yt\u0119 falist\u0105 Onduline, kt\u00f3ra ma zastosowanie jako materia\u0142 dachowy. G\u0142\u00f3wnymi odbiorcami produkcji firmy s\u0105 Onduline Materia\u0142y Budowlane w Warszawie i Onduline International w Pary\u017cu. Sprzeda\u017c prowadzona jest zar\u00f3wno w kraju jak i na eksport (po 50 %). Siedziba firmy znajduje si\u0119 w zachodniej cz\u0119\u015bci SSE.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OPAS TOMASZ J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony\u00a0 9 VII 1923 r. w S\u0142upcy. Nauk\u0119 w Gimnazjum im. J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego w S\u0142upcy przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 przy budowie dr\u00f3g i nast\u0119pnie w miejscowych firmach. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 w liceum w S\u0142upcy i zda\u0142 matur\u0119. Studia I stopnia odby\u0142 na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Pozna\u0144skiego. Po ich uko\u0144czeniu zosta\u0142 z nakazem pracy skierowany do Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Lublinie i tam pracowa\u0142 do 1970 r. Studiowa\u0142 prawo na UMCS w Lublinie i w 1960 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra, a w 1967 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy pt. \u201eMiasta szlacheckie wojew\u00f3dztwa lubelskiego w XVIII w.\u201d Od 1970 r. do 1993 r. pracowa\u0142 w UMCS \u2013 Filia w Rzeszowie jako pracownik naukowy i wyk\u0142adowca. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu Historii, Teorii Pa\u0144stwa i Prawa oraz Nauk Politycznych w latach 1972-1983, by\u0142 te\u017c prodziekanem. W 1975 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy pt. \u201eW\u0142asno\u015b\u0107 w miastach prywatnych w dawnej Polsce (XVII \u2013 XVIII w.)\u201d. Pod jego kierunkiem napisano kilkaset prac magisterskich i 3 rozprawy doktorskie. By\u0142 autorem i wsp\u00f3\u0142autorem kilkudzisi\u0119ciu publikacji naukowych. W 1989 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego.\u00a0 Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako przewodnicz\u0105cy Komisji Nauk Prawnych Towarzystwa Naukowego w Rzeszowie i wiceprezes Polskiego Towarzystwa Historycznego Oddzia\u0142 w Rzeszowie. Mia\u0142 du\u017cy udzia\u0142 w badaniach nad histori\u0105 Mielca i okolic. Autor artyku\u0142\u00f3w: \u201eMiasta regionu w XVII i XVIII w\u201d i \u201eRegion mielecki przed reform\u0105 konstytucyjn\u0105 w Galicji\u201d oraz wsp\u00f3\u0142autor (z T. Bied\u0105) \u201eMielec jako o\u015brodek miejski i siedziba powiatu\u201d w monografii \u201eMielec. Dzieje miasta i regionu\u201d, tom 1 (Mielec 1984). Od 1996 r. mieszka\u0142 w Lublinie i wyk\u0142ada\u0142 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Zmar\u0142 23 V 2002 r. Pochowany na starym cmentarzu w Lublinie przy ul. Lipowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OPIEKA I POMOC SPO\u0141ECZNA<\/strong>, pierwsz\u0105 mieleck\u0105 plac\u00f3wk\u0105 stanowi\u0105c\u0105 przytu\u0142ek dla r\u00f3\u017cnego rodzaju najubo\u017cszych (sieroty, podrzutki, osoby niedorozwini\u0119te umys\u0142owo i fizycznie, starcy) by\u0142 szpital ubogich z kaplic\u0105 \u015bw. Ducha. Usytuowany by\u0142 w pobli\u017cu ko\u015bcio\u0142a parafialnego Nawiedzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny i \u015bw. Mateusza Ewangelisty. Funkcjonowa\u0142 prawdopodobnie od powstania parafii rzymskokatolickiej, a ju\u017c na pewno od XVI w., bowiem w 1557 r. mieszczanin Lorens W\u0105sz podarowa\u0142 szpitalowi \u201eogr\u00f3d na b\u0142oniu na odzie\u017c dla ubogich\u201d. Obs\u0142ugiwali go mansjonarze. W 1595 r. wspomniano w dokumencie, \u017ce przytu\u0142ek jest uposa\u017cony czynszem 12 z\u0142otych polskich przez w\u0142a\u015bcicieli Mielca i czynszem 17 z\u0142p z d\u00f3br szlachcica Stanis\u0142awa Baranowskiego, pana na Maliniu i Trze\u015bni. Podobny szpital ubogich z kaplic\u0105 powsta\u0142 w drugim mie\u015bcie \u2013 Rzochowie, prawdopodobnie w latach 70. XVI w. Wtedy to w\u0142a\u015bciciel Tarnowa Stanis\u0142aw Tarnowski przekaza\u0142 kwot\u0119 1 500 z\u0142p radzie miejskiej i zobowi\u0105za\u0142 j\u0105 do utrzymywania os\u00f3b znajduj\u0105cych si\u0119 w przytu\u0142ku (jednoizbowym), kaplicy \u015bw. Ducha i prepozyta szpitalnego. Datki przekazywali te\u017c inni w\u0142a\u015bciciele d\u00f3br oraz mieszczanie. Obiekt ten znajdowa\u0142 si\u0119 poza miastem i by\u0142 (zw\u0142aszcza kaplica) stosunkowo nie\u017ale uposa\u017cony. Oba szpitale\u2013przytu\u0142ki (w Mielcu i Rzochowie) utrzymywane by\u0142y przez parafie, a wspierali je uposa\u017ceniami i datkami w\u0142a\u015bciciele miasta i hojniejsi mieszka\u0144cy. Sta\u0142ym dochodem by\u0142y wp\u0142aty mieszczan dzier\u017cawi\u0105cych grunty stanowi\u0105ce uposa\u017cenie szpitala. Na pocz\u0105tku XIX w. w parafialnym przytu\u0142ku w Mielcu, maj\u0105cym dwa pokoje, dwie komory i sie\u0144, znajdowa\u0142o si\u0119 5 ubogich i schorowanych os\u00f3b. Co kwarta\u0142 otrzymywa\u0142y one od proboszcza pieni\u0105dze na \u017cycie z zastrze\u017ceniem, \u017ce \u201enie maj\u0105 prawa \u017c\u0105da\u0107 od gromady i dominium naturali\u00f3w\u201d. W XIX w. powsta\u0142 w Mielcu drugi szpital dla ubogich i chorych im. Pinkasa Kranza. W 2. po\u0142owie XIX w. nasili\u0142o si\u0119 zjawisko przybywania z okolicznych wsi do Mielca ludzi ubogich i g\u0142oduj\u0105cych. Aby zapobiec mo\u017cliwym w takiej sytuacji konfliktom spo\u0142ecznym Rada Miejska stara\u0142a si\u0119 u w\u0142adz zwierzchnich o po\u017cyczki w zbo\u017cu, przeznacza\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 bud\u017cetu miasta dla najubo\u017cszych chrze\u015bcijan i izraelit\u00f3w, a nawet w niekt\u00f3rych okresach wyp\u0142aca\u0142a sta\u0142e miesi\u0119czne \u015bwiadczenia. Na pocz\u0105tku XX w. w bud\u017cecie miasta funkcjonowa\u0142y m.in.: \u201efundusz wsp\u00f3lnych ubogich\u201d, \u201efundusz ubogich chrze\u015bcijan\u201d i \u201efundusz szpitala im. P. Kranza\u201d. Pomoc ta nie zaspokaja\u0142a nawet minimum potrzeb ubogich, bowiem miasto nie by\u0142o w stanie da\u0107 wi\u0119cej, borykaj\u0105c si\u0119 z wieloma innymi problemami (np. na prowadzenie inwestycji zaci\u0105ga\u0142o ka\u017cdorazowo po\u017cyczki). W tej trudnej sytuacji wielk\u0105 pomoc\u0105 sta\u0142a si\u0119 charytatywna dzia\u0142alno\u015b\u0107 powsta\u0142ego w 1890 r. Towarzystwa \u015bw. Wincentego a\u2019 Paulo, kt\u00f3re za\u0142o\u017cy\u0142o i prowadzi\u0142o ochronk\u0119 z przedszkolem, szwalni\u0119 i kuchni\u0119 dla biednych. (Szerzej o Towarzystwie w odr\u0119bnym ha\u015ble.) W czasie I wojny \u015bwiatowej szeregi os\u00f3b potrzebuj\u0105cych pomocy i opieki systematycznie powi\u0119ksza\u0142y si\u0119, m.in. o inwalid\u00f3w wojennych i rodziny poleg\u0142ych. Dla zaj\u0119cia si\u0119 nimi w\u0142adze austriackie powo\u0142a\u0142y w 1916 r. Krajow\u0105 Komisj\u0119 Opieki nad Inwalidami Wojennymi, a w poszczeg\u00f3lnych miastach powiatowych \u2013 PKOnIW. Powsta\u0142o te\u017c Powiatowe Biuro Po\u015brednictwa Pracy dla Inwalid\u00f3w Wojennych. Pomoc dla inwalid\u00f3w zorganizowa\u0142y te\u017c gminy i parafie, organizuj\u0105c specjalne zbi\u00f3rki.. W pierwszych latach niepodleg\u0142ej Polski funkcjonowa\u0142y 3 ochronki dla sierot: katolicka, \u017cydowska i Towarzystwa im. \u015bw. Wincentego a\u2019 Paulo. Dla powi\u0119kszaj\u0105cej si\u0119 grupy bezrobotnych prowadzono kuchni\u0119, a dla eksmitowanych bezrobotnych przydzielano lokale zast\u0119pcze. M.in. cz\u0119\u015b\u0107 tych os\u00f3b ulokowano w domu nazywanym popularnie \u201eszpitalem\u201d przy ul. H. Sienkiewicza i Sandomierskiej. (Budynek ten zosta\u0142 rozebrany w latach 70. XX w. w zwi\u0105zku z rozbudow\u0105 ul. H. Sienkiewicza, a jego mieszka\u0144c\u00f3w przeniesiono do budownictwa wielorodzinnego MZBM, m.in. przy ul. J. Kochanowskiego.) W latach 1923-1925 r. wprowadzono w \u017cycie ustawy o zadaniach pa\u0144stwa i gminy wobec obywateli oraz o opiece spo\u0142ecznej, czyni\u0105c gmin\u0119 odpowiedzialn\u0105 za opiek\u0119 spo\u0142eczn\u0105. Niedostatki w bud\u017cecie spowodowa\u0142y, \u017ce w\u0142adze miasta przeznacza\u0142y na ten cel ledwie oko\u0142o 1,4 % bud\u017cetu. W 1928 r. powo\u0142ano Miejsk\u0105 Komisj\u0119 Opieki Spo\u0142ecznej oraz opiekun\u00f3w spo\u0142ecznych w trzech okr\u0119gach. Licz\u0105c na wsparcie w\u0142adz wojew\u00f3dzkich, w 1929 r. zg\u0142oszono akces do Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Mi\u0119dzykomunalnego Opieki Spo\u0142ecznej w Krakowie, ale mimo wp\u0142acania sk\u0142adek niewiele ode\u0144 uzyskiwano. W 1930 r. zwi\u0119kszono w bud\u017cecie wydatki na opiek\u0119 spo\u0142eczn\u0105 do 3,72 %. W powiecie mieleckim na pocz\u0105tku lat 30. wyra\u017anie wzros\u0142o bezrobocie (1934 r. \u2013 600 zarejestrowanych i oko\u0142o 4100 nie zarejestrowanych). Dora\u017anej pomocy w formie materialnej udziela\u0142 Powiatowy Komitet Opieki Spo\u0142ecznej, a korzysta\u0142o z niej corocznie kilkaset os\u00f3b z terenu Mielca i powiatu (w 1933 r. \u2013 840 os\u00f3b). Ponadto przy Wydziale Powiatowym utworzono Instytucj\u0119 Zast\u0119pcz\u0105 Funduszu Bezrobocia, kt\u00f3ra wyp\u0142aca\u0142a zasi\u0142ki zarejestrowanym bezrobotnym. Pewne z\u0142agodzenie problemu nast\u0105pi\u0142o po rozpocz\u0119ciu inwestycji drogowych, m.in. przy budowie drogi Mielec-Kolbuszowa i kilku dr\u00f3g gminnych oraz zatrudnieniu du\u017cej ilo\u015bci os\u00f3b przy likwidacji skutk\u00f3w wielkiej powodzi w 1934 r. Wynagradzano \u017cytem, m\u0105k\u0105 \u017cytni\u0105 i sol\u0105. Ponadto wymienione artyku\u0142y rozdano bezp\u0142atnie kilkuset rodzinom najbardziej poszkodowanym w powodzi. Sytuacja zacz\u0119\u0142a wyra\u017anie poprawia\u0107 si\u0119 od 1937 r., kiedy zatrudniono wiele os\u00f3b przy budowie fabryki samolot\u00f3w w Mielcu\u2013Cyrance, ale pomoc spo\u0142eczna pozostawa\u0142a nadal jednym z najwi\u0119kszych problem\u00f3w miasta. II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska (8 IX 1939 r. \u2013 5 VIII 1944 r.) pomno\u017cy\u0142y te k\u0142opoty. Ekstremalne warunki wojenne nie pozwala\u0142y na organizowanie opieki instytucjonalnej i w tej sytuacji biedota mog\u0142a liczy\u0107 jedynie na pomoc lepiej sytuowanych mielczan. W pierwszych latach powojennych do korzystania z pomocy spo\u0142ecznej kwalifikowa\u0142a si\u0119 zdecydowana wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w Mielca, st\u0105d od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci Miejskiej Rady Narodowej funkcjonowa\u0142a Komisja Opieki Spo\u0142ecznej. Dla dzieci specjalnej troski zorganizowano Pa\u0144stwowy Dom Dziecka w Smoczce. (W\u00f3wczas jeszcze poza granicami Mielca.) Wraz z rozwojem Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL problem biedoty \u00a0stawa\u0142 si\u0119 coraz mniej dokuczliwy, ale nigdy nie przesta\u0142 istnie\u0107. W okresie PRL (do 1989 r.) obowi\u0105zywa\u0142y nadal uregulowania prawne z lat 1923\u20131925. Pomocy materialnej i rzeczowej udzielano potrzebuj\u0105cym g\u0142\u00f3wnie poprzez jednostki Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej oraz PCK. Niezale\u017cnie od tych dzia\u0142a\u0144 pomaga\u0142 te\u017c r\u00f3\u017cnymi formami Ko\u015bci\u00f3\u0142 rzymskokatolicki. U schy\u0142ku lat 50. PCK podj\u0119\u0142o nowy rodzaj dzia\u0142a\u0144 opieku\u0144czych \u2013 tworzenie punkt\u00f3w opieki nad lud\u017ami w podesz\u0142ym wielu, szkol\u0105c w tym celu siostry pogotowia. W celu skoordynowania poczyna\u0144 opieki spo\u0142ecznej z instytucjami opieki zdrowotnej od 1961 r. w\u0142adze pa\u0144stwowe po\u0142\u0105czy\u0142y je w jeden resort. Koordynacj\u0105 tej wsp\u00f3lnej dzia\u0142alno\u015bci zajmowa\u0142y si\u0119 odt\u0105d w Mielcu Wydzia\u0142y Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej PPRN i MRN, a po likwidacji powiat\u00f3w \u2013 Wydzia\u0142 ZiOS Urz\u0119du Miejskiego i nieco p\u00f3\u017aniej \u2013 Dzia\u0142 S\u0142u\u017cb Spo\u0142ecznych Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej. W tym okresie wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142y tak\u017ce terenowe opiekunki spo\u0142eczne, kt\u00f3re nios\u0142y pomoc potrzebuj\u0105cymi w przydzielonych rejonach miasta. Cennymi i fachowymi us\u0142ugami s\u0142u\u017cy\u0142y te\u017c uczennice Liceum Medycznego w ramach Szkolnego Ko\u0142a PCK, poprzez \u201eKlub Dobrego Serca\u201d i \u201eKlub Opieki nad Cz\u0142owiekiem Chorym i Samotnym\u201d. Akcje pomocy osobom starszym organizowa\u0142o te\u017c harcerstwo. Na pocz\u0105tku lat 70. w Osiedlowym Domu Kultury MSM podj\u0119to pr\u00f3by dzia\u0142alno\u015bci z lud\u017ami starszymi (seniorami), a w 1977 r. utworzono pierwszy w Mielcu Klub Seniora, kt\u00f3rego cz\u0142onkowie stworzyli m.in. system samopomocy kole\u017ce\u0144skiej. Ten dobry przyk\u0142ad spowodowa\u0142, \u017ce w p\u00f3\u017aniejszych latach powsta\u0142y kluby seniora na innych mieleckich osiedlach. (Szerzej o klubach seniora w oddzielnych has\u0142ach.) System opieki spo\u0142ecznej diametralnie zmieni\u0142 si\u0119 w ramach g\u0142\u0119bokich przemian ustrojowych po 1989 r., przy rosn\u0105cym ub\u00f3stwie w\u015br\u00f3d os\u00f3b nie umiej\u0105cych poradzi\u0107 sobie w zmieniaj\u0105cych si\u0119 warunkach spo\u0142eczno-ekonomicznych. Na podstawie nowych uregulowa\u0144 prawnych 28 II 1990 r. MRN w Mielcu powo\u0142a\u0142a do \u017cycia Miejski O\u015brodek Pomocy Spo\u0142ecznej (MOPS). Ta nowa instytucja samorz\u0105du miejskiego zainicjowa\u0142a powstanie wielu plac\u00f3wek wsparcia spo\u0142ecznego lub pomaga\u0142a w ich tworzeniu przez organizacje i stowarzyszenia. W latach 90. powsta\u0142y m.in.: Zak\u0142ad Opieku\u0144czo-Leczniczy, Schronisko dla Bezdomnych im. \u015bw. Brata Alberta, \u015bwietlice profilaktyczno-wychowawcze, grupy wsparcia dla os\u00f3b uzale\u017cnionych, O\u015brodek Rehabilitacyjno-Wychowawczy, Lokalny Dom Pomocy Spo\u0142ecznej, Dom Dziennego Pobytu, Warsztaty Terapii Zaj\u0119ciowej i \u015arodowiskowy Dom Samopomocy. Rozwin\u0119\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 parafialne oddzia\u0142y Diecezjalnej \u201eCaritas Polskiej\u201d, powo\u0142anej 8 XII 1989 r. (m.in. uruchomiono dwie jad\u0142odajnie i zbi\u00f3rki dar\u00f3w dla ubogich). Problematyk\u0119 pomocy spo\u0142ecznej podj\u0119\u0142o te\u017c od 1999 r. nowo utworzone Starostwo Powiatowe, kt\u00f3re doprowadzi\u0142o do wybudowania nowoczesnego Domu Pomocy Spo\u0142ecznej przy ul. Ks. kard. S. Wyszy\u0144skiego oraz powo\u0142ania Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. M.in. z my\u015bl\u0105 o stworzeniu ubogiej m\u0142odzie\u017cy mo\u017cliwo\u015bci nieodp\u0142atnego korzystania z kurs\u00f3w specjalistycznych \u2013 16 X 1999 r. biskup ordynariusz tarnowski powo\u0142a\u0142 przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu Katolickie Centrum Edukacji M\u0142odzie\u017cy \u201eKana\u201d, kt\u00f3re rozpocz\u0119\u0142o funkcjonowanie od 2001 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OPIELA EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 10 V 1948 r. w Brzyskach, syn Jakuba i Magdaleny z domu Madej. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Elektryczn\u0105 w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie Technikum Elektryczne w Mielcu. Od 1965 r. pracowa\u0142 w Elektrociep\u0142owni \u201ePZL\u2013Mielec\u201d jako pracownik fizyczny, a nast\u0119pnie brygadzista. Jego pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142a praca spo\u0142eczna. W latach 60. i 70. dzia\u0142a\u0142 w Komisji M\u0142odzie\u017cowej przy Radzie Zak\u0142adowej WSK. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci harcerskiej, a zw\u0142aszcza organizacji zimowisk i letnich oboz\u00f3w. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 podharcmistrza. W latach 70. i 80. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedlowego osiedla M. Kopernika. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 na terenie osiedla, a zw\u0142aszcza imprez osiedlowych dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Wspiera\u0142 te\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 Klubu Seniora przy Osiedlowym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Mieszkaniowej przy MSM, \u0142awnikiem Kolegium ds. Wykrocze\u0144 i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 30 XI 1999 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OPIELA ZOFIA (z domu DZIEKAN)<\/strong>, urodzona 29 VI 1954 r. w \u0141opuszce Wielkiej, powiat przeworski, c\u00f3rka Wojciecha i Stanis\u0142awy z domu Szumierz. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Od dzieci\u0119cych lat nale\u017ca\u0142a do harcerstwa. Jako uczennica I LO by\u0142a dru\u017cynow\u0105 dru\u017cyn harcerskich i zuchowych dzia\u0142aj\u0105cych przy Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu. Od 1975 r. pracowa\u0142a w Komendzie Hufca Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego w Mielcu jako kwatermistrz. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci harcerstwa, m.in. zimowisk, oboz\u00f3w letnich, kurs\u00f3w szkoleniowych, rajd\u00f3w, biwak\u00f3w, akcji, konkurs\u00f3w i przegl\u0105d\u00f3w artystycznych. Przez kilka lat by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 Kr\u0119gu Instruktor\u00f3w Zuchowych \u201eLawina\u201d. Propagowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105 w miejscu zamieszkania. Z jej inicjatywy powsta\u0142a Harcerska Rada Osiedla M. Kopernika, pierwsza w Mielcu i jedna z pierwszych w kraju. Otrzyma\u0142a stopie\u0144 harcmistrza. W latach 80., w zwi\u0105zku z pr\u00f3bami reformowania dzia\u0142alno\u015bci PZPR, zosta\u0142a przeniesiona do pracy w Komitecie Miejskim w Mielcu, a po rozwi\u0105zaniu tej partii uczestniczy\u0142a w tworzeniu struktur Socjaldemokracji RP w rejonie mieleckim. W latach 90. pracowa\u0142a jako ksi\u0119gowa w kilku instytucjach, w latach 1995\u20132000 prowadzi\u0142a w\u0142asne biuro obrachunkowe, a od 2000 r. do 2004 r. by\u0142a zatrudniona w MZBM. Od 2004 r. przebywa na rencie i prowadzi spo\u0142ecznie ksi\u0119gowo\u015b\u0107 mieleckiego Zwi\u0105zku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP. Zmar\u0142a 16 X 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OPIE\u0141KA OTTON<\/strong>, urodzony 18 VI 1929 r. w Miko\u0142owie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w AKS Miko\u0142\u00f3w. W 1955 r. przeszed\u0142 do II\u2013ligowej \u201eStali\u201d Mielec i po kilku zmianach pozycji gra\u0142 jako prawy obro\u0144ca. W barwach \u201eStali\u201d wyst\u0119powa\u0142 w latach 1955\u20131964 i rozegra\u0142 blisko 170 mecz\u00f3w. W 1960 r. znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do historycznego pierwszego awansu \u201eStali\u201d do I ligi i w dw\u00f3ch sezonach ekstraklasy wyst\u0105pi\u0142 w 26 meczach. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Trenersk\u0105 w Katowicach. By\u0142 trenerem \u201eStali\u201d Mielec w rundzie jesiennej sezonu 1964\/1965, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 z zespo\u0142ami \u201eStali\u201d Nowa D\u0119ba i \u201eChemika\u201d Pustk\u00f3w. W latach 70. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Rybnika. W stanie wojennym wyjecha\u0142 do c\u00f3rki w Kempen (RFN) i tam zamieszka\u0142. Zmar\u0142 17 III 2000 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OP\u0141ATEK<\/strong>, uroczyste spotkanie \u015bwi\u0105teczno-noworoczne organizowane przez samorz\u0105d terytorialny, instytucje lub stowarzyszenia, najcz\u0119\u015bciej przed \u015bwi\u0119tami Bo\u017cego Narodzenia lub w styczniu. Program spotkania obejmuje m.in. kr\u00f3tkie podsumowanie danego roku, cz\u0119\u015b\u0107 artystyczn\u0105, modlitw\u0119 i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo duchownego oraz \u017cyczenia po\u0142\u0105czone z \u0142amaniem si\u0119 op\u0142atkiem. Zwyczaj op\u0142atkowy, przez wieki kultywowany w rodzinach chrze\u015bcija\u0144skich, przeniesiono w XX w. na spotkania wi\u0119kszych grup os\u00f3b, ale by\u0142y to sporadyczne przypadki. W Mielcu ten rodzaj spotkania upowszechni\u0142 si\u0119 w latach 90. XX w. Organizatorami s\u0105 m.in.: samorz\u0105d miejski, samorz\u0105d powiatowy, s\u0142u\u017cby mundurowe, urz\u0119dy, instytucje, niekt\u00f3re partie polityczne, stowarzyszenia kulturalne i sportowe, kluby seniora i niekt\u00f3re firmy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORACZEWSKI EDMUND JAN HENRYK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 27 VI 1807 r. w Bie\u017adziedzy, syn Feliksa i Magdaleny z Romer\u00f3w. Studia teologiczne odby\u0142 w Przemy\u015blu i w 1833 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 w diecezji przemyskiej. W 1843 r. przyby\u0142 do diecezji tarnowskiej i zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Doprowadzi\u0142 do odnowienia ko\u015bcio\u0142a parafialnego i wybudowania budynk\u00f3w gospodarczych. Wykazywa\u0142 tez wiele troski o \u017cycie religijne mielczan, a zw\u0142aszcza dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W latach 1850-1866 pe\u0142ni\u0142 funkcje dziekana dekanatu mieleckiego i inspektora szkolnego w okr\u0119gu mieleckim. By\u0142 tak\u017ce radc\u0105 konsystorza tarnowskiego do spraw ma\u0142\u017ce\u0144skich. Sw\u00f3j g\u0142\u0119boki patriotyzm okaza\u0142 w okresie powstania styczniowego (1863-1864), kiedy to wspiera\u0142 powsta\u0144c\u00f3w i opiekowa\u0142 si\u0119 nimi. Z tego powodu dwukrotnie w 1864 r. by\u0142 aresztowany przez w\u0142adze austriackie. Zmar\u0142 25 VII 1867 r. Spoczywa prawdopodobnie na starym cmentarzu parafialnym przy ul. Rzecznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORATORIUM \u201eKAROLINA \u2013 WYSTARCZY SOB\u0104 BY\u0106\u201d<\/strong>, m\u0119cze\u0144ska \u015bmier\u0107 b\u0142. Karoliny K\u00f3zk\u00f3wny przedstawiona w formie muzyki dramatycznej. Do s\u0142\u00f3w Andrzeja Pacu\u0142y z Krakowa muzyk\u0119 skomponowali mielczanie Ryszard Kusek i Witold G\u00f3ral, a kierownictwo artystyczne obj\u0119\u0142a Magdalena Drozd. \u015awiatowa prapremiera dzie\u0142a odby\u0142a si\u0119 9 XII 2016 r. w ko\u015bciele Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Wykonawcy: *Orkiestra Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu: I skrzypce \u2013 Karolina Janocha, Micha\u0142 Tulik, Klaudia Nizio\u0142ek, Martyna Piekarz, Kornelia Czechura i Julia Lipa; II skrzypce \u2013 Sylwia Bugaj, Natalia Augustyn, Ewelina Mazur i Kalina Rokosz; alt\u00f3wka \u2013 Emilia \u0141achut, Katarzyna Krawiec, Daria Klich i Anna Wojtas; wiolonczele \u2013 Adrianna Kafel, Hanna Kozio\u0142, Paulina Borowiec i Julia Maziarz; kontrabasy \u2013 Magdalena Maziarz, Konrad Sosi\u0144ski, Weronika Adamska i Bernadeta \u0141achut; flet \u2013 Ewa St\u0119pie\u0144; ob\u00f3j \u2013 Tomasz O\u017c\u00f3g; puzon \u2013 Witek G\u00f3ral; perkusja \u2013 Karol Bik; fortepian \u2013 S\u0142awomir Kusek; dyrygent \u2013 Ryszard Kusek; *Zesp\u00f3\u0142 BAND: gitary \u2013 Witek G\u00f3ral; gitara basowa \u2013 Krzysztof Mysona; perkusja \u2013 \u0141ukasz Sobczyk; *Obsada aktorska: Karolina \u2013 Emilia \u017burek; Jan K\u00f3zka \u2013 Marcin G\u00f3rski; Maria K\u00f3zka \u2013 Katarzyna G\u00f3rska; \u017bo\u0142nierz \u2013 Daniel Antoniewicz; Przewodnik ch\u00f3ru \u2013 Katarzyna Florek; *Ch\u00f3r: soprany \u2013 Joanna Opio\u0142a, Magdalena Matusiewicz, Agnieszka Hajduga, Barbara Ka\u0142uzi\u0144ska, El\u017cbieta \u017bd\u017carska, Katarzyna Rogal, Nina Kusek, Karolina Zych, Anna Wrona, Magdalena Drozd; alty \u2013 Anna Gromala, Alicja Majda, Maria Wrona, Angelica Barwacz, Magdalena Dobosz, Agnieszka Onik, Maria Dziedzic, Ma\u0142gorzata Such; tenory \u2013 Marcin Wielosik, Jaros\u0142aw Haza, Maciej Knapik, Damian \u015aliwa, Rafa\u0142 Talarczyk, Maciej Wierzchowiec; basy \u2013 Wiktor Patyk, Szymon Sobczyk, Daniel Antoniewicz, Krzysztof Mleczko, Zbigniew \u017bd\u017carski, Grzegorz Opio\u0142a; soli\u015bci \u2013 Wiktor Patyk, Emila \u017burek, El\u017cbieta \u017bd\u017carska, Damian \u015aliwa, Daniel Antoniewicz, Nina Kusek, Karolina Zych, Rafa\u0142 Talarczyk, Ma\u0142gorzata Such, Zbigniew \u017bd\u017carski i Magdalena Drozd. Ponadto oratorium zosta\u0142o wykonane w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lus\u0142awicach, ko\u015bciele parafialnym B\u0142ogos\u0142awionej Karoliny w Tyczach i bazylice Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORATOWSKI EDWARD J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 III 1948 r. w Tarnowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Zofii z domu Bro\u017cek. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 przy Zak\u0142adach Azotowych w Tarnowie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w 1962 r. w \u201eUnii\u201d Tarn\u00f3w i do 1973 r. gra\u0142 w tym zespole. W 1973 r. przeszed\u0142 do dru\u017cyny mistrza Polski \u201eStali\u201d Mielec. Wyst\u0119powa\u0142 w jej barwach do 1983 r. i jako pomocnik by\u0142 jednym z podstawowych zawodnik\u00f3w. Rozegra\u0142 w I lidze 226 spotka\u0144 i strzeli\u0142 16 bramek. Przyczyni\u0142 si\u0119 do wielu sukces\u00f3w \u201eStali\u201d, m.in. zdobycia mistrzostwa Polski w 1976 r., wicemistrzostwa w 1975 r. oraz trzecich miejsc w I lidze w 1974 r. i 1979 r., a tak\u017ce awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA w 1976 r. W meczu \u0107wier\u0107fina\u0142owym z Hamburgerem SV w Hamburgu (1 : 1) strzeli\u0142 bramk\u0119 dla mielczan. W latach 1984\u20131988 gra\u0142 w ligach amatorskich w USA. Pocz\u0105tkowo by\u0142 zawodnikiem \u201eWis\u0142y\u201d Chicago (1 rok), a nast\u0119pnie \u201ePolish\u2013American Eagles\u201d New York i z t\u0105 dru\u017cyn\u0105 zdoby\u0142 mistrzostwo ligi strefowej w 1987 r. Po powrocie do Mielca pracowa\u0142 m.in. w FKS \u201ePZL-Stal\u201d jako kierownik zespo\u0142u pi\u0142ki no\u017cnej (1993-1997). Od 1997 r. pracuje jako taks\u00f3wkarz. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PZPN.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORCZYKOWSKA MARIA (z domu KLIMEK)<\/strong>, urodzona 8 IX 1929 r. w Jaros\u0142awiu. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Jaros\u0142awiu i Technikum Mechanicznego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Studium Ekonomiczne przy WAP w Warszawie. Od 1945 r. pracowa\u0142a w odradzaj\u0105cym si\u0119 harcerstwie w Katowicach. W 1951 r. przyby\u0142a do Mielca i zosta\u0142a zatrudniona w WSK. W latach 50. jako instruktor KH ZHP by\u0142a dru\u017cynow\u0105 13 Dru\u017cyny Harcerek im. Bohater\u00f3w spod Monte Cassino przy Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 26 w Mielcu. W latach 1960-1962 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 komendantki Hufca ZHP w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a jako starszy inspektor w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym maj\u0105cym siedzib\u0119 na terenie WSK. By\u0142a w\u00f3wczas wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 i przewodnicz\u0105c\u0105 Organizacji Rodzin Wojskowych przy 21. PW. W 1971 r. przenios\u0142a si\u0119 do Warszawy i pracowa\u0142a w instytucjach centralnych, m.in. w Instytucie Organizacji Przemys\u0142u Maszynowego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORCZYKOWSKA TERESA JADWIGA (z domu RATUSI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 11 X 1950 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i Ireny z \u017bachowskich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (obecnie I LO), matur\u0119 zda\u0142a w 1968 r. Studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie (obecnie Akademia Ekonomiczna) i w 1973 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1973-1994 pracowa\u0142a w pionie handlowo-marketingowym WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d m.in. na stanowiskach kierownika sprzeda\u017cy i marketingu oraz szefa pionu handlowego, a w latach pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 asystenta dyrektora generalnego WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d S.A. i pe\u0142nomocnika Zarz\u0105du ds. program\u00f3w lotniczych. W 1995 r. zosta\u0142a zatrudniona w Agencji Rozwoju Przemys\u0142u S.A. Warszawa Oddzia\u0142 w Mielcu (zarz\u0105dca SSE EURO-PARK MIELEC). Jako kierownik i p. o. dyrektora ds. marketingu (do 2001 r.) zajmowa\u0142a si\u0119 pozyskiwaniem i obs\u0142ug\u0105 projekt\u00f3w inwestycyjnych. Przyczyni\u0142a si\u0119 do skutecznej promocji mieleckiej SSE w kraju i poza jego granicami. W 2001 r. po wygranym konkursie zosta\u0142a oddelegowana przez Ministerstwo Gospodarki do pracy w Wydziale Ekonomiczno-Handlowym Ambasady RP w Waszyngtonie na stanowisko attache ekonomicznego. W grudniu 2002 r. powr\u00f3ci\u0142a do pracy w ARP Warszawa O\/Mielec i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora ds. marketingu. W kwietniu 2003 r. zosta\u0142a desygnowana przez ARP do pracy w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako cz\u0142onek zarz\u0105du \u2013 wiceprezes ds. handlowych i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142a do kwietnia 2005 r. W okresie od stycznia 2004 do kwietnia 2005 by\u0142a te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du CENZIN Sp. z o.o. w Warszawie. Od VIII 2005 r. jest ekspertem Oddzia\u0142u ARP S.A. w Mielcu do spraw Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego i podstref SSE EURO-PARK MIELEC. Zda\u0142a egzaminy pa\u0144stwowe z j\u0119zyka angielskiego (j\u0119zyk biznesowy, t\u0142umaczenia tekst\u00f3w technicznych) oraz uczestniczy\u0142a w wielu specjalistycznych seminariach i szkoleniach krajowych i zagranicznych. Poza j\u0119zykiem angielskim w\u0142ada j\u0119zykami: niemieckim, rosyjskim, hiszpa\u0144skim i serbsko-chorwackim. Jako rodowita mielczanka anga\u017cuje si\u0119 w sprawy \u015brodowiska, a zw\u0142aszcza kultury regionalnej. Od 2019 r. do 2023 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wiceprezesa Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 w zakresie popularyzacji wiedzy o subregionie mieleckim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OR\u0118DOWNIK (\u201eOR\u0118DOWNIK Starostwa i Wydzia\u0142u Rady powiatowej w Mielcu\u201d)<\/strong>, gazeta urz\u0119dowa Starostwa Powiatowego w Mielcu w latach mi\u0119dzywojennych. Publikowa\u0142a ustawy lub ich fragmenty, rozporz\u0105dzenia i zarz\u0105dzenia w\u0142adz pa\u0144stwowych i lokalnych, obwieszczenia i og\u0142oszenia urz\u0119dowe. Ukazywa\u0142a si\u0119 1 i 15 ka\u017cdego miesi\u0105ca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORGANIZACJA M\u0141ODZIE\u017bY TOWARZYSTWA UNIWERSYTETU ROBOTNICZEGO (OM TUR)<\/strong>, socjalistyczna organizacja m\u0142odzie\u017cowa zwi\u0105zana z Polsk\u0105 Parti\u0105 Socjalistyczn\u0105 (PPS). Powsta\u0142a w lutym 1926 r. z inspiracji Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Prowadzi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 o\u015bwiatow\u0105, kulturaln\u0105 i sportow\u0105 w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy. Przeciwstawia\u0142a si\u0119 klerykalizmowi i antysemityzmowi. Z powodu nawi\u0105zania wsp\u00f3\u0142pracy z komunistami i radykalnymi ugrupowaniami ch\u0142opskimi zosta\u0142a w latach 30. rozwi\u0105zana, a jej rol\u0119 PPS powierzy\u0142a Wydzia\u0142owi M\u0142odzie\u017cy. Jesieni\u0105 1944 r. lubelska organizacja PPS ponownie powo\u0142a\u0142a OM TUR, sprzyjaj\u0105c\u0105 decyzjom PKWN i KRN. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 wznowiono w 1945 r. Organizatork\u0105 pracy Zarz\u0105du Powiatowego OM TUR w Mielcu by\u0142a Julia Siewierska. Pierwszym spo\u0142ecznym przewodnicz\u0105cym ZP zosta\u0142 dr Stanis\u0142aw Maraszewski, a wiceprzewodnicz\u0105cym urz\u0119duj\u0105cym Eugeniusz Zwo\u017any. Organizacja powr\u00f3ci\u0142a do przedwojennych form pracy i dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej, a wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 formami jej pracy by\u0142 zesp\u00f3\u0142 teatralny i biblioteka, kt\u00f3ra znajdowa\u0142a si\u0119 na I pi\u0119trze budynku kina \u201eOdra\u201d (p\u00f3\u017aniej \u201eBajka\u201d) przy ul. S. S\u0119kowskiego. Starano si\u0119 r\u00f3wnie\u017c likwidowa\u0107 analfabetyzm w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy, cz\u0119sto pozyskuj\u0105c przy tym nowych cz\u0142onk\u00f3w. Po organizacyjnym umocnieniu si\u0119 aktywnie uczestniczono w \u017cyciu spo\u0142eczno-politycznym. Cz\u0142onkowie mieleckiej OM TUR zg\u0142aszali si\u0119 do Wojska Polskiego, MO i ORMO oraz uczestniczyli w r\u00f3\u017cnych akcjach zwi\u0105zanych z utrwalaniem w\u0142adzy ludowej, m.in. w agitacji przed referendum ludowym w 1946 r. i wyborami do Sejmu Ustawodawczego w 1947 r. Chocia\u017c nie by\u0142o \u017cadnych ustale\u0144 pomi\u0119dzy organizacjami, przyj\u0119\u0142o si\u0119, \u017ce OM TUR dzia\u0142a\u0142 przede wszystkim na terenie tzw. Starego Mielca, a ZWM na terenie osiedla fabrycznego. W dniach 20-22 VII 1948 r. na Kongresie Zjednoczeniowym we Wroc\u0142awiu OM TUR zosta\u0142a po\u0142\u0105czona z ZWM, ZMW RP \u201eWici\u201d i ZMD w jedn\u0105 organizacj\u0119 m\u0142odzie\u017cow\u0105 \u2013 Zwi\u0105zek M\u0142odzie\u017cy Polskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORGANIZACJA OR\u0141A BIA\u0141EGO (OOB)<\/strong>, konspiracyjna organizacja utworzona 20 IX 1939 r. w Krakowie (w pierwszych dniach okupacji hitlerowskiej) na bazie struktur Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W jej ramach utworzono 8 rejon\u00f3w organizacyjnych, w tym rejon Mielec, gdzie w wytw\u00f3rni samolot\u00f3w, kt\u00f3ra pod niemieckim zarz\u0105dem mia\u0142a s\u0142u\u017cy\u0107 lotnictwu, bardzo szybko zorganizowano grupy sabota\u017cowe. Szefem mieleckiego rejonu OOB zosta\u0142 Stanis\u0142aw Dolina (\u201eIgnac\u201d), organizator jednej z pierwszych (je\u015bli nie pierwszej) grup sabota\u017cowych. Nale\u017c\u0105cy do OOB Micha\u0142 Skarbi\u0144ski (g\u0142\u00f3wny in\u017cynier techniczny fabryki) i Tadeusz Wondo\u0142owski wraz z grup\u0105 zaufanych pracownik\u00f3w w dniu 23 XI 1939 r. usun\u0119li dokumentacj\u0119 polskich samolot\u00f3w oraz uszkodzili cz\u0119\u015b\u0107 urz\u0105dze\u0144. W okresie zimy 1939\/1940 organizacja mielecka tworzy\u0142a kolejne grupy sabota\u017cowe. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci OOB w jej \u015bcis\u0142ym kierownictwie znalaz\u0142 si\u0119 by\u0142y cz\u0142onek kierownictwa mieleckiego przedsi\u0119biorstwa mjr Pawe\u0142 Zag\u00f3rowski (ps. \u201eG\u00f3ralik\u201d), pe\u0142ni\u0105cy najpierw funkcj\u0119 szefa OOB na okr\u0119g b. COP, a od listopada 1939 r. \u2013 komendant Okr\u0119gu Krakowskiego. Inny mielczanin mjr Jan Ferenc (ps. \u201eProfesor\u201d, \u201eDoktor\u201d) zosta\u0142 szefem Ekspozytury Wywiadu OOB. W pocz\u0105tkowej fazie dzia\u0142alno\u015bci OOB w Mielcu jej aktywnym cz\u0142onkiem by\u0142 tak\u017ce W\u0142adys\u0142aw Jasi\u0144ski (ps. \u201eAndrzej Kmicic\u201d, p\u00f3\u017aniej \u201eJ\u0119dru\u015b\u201d), kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142 przysi\u0119g\u0119 przed mjr. Zag\u00f3rowskim. W lutym 1940 r. OOB zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORGANIZACJA ORTODOKS\u00d3W (POK\u00d3J WIERNYCH \u017bYD\u00d3W)<\/strong>, organizacja \u017cydowska dzia\u0142aj\u0105ca w okresie mi\u0119dzywojennym XX w. Skupia\u0142a wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017byd\u00f3w, ale w dzia\u0142alno\u015bci nie wykazywa\u0142a du\u017cej aktywno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. Zachowywa\u0142a si\u0119 z umiarem i deklarowa\u0142a popieranie interes\u00f3w pa\u0144stwowych. Jej przyw\u00f3dc\u0105 w Mielcu by\u0142 kupiec Lejzor Gross, a do czo\u0142owych dzia\u0142aczy nale\u017celi: Lejzor Verstendig \u2013 w\u0142a\u015bciciel nieruchomo\u015bci, Lejzor Salpeter \u2013 prawnik i Simche Friedman.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORGANIZACJA SYJONISTYCZNA<\/strong>, organizacja \u017cydowska dzia\u0142aj\u0105ca w okresie mi\u0119dzywojennym XX w. Jako g\u0142\u00f3wny cel stawia\u0142a sobie propagowanie idei utworzenia niepodleg\u0142ego \u017cydowskiego pa\u0144stwa na terenie Palestyny. Wspiera\u0142a emigracj\u0119 \u017byd\u00f3w do Palestyny i organizowa\u0142a zbi\u00f3rki pieni\u0119dzy na ten cel. Mia\u0142a znacznie mniej (od ortodoks\u00f3w) cz\u0142onk\u00f3w, ale prowadzi\u0142a bardzo aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107, szczeg\u00f3lnie kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 (przedstawienia teatralne, odczyty). Liderami organizacji w Mielcu byli: Maks Aschheim \u2013 przedsi\u0119biorca i Aron Stempler.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORGANIZACJE POZARZ\u0104DOWE<\/strong>, organizacje niezale\u017cne od administracji publicznej (rz\u0105dowej), dzia\u0142aj\u0105ce spo\u0142ecznie i nie dla zysku (non-profit). Skupia osoby, kt\u00f3re pracuj\u0105 w organizacji z w\u0142asnej woli i spo\u0142ecznie (wolontariuszy). Ich dzia\u0142alno\u015b\u0107 oparta jest na ustawie o dzia\u0142alno\u015bci po\u017cytku publicznego i o wolontariacie z dnia 24 IV 2003 r. Znaczna cz\u0119\u015b\u0107 mieleckich o.p. jest ko\u0142ami lub oddzia\u0142ami organizacji og\u00f3lnopolskich. Najstarsze z nich posiadaj\u0105 XIX-wieczny rodow\u00f3d. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 powsta\u0142a jednak po 1990 r., w warunkach rozpowszechniania i sprzyjania idei spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego. O ich historii i formach dzia\u0142alno\u015bci \u2013 szerzej w oddzielnych has\u0142ach. W 2007 r. dzia\u0142a\u0142y na terenie Mielca: 1) \u201eArka\u201d Poradnia Specjalistyczna i Telefon Zaufania \u2013 Oddzia\u0142 Terenowy Stowarzyszenia \u2013 ul. Ks. H. Arczewskiego 5a, 2) Aeroklub Mielecki \u2013 ul. Kosmonaut\u00f3w, lotnisko, 3) Akcja Katolicka Parafia Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 ul. M. Pisarka 16, 4) Automobilklub Mielecki \u2013 ul. L. Solskiego 1\/3, 5) \u201eCaritas\u201d Diecezji Tarnowskiej Okr\u0119g Mielecki \u2013 ul. B\u0142. Ks. R. Sitki 3, 6) \u201eCaritas\u201d DT O\/Parafia MBNP \u2013 ul. Ks. H. Arczewskiego 5a, 7) \u201eCaritas\u201d DT O\/Parafia Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej \u2013 ul. Kardyna\u0142a S. Wyszy\u0144skiego, 8) Fundacja Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego \u2013 ul. H. Sienkiewicza 1, 9) Fundacja \u201eSOS \u017bycie\u201d \u2013 ul. Cz. Ta\u0144skiego 2, 10) Forum Organizacji Pozarz\u0105dowych Powiatu Mieleckiego \u2013 ul. K. Pu\u0142askiego 4\/46, 11) Katolickie Centrum Edukacji M\u0142odzie\u017cy \u201eKana\u201d \u2013 ul. Ks. H. Arczewskiego 7, 12) Klub Inteligencji Katolickiej \u2013 ul. Ks. H. Arczewskiego 5a, 13) Klub Szachowy \u201eLotnik\u201d \u2013 ul. J. Kili\u0144skiego 37, 14) Klub \u017beglarski \u201eOrkan\u201d \u2013 ul. W. Kossaka 6\/4, 15) Liga Obrony Kraju Zarz\u0105d Rejonowy \u2013 ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka 3 ZST, 16) Mielecki Klub G\u00f3rski \u201eCarpatia\u201d \u2013 ul. Hynka 8, 17) Mielecki Klub P\u0142etwonurk\u00f3w \u201eChimera\u201d \u2013 ul. E. Biernackiego 1, 18) Mieleckie Forum Kobiet \u2013 ul. \u0141\u0105kowa 5e, 19) Mieleckie Stowarzyszenie Chorych na Stwardnienie Rozsiane \u2013 ul. K. Pu\u0142askiego 3, 20) Mieleckie Stowarzyszenie Ekologiczne \u2013 ul. Wolno\u015bci 206, 21) Mieleckie Towarzystwo Muzyczne \u2013 ul. T. Ko\u015bciuszki 10, 22) Mieleckie Towarzystwo Ochrony Zwierz\u0105t \u2013 ul. Targowa 11, 23) Mi\u0119dzyszkolny Klub Sportowy \u201eIkar\u201d \u2013 ul. L. Solskiego 1, 24) Odrodzone Towarzystwo Gimnastyczne \u201eSok\u00f3\u0142\u201d \u2013 ul. Warszawska 5, 25) Podkarpackie Stowarzyszenie Wspierania Bezrobotnych \u2013 ul. Kard. S. Wyszy\u0144skiego 16, 26) Polski Czerwony Krzy\u017c \u2013 ul. S. \u017beromskiego 22, 27) Polski Zwi\u0105zek G\u0142uchych Terenowy O\u015brodek Rehabilitacji i Wsparcia Spo\u0142ecznego dla Os\u00f3b Nies\u0142ysz\u0105cych \u2013 ul. T. Ko\u015bciuszki 2\/4, 28) Polski Zwi\u0105zek Niewidomych \u2013 Okr\u0119g Podkarpacki Ko\u0142o Powiatowe \u2013 ul. E. Biernackiego 1\/67, 29) Polskie Stowarzyszenie Diabetyk\u00f3w Ko\u0142o Miejskie \u2013 ul. E. Biernackiego 2a, 30) Polskie Towarzystwo Lekarskie Ko\u0142o w Mielcu \u2013 ul. S. \u017beromskiego 22, 31) Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Os\u00f3b z Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym Ko\u0142o w Mielcu O\u015brodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy \u2013 ul. I. \u0141ukasiewicza 1c, 32) Polskie Towarzystwo Tatrza\u0144skie \u2013 ul. Hynka 8, 33) Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze Oddzia\u0142 Miejski \u2013 ul. Chopina 8, 34) Powiatowy Szkolny Zwi\u0105zek Sportowy \u2013 ul. Warszawska 1, 35) Rejonowe Ko\u0142o Pomocy Dzieciom i M\u0142odzie\u017cy Niepe\u0142nosprawnej Ruchowo \u2013 ul. A. Mickiewicza 51, 36) Stowarzyszenie \u201eNasz Mielec\u201d \u2013 ul. Wolno\u015bci 224, 37) Stowarzyszenie \u201eFKS Stal Mielec\u201d \u2013 ul. L. Solskiego 1, 38) Stowarzyszenie Amazonek Powiatu Mieleckiego \u2013 ul. Cz. Ta\u0144skiego 2, 39) Stowarzyszenie Hospicjum Domowe \u2013 ul. Ks. H. Arczewskiego 5, 40) Stowarzyszenie Kulturalne J\u2019ARTE \u2013 ul. Dworcowa 10\/13, 41) Stowarzyszenie Kultury Fizycznej \u201eODEK\u201d \u2013 ul. J. Kusoci\u0144skiego 13a, 42) Stowarzyszenie Lekarzy Podstawowej Opieki Zdrowotnej \u2013 ul. Cz. Ta\u0144skiego 2, 43) Stowarzyszenie Muzyczne \u201ePro-Musica\u201d \u2013 al. Niepodleg\u0142o\u015bci 7, 44) Stowarzyszenie \u201eNasze Miasto\u201d \u2013 ul. E. Biernackiego 1\/35, 45) Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Aktywno\u015bci Zawodowej Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych Intelektualnie Zaw\u00f3d-Praca-Samodzielno\u015b\u0107 \u2013 ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi 1, 46) Stowarzyszenie na Rzecz Wsparcia Rozwoju Spo\u0142ecznego \u201eWrzos\u201d \u2013 ul. L. Solskiego 1, 47) Stowarzyszenie Pi\u0142ki R\u0119cznej \u201eStal Mielec\u201d \u2013 ul. L. Solskiego 1, 48) Stowarzyszenie Pokrzywdzonych przy Zak\u0142ad Ubezpiecze\u0144 Spo\u0142ecznych \u2013 ul. K. Pu\u0142askiego 4\/31, 49) Stowarzyszenie Polskich Kombatant\u00f3w Ko\u0142o w Mielcu, 50) Stowarzyszenie Polak\u00f3w Poszkodowanych przez III Rzesz\u0119 Ko\u0142o w Mielcu \u2013 ul. E. Biernackiego 1, 51) Stowarzyszenie Promocji Polskiego Lotnictwa \u201ePROMLOT\u201d \u2013 ul. \u0141owiecka 21, 52) Stowarzyszenie Przyjaci\u00f3\u0142 Francji \u2013 Szko\u0142a Podstawowa nr 6 ul. L. Solskiego 8, 53) Stowarzyszenie Rodzic\u00f3w Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych i Os\u00f3b Wspieraj\u0105cych przy W.T.Z. w Mielcu \u2013 ul. A. Kocjana 15, 54) Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Tarnowskiej przy Parafii Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 ul. M. Pisarka 16a, 55) Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Tarnowskiej przy Parafii MBNP \u2013 ul. Ks. H. Arczewskiego 5, 56) Stowarzyszenie Rom\u00f3w w Mielcu \u2013 ul. Miasteczko M\u0142odego Robotnika 37\/6, 57) Stowarzyszenie Rozwoju Ma\u0142ych i \u015arednich Przedsi\u0119biorstw w Mielcu \u2013 ul. F. Chopina 20c\/16, 58) Stowarzyszenie Rozwoju Powiat\u00f3w Podkarpacia – al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14\/7, 59) Stowarzyszenie Senior\u00f3w Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d, 60) Stowarzyszenie Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Stanis\u0142awskiego \u2013 al. Niepodleg\u0142o\u015bci 7, 61) Stowarzyszenie Trze\u017awo\u015bciowe \u201eNowe \u017bycie\u201d \u2013 ul. F. Chopina 8, 62) \u015awiatowy Zwi\u0105zek \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej Ko\u0142o w Mielcu \u2013 ul. Jagiello\u0144czyka 3, 63) Towarzystwo Gimnastyczne \u201eSok\u00f3\u0142\u201d \u2013 ul. Warszawska 5, 64) Towarzystwo Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera \u2013 ul. Jadernych 19, 65) Towarzystwo Pomocy im. \u015aw. Brata Alberta Ko\u0142o Mieleckie \u2013 ul. Sandomierska 19, 66) Towarzystwo Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci Oddzia\u0142 Miejski \u2013 ul. A. Mickiewicza 51, 67) Towarzystwo \u015apiewacze \u201eMelodia\u201d im. S. Lachmana \u2013 al. Niepodleg\u0142o\u015bci 7, 68) Uczniowski Klub Sportowy \u201eZaprawa\u201d przy Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych \u2013 ul. Jagiello\u0144ska 3, 69) Zwi\u0105zek By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy WP Ko\u0142o nr 1 \u2013 ul. Rzeczna 11, 70) Zwi\u0105zek Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w \u2013 ul. A. Mickiewicza 13, 71) Zwi\u0105zek Inwalid\u00f3w Wojennych Ko\u0142o \u2013 ul. A. Asnyka 2, 72) Zwi\u0105zek Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych Zarz\u0105d Miejski \u2013 ul. F. Chopina 8, 73) Zwi\u0105zek Polskich Spadochroniarzy XXXVI Oddzia\u0142 \u2013 al. Ducha \u015awi\u0119tego 1\/21, 74) Zwi\u0105zek Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych RP Oddzia\u0142 Powiatowy \u2013 ul. H. Sienkiewicza 54, 75) Zwi\u0105zek Sybirak\u00f3w \u2013 ul. Metalowc\u00f3w 9, 76) Zwi\u0105zek \u017bo\u0142nierzy-G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych w latach 1949-1959 \u2013 ul. E. Biernackiego 1, 77) Zwi\u0105zek Harcerstwa Polskiego Hufiec \u2013 ul. A. Asnyka 2, 78) Zwi\u0105zek Harcerstwa Rzeczypospolitej \u2013 ul. Grunwaldzka 3. Po 2006 r. powsta\u0142y kolejne organizacje, m.in. Mielecki Uniwersytet Trzeciego Wieku (2007) i Polskie Towarzystwo Gimnastyczne \u201eSok\u00f3\u0142 1893\u201d (2007). Ponadto Zwi\u0105zek By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy zmieni\u0142 nazw\u0119 na Zwi\u0105zek \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORGANY W KO\u015aCIELE MATKI BO\u017bEJ NIEUSTAJ\u0104CEJ POMOCY<\/strong>, wed\u0142ug zgodnej opinii wielu wybitnych organist\u00f3w polskich i zagranicznych \u2013 jeden z najnowocze\u015bniejszych i najlepszych instrument\u00f3w organowych w Polsce. Inicjatorami zakupu tego \u015bwiatowej klasy instrumentu byli: proboszcz parafii MBNP ks. dr Jan Bia\u0142obok i organista parafii MBNP Stanis\u0142aw Tulik. Za porad\u0105 doc. Mariana Machury (Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie) i prof. Jerzego Erdmana (ekspert Ministerstwa Kultury i Sztuki, przedstawiciel Centrali Handlu Przemys\u0142u Muzycznego w Warszawie) zam\u00f3wienie na budow\u0119 organ\u00f3w z\u0142o\u017cono do niemieckiej firmy Bautzen Eule. Monta\u017c organ\u00f3w w mieleckim ko\u015bciele zosta\u0142 wykonany od czerwca 1983 r. do listopada 1986 r. \u015arodki finansowe na zap\u0142at\u0119 za wykonanie organ\u00f3w uzyskano g\u0142\u00f3wnie z dobrowolnych sk\u0142adek pieni\u0119\u017cnych parafian, przy wsparciu wiernych spoza parafii. Zesp\u00f3\u0142 ekspert\u00f3w przy odbiorze technicznym i artystycznym bardzo wysoko oceni\u0142 walory instrumentu. Posiada on 47 g\u0142os\u00f3w, w tym 8 g\u0142os\u00f3w j\u0119zykowych (1 g\u0142os = rz\u0105d 58 piszcza\u0142ek w klawiaturze r\u0119cznej i 30 piszcza\u0142ek w klawiaturze no\u017cnej – pedale). G\u0142osy z\u0142o\u017cone (mixtura) sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 z kilku rz\u0119d\u00f3w piszcza\u0142ek. \u0141\u0105cznie znajduje si\u0119 3351 piszcza\u0142ek, w tym 2943 piszcza\u0142ek wargowych (labialnych) i 408 piszcza\u0142ek j\u0119zykowych. O wysokiej klasie instrumentu \u015bwiadczy te\u017c traktura mechaniczna. 23 XI 1986 r. mieleckie organy po\u015bwi\u0119ci\u0142 biskup ordynariusz dr Jerzy Ablewicz, a inauguracyjne koncerty wykonali: N. Noebel \u2013 przedstawiciel firmy Bautzen Eule i organista katedry w Bautzen oraz prof. Jerzy Erdman z Warszawy (m.in. \u201eSymfonia Lurdzka\u201d F. Nowowiejskiego). Odt\u0105d organy u\u017cywane s\u0105 nie tylko do cel\u00f3w liturgicznych, ale tak\u017ce udost\u0119pniane do koncert\u00f3w. Od 1998 r. s\u0105 g\u0142\u00f3wnym instrumentem corocznego Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Organowego (od 2002 r. Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego). Koncertowali na nich tacy mistrzowie jak \u00a0m.in.: Jan Van Mol (Belgia), Jean Pierre Lecauday (Francja), W\u0142odzimierz Kaszuba (Ukraina), Alessandro Bianchi (W\u0142ochy) i Rodrigo Valencia (Kolumbia) oraz Polacy: Joachim Grubich, Roman Perucki, Klemens Gudel, Robert Grudzie\u0144 i J\u00f3zef Serafin.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORION<\/strong>, Mielecki Tygodnik Reklamowo\u2013Og\u0142oszeniowo\u2013Informacyjny, gazeta wydawana od 15 IX 1992 r. w Mielcu przez Biuro Og\u0142osze\u0144 \u201eORION\u201d i drukowana przez P. W. \u201eInCom\u201d w \u201eDomu Rzemios\u0142a\u201d. Rozpowszechniano j\u0105 nieodp\u0142atnie w rejonach Mielca, D\u0119bicy, Kolbuszowej i Radomy\u015bla Wielkiego. Ukazywa\u0142a si\u0119 w latach 90.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORKANA W\u0141ADYS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (576 m) ulic miejskich na osiedlu Borek. Biegnie od ul. R. Traugutta do ul. G. Morcinka, r\u00f3wnolegle do ul. H. Sienkiewicza, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. J. Bema. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70. XX w., a status ulicy i patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Po obu jej stronach wybudowano wiele dom\u00f3w jednorodzinnych, kt\u00f3re w oprawie bujnej zieleni tworz\u0105 sympatyczny pejza\u017c. W czasie budowy w latach 1995-1996 wykonano asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach.
Patron ulicy: W\u0141ADYS\u0141AW ORKAN (1875\u20131930) to jeden z wybitniejszych tw\u00f3rc\u00f3w literackich okresu M\u0142odej Polski. Podejmowa\u0142 problematyk\u0119 \u017cycia wsi podhala\u0144skiej i proponowa\u0142 jej zreformowanie (m.in. powie\u015bci Komornicy i W roztokach, zbi\u00f3r wierszy Z tej smutnej ziemi, dramat Franek Rakoczy). Innym wiod\u0105cym tematem tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142a relacja cz\u0142owiek \u2013 natura (m.in. powie\u015b\u0107 Pom\u00f3r). Nie unika\u0142 tematyki historycznej (powie\u015bci Drzewiej, Kostka Napierski). Broni\u0142 interes\u00f3w ludno\u015bci g\u00f3ralskiej. Bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako oficer 4 Pu\u0142ku Piechoty Legion\u00f3w Polskich. W niepodleg\u0142ej Polsce kontynuowa\u0142 tematyk\u0119 wiejsk\u0105 (Listy ze wsi). Inne wa\u017cniejsze utwory z lat 20. to: dramat Widma, powie\u015b\u0107 Czantoria i cykl liryk\u00f3w Pochwa\u0142a \u017cycia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORKIESTRA D\u0118TA M\u0141ODZIE\u017bOWA RCK<\/strong>, powsta\u0142a w 1980 r. we wsp\u00f3\u0142pracy Robotniczego Centrum Kultury WSK z Zespo\u0142em Szk\u00f3\u0142 Technicznych w celu bie\u017c\u0105cego przygotowywania muzyk\u00f3w do Orkiestry D\u0119tej RCK. Jej za\u0142o\u017cycielem i dyrygentem przez wiele lat by\u0142 Antoni Czachor. Wykonywa\u0142a typowy repertuar tego typu orkiestr, m.in. marsze, \u00a0wi\u0105zanki melodii patriotycznych i ludowych. Koncertowa\u0142a wielokrotnie na imprezach w Mielcu i okolicznych miejscowo\u015bciach. Mimo sporej rotacji osi\u0105gn\u0119\u0142a bardzo dobry poziom artystyczny. Kilkana\u015bcie razy zdoby\u0142a tytu\u0142 laureata Wojew\u00f3dzkiego Przegl\u0105du Szkolnych Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych. (Centralnych przegl\u0105d\u00f3w nie organizowano.) Wykszta\u0142ci\u0142a kilkudziesi\u0119ciu muzyk\u00f3w dla orkiestr i innych zespo\u0142\u00f3w muzycznych. W latach 90. jej prowadzenie przej\u0105\u0142 Waldemar Ozga. Zmieni\u0142 repertuar i styl, tworz\u0105c w\u0142a\u015bciwie big\u2013band. Nowa formu\u0142a zespo\u0142u przyj\u0119\u0142a si\u0119 w \u015brodowisku, a wysok\u0105 klas\u0119 zespo\u0142u potwierdzi\u0142y niezwykle udane wyst\u0119py w mie\u015bcie Tiszaf\u00f6ldvar na W\u0119grzech (2000) i mie\u015bcie \u017bukowo w Rosji (2004).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORKIESTRA D\u0118TA OSP W MIELCU<\/strong>, pierwszy stra\u017cacki zesp\u00f3\u0142 muzyczny powsta\u0142 w latach 1894-1896, kiedy naczelnikiem by\u0142 Tomasz Wo\u017aniak. (\u201eza\u0142o\u017cy\u0142 muzyk\u0119\u201d). Jego pierwszy sk\u0142ad by\u0142 zapewne niewielki, bowiem o muzyk\u00f3w i odpowiednie instrumenty by\u0142o w\u00f3wczas bardzo trudno. W czasie I wojny \u015bwiatowej zaprzestano dzia\u0142alno\u015bci, a w czasie kilkakrotnego pobytu wojsk obu stron instrumenty zosta\u0142y zniszczone lub uszkodzone. Po wojnie, ju\u017c w niepodleg\u0142ej Polsce, ponownie zorganizowano orkiestr\u0119, zakupiono dla\u0144 instrumenty, nuty i mundury. W 1923 r. liczy\u0142a ona blisko 30 muzyk\u00f3w. Wyst\u0119powa\u0142a na uroczysto\u015bciach patriotycznych, religijnych i stra\u017cackich. Na pocz\u0105tku lat 30. dzia\u0142alno\u015b\u0107 os\u0142ab\u0142a, gdy\u017c mielecka jednostka prze\u017cywa\u0142a kryzys finansowy. Po obj\u0119ciu prezesury przez dr. Andrzeja Dziadyka (1935) dokonano przegl\u0105du instrument\u00f3w i niesprawne naprawiono, a ponadto zwr\u00f3cono si\u0119 do spo\u0142ecze\u0144stwa o specjalne datki. To uaktywni\u0142o orkiestr\u0119 i funkcjonowa\u0142a bez wi\u0119kszych k\u0142opot\u00f3w do lata 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) nie dzia\u0142a\u0142a. Reaktywowanie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o wiosn\u0105 1946 r. W sk\u0142ad orkiestry wchodzi\u0142o 20\u201330 muzyk\u00f3w. Pierwsze powojenne wyst\u0119py orkiestry odby\u0142y si\u0119 8 V na capstrzyku stra\u017cackim i 9 V w czasie miejskich uroczysto\u015bci z okazji pierwszej rocznicy zwyci\u0119stwa nad hitlerowskimi Niemcami. W p\u00f3\u017aniejszych latach orkiestra koncertowa\u0142a w czasie obchod\u00f3w \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych i lokalnych oraz uroczysto\u015bci stra\u017cackich. \u00d3wczesne w\u0142adze zabroni\u0142y koncertowania w czasie uroczysto\u015bci religijnych. Mimo to orkiestra lub jej poszczeg\u00f3lni muzycy brali w nich udzia\u0142. Grano m.in. pie\u015bni Maryjne z wie\u017cy ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza codziennie wieczorem po nabo\u017ce\u0144stwach majowych oraz na ulicznych procesjach w czasie \u015bwi\u0119ta Bo\u017cego Cia\u0142a. W latach 60., 70. i 90. szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 w utrzymaniu orkiestry odegrali bracia Sosi\u0144scy, a zw\u0142aszcza Adolf, kt\u00f3ry przez wiele by\u0142 jej spo\u0142ecznym instruktorem i kapelmistrzem. Po jego \u015bmierci (1992) aktywno\u015b\u0107 orkiestry wyra\u017anie os\u0142ab\u0142a i kilkakrotnie przerywa\u0142a okresowo swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Prowadzi\u0142o j\u0105 kilku instruktor\u00f3w, ale poza bie\u017c\u0105c\u0105 prac\u0105 nad repertuarem \u017caden z nich nie identyfikowa\u0142 si\u0119 w pe\u0142ni z jej \u017cyciem i planowym rozwojem artystycznym. Taka sytuacja nie sprzyja\u0142a stabilizacji i systematycznej pracy nad podnoszeniem poziomu artystycznego. Mobilizowano si\u0119 natomiast przed wa\u017cnymi uroczysto\u015bciami religijnymi i stra\u017cackimi. Szczeg\u00f3lnie okazale zaprezentowano si\u0119 w plenerowym koncercie z okazji Jubileuszu 100\u2013lecia powstania orkiestry OSP (1994). W nast\u0119pnych latach nie przejawia\u0142a wi\u0119kszej aktywno\u015bci i zawiesi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORKIESTRA D\u0118TA OSP W RZOCHOWIE<\/strong>, powsta\u0142a w 1929 r. za prezesury Bronis\u0142awa Greissa. Jej pierwszy sk\u0142ad liczy\u0142 15 muzyk\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej powi\u0119kszy\u0142 si\u0119 o kilku dalszych. Instrumenty muzyczne zakupiono z funduszy w\u0142asnych, kt\u00f3re prawdopodobnie wypracowano z wynajmu sali stra\u017cnicy oraz organizacji przedstawie\u0144 teatralnych, zabaw i festyn\u00f3w. Pierwszym instruktorem i kapelmistrzem by\u0142 W\u0142adys\u0142aw Szul z Mielca, a od 1934 r. prowadzenie orkiestry przej\u0105\u0142 Florian Ciebiera. Ju\u017c po trzech miesi\u0105cach pr\u00f3b zagrano na procesji Bo\u017cego Cia\u0142a w Rzochowie (30 V 1929 r.). W kolejnych latach grano na uroczysto\u015bciach z okazji \u015bwi\u0105t religijnych, pa\u0144stwowych i stra\u017cackich. W\u00f3wczas to wprowadzono zwyczaj grania przed domami solenizant\u00f3w \u2013 stra\u017cak\u00f3w. Grywano te\u017c cz\u0119sto na ich weselach i obowi\u0105zkowo na pogrzebach cz\u0142onk\u00f3w OSP. Te zwyczaje utrzyma\u0142y si\u0119 (z wyj\u0105tkiem okupacji hitlerowskiej) do lat 60. Wielkimi wydarzeniami w \u017cyciu zespo\u0142u by\u0142 wyst\u0119p przed prezydentem Ignacym Mo\u015bcickim w czasie jego przejazdu przez Rzoch\u00f3w (1929) oraz udzia\u0142 z koncertem w pielgrzymce do Cz\u0119stochowy (1937). Po przerwie wojennej, w czasie kt\u00f3rej cz\u0119\u015b\u0107 instrument\u00f3w zosta\u0142a zniszczona, w 1946 r. wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 I sk\u0142adu (przedwojennego). Ponadto od 1947 r. rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 II sk\u0142ad, przygotowany przez kapelmistrza Floriana Ciebier\u0119. Oba sk\u0142ady gra\u0142y na zmian\u0119 na tych samych instrumentach. Z up\u0142ywem czasu ubywa\u0142o muzyk\u00f3w, st\u0105d w 1955 r. powo\u0142ano III sk\u0142ad. Odt\u0105d muzycy z wymienionych trzech grup grywali razem lub osobno, w zale\u017cno\u015bci od okazji i potrzeb. Z rzochowskimi muzykami, poza Florianem Ciebier\u0105 (do 1962 r.), wsp\u00f3\u0142pracowali kapelmistrze z Mielca \u2013 Jan Kisiel i Marian W\u00f3jtowicz. Ostatni raz muzycy z I, II i III sk\u0142adu zagrali razem w 1972 r. na procesji Bo\u017cego Cia\u0142a w Rzochowie. Orkiestry formalnie nie rozwi\u0105zano, ale od tego czasu przesta\u0142a funkcjonowa\u0107 i p\u00f3\u017aniejsze pr\u00f3by jej reaktywowania nie przynios\u0142y pozytywnych rezultat\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORKIESTRA D\u0118TA SAMORZ\u0104DOWEGO CENTRUM KULTURY (ZAK\u0141ADOWA ORKIESTRA D\u0118TA WSK, ORKIESTRA D\u0118TA RCK, MIEJSKA ORKIESTRA D\u0118TA)<\/strong>, najd\u0142u\u017cej dzia\u0142aj\u0105cy nieprzerwanie mielecki zesp\u00f3\u0142 muzyczny. Pr\u00f3by zorganizowania orkiestry d\u0119tej przy Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL w Mielcu podj\u0119to w 1939 r., ale do oficjalnych wyst\u0119p\u00f3w prawdopodobnie nie dosz\u0142o. Oficjalne rozpocz\u0119cie dzia\u0142alno\u015bci orkiestry zak\u0142adowej nast\u0105pi\u0142o w 1947 r. Jej pierwszymi muzykami byli m.in.: J\u00f3zef Bagniuk, Jerzy Borys, Feliks Budziak, Teodor Ciecho\u0144ski, Wac\u0142aw Drabek, Franciszek Dziedzic, W\u0142adys\u0142aw Janas, Zygmunt Karczewski, W\u0142adys\u0142aw Kisiel, Stanis\u0142aw Maj, W\u0142adys\u0142aw Pola\u0144ski i W\u0142adys\u0142aw Stolarz. Pierwsze pr\u00f3by odbywano w pawilonie nr 15 (p\u00f3\u017aniej siedziba ZHP). Instrumenty uzyskano lub wypo\u017cyczono od innych mieleckich orkiestr i zespo\u0142\u00f3w muzycznych. Pierwszym publicznym wyst\u0119pem by\u0142o granie marsz\u00f3w w czasie pochodu pierwszomajowego w 1948 r., w roboczych ubraniach. (Odt\u0105d corocznie orkiestra wyst\u0119powa\u0142a w czasie uroczysto\u015bci z okazji \u015awi\u0119ta Pracy.) Z czasem zak\u0142ad patronacki (WSK) zakupi\u0142 instrumenty i odpowiednie umundurowanie, a w p\u00f3\u017aniejszych latach uzupe\u0142nia\u0142 je w miar\u0119 potrzeb. W 1958 r. instruktorem i dyrygentem zosta\u0142 Grzegorz Ossak. Pod jego batut\u0105 orkiestra opracowa\u0142a niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 utwor\u00f3w na r\u00f3\u017cne okazje i osi\u0105gn\u0119\u0142a wysoki poziom. Swoimi koncertami u\u015bwietnia\u0142a wszystkie obchody \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych, religijnych i lokalnych w Mielcu. Gra\u0142a te\u017c na uroczysto\u015bciach pogrzebowych. Spo\u015br\u00f3d setek koncert\u00f3w szczeg\u00f3lnymi by\u0142y wyst\u0119py w ramach: Pucharu Interwizji w Gimnastyce Artystycznej (1974, 1979), uroczysto\u015bci \u201ePo\u015bwi\u0119cenia lotniska i WSK Mielec\u201d (1981), Nawiedzenia Mielca przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 w Jej Jasnog\u00f3rskim Obrazie (1983), wizyty Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II w Tarnowie \u2013 wsp\u00f3lnie z innymi orkiestrami (1987), tournee po p\u00f3\u0142nocnej Francji (1989) i Jubileuszu 50\u2013lecia dzia\u0142alno\u015bci (1998). Potwierdzeniem artystycznej klasy zespo\u0142u by\u0142y liczne sukcesy, m.in. pierwsze miejsca w Wojew\u00f3dzkich Przegl\u0105dach Orkiestr D\u0119tych (1960, 1963, 1964, 1965, 1968, 1971), wyr\u00f3\u017cnienia w I i II Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Kulturalnym Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych (1966, 1971), I miejsce w Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Amatorskich Orkiestr D\u0119tych w Kozienicach (1968), I miejsce w Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Orkiestr D\u0119tych w Kolbuszowej (1997) i II miejsce w Mi\u0119dzynarodowym Przegl\u0105dzie Orkiestr D\u0119tych \u201eRzeszowskie Fanfary\u201d w Rzeszowie (1997). Za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci artystycznej zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrn\u0105, a nast\u0119pnie Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrygenci: Feliks Budziak (1948), Stanis\u0142aw Pierzcha\u0142a (1948\u20131949), Marian Sk\u00f3rczy\u0144ski (1949\u20131950), Zygmunt Karczewski (1950), Jan Kisiel (1950\u20131952), Feliks Bara\u0144ski (1952\u20131954), W\u0142odzimierz Palamer (1954\u20131957), Tadeusz Pozowski (1957\u20131958), Grzegorz Ossak (1958\u20132005).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORLA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (1350 m) ulic na osiedlu Cyranka. Prowadzi od ul. H. Sienkiewicza w kierunku wschodnim a\u017c do ul. Cyranowskiej, stanowi\u0105c teoretycznie po\u0142\u0105czenie komunikacyjne Borku z Cyrank\u0105. Powszechnie u\u017cywan\u0105 w tym celu tras\u0105 jest jednak ci\u0105g ulic: Kosmonaut\u00f3w, Szybowcowej i Orlej, co wi\u0105\u017ce si\u0119 z dojazdem do bramy lotniska i Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eLotnik\u201d. Drog\u0105 poln\u0105 by\u0142a od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Na odcinku od ul. Cyranowskiej do ul. Szybowcowej posiada\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, a od Szybowcowej do ul. H. Sienkiewicza (z przejazdem przez tor kolejowy) mia\u0142a utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119. Mimo up\u0142ywu lat jej adres maj\u0105 tylko nieliczne domy, za\u015b w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci pola uprawne. W latach 2011-2012 r. zosta\u0142a wyremontowana, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa ulicy: ORLA pochodzi od nazwy szczeg\u00f3lnie szanowanego przez Polak\u00f3w ptaka \u2013 symbolu narodowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORLICKI FILIP<\/strong>, nauczyciel (baka\u0142arz) mielecki, wzmiankowany w dokumencie w 1603 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OR\u0141OWSKA MARIA (z domu W\u0104SI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 25 III 1959 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Barbary z domu Przygoda. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. W latach 1973\u20131978 wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. Nale\u017ca\u0142a te\u017c do harcerstwa. Studia z zakresu pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1982 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra pedagogiki. W czasie studi\u00f3w by\u0142a cz\u0142onkini\u0105 ZPiT \u201eResovia Saltans\u201d przy WSP w Rzeszowie. W latach 1982\u20131990 pracowa\u0142a w Robotniczym Centrum Kultury WSK w Mielcu jako instruktor i choreograf ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i Ogniska Baletowego. Uzyska\u0142a kwalifikacje instruktora ta\u0144ca kategorii I. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1982 do 1986 r. by\u0142a redaktorem Rozg\u0142o\u015bni Radiowej WSK. Ponadto wyst\u0119powa\u0142a w Teatrze Dramatycznym RCK, m.in. w \u201eKr\u00f3lowej Przedmie\u015bcia\u201d K. Krum\u0142owskiego. W 1990 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Specjalnym O\u015brodku Szkolno-Wychowawczym w Mielcu-Smoczce jako nauczyciel-wychowawca. Ponadto jako instruktor ZHP w stopniu podharcmistrzyni by\u0142a dru\u017cynow\u0105 dru\u017cyny \u201eNieprzetartego Szlaku\u201d ZHP przy SOSW w Smoczce. W 1993 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (oligofrenopedagogika w zakresie pedagogiki specjalnej) oraz w 2000 r. studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca pracy spo\u0142ecznej. Od wielu lat \u015bpiewa w ch\u00f3rze nauczycielskim \u201eAkord\u201d przy ZNP i SCK, a w latach 1999\u20132004 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa tego ch\u00f3ru. Od 2003 r. jest przewodnicz\u0105ca Komisji Rewizyjnej KH ZHP w Mielcu. Wielokrotnie prowadzi\u0142a miejskie uroczysto\u015bci z okazji \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych oraz lokalnych jubileuszy. W 2004 r. – po wygraniu konkursu \u2013 zosta\u0142a mianowana dyrektorem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. Janusza Korczaka w Mielcu. W latach 2006-2011 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Specjalnego O\u015brodka Szkolno-Wychowawczego w Mielcu. W tym czasie m.in. doprowadzi\u0142a do zmodernizowania i rozbudowania O\u015brodka, a w roku jubileuszu 50-lecia SOSW (2008\/2009) do ufundowania przez wszystkich pracownik\u00f3w O\u015brodka, emeryt\u00f3w i rodzic\u00f3w wychowank\u00f3w sztandaru oraz nadania O\u015brodkowi imienia \u015awi\u0119tej Jadwigi Kr\u00f3lowej. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Od 2011 r. jest prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Wspierania Aktywno\u015bci Zawodowej Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych Intelektualnie, dzia\u0142aj\u0105cego przy SOSW im. \u015aw. Jadwigi Kr\u00f3lowej w Mielcu, cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Nieprzetartego Szlaku G\u0142\u00f3wnej Kwatery ZHP w Warszawie (w stopniu harcmistrza), przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Stopni Instruktorskich przy Komendzie Hufca ZHP Mielec. Ponadto by\u0142a cz\u0142onkiem Komisji Dyscyplinarnej Nauczycieli przy Wojewodzie Podkarpackim. Od wielu lat \u015bpiewa w Ch\u00f3rze Nauczycielskim \u201eAkord\u201d i Ch\u00f3rze \u201eGaudete\u201d przy Parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu. Prowadzi\u0142a miejsko-powiatowe uroczysto\u015bci z okazji \u015awi\u0119ta 3 Maja i \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci. W wyborach samorz\u0105dowych w 2014 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Powiatu Mieleckiego z listy PiS, a nast\u0119pnie powierzono jej funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cej Rady Powiatu Mieleckiego. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. uzyska\u0142a mandat radnej Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 2018-2024, a w wyborach w 2024 r. zosta\u0142a wybrana do Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 2024-2029. Pracuje nadal w Specjalnym O\u015brodku Szkolno-Wychowawczym w Mielcu \u2013 Smoczce, przekszta\u0142conym w 2017 r. na Powiatowy Zesp\u00f3\u0142 Plac\u00f3wek Szkolno \u2013 Wychowawczych. Pe\u0142ni te\u017c spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 namiestnika KH ZHP w Mielcu ds. Dru\u017cyn Harcerskich Nieprzetartego Szlaku. Inicjuje i organizuje r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci tych dru\u017cyn w \u015brodowisku lokalnym i na forum og\u00f3lnokrajowym. Wyst\u0119puje w mieleckich zespo\u0142ach artystycznych: Ch\u00f3rze Nauczycielskim \u201eAkord\u201d i Teatrze Rozmaito\u015bci (Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Ciotka<\/em>).\u00a0 Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Medalem „Zas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis”, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr, Srebrnym Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla ZHP, Br\u0105zowym Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, certyfikatem i statuetk\u0105 \u201eLodo\u0142amacza Specjalnego\u201d, fina\u0142em Plebiscytu Gazety Codziennej Nowiny \u201eKobieta Przedsi\u0119biorcza 2009\u201d, tytu\u0142em \u201eKobieta Roku\u201d (2012) w powiecie mieleckim i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201ePrimus inter Pares\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OR\u0141OWSKI HENRYK WOJCIECH<\/strong>, urodzony 22 II 1954 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Stanis\u0142awy z domu G\u0142uch. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. W okresie szkolnym rozpocz\u0105\u0142 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 i w latach 1974-1984 by\u0142 zawodnikiem \u201eStali\u201d Mielec (I i II liga, dwukrotny awans do I ligi). W latach 1975-1999 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d jako monter p\u0142atowc\u00f3w i technolog, z okresowym oddelegowaniem do \u201eStali\u201d Mielec. W latach 1989-1990 wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie \u201eJaworu\u201d Krzemienica (III liga), a nast\u0119pnie by\u0142 trenerem grup m\u0142odzie\u017cowych pi\u0142ki r\u0119cznej w \u201eStali\u201d Mielec (1990-1991). W 1996 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do reaktywowania pi\u0142ki r\u0119cznej w Mielcu poprzez Stowarzyszenie Pi\u0142ki R\u0119cznej \u201eStal\u201d i gra\u0142 w dru\u017cynie \u201eStali\u201d w latach 1996-1997. Od 1999 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu jako technolog. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem zespo\u0142u pi\u0142ki r\u0119cznej oldboj\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OR\u0141OWSKI JACEK<\/strong>, urodzony 13 VI 1977 r. w D\u0119bicy, syn Jana i El\u017cbiety z Kosi\u0144skich. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w D\u0119bicy. W latach 1996-1997 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po przeniesieniu do rezerwy pracowa\u0142 w Fabryce Farb \u201e\u015anie\u017cka\u201d w Brze\u017anicy, a nast\u0119pnie w Firmie ELEKTRONIKS w Mielcu. Od 2001 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 Firm\u0119 EL-INSTAL w Mielcu. Od 2012 r. do stycznia 2016 r. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w FKS Stal Mielec jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Klubu, a od lutego 2016 r. by\u0142 spo\u0142ecznym prezesem Zarz\u0105du. W tych latach przyczyni\u0142 si\u0119 do unormowania spraw organizacyjnych Klubu, a w konsekwencji do wzrostu poziomu sportowego I dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej FKS Stal. Wymiernymi efektami by\u0142y: awans do II ligi, a nast\u0119pnie do I ligi i uplasowanie si\u0119 w jej \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce po rundzie jesiennej sezonu 2017\/2018. Zosta\u0142 dwukrotnie nagrodzony przez PZPN za pe\u0142nienie funkcji kierownika ds. bezpiecze\u0144stwa na meczach FKS Stal Mielec w Mielcu. Przed sezonem 2019\/2020 zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa Pierwszej Ligi Pi\u0142karskiej. 1 VI 2020 r. zosta\u0142 zatrzymany z zarzutami o rozpowszechnianie tre\u015bci zabronionych prawem. Z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z funkcji prezesa FKS Stal Mielec i wiceprezesa Pierwszej LIgi Pi\u0142karskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OR\u0141OWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 16 III 1920 r. w Jaryczowie ko\u0142o Lwowa, syn J\u00f3zefa i Karoliny z Michalewicz\u00f3w. Absolwent Gimnazjum im. S. \u017b\u00f3\u0142kiewskiego we Lwowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. Studia prawnicze przerwa\u0142a wojna. W czasie II wojny \u015bwiatowej pracowa\u0142 w gospodarstwie rolnym w Jaryczowie. Od 1941 r. nale\u017ca\u0142 do ZWZ-AK jako \u017co\u0142nierz 5 Lwowskiej Dywizji Piechoty AK Okr\u0119g Lw\u00f3w \u2013 \u201eLutnia\u201d. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eOrlik\u201d i \u201eSzpak\u201d. Uczestniczy\u0142 w gromadzeniu broni, a nast\u0119pnie bra\u0142 udzia\u0142 w Akcji \u201eBurza\u201d. Do Mielca przyby\u0142 w 1945 r. Pracowa\u0142 w sp\u00f3\u0142ce eksportowej braci Kazan\u00f3w (1947-1948), Sp\u00f3\u0142dzielni Jajczarsko-Mleczarskiej (1949-1950) oraz w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego jako zast\u0119pca kierownika budowy w Mielcu i Rzeszowie. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W 1991 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej, a od 1992 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego mieleckiego Oddzia\u0142u \u015aZ\u017bAK i prowadzi jego biuro. Aktywnie uczestniczy w powiatowych i miejskich uroczysto\u015bciach z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Armii Krajowej i Krzy\u017cem Obrony Lwowa. Zmar\u0142 20 VII 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 2013 r. po\u015bmiertnie wyr\u00f3\u017cniony przez IPN Honorow\u0105 Nagrod\u0105 i Medalem \u201e\u015awiadek Historii\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OR\u0141OWSKI ZDZIS\u0141AW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 XI 1969 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Stanis\u0142awy z domu G\u0142uch. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK w Mielcu. W latach 1979-1981 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako monter silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych, a nast\u0119pnie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK i zosta\u0142 zatrudniony przy monta\u017cu p\u0142atowc\u00f3w. W 1987 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WF \u2013 PZL w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim i tam pracowa\u0142 jako \u015blusarz. W latach 1997-1999 ponownie montowa\u0142 p\u0142atowce w Zak\u0142adzie Lotniczym WSK-PZL Mielec, a nast\u0119pnie w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. W 2000 r. przeszed\u0142 do firmy BRW Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisko stolarza. Od 2010 r. jest bezrobotny. Pierwszy raz odda\u0142 krew w 1980 r. Do PCK i Klubu HDK w Mielcu zapisa\u0142 si\u0119 w 1997 r. Do 31 V 2011 r. odda\u0142 honorowo 45 480 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

OR\u0141\u00d3W<\/b>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci gminy Borowa, na lewym brzegu rzeki Wis\u0142oki, przy drodze wojew\u00f3dzkiej nr 983 (Sadkowa G\u00f3ra – Wola Mielecka – Mielec). Posiada zwart\u0105 zabudow\u0119. Zajmuje powierzchni\u0119 3,55 km2. W latach 20. XXI w. liczy oko\u0142o 230 mieszka\u0144c\u00f3w. Ich g\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem jest prowadzenie gospodarstwa, ale te\u017c wiele os\u00f3b pracuje w miejscowych firmach lub doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu i innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. Wed\u0142ug stanu na koniec 2024 r. funkcjonowa\u0142y 62 gospodarstwa domowe i 21 podmiot\u00f3w gospodarczych. Miejscow\u0105 infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 stanowi\u0105 sieci: elektroenergetyczna, wodoci\u0105gowa, kanalizacyjna, gazownicza i teleinformatyczna. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami s\u0105: kapliczka z 1879 r., budynek wiejsko-stra\u017cacki, domy kolonist\u00f3w niemieckich z 2. po\u0142. XIX w. i pocz\u0105tku XX w. oraz boisko pi\u0142karskie. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich i LKS P\u0142awianka Or\u0142\u00f3w. Jako ciekawostk\u0119 nale\u017cy doda\u0107, \u017ce jako jedna z nielicznych wsi w Polsce (lub nawet jedyna) jest po\u0142o\u017cona przy drodze bez zakr\u0119t\u00f3w.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-305, strefa numeryczna: 17, po\u0142o\u017cenie: 50021\u201919\u2019\u2019N \u2013 21023\u201902\u2019\u2019.\u00a0<\/p>\r\n

Historia<\/b> Powstanie wsi wi\u0105\u017ce si\u0119 z okresem kolonizacji j\u00f3zefi\u0144skiej na terenie polskich ziem zabranych przez Austri\u0119 w czasie I rozbioru Polski i utworzeniem Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Oko\u0142o 1789 r. do P\u0142awa przybyli koloni\u015bci niemieccy z Bawarii, Szwabii i Lotaryngii. Otrzymali wydzielone z by\u0142ych kr\u00f3lewskich teren\u00f3w w P\u0142awie dzia\u0142ki po ok. 5,5 ha i w kr\u00f3tkim czasie (wed\u0142ug jednego projektu) wybudowali domy z wyprodukowanych w\u0142asnymi r\u0119kami materia\u0142\u00f3w. Wprowadzili te\u017c sporo nowo\u015bci w prowadzeniu gospodarstwa i pozostawali wierni ojczystym zwyczajom. Zarz\u0105dzenia i komunikaty w\u00f3jta wsi og\u0142asza\u0142 rozka\u017anik, kt\u00f3remu p\u00f3\u017aniej przypisywano inne obowi\u0105zki, m.in. dzwonnika i sk\u0142adaj\u0105cego \u017cyczenia. Pocz\u0105tkowo powstaj\u0105c\u0105 osad\u0119 nazywano Nowym P\u0142awem, ale p\u00f3\u017aniej koloni\u015bci nadali jej nazw\u0119 Sch\u00f6nanger (Pi\u0119kny Gaj). Nieufno\u015b\u0107 polskiej ludno\u015bci do przybysz\u00f3w zosta\u0142a w du\u017cym stopniu z\u0142agodzona tym, \u017ce koloni\u015bci byli katolikami i zostali w\u0142\u0105czeni do wsp\u00f3lnoty parafialnej w Borowej. W 1783 r. za\u0142o\u017cyli szko\u0142\u0119, pocz\u0105tkowo dla dzieci niemieckich, a po wprowadzeniu j\u0119zyka polskiego w 1848 r. tak\u017ce polskich. Po powstaniu powiat\u00f3w (1853-1855 r.) Sch\u00f6nanger znalaz\u0142 si\u0119 w powiecie mieleckim. W 1879 r. koloni\u015bci zbudowali w centralnej cz\u0119\u015bci wsi murowan\u0105 kapliczk\u0119, w kt\u00f3rej umie\u015bcili przywiezione z kraj\u00f3w ojczystych: p\u00f3\u017anobarokowy krucyfiks (XVIII w.) i ludow\u0105 rze\u017ab\u0119 Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem oraz dzwon (2. po\u0142. XVIII w.), kt\u00f3ry umie\u015bcili w g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci kapliczki. W tym czasie zbudowano te\u017c murowany budynek dla szko\u0142y trywialnej. Pod koniec XIX w. wie\u015b liczy\u0142a oko\u0142o 300 mieszka\u0144c\u00f3w. W 1901 r. za\u0142o\u017cono Towarzystwo Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Pierwsza dekada XX w. zapisa\u0142a si\u0119 w historii powiatu mieleckiego du\u017c\u0105 emigracj\u0105 zarobkow\u0105 do kraj\u00f3w zachodnich, a sama parafia Borowa (w tym Sch\u00f6nanger) odnotowa\u0142a w 1907 r. 482 wyjazdy. Kilkakrotne przej\u015bcie frontu I wojny \u015bwiatowej w latach 1914-1915 i dwukrotna okupacja rosyjska (24 IX \u2013 3 X 1914 r. i 8 XI 1914 r. \u2013 11 V 1915 r.) w znacz\u0105cym stopniu zniszczy\u0142y i zubo\u017cy\u0142y wie\u015b. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.), w raporcie do w\u0142adz nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego wykazano, \u017ce spo\u015br\u00f3d 275 mieszka\u0144c\u00f3w Sch\u00f6nangeru 62 wymaga pomocy (22 bezrolnych i 40 ma\u0142orolnych). Z biegiem lat znaczna cz\u0119\u015b\u0107 kolonist\u00f3w zacz\u0119\u0142a okazywa\u0107 wyra\u017anie propolskie sympatie, a nast\u0119pnie w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w budow\u0119 nowej ojczyzny. Przodowa\u0142a rodzina Gesing\u00f3w, kt\u00f3rej senior Roman zosta\u0142 jednym z czo\u0142owych dzia\u0142aczy ruchu ludowego i partii PSL \u201ePiast\u201d, a jego synowie \u2013 Roman i Franciszek \u2013 byli organizatorami k\u00f3\u0142 ZMW \u201eWici\u201d. Po reformie samorz\u0105dowej i powo\u0142aniu gmin zbiorowych \u2013 od 1934 r. jednowioskowa gmina Sch\u00f6nanger wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy Borowa. W tym samym roku niemal ca\u0142y powiat mielecki zosta\u0142 zalany wodami Wis\u0142y i jej po\u0142udniowych dop\u0142yw\u00f3w. Ta olbrzymia pow\u00f3d\u017a spowodowa\u0142a wiele zniszcze\u0144. Nied\u0142ugo po ich usuni\u0119ciu wybuch\u0142a II wojna \u015bwiatowa, a nast\u0119pnie rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 okupacja niemiecka (IX 1939 r. \u2013 VIII 1944 r.). Ten czas pokaza\u0142, jak dalece podzieleni s\u0105 mieszka\u0144cy Sch\u00f6nangeru \u2013 potomkowie kolonist\u00f3w. Ju\u017c 7 XI 1939 r. za dekoracj\u0119 grobu polskiego \u017co\u0142nierza trzech mieszka\u0144c\u00f3w\u00a0 zosta\u0142o wywiezionych do obozu hitlerowskiego w O\u015bwi\u0119cimiu, gdzie zostali zamordowani. Mimo represji okupanta tylko 24 mieszka\u0144c\u00f3w Sch\u00f6nangeru podpisa\u0142o Volkslist\u0119. Za odmow\u0119 jej podpisania wysiedlano rodziny, zabierano im dzieci i przekazywano rodzinom niemieckim. Pocz\u0105tkowo funkcjonowa\u0142y dwie szko\u0142y: niemiecka i polska, ale za odmow\u0119 zawieszenia symboli hitlerowskich szko\u0142a polska zosta\u0142a zamkni\u0119ta 18 V 1940 r. Polskie rodziny wysiedlano, a ich gospodarstwa przejmowa\u0142y rodziny niemieckie. Sytuacja zmieni\u0142a si\u0119 diametralnie na wie\u015b\u0107 o wycofywaniu si\u0119 wojsk niemieckich i wkroczeniu na ziemi\u0119 mieleck\u0105 wojsk radzieckich,\u00a0 wspieranych przez polskich partyzant\u00f3w. Ci koloni\u015bci, kt\u00f3rzy przez kilka lat poczuli si\u0119 Niemcami i krzywdzili Polak\u00f3w, uciekli w kierunku zachodnim. Po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej i reformie rolnej nowej w\u0142adzy pa\u0144stwowej PKWN (1944-1945) przeprowadzono parcelacj\u0119 i przej\u0119cie opuszczonych gospodarstw. Wznowiono nauk\u0119 w polskiej szkole, a jej nauczycielka \u2013 pisarka Waleria Szalay-Grole zainicjowa\u0142a proces zmiany nazwy miejscowo\u015bci z Sch\u00f6nanger na Or\u0142\u00f3w i napisa\u0142a sztuk\u0119 teatraln\u0105 \u201eWysiedlenie\u201d. Uroczysto\u015b\u0107 nadania miejscowo\u015bci nazwy Or\u0142\u00f3w odby\u0142a si\u0119 17 VI 1945 r., a w cz\u0119\u015bci artystycznej obejrzano \u201eWysiedlenie\u201d w re\u017cyserii W. Szalay-Groele. Or\u0142\u00f3w pozosta\u0142 w gminie Borowa i powiecie mieleckim, ale ju\u017c w nowo utworzonym wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. Doda\u0107 trzeba, \u017ce funkcj\u0119 wojewody rzeszowskiego pe\u0142ni\u0142\u00a0 w latach 1945-1947 mieszkaniec Sch\u00f6nangeru i Or\u0142owa Roman Gesing jr. Utworzono Ludowy Klub Sportowy. Reaktywowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSP, kt\u00f3ra ju\u017c w 1950 r. uczestniczy\u0142a w gaszeniu wielkiego po\u017caru P\u0142awa. W latach 60. przeprowadzono elektryfikacj\u0119 wsi. W tym okresie coraz wi\u0119cej os\u00f3b zatrudnia\u0142o si\u0119 w mieleckim przemy\u015ble, g\u0142\u00f3wnie w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 257 mieszka\u0144c\u00f3w 87 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych i z roku na rok liczba ta si\u0119 powi\u0119ksza\u0142a. W ten spos\u00f3b mieszka\u0144cy wsi stali si\u0119 dwuzawodowcami. Da\u0142o si\u0119 te\u017c zauwa\u017cy\u0107 zmieniaj\u0105ce si\u0119 oblicze wsi. Coraz cz\u0119\u015bciej budowano domy i obiekty murowane, zmieniano pokrycia dachowe na ognioodporne, wprowadzano mechanizacj\u0119 do rolnictwa, a do dom\u00f3w sprz\u0119t AGD. Bior\u0105c pod uwag\u0119 te przemiany na wsiach, w\u0142adze pa\u0144stwowe od 1 I 1972 r. znios\u0142y uci\u0105\u017cliwe obowi\u0105zkowe dostawy zb\u00f3\u017c, ziemniak\u00f3w i zwierz\u0105t rze\u017anych, kt\u00f3re wprowadzono w latach 1951-1952, a zobowi\u0105zania z tego tytu\u0142u przeniesiono do przepis\u00f3w o podatkach. Otwarto Klub \u201eM\u0142odego Rolnika\u201d. Po reformie administracyjnej i o\u015bwiatowej w 1973 r. zamkni\u0119to szko\u0142\u0119 z powodu ma\u0142ej ilo\u015bci uczni\u00f3w w obwodzie. Po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. gmina Borowa (i w jej sk\u0142adzie Or\u0142\u00f3w) nadal nale\u017ca\u0142a do wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego, ale ju\u017c znacznie mniejszego. Wielki kryzys spo\u0142eczno-gospodarczy pa\u0144stwa, a szczeg\u00f3lnie stan wojenny (13 XII 1981 r. \u2013 22 VII 1983 r.), znacz\u0105co os\u0142abi\u0142y aktywno\u015b\u0107 inwestycyjn\u0105 na wsiach. Pozytywnie przyj\u0119to wprowadzenie w 1982 r. ubezpieczenia spo\u0142ecznego dla rolnik\u00f3w indywidualnych i ich rodzin.\u00a0 Zasadnicza przebudowa ustroju w Polsce w latach 90., a zw\u0142aszcza Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym,<\/i> stworzy\u0142y samorz\u0105dom gminnym zdecydowanie wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci kompetencyjne i finansowe. W latach 90. rozpocz\u0119to, a w XXI w. systematycznie rozwijano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105, sie\u0107 telekomunikacyjn\u0105 oraz w latach 2023-2024 sie\u0107 kanalizacyjn\u0105 i sie\u0107 gazownicz\u0105. Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c nieszcz\u0119\u015bcia jak chocia\u017cby du\u017ca pow\u00f3d\u017a w 1997 r. Od 2003 r. zaktywizowa\u0142 si\u0119 klub sportowy P\u0142awianka Or\u0142\u00f3w, dzia\u0142aj\u0105cy wcze\u015bniej jako Wis\u0142oka, a p\u00f3\u017aniej T\u0119cza. W 2006 r. OSP obchodzi\u0142a 105-lecie powstania. Z tej okazji po\u015bwi\u0119cono i wr\u0119czono Jubilatce sztandar i udekorowano go Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. W 2014 r. przeprowadzono remont zabytkowej kapliczki z 1879 r. W 2025 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 i urz\u0105dzanie placu zabawowo-rekreacyjnego przy budynku wiejsko-stra\u017cackim. We wszystkich wa\u017cniejszych przedsi\u0119wzi\u0119ciach spo\u0142ecznych znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142o Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORTYL CZES\u0141AWA ALDONA (z domu W\u00d3JTKOWSKA),<\/strong> urodzona 11 IV 1954 r. w Jeleniej G\u00f3rze, c\u00f3rka Kazimierza i Anny z domu Szwaczek. Absolwentka Liceum Medycznego Piel\u0119gniarstwa w Przemy\u015blu z matur\u0105 w 1974 r. i Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej II stopnia w Przemy\u015blu w 1976 r. Studia na Wydziale Piel\u0119gniarstwa Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1981 r. z tytu\u0142em magistra piel\u0119gniarstwa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1983 r. jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu i przedmiot\u00f3w zawodowych w Liceum Medycznym w Mielcu. W latach 1994-2007 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika kszta\u0142cenia praktycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Medycznych w Mielcu. W tym czasie bra\u0142a udzia\u0142 w reformowaniu medycznych szk\u00f3\u0142 zawodowych i organizowaniu nowych plac\u00f3wek szkolenia praktycznego w ramach Medycznego Studium Zawodowego w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie permanentnie si\u0119 kszta\u0142ci\u0142a, m.in. uko\u0144czy\u0142a: Podyplomowe Studium Organizacji Pomocy Spo\u0142ecznej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (1999 r.), Diecezjalne Studium Rodziny przy Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie Sekcja w Tarnowie (uzyska\u0142a tytu\u0142 doradcy \u017cycia rodzinnego w 2007 r.) oraz liczne szkolenia i warsztaty specjalistyczne. W 2001 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 2007 r., ale jeszcze kilka lat pracowa\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Od wielu lat udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako:\u00a0 cz\u0142onek za\u0142o\u017cyciel Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego w 2001 r. i przewodnicz\u0105ca jego Komisji Rewizyjnej w latach 2003-2019. Od 2003 r. cz\u0142onek Parafialnego Oddzia\u0142u Akcji Katolickiej w parafii \u015bw. Mateusza Ewangelisty i Aposto\u0142a w Mielcu, a od 2014 r. jego prezes. Wsp\u00f3\u0142organizatorka r\u00f3\u017cnych form pracy z lud\u017ami starszymi i niepe\u0142nosprawnymi. Od 2017 r. cz\u0142onek Zarz\u0105du Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej w Tarnowie. Ponadto pracuje jako wolontariusz w Poradni Rodzinnej przy parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu oraz wsp\u00f3\u0142pracuje z redakcj\u0105 parafialnego czasopisma \u201eFara Mielecka\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz nagrodami wojew\u00f3dzkimi i lokalnymi.<\/p>\r\n

\"\"ORTYL ALFRED,<\/b> urodzony 26 I 1968 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Barnat. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1986 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek \u2013 fizyka) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1991 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c studia podyplomowe z informatyki na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, w Krakowie (1996 r.). Od roku szkolnego 1991\/1992 pracuje w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu jako nauczyciel fizyki i informatyki. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Jest te\u017c egzaminatorem Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej. Ponadto w latach 2011-2017 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z fizyki na mieleckim Zamiejscowym Oddziale Dydaktycznym Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie. Szczeg\u00f3lnie wiele czasu i wysi\u0142ku po\u015bwi\u0119ca na prac\u0119 z uczniami zdolnymi. Jego uczniowie byli laureatami lub finalistami centralnych olimpiad przedmiotowych (stan na 30 IV 2023 r.): fizyki \u2013 8, astronomii \u2013 2, wiedzy technicznej \u2013 4, informatyki \u2013 1, cyfrowej \u2013 2, wiedzy elektrycznej i energetycznej \u2013 2 i lingwistyki matematycznej \u2013 2 oraz wielu konkurs\u00f3w na szczeblach: wojew\u00f3dzkim, krajowym i mi\u0119dzynarodowym. Ponadto oko\u0142o 200 uczni\u00f3w startowa\u0142o w olimpiadach na szczeblu okr\u0119gowym. Jest autorem zbior\u00f3w zada\u0144 maturalnych z fizyki, opublikowanych przez Wydawnictwo OMEGA. Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczne zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 Starosty Powiatu Mieleckiego (3 razy), Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie (2018 r.) i Nagrod\u0105 Ministra Edukacji (2022 r.). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 amatorsko gra w bryd\u017ca sportowego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i zawodnikiem dru\u017cyny bryd\u017cowej AKBS Mielec (p\u00f3\u017aniej AKBS Hotel Polski Mielec), kt\u00f3ra wyst\u0119powa\u0142a na r\u00f3\u017cnych szczeblach rozgrywek ligowych. Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 (z powodzeniem) w turniejach w Mielcu i innych o\u015brodkach bryd\u017cowych. Wielokrotnie wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 i s\u0119dziowa\u0142 turnieje bryd\u017ca sportowego w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORTYL JAN<\/strong>, urodzony 14 I (?) 1912 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Dydowicz. Ucz\u0119szcza\u0142 do mieleckiego gimnazjum, a nast\u0119pnie do Szko\u0142y Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej w Mielcu. Praktykowa\u0142 w warsztacie \u015blusarskim brata (Romana) i p\u00f3\u017aniej Karola Ostrowskiego. W latach 1933-1934 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Jaros\u0142awiu, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w warsztacie Romana Ortyla. W 1941 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny warsztat mechaniczny i zatrudni\u0142 w nim szwagra \u2013 Tadeusza Miku\u0142\u0119. Obaj w\u0142\u0105czyli si\u0119 do pracy konspiracyjnej i zostali zaprzysi\u0119\u017ceni do ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK). Zorganizowali m.in. punkt przebitkowy gazety konspiracyjnej \u201eOdwet\u201d oraz udost\u0119pniali lokal na spotkania. Wzmo\u017cony ruch w warsztacie zosta\u0142 zauwa\u017cony przez mieleckie gestapo i w lipcu 1943 r. nast\u0105pi\u0142y aresztowania. W grupie aresztowanych byli m.in.: J. Ortyl, T. Miku\u0142a, Adam Hillebrand oraz Ignacy i Jan Luberowie. Wywieziono ich do wi\u0119zienia w Tarnowie, a p\u00f3\u017aniej na Montelupich w Krakowie. W odwecie za akcj\u0119 partyzant\u00f3w w Charzewicach zostali przewiezieni do tej miejscowo\u015bci i publicznie rozstrzelani (20 X 1943 r.). W dniach 25 i 26 X 1947 r. ekshumowano ich zw\u0142oki i pochowano w zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORTYL J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 27 XI 1914 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Rec. Ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Dokszta\u0142caj\u0105cej Zawodowej w Mielcu. Pracowa\u0142 w masarni w Mielcu i pomaga\u0142 w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W 1937 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie do wojska. Pocz\u0105tkowo s\u0142u\u017cy\u0142 w 16 Pu\u0142ku Piechoty Ziemi Tarnowskiej, a nast\u0119pnie w 19 Batalionie Korpusu Ochrony Pogranicza \u201eS\u0142ob\u00f3dka\u201d przy granicy polsko-\u0142otewskiej. Do rezerwy przeszed\u0142 10 III 1939 r. 1 IX 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany do 40 Pu\u0142ku Piechoty Dzieci Lwowskich i od 8 do 27 IX bra\u0142 udzia\u0142 w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli i przez pewien czas przebywa\u0142 w obozie dla je\u0144c\u00f3w wojennych. Z obozu zosta\u0142 zabrany przez niemieckiego bauera Hansa Klausa do pomocy w gospodarstwie w miejscowo\u015bci Heide. Dzi\u0119ki znajomo\u015bci pracy na roli, a zw\u0142aszcza umiej\u0119tno\u015bciom masarskim, przez trzy lata by\u0142 szanowanym pracownikiem. W nagrod\u0119 za fachow\u0105 prac\u0119 otrzyma\u0142 przepustk\u0119 do Z\u0142otnik w 1943 r. i ju\u017c nie powr\u00f3ci\u0142 do Heide. Odt\u0105d prowadzi\u0142 rodzinne gospodarstwo i dorabia\u0142 us\u0142ugami masarskimi. W 1991 r. od Eggersa Klausa (syn Hansa) otrzyma\u0142 potwierdzenie pracy w Niemczech w czasie II wojny \u015bwiatowej, potrzebne do uzyskania emerytury. Zmar\u0142 28 X 1991 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORTYL ROMAN<\/strong>, urodzony 25 III 1905 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Dydowicz. Ucz\u0119szcza\u0142 do mieleckiego gimnazjum, a nast\u0119pnie do Szko\u0142y Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej i odby\u0142 praktyk\u0119 w warsztacie \u015blusarskim Stanis\u0142awa Nowaka. Po uzyskaniu uprawnie\u0144 czeladniczych u mistrza Samsonowicza w D\u0119bicy zosta\u0142 zatrudniony w warsztacie Karola Ostrowskiego w Mielcu. Od 1923 r. przez kilka lat prowadzi\u0142 wynaj\u0119ty przez hr. Konstancj\u0119 Oborsk\u0105 warsztat \u015blusarski z ku\u017ani\u0105. Zach\u0119cony mo\u017cliwo\u015bci\u0105 wi\u0119kszego zarobku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 w 1928 r. do pracy w warsztatach krakowskiej firmy Singer Maschinen Company w Tarnowie. W 1930 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny warsztat mechaniczno-\u015blusarski. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w naprawach pojazd\u00f3w mechanicznych oraz produkcji t\u0142ok\u00f3w do wszelkiego typu silnik\u00f3w. Od 1931 r. posiada\u0142 uprawnienia bieg\u0142ego s\u0105dowego do spraw samochodowych i ruchu drogowego. W sierpniu 1939 r., po uko\u0144czeniu specjalistycznego kursu, zosta\u0142 mianowany komendantem dru\u017cyny samoobrony w Mielcu. W pierwszych dniach wrze\u015bnia 1939 r. powo\u0142ano go do jednostki artylerii kolejowej w Nowym S\u0105czu, ale w sytuacji szybkiego posuwania si\u0119 wojsk hitlerowskich uda\u0142 si\u0119 wraz z innymi osobami samochodem na wsch\u00f3d i dotar\u0142 do Podhajc\u00f3w. Tam samoch\u00f3d odebrali mu \u017co\u0142nierze radzieccy i odt\u0105d z przygodami wraca\u0142 do domu. Po powrocie (XII 1939 r.) uruchomi\u0142 warsztat i r\u00f3wnocze\u015bnie (po zaprzysi\u0119\u017ceniu przez W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego) zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 do pracy konspiracyjnej. Na strychu jego warsztatu uruchomiono punkt drukowania czasopisma konspiracyjnego \u201eOdwet\u201d. Przy okazji napraw pojazd\u00f3w organizowano te\u017c kontakty konspiracyjne. \u00a0Ponadto od 1942 r. uruchomi\u0142 (z bratem \u2013 Janem) seryjn\u0105 produkcj\u0119 puszek do granat\u00f3w i je\u017cy do przebijania opon. Zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce w ramach jazd pr\u00f3bnych naprawionymi samochodami niemieckimi rozwo\u017cono te konspiracyjne produkty po r\u00f3\u017cnych miejscowo\u015bciach. Z warsztatu Romana Ortyla kilkakrotnie wyruszano na akcje (m.in. na Bank w Mielcu). Po \u201ewsypie\u201d (i ostrze\u017ceniu przez volksdeutscha A. Duya sprzyjaj\u0105cego Polakom) R. Ortyl zacz\u0105\u0142 ukrywa\u0107 si\u0119. (Jego brat oraz kilku innych zosta\u0142o aresztowanych i rozstrzelanych p\u00f3\u017aniej w Charzewicach.) Przebywa\u0142 m.in. w Pi\u0105tkowcu, Jamach i Wadowicach G\u00f3rnych, wykonuj\u0105c r\u00f3\u017cne zadania konspiracyjne. 24 VIII 1944 r. przekrad\u0142 si\u0119 przez stanowiska niemieckie do wyzwolonego Mielca. Do 1974 r. prowadzi\u0142 zak\u0142ad mechaniki pojazdowej, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 autorem szeregu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Na emeryturze wykonywa\u0142 niezwykle precyzyjnie drewniane modele mieleckich obiekt\u00f3w zabytkowych (Pa\u0142acyk Oborskich, b\u00f3\u017cnica, dworek w Wojs\u0142awiu, studnie staropolskie). Nale\u017ca\u0142 do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i wielokrotnie eksponowa\u0142 swoje dzie\u0142a na wystawach klubowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Armii Krajowej , Krzy\u017cem Partyzanckim, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 Rzemios\u0142a i Odznak\u0105 \u00a0Izby Rzemie\u015blniczej. Zmar\u0142 29 XII 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORTYL STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 I 1913 r. w Goleszowie ko\u0142o Mielca, syn Jana i Agnieszki. W m\u0142odo\u015bci pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa, a nast\u0119pnie uczy\u0142 si\u0119 zawodu stolarza. Ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej w Mielcu, a nast\u0119pnie w Tarnowie. Nale\u017ca\u0142 do orkiestry przy Katolickim Stowarzyszeniu M\u0142odzie\u017cy w Ksi\u0105\u017cnicach i p\u00f3\u017aniej do ch\u00f3ru parafialnego. W latach 1935-1936 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 (w stopniu kaprala) Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 24 pu\u0142ku artylerii lekkiej w Jaros\u0142awiu. Przez kr\u00f3tki okres pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowej Wytw\u00f3rni Prochu w Niedomicach i gra\u0142 na tr\u0105bce w orkiestrze tamtejszego Zwi\u0105zku Rezerwist\u00f3w. Po okresie bezrobocia 13 III 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL w Mielcu jako wartownik (stra\u017cnik) ochrony przemys\u0142owej. Zgin\u0105\u0142 z broni\u0105 w r\u0119ku w czasie nalotu samolot\u00f3w niemieckich na fabryk\u0119 2 IX 1939 r. Spoczywa na cmentarzu w Ksi\u0105\u017cnicach. Ponadto jego nazwisko jest umieszczone na zbiorowej mogile ofiar nalotu 2 IX 1939 r. na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORTYL STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VI 1933 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Szczur. Absolwent Liceum Administracyjno-Handlowego w Mielcu i Technikum Wodno-Melioracyjnego w Krakowie z matur\u0105 w 1957 r. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 w Kierownictwie Rob\u00f3t Wodno-Melioracyjnych w Mielcu na stanowisku majstra, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika budowy. W latach 1962\u20131969 by\u0142 inspektorem nadzoru w Wojew\u00f3dzkim Zarz\u0105dzie Wodnych Melioracji w Rzeszowie. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia w SGGW w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa wodnego i melioracji. Od 1969 r. do 1992 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\/s technicznych Przedsi\u0119biorstwa Rob\u00f3t Melioracyjnych w Mielcu. W okresie powszechnej restrukturyzacji polskiej gospodarki w latach 90. powierzono mu funkcj\u0119 zarz\u0105dcy komisarycznego mieleckiego przedsi\u0119biorstwa melioracyjnego (II 1992 r. \u2013 IX 1996 r.). W 1996 r. za\u0142o\u017cy\u0142 i zorganizowa\u0142 Sp\u00f3\u0142k\u0119 pracownicz\u0105 \u201ePrzedsi\u0119biorstwo Rob\u00f3t Melioracyjnych i In\u017cynieryjnych RPM MIELEC Sp. z o.o.\u201d z siedzib\u0105 przy ul. J. Korczaka 1 i zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du. Za zas\u0142ugi w rozwoju przedsi\u0119biorstwa i ochronie przeciwpowodziowej (m.in. budowanie i modernizowanie wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych) zosta\u0142 odznaczony Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORTYL TOMASZ STANIS\u0141AW,<\/strong> urodzony 29 VII 1979 r. w Mielcu, syn Sylwestra i Gra\u017cyny z domu Ozimek. Absolwent\u00a0 Technikum Rolniczego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu z matur\u0105 w 1999 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomii (kierunek \u2013 sp\u00f3\u0142dzielczo\u015b\u0107 w agrobiznesie) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2002 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 licencjata, a nast\u0119pnie kontynuowa\u0142 nauk\u0119 na w\/w Wydziale UR (kierunek \u2013 przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107 w agrobiznesie) i w 2004 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 2004 r. w Przemyskiej Agencji Rozwoju Regionalnego SA. w Przemy\u015blu jako specjalista ds. przedsi\u0119biorczo\u015bci i doradca ds. przedsi\u0119biorstw z zakresu program\u00f3w Unii Europejskiej. Prac\u0119 w Przemy\u015blu zako\u0144czy\u0142 30 VI 2005 r. i od nast\u0119pnego dnia zosta\u0142 zatrudniony w Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d SA. w Mielcu. Pracowa\u0142 na stanowiskach: specjalisty \u2013 konsultanta Krajowego Systemu Us\u0142ug, doradcy biznesowego w zakresie pozyskiwania \u015brodk\u00f3w z UE, koordynatora projekt\u00f3w realizowanych dla ma\u0142ych i \u015brednich przedsi\u0119biorstw (M\u015aP) oraz cz\u0142onka Komisji Oceny Wniosk\u00f3w i Biznesplan\u00f3w. 13 X 2013 r. przeszed\u0142 z ARR \u201eMARR\u201d do Urz\u0119du Gminy w Mielcu na stanowisko kierownika Referatu Inwestycji i Zarz\u0105dzania Mieniem Komunalnym, a od 19 XI 2018 r. dodatkowo powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy w\u00f3jta gminy Mielec. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 jest sport, a zw\u0142aszcza pi\u0142ka no\u017cna. W latach 1990-2004 by\u0142 cz\u0142onkiem i zawodnikiem Ludowego Klubu Sportowego MADRAS Golesz\u00f3w. Od 2011 r. jest dzia\u0142aczem Ludowego Klubu Sportowego TEAM Przec\u0142aw. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa (2011-2016), a od 2017 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du. Wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 Szk\u00f3\u0142k\u0119 Pi\u0142karsk\u0105 TEAM Przec\u0142aw. Jest organizatorem lub wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez sportowych i kulturalnych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej w Rzeszowie. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego\u00a0 w kadencji 2024-2029, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego tej Rady.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORTYL W\u0141ADYS\u0141AW ZENON<\/strong>, urodzony 27 VI 1954 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Danuty z domu Godek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego \u0141ukasiewicza (specjalno\u015b\u0107: lotnictwo) uko\u0144czy\u0142 w 1979 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1979\u20131992 pracowa\u0142 w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako m.in. specjalista konstruktor, a ponadto by\u0142 nauczycielem (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Technikum Mechanicznym w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. Mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 zwi\u0105zkow\u0105. W 1980 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem tworz\u0105cego si\u0119 NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W latach 1989\u20131991 pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprzewodnicz\u0105cego i przewodnicz\u0105cego Komisji Zak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK-PZL Mielec i OBR SK Mielec, a ponadto by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Sekcji Krajowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Przemys\u0142u Lotniczego (1990-1991) oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Regionu NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Rzeszowie (1989-1991). W 1991 r. zainicjowa\u0142 za\u0142o\u017cenie Agencji Rozwoju Regionalnego w Mielcu. W 1992 r. zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Agencji Rozwoju Regionalnego MARR S.A. w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1998 r. Jako pierwszy prezes by\u0142 organizatorem tej nowo utworzonej instytucji (jednej z pierwszych w kraju) oraz znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jej dynamicznego rozwoju, inspiruj\u0105c szereg przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 korzystnych dla regionu mieleckiego. (By\u0142y one finansowane z uzyskanych funduszy pomocowych, m.in. Funduszu Japo\u0144skiego oraz programu Unii Europejskiej STRUDER.) By\u0142 te\u017c inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR w Mielcu. Ponadto w latach 1997-1999 uczy\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w I LO im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany radnym Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego I kadencji (do 2002 r.) i r\u00f3wnocze\u015bnie powo\u0142any na funkcje cz\u0142onka zarz\u0105du, a nast\u0119pnie wicemarsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego (do 2002 r.). W ramach tych funkcji zajmowa\u0142 si\u0119 m.in. sprawami rozwoju regionalnego i planowania przestrzennego, opracowaniem Strategii Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego (by\u0142 przewodnicz\u0105cym Zespo\u0142u Programuj\u0105cego) oraz programowaniem i wdra\u017caniem program\u00f3w pomocowych UE. Jako przedstawiciel zarz\u0105du wojew\u00f3dztwa prowadzi\u0142 w Brukseli negocjacje dotycz\u0105ce finansowania projekt\u00f3w wdra\u017canych w wojew\u00f3dztwie podkarpackim z programu PHARE 2000 (m.in. negocjowa\u0142 finansowanie projektu budowy obwodnicy wewn\u0119trznej Mielca). Odpowiada\u0142 tak\u017ce za opracowanie i negocjacje Kontraktu Regionalnego. W 2002 r. powr\u00f3ci\u0142 do etatowej pracy w Agencji Rozwoju Regionalnego MARR S.A. w Mielcu na stanowisko pe\u0142nomocnika zarz\u0105du. Ponownie zosta\u0142 wybrany do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego na II kadencj\u0119 2002-2006. W 2005 r. wybrano go senatorem RP (z listy PiS), a wkr\u00f3tce potem powierzono mu stanowisko wiceministra rozwoju regionalnego. W 2007 r. zosta\u0142 ponownie wybrany senatorem RP (z listy PiS). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu politycznym, gospodarczym i spo\u0142ecznym. Nale\u017ca\u0142 do partii politycznych: PC (1990-1991) oraz Ruchu Spo\u0142ecznego AWS (1998-2004), w kt\u00f3rym pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Zarz\u0105du Krajowego oraz przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Regionu w wojew\u00f3dztwie podkarpackim (2002-2004). Pracowa\u0142 w Radach Nadzorczych m.in. Rzeszowskich Zak\u0142ad\u00f3w Energetycznych S.A. w Rzeszowie (1998-2002) i Agencji Rozwoju Przemys\u0142u S.A. w Warszawie (2001-2003). By\u0142 te\u017c m.in.: cz\u0142onkiem-za\u0142o\u017cycielem: Stowarzyszenia Promocji Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Rzeszowie, Mieleckiej Izby Gospodarczej i Stowarzyszenia Inkubator Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR w Mielcu (od 2003 r. by\u0142 wiceprezesem zarz\u0105du), a tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105du oraz wiceprezesem Krajowego Stowarzyszenia Agencji i Fundacji Rozwoju Regionalnego. Uczestniczy\u0142 w pracach szeregu zespo\u0142\u00f3w, rad i komisji, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Spo\u0142ecznej Rady Senatu Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie, cz\u0142onkiem Komisji Arbitra\u017cu przy Ministerstwie Pracy, P\u0142acy i Spraw Socjalnych oraz przewodnicz\u0105cym Wojew\u00f3dzkiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w Rzeszowie (2000-2003). Od 2004 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Regionalnego Komitetu Steruj\u0105cego do Spraw Rozwoju Regionu w Wojew\u00f3dztwie Podkarpackim. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Klubie Inteligencji Katolickiej w Mielcu i Lidze Miejskiej (cz\u0142onek Rady Krajowej w latach 1994-1998). Dzia\u0142a\u0142 w Akcji Katolickiej Diecezji Tarnowskiej, Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu i Stowarzyszeniu Obywatelska Polska w Krakowie (od 2004 r.). By\u0142 inicjatorem i redaktorem technicznym wydawnictw: \u201eRozw\u00f3j przedsi\u0119biorczo\u015bci w regionie mieleckim\u201d (Mielec 2004), \u201eHistoria Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR w Mielcu\u201d (Mielec 2004) i \u201eKatalog inkubator\u00f3w przedsi\u0119biorczo\u015bci obwodu lwowskiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego\u201d (Mielec 2004). Otrzyma\u0142 szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. zosta\u0142 laureatem organizowanego przez media rzeszowskie Plebiscytu \u201eJ\u00f3zefy 2005\u201d w kategorii \u201ePolityk\u201d oraz tytu\u0142 \u201eMielczanin Roku 2005\u201d w Plebiscycie \u201eKorso\u201d. W kadencji 2007-2011 by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym senackiej Komisji Samorz\u0105du Terytorialnego i Administracji Pa\u0144stwowej. W 2011 r. po raz trzeci zosta\u0142 wybrany na senatora RP (z listy Prawa i Sprawiedliwo\u015bci) i powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego senackiej Komisji Obrony Narodowej. Jako przedstawiciel Polski zasiada\u0142 w Zgromadzeniu Parlamentarnym NATO. \u00a0Wybrano go te\u017c do Rady Politycznej PiS. Od 2010 r. jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia \u201eGenius Loci\u201d w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 im. Grzegorza Palki, nazywan\u0105 te\u017c \u201eSamorz\u0105dowym Oskarem\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego\u201d i Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Politechniki Rzeszowskiej\u201d. 27 V 2013 r., po odwo\u0142aniu przez sejmik podkarpacki dotychczasowego marsza\u0142ka Miros\u0142awa Karapyty, zosta\u0142 wybrany na marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Po przyj\u0119ciu funkcji marsza\u0142ka przesta\u0142 by\u0107 senatorem. W wyborach samorz\u0105dowych w 2014 r. zosta\u0142 wybrany na marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w kadencji 2014-2018. W 2015 r. zosta\u0142 powo\u0142any na cz\u0142onka Narodowej Rady Rozwoju oraz odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dud\u0119 Krzy\u017cem Komandorskim OOP. W 2017 r. odznaczony Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Policji\u201d. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. startuj\u0105c z listy PiS uzyska\u0142 mandat radnego do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w kadencji 2018-2024. Wybrano go te\u017c na wiceprezesa Zarz\u0105du Zwi\u0105zku Wojew\u00f3dztw RP w kadencji 2018-2024. W 2019 r. wyr\u00f3\u017cniony Medalem 100-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. 11 II 2020 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego grupy Europejskich Konserwatyst\u00f3w i Reformator\u00f3w (ECR) w Parlamencie Europejskim – Europejski Komitet Region\u00f3w. W 2021 r. powo\u0142ano go na cz\u0142onka Kapitu\u0142y Orderu Odrodzenia Polski i wybrano na sekretarza tej\u017ce Kapitu\u0142y. W 2023 r. otrzyma\u0142 honorowe wyr\u00f3\u017cnienie Tygodnika Wprost – „Or\u0142a” w kategorii „Innowacje w Regionie”. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. kolejny raz wybrano go do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego i na marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego wkadencji 2024-2029. Z okazji Dnia Samporz\u0105dowca – 2024 z r\u0105k prezydenta RP Andrzeja Dudy otrzyma\u0142 Krzy\u017c Komandorski z Gwiazd\u0105 Orderu Odrodzenia Polski. W 2026 r. zosta\u0142 powo\u0142any do Rady Samorz\u0105du Terytorialnego przy Prezydencie RP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ORZECH WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 19 IV 1889 r. w Lubczy Szczepanowskiej, powiat tarnowski, syn Andrzeja i Zofii z domu Filip. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum, a nast\u0119pnie Seminarium Duchowne w Tarnowie. Przejawia\u0142 nieprzeci\u0119tne zdolno\u015bci muzyczne, by\u0142 liderem sekcji muzycznej w kleryckim Towarzystwie im. \u015aw. Ambro\u017cego. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1911 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 wikariuszem w parafii \u015bw. Marka w Rzochowie. Tu rozwin\u0105\u0142 \u017cycie muzyczne parafii oraz opracowa\u0142 projekt nowej \u015bwi\u0105tyni parafialnej. W 1914 r. przeniesiono go do Tarnowa i wkr\u00f3tce potem wys\u0142ano na studia do Kirchenmusikschule w Ratyzbonie. Po powrocie do Tarnowa (1916) pracowa\u0142 jako wikariusz przy katedrze, dyrygent ch\u00f3ru katedralnego, wyk\u0142adowca \u015bpiewu w Seminarium Duchownym i katecheta. W 1917 r. zosta\u0142 wicedyrektorem Seminarium Duchownego, a ponadto pisarzem i protok\u00f3list\u0105 konsystorza. W latach 1919-1926 by\u0142 katechet\u0105 w Starym S\u0105czu, a w latach 1926-1932 ponownie katechet\u0105 i wyk\u0142adowc\u0105 \u015bpiewu w Seminarium. W 1927 r. przebywa\u0142 w r\u00f3\u017cnych znanych o\u015brodkach \u015bpiewu liturgicznego we W\u0142oszech, Szwajcarii, Francji, Belgii, Niemczech i Czechos\u0142owacji. Od 1932 r. mieszka\u0142 w Zbylitowskiej G\u00f3rze ko\u0142o Tarnowa i by\u0142 kapelanem w klasztorze SS. Sercanek. Prowadzi\u0142 tak\u017ce zaj\u0119cia w seminarium (z przerw\u0105 w latach 1935-1938) do 1941 r. R\u00f3wnocze\u015bnie komponowa\u0142 utwory religijne, m.in.: 4 pie\u015bni na cze\u015b\u0107 b\u0142ogos\u0142awionej Kingi (1924), 2 responsoria: VII \u201eBeata viscera\u201d i VIII \u201eVerbum caro\u201d, \u201eMissa Laudate Dominum\u201d (ok. 1931 r.) i wiele melodii do sta\u0142ych cz\u0119\u015bci mszy oraz uroczysto\u015bci ko\u015bcielnych. W latach 1926-1929 za\u0142o\u017cy\u0142 i redagowa\u0142 miesi\u0119cznik \u201eHosanna\u201d, kt\u00f3rego celem by\u0142o rozpowszechnienie muzyki ko\u015bcielnej. Pasjonowa\u0142 si\u0119 te\u017c technik\u0105 i opatentowa\u0142 kilka wynalazk\u00f3w, m.in.: ogrzewanie mieszka\u0144 przez zastosowanie podw\u00f3jnych \u015bcian, urz\u0105dzenie do nap\u0119du \u0142odzi, spadochron z wibruj\u0105cymi p\u0142aszczyznami i jednoko\u0142owiec z nap\u0119dem no\u017cnym lub silnikowym. Zmar\u0142 10 III 1945 r. Spoczywa na cmentarzu w Zbylitowskiej G\u00f3rze.<\/p>\r\n

ORZECH ZBIGNIEW,<\/b> urodzony 18 XI 1956 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Majka. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1977 r. Uzyska\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie w finale og\u00f3lnopolskiej I Olimpiady Muzycznej w 1977 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I st. w Mielcu w klasie puzonu Tadeusza Wywrockiego i studia na Wydziale Wychowania Muzycznego UMCS w Lublinie z tytu\u0142em magistra. Gra\u0142 w wielu orkiestrach i mniejszych zespo\u0142ach muzycznych, m.in. w orkiestrze Operetki Lubelskiej, wojskowym zespole estradowym \u201eDesant\u201d, Orkiestrze Polskiego Radia i Telewizji pod dyrekcj\u0105 Henryka Debicha (w tym 3 razy na Festiwalu Piosenki \u017bo\u0142nierskiej w Ko\u0142obrzegu), Big-Bandzie Macieja Domaga\u0142y w Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Piosenki Harcerskiej, zespole niemieckiego cyrku w Monachium i Polskiej Orkiestrze W\u0142o\u015bcia\u0144skiej im. Karola Namys\u0142owskiego w Zamo\u015bciu. W 1987 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W latach 1988-1989 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego O\u015brodka Kultury w Mielcu i wprowadzi\u0142 do jego programu szereg \u00f3wczesnych nowo\u015bci, m.in. nauk\u0119 j\u0119zyk\u00f3w obcych. W okresie przemian ustrojowych w Polsce wyjecha\u0142 za granic\u0119. Dalsze losy s\u0105 dotychczas nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORZECHOWA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Borek. Wybiega od ul. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y, krzy\u017cuje si\u0119 z ul. Wsp\u00f3ln\u0105 i dochodzi niemal do ogrodzenia przedsi\u0119biorstwa ogrodniczego. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 I 1987 r. Ma 301 m d\u0142ugo\u015bci. Wybudowano przy niej kilka okaza\u0142ych dom\u00f3w i kilka dalszych buduje si\u0119, ale s\u0105 tak\u017ce puste parcele. W 2006 r. otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Nazwa ORZECHOWA pochodzi z koncepcji nadania ulicom osiedla Borek nazw pochodz\u0105cych od najbardziej znanych drzew.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ORZESZKOWEJ ELIZY (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Borek. Rozpoczyna si\u0119 od skrzy\u017cowania ulic J. Bema i W. Jagie\u0142\u0142y, biegnie w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim i ko\u0144czy przy terenach firmy ogrodniczej. Ma 385 m d\u0142ugo\u015bci. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patronk\u0119 28 III 1973 r. Zosta\u0142a zbudowana w latach 1996-1997. Posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki po obu stronach. Stanowi wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 drogi \u0142\u0105cz\u0105cej zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 osiedla z ul. H. Sienkiewicza. Z ul. Orzeszkowej \u0142\u0105czy si\u0119 bowiem ul. Wsp\u00f3lna, b\u0119d\u0105ca jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych ulic osiedla.
Patronk\u0105 ulicy jest ELIZA ORZESZKOWA (1841-1910), jedna z czo\u0142owych dam polskiej literatury. W czasie powstania styczniowego 1863 r. udziela\u0142a pomocy powsta\u0144com, w tym r\u00f3wnie\u017c dyktatorowi powstania Romualdowi Trauguttowi. By\u0142a zwolenniczk\u0105 idei pozytywistycznych, bojowniczk\u0105 o prawa kobiet i przeciwniczk\u0105 wszelkiego pleni\u0105cego si\u0119 z\u0142a spo\u0142ecznego. Najlepszym okresem w jej tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y lata 80., kiedy to napisa\u0142a m.in. powie\u015bci: Meir Ezofowicz, Dziurdziowie, Nad Niemnem, Cham i Bene nati oraz zbi\u00f3r nowel Z r\u00f3\u017cnych sfer. Ostatni okres jej pracy tw\u00f3rczej by\u0142 nacechowany pierwiastkami religijnymi i etycznymi oraz refleksjami na temat stosunku jednostki do \u015bwiata (powie\u015bci Dwa bieguny i Australczyk, opowiadania: Ad astra, I pie\u015b\u0144 niech zap\u0142acze, Gloria victis). Bogata i nacechowana g\u0142\u0119bokim humanizmem tw\u00f3rczo\u015b\u0107 przynios\u0142a pisarce du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107 i wiele wyr\u00f3\u017cnie\u0144. Jej utwory przet\u0142umaczono na 20 j\u0119zyk\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSAK ZYGMUNT JAN<\/strong>, urodzony 21 I 1944 r. w Bia\u0142ej Podlaskiej, syn Franciszka i Heleny z domu Oleszczuk. W 1947 r. przyby\u0142 z rodzicami do Mielca. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1963 r. W okresie szkolnym zajmowa\u0142 si\u0119 modelarstwem, m.in. uzyska\u0142 I klas\u0119 modelarza i startowa\u0142 z powodzeniem w wielu zawodach modelarskich. W 1962 r. rozpocz\u0105\u0142 szkolenie szybowcowe w Aeroklubie Mieleckim, zdobywaj\u0105c III klas\u0119 pilota szybowcowego, a w nast\u0119pnym roku \u2013 II klas\u0119 i Srebrn\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako monter p\u0142atowcowy. W latach 1964-1966 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, uzyska\u0142 kwalifikacje radiooperatora i stopie\u0144 kaprala oraz prowadzi\u0142 modelarni\u0119 lotnicz\u0105. Po powrocie pracowa\u0142 jako mechanik lotniczy. Zdoby\u0142 te\u017c licencje mechanika samolotowego, silnikowego i osprz\u0119towego. W lutym 1967 r. przeszed\u0142 do Aeroklubu Mieleckiego na stanowisko technika lotniczego. Powr\u00f3ci\u0142 do latania, startowa\u0142 w zawodach szybowcowych i uzyska\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105. W 1968 r. zdoby\u0142 uprawnienia pilota samolotowego III klasy oraz rozpocz\u0105\u0142 skoki spadochronowe, a w nast\u0119pnym roku otrzyma\u0142 uprawnienia instruktora szybowcowego II klasy. Od IX 1969 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK, a od 1 I 1970 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do OBR, gdzie m.in. opracowywa\u0142 programy pr\u00f3b w locie dla samolotu TS-11 \u201eIskra\u201d. W 1970 r. uzyska\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105 z trzema diamentami. Po kolejnych szkoleniach zdoby\u0142 II klas\u0119 pilota samolotowego (1973) i I klas\u0119 (1974). W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w). Otrzyma\u0142 uprawnienia do lot\u00f3w agrotechnicznych i r\u00f3wnocze\u015bnie uczestniczy\u0142 w pr\u00f3bach w locie jako in\u017cynier prowadz\u0105cy. W 1978 r. przeszed\u0142 na etat pilota WSK. W 1979 r. zdoby\u0142 uprawnienia samolotowego pilota do\u015bwiadczalnego II klasy i odt\u0105d uczestniczy\u0142 w oblotach samolot\u00f3w seryjnych, pr\u00f3bach rozwojowych, fabrycznych i pa\u0144stwowych. W lipcu 1984 r. otrzyma\u0142 uprawnienia samolotowego pilota do\u015bwiadczalnego I klasy, co pozwoli\u0142o na wykonywanie lot\u00f3w na prototypach samolot\u00f3w, m.in. M26 \u201eIskierka\u201d z silnikiem Franklin ze znakami SP-PIA (15 VII 1986 r.) i M26 \u201eIskierka\u201d z silnikiem Lycoming ze znakami SP-PIB (24 VI 1987 r.). Bra\u0142 udzia\u0142 w pr\u00f3bach certyfikacyjnych na samolocie M20 \u201eMewa\u201d, obu wersjach M26, M18 \u201eDromader\u201d i M24. Wykonywa\u0142 tak\u017ce pr\u00f3by na samolotach: An-2, M21, M15 i An-28. Uczestniczy\u0142 w akcjach agrolotniczych w NRD (1984) i przeciwpo\u017carowych (Zielona G\u00f3ra \u2013 1982, Krzystkowice \u2013 1983, Gozdnica \u2013 1984) na samolotach M18 \u201eDromader\u201d, a tak\u017ce akwizycjach samolot\u00f3w: M26 i An-28 na W\u0119grzech oraz M18 w NRD. Ponadto bra\u0142 udzia\u0142 w licznych pokazach i wystawach lotniczych. Wylata\u0142 oko\u0142o 5 tysi\u0119cy godzin na 25 typach samolot\u00f3w (w tym oko\u0142o 2 tysi\u0105ce godzin do\u015bwiadczalnych) i oko\u0142o 1300 godzin na 15 typach szybowc\u00f3w. W czasie lot\u00f3w wielokrotnie znajdowa\u0142 si\u0119 w sytuacjach ekstremalnych (wypadki g\u0142\u00f3wnie z przyczyn technicznych i losowych), ale wyszed\u0142 z nich bez szwanku. Prowadzi\u0142 te\u017c szkolenia modelarzy, pilot\u00f3w szybowcowych i samolotowych z kraju i zagranicy. Prace pilota do\u015bwiadczalnego przerwa\u0142a w 1992 r. choroba serca. Po powrocie do pracy zawodowej w WSK Mielec zosta\u0142 zatrudniony w charakterze konstruktora lotniczego. W 1999 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 modelarstwem lotniczym jako zawodnik i instruktor. Na Mistrzostwach Polski w \u0141odzi (2000) zdoby\u0142 br\u0105zowy medal w konkurencji modeli samolot\u00f3w lataj\u0105cych na uwi\u0119zi i otrzyma\u0142 powo\u0142anie do kadry narodowej. (Od tego czasu powo\u0142ano go do kadry narodowej 6 razy.) Zwyci\u0119\u017cy\u0142 w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Modeli Samolot\u00f3w w Wierzawicach ko\u0142o Le\u017cajska oraz wielokrotnie plasowa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce (m.in. kilkakrotnie by\u0142 drugi w klasyfikacji generalnej Pucharu Polski). W 2004 r. bra\u0142 udzia\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata w Modelarstwie Lotniczym w D\u0119blinie jako zawodnik rezerwowy. Jest ponadto komisarzem, s\u0119dzi\u0105 i instruktorem modelarstwa lotniczego. Posiada m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Modelarza Lotniczego i I klas\u0119 sportowa. Prowadzi klub\u2013modelarni\u0119 lotnicz\u0105 \u201eIkar\u201d w Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Jego wychowankowie osi\u0105gn\u0119li licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, m.in. w konkurencji akrobacji modeli na uwi\u0119zi Grzegorz Wnuk zosta\u0142 mistrzem Polski junior\u00f3w, a Adam Taran \u2013 wicemistrzem. Ponadto A. Taran wywalczy\u0142 6. miejsce w tej konkurencji na Mistrzostwach Europy we Francji. Jako by\u0142y pilot oblatywacz bierze udzia\u0142 w szkoleniu teoretycznym pilot\u00f3w samolotowych. Prowadzi\u0142 przez kilka lat modelarni\u0119 szkoln\u0105 w Pustkowie i parafialn\u0105 w Tuszowie Narodowym, a w ramach projektu unijnego zorganizowa\u0142 modelarni\u0119 w Szkole Podstawowej w Woli Mieleckiej. Jest organizatorem zawod\u00f3w modelarskich, wystaw i wycieczek edukacyjnych do miejsc zwi\u0105zanych z lotnictwem. Wyg\u0142asza prelekcje na tematy lotnicze, m.in. w Senacie RP. Uczestniczy z wychowankami w zawodach modelarskich. Jako czynny modelarz osi\u0105gn\u0105\u0142 szereg licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w w konkurencji makiet samolot\u00f3w lataj\u0105cych na uwi\u0119zi. Powo\u0142ywano go do kadry narodowej na mistrzostwa Europy i mistrzostwa \u015bwiata. Jego podopieczni (m.in. Igor Maj, Przemys\u0142aw \u017burawski, Micha\u0142 K\u0119dzior) zdobyli wiele czo\u0142owych miejsc w zawodach krajowych i zagranicznych. Nale\u017cy do XXXVI Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy w Mielcu. W 2012 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Albertus Funduszu Kulturalno-Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego Brata Alberta w Mielcu. Ostatnio udziela si\u0119 te\u017c w Klubie \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSIEDLA<\/strong>, cz\u0119\u015bci wsp\u00f3lnoty samorz\u0105dowej \u2013 Gminy Miejskiej Mielec. Obejmuj\u0105 wszystkich mieszka\u0144c\u00f3w okre\u015blonych obszar\u00f3w w mie\u015bcie. Stanowi\u0105 jednostki pomocnicze wsp\u00f3lnoty samorz\u0105dowej. Stworzono je w celu integracji mieszka\u0144c\u00f3w wok\u00f3\u0142 spraw spo\u0142ecznych i gospodarczych, aktywizacji samorz\u0105dno\u015bci oraz pog\u0142\u0119bienia wi\u0119zi mieszka\u0144c\u00f3w z miastem i jego organami samorz\u0105dowymi. Przy ustalaniu granic wzi\u0119to pod uwag\u0119 jednorodno\u015b\u0107 uk\u0142adu osadniczego lub zasiedlaj\u0105cego, uk\u0142ad przestrzenny oraz mo\u017cliwo\u015bci zintegrowania si\u0119 dla wykonywania zada\u0144 o charakterze publicznym. Pierwszego podzia\u0142u Mielca na osiedla dokona\u0142a Miejska Rada Narodowa na sesji 14 IV 1978 r. Utworzono 12 osiedli: Borek, Cyranka, 22 Lipca, Kazimierza Wielkiego, Jana Kili\u0144skiego, Miko\u0142aja Kopernika, Tadeusza Ko\u015bciuszki, Janka Krasickiego, Janusza Kusoci\u0144skiego, Metalowc\u00f3w, Wolno\u015bci i S. \u017beromskiego. W ka\u017cdym osiedlu powo\u0142ano Komitet Osiedlowy. \u00a01 I 1985 r. w wyniku przy\u0142\u0105czenia do Mielca miejscowo\u015bci: Mo\u015bciska, Rzoch\u00f3w, Smoczka i Wojs\u0142aw otrzyma\u0142y status osiedli. W zwi\u0105zku z budow\u0105 nowych osiedli mieszkaniowych na wschodnich terenach Mielca \u2013 pod koniec lat 80. z osiedla Metalowc\u00f3w wydzielono dwa osiedla, najpierw Dziubk\u00f3w (budownictwo jednorodzinne), a nast\u0119pnie W\u0142adys\u0142awa Szafera (budownictwo wielorodzinne MSM) oraz podzielono osiedle Smoczka na dwa osiedla: Smoczka (budownictwo jednorodzinne) i Smoczka I (budownictwo wielorodzinne MSM). W 1990 r. zmieniono nazwy osiedli – osiedla 22 Lipca na Niepodleg\u0142o\u015bci i osiedla J. Krasickiego na Lotnik\u00f3w. W latach 90. dwukrotnie uchwalano \u201eStatut dla Osiedli w Mielcu\u201d (1996, 1999), zmieniaj\u0105c m.in. zakres dzia\u0142ania osiedla i kompetencje jego organ\u00f3w samorz\u0105dowych oraz nazw\u0119 organu samorz\u0105du z Komitet Osiedlowy na Rada Osiedla.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Podzia\u0142 miasta Mielca na osiedla:<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Borek, p\u00f3\u0142nocno-zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Akacjowa, J. Bema, Borowiczan, Brzozowa, D\u0119bowa, W. Jagie\u0142\u0142y, Jaworowa, Jesionowa, Kasztanowa, G. Morcinka, Z. Na\u0142kowskiej, W. Orkana, Orzechowa, E. Orzeszkowej, J. Poniatowskiego, J. Przybosia, R\u00f3\u017cana, H. Sienkiewicza (od skrzy\u017cowania z al. Ducha \u015aw. do granicy z Chorzelowem), J. \u015aniadeckiego, \u015awierkowa, R. Traugutta, J. Tuwima, Us\u0142ugowa, Wi\u015bniowa i Wsp\u00f3lna. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: oko\u0142o 1 190.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Cyranka, p\u00f3\u0142nocna cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: K. K. Baczy\u0144skiego, Beniowskiego, H. Boguszewskiej, Bursztynowa, Cyranowska, Al. E. Kwiatkowskiego, J. Ha\u0142adeja, Kosmonaut\u00f3w, Krzywa, W. Lachnita, Mazurska, Michalina, Modelarska, Orla, Obro\u0144c\u00f3w Westerplatte, S. Padyku\u0142y, G. Piramowicza, Poziomkowa, Przemys\u0142owa, Radosna, Rolna, A. Rudnickiego, S. Skar\u017cy\u0144skiego, F. Soko\u0142a, H. Sucharskiego, Szybowcowa, \u015alusarska, L. Wanatowicza, J. Wiktora, Wojska Polskiego (od ul. Cyranowskiej do al. E. Kwiatkowskiego), W. Wr\u00f3blewskiego i Zawiszy Czarnego. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 1 900.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Dziubk\u00f3w, wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Budowlana, Daleka, D\u0142uga, Gajowa, Partyzant\u00f3w, Jasna, Jod\u0142owa, Jemio\u0142owa, Jastrz\u0119bia, Klonowa, Laskowa, Lipowa, \u0141\u0105kowa, \u0141owiecka, Metalowc\u00f3w, Mi\u0142a, Niedu\u017ca, Nowa, Okr\u0119\u017cna, Osiedlowa, Wierzbowa, Wolno\u015bci (numery nieparzyste od skrzy\u017cowania z ul. W. Szafera do skrzy\u017cowania z ul. Partyzant\u00f3w \u2013 numery nieparzyste), Wrzosowa. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 2 820.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

4) Kazimierza Wielkiego, \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: E. Dru\u017cbackiej, F. Hynka, Jagiello\u0144ska, Kredytowa, Lotnicza, \u0141okietka, P. Jasienicy, Parkowa, Piastowska, Kazimierza Wielkiego, Wolno\u015bci (numery nieparzyste od 29 do 99), Sosnowa, L. Szenwalda. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 1 080.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

5) Jana Kili\u0144skiego, zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Aleje Jana Paw\u0142a II, S. Batorego, Bohater\u00f3w Wrze\u015bnia, J. Che\u0142mo\u0144skiego, Cicha, K. Chodkiewicza, I. Daszy\u0144skiego, M. D\u0105browskiej, T. D\u0105bala, S. S\u0119kowskiego, B. G\u0142owackiego, B. Joselewicza, J. Kili\u0144skiego, Konfederacka, I. Krasickiego, Kr\u00f3tka, Kwiatowa, J. Lelewela, B. Limanowskiego, Legion\u00f3w, J. Matejki, M. Mielczewskiego, H. Modrzejewskiej, Nowy Rynek, Obro\u0144c\u00f3w Pokoju, Ogrodowa, J. Osterwy, M. Reya, Sandomierska, H. Sienkiewicza (od skrzy\u017cowania z ul. A. Mickiewicza do obiekt\u00f3w PK PSP), S\u0142oneczna, J. S\u0142owackiego, J. Sobieskiego, St. Staszica, W. Szalay\u2013Groele, Szeroka, Szewska, 6 Sierpnia, L. Teligi, 3 Maja, Warszawska, W\u0105ska, Wiejska, J. Zamoyskiego, S. \u017b\u00f3\u0142kiewskiego, F. \u017bwirki i J. Wigury, J. Wybickiego, P. Wysockiego. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 5 060.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

6) Miko\u0142aja Kopernika, \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Dworcowa, Grunwaldzka (od 7A do 18 A), W. Kossaka, J. Kusoci\u0144skiego (od 5 do 29), M. Kopernika, ks. P. Skargi (5,7,11,13,17), Sp\u00f3\u0142dzielcza, L. Staffa (1,3,5,7,9), Torowa (od ul. J. Kusoci\u0144skiego do wiaduktu). Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 8 170.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

7) Tadeusza Ko\u015bciuszki, zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Apteczna, E. Dembowskiego, Flisak\u00f3w, Hetma\u0144ska, Jadernych, J\u0119drusi\u00f3w, S. Konarskiego, Kosynier\u00f3w, Ko\u015bcielna, T. Ko\u015bciuszki, Krakowska, T. Lenartowicza, B. Lindego, W. Lisa, Lwowska, Ma\u0142a, A. Mickiewicza, S. Moniuszki, G. Narutowicza, Pasieczna, E. Plater, Po\u0142aniecka, W. Potockiego, Rac\u0142awicka, W. Reymonta, Rynek, Rzeczna, Rzemie\u015blnicza, B\u0142. Ks. R. Sitki, Szkolna I, Targowa, Wojs\u0142awska (numery nieparzyste od 1 do 41), Wolno\u015bci (numery parzyste od 2 do 28), Zacisze, Zagrody, Zawale. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 1 950.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

8) Janusza Kusoci\u0144skiego, \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: E. Biernackiego, Grunwaldzka (2,4), J. Kusoci\u0144skiego (1,3), I. \u0141ukasiewicza, Al. Niepodleg\u0142o\u015bci (1,3,5,7,9,11), Ossoli\u0144skich, W. Sikorskiego (1,2,4), ks. P. Skargi (1,2,3), L. Solskiego, L. Staffa (2,4,13, 15), G. Zapolskiej (1,2). Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 4 720.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

9) Lotnik\u00f3w, zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: J. Bajana, J. D\u0105browskiego, S. Drzewieckiego, al. Ducha \u015awi\u0119tego, A. Kocjana, ks. W. Marcinowskiego, M. Pisarka, H. Sienkiewicza (od PK PSP do skrzy\u017cowania z al. Ducha \u015aw.), Cz. Ta\u0144skiego. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 12 140.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

10) Mo\u015bciska, p\u00f3\u0142nocno-wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: S. Doliny, Pogodna, Rudnik, Spokojna, Wojska Polskiego (od skrzy\u017cowania z ul. Partyzant\u00f3w do ul. Rudnik). Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 290.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

11) Niepodleg\u0142o\u015bci, \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: ks. H. Arczewskiego, plac Armii Krajowej, A. Asnyka, W. Bogus\u0142awskiego, F. Chopina, J. Czarneckiego, A. Fredry, J. Kochanowskiego, H. Ko\u0142\u0142\u0105taja, M. Konopnickiej, J.I. Kraszewskiego, Miasteczko M\u0142odego Robotnika, al. Niepodleg\u0142o\u015bci (4,6,8,10,16,18,20,22), M. Sk\u0142odowskiej-Curie, K. Tetmajera, S. Wyspia\u0144skiego,, S. \u017beromskiego (od ul. S. Wyspia\u0144skiego do ul. Ks. H. Arczewskiego). Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 6 130.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

12) Rzoch\u00f3w, po\u0142udniowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Biedronki, D\u0119bicka, Grabiowa, Grzybowa, Jagodowa, Kolejowa, \u0141u\u017ce, \u015bw. Marka, Podle\u015bna, Rynek Rzochowski, Rzochowska, Wandy. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 910.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

13) Smoczka, wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: \u015aw. Anny, T. Bigo, \u015aw. Brata Alberta, J. Cio\u0142kosza, A. Dziadyka, A. Fibicha, ks. B. Gwo\u017adziowskiego, E. Kahla, F. Kazany, M. Koryckiego, \u015aw. Kr\u00f3lowej Jadwigi, F. Krempy, \u015aw. Kingi, S. Lema, Majowa, Matki Teresy, S. Miko\u0142ajczyka, K. Popiela, B\u0142. ks. J. Popie\u0142uszki, M. Rataja, K. Sabbata, Smoczka, F. Siorka, Szarych Szereg\u00f3w, F. \u015aliwy, Trynitarska, W. Witosa (od toru kolejowego do ul. Wolno\u015bci), Wolno\u015bci (od skrzy\u017cowania z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy do granic miasta, z wy\u0142\u0105czeniem numer\u00f3w nieparzystych od skrzy\u017cowania z ul. W. Szafera do skrzy\u017cowania z ul. Partyzant\u00f3w), W. \u017burawskiego. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 990.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

14) Smoczka I, wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: D\u0105br\u00f3wki, Kolorowa, Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, W\u0142adys\u0142awa Warne\u0144czyka, Ks. Kard. S. Wyszy\u0144skiego, Zygmuntowska. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 6 630.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

15) W\u0142adys\u0142awa Szafera, wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Botaniczna, A. i S. Brekiesz\u00f3w, T. Cha\u0142ubi\u0144skiego, Dereniowa, E. Godlewskiego, Kalinowa, M. Raciborskiego, Rumiankowa, J. Rusina, W. Szafera. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 3 750.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

16) Wojs\u0142aw, po\u0142udniowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Azaliowa, Benedykty\u0144ska, Boles\u0142awa Chrobrego, Boles\u0142awa Wstydliwego, Dobra, Du\u0144ska, A. Gardulskiego, Go\u0142\u0119bia, Inwestor\u00f3w, J. Iwaszkiewicza, S. Kryczy\u0144skiego, Nadziei, Rybacka, F. Saramy, Wiosenna, W. Witosa (od ul. Wojs\u0142awskiej do tor\u00f3w kolejowych), Wojs\u0142awska (numery nieparzyste od 43 oraz parzyste od 30 do ul. Rzochowskiej), F. Wiesio\u0142owskiego, Zielona, \u017begoty. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 1 900.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

17) Wolno\u015bci, \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Boczna, W. Broniewskiego, J. Bro\u017cka, A. Korneckiego, M. \u0106wikli\u0144skiej, B. Czecha, X. Dunikowskiego, K.I. Ga\u0142czy\u0144skiego, W. Gombrowicza, S. Jaracza, J. Jasi\u0144skiego, M. Kar\u0142owicza, J. Kasprowicza, M. Kasprzaka, J. Korczaka, Kra\u0144cowa, Z. Krasi\u0144skiego, A. Naruszewicza, C.K. Norwida, F. Nowowiejskiego, K. Makuszy\u0144skiego, B. Le\u015bmiana, S. Okrzei, Piaskowa, W. Pola, Polna, B. Prusa, Przyjazna, Spokojna, S. Starzy\u0144skiego, K. Szymanowskiego, Wolno\u015bci (od przejazdu kolejowego do skrzy\u017cowania z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, numery parzyste), \u00a0ks. J. Twardowskiego, Zwyci\u0119stwa. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 1 870.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

18) S. \u017beromskiego, \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 miasta, ulice: Kazimierza Jagiello\u0144czyka, K\u0119dziora, Le\u015bna, K. Pu\u0142askiego, Torowa (od wiaduktu do ul. S. \u017beromskiego), Wolno\u015bci (numery nieparzyste od 13 do 23), S. \u017beromskiego (od ul. S. Wyspia\u0144skiego do tor\u00f3w kolejowych). Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w: ok. 2 060.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSIEDLE ROBOTNICZE PZL WP 2 (WSK)<\/strong>, powsta\u0142o w latach 1938-1957 jako osiedle fabryczne. Poszczeg\u00f3lnym jego obiektom przy oddawaniu do u\u017cytku nadawano numery. W 1957 r. zosta\u0142o przekazane w administracj\u0119 w\u0142adzom miasta Mielca. Na sesji MRN 26 VI 1957 r. podj\u0119to uchwa\u0142\u0119 (nr V\/10\/57) w sprawie ustalenia nazw ulic i numeracji nieruchomo\u015bci na przej\u0119tym od WSK osiedlu. *Ulica g\u0142\u00f3wna otrzyma\u0142a nazw\u0119 \u201e22 Lipca\u201d, a po\u0142o\u017cone przy niej bloki nast\u0119puj\u0105ce numery (uk\u0142ad: stary \u2013 nowy): 76 \u2013 1, 77 \u2013 3, 101 \u2013 5, 80 \u2013 5a, DK 81 \u2013 7, 82 \u2013 9, 95 \u2013 11, gara\u017ce \u2013 13, 53 \u2013 4, 7 \u2013 6, 6 \u2013 8, 6a \u2013 10, 5 \u2013 12, 4 \u2013 14, 9 \u2013 16, 9a \u2013 18, 2 \u2013 20, 1 \u2013 22, 71 gara\u017ce \u2013 24; *ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie: 49 \u2013 2, 50 \u2013 4, 9 \u2013 6, 8 \u2013 8, 78 \u2013 10; *ul. M. Konopnickiej: 54 \u2013 1, 55 \u2013 3, 72 \u2013 2, 71 \u2013 4; *ul. F. Chopina: 129 \u2013 1, 46 \u2013 3, 69 \u2013 2, 10 \u2013 4, 64 \u2013 6, 63 \u2013 8, 33 \u2013 10, 32 \u2013 12, 31 \u2013 14, 18 \u2013 16, 30 \u2013 18; *ul. W. Bogus\u0142awskiego: 67 \u2013 1, 66 \u2013 3, 52 \u2013 2, 51 \u2013 4, 43 \u2013 6, 42 \u2013 8, 41 – 10; *ul. ks. P. Skargi: 118 \u2013 1, 108 \u2013 2; *ul. S. Wyspia\u0144skiego: 56 \u2013 1, 68 \u2013 3, 152 \u2013 2, 73 \u2013 4, 48 \u2013 6, 40 \u2013 8; *ul. G. Zapolskiej: 130 \u2013 1, 116 \u2013 2; *ul. J. I. Kraszewskiego: 57 \u2013 1, 58 \u2013 2; *ul. W. Sikorskiego: 110 \u2013 1, 109 \u2013 2, 105 \u2013 4; *ul. J. Kochanowskiego: 16 \u2013 1, 26 \u2013 3, 38 \u2013 5, 17 \u2013 2, 27 \u2013 4, 39 \u2013 6; *ul. A. Asnyka: 14 \u2013 1, 24 \u2013 3, 15 \u2013 2, 25 \u2013 4; *ul. J. Kusoci\u0144skiego: 101a \u2013 1, 102 \u2013 3; *ul. L. Solskiego: 82 \u2013 2, 83 \u2013 4; *ul. A. Fredry: warsztaty \u2013 1, 60 \u2013 3, 61 \u2013 2, 23 \u2013 4; *ul. ks. H. Ko\u0142\u0142\u0105taja; *ul. K. Tetmajera: 12 \u2013 2, 22 \u2013 4; *ul. I. \u0141ukasiewicza: 91 \u2013 1, 85 \u2013 1a, 84 \u2013 1b, 92 \u2013 2; *ul. E. Biernackiego: 100 \u2013 1, 38 \u2013 2, 39 \u2013 4, szko\u0142a \u2013 6; *ul. J. Czarneckiego: 19 \u2013 1, 20 \u2013 2; *ul. L. Staffa: 115 \u2013 2, 114 \u2013 4.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSIEDLOWA<\/strong>, g\u0142\u00f3wna i jedna z najd\u0142u\u017cszych (965 m) ulic miejskich na osiedlu Dziubk\u00f3w. Od p\u00f3\u0142nocy \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. D\u0142ug\u0105, a od po\u0142udnia \u2013 z ul. Gajow\u0105. Co kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w biegn\u0105 od niej w lewo i w prawo niewielkie uliczki: Niedu\u017ca, Wierzbowa, Daleka, Mi\u0142a, Budowlana, Klonowa, Jod\u0142owa, Laskowa, \u0141owiecka i Lipowa. Dla mieszka\u0144c\u00f3w wi\u0119kszo\u015bci tych\u017ce uliczek jest jedynym po\u0142\u0105czeniem drogowym z innymi cz\u0119\u015bciami miasta. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 22 I 1975 r. Nowy chodnik od strony zachodniej otrzyma\u0142a w 1999 r., a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 w 2004 r. Kolejny raz zosta\u0142a przebudowana i zmodernizowana w 2022 r. Po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 z betonu asfaltowego z obustronnymi chodnikami, o\u015bwietleniem ulicznym i kanalizacj\u0105 deszczow\u0105. Przebudowano skrzy\u017copwania z bocznymi drogami gminnymi, zbudowano kana\u0142 technologiczny i przebudowano sieci koliduj\u0105ce z przebudow\u0105 ulicy.<\/p>\r\n

Nazwa OSIEDLOWA bardzo trafnie oddaje jej po\u0142o\u017cenie i funkcj\u0119.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"OSMOLA JAN<\/b>, urodzony 14 IX 1931 r, w Maliniu, powiat mielecki, syn Juliusza i Anny z domu Pazdro. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1951 r. Zawodow\u0105 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 VII 1951 r. w Domu Dziecka w Smoczce ko\u0142o Mielca. W latach 1952-1954 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Marynarce Wojennej Ustka \u2013 Garnizon Gdynia. Od 1 IX 1954 r. do 31 VIII 1958 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w G\u00f3rkach, powiat mielecki, a od 1 IX 1958 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szkole Podstawowej w Grochowem, powiat mielecki. Od 1 IX 1960 r. do 31 VIII 1976 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika, a nast\u0119pnie dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Grochowem. Od 1 IX 1976 r., po utworzeniu Gminnej Szko\u0142y Zbiorczej w Tuszowie Narodowym i obni\u017ceniu stopnia organizacyjnego szko\u0142y w Grochowem, pracowa\u0142 jako nauczyciel w Gminnej Szkole Zbiorczej. R\u00f3wnocze\u015bnie systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csze Studia Zawodowe w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Warszawie i szereg kurs\u00f3w doskonal\u0105cych. S\u0142yn\u0105\u0142 z umiej\u0119tno\u015bci matematycznych, potwierdzanych przez wychowank\u00f3w zajmuj\u0105cych p\u00f3\u017aniej odpowiedzialne funkcje pa\u0144stwowe i lokalne. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa ogniska Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Tuszowie Narodowym. Inspirowa\u0142 i organizowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy \u017cycia kulturalnego na terenie Grochowego i gminy Tusz\u00f3w Narodowy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty. Zmar\u0142 18 I 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSMOLA JULIAN<\/strong> (ksi\u0105dz), urodzony 28 III 1925 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca (dzi\u015b osiedle w Mielcu). Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1948 r. Uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne i 3 V 1953 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Kanin ko\u0142o Limanowej (1953-1958), Siedlce ko\u0142o Nowego S\u0105cza (1958-1959), Niwiska (1959-1963), Mochnaczka (1963 r.), Szczucin (1963-1967) i Gnojnik (1967-1969). W tej ostatniej parafii w latach 1969-1971 by\u0142 wikariuszem adiutorem, a w 1971 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1996 r. By\u0142 gorliwym duszpasterzem i dobrym gospodarzem, tote\u017c za ca\u0142okszta\u0142t pracy kap\u0142a\u0144skiej, szczeg\u00f3lnie w Gnojniku, zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony EC i RM. Na emeryturze mieszka\u0142 na terenie parafii Gnojnik jako rezydent. W 2016 r. decyzj\u0105 miejscowej Rady Gminy otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 Honorowego Obywatela Gminy Gnojnik. Zmar\u0142 26 XI 2016 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Gnojniku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSMOLA MICHA\u0141<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 28 VIII 1894 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Andrzeja i Apolonii z domu Saj. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. W latach gimnazjalnych nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Wojs\u0142awiu. W lipcu 1914 r. rozpocz\u0105\u0142 kurs oficerski ZS w Krakowie, ale po mobilizacji og\u0142oszonej przez J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego i przerwaniu kursu, przydzielony zosta\u0142 do 2 kompanii V batalionu 1 pu\u0142ku Legion\u00f3w Polskich. Z jednostk\u0105 t\u0105, kt\u00f3ra wyruszy\u0142a na wojn\u0119 7 VIII 1914 r., uczestniczy\u0142 we wszystkich jej bitwach, m.in. pod Anielinem i Laskami, Brzechowem, Marcinkowicami, Limanow\u0105 i \u0141owcz\u00f3wkiem. W czasie odpoczynku w okolicach K\u0119t w styczniu 1915 r. uda\u0142o mu si\u0119 uzyska\u0107 przeniesienie do VI batalionu, w kt\u00f3rym by\u0142o wielu koleg\u00f3w z mieleckiego gimnazjum i w tej jednostce s\u0142u\u017cy\u0142 do ko\u0144ca wojny. W 1915 r. uczestniczy\u0142 w bitwach pod Wszachowem, \u017bernikami, O\u017carowem, Tar\u0142owem i Urz\u0119dowem. Po jednej z letnich ulew rozchorowa\u0142 si\u0119 i przez 3 miesi\u0105ce przebywa\u0142 na leczeniu. Do wojska powr\u00f3ci\u0142 w pa\u017adzierniku 1915 r. i jako kapral wykonywa\u0142 funkcj\u0119 instruktora. W lutym 1916 r. powr\u00f3ci\u0142 do VI batalionu, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 skierowany na odcinek nad Gorbachem (dop\u0142yw Styru) i w czasie walk otrzyma\u0142 nazw\u0119 \u201ereduty Pi\u0142sudskiego\u201d. Lato sp\u0119dzi\u0142 w okopach nad Stochodem i pod Sitowiczami. Po podaniu si\u0119 do dymisji J. Pi\u0142sudskiego Legiony Polskie wycofano z frontu, a M. Osmola (w randze sier\u017canta) otrzyma\u0142 zadanie werbowania do armii polskiej na terenie Kongres\u00f3wki. Wobec negatywnego stosunku J. Pi\u0142sudskiego do tego przedsi\u0119wzi\u0119cia \u2013 werbunek nie przyni\u00f3s\u0142 \u017cadnego rezultatu, a polscy podoficerowie przeprowadzali potajemne \u0107wiczenia z cz\u0142onkami POW. W lipcu 1917 r. \u015bci\u0105gni\u0119to legionist\u00f3w z werbunku, ale po odmowie \u00a0z\u0142o\u017cenia przysi\u0119gi na braterstwo broni z Niemcami, m.in. VI batalion wys\u0142ano na front w\u0142oski. W maju 1918 r. sier\u017cantowi Osmoli uda\u0142o si\u0119 uzyska\u0107 urlop na studia i dzi\u0119ki szcz\u0119\u015bliwemu zbiegowi okoliczno\u015bci na front ju\u017c nie musia\u0142 wraca\u0107. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci i zagro\u017ceniu Lwowa ze strony Ukrai\u0144c\u00f3w zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do formowanego w Lublinie 23 pu\u0142ku piechoty pod dow\u00f3dztwem p\u0142k. Leopolda Lisa-Kuli i z t\u0105 formacj\u0105 (w randze podporucznika) walczy\u0142 z Ukrai\u0144cami pod Machnowem i Uchnowem. W lipcu 1919 r. zosta\u0142 przeniesiony do 22 pu\u0142ku w Siedlcach, gdzie w batalionie zapasowym mianowano go dow\u00f3dc\u0105 kompanii i przydzielono zadania szkoleniowe. W latach 1922\u20131929, w stopniu kapitana, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy kompanii szkolnej w 64 pu\u0142ku piechoty w Grudzi\u0105dzu. Od kwietnia 1929 r. pracowa\u0142 w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku szefa wydzia\u0142u w Biurze Personalnym, a w lipcu 1932 r. zosta\u0142 przeniesiony, na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119, do 4 pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Cieszynie i tam (w stopniu majora) zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 batalionu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych z okuciem, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem za Wojn\u0119 i Medalem Dziesi\u0119ciolecia. Zmar\u0142 prawdopodobnie w 1952 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSMOLA TOMASZ,<\/strong> urodzony 28 I 1894 r. w Radomy\u015blu (p\u00f3\u017aniej Wielkim), syn J\u00f3zefa i Julii z domu Ku\u017cd\u017ca\u0142. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazj\u00f3w w Tarnowie, Mielcu i Wiedniu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako kupiec. W 1914 r. wst\u0105pi\u0142 w szeregi Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Radomy\u015blu i wszed\u0142 w sk\u0142ad Sta\u0142ej Dru\u017cyny Soko\u0142a. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej, na wie\u015b\u0107 o tworzeniu si\u0119 Legion\u00f3w Polskich, 27 VIII 1914 r. wraz z kolegami ze Sta\u0142ej Dru\u017cyny Soko\u0142a wyruszy\u0142 do Krakowa i zosta\u0142 przydzielony do 14 kompanii piechoty 2 pu\u0142ku Legion\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach w Karpatach Wschodnich i budowie \u201eDrogi Legion\u00f3w\u201d przez prze\u0142\u0119cz Ragodze. W bitwie z Rosjanami pod Mo\u0142otkowem (1 XI 1914 r.) zosta\u0142 ranny. Leczy\u0142 si\u0119 w domu rekolekcyjnym w Kami\u0144sku. Po kryzysie przysi\u0119gowym znalaz\u0142 si\u0119 w Huszcie, a w lutym 1918 r. otrzyma\u0142 zwolnienie ze s\u0142u\u017cby, prawdopodobnie ze wzgl\u0119du na komplikacje zdrowotne po ranach pod Mo\u0142otkowem. W 1920 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 kurs skarbowo\u015bci we Lwowie i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W latach 1921-1927 pracowa\u0142 w Mielcu jako urz\u0119dnik skarbowy. W 1928 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do Nowego Targu, a w 1932 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zamieszka\u0142 w Zakopanem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem i Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci. Zmar\u0142 w 1959 r. Pochowany na cmentarzu w Zakopanem przy ul. Nowotarskiej. Z inicjatywy Komitetu Obchod\u00f3w 100. rocznicy Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci\u00a0 w Radomy\u015blu Wielkim 12 IV 2018 r. posadzono D\u0105b Pami\u0119ci legionisty Tomasza Osmoli i wpisano jego nazwisko na pami\u0105tkow\u0105 list\u0119 legionist\u00f3w na terenie miejscowego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSMOLA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 XII 1910 r. w Smoczce, syn Karola i Stefanii z domu Kania. Od m\u0142odzie\u0144czych lat pracowa\u0142 w gospodarstwie rolnym. By\u0142 jednym z pierwszych organizator\u00f3w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim. R\u00f3wnocze\u015bnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Stronnictwa Ludowego i w latach 30. nale\u017ca\u0142 do kierownictwa powiatowego. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem ROCh-u i Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich. Nale\u017ca\u0142 do \u201eTr\u00f3jki\u201d politycznej w gminie wiejskiej Mielec i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika mieleckich struktur BCh z ROCh\u2013em i BCh w Kolbuszowej. W swoim gospodarstwie ukrywa\u0142 osoby zdekonspirowane i \u015bcigane przez w\u0142adze okupacyjne. Po II wojnie \u015bwiatowej nadal aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Polskim Stronnictwie Ludowym (S. Miko\u0142ajczyka). Po potajemnym wyje\u017adzie S. Miko\u0142ajczyka z kraju i czystkach w PSL w 1947 r. wycofa\u0142 si\u0119 z dzia\u0142alno\u015bci politycznej. Udziela\u0142 si\u0119 natomiast w pracach spo\u0142ecznych. Zmar\u0142 18 II 1988 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rz\u0119dzianowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSMYK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 24 X 1928 r. w Urzejowicach ko\u0142o Przeworska, syn Marcina i Heleny z domu Zaj\u0105c. Uko\u0144czy\u0142 trzyletni\u0105 Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Kszta\u0142cenia Zawodowego w Przeworsku (1945), a nast\u0119pnie Pa\u0144stwowy Instytut Administracji Przemys\u0142owej w Gliwicach (1946). Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Wroc\u0142awia i tam 24 VIII 1946 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PAFAWAG-u jako handlowiec. Wtedy te\u017c rozpocz\u0105\u0142 systematyczn\u0105 gr\u0119 w tenisa sto\u0142owego i awansowa\u0142 do pierwszego zespo\u0142u KS \u201eStal\u201d Wroc\u0142aw, jednego z najlepszych w kraju. Jako reprezentant wojew\u00f3dztwa wroc\u0142awskiego uczestniczy\u0142 (z sukcesami) w og\u00f3lnopolskich turniejach klasyfikacyjnych. W 1953 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zamieszka\u0142 w Rzeszowie. Pracowa\u0142 w WSK Rzesz\u00f3w i gra\u0142 w dru\u017cynie \u201eStal\u201d Rzesz\u00f3w. W 1955 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do Mielca i zatrudniony w WSK na stanowisku kontrolera jako\u015bci wyrob\u00f3w. G\u0142\u00f3wnym powodem tej zmiany by\u0142a jednak ch\u0119\u0107 gry w dobrym zespole ligowym, a taki stworzy\u0142 si\u0119 w Mielcu. W 1957 r. znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu \u201eStali\u201d Mielec do II ligi, a w 1961 r. do I ligi. Mimo szeregu indywidualnych osi\u0105gni\u0119\u0107 zawodnik\u00f3w (M. Osmyk, J. Pos\u0142uszny, L. Sta\u0144czyk) dru\u017cynie nie uda\u0142o si\u0119 utrzyma\u0107 w I lidze. W nast\u0119pstwie zmian w klubie sekcj\u0119 tenisa sto\u0142owego rozwi\u0105zano, a czo\u0142owi zawodnicy grywali w okolicznych klubach. W 1975 r. M. Osmyk zainicjowa\u0142 utworzenie sekcji tenisa sto\u0142owego KS \u201eStart\u201d Mielec, pod patronatem sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci pracy. W klubie tym sam nadal grywa\u0142 i prowadzi\u0142 treningi z m\u0142odzie\u017c\u0105. Posiada\u0142 te\u017c kwalifikacje s\u0119dziego zwi\u0105zkowego i w tej roli uczestniczy\u0142 w wielu licz\u0105cych si\u0119 zawodach. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznakami resorowymi, m.in. odznakami PZTS. Zmar\u0142 1 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"OSNOWSKA HALINA MARIA <\/b>(z domu GO\u0141\u0104B), urodzona 18 V 1958 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Zofii z domu Lew. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1977 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Filologicznym (kierunek: filologia polska) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1986 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra j\u0119zyka polskiego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego 1 IX 1981 r. w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu. W latach 1982-1991 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 8 im. st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego, a od 1991 r. w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. Od 2004 r. posiada\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. By\u0142a egzaminatorem egzaminu maturalnego z j\u0119zyka polskiego w Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie. W ci\u0105gu ca\u0142ej pracy zawodowej wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 aktywno\u015bci\u0105 w prowadzeniu zaj\u0119\u0107 pozalekcyjnych zwi\u0105zanych z j\u0119zykiem polskim. Jej wychowankowie byli laureatami konkurs\u00f3w literackich i recytatorskich. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a kurs dla instruktor\u00f3w i animator\u00f3w teatr\u00f3w amatorskich, dzieci i m\u0142odzie\u017cy w Wojew\u00f3dzkim Domu Kultury w Rzeszowie. Za\u0142o\u017cy\u0142a i prowadzi\u0142a szkolny zesp\u00f3\u0142 teatralny w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym. W konkursie \u201eGala Reymontowska\u201d otrzyma\u0142 II miejsce, a ze sztuk\u0105 \u201e\u015aluby panie\u0144skie\u201d wed\u0142ug Aleksandra Fredry wyst\u0119powa\u0142 w Mielcu, Wroc\u0142awiu i w ramach \u201ePapkinady\u201d w TVP w Warszawie. Ponadto z okazji 50-lecia II LO przygotowa\u0142a i wystawi\u0142a spektakl \u201eO obrotach sfory szkolnej\u201d. Uznanie mieleckiego \u015brodowiska zdoby\u0142a te\u017c wystawieniem \u201eTanga\u201d S\u0142awomira Mro\u017cka na scenie mieleckiego Domu Kultury. Pisa\u0142a artyku\u0142y do czasopisma \u201eW Kr\u0119gu Mieleckich Humanist\u00f3w\u201d. Ponadto by\u0142a projektantk\u0105 cz\u0119\u015bci wn\u0119trz budynku II LO. Nagrodzona kilkakrotnie Nagrod\u0105 Dyrektora Szko\u0142y. Zmar\u0142a 7 I 2017 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSNOWSKI ANDRZEJ FELIKS<\/strong>, urodzony 27 XI 1948 r. w Rzemieniu, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Eugenii z domu Smaczniak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studia historyczne na UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii. Od roku szkolnego 1972\/1973 rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel historii w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej (do 2002 r.) uczy\u0142 tak\u017ce wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie. Przez wiele lat przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w do olimpiad i og\u00f3lnopolskich konkurs\u00f3w przedmiotowych, a wielu z nich osi\u0105gn\u0119\u0142o licz\u0105ce si\u0119 sukcesy (3 laureat\u00f3w i 5 finalist\u00f3w w \u201eOlimpiadzie wiedzy o Polsce i \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym\u201d, laureatka i 5 finalistek w \u201eOlimpiadzie filozoficznej\u201d, laureatka konkursu \u201eHistoria \u017byd\u00f3w Polskich\u201d i laureat \u201eKonkursu wiedzy o samorz\u0105dzie terytorialnym\u201d). Uko\u0144czy\u0142 podyplomowe studia filozoficzno \u2013 religioznawcze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim (1976) oraz studia podyplomowe z zakresu nauk politycznych (1984). We wrze\u015bniu 1980 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i pierwszym przewodnicz\u0105cym nauczycielskiego NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu. By\u0142 delegatem na I Krajowy Zjazd \u201eSolidarno\u015bci\u201d w hali \u201eOlivii\u201d w Gda\u0144sku. W stanie wojennym represjonowano go, m.in. 16 XII 1981 r. zosta\u0142 zatrzymany, a nast\u0119pnie wielokrotnie przes\u0142uchiwany w Mielcu i w Rzeszowie. Jego mieszkanie by\u0142o poddawane kilkakrotnym rewizjom. S\u0105dzono go w procesie w 1986 r. Po ponownej rejestracji \u201eSolidarno\u015bci\u201d w 1989 r. podj\u0105\u0142 si\u0119 przewodniczenia mieleckiej \u201eSolidarno\u015bci\u201d nauczycielskiej. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015bci Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu. Z ramienia tego ugrupowania zosta\u0142 wybrany radnym, a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 1990-1994. R\u00f3wnocze\u015bnie zrezygnowa\u0142 z przewodniczenia \u201eSolidarno\u015bci\u201d nauczycielskiej. Funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce w kadencji 1994-1998, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do rozwoju samorz\u0105dno\u015bci terytorialnej w Mielcu w warunkach g\u0142\u0119bokich przemian ustrojowych po 1989 r. W latach 1994-1998 by\u0142 delegatem Mielca w Zwi\u0105zku Miast Polskich. W wyborach prezydenckich w 1995 r. by\u0142 przewodnicz\u0105cym mieleckiego Komitetu Wyborczego Lecha Wa\u0142\u0119sy, a nast\u0119pnie zainicjowa\u0142 powstanie Porozumienia Prawicy w Mielcu. W wyborach parlamentarnych w 1997 r. startowa\u0142 z listy Akcji Wyborczej Solidarno\u015b\u0107 (AWS) i po otrzymaniu 13 923 g\u0142os\u00f3w zosta\u0142 wybrany pos\u0142em na Sejm RP w kadencji 1997-2001. Pracowa\u0142 w Komisji ds. Samorz\u0105du Terytorialnego i Komisji Obrony Narodowej oraz kilkunastu podkomisjach. By\u0142 m.in. sprawozdawc\u0105 kilkunastu ustaw, m.in. o dyscyplinie wojskowej, o \u017candarmerii, o broni chemicznej oraz autorem licznych interpelacji i o\u015bwiadcze\u0144. Dzi\u0119ki m.in. jego wysi\u0142kom \u2013 wbrew wcze\u015bniejszym propozycjom rz\u0105dowym \u2013 do powiatu mieleckiego w\u0142\u0105czono gminy: Padew Narodow\u0105, Radomy\u015bl Wielki i Wadowice G\u00f3rne. Reprezentowa\u0142 Sejm w delegacji do USA w ONZ\u2013owskiej Komisji d\/s Uchod\u017ac\u00f3w (2000), by\u0142 delegatem Komisji Obrony na \u015awiatowej Wystawie Lotniczej w Pary\u017cu (2001). Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017cszy Kurs Obronny w Akademii Obrony Narodowej (2000), Studium Legislacji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego (2000) oraz Kurs Obrony i Bezpiecze\u0144stwa w Centrum George\u2019sa Marshalla w Garmisch \u2013 Partenkirchen (1998). W 2002 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego, a w 2010 r. ponownie zosta\u0142 radnym Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2010-2014 i pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w. Jest cz\u0142onkiem w\u0142adz krajowych i wojew\u00f3dzkich Chrze\u015bcija\u0144skiego Ruchu Samorz\u0105dowego. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w Klubie Inteligencji Katolickiej w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia \u015bw. Jana Paw\u0142a II w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Wolno\u015bci i Solidarno\u015bci oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty. Zmar\u0142 17 V 2025 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSORA HENRYK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 11 VII 1958 r. w Brze\u017anicy, syn Tadeusza i Janiny z Tyksi\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i w 1986 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uzyska\u0142 te\u017c tytu\u0142 magistra teologii dogmatycznej. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Mielec-Rzoch\u00f3w (1986-1989), Kolbuszowa (1989-1991), Murafa na Ukrainie (1991-1996), Gromnik (1996-1999) i Luszowice (1999-2006). W 2006 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Alberta Chmielowskiego w Librantowej. Odznaczony EC (Expositorum Canonicale).<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSSAK GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 2 VII 1924 r. w Podniestrzanach, wojew\u00f3dztwo lwowskie, syn Stanis\u0142awa i Stefanii z domu Somyk. W 1934 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 gry na tr\u0105bce, a w latach 1937\u20131939 gra\u0142 (jako elew) w orkiestrze wojskowej. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Cukrowni \u201eChodor\u00f3w\u201d w Chodorowie. W sierpniu 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 wcielony do 2 Zapasowego Pu\u0142ku Piechoty w Rzeszowie. Po \u0107wiczeniach skierowano go do 16 Ko\u0142obrzeskiego Pu\u0142ku Piechoty 1. Armii Wojska Polskiego i od listopada 1944 r. do ko\u0144ca wojny bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych tej jednostki (Warszawa \u2013 Wa\u0142 Pomorski \u2013 Ko\u0142obrzeg \u2013 Berlin \u2013 \u0141aba), pocz\u0105tkowo w \u0142\u0105czno\u015bci, a nast\u0119pnie przy obs\u0142udze ckm. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 plutonowego. Po wojnie gra\u0142 w orkiestrze wojskowej w Krakowie. W 1946 r. uczestniczy\u0142 w kursie tamburmajor\u00f3w w Rembertowie. W lutym 1947 r. zosta\u0142 zwolniony do rezerwy i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Cukrowni \u201eZiembice\u201d w Ziembicach. Pom\u00f3g\u0142 przy organizacji miejscowej orkiestry d\u0119tej i by\u0142 jednym z jej cz\u0142onk\u00f3w. W 1953 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie zosta\u0142 zatrudniony w transporcie WSK i do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r. pracowa\u0142 m.in. na stanowisku kierownika planowania i zaopatrzenia. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu (1961) oraz szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. R\u00f3wnocze\u015bnie z podj\u0119ciem pracy w WSK zg\u0142osi\u0142 sw\u00f3j akces do Zak\u0142adowej Orkiestry D\u0119tej WSK i w latach 1953-1955 wyst\u0119powa\u0142 w niej jako muzyk. W 1955 r. powierzono mu prowadzenie tej orkiestry Funkcj\u0119 dyrygenta oraz instruktora pe\u0142ni\u0142 do przez 50 lat \u2013 do 2005 r. Pod jego batut\u0105 orkiestra uzyska\u0142a wysoki poziom artystyczny i utrzymuje go nadal. Wyst\u0119powa\u0142a tysi\u0105ce razy w kraju i za granic\u0105, zdobywaj\u0105c wiele sukces\u00f3w. (Szerzej w ha\u015ble \u201eOrkiestra D\u0119ta\u201d). Za wybitn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105 G. Ossak otrzyma\u0142 uprawnienia instruktora kategorii \u201eS\u201d (specjalnej). Awansowano go tak\u017ce do stopnia porucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZKRPi BWP\u201d, a tak\u017ce Odznak\u0105 Honorow\u0105 z Laurem i Odznak\u0105 Honorow\u0105 z Wie\u0144cem Laurowym Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr. Zmar\u0142 3 XII 2009 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSSOLI\u0143SCY<\/strong>\u00a0herbu Top\u00f3r, r\u00f3d rycerski wywodz\u0105cy si\u0119 od Jaska nazywanego \u201eOwc\u0105\u201d \u2013 syna Nawoja (wojewody sandomierskiego i p\u00f3\u017aniej krakowskiego), marsza\u0142ka koronnego w 2. po\u0142owie XIV w. On to zbudowa\u0142 Ossolin, od kt\u00f3rego rodzina przyj\u0119\u0142a nazwisko. W 1611 r. Jan Zbigniew Ossoli\u0144ski, wojewoda podlaski, zakupi\u0142 od Jana Karola Chodkiewicza trzeci\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca oraz wsie: Cyrank\u0119, Chorzel\u00f3w, Przy\u0142\u0119k i Zg\u00f3rsko, a w 1616 r., ju\u017c jako wojewoda sandomierski, kupi\u0142 drug\u0105 1\/3 Mielca wraz z folwarkiem. Owe 2\/3 Mielca i wsie podarowa\u0142 synowi Krzysztofowi w 1615 r. z okazji jego \u015blubu z Zofi\u0105 Cikowsk\u0105. W 1619 r. Krzysztof przekaza\u0142 bratu Maksymilianowi dobra mieleckie (w tym 2\/3 Mielca) w ramach rodzinnych rozlicze\u0144 maj\u0105tkowych. Kasztelan czerski Maksymilian by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem Mielca do \u015bmierci w 1655 r., a kolejnymi w\u0142a\u015bcicielami 2\/3 Mielca byli: Zbigniew, syn Maksymiliana, opat koprzywnicki i sekretarz kr\u00f3lewski (1656\u20131675), Maksymilian Hieronim, drugi syn Maksymiliana, kasztelanic czerski (1675\u20131689), trzeci syn Maksymiliana – Micha\u0142 Sieciech (1690-1717), drugi syn Maksymiliana Hieronima \u2013 Jerzy Zbigniew, kasztelan po\u0142aniecki (1718-1729), J\u00f3zef, kasztelan czchowski i genera\u0142 wojsk kr\u00f3lewskich (1730-1757) oraz syn J\u00f3zefa \u2013 Micha\u0142, kasztelanic czchowski (1757-1795). W 1795 r. mielecki maj\u0105tek Ossoli\u0144skich otrzyma\u0142a w posagu Anna, c\u00f3rka Micha\u0142a, wydana za podkomorzego lwowskiego Jana Odrow\u0105\u017ca Pieni\u0105\u017cka i odt\u0105d w\u0142a\u015bcicielami 2\/3 Mielca stali si\u0119 Pieni\u0105\u017ckowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSSOLI\u0143SKI JAN ZBIGNIEW<\/strong>\u00a0herbu Top\u00f3r, urodzony 3 IX 1555 r., syn Hieronima (kasztelana sandomierskiego) i Katarzyny ze Zborowskich. Od 1570 r. studiowa\u0142 w Strasburgu. W 1572 r. przebywa\u0142 w Heidelbergu, rok p\u00f3\u017aniej w Pary\u017cu, gdzie bra\u0142 udzia\u0142 w uroczystym akcie zaprzysi\u0119\u017cenia przez Henryka Walezego pakt\u00f3w konwent\u00f3w, a w 1576 r. odwiedzi\u0142 Padw\u0119. W 1577 r. zosta\u0142 sekretarzem kr\u00f3lewskim na dworze Stefana Batorego. W tym okresie przeszed\u0142 na katolicyzm i z czasem sta\u0142 si\u0119 przeciwnikiem r\u00f3\u017cnowierc\u00f3w. Uczestniczy\u0142 z w\u0142asnym pocztem w wojnach z Moskw\u0105, m.in. pod Po\u0142ockiem (1579), Wielkimi \u0141ukami i Zawo\u0142oczem (1580) oraz Pskowem (1581). Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w misjach politycznych, ale stosunki z kr\u00f3lem i Janem Zamojskim uk\u0142ada\u0142y mu si\u0119 r\u00f3\u017cnie (zw\u0142aszcza po \u015bci\u0119ciu wuja \u2013 Samuela Zborowskiego). W 1592 r. powr\u00f3ci\u0142 do stronnictwa kr\u00f3lewskiego i rok p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 podkomorzego sandomierskiego. Regularnie uczestniczy\u0142 w sejmikach sandomierskich i 11 razy wybierano go pos\u0142em na sejm. W 1601 r. zosta\u0142 wybrany marsza\u0142kiem sejmu. Za popieranie kr\u00f3la odwdzi\u0119czano mu si\u0119 kolejnymi godno\u015bciami i urz\u0119dami. W 1603 r. zosta\u0142 kasztelanem \u017carnowskim, w 1605 r. wojewod\u0105 podlaskim, w 1606 r. \u2013 starost\u0105 w Nowym Mie\u015bcie, a w 1613 r. wojewod\u0105 sandomierskim. Zgromadzi\u0142 spory maj\u0105tek. Poza spadkiem po ojcu zakupi\u0142 m.in. w 1611 r. od Jana Karola Chodkiewicza (m\u0119\u017ca Zofii z Mieleckich) dobra mieleckie: 1\/3 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca i Zg\u00f3rsko oraz szereg innych miejscowo\u015bci, a w 1616 r. \u2013 drug\u0105 1\/3 Mielca od Anny Ratowskiej, c\u00f3rki Hieronima Mieleckiego. Naby\u0142 te\u017c posiad\u0142o\u015bci na Podlasiu, a spore posagi wnios\u0142y mu cztery \u017cony. Ju\u017c jako znacz\u0105ca posta\u0107 w pa\u0144stwie i patriota zatroskany o jego losy, \u00a0pozwala\u0142 sobie na krytykowanie dworu, a potem kr\u00f3la, ale r\u00f3wnocze\u015bnie radzi\u0142 mu w sprawach pa\u0144stwowych. Kilkakrotnie powierzano mu te\u017c rol\u0119 mediatora w sporach kr\u00f3la ze szlacht\u0105. W 1617 r. zleci\u0142 budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a w Klimontowie, a po jego wybudowaniu w 1620 r. podj\u0105\u0142 trud budowy klasztoru Dominikan\u00f3w w tej\u017ce miejscowo\u015bci. Pisa\u0142 pami\u0119tnik (wydano go w 1879 r. we Lwowie) i komentarz historyczny (dot\u0105d nie odnaleziony). Zmar\u0142 w 1623 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSSOLI\u0143SKI JERZY ZBIGNIEW<\/strong>\u00a0herbu Top\u00f3r, syn Maksymiliana Hieronima i Katarzyny Tomis\u0142awskiej. By\u0142 kasztelanem po\u0142anieckim, a p\u00f3\u017aniej zawichojskim. W latach 1718-1729 by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem 2\/3 Mielca. W tym czasie uko\u0144czono budow\u0119 murowanego ko\u015bcio\u0142a parafialnego \u015bw. Mateusza. Zmar\u0142 bezpotomnie w 1729 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSSOLI\u0143SKI KRZYSZTOF<\/strong> herbu Top\u00f3r, urodzony 28 IV 1587 r. w Bukowsku (ziemia sanocka), syn Zbigniewa (wojewody sandomierskiego) i Jadwigi z Sienie\u0144skich. Od 1596 r. uczy\u0142 si\u0119 w kolegium jezuickim w Lublinie, a w latach 1604-1607 na jezuickim uniwersytecie w Wurzburgu. Do 1611 r. uzupe\u0142nia\u0142 edukacj\u0119, przebywaj\u0105c m.in. na dworze arcyksi\u0105\u017c\u0105t habsburskich w Grazu, studiuj\u0105c na uniwersytetach w Bolonii i Padwie oraz goszcz\u0105c w Pary\u017cu. W 1613 r. uczestniczy\u0142 w wyprawie wojska kwarcianego na Podole. W 1615 r. z okazji \u015blubu z Zofi\u0105 Cikowsk\u0105 (c\u00f3rk\u0105 podkomorzego krakowskiego) otrzyma\u0142 od ojca (Zbigniewa) dobra mieleckie: cz\u0119\u015b\u0107 Mielca, Brzy\u015bcie, Chorzel\u00f3w, Cyrank\u0119, Gaw\u0142uszowice, Klisz\u00f3w i Przy\u0142\u0119k. (Cz\u0119\u015b\u0107 z tego maj\u0105tku, m.in. Mielec odda\u0142 w ramach rozlicze\u0144 z bratem Maksymilianem w 1619 r.) \u017bona wnios\u0142a za\u015b w posagu m.in. kamienic\u0119 w Krakowie. W 1618 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 podstolego, a w 1620 r. \u2013 podkomorzego sandomierskiego. W latach 1620\u20131641 wielokrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w sejmach jako pose\u0142 z woj. sandomierskiego. Wykazywa\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 w sprawach pa\u0144stwowych. W 1620 r. uczestniczy\u0142 w wyprawie przeciwko Turkom, wystawiaj\u0105c w\u0142asn\u0105 rot\u0119. W latach 20. by\u0142 komisarzem do spraw cen, kierowa\u0142 zaopatrzeniem wojska w czasie wojny ze Szwedami w Prusach, zabiera\u0142 g\u0142os w sprawach bicia monety i zmian systemu obrony oraz uczestniczy\u0142 w pracach nad reform\u0105 sejmowania. W 1632 r. by\u0142 kandydatem na stanowisko marsza\u0142ka sejmu, a rok p\u00f3\u017aniej, w czasie sejmu koronacyjnego W\u0142adys\u0142awa IV, zosta\u0142 mianowany kasztelanem s\u0105deckim. By\u0142 zwolennikiem kontrreformacji, ale broni\u0142 Akademi\u0119 Krakowsk\u0105 w sporach z jezuitami. Wspiera\u0142 starania o uporz\u0105dkowanie spraw mennicy i optowa\u0142 za wzmacnianiem wojska. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu komisjach sejmowych, powo\u0142ywanych dla spraw ekonomicznych i organizacyjnych. W 1636 r. otrzyma\u0142 kasztelani\u0119 wojnick\u0105, a w 1638 r. zosta\u0142 wojewod\u0105 sandomierskim. By\u0142 fundatorem wielu obiekt\u00f3w, z kt\u00f3rych najwi\u0119ksz\u0105 s\u0142aw\u0119 zdoby\u0142 zamek Krzy\u017ctop\u00f3r w Uje\u017adzie, zbudowany w latach 1627-1644. Wyniesione ze studi\u00f3w i podr\u00f3\u017cy fascynacje literatur\u0105 by\u0142y dla\u0144 impulsem do w\u0142asnej dzia\u0142alno\u015bci literackiej. Napisa\u0142 oko\u0142o 60 utwor\u00f3w. Utrzymywa\u0142 te\u017c kapel\u0119. Na jego dworze wychowywano w duchu katolickim wiele dzieci szlacheckich, tak\u017ce z rodzin r\u00f3\u017cnowierczych. Zmar\u0142 24 II 1645 r. Spoczywa u Karmelit\u00f3w Bosych w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSSOLI\u0143SKI LESZEK<\/strong>, urodzony 1 V 1960 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Wandy z Kawczy\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1980 r. zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku montera p\u0142atowc\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1975 r. wyst\u0119powa\u0142 jako tancerz w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. W latach 1984-1986 r. ta\u0144czy\u0142 zawodowo w Centralnym Zespole Artystycznym Wojska Polskiego w Warszawie. W 1986 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Robotniczym Centrum Kultury WSK jako asystent choreografa Emilii Drabik. W 1989 r. uko\u0144czy\u0142 kurs kwalifikacyjny z dziedziny ta\u0144ca, organizowany przez Ministerstwo Kultury i Sztuki. Odt\u0105d prowadzi\u0142 samodzielnie zespo\u0142y taneczne RCK (p\u00f3\u017aniej Miejskiego O\u015brodka Kultury i Samorz\u0105dowego Centrum Kultury), m.in. \u201eMa\u0142ych Rzeszowiak\u00f3w\u201d oraz ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, a nast\u0119pnie Ognisko Baletowe. Posiada kategori\u0119 instruktorsk\u0105 \u201eS\u201d. Jest tw\u00f3rc\u0105 szeregu uk\u0142ad\u00f3w choreograficznych dla \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d, m.in.:\u00a0\u201ePowitania\u201d, poloneza, trzech mazur\u00f3w, \u201eLajkonika\u201d, krakowiaka weselnego i ta\u0144c\u00f3w g\u00f3ralskich<\/em>. W 2004 i 2005 r. przygotowa\u0142 choreografie do oper\u00a0Krakowiacy i g\u00f3rale<\/em>\u00a0oraz\u00a0Hrabina,<\/em> wystawianych przez zespo\u0142y artystyczne z D\u0119bicy i Mielca (Rzeszowiacy, ch\u00f3r \u201eMelodia\u201d). Z prowadzonymi zespo\u0142ami odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w, m.in. z \u201eMa\u0142ymi Rzeszowiakami\u201d zdoby\u0142 nagrody na przegl\u0105dach w Rzeszowie, Przemy\u015blu i Stalowej Woli, a z \u201eRzeszowiakami\u201d wyst\u0119powa\u0142 z powodzeniem w kraju i za granic\u0105, m.in. w USA, Kanadzie, Francji, Belgii, Niemczech, W\u0142oszech, Szwajcarii, Czechach i na Ukrainie. Ponadto w 1988 r. by\u0142 choreografem Regionalnego Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eS\u0142owianie\u201d w Przec\u0142awiu. Od czas\u00f3w szkolnych do dzi\u015b uprawia amatorsko r\u00f3\u017cne dyscypliny sportowe, m.in. zdoby\u0142 tytu\u0142 najwszechstronniejszego zawodnika XXIII Spartakiady WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Honorow\u0105 Odznak\u0105 TKKF. W sierpniu 2025 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSSOLI\u0143SKI MAKSYMILIAN I<\/strong> herbu Top\u00f3r, urodzony w grudniu 1588 r., syn Zbigniewa i Jadwigi z Sienie\u0144skich. W 1596 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 (z bratem Krzysztofem) w szkole jezuickiej w Lublinie, a w latach 1604-1607 studiowa\u0142 (tak\u017ce z bratem) w Wurzburgu oraz odby\u0142 podr\u00f3\u017c po W\u0142oszech i Niderlandach. Po powrocie zosta\u0142 przyj\u0119ty na dw\u00f3r biskupa p\u0142ockiego Marcina Szyszkowskiego, a nast\u0119pnie by\u0142 dworzaninem kr\u00f3lewskim. Od 1616 r. rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 publiczn\u0105 i odt\u0105d wielokrotnie pos\u0142owa\u0142 na sejm z wojew\u00f3dztwa sandomierskiego. W 1619 r. otrzyma\u0142 starostwo stopnickie, a nast\u0119pnie w rozliczeniach z bratem Krzysztofem przej\u0105\u0142 dobra mieleckie, w tym 2\/3 Mielca. Bra\u0142 udzia\u0142 w wyprawie chocimskiej w 1621 r., prawdopodobnie z utrzymywanym w\u0142asnym sumptem oddzia\u0142em husarii. W 1636 r. otrzyma\u0142 po bracie Jerzym urz\u0105d podskarbiego nadwornego koronnego, a nast\u0119pnie starostwa bieckie (1637) i malborskie (1638). Po \u015bmierci W\u0142adys\u0142awa IV zosta\u0142 wyznaczony do grona dostojnik\u00f3w czuwaj\u0105cych przy zw\u0142okach kr\u00f3la, a nast\u0119pnie podpisa\u0142 elekcj\u0119 Jana Kazimierza i uczestniczy\u0142 w sejmie koronacyjnym. Ok. 1650 r. otrzyma\u0142 starostwo czerskie, a w 1652 r. cz\u0119\u015b\u0107 d\u00f3br po Jerzym Ossoli\u0144skim. Doko\u0144czy\u0142 rozpocz\u0119t\u0105 przez ojca budow\u0119 klasztoru Dominikan\u00f3w w Klimontowie. Zmar\u0142 w styczniu 1655 r. Spoczywa w Klimontowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSSOLI\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 VI 1924 r. w Przeworsku, syn J\u00f3zefa i Teresy z Lisiewicz\u00f3w. W latach 1941-1944 uczy\u0142 si\u0119 rzemios\u0142a kowalskiego, ucz\u0119szczaj\u0105c do szko\u0142y zawodowej w Przeworsku. Ponadto pracowa\u0142 (przymusowo) przy budowie szosy Rzesz\u00f3w-Przemy\u015bl, a nast\u0119pnie w magazynie zbo\u017cowym w Cukrowni Przeworsk. W okresie od pa\u017adziernika 1942 r. do lipca 1944 r. nale\u017ca\u0142 do BCh, pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 ps. \u201eLotnik\u201d. Uczestniczy\u0142 w podoficerskim szkoleniu wojskowym i zosta\u0142 przydzielony do plutonu operacyjnego w ugrupowaniu Ludowej Stra\u017cy Bezpiecze\u0144stwa w obwodzie przeworskim pod komend\u0105 Stanis\u0142awa Kojdra (ps. \u201eHel\u201d, \u201e\u0141ozina\u201d). Uczestniczy\u0142 m.in. w akcji uniemo\u017cliwiaj\u0105cej wycofuj\u0105cym si\u0119 Niemcom zniszczenie (wysadzenie) Elektrowni Miejskiej w Przeworsku. Po wyzwoleniu Przeworska spod okupacji hitlerowskiej s\u0142u\u017cy\u0142 w Stra\u017cy Obywatelskiej, czuwaj\u0105cej nad porz\u0105dkiem publicznym i chroni\u0105cej miasto przed grabie\u017cami. Po przej\u0119ciu w\u0142adzy przez NKWD i UB zosta\u0142 rozbrojony, nast\u0119pnie zmuszony do ukrywania si\u0119 przed aresztowaniem. W sierpniu 1945 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do RKU w Jaros\u0142awiu i zosta\u0142 skierowany do Szko\u0142y Oficerskiej w \u0141odzi, kt\u00f3ra uko\u0144czy\u0142 we wrze\u015bniu 1946 r. w stopniu podporucznika. Kolejnymi etapami s\u0142u\u017cby wojskowej by\u0142y: Oficerska Szko\u0142a Lotnicza w D\u0119blinie, Batalion \u0141\u0105czno\u015bci DWL-ot Warszawa, 6 Pu\u0142k Lotnictwa Szturmowego Wroc\u0142aw i Eskadra Lotnictwa Marynarki Wojennej na Wybrze\u017cu. W styczniu 1949 r. skierowany zosta\u0142 na stanowisko zast\u0119pcy komendanta powiatowego Powszechnej Organizacji \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201d w Katowicach, a nast\u0119pnie 18 VIII 1950 r. przeniesiony do rezerwy. Po kr\u00f3tkiej pracy w Mys\u0142owicach i We\u0142nowcu otrzyma\u0142 skierowanie na roczny kurs planowania przy MPC w Gliwicach i po jego uko\u0144czeniu \u2013 nakaz pracy w WSK Mielec. Tu zosta\u0142 zatrudniony 7 XII 1951 r. na stanowisku st. planowego w Dziale Planowania Przedsi\u0119biorstwa, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w planowaniu na Wydziale 53 (usterzenie samolotu) i Pionie Kontroli Technicznej W-53 (m.in. starszy kontroler). W 1956 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne (Wydzia\u0142 Budowy P\u0142atowc\u00f3w) w Mielcu. Kolejnymi stanowiskami by\u0142y: in\u017cynier kontroli technicznej W-50 (przednia cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba), kierownik Wydzia\u0142u Kontroli Technicznej (WKT-50) oraz kierownik sekcji w Biurze Technicznym Kontroli i r\u00f3wnocze\u015bnie przewodnicz\u0105cy Komisji Przedsi\u0119biorstwa (WSK) do oceny jako\u015bci agregat\u00f3w i zespo\u0142\u00f3w samolot\u00f3w. W 1964 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Klubu Techniki i Racjonalizacji Przedsi\u0119biorstwa, a od 1971 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem Dzia\u0142u Wynalazczo\u015bci. W tym okresie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju ruchu wynalazczego w WSK. Sam r\u00f3wnie\u017c zg\u0142osi\u0142 kilkadziesi\u0105t projekt\u00f3w wynalazczych, kt\u00f3re zosta\u0142y zastosowane oraz wz\u00f3r u\u017cytkowy (patent 32027). Od 1979 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika zmianowego przedsi\u0119biorstwa w Pionie G\u0142\u00f3wnego Dyspozytora, sk\u0105d w 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1986-1990 pracowa\u0142 w wymiarze p\u00f3\u0142 etatu w MPB w Mielcu na stanowisku ds. wojskowych. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Uczestniczy\u0142 w pracach Komisji Post\u0119pu Technicznego i Racjonalizacji na szczeblu wojew\u00f3dzkim i centralnym. Przez szereg lat by\u0142 prezesem Zarz\u0105du LOK WSK i Ko\u0142a Pszczelarzy WSK, sekretarzem Zarz\u0105du POD \u201eMetalowiec\u201d, a tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105d\u00f3w: ZZ i ZM LP\u017b, ZZ TKKF WSK, Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy WSK, Aeroklubu Mieleckiego, Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych, Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w, Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy oraz Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w Ko\u0142o Nr 6. Wielokrotnie odbywa\u0142 \u0107wiczenia wojskowe, awansuj\u0105c na kolejne stopnie oficerskie. Posiada\u0142 stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, Krzy\u017cem Kombatanckim SPK, Medalami 30\u2013lecia i 40\u2013lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Srebrnym Medalem Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZKRPiBWP\u201d, Z\u0142ota Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wynalazczo\u015bci\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM, Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZIW, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PZF, Medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d (50 lat) i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Z\u017bWP\u201d. Zmar\u0142 11 I 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSSOLI\u0143SKIEGO J\u00d3ZEFA MAKSYMILIANA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu J. Kusoci\u0144skiego. \u0141\u0105czy ul. L. Solskiego z ul. E. Biernackiego. Jej d\u0142ugo\u015b\u0107 wynosi 195 m. Powsta\u0142a w latach 50. XX w., a nazw\u0119 otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. Jej znaczenie wzros\u0142o po wybudowaniu Szko\u0142y Podstawowej nr 6, Przedszkola nr 3 i bloku przy ul. L. Solskiego 10 z bibliotek\u0105 (p\u00f3\u017aniej siedzib\u0105 rozg\u0142o\u015bni radiowej) i rz\u0119dem sklep\u00f3w na parterze. Wprowadzenie w cz\u0119\u015bci ul. L. Solskiego jednego kierunku ruchu uczyni\u0142o ul. Ossoli\u0144skiego bardzo potrzebn\u0105 dla roz\u0142adowania ruchu z ul. L. Solskiego, zw\u0142aszcza w czasie targowych czwartk\u00f3w i sob\u00f3t oraz po atrakcyjnych zawodach sportowych, imprezach artystycznych i rekreacyjnych na obiektach MOSiR. Po remoncie w 2001 r. mia\u0142a now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Ze wzgl\u0119du na u\u017cywanie w dokumentach dw\u00f3ch nazw ulicy (Ossoli\u0144skiego J. M. i Ossoli\u0144skich) postanowiono nada\u0107 ulicy nazw\u0119 OSSOLI\u0143SKICH. W 2011 r. przeprowadzono remont jezdni, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSTERWY JULIANA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (120 m) uliczka na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Status ulicy i patrona otrzyma\u0142a 19 VI 1970 r. w okresie intensywnej budowy dom\u00f3w jednorodzinnych na terenach pomi\u0119dzy ulic\u0105 J. Kili\u0144skiego i nadwis\u0142ocza\u0144sk\u0105 skarp\u0105. \u0141\u0105czy ulice: Konfederack\u0105, S\u0142oneczn\u0105 i J. Che\u0142mo\u0144skiego. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik. W 2012 r. wykonano remont, w ramach kt\u00f3rego po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z p\u0142ytek betonowych.
Patron ulicy: JULIAN OSTERWA (1885\u20131947) to jedna z najwybitniejszych postaci polskiego teatru \u2013 aktor, re\u017cyser, dyrektor teatru i pedagog. Pracowa\u0142 m.in. w teatrach: krakowskich, pozna\u0144skich, wile\u0144skich i warszawskich. W aktorstwie fascynowa\u0142 si\u0142\u0105 wyrazu,, bogactwem \u015brodk\u00f3w i prostot\u0105 wypowiedzianych s\u0142\u00f3w. Jako re\u017cyser i pedagog wprowadzi\u0142 wiele nowo\u015bci w metodyce wychowania i prowadzenia zespo\u0142u aktorskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej wyst\u0119powa\u0142 konspiracyjnie. Po wojnie re\u017cyserowa\u0142 spektakle m.in. w Krakowie, \u0141odzi i Warszawie.\u00a0<\/p>\r\n

OSTOJA PUSZCZA SANDOMIERSKA<\/b>, specjalny obszar o szczeg\u00f3lnych walorach, zapewniaj\u0105cy warunki i bezpiecze\u0144stwo dla zwierz\u0105t. Znajduje si\u0119 w po\u0142udniowo-wschodniej Polsce, w Kotlinie Sandomierskiej, w wid\u0142ach rzek – Wis\u0142y i Sanu. Jej granice zosta\u0142y wyznaczone w 2007 r. na terenach powiat\u00f3w: tarnobrzeskiego, stalowowolskiego, ni\u017ca\u0144skiego, kolbuszowskiego, mieleckiego, ropczycko-s\u0119dziszowskiego i rzeszowskiego. Obejmuje powierzchni\u0119 129\u00a0304 ha (1\u00a0293,04 km2). W dawnych czasach Puszcza Sandomierska by\u0142a zwartym kompleksem le\u015bnym. Od XIII \u2013 XIV w., kiedy na opisywanych terenach rozpocz\u0119to budowanie osad, wsi i miast, sukcesywnie ubywa\u0142o teren\u00f3w le\u015bnych. W kolejnych wiekach rabunkowa gospodarka le\u015bna systematycznie uszczupla\u0142a jej tereny. W naszych czasach strategia gospodarki le\u015bnej stopniowo si\u0119 zmienia, a ostoja jest jedn\u0105 z form ochrony pozosta\u0142o\u015bci tej olbrzymiej niegdy\u015b puszczy. Obecnie na jej terenie lasy zajmuj\u0105 oko\u0142o 46%, \u0142\u0105ki i pastwiska \u2013 10%, inne tereny rolne \u2013 38%, zbiorniki wodne i cieki \u2013 1% i inne \u2013 5%.\u00a0 W lasach dominuje sosna, ale s\u0105 te\u017c \u015bwierki, jod\u0142y, buki i d\u0119by. Przez teren ostoi p\u0142yn\u0105 niewielkie rzeki, m.in.: Smarkata, Jamnica, Trze\u015bni\u00f3wka i Tuszymka. Znajduj\u0105 si\u0119 liczne stawy, kt\u00f3re stanowi\u0105 siedliska ptactwa wodnego. (Na terenach powiatu mieleckiego m.in. Stawy Cyranowskie, Stawy Krasiczy\u0144skie i Stawy Osieczyska.) Rzadko wyst\u0119puj\u0105ce drzewostany uchroniono przez utworzenie rezerwat\u00f3w przyrody, m.in. Ko\u0144skie B\u0142ota, Ja\u017awiana G\u00f3ra, Buczyna, Pateraki, Zab\u0142ocie i Dolina Smarkatej. Z wyst\u0119puj\u0105cych w ostoi ptak\u00f3w nale\u017cy wymieni\u0107: krask\u0119, podgorza\u0142k\u0119, bociana czarnego, cietrzewia, derkacza, lelka, dzi\u0119cio\u0142a zielonosiwego, g\u0105siorka, \u015bwiergotka polnego i ortolana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSTROWIE\u0143SKI (MAGDA) WILHELM (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 16 VI 1895 r. w Ostrowach Baranowskich, syn Ignacego Magdy i Agnieszki z domu Magda. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1918 r. Studia teologiczne odby\u0142 w Tarnowie i w 1923 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Zg\u00f3rsku, O\u0142pinach (r\u00f3wnolegle administrowa\u0142 w \u017burowej) i Strasz\u0119cinie, a nast\u0119pnie jako administrator w O\u0142pinach, Czerminie i \u017burowej. Od 1 X 1934 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Zalastowej. W pracy duszpasterskiej szczeg\u00f3lnie du\u017co uwagi po\u015bwi\u0119ca\u0142 m\u0142odzie\u017cy. By\u0142 te\u017c dobrym gospodarzem maj\u0105tku parafialnego. W 1963 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji na skutek pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia i rezydowa\u0142 w Szczucinie. Otrzyma\u0142 odznaczenia EC i RM. Zmar\u0142 26 XI 1975 r. Spoczywa na cmentarzu w Szczucinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSTROWSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 4 II 1955 w Gubinie, syn Micha\u0142a i Celiny z Rojowskich. W 1957 r. wraz z rodzin\u0105 zamieszka\u0142 w Mielcu. Absolwent Liceum Zawodowego przy Zespole Szk\u00f3\u0142 Mechanicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. R\u00f3wnocze\u015bnie trenowa\u0142 i gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 w Stali Mielec. Studia na Wydziale Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1978 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 mgr. wychowania fizycznego i trenera II klasy pi\u0142ki siatkowej. Studiowa\u0142 tak\u017ce na Wydziale Turystyki i Rekreacji na tej samej uczelni, gdzie uzyska\u0142 uprawnienia przewodnika wycieczek zagranicznych, zdoby\u0142 kolejne stopnie nurkowe (podstawowy, \u015bredni, wy\u017cszy, instruktora nurkowania swobodnego), \u017ceglarskie (\u017ceglarza jachtowego, sternika jachtowego, jachtowego sternika morskiego, instruktora \u017ceglarstwa PZ\u017b), ratownicze (m\u0142odszy ratownik WOPR, ratownik WOPR, starszy ratownik WOPR, instruktor ratownictwa), p\u0142ywania (instruktor p\u0142ywania, trener p\u0142ywania II klasy), rekreacji (instruktor rekreacji). Wszechstronne zainteresowania aktywno\u015bci\u0105 ruchow\u0105 i bardzo dobre wyniki ze studi\u00f3w spowodowa\u0142y, \u017ce w 1978 roku zaproponowano mu prac\u0119 w Zak\u0142adzie Sport\u00f3w Rekreacyjnych na Wydziale Turystyki i Rekreacji Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie na stanowisku asystenta. W kolejnych latach awansowa\u0142 na stanowisko adiunkta, a potem starszego wyk\u0142adowcy. W roku 1987 obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk o kulturze fizycznej. W pracy naukowej zajmuje si\u0119 przede wszystkim sportami wodnymi i ma w dorobku nast\u0119puj\u0105ce ksi\u0105\u017cki: Wodne sporty rekreacyjne (1992), \u017beglarstwo jachtowe \u2013 poradnik metodyczny (1998) oraz Zabawy i rekreacja w wodzie (2003). Podr\u0119czniki te s\u0105 wynikiem wieloletnich do\u015bwiadcze\u0144 zawodowych, popartych prowadzeniem od 1993 roku Prywatnej Szko\u0142y P\u0142ywania. Hobby \u017ceglarskie i nurkowe realizuje poprzez udzia\u0142 w wielu wyprawach. W 1978 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w 8-miesi\u0119cznej wyprawie \u017ceglarsko-nurkowej jachtem \u201eZew Morza\u201d na Karaiby. W 1983 roku by\u0142 kierownikiem wyprawy nurkowej samochodem ci\u0119\u017carowym \u201eJelcz\u201d do Grecji i W\u0142och. Dwa lata p\u00f3\u017aniej (1995) kierowa\u0142 kolejn\u0105 wypraw\u0105 \u017ceglarsko-nurkowej, trwaj\u0105cej prawie 9 miesi\u0119cy, tym razem jachtem \u201eJoseph Conrad\u201d na Morze Czerwone. (W wyprawie tej, jako zast\u0119pca kapitana, uczestniczy\u0142 tak\u017ce jego brat Bogdan.) Po zako\u0144czeniu wyprawy zorganizowa\u0142 sta\u0142\u0105 grup\u0119 przyjaci\u00f3\u0142, z kt\u00f3r\u0105 wyje\u017cd\u017ca\u0142 w kolejnych latach na nurkowania do Indonezji, Tanzanii, Indii, Andaman\u00f3w, Australii, Filipin, Fiji, Egiptu oraz Ameryki \u015arodkowej i Po\u0142udniowej. Obecnie pracuje w Zak\u0142adzie Teorii Metodyki Sport\u00f3w Wodnych Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie.Prowadzi badania naukowe z zakresu szybko\u015bci uczenia si\u0119 p\u0142ywania ludzi w r\u00f3\u017cnym wieku, bezpiecze\u0144stwa w wodzie, nurkowania z zatrzymanym oddechem. Ma w tym zakresie ponad kilkadziesi\u0105t publikacji. Zsi\u0119 te\u017c sportami wodnymi. W jego dorobku s\u0105 nast\u0119puj\u0105ce ksi\u0105\u017cki: Wodne sporty rekreacyjne, \u017beglarstwo jachtowe – poradnik metodyczny, Zabawy i rekreacja w wodzie, Sternik motorowodny,Nurkowanie z zatrzymanym oddechem, Windsurfing – poradnik dla pocz\u0105tkuj\u0105cych i zaawansowanych, Szybko\u015b\u0107 uczenia si\u0119 p\u0142ywania, a wybrane uwarunkowania osobnicze dzieci w wieku 9-10 lat. Uzyska\u0142 kolejne stopnie i uprawnienia, m.in.kapitana jachtowego i sportu \u2013 specjalno\u015b\u0107 \u017ceglarstwo,instruktora wyk\u0142adowcy WOPR, instruktora ratownictwa MSWiAi p\u0142ywania I klasy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSTROWSKI BOGDAN<\/strong>, urodzony 18 XII 1952 r. w Gubinie, syn Micha\u0142a i Celiny z Rojowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego (specjalno\u015b\u0107: obr\u00f3bka skrawaniem) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (specjalno\u015b\u0107: automatyka i telemechanika) uko\u0144czy\u0142 w 1977 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektryka. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Mi\u0119dzywydzia\u0142owe Studium Pedagogiczne przy AGH w Krakowie oraz Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Rezerwy w Zegrzu. W latach 1979\u20131991 pracowa\u0142 w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK) w Mielcu na stanowiskach: starszy referent techniczny, konstruktor i specjalista konstruktor w Biurze Konstrukcyjnym Samolot\u00f3w (do 1988 r.), kierownik Pracowni Elektryczno-Radiowo-Nawigacyjnej i Osprz\u0119tu (ERNO) w Biurze Konstrukcyjnym Samolot\u00f3w Rolniczych (do 1990) i kierownik Dzia\u0142u Wyposa\u017cenia Radiowego w Biurze Konstrukcyjnym Samolot\u00f3w. W latach 1991-1993 by\u0142 konstruktorem prowadz\u0105cym awionik\u0119 samolot\u00f3w specjalnych w Biurze Konstrukcyjnym Samolot\u00f3w Zak\u0142adu Lotniczego WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1993 r. pe\u0142ni\u0142 kierownicze funkcje w zak\u0142adach WSK i sp\u00f3\u0142kach \u00a0\u201ePZL-Mielec\u201d. By\u0142 kolejno: zast\u0119pc\u0105 dyrektora d\/s technicznych Zak\u0142adu Lotniczego (1993-1994), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wytw\u00f3rni Zespo\u0142\u00f3w Kooperacyjnych \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. (1994-1995), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du oraz dyrektorem marketingu i rozwoju WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A. (1995-1998), a nast\u0119pnie dyrektorem technicznym Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. (1998-1999). W 1999 r. przeszed\u0142 do pracy w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisko kierownika Biura Kooperacji. W 2002 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Rzesz\u00f3w S.A., gdzie jako kierownik Dzia\u0142u Zakup\u00f3w Strategicznych zajmuje si\u0119 m.in. wdra\u017caniem zarz\u0105dzania baz\u0105 dostawc\u00f3w strategicznych i zaawansowanych system\u00f3w logistycznych. R\u00f3wnocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 funkcje w radach nadzorczych. By\u0142 cz\u0142onkiem (1991-1993) i przewodnicz\u0105cym (1996-1997) RN Mieleckiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., przewodnicz\u0105cym RN Wytw\u00f3rni Aparatury Wtryskowej \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. (1997-1998) i przewodnicz\u0105cym RN Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. Uko\u0144czy\u0142 m.in.: Studium Podyplomowe \u201eOsprz\u0119t i Automatyka Lotnicza\u201d na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej (1984); \u201eKurs w zakresie zarz\u0105dzania i restrukturyzacji przedsi\u0119biorstw\u201d w Rzeszowskiej Szkole Menager\u00f3w w Rzeszowie (1991); \u201eSzkolenie w zakresie zarz\u0105dzania\u201d w Wielkiej Brytanii, w tym czterotygodniow\u0105 praktyk\u0119 w firmie Chelton (Elektrostatics) LTD. w Marlow (Wielka Brytania), organizowane przez Confederation of British Industry w ramach The British Government Know- How Fund for East and Central Europe (1992); Kurs \u201eBusiness Management for Poland\u201d w Tokio (Japonia), obejmuj\u0105cy mi\u0119dzy innymi zapoznanie si\u0119 z Systemem Produkcyjnym Toyoty (Toyota Production System), zorganizowany przez The Japan Internation Cooperation Agency (1993); Kurs w American Management Institutes w Atlancie (USA) Specjalno\u015b\u0107 \u201eStrategic Management: A practical approach\u201d po\u0142\u0105czony z praktyk\u0105 w firmach ameryka\u0144skich mi\u0119dzy innymi Coca Cola (Atlanta) i Boeing (Seattle), zorganizowane przez The Agency for International Development of the Government of the USA (1994); praktyk\u0119 w firmie British Aerospace (Wielka Brytania) w zakresie studiowania \u201enajlepszych praktyk\u201d w zarz\u0105dzaniu programami, zorganizowan\u0105 przez EUROCHAMBER w ramach programu PHARE (1998) oraz szkolenie w firmie BAE SYSTEMS w Samlesbury (Wielka Brytania) w zakresie najlepszych praktyk zawi\u0105zanych z odchudzon\u0105 produkcj\u0105 (1998) i sta\u017c w School of Management na Cranfield University (Wielka Brytania) zwi\u0105zany z przygotowaniem rozprawy doktorskiej z zakresu wykorzystania lean management (odchudzonego zarz\u0105dzania) do restrukturyzacji przedsi\u0119biorstwa przemys\u0142owego (2001). W 2004 r. uzyska\u0142 w Akademii Ekonomicznej w Krakowie stopie\u0144 doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauki o zarz\u0105dzaniu, na podstawie rozprawy: Zastosowanie koncepcji lean management w procesie restrukturyzacji przedsi\u0119biorstwa. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 jest \u017ceglarstwo morskie. Posiada stopie\u0144 kapitana jachtowego i uprawnienia instruktora \u017ceglarstwa. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w wyprawach \u017ceglarsko-nurkowych po akwenach w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach \u015bwiata. W 2005 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o., gdzie powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora operacyjnego. By\u0142 odpowiedzialny m.in. za restrukturyzacj\u0119 systemu operacyjnego oraz za wdro\u017cenie do produkcji kabin, sto\u017ck\u00f3w i pylon\u00f3w do \u015bmig\u0142owca Black Hawk UH-60M, a tak\u017ce za uruchomienie monta\u017cu w Mielcu \u015bmig\u0142owc\u00f3w Black Hawk S-70i. W styczniu 2013 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora technicznego PZL Mielec Sp. z o.o. Jest wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki\u00a0Lean management w restrukturyzacji przedsi\u0119biorstwa<\/em>, \u00a0wyk\u0142adowc\u0105 zarz\u0105dzania w WSGiZ w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Spo\u0142ecznej Rady Wydzia\u0142u In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki AGH. Jego pasjami pozazawodowymi s\u0105: je\u017adziectwo, p\u0142ywanie i \u017ceglarstwo morskie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. statuetk\u0105 LEONARDO w kategorii „spo\u0142eczna odpowiedzialno\u015b\u0107”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSTROWSKI IGOR<\/strong>, urodzony 2 VI 1969 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Ewy z domu Bujak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. Uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Fizjoterapii Medycznego Studium Zawodowego w Bochni (1991). W latach 1991-1993 pracowa\u0142 jako trener odnowy biologicznej i masa\u017cysta I\u2013ligowego zespo\u0142u pi\u0142ki no\u017cnej FKS \u201eStali\u201d Mielec. Od 1993 r. do 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 trenera odnowy biologicznej w \u017ce\u0144skim zespole siatk\u00f3wki FKS \u201eStal\u201d, a od 1997 r. pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119 w Klubie Pi\u0142ki Siatkowej \u201eStal\u201d. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez ten zesp\u00f3\u0142 medali Mistrzostw Polski: srebrnego (2000) i trzech br\u0105zowych (1994, 1999, 2004). W latach 1999-2001 powierzono mu stanowisko trenera odnowy biologicznej \u017ce\u0144skiej reprezentacji Polski w siatk\u00f3wce; m.in. uczestniczy\u0142 w Mistrzostwach Europy we W\u0142oszech. Pracowa\u0142 tak\u017ce w USA jako trener odnowy biologicznej pi\u0142karskiego zespo\u0142u Stanford, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 srebrny medal w pi\u0142karskich \u00a0mistrzostwach Ameryki P\u00f3\u0142nocnej dru\u017cyn amatorskich (Floryda 2001). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej. Do VII 2012 r. pracowa\u0142 jako terapeuta w KPSK Stal Mielec, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 terapeuty w sekcji pi\u0142ki no\u017cnej KS Resovia Rzesz\u00f3w. Ponadto od 2013 r. prowadzi prywatn\u0105 praktyk\u0119 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSTROWSKI STEFAN JAN<\/strong>, urodzony 1 IX 1902 r. w Nasi\u0142owie, powiat kozienicki (zab\u00f3r rosyjski), syn Adama i Julii z Kr\u0119\u017celewskich. Wychowany w rodzinie o bogatych tradycjach wojskowych. W 1914 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Korpusie Kadet\u00f3w w Piotrogrodzie, ale po dw\u00f3ch latach przerwa\u0142 j\u0105. Pr\u00f3by podj\u0119cia nauki w innych szko\u0142ach (Odessa, Homel) przerwane zosta\u0142y przez rewolucj\u0119 w Rosji i dzia\u0142ania wojenne. Wiosn\u0105 1917 r. ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do I Korpusu Polskiego gen. J\u00f3zefa Dowbora-Mu\u015bnickiego w twierdzy Bobrujsk (Bia\u0142oru\u015b) i s\u0142u\u017cy\u0142 w \u0142\u0105czno\u015bci. Po rozformowaniu jednostki przez Niemc\u00f3w i obozie przej\u015bciowym w Pru\u017canach, przyby\u0142 do Solca, gdzie podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w seminarium nauczycielskim i w 1918 r. uczestniczy\u0142 w rozbrajaniu zaborc\u00f3w. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do powstaj\u0105cego Wojska Polskiego i s\u0142u\u017cy\u0142 w oddziale wartowniczym w Warszawie. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Podoficerskiej w Zajezierzu ko\u0142o D\u0119blina zosta\u0142 skierowany do 3. pu\u0142ku piechoty 5. Dywizji Piechoty Legion\u00f3w. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919\u20131920 wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 jako kapral-podoficer broni na froncie litewsko-bia\u0142oruskim (walki o Wilno, Grodno, Lid\u0119, Mi\u0144sk i Borys\u00f3w oraz nad Berezyn\u0105), a nast\u0119pnie w bitwie pod Warszaw\u0105 i wypieraniu wojsk sowieckich z teren\u00f3w polskich (Lublin, Krasnystaw, Zamo\u015b\u0107, Hrubiesz\u00f3w). By\u0142 dwukrotnie ranny. W 1920 r. zosta\u0142 zdemobilizowany. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Fabryce Maszyn i Odlew\u00f3w Rudzkiego w Warszawie oraz uczy\u0142 si\u0119 w wieczorowej Kolejowej Szkole Zawodowej i w wieczorowej szkole filmowej. W 1922 r. ponownie podj\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, tym razem w 26 Pu\u0142ku Piechoty we Lwowie, z kt\u00f3rego zosta\u0142 skierowany do Centralnej Szko\u0142y Podoficerskiej Piechoty w Zaleszczykach. W lipcu 1925 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 przeniesiony do 6 Pu\u0142ku Lotniczego we Lwowie, sk\u0105d w 1928 r. zosta\u0142 skierowany do Centralnej Szko\u0142y Mechanik\u00f3w \u00a0Lotnictwa w Bydgoszczy i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w stopniu plutonowego. Odnosi\u0142 sukcesy w zawodach wojskowych. Uko\u0144czy\u0142 w Warszawie szko\u0142\u0119 instruktor\u00f3w p\u0142ywania oraz szko\u0142\u0119 gimnastyki i sportu, a tak\u017ce boksu. Po powrocie do 6 Pu\u0142ku Lotniczego pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa mechanik\u00f3w eskadry w 6 Dywizjonie Bombowym. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Niemcami w rejonie Brod\u00f3w i Rawy Ruskiej. Po agresji radzieckiej (17 IX) znalaz\u0142 si\u0119 w Rumunii, gdzie zosta\u0142 internowany. Uciek\u0142 z obozu w Slatynie, a nast\u0119pnie przez Ba\u0142kany i Malt\u0119 przedosta\u0142 si\u0119 drog\u0105 morsk\u0105 do Francji. Tam w okresie od 15 XI 1939 r. do 15 II 1940 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Polskich Si\u0142ach Lotniczych (Lyon\u2013Pary\u017c). 15 II 1940 r. zosta\u0142 ewakuowany do Anglii i po przeszkoleniu pe\u0142ni\u0142 funkcje kontrolera i szefa mechanik\u00f3w w Dywizjonie Zgrania Za\u0142\u00f3g Bombowych i 301 Dywizjonie Bombowym. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 chor\u0105\u017cych technicznych i otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 chor\u0105\u017cego. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w lotach bojowych jako cz\u0142onek za\u0142ogi chor. pilota G\u00f3rnego. Po wojnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do jednostki transportowej RAF. 15 VIII 1947 r. zosta\u0142 zwolniony ze s\u0142u\u017cby i 19 VIII powr\u00f3ci\u0142 do Polski. 3 V 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w PZL PPW Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK) jako \u015blusarz-mechanik samolotowy, a nast\u0119pnie technolog. Za udzia\u0142 w walkach na Zachodzie UB represjonowa\u0142 go, m.in. w okresie od X 1950 r. do II 1951 r. by\u0142 przetrzymywany w areszcie i wielokrotnie przes\u0142uchiwany. Zosta\u0142 usuni\u0119ty z WSK i po wielu nieudanych pr\u00f3bach zatrudnienia si\u0119 w Mielcu otrzyma\u0142 prac\u0119 w bazie transportowej firmy buduj\u0105cej osiedle WSK. W 1957 r. (po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d) zosta\u0142 zrehabilitowany i ponownie zatrudniony w WSK. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 5 VII 1971 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 przez wiele lat jako aktor w Teatrach \u201eMaska\u201d i \u201eNurt\u201d, a p\u00f3\u017aniej w Teatrze Dramatycznym przy ZDK (RCK) WSK. Za namow\u0105 przyjaci\u00f3\u0142 opisa\u0142 swoje \u017cycie w cyklu Odyseje lotnicze, publikowanym w odcinkach na \u0142amach \u201eKorso\u201d. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Legionist\u00f3w Polskich (cz\u0142onek senior Komendy Naczelnej), Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa w Krakowie oraz Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 za Rany (2 gwiazdki), Krzy\u017cem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie 1918\u20131921\u201d, Medalem X\u2013lecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Victorii, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939\u201d, Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Czynu Bojowego Polskich Si\u0142 Zbrojnych na Zachodzie, Medalem Lotniczym \u201eZa Wojn\u0119 1939\u20131945\u201d, odznaczeniami angielskimi The Defense Medal 1939-1945 i War Medal 1939-1945 oraz Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Honoru Zwi\u0105zku Legionist\u00f3w Polskich, Z\u0142otym Krzy\u017cem Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w (Kanada), Krzy\u017cem Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, \u201ePatentem Weterana Walk o Wolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Ojczyzny\u201d oraz Medalem Jubileuszowym 80\u2013lecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119. Z okazji 100 lat \u017cycia w\u0142adze samorz\u0105dowe Mielca i rodzina zorganizowa\u0142y Stefanowi Ostrowskiemu jubileuszow\u0105 uroczysto\u015b\u0107 w Pa\u0142acyku Oborskich. Zmar\u0142 19 II 2003 r., prze\u017cywszy 101 lat. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 2015 r. Jego Imi\u0119 przyj\u0105\u0142 Teatr Rozmaito\u015bci przy Domu Kultury SCK w Mielcu<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OSTROWSKI WOJCIECH<\/strong>, urodzony 28 II 1938 r. we Lwowie, syn Stefana i Zofii z Chrzanowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu (Wydzia\u0142 Budowy P\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Studiowa\u0142 na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (specjalizacja: pi\u0142ka r\u0119czna), uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego i sportu oraz trenera W latach 1955-1992 pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: laboranta, mechanika samolotowego, ekonomisty i starszego mistrza. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 1975\u20131997 pracowa\u0142 w FKS \u201eStal\u201d Mielec jako trener pi\u0142ki r\u0119cznej. W tym okresie jako II trener pierwszego zespo\u0142u \u201eStali\u201d przyczyni\u0142 si\u0119 do m.in. awansu do I ligi oraz zdobycia wicemistrzostwa Polski. Po przerwie zwi\u0105zanej z wycofaniem dru\u017cyny \u201eStali\u201d z rozgrywek \u2013 od 2000 r. uczestniczy\u0142 jako trener w odbudowie dru\u017cyny SPR \u201eStal\u201d. Ponadto w latach 1977-1979 by\u0142 zatrudniony w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie Punkt Konsultacyjny w Mielcu jako wyk\u0142adowca-asystent w katedrze pi\u0142ki r\u0119cznej oraz katedrze gier i zabaw ruchowych. Przez kilka lat pracowa\u0142 za granic\u0105 jako trener pi\u0142ki r\u0119cznej, odnosz\u0105c z prowadzonymi dru\u017cynami szereg sukces\u00f3w, m.in. z \u201eNorsemen\u201d Toronto wywalczy\u0142 kolejno III, I i II miejsce w Mistrzostwach Kanady, a z zespo\u0142em junior\u00f3w Douchy\u2013les\u2013Mines (Francja) zdoby\u0142 mistrzostwo departamentu Pas\u2013de\u2013Calais. Od 1997 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego, ostatnio w Gimnazjum Publicznym w Borowej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d, odznakami Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej, certyfikatem Kanadyjskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej oraz specjalnym podzi\u0119kowaniem premiera rz\u0105du prowincji Ontario i honorowym tytu\u0142em trenera Ontario za prac\u0119 z zespo\u0142em \u201eNorsemen\u201d Toronto.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSTROWSKI ZYGMUNT<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1919 r. W nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach zdoby\u0142 kwalifikacje pilota samolotowego. Po kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do Anglii. Tam po przeszkoleniach lata\u0142 w dywizjonach my\u015bliwskich RAF i p\u00f3\u017aniej w jednostce przebazowuj\u0105cej wyprodukowane w Anglii samoloty Supermarine Spitfire i Hawker Hurricane do baz lotniczych w Afryce i Azji. Posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika pilota. Bezpo\u015brednio po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 przeniesiony do specjalnej jednostki RAF (Enemy Aircraft Separtion System Unit), kt\u00f3rej m.in. przebazowywa\u0142a zdobyte samoloty niemieckie do baz w Wielkiej Brytanii, Belgii i Holandii. W 1947 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 skierowany na kurs dow\u00f3dczo\u2013sztabowy lotnictwa wojskowego w D\u0119blinie. Po jego uko\u0144czeniu pe\u0142ni\u0142 funkcje dow\u00f3dcze w lotnictwie wojskowym, m.in. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 pu\u0142ku. W tym okresie awansowa\u0142 na stopie\u0144 kapitana, a nast\u0119pnie majora. W 1952 r. zosta\u0142 skierowany do WSK Mielec na stanowisko pilota oblatywacza samolot\u00f3w odrzutowych Lim (MiG), produkowanych w tej fabryce. Historyczny, bo pierwszy w polskim lotnictwie, lot na odrzutowym my\u015bliwcu Lim-1 zmontowanym w Mielcu, wykona\u0142 17 VII 1952 r. W dalszych latach oblatywa\u0142 kolejne samoloty odrzutowe produkowane w mieleckiej WSK, m.in.: Lim-1, Lim-2, Lim-5 i Lim-5P oraz uczestniczy\u0142 w ich odbiorze przez wojsko. W latach 1958-1960 przebywa\u0142 kilkakrotnie w Indonezji, gdzie oblatywa\u0142 zmontowane tam (z cz\u0119\u015bci i zespo\u0142\u00f3w wyprodukowanych w Mielcu) samoloty Lim-5 i bra\u0142 udzia\u0142 w przekazywaniu ich stronie indonezyjskiej. Uczestniczy\u0142 te\u017c w uruchomieniu w mieleckiej WSK seryjnej produkcji polskich samolot\u00f3w szkolno-treningowych TS-8 Bies, s\u0142u\u017c\u0105c bogatym do\u015bwiadczeniem i praktycznymi uwagami. Zastosowanie ich w produkcji Biesa przyczyni\u0142o si\u0119 do osi\u0105gni\u0119cia przez ten samolot wysokiej klasy, potwierdzonej kilkoma rekordami \u015bwiata ustanowionymi przez polskich pilot\u00f3w Andrzeja Ab\u0142amowicza i Ludwika Natka\u0144ca. W 1961 r. zosta\u0142 przeniesiony z Mielca do jednej z wojskowych baz lotniczych, a p\u00f3\u017aniej mianowano go zast\u0119pc\u0105 komendanta Centrum Szkolenia Lotniczego w Modlinie. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami bojowymi i pa\u0144stwowymi. Zmar\u0142 w 1968 r. Spoczywa w Alei Lotnik\u00f3w na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OSWALD HEINZ<\/strong>, doktor medycyny, w Mielcu prowadzi\u0142 gabinet lekarski w latach 60. i 70. XIX w. Zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 w czasie walki z epidemi\u0105 cholery w 1973 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u015aRODEK BADAWCZO-ROZWOJOWY SPRZ\u0118TU KOMUNIKACYJNEGO (OBR SK)<\/strong>, powsta\u0142 8 I 1972 r. z przekszta\u0142cenia Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (ZD WSK), by\u0142 kontynuatorem jego dzia\u0142alno\u015bci i znacz\u0105co j\u0105 rozszerzy\u0142 poprzez przyj\u0119cie szeregu nowych funkcji. Zak\u0142ad Do\u015bwiadczalny zosta\u0142 powo\u0142any 28 V 1969 r. w celu doskonalenia i rozwoju produkcji w przyj\u0119tych w WSK czterech bran\u017cach: lotniczej, aparatury wtryskowej, silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych i pojazd\u00f3w specjalistycznych. Organizatorem nowej plac\u00f3wki by\u0142 jej pierwszy dyrektor Kazimierz Szaniawski. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 konstrukcyjn\u0105 i badawcz\u0105 rozpocz\u0119to 1 IX 1969 r. W 1970 r. opracowano konstrukcje m.in.: samochod\u00f3w-ch\u0142odni MS-3P i MS-4, agregat\u00f3w ch\u0142odniczych BS-4SE i BS-5 oraz wozu transmisyjnego telewizji kolorowej, a w 1971 r. m.in.: przyst\u0105piono do prac nad odrzutowym samolotem rolniczym PZL M-15. Opracowano tak\u017ce kilkadziesi\u0105t wersji zastosowa\u0144 silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych i pomp wtryskowych oraz zaprojektowano kilka nowych wersji samolotu An-2. R\u00f3wnocze\u015bnie kompletowano kadr\u0119 i wyposa\u017cano o\u015brodek tak, \u017ce m\u00f3g\u0142 on podejmowa\u0107 problematyk\u0119 rozwojow\u0105 w pe\u0142nym zakresie, czyli ca\u0142\u0105 sfer\u0119 przedprodukcyjn\u0105 danego wyrobu (opracowanie za\u0142o\u017ce\u0144 techniczno-ekonomicznych konstrukcji i technologii, budow\u0119 prototyp\u00f3w i ich badania oraz wprowadzenie do produkcji). Dynamiczny rozw\u00f3j i efekty dzia\u0142alno\u015bci ZD oraz nowe zadania wynikaj\u0105ce m.in. z rosn\u0105cych potrzeb WSK i przemys\u0142u maszynowego spowodowa\u0142y, \u017ce w 1972 r. Zak\u0142ad przemianowano na O\u015brodek Badawczo-Rozwojowy Sprz\u0119tu Komunikacyjnego przy WSK Mielec. Znacznie powi\u0119kszono kadr\u0119, systematycznie unowocze\u015bniano wyposa\u017cenie. 17 XI 1972 r. powo\u0142ano pierwsz\u0105 Rad\u0119 Naukowo-Techniczn\u0105 OBR, kt\u00f3ra funkcjonowa\u0142a do 27 VI 1975 r. W latach 1972\u20131977 warto\u015b\u0107 wykonywanych i sprzedawanych prac wzros\u0142a trzykrotnie, a O\u015brodek sta\u0142 si\u0119 najwi\u0119kszym tego typu zak\u0142adem w przemy\u015ble maszynowym. Prace w tym okresie koncentrowa\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 takich produkt\u00f3w jak: polski samolot szkolno-bojowy TS-11 \u201eIskra\u201d (r\u00f3\u017cne odmiany), radziecki samolot wielofunkcyjny An-2 (r\u00f3\u017cne odmiany), radziecko-polski samolot rolniczy o nap\u0119dzie odrzutowym PZL M-15, polski samolot PZL M-18 \u201eDromader\u201d (r\u00f3\u017cne odmiany), radziecki samolot An-28, samolot dyspozycyjny PZL M-20 \u201eMewa\u201d na licencji ameryka\u0144skiej, pompy wtryskowe DPA na licencji angielskiej, polskie w\u00f3zki elektryczne \u201eMelex\u201d (r\u00f3\u017cne odmiany), polskie samochody-ch\u0142odnie, silniki wysokopr\u0119\u017cne na licencji angielskiej (r\u00f3\u017cne odmiany), zespo\u0142y do radzieckiego samolotu pasa\u017cerskiego I\u0142-86 i wagoniki dla Polskich Kolei Linowych. Ponadto pracowano nad wieloma innymi produktami, ale z r\u00f3\u017cnych przyczyn nie zosta\u0142y one przyj\u0119te do produkcji seryjnej. W 1978 r. \u2013 w zwi\u0105zku z reorganizacj\u0105 przedsi\u0119biorstwa \u2013 w OBR SK pozostawiono lotnicz\u0105 dziedzin\u0119 konstrukcyjno-badawcz\u0105 i budow\u0119 prototyp\u00f3w samolot\u00f3w, a zespo\u0142y in\u017cynieryjno-techniczne z pozosta\u0142ych dziedzin produkcji w\u0142\u0105czono do poszczeg\u00f3lnych nowo utworzonych zak\u0142ad\u00f3w. Tak\u017ce w roku 1978 rozpocz\u0119to wprowadzanie komputer\u00f3w do prac konstrukcyjno-badawczych. 30 XI 1979 r. powo\u0142ano drug\u0105 Rad\u0119 Naukowo-Techniczn\u0105 OBR SK, kt\u00f3ra dzia\u0142a\u0142a do og\u0142oszenia stanu wojennego 13 XII 1981 r. Na pocz\u0105tku lipca 1980 r. pracownicy OBR uczestniczyli w strajku solidarno\u015bciowym ze strajkuj\u0105cymi wydzia\u0142ami WSK \u201ePZL-Mielec\u201d oraz wsp\u00f3lnym z za\u0142og\u0105 WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d strajku we wrze\u015bniu tego\u017c roku. Po wprowadzeniu stanu wojennego OBR zosta\u0142 zmilitaryzowany. Mimo gro\u017aby surowych kar pracownicy OBR po raz trzeci zastrajkowali. W rezultacie strajku posypa\u0142y si\u0119 kary indywidualne, a wydzia\u0142y produkcyjne zreorganizowano. W latach 80. kontynuowano prace nad An-28, nowymi wersjami \u201eDromadera\u201d i \u201eMewy\u201d oraz nowymi samolotami: szkolno-treningowym PZL M-26 \u201eIskierka\u201d i szkolno-bojowym \u201eIryda\u201d, a tak\u017ce zespo\u0142ami radzieckiego samolotu pasa\u017cerskiego I\u0142-96 i I\u0142-96-300. W marcu 1986 r. uzyskano osobowo\u015b\u0107 prawn\u0105 poprzez wpis do rejestru jednostek badawczo-rozwojowych w S\u0105dzie Rejonowym w Rzeszowie, co stanowi\u0142o uniezale\u017cnienie si\u0119 od WSK. 30 VII tego\u017c roku powo\u0142ano trzeci\u0105 Rad\u0119 Naukow\u0105. W 1987 r. otrzymano status jednostki badawczo-rozwojowej przemys\u0142u obronnego, a w nast\u0119pnym roku opracowano plan dzia\u0142alno\u015bci do 2005 r. zaakceptowany przez Rad\u0119 Naukow\u0105. W 1992 r. utracono samodzielno\u015b\u0107, bowiem na podstawie wniosku zarz\u0105dcy komisarycznego WSK Mielec i NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d OBR zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w struktury WSK, a w 1994 r. nast\u0105pi\u0142a jego likwidacja.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy<\/strong>: Kazimierz Szaniawski (1969-1975), Wies\u0142aw Szczepa\u0144ski (1975-1985), Piotr Rudny (1986-1990), Stanis\u0142aw W\u00f3jtowicz (1990-1993), Krzysztof Piwek (1993-1994).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u015aRODEK KSZTA\u0141CENIA ZAWODOWEGO<\/strong>, plac\u00f3wka Zak\u0142adu Doskonalenia Zawodowego w Rzeszowie, jednej z najwi\u0119kszych organizacji szkol\u0105cych po\u0142udniowo-wschodniej Polski. ZDZ Rzesz\u00f3w od 1946 r. nieprzerwanie uczestniczy w procesie kszta\u0142cenia kadr pracowniczych. Dysponuje w\u0142asn\u0105 nowoczesn\u0105 i wielofunkcyjn\u0105 baz\u0105 w centrum Rzeszowa. Poza siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 w ramach ZDZ funkcjonuje sie\u0107 20 plac\u00f3wek terenowych, rozmieszczonych na terenie ca\u0142ego wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Corocznie w sieci o\u015brodk\u00f3w ZDZ kszta\u0142ci przesz\u0142o 18 tysi\u0119cy os\u00f3b na oko\u0142o tysi\u0105c dwustu kursach. Mielecki O\u015brodek powsta\u0142 w 1955 r. w celu przygotowania zawodowego dla silnie rozwijaj\u0105cego si\u0119 przemys\u0142u, rzemios\u0142a, budownictwa i us\u0142ug. Pierwszym kierownikiem i organizatorem plac\u00f3wki by\u0142 Jan Dar\u0142ak, a miejscami zaj\u0119\u0107 \u2013 \u015bwietlica Stra\u017cy Po\u017carnej przy ul. J. Kili\u0144skiego, \u015bwietlica \u201eTransbudu\u201d, sale Zak\u0142adowego Domu Kultury i sale w niekt\u00f3rych szko\u0142ach. Formami kszta\u0142cenia by\u0142y kursy przyuczenia lub wyuczenia zawodowego oraz kursy na tytu\u0142y wykwalifikowanego robotnika (lub czeladnika) i mistrza. Corocznie z tych form korzysta\u0142o oko\u0142o 150 kobiet i m\u0119\u017cczyzn. W 1972 r. sytuacja lokalowa poprawi\u0142a si\u0119, bowiem ZDZ (nast\u0105pi\u0142a zmiana nazwy) otrzyma\u0142 budynek w lasku komunalnym przy ul. S. \u017beromskiego, w kt\u00f3rym w latach 60. funkcjonowa\u0142 Klub ZMS \u201ePod Sosnami\u201d. Po przeprowadzeniu remontu i wyposa\u017ceniu w sprz\u0119t \u2013 poziom kszta\u0142cenia znacznie podni\u00f3s\u0142 si\u0119, a wychowankowie plac\u00f3wki uzyskiwali czo\u0142owe lokaty we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie wojew\u00f3dzkim \u201esprawny ucze\u0144 w zawodzie\u201d. Wykonywano tak\u017ce wiele prac spo\u0142ecznych, m.in. na rzecz Pa\u0144stwowego Domu Dziecka w Skopaniu. W latach 70. i 80. najcz\u0119\u015bciej organizowano trzyletnie kursy krawieckie. Poczynaj\u0105c od lat 90., na podstawie zapotrzebowa\u0144, zwi\u0119kszono ilo\u015b\u0107 kurs\u00f3w spawalniczych i kierowc\u00f3w w\u00f3zk\u00f3w jezdniowych, przygotowuj\u0105cych do uzyskania \u015bwiadectwa kwalifikuj\u0105cego do pracy przy urz\u0105dzeniach energetycznych oraz ilo\u015b\u0107 szkole\u0144 w zakresie bezpiecze\u0144stwa i higieny pracy. Organizowane s\u0105 tak\u017ce kursy z zakresu prac biurowych (ksi\u0119gowo\u015b\u0107, obs\u0142uga komputera), w zawodach budowlanych i pracy przy przewozie towar\u00f3w niebezpiecznych oraz inne szkolenia specjalistyczne. \u0141\u0105cznie w roku przeprowadza si\u0119 ponad 100 kurs\u00f3w dla oko\u0142o 1500 s\u0142uchaczy. Wszystkie kursy ko\u0144cz\u0105 si\u0119 egzaminem wewn\u0119trznym lub pa\u0144stwowym. Od 2008 r. przy O\u015brodku powsta\u0142o Uzupe\u0142niaj\u0105ce Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Doros\u0142ych na podbudowie szko\u0142y zawodowej \u2013 szko\u0142a niepubliczna o uprawnieniach szko\u0142y publicznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u015aRODEK REHABILITACYJNO-EDUKACYJNO-WYCHOWAWCZY<\/strong>, powsta\u0142 1 IX 1993 r. (jako O\u015brodek Rehabilitacyjno-Wychowawczy) z inicjatywy grupy rodzic\u00f3w dzieci z niepe\u0142nosprawno\u015bci\u0105 intelektualn\u0105 oraz \u00f3wczesnego dyrektora Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej \u2013 Jana Burego. Prowadzeniem plac\u00f3wki zaj\u0119\u0142o si\u0119 mieleckie Ko\u0142o Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Os\u00f3b z Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym, a na jej siedzib\u0119 w\u0142adze miejskie przeznaczy\u0142y parter budynku przy ul. I. \u0141ukasiewicza 1c. Pocz\u0105tkowo O\u015brodek zosta\u0142 zarejestrowany w rejestrze Wojewody Podkarpackiego jako niepubliczna plac\u00f3wka edukacyjna, a w marcu 2000 r., w nast\u0119pstwie zmian w ustawie o systemie o\u015bwiaty, uzyska\u0142 wpis do ewidencji szk\u00f3\u0142 i plac\u00f3wek niepublicznych powiatu mieleckiego jako niepubliczny o\u015brodek umo\u017cliwiaj\u0105cy dzieciom i m\u0142odzie\u017cy realizacj\u0119 obowi\u0105zku szkolnego. D\u0105\u017c\u0105c do kompleksowej realizacji specyficznych potrzeb swych podopiecznych, uzyskano tak\u017ce status niepublicznego zak\u0142adu opieki zdrowotnej (1995), \u015bwiadcz\u0105cego opiek\u0119 medyczn\u0105. Wprowadzono w szerokim zakresie dzia\u0142ania edukacyjne, terapeutyczne, medyczne, rehabilitacyjne oraz terapi\u0119 psychologiczn\u0105 i logopedyczn\u0105, zatrudniaj\u0105c dla ich wykonania wykwalifikowan\u0105 kadr\u0119. W pierwszych latach dzia\u0142alno\u015bci plac\u00f3wka obejmowa\u0142a opiek\u0105 i terapi\u0105 35 m\u0142odych os\u00f3b (dzieci i m\u0142odzie\u017c) z Mielca i okolic. Pozytywna opinia o jej dzia\u0142alno\u015bci i coraz wi\u0119ksze spo\u0142eczne zrozumienie potrzeb edukacyjno-terapeutycznych os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bci\u0105 intelektualn\u0105 sprawi\u0142y, \u017ce liczba m\u0142odych wychowank\u00f3w o\u015brodka systematycznie ros\u0142a. Od 1998 r., dzi\u0119ki dobrej wsp\u00f3\u0142pracy z samorz\u0105dami okolicznych gmin, organizowany jest dow\u00f3z uczni\u00f3w niepe\u0142nosprawnych z terenu ca\u0142ego powiatu na zaj\u0119cia edukacyjne. Rozwini\u0119to te\u017c wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z innymi plac\u00f3wkami edukacyjnymi, Poradni\u0105 Psychologiczno-Pedagogiczn\u0105, Zespo\u0142em Szk\u00f3\u0142 Medycznych, Powiatowym Urz\u0119dem Pracy, S\u0105dem Rejonowym, Miejskim O\u015brodkiem Sportu i Rekreacji oraz r\u00f3\u017cnymi organizacjami pozarz\u0105dowymi. W latach 1993\u20131999 O\u015brodek by\u0142 finansowany przez Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie. Od 1999 r. finansowanie zada\u0144 edukacyjnych przej\u0119\u0142o Starostwo Powiatowe w Mielcu, a finansowanie \u015bwiadcze\u0144 medycznych w zakresie rehabilitacji ruchowej \u2013 Kasa Chorych i nast\u0119pnie Narodowy Fundusz Zdrowia. Ponadto istotnej pomocy udzielaj\u0105 samorz\u0105dy miasta Mielca i gmin powiatu mieleckiego. W grudniu 2005 r. utworzono Fili\u0119 OREW w budynku Szko\u0142y Podstawowej w Woli P\u0142awskiej. W lipcu 2008 r. przeniesiono jego siedzib\u0119 do budynku po by\u0142ej Szkole Podstawowej nr 10 przy ul. Wojs\u0142awskiej 278. Uroczysto\u015b\u0107 oddania obiektu do u\u017cytku, po remoncie i modernizacji, odby\u0142a si\u0119 16 IX 2008 r. i po\u0142\u0105czono j\u0105 z 15-leciem powstania OREW. We wrze\u015bniu 2015 r. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Filia OREW w Mielcu przy ul. S. Moniuszki 3. Ze wzgl\u0119d\u00f3w organizacyjnych filie w Woli P\u0142awskiej i przy ul. S. Moniuszki w Mielcu przemianowano na Oddzia\u0142y OREW.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy<\/strong>: El\u017cbieta Roma\u0144ska (1993\u20131995), Joanna Monika Szadkowska (1995-2012), Urszula Wyst\u0119pek (2012-).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u015aRODEK WSK \u201ePZL-MIELEC\u201d W KRYNICY PRZY UL. STARA DROGA<\/strong>, pierwszy obiekt wypoczynkowy WSK Mielec w g\u00f3rach. Budynek w stanie surowym zosta\u0142 zakupiony pod koniec 1965 r. od pierwszego w\u0142a\u015bciciela Lucjana Smodrzewskiego. Prace wyko\u0144czeniowe i wyposa\u017cenie obiektu uko\u0144czono w 1966 r. i jeszcze w tym roku o\u015brodek rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Jego baz\u0119 stanowi\u0142y: budynek g\u0142\u00f3wny (34 miejsca), 7 domk\u00f3w campingowych (28 miejsc) i urz\u0105dzenia sportowe (wyci\u0105g narciarski, boisko do pi\u0142ki siatkowej). Pierwszym kierownikiem by\u0142 J\u00f3zef Ma\u0142ob\u0142ocki (1965-1968), a drugim \u2013 Helena Ogorza\u0142ek (1968-1983). Kadr\u0119 pracownicz\u0105 stanowi\u0142o 9 os\u00f3b. Organizowano m.in. turnusy wypoczynkowe i leczniczo-sanatoryjne, zgrupowania sportowe i konferencje szkoleniowe. Prowadzono te\u017c wymian\u0119 mi\u0119dzynarodow\u0105 z W\u0119grami, Jugos\u0142awi\u0105 i NRD. W zwi\u0105zku z og\u0142oszeniem upad\u0142o\u015bci WSK Mielec w 1999 r. o\u015brodek zosta\u0142 sprzedany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u015aRODEK WYPOCZYNKOWY WSK \u201ePZL-MIELEC\u201d W RZEMIENIU<\/strong>, powsta\u0142 w czynie spo\u0142ecznym w latach 1968\u20131974 na wyrobiskach potorfowych i bagnach o \u0142\u0105cznej powierzchni oko\u0142o 30 ha, w tym oko\u0142o 20 ha staw\u00f3w oraz 10 ha teren\u00f3w zielonych, usytuowanych przy lesie. Inicjatorem jego powstania by\u0142o Ko\u0142o Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego przy WSK Mielec, a pierwszymi wykonawcami prac w O\u015brodku by\u0142a grupa oko\u0142o 100 w\u0119dkarzy. W kolejnych latach wybudowano zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w, m.in. budynek g\u0142\u00f3wny ze sto\u0142\u00f3wk\u0105, sal\u0105 taneczn\u0105 i hotelem oraz szereg domk\u00f3w letniskowych (bungalow, \u201eBrda\u201d). Organizowano wczasy, pobyty weekendowe, imprezy kulturalno-rekreacyjne (w tym zawody w\u0119dkarskie), wesela, jubileusze, konferencje i sympozja. Wraz z rozwojem infrastruktury O\u015brodka ros\u0142a jego popularno\u015b\u0107, a dodatkowym atutem by\u0142a blisko\u015b\u0107 Mielca (10 km). W zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 WSK utworzono 1 VIII 1995 r. Sp\u00f3\u0142k\u0119 z o.o. (WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i Gmina Przec\u0142aw) pod nazw\u0105 \u201eO\u015brodek Wczasowo-Rekreacyjny Rzemie\u0144\u201d. W 2002 r. O\u015brodek przej\u0119\u0142a Sp. z o.o. (z\u0142o\u017cona z os\u00f3b fizycznych) i nada\u0142a mu now\u0105 nazw\u0119 \u201eGOSPODARSTWO ROLNO-TURYSTYCZNE RZEMIE\u0143 Sp. z o.o.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy:<\/strong>\u00a0Mieczys\u0142aw Salamaga, Kazimierz Cyran, Maciej Kulpa (do 31 VII 1995 r.).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi<\/strong>\u00a0(od 1 VIII 1995 r.): Maciej Kulpa, Kazimierz Jab\u0142o\u0144ski, Wies\u0142aw Kusz, J\u00f3zef K\u0105dzio\u0142ka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

OWCARZ MA\u0141GORZATA<\/strong>, urodzona 19 I 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka Boles\u0142awa i Marii z domu Wa\u0142\u0119ga. W okresie szkolnym trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119 w FKS \u201eStal\u201d Mielec. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w sprintach (100 m, 200 m). By\u0142a jedn\u0105 z najlepszych sprinterek w kraju i reprezentantk\u0105 Polski w kategoriach m\u0142odzie\u017cowych. Zdoby\u0142a szereg medali na Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w i M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski: *1983: MPJ (Zielona G\u00f3ra) \u2013 srebrny na 100 m (12,27 sek.); *1984: MPJ (Pozna\u0144) \u2013 srebrny na 100 m (12,04) i srebrny na 200 m (24,67 sek.); *1985: MMP (Stargard Szczeci\u0144ski)\u2013 z\u0142oty na 100 m (11,72) i z\u0142oty na 200 m (23,97); *1986: MMP (Pozna\u0144) \u2013 srebrny na 100 m (12,01) i srebrny na 200 m (24,78). Jej rekordy \u017cyciowe: 11,72 sek. na 100 m i 23,79 sek. na 200 m (pomiar elektryczny) oraz 11,4 sek. na 100 m (pomiar r\u0119czny) s\u0105 nadal rekordami FKS \u201eStal\u201d, Mielca i okr\u0119gu rzeszowskiego. Pod koniec lat 80. zako\u0144czy\u0142a wyczynowe uprawianie sportu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eOWIEWKA\u201d<\/strong>, Klub Bryd\u017ca Sportowego za\u0142o\u017cony w 1957 r. przez grup\u0119 pracownik\u00f3w WSK Mielec. (W tym roku powsta\u0142 tak\u017ce Polski Zwi\u0105zek Bryd\u017ca Sportowego.) Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 trwa z niewielkimi przerwami do dzi\u015b. Siedzibami Klubu by\u0142y: willa przy ul. F. Chopina 18, ZDK WSK i DAMM przy ul. F. Chopina (budynek na zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej, rozebrany w latach 90.), a od lat 90. jest ni\u0105 Hotel \u201ePolski\u201d (wcze\u015bniej \u201eJubilat\u201d). Przez blisko 50 lat Klub by\u0142 systematycznym uczestnikiem rozgrywek ligowych, g\u0142\u00f3wnie na szczeblu wojew\u00f3dzkim i mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim. W sezonie 2003\/2004 zesp\u00f3\u0142 \u201eOwiewka Hotel Polski\u201d zwyci\u0119\u017cy\u0142 w rozgrywkach III ligi i awansowa\u0142 do II ligi, ale po sezonie 2004\/2005 powr\u00f3ci\u0142 do III ligi. Obok rozgrywek ligowych organizowano turnieje w Mielcu oraz uczestniczono w wielu turniejach krajowych i zagranicznych. By\u0142y to m.in. w latach 70. i 80. zawody z cyklu Grand Prix Polski (S\u0142awa \u015al\u0105ska \u2013 Zakopane \u2013 Warszawa \u2013 Sopot), a tak\u017ce turnieje w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci kraju (Boles\u0142awiec, Krak\u00f3w, Tarn\u00f3w, Rzesz\u00f3w, Stalowa Wola). Zespo\u0142y \u201eOwiewki\u201d zwyci\u0119\u017cy\u0142y m. in. w turniejach \u201eO Puchar Wyzwolenia Tarnowa\u201d i \u201eO Puchar Socjalistycznego Tempa\u201d (gazeta zak\u0142adowa) w Stalowej Woli. Za granic\u0105 grano w Preszovie, Maria\u0144skich \u0141a\u017aniach, Karlowych Varach i O\u0142omu\u0144cu (lata 70.) oraz na W\u0119grzech i w Chorwacji. W 1987 r., z okazji 30\u2013lecia PZBS, mielecki Klub \u201eOwiewka\u201d otrzyma\u0142 specjalny dyplom \u201eZa zas\u0142ugi dla rozwoju bryd\u017ca sportowego w Polsce\u201d, a ponadto jego czo\u0142owi dzia\u0142acze i zawodnicy otrzymali wyr\u00f3\u017cnienia indywidualne. Od lat 90. organizowane s\u0105 w hotelu \u201eJubilat\u201d (aktualnie hotel \u201ePolski\u201d) liczne turnieje bryd\u017cowe. W 2006 r. zesp\u00f3\u0142 \u201eOwiewki\u201d gra\u0142 w III lidze.
Zawodnicy: Zdzis\u0142aw Babula, Augustyn Banak, Janusz Byczkowski, Tadeusz Chmielowiec, Eugeniusz Cie\u015blikowski, Maciej Czernik, Roman Galek, Marek Garlewicz, Jerzy G\u0105ssowski, Aleksander Juras, Adolf Jurkowski, Jerzy Kiero\u0144ski, Tadeusz Kozub, Marian Lalewicz, Aleksander Makowski, Wojciech Maryniak, Ryszard Michalak, Bronis\u0142aw Mycielski, Leszek Niedba\u0142a, Jan Nowacki, Alfred Ortyl, Tadeusz Ostapiak, Robert Piechota, Wojciech Pi\u0119tal, Andrzej Remiszewski, Bogdan Rojkowicz, Ma\u0142gorzata Rojkowicz, Jerzy Ryniewicz, Andrzej Sobota, Zbigniew Sobota, Witold Stachnik, Ryszard Styga, Wies\u0142aw Szczepa\u0144ski, Artur Wasik, Marek Weso\u0142owski, Stanis\u0142aw Wliz\u0142o, Stanis\u0142aw Wyka i J\u00f3zef Zadora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

(Nazwa klubu wi\u0105\u017ce si\u0119 z lotnictwem. Owiewka to os\u0142ona wystaj\u0105cych cz\u0119\u015bci statku powietrznego zmniejszaj\u0105ca czo\u0142owy op\u00f3r aerodynamiczny.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OWSIK WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 X 1923 r. w Borys\u0142awiu. Studia na Wydziale G\u00f3rniczo-Naftowym Politechniki Lwowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera wiertnictwa i eksploatacji z\u0142\u00f3\u017c ropy naftowej i gazu ziemnego. W latach 1953-1957 pracowa\u0142 jako asystent na Politechnice Lwowskiej. W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 z Lwowa do Krosna i tam podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Przedsi\u0119biorstwie Kopalnictwa Naftowego jako in\u017cynier bran\u017cowy, a p\u00f3\u017aniej kierownik dzia\u0142u. Na pocz\u0105tku 1967 r. zosta\u0142 zatrudniony w Instytucie Naukowym w Kro\u015bnie jako pracownik naukowy, ale ju\u017c z dniem 1 VI tego roku zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Przedsi\u0119biorstwa Kopalnictwa Naftowego w Mielcu na stanowisko dyrektora naczelnego. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do likwidacji tego przedsi\u0119biorstwa (31 XII 1975 r.). Od 1 I do 30 VI 1976 r. by\u0142 dyrektorem Zak\u0142adu G\u00f3rnictwa Nafty i Gazu w Mielcu, a 1 VII 1976 r. zosta\u0142 przeniesiony do Przedsi\u0119biorstwa G\u00f3rnictwa Nafty i Gazu w Sanoku, gdzie pracowa\u0142 na kierowniczym stanowisku w Dziale Produkcji. By\u0142 autorem wielu projekt\u00f3w racjonalizatorskich oraz opatentowanego wynalazku w dziedzinie eksploatacji z\u0142\u00f3\u017c ropy i gazu. W uznaniu tego dorobku otrzyma\u0142 m.in.: odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Racjonalizator Produkcji\u201d, stopie\u0144 g\u00f3rniczy \u201ein\u017cyniera g\u00f3rniczego\u201d (1958) i tytu\u0142 \u201edyrektora g\u00f3rniczego III stopnia\u201d (1968). Zmar\u0142 31 XII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OZGA KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 5 X 1925 r. w Kopciach ko\u0142o Kolbuszowej, syn Jana i Marii z domu Jarosz. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Kolbuszowej. Studiowa\u0142 filologi\u0119 rosyjsk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, a w p\u00f3\u017aniejszych latach w WSP w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra (1976). W latach 1954\u20131974 pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka rosyjskiego w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 27 w Mielcu. W 1974 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 5 w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1986 r. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju organizacyjnego szko\u0142y. W 1986 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Przez szereg lat \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze nauczycielskim \u201eAkord\u201d w Mielcu. Posiada stopie\u0144 porucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania II stopnia. Zmar\u0142 2 IV 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OZGA WALDEMAR<\/strong>, urodzony 26 VII 1969 r. w Bojanowie, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Rembisz. Absolwent IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Rzeszowie z matur\u0105 w 1991 r. oraz Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej II stopnia im. F. Chopina w Rzeszowie (tytu\u0142 zawodowy: muzyk instrumentalista w zakresie gry na klarnecie) w 1991 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: wychowanie muzyczne) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1996 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 1996 r. zosta\u0142 kierownikiem muzycznym i artystycznym oraz dyrygentem Big Bandu SCK w Mielcu i funkcje te pe\u0142ni nadal. Pod jego batut\u0105 zesp\u00f3\u0142 osi\u0105gn\u0105\u0142 wysoki poziom. Zdoby\u0142 m.in. wyr\u00f3\u017cnienie w IV Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim Turnieju Orkiestr D\u0119tych w Kolbuszowej (1999) i III nagrod\u0119 w VI edycji tego turnieju (2001) oraz III nagrod\u0119 w IV Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Instrument\u00f3w D\u0119tych Blaszanych w Mielcu (2005), a ponadto wielokrotnie koncertowa\u0142 w kraju i za granic\u0105, m.in. w Rosji i Niemczech oraz na W\u0119grzech. Od 2023 r. rozpocz\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Teatrem Rozmaito\u015bci przy SCK. Sprawowa\u0142 kierownictwo muzyczne spektaklu Baw si\u0119 razem z nami<\/em> i dyrygowa\u0142 Big-Bandem akompaniuj\u0105cym piosenkarzom. Od 1996 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel muzyki w Szkole Podstawowej w Podleszanach (1996-1998), Zespole Szk\u00f3\u0142 w G\u00f3rkach (1998-2012), Szkole Podstawowej nr 11 w Mielcu (2013-2014) i Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu (2014-2015) oraz jako nauczyciel muzyki i zaj\u0119\u0107 artystycznych w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. J.M. Ossoli\u0144skiego w Woli Mieleckiej (2000-nadal). Za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny \u201ePowerBass\u201d skupiaj\u0105cy m\u0142odzie\u017c uzdolnion\u0105 muzycznie. Jego wychowankowie zdobyli szereg czo\u0142owych miejsc na wojew\u00f3dzkich i rejonowych konkursach wokalnych. Jest jurorem w konkursach muzycznych na r\u00f3\u017cnych szczeblach. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 (szczeg\u00f3lnie artystyczn\u0105), pedagogiczn\u0105 i wychowawcz\u0105 otrzyma\u0142 m.in. nagrody Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"OZI\u0118B\u0141O ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 14 X 1946 r. w Dzia\u0142oszycach, woj. kieleckie, syn Kazimierza i Seweryny z Grzegorczyk\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Dzia\u0142oszycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim (kierunek: wychowanie fizyczne z biologi\u0105) i podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w Technikum Rolniczym w Sichowie ko\u0142o Staszowa. Organizowa\u0142 tam dru\u017cyny i imprezy w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach sportowych. W 1974 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych jako nauczyciel wychowania fizycznego. Pracowa\u0142 do 2001 r., osi\u0105gaj\u0105c z m\u0142odzie\u017c\u0105 szereg sukces\u00f3w sportowych. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na AWF w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W ramach doskonalenia zawodowego uzyska\u0142 te\u017c uprawnienia instruktora lekkoatletyki i tenisa sto\u0142owego oraz II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce centralny kurs trenerski pi\u0142ki no\u017cnej (Kartuzy, 1986) organizowany przez PZPN i MEN. Prowadzi\u0142 dru\u017cyny SKS przy ZST, m.in. w pi\u0142ce siatkowej, r\u0119cznej i no\u017cnej ch\u0142opc\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z trenerami FKS \u201eStal\u201d i innymi nauczycielami ZST, przyczyni\u0142 si\u0119 do sukces\u00f3w zespo\u0142\u00f3w ch\u0142opc\u00f3w ZST, kt\u00f3rzy w wymienionych dyscyplinach wielokrotnie zwyci\u0119\u017cali w mistrzostwach wojew\u00f3dztwa oraz osi\u0105gn\u0119li laury og\u00f3lnopolskie \u2013 5. miejsce w pi\u0142ce siatkowej (1978, Rzesz\u00f3w) oraz 1. miejsce i Puchar \u201ePrzegl\u0105du Sportowego\u201d i TVP w pi\u0142ce no\u017cnej (P\u0142ock, 1979). W czasie wakacji organizowa\u0142 dla m\u0142odzie\u017cy obozy w\u0119drowne, sta\u0142e i rowerowe. Zainicjowa\u0142 i wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 MKS przy ZST. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem bieg\u00f3w ulicznych w Mielcu oraz inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem atrakcyjnych towarzyskich mecz\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej w Mielcu, m.in. Reprezentacja Ligi Polskiej \u2013 FKS \u201eStal\u201d Mielec (doch\u00f3d na cele charytatywne) oraz \u201eWis\u0142a\u201d Krak\u00f3w \u2013 Reprezentacja Ziemi Rzeszowskiej. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z \u201ePi\u0142k\u0105 No\u017cn\u0105\u201d i \u201eTempem\u201d, postuluj\u0105c m.in. powo\u0142anie II reprezentacji Polski w pi\u0142ce no\u017cnej, a tak\u017ce z mieleckimi gazetami: \u201eKorso\u201d, \u201eWizjerem Regionalnym\u201d i \u201eGazet\u0105 Mieleck\u0105\u201d, pisz\u0105c artyku\u0142y na tematy sportowe. Sam tak\u017ce uprawia\u0142 r\u00f3\u017cne dyscypliny sportowe, uczestnicz\u0105c m.in. w mieleckich biegach ulicznych oraz Mistrzostwach Polski Nauczycieli w Tenisie Sto\u0142owym (Cz\u0119stochowa) i MPN w P\u0142ywaniu (Sanok).W latach 2001-2005 by\u0142 nauczycielem wychowania fizycznego w Gimnazjum w Kozienicach. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS, Honorow\u0105 Odznak\u0105 SKS i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 OHP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u017bEGALSKI (KO\u015aCIESZA\u2013O\u017bEGALSKI) J\u00d3ZEF IGNACY<\/strong>, urodzony 10 III 1848 r. w Ochli (wg innego \u017ar\u00f3d\u0142a – 13 III 1848 r. w Mi\u0119dzylesiu), pow. krotoszy\u0144ski, syn Franciszka i J\u00f3zefy z Suchorzewskich. Oko\u0142o 1860 r. O\u017cegalscy sprzedali Ochl\u0119 i kupili maj\u0105tek Libidze ko\u0142o Cz\u0119stochowy. J\u00f3zef zacz\u0105\u0142 ucz\u0119szcza\u0107 do szko\u0142y w Radomsku, a nast\u0119pnie uczy\u0142 si\u0119 w Instytucie Technicznym w Krakowie. Na wie\u015b\u0107 o wybuchu powstania styczniowego 1863 r. porzuci\u0142 szko\u0142\u0119 i przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u Antoniego Jeziora\u0144skiego w partii Mariana Langiewicza. Po jej rozbiciu schroni\u0142 si\u0119 u swojego wuja Ignacego Sucharzewskiego, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela miasta Mielca i d\u00f3br mieleckich. U wuja w Mielcu przebywa\u0142 w\u00f3wczas jego brat \u2013 Stanis\u0142aw. W kwietniu do\u0142\u0105czy\u0142 do oddzia\u0142u Andrzeja \u0141opackiego i wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kampanii Dionizego Czachowskiego, kt\u00f3ra tak\u017ce zako\u0144czy\u0142a si\u0119 niepowodzeniem. W czerwcu 1863 r. \u2013 ju\u017c z bratem Stanis\u0142awem – walczy\u0142 w oddziale Jana Popiela w bitwie pod Komarowem i dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej. Po staraniach matki, ze wzgl\u0119du na m\u0142odociany wiek, obaj O\u017cegalscy zostali zwolnieni z wi\u0119zienia w Kielcach. Kolejny raz przebywali w Mielcu i planowali powr\u00f3ci\u0107 do walki powsta\u0144czej, ale powstanie wyra\u017anie s\u0142ab\u0142o i plany nie zosta\u0142y zrealizowane. Po upadku powstania zamieszka\u0142 w Galicji i po pewnym czasie naby\u0142 maj\u0105tek Kamionna w pow. boche\u0144skim. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w miejscowe \u017cycie spo\u0142eczno\u2013polityczne, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Powiatowej w Bochni. Napisa\u0142 broszur\u0119 Uwagi my\u015bliwskie dla wszystkich my\u015bliwych oraz niezwykle cenne pami\u0119tniki Wspomnienia krwawych czas\u00f3w z r. 1863 (Krak\u00f3w 1893, 1908). Opisa\u0142 w nich m.in. udzia\u0142 mieszka\u0144c\u00f3w Mielca i powiatu mieleckiego w powstaniu styczniowym 1863 r. Fragmenty tych pami\u0119tnik\u00f3w zamieszczono te\u017c w zbiorze Rok 1863. Obrazy i wspomnienia (1916). Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika, a w 1921 r. otrzyma\u0142 Krzy\u017c Walecznych. Zmar\u0142 13 XII 1922 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Trzcianie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O\u017bEGALSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 IX 1846 r. w Ochli, pow. krotoszy\u0144ski, syn Franciszka i J\u00f3zefy z Suchorzewskich, starszy brat J\u00f3zefa. Ucz\u0119szcza\u0142 (z bratem J\u00f3zefem) do Instytutu Technicznego w Krakowie, ale po ucieczce brata do oddzia\u0142u A. Jeziora\u0144skiego, walcz\u0105cego w powstaniu styczniowym 1863 r., ich drogi chwilowo rozesz\u0142y si\u0119. W czasie jednej z wizyt u wuja (Ignacego Suchorzewskiego) w Mielcu spotka\u0142 si\u0119 z bratem. (O\u017cegalscy cz\u0119sto bywali w Mielcu i niekt\u00f3re \u017ar\u00f3d\u0142a podaj\u0105, \u017ce st\u0105d pochodzili.) Bracia uczestniczyli w kampanii czerwcowej powstania, m.in. w bitwie pod Komarowem, gdzie zostali wzi\u0119ci przez Rosjan do niewoli. Po wielu zabiegach matki, ze wzgl\u0119du na m\u0142odociany wiek, bracia zostali zwolnieni z wi\u0119zienia w Kielcach. Po powstaniu zamieszka\u0142 w maj\u0105tku Bolechowice pod Krakowem. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej i samorz\u0105dowej. By\u0142 m.in.: cz\u0142onkiem Rady Powiatowej w Krakowie i Rady Nadzorczej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci, ekspertem S\u0105du Krajowego w Krakowie do spraw tabularnych oraz detaksatorem Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego oraz zast\u0119pc\u0105 kuratora szko\u0142y rolniczej w Czernichowie. Zmar\u0142 17 VII 1899 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Bolechowicach.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

OBCHODY \u015aWI\u0104T I ROCZNIC PA\u0143STWOWYCH I LOKALNYCH, organizowane oficjalnie przez w\u0142adze miejskie i najwa\u017cniejsze instytucje, odbywa\u0142y si\u0119 w Mielcu z regu\u0142y bardzo uroczy\u015bcie i godnie, bez wi\u0119kszych nieporozumie\u0144 i incydent\u00f3w. Niekorzystnym zjawiskiem, wynikaj\u0105cym z dyrektyw w\u0142adz pa\u0144stwowych, by\u0142o zmienianie obowi\u0105zuj\u0105cych \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych w zale\u017cno\u015bci od politycznych i spo\u0142ecznych uwarunkowa\u0144.\u00a0 *21 III 1867 r. \u2013 z […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-74","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/74","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=74"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/74\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=74"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=74"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=74"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}