{"id":60,"date":"2022-11-27T19:05:07","date_gmt":"2022-11-27T18:05:07","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=60"},"modified":"2024-11-19T15:41:30","modified_gmt":"2024-11-19T14:41:30","slug":"litera-i","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=60","title":{"rendered":"Litera I"},"content":{"rendered":"\r\n

 <\/p>\r\n

IDZIK BRONIS\u0141AW, <\/strong>urodzony 12 II 1935 r. w Ma\u0142cu, powiat D\u0105browa Tarnowska, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Pietras. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1954 r. Na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Podstawowej w Rz\u0119dziwojowicach ko\u0142o Nysy. W 1955 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska i w jednostce w S\u0142upsku s\u0142u\u017cy\u0142 jako operator radiolokacyjnych stacji wykrywania i naprowadzania. S\u0142u\u017cb\u0119 uko\u0144czy\u0142 jako dow\u00f3dca dru\u017cyny w stopniu plutonowego. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w Szkole Podstawowej w Dulczy Wielkiej, a po dw\u00f3ch latach zosta\u0142 przeniesiony do Szko\u0142y Podstawowej w Dulczy Ma\u0142ej, gdzie tak\u017ce uczy\u0142 dwa lata. Trzeci\u0105 i ostatni\u0105 plac\u00f3wk\u0105 by\u0142a Szko\u0142a Podstawowa w Radomy\u015blu Wielkim, gdzie pracowa\u0142 do emerytury. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie (kierunek: geografia z wychowaniem fizycznym) w Kro\u015bnie. Tematem pracy dyplomowej by\u0142a Monografia Radomy\u015bla Wielkiego<\/em>. Studiowa\u0142 te\u017c geografi\u0119 w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Krakowie (IKNiBO) w Krakowie i w 1979 r. uzyska\u0142 kwalifikacje r\u00f3wnowa\u017cne wy\u017cszym studiom zawodowym. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142eczni. Przez 3 kadencje by\u0142 radnym Miejskiej Rady w Radomy\u015blu Wielkim i pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego Komisji Kultury i O\u015bwiaty. Ponadto przyczyni\u0142 si\u0119 do poprawy stanu ulic w mie\u015bcie. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznakami – Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 \u201eW S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Pozycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d. Zmar\u0142 7 V 2019 r. i zosta\u0142 pochowany w Radomy\u015blu na cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n

\"\"IDZIOR EUGENIUSZ, <\/b>urodzony 5 VI 1956 r. w Mielcu, syn Jana i Haliny Puzanowej. Absolwent Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej WSK Mielec. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako elektromonter lotniczy. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w\u00a0 Krwi przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1986 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w WSK i w latach 1986- 2006 prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 pod nazw\u0105 Us\u0142ugi Remontowo-Budowlane. Ponadto od 1986 r. pracowa\u0142 jako ajent skupu surowc\u00f3w wt\u00f3rnych w firmie WT\u00d3RPOL. W 2006 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu i jako kierowca pracowa\u0142 do emerytury w 2021 r. Od wielu lat uczestniczy w amatorskim ruchu artystycznym. W latach szkolnych bra\u0142 udzia\u0142 w konkursach recytatorskich i zdobywa\u0142 czo\u0142owe lokaty na szczeblach powiatowym i wojew\u00f3dzkim. Wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze Poezji \u201eCalliope\u201d przy PPKO w Mielcu i p\u00f3\u017aniej ODK MSM w Mielcu oraz w innych zespo\u0142ach artystycznych. Od 2019 r. jest aktorem\u00a0 Teatru Rozmaito\u015bci w Mielcu. Gra\u0142 w sztukach: O\u017cenek <\/i>wg I. Gogola, Wesele <\/i>S. Wyspia\u0144skiego, Kr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia<\/i> wg K. Krum\u0142owskiego, Pigmalion <\/i>G.<\/i>B. Shawa, Gwa\u0142tu, co si\u0119 dzieje <\/i>wg A. Fredry. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi i Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"IDZIOR HALINA (z domu PUZANOWA),<\/strong> urodzona 28 XI 1925 r. w Kursku (Rosja), c\u00f3rka \u0141uki Iwanowicza Puzanowa i Tatiany. Prawdopodobnie ucz\u0119szcza\u0142a do szk\u00f3\u0142 w Kursku. W czasie II wojny \u015bwiatowej zosta\u0142a wywieziona do Niemiec i w latach 1942-1944 przebywa\u0142a w obozie pracy przymusowej w Hildesheim. W 1945 r. przyby\u0142a do Polski i po pewnym czasie zamieszka\u0142a w Mielcu. W 1953 r. zosta\u0142a zatrudniona w kinie \u201eT\u0119cza\u201d (obok G\u00f3ry Cyranowskiej, dzi\u015b jest tam skrzy\u017cowanie ul. Cyranowskiej i al. E. Kwiatkowskiego) na stanowisku kierownika i prowadzi\u0142a kino do emerytury. By\u0142a pasjonatk\u0105 i animatork\u0105 kinematografii. Organizowa\u0142a r\u00f3\u017cne przegl\u0105dy film\u00f3w. Kino \u201eT\u0119cza\u201d nie mia\u0142o wysokiego standardu, wy\u015bwietlano w nim filmy w tzw. drugiej kolejno\u015bci, ale dzi\u0119ki niskim cenom bilet\u00f3w nigdy nie by\u0142o k\u0142opot\u00f3w z frekwencj\u0105. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w Towarzystwie Przyja\u017ani Polsko-Radzieckiej, upowszechniaj\u0105c kultur\u0119 rosyjsk\u0105. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d, Medalami X\u2013lecia i XX\u2013lecia MSW oraz nagrodami i wyr\u00f3\u017cnieniami za upowszechnianie kultury filmowej.\u00a0 Zmar\u0142a 28 IX 2013 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\"\"IDZIOR JAN<\/strong>, urodzony 20 II 1934 r. w Ostrowie, pow. d\u0119bicki, syn Piotra i Zofii z domu Fic. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Mechaniczne w Ropczycach (1950) i Technikum Mechaniczne w Ropczycach (1952). Od 1952 r. do 1991 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na nast\u0119puj\u0105cych stanowiskach: technolog, technolog narz\u0119dziowy, technolog w specjalno\u015bci \u015blusarsko-spawalniczej, nadmistrz, zast\u0119pca kierownika wydzia\u0142u produkcyjnego, sekretarz KZ PZPR (1958-1962), kierownik Wydzia\u0142u Prototypowni Lotniczej, szef S\u0142u\u017cby Osobowo-Szkoleniowej, kierownik wydzia\u0142u produkcyjnego (m.in. urz\u0105dzenia ch\u0142odnicze, w\u00f3zki golfowe, wozy TV), pracownik serwisu technicznego w Raleigh (USA), kierownik Wydzia\u0142u Monta\u017cu Aparatury Paliwowej oraz od 1975 r. rzecznik patentowy w Zespole Ochrony W\u0142asno\u015bci Przemys\u0142owej przy WSK Mielec. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie i w 1968 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk ekonomicznych. By\u0142 autorem wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i wsp\u00f3\u0142autorem 2 wzor\u00f3w u\u017cytkowych. Za du\u017ce oszcz\u0119dno\u015bci, kt\u00f3re przynios\u0142o zastosowaniu tych wniosk\u00f3w, wpisany zosta\u0142 na list\u0119 \u201eRacjonalizator\u00f3w Milioner\u00f3w\u201d. Jako rzecznik patentowy przyczyni\u0142 si\u0119 do uzyskania przez WSK kilkudziesi\u0119ciu patent\u00f3w i \u015bwiadectw autorskich przez wynalazc\u00f3w. Pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka i w latach 80. przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Stowarzyszenia Rzecznik\u00f3w Patentowych w Rzeszowie oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego SRzP w Warszawie. By\u0142 cz\u0142onkiem zak\u0142adowych stowarzysze\u0144 i k\u00f3\u0142, m.in. Klubu Technika i Racjonalizatora, Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Mechanik\u00f3w Polskich, Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego i Ligi Obrony Kraju. Posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika i okresowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy przy WSK. W latach 70. pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie FKS Stal. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. Zmar\u0142 16 IX 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IKAR<\/strong>, posta\u0107 z mitologii greckiej, syn Dedala. Wed\u0142ug mitu wsp\u00f3lnie z ojcem skonstruowali skrzyd\u0142a z pi\u00f3r i wosku i uciekli przy ich pomocy z wyspy Krety. Lec\u0105c nad morzem, Ikar nie zwa\u017ca\u0142 na przestrogi ojca i wzbija\u0142 si\u0119 coraz wy\u017cej. S\u0142o\u0144ce stopi\u0142o wosk jego skrzyde\u0142 i Ikar spad\u0142 do morza, kt\u00f3re nazwano p\u00f3\u017aniej Ikaryjskim. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie jest symbolem odwagi w zdobywaniu przestworzy. Na terenie Mielca, okre\u015blanego \u201elotniczym miastem, imieniem Ikara nazwano m.in. Dom Handlowy PSS przy ul. A. Mickiewicza, jeden z hoteli robotniczych WSK \u201ePZL-Mielec (przy ul. S. Wyspia\u0144skiego) i powsta\u0142\u0105 p\u00f3\u017aniej w tym samym budynku Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Mieszkaniow\u0105, Klub Modelarstwa Lotniczego, Festiwal Piosenki Awiacyjnej w latach 90. i Uczniowski Klub Sportowy przy Szkole Podstawowej nr 6. Presti\u017cowym wyr\u00f3\u017cnieniem w Og\u00f3lnopolskich Spotkaniach Folklorystycznych \u201eJarmark Pie\u015bni i Ta\u0144ca” w Mielcu (w latach 60. i 70.) by\u0142o \u201eZ\u0142ote Skrzyd\u0142o Ikara”, a jedna z rze\u017ab plenerowych, powsta\u0142a w ramach Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-69″, przedstawia Dedala i Ikara. Ponadto program kabaretowy, wykonywany przez Teatr Dramatyczny RCK w latach 70., nosi\u0142 tytu\u0142\u00a0U Ikark\u00f3w na Osiedlu.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IKAR (UCZNIOWSKI KLUB SPORTOWY, MI\u0118DZYSZKOLNY KLUB SPORTOWY)<\/strong>, jako wielosekcyjny UKS przy Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury, przyj\u0105\u0142 sekcj\u0119 p\u0142ywack\u0105 FKS Stal Mielec w 1997 r. po likwidacji tego klubu. Uruchomiono klasy p\u0142ywackie w Szkole Podstawowej nr 6 i Gimnazjum nr 2. W 2002 r. i 2003 r. Klub by\u0142 organizatorem Mistrzostw Polski w P\u0142ywaniu w kategorii do 14 lat (12-14 VII 2002). W 2005 r. zmieniono nazw\u0119 z UKS na MKS Ikar. Nawi\u0105zano kontakty z klubami p\u0142ywackimi w Europie, a rezultatem tego jest m.in. wsp\u00f3\u0142praca z klubem zagranicznymi i starty na zawodach mi\u0119dzynarodowych m.in. w Danii, S\u0142owacji i Niemczech. Jest organizatorem corocznych mityng\u00f3w p\u0142ywackich, m.in. z okazji \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci i Otwartych Mistrzostw Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Najwi\u0119ksze sukcesy (medale Mistrzostw Polski):<\/strong> *2000 r.: Zimowe MP (O\u015bwi\u0119cim),\u00a0 kategoria 16-17 lat: Wojciech Betlej – z\u0142ote medale na 50 m, 100 m i 200 m stylem grzbietowym; ZMP (Toru\u0144), kat. 13 lat: Arletta \u015ar\u0119ba – z\u0142oty na 100 m styl. klasycznym, Letnie MP (D\u0119bica), seniorzy: Wojciech Betlej – srebrny na 200 m grzb. i br\u0105zowy na 100 m grzb.; LMP (Bielsko-Bia\u0142a),\u00a0 kat. 16-17 lat: Wojciech Betlej – 2 z\u0142ote i 2 br\u0105zowe w stylu grzb. i zmiennym; LMP (\u015awidnik), kat. 13 lat: Arletta \u015ar\u0119ba – z\u0142oty na 100 m klas.; *2001 r.: ZMP (Olsztyn),\u00a0 kat. 17-18 lat: Wojciech Betlej – z\u0142ote na 50 m, 100 m i 200 m. grzb.; LMP (Warszawa),\u00a0 seniorzy: Wojciech Betlej – z\u0142oty na 200 m grzb. (2.05,23), br\u0105zowy na 100 m grzb. (0.58,21) i br\u0105zowy na 200 m zm. (2.08,35); Og\u00f3lnopolska Olimpiada M\u0142odzie\u017cy 17-18 lat (Pozna\u0144): Wojciech Betlej – z\u0142oty na 200 m zm., srebrne na 100 m grzb. i 200 m grzb., br\u0105zowy na 50 m grzb. (0.28,19); LMP (Mielec), kat. 14 lat: Mariusz Michalik – srebrny na 200 m klas.; *2002 r.: ZMP (Racib\u00f3rz),\u00a0 kat. 15 lat: Mariusz Michalik\u00a0 – srebrny na 200 m klas., Justyna Jusiewicz – br\u0105zowy na 100 m grzb.; LMP (Szczecin), kat. 15 lat: Justyna Jusiewicz – br\u0105zowy na 100 m grzb., Mariusz Michalik – br\u0105zowy na 200 m klas.; LMP (Mielec),\u00a0 kat. 14 lat: Bart\u0142omiej Byzdra – br\u0105zowy na 50 m dowolnym; LMP (D\u0119bica),\u00a0 kat. 13 lat: Wojciech R\u00f3g – br\u0105zowe na 200 m zm. I 100 m grzb.; LMP (D\u0119bica),\u00a0 kat. 12 lat: Kaja R\u00f3g –\u00a0 srebrny na 100 m dow.; *2003 r.: ZMP (O\u015bwi\u0119cim),\u00a0 kat. 17-18 lat: Olga Omiotek – br\u0105zowy na 50 m motylkowym; ZMP (Ciechan\u00f3w),\u00a0 kat. 15 lat: Bart\u0142omiej Byzdra – z\u0142oty na 50 m dow., srebrne na 50 m klas. i 100 m klas.; LMP (Drzonk\u00f3w),\u00a0 kat. 16 lat: Justyna Jusiewicz – br\u0105zowy na 100 m grzb.; LMP (Szczecin), kat. 15 lat: Bart\u0142omiej Byzdra – br\u0105zowy na 50 m klas.; LMP (O\u015bwi\u0119cim), kat. 13 lat: Jagoda M\u00f3zgowska – br\u0105zowy na 100 m grzb.; *2004 r.: ZMP (O\u015bwi\u0119cim),\u00a0 kat. 17-18 lat: Justyna Jusiewicz – br\u0105zowy na 200 m zm.; ZMP (Racib\u00f3rz),\u00a0 kat. 14 lat: Jagoda M\u00f3zgowska – br\u0105zowy na 200 m grzb.; LMP (Szczecin),\u00a0 kat. 14 lat: Jagoda M\u00f3zgowska – srebrny na 200 m grzb. i br\u0105zowy na 100 m grzb.; OOM (Zielona G\u00f3ra),\u00a0 kat. 17-18 lat: Justyna Jusiewicz – br\u0105zowy na 400 m zm.; LMP (Ostrowiec \u015aw.),\u00a0 kat. 19-20 lat: Olga Omiotek – z\u0142oty na 50 m grzb. (0.32,65), br\u0105zowy na 50 m mot. (0.30,60) i br\u0105zowy na 100 m dow.; *2005 r.: ZMP (Ciechan\u00f3w),\u00a0 kat. 15 lat: Jagoda M\u00f3zgowska – srebrny na 200 m grzb. i br\u0105zowy na 50 m grzb.; ZMP (O\u015bwi\u0119cim),\u00a0 kat 19-20 lat: Olga Omiotek – z\u0142oty na 50 m grzb. (0.31,52), srebrny na 100 m zm. i 100 m grzb., br\u0105zowy na 50 m dow.; OOM (Warszawa),\u00a0 kat. 17-18 lat: Justyna Jusiewicz – br\u0105zowy na 200 m zm.; *2006 r.: LMP (Pozna\u0144),\u00a0 kat. 15 lat: Bartosz Kowalik – br\u0105zowy na 200 m klas.; *2007 r.: LMP (Opole),\u00a0 kat. 16 lat: Bartosz Kowalik – br\u0105zowy na 200 m klas.; *2008 r.: LMP (D\u0119bica),\u00a0 kat. 12 lat: Patrycja Rupa – srebrny na 100 m grzb., Kamil Karkut – br\u0105zowy na 100 m klas.; *2009 r.: 6 medali w mi\u0119dzynarodowych zawodach p\u0142ywackich \u201e37-th International Meet Mladost 2009 w Zagrzebiu, *2010 r.: ZMP (Zamo\u015b\u0107), kat. 14 lat: Kamil Karkut – br\u0105zowe medale na 50 m (32,25) i 200 m (2.32,04) klas.; MP (D\u0119bica), kat. 14 lat: Kamil Karkut – srebrny medal na 50 m st. klas. (32,00); *2011 r.: Zimowe MP (Gliwice), kat. 16 lat: Aleksander G\u0105sior – z\u0142oty medal na 100 m zm. (59,18) i br\u0105zowy medal na 100 m grzb. (58,43); ZMP (Ciechan\u00f3w), kat. 15 lat: Kamil Karkut – srebrny medal na 50 m klas. (30,30); LMP (D\u0119bica), kat. 14 lat: Konrad Hendzel – srebrny medal na 100 m grzb. (1.04,38); *2012 r.: M\u0142odzie\u017cowe Mistrzostwa Polski (Gliwice): Kamil Karkut – br\u0105zowy medal na 50 m klas. (0.30,50). *2018 r.: ZMP Senior\u00f3w: Miko\u0142aj Malec – br\u0105zowe medale na 100 m i 200 m st. grzbietowym; Letnie MP Junior\u00f3w (do lat 15): Miko\u0142aj Malec – z\u0142oty medal na 200 m st. grzbietowym; LMP Masters (Pozna\u0144): Bartosz Kowalik – z\u0142oty medal na 200 m grzb., srebrny medal na 100 m klas. i srebrny medal na 200 m zm.; Daniel Paduch – z\u0142ote medale na 200 m mot. i 1500 m dow., br\u0105zowy medal na 100 m mot. *2022 r.: ZMP U15 (Gliwice): Miko\u0142aj Wilk – srebrne medale na 50 m, 100 m i 200 m st. klasycznym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ekipy \u201eIkara uczestniczy\u0142y w szeregu zawod\u00f3w mi\u0119dzynarodowych, m.in. w 2009 r. w Zagrzebiu i 2011 r. w presti\u017cowych SWIM EU w Miszkolcu (W\u0119gry), gdzie wyr\u00f3\u017cnili si\u0119: Aleksander G\u0105sior, Nadia Gasin, Konrad Hendzel, a kilku innych zawodnik\u00f3w wywalczy\u0142o miejsca w fina\u0142ach. W 2012 r. Aleksander G\u0105sior i Filip Machowski zwyci\u0119\u017cyli na mi\u0119dzynarodowych zawodach w Darmstadt (Niemcy), a ponadto A. G\u0105sior zdoby\u0142 z\u0142oty medal na 200 m stylem klasycznym (2.20,08) i srebrny medal na 200 m stylem zmiennym (2.07,24) w czasie mityngu EU Swimming Inwitational w Tampere (Finlandia). W 2013 r. utworzono sekcj\u0119 \u201eMasters”, kt\u00f3rej cz\u0142onkami s\u0105 byli p\u0142ywacy i amatorzy p\u0142ywania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0Witold Celi\u0144ski, Marek Kami\u0144ski, Bogus\u0142aw Omiotek, Robert Wieczorek.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Trenerzy:<\/strong>\u00a0Zdzis\u0142aw Frankiewicz, Grzegorz Kipa, Krzysztof \u0141apa, Bogus\u0142aw Omiotek, Joanna Rusek, Robert Wieczorek.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Reprezentanci Polski junior\u00f3w:<\/strong>\u00a0Maksymilian Cerlich, Dawid Ksi\u0105\u017cnicki<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 zawodnicy w latach 2009-20<\/strong>23 (uk\u0142ad alfabetyczny):<\/strong> Laura Adamska, Wiktoria Be\u0142zo, Milena Berezak, Filip Blicharz, Blanka Boicetta, Karolina Bugaj, Kamil Bukowski, Anna Burkot, Bart\u0142omiej Bu\u015b, Maksymilian Cerlich, Oliwia Cerlich, Kacper Ciepiela, Karolina Ciepiela, Alicja Divile, Karolina Drzewiecka, Weronika Dubiel, Agnieszka Dziekan, Rafa\u0142 Dziurgot, Zuzanna Fija\u0142kowska, Krzysztof Flis, Julia Gancarz, Nadia Gasin, Gerard Gawron, Aleksander G\u0105sior, Karol G\u0142az, Olgierd Grudzi\u0144ski, Konrad Hendzel, Piotr Jacher, Kacper Jakubiec, Micha\u0142 Kapel, Kamil Karkut, Jakub Kipa, Patrycja Kokoszka, Ma\u0142gorzata Konieczny, Bartosz Kowalik, Konstancja Kr\u00f3lewicz, Dawid Ksi\u0105\u017cnicki,\u00a0 Sylwia Kukowska, Amelia Ku\u015bnierz, Miko\u0142aj Ku\u017cd\u017ca\u0142, Kacper Lodarski, Dorota \u0141akomy, Jakub Machnik, Filip Machowski, Rafa\u0142 Madura, Patryk Magda, Wiktoria Malec, Liberto Marcinek, Tatiana My\u015bliwiec, Micha\u0142 Ob\u0142udek, Adrian Ochalik, Julia O’Hara, Hubert Ostrowski, Antoni Pazdro, Marcin Pyrz, Patrycja Rupa, Patrick Sadlak, Aleksandra Skrzypczak, Jakub Skrzypczak, Maciej Skrzypczak, Wojciech Skrzypczak, Hubert Stala, Marlena Tomanek, Oliwia Trojnacka, Wiktor Warzecha, Micha\u0142 Wieczorek, Kamil Wilk, Gabriela W\u00f3jtowicz, Adrianna Zacharska, Pawe\u0142 \u017buczek, Piotr \u017buczek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IKONA<\/strong>, Tygodnik Duszpasterski Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, p\u00f3\u017aniej \u201ePismo Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Pierwszy numer pisma ukaza\u0142 si\u0119 4 VIII 1996 r. Pocz\u0105tkowo jego redaktorem by\u0142 ks. Zbigniew W\u00f3jcik (4 VIII 1996 r. 27 VI 1999 r.). W tym czasie ukaza\u0142o si\u0119 139 numer\u00f3w. Od listopada 1999 r. redaktorem miesi\u0119cznika (zmieniono cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 wydawania) zosta\u0142 ks. Wies\u0142aw Majka, a grono wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w stanowili: Maria Kopecka, Ryszard Zalewski, Zuzanna Pietrzyk, Janusz Pilch, Mieczys\u0142aw Przebieglec i Jerzy Filipecki. Sta\u0142ym autorem artyku\u0142\u00f3w o najwa\u017cniejszych sprawach parafii by\u0142 jej proboszcz \u00a0ks. pra\u0142at Kazimierz Czesak, a ponadto w ka\u017cdym numerze przedstawiano aktualne zagadnienia z \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a i parafii. Systematycznie ukazywa\u0142 si\u0119 tak\u017ce dodatek \u201eIkona M\u0142odych”. Opracowaniem graficznym zajmowa\u0142 si\u0119 Witold Kru\u017cel, a przygotowaniem do druku i drukiem Zak\u0142ad Poligraficzny \u201eGRAFMARR w Mielcu i Zak\u0142ad Poligraficzny Zbigniewa Gajka w P\u0142awie. W 2003 r. redaktorem naczelnym zosta\u0142 ks. J\u00f3zef Mas\u0142o\u0144, a zast\u0119pc\u0105 \u00a0ks. J\u00f3zef Partyka. Do grona wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w do\u0142\u0105czyli: Joanna Kami\u0144ska, Magdalena Kami\u0144ska i Piotr Stolarz. W kolejnych latach sk\u0142ad redakcji wielokrotnie si\u0119 zmienia\u0142.\u00a0<\/p>\r\n

IMPALA \u2013 KAMIENIARSTWO I KWIACIARNIA ARKADIUSZ RUSEK,<\/strong> firma za\u0142o\u017cona w Mielcu w 1994 r. Jej siedzib\u0105 jest zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi, w s\u0105siedztwie Cmentarza Komunalnego. Specjalizuje si\u0119 w us\u0142ugach kamieniarskich, a zw\u0142aszcza w kamieniarstwie nagrobnym i budowlanym. Produkuje i montuje nagrobki oraz przeprowadza renowacj\u0119 nagrobk\u00f3w. Wykonuje tablice pami\u0105tkowe. Produkuje i montuje r\u00f3\u017cne elementy budowlane, m.in. kominki, schody, parapety i blaty. Na zlecenie opiekuje si\u0119 grobami. Drugim rodzajem dzia\u0142alno\u015bci jest prowadzenie kwiaciarni i zwi\u0105zanej z ni\u0105 us\u0142ugami, m.in. wykonywanie kompozycji kwiatowych, wie\u0144c\u00f3w i wi\u0105zanek oraz bukiet\u00f3w okoliczno\u015bciowych. Ponadto firmowy sklep oferuje r\u00f3\u017cne elementy galanterii i zdobnictwa nagrobkowego oraz wykonanie zdj\u0119\u0107 nagrobkowych.\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IMS \u00a0AGENCJA \u201eINFO-MARKET-SERVICE<\/strong>\u00a0za\u0142o\u017cona 2 II 1998 r. przez Marka Patyka \u00a0w\u0142a\u015bciciela. W pocz\u0105tkowym okresie swej dzia\u0142alno\u015bci zajmowa\u0142a si\u0119 reklam\u0105 oraz po\u015brednictwem handlowym. Pod koniec 1998 r. zacz\u0119\u0142a wydawa\u0107 w\u0142asny miesi\u0119cznik \u201eMieleckie Echa”, kt\u00f3ry porusza\u0142 na swych \u0142amach tematyk\u0119 spo\u0142eczn\u0105, gospodarcz\u0105 i kulturaln\u0105 regionu mieleckiego. Dystrybucj\u0119 pisma prowadzono na terenie powiatu mieleckiego. Od lutego 1999 r. rozpocz\u0119to sta\u0142\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z dziennikiem \u201eSuper Nowo\u015bci, zamieszczaj\u0105c na jego \u0142amach korespondencje z regionu mieleckiego. Od lipca tego roku wydawa\u0142a informator (dwutygodnik) z bran\u017cy motoryzacyjnej \u201eMoto Serwis”. W czerwcu 2000 r. poszerzy\u0142a ofert\u0119 o multimedialne opracowania komputerowe na no\u015bniku CD. Pierwszym wydawnictwem z tej serii by\u0142\u00a0Multimedialny Mielec<\/em>.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INBOX-SYSTEM<\/strong>, Firma Produkcyjno-Handlowo-Us\u0142ugowa (FPHU) powsta\u0142a w 1993 r. Jej za\u0142o\u017cycielami byli Bogus\u0142aw Kraska i Bogdan W\u0119grzyn. Po oko\u0142o roku dzia\u0142alno\u015bci wsp\u00f3lnicy rozdzielili si\u0119 i jedynym w\u0142a\u015bcicielem firmy zosta\u0142 B. Kraska. Pierwsz\u0105 jej siedzib\u0105 by\u0142 mielecki Inkubator Przedsi\u0119biorczo\u015bci (IN-MARR). Pocz\u0105tkowo produkowa\u0142a \u017caluzje przeciws\u0142oneczne, a nast\u0119pnie rozszerzy\u0142a ofert\u0119 o \u017caluzje pionowe (verticale), roletki materia\u0142owe, moskitiery i rolety zewn\u0119trzne. Przez kilka lat produkowano na rynek krajowy i za granic\u0119 (Mo\u0142dawia, Ukraina), ale ostatnio odbiorcami s\u0105 wy\u0142\u0105cznie handlowcy krajowi. W 1995 r. firma przenios\u0142a si\u0119 do w\u0142asnej siedziby przy ul. Dobrej 9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INDYK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 28 X 1885 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu), syn J\u00f3zefa i Katarzyny z Kurdziel\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum realne w Tarnowie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 polonistyk\u0119. Pracowa\u0142 w szko\u0142ach \u015brednich w Krakowie i Tarnowie. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem Towarzystwa Szk\u00f3\u0142 Ludowych, m.in. przewodnicz\u0105c Sekcji Bibliotecznej Ko\u0142a TSL w Tarnowie. Organizowa\u0142 biblioteki wiejskie i wyg\u0142asza\u0142 prelekcje. Przez wiele lat kierowa\u0142 Bibliotek\u0105 Literacko \u00a0Naukow\u0105 im. Juliusza S\u0142owackiego w Tarnowie. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju tej plac\u00f3wki. Zmar\u0142 27 VI 1949 r. Pochowany na cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"INDYK MARIA<\/strong>, urodzona 24 I 1950 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Zofii z domu Wilk. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142a w 1968 r. Studiowa\u0142a filologi\u0119 polsk\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 1973 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W latach 1973-2003 pracowa\u0142a na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim na stanowiskach: asystenta, starszego asystenta, adiunkta i starszego wyk\u0142adowcy. W 1986 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy: Granice sp\u00f3jno\u015bci narracji. (Prac\u0119 t\u0119 wyda\u0142o w postaci ksi\u0105\u017cki wydawnictwo Ossolineum w 1987 r.) Stworzy\u0142a i prowadzi\u0142a Pracowni\u0119 Semantyki Wypowiedzi na Wydziale Filologicznym UJ. W 1989 r. by\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 wydawnictwa naukowego \u201eUniversitas” i jego dyrektorem do 15 II 2005 r. Publikowa\u0142a m.in. w: \u201ePami\u0119tniku Literackim”, \u201eTekstach” i \u201eTekstach Drugich”. Od 1989 r. pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Towarzystwa Autor\u00f3w i Wydawc\u00f3w Prac Naukowych w Krakowie. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 od 16 II 2005 r. sprawowa\u0142a funkcj\u0119 spo\u0142ecznego redaktora naczelnego wydawnictwa. Od 1980 r. dzia\u0142a\u0142a w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107”, tak\u017ce po jej zdelegalizowaniu, zajmuj\u0105c si\u0119 kolporta\u017cem wydawnictw podziemnych. Kilkakrotnie funkcjonariusze organ\u00f3w bezpiecze\u0144stwa zatrzymywali j\u0105, raz aresztowali, a w 1989 r. (tu\u017c przed obradami \u201eokr\u0105g\u0142ego sto\u0142u”) ci\u0119\u017cko pobili. Zmar\u0142a 15 V 2006 r. Pochowana na cmentarzu w My\u015blenicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INDYK ROMAN J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 28 II 1903 r. w Woli Mieleckiej, syn Mateusza i Marii z domu Mazur. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum typu humanistycznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1924 r. W roku szkolnym 1928\/1929 uczy\u0142 w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i w 1930 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. W latach 1930-1932 by\u0142 nauczycielem w Publicznej Szkole Dokszta\u0142caj\u0105cej Nr 12 w Krakowie, a w latach 1933-1936 uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego i historii w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1936 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze na UJ i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Od 1938 r. do 1944 r. by\u0142 nauczycielem Miejskiego Gimnazjum Kupieckiego w D\u0119bicy. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum jako nauczyciel \u0142aciny. 19 V 1947 r. zmar\u0142 w niewyja\u015bnionych dot\u0105d okoliczno\u015bciach. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"INDYK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 22 VII 1902 r. w Cyrance, syn Walentego i J\u00f3zefy z Mazur\u00f3w. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1921 r. W 1925 r. uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Che\u0142mie i Nawojowej, a nast\u0119pnie jako katecheta w Tarnowie. W roku 1933 zosta\u0142 prefektem i wkr\u00f3tce ojcem duchownym w tarnowskim seminarium. 15 X 1938 r. powierzono mu probostwo w Mo\u015bcicach. Mimo niezwykle ci\u0119\u017ckich warunk\u00f3w przetrwa\u0142 okres okupacji hitlerowskiej, a p\u00f3\u017aniej trudny okres powojenny. Doprowadzi\u0142 do wybudowania nowego ko\u015bcio\u0142a (w latach 50.), plebanii i domu parafialnego. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu tarnowskiego. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 szambelana papieskiego. W 1969 r. choroba zmusi\u0142a go do rezygnacji z funkcji proboszcza. Zmar\u0142 23 III 1982 r. w Mo\u015bcicach. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"INDYK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 VII 1919 r. w Woli Mieleckiej k\/Mielca, syn Mateusza i Marii z domu Mazur. Od wrze\u015bnia 1939 r. prowadzi\u0142 stragan i handel obwo\u017any, r\u00f3wnie\u017c w czasie okupacji hitlerowskiej. W 1945 r. otworzy\u0142 sklep z artyku\u0142ami papierniczymi przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kurs handlowy w Mielcu. W 1952 r. zosta\u0142 zmuszony do przeniesienia si\u0119 do lokalu przy ul. J. Kili\u0144skiego, ale w 1956 r. uda\u0142o mu si\u0119 uzyska\u0107 lepiej po\u0142o\u017cony lokal przy ul. A. Mickiewicza 25. Urz\u0105dzi\u0142 w nim sklep galanteryjny, kt\u00f3ry zdoby\u0142 sobie du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107. Od 1979 r. wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem sklepu zosta\u0142 syn Jerzy. W 1990 r., po wybudowaniu budynku sklepowego przy ul. W\u0105skiej, kolejny raz zmieniono siedzib\u0119 i rozszerzono ofert\u0119 o konfekcj\u0119. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. Od 1945 r. zg\u0142osi\u0142 akces do Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Us\u0142ug, a w latach 1952-1988 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Wojew\u00f3dzkiego Zrzeszenia PHiU w Rzeszowie. W latach 70. i 80. czterokrotnie wybierano go radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Kongregacji Kupieckiej w Mielcu (w latach 50.) i cz\u0142onkiem Komitetu Osiedlowego Samorz\u0105du Mieszka\u0144c\u00f3w nr 5 w Mielcu (w latach 70.). Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZPHiU i Medalem 60-lecia ZPHiU. Zmar\u0142 1 VI 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"INDYK TADEUSZ KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 14 VII 1929 r. w Mielcu, syn Kazimierza i J\u00f3zefy z domu Idec. Nauk\u0119 w szkole powszechnej przerwa\u0142a wojna w 1939 r. Od 9 VIII 1943 r. do 28 VII 1944 r. (okupacja hitlerowska) pracowa\u0142 przymusowo w Flugzeugwerk Mielec. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do nauki i w 1950 r. zda\u0142 matur\u0119 po uko\u0144czeniu Publicznej \u015aredniej Szko\u0142y Zawodowej w Mielcu Pa\u0144stwowego Gimnazjum Mechanicznego w D\u0119bicy. Ponadto w 1951 r. po z\u0142o\u017ceniu egzaminu uzyska\u0142 tytu\u0142 czeladnika w zawodzie \u015blusarz budowlany. W latach 1950-1959 pracowa\u0142 w PZGS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska w Mielcu, a w latach 1959-1966 w Zak\u0142adach Jajczarsko-Drobiarskich w Mielcu. W 1966 r. przeszed\u0142 do pracy w WSK Mielec i na stanowisku \u015blusarza w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu pracowa\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 31 III 1982 r. R\u00f3wnolegle dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 zawodowo, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 mistrza w zawodzie \u015blusarz maszynowy. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca pracy spo\u0142ecznej. Od 6 V 1949 r. jest cz\u0142onkiem OSP Mielec. W 1951 r. odby\u0142 kurs dow\u00f3dc\u00f3w sekcji. Uczestniczy\u0142 w akcjach ga\u015bniczych na terenie powiatu mieleckiego. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. przewodnicz\u0105cego komisji rewizyjnej, wiceprezesa i naczelnika (1991-2001), a od 2001 r. jest Honorowym Cz\u0142onkiem. W latach 90. by\u0142 tak\u017ce skarbnikiem ZM ZOSP w Mielcu. Dzia\u0142aj\u0105c w mieleckiej OSP przyczyni\u0142 si\u0119 do utrzymania jej funkcjonowania w trudnych latach transformacji ustrojowej. Przez wiele lat udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w pracy Komitetu Osiedlowego Borek i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego w latach powstawania osiedla (1974-1980). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy-G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa” i Odznak\u0105 \u201eWzorowego Stra\u017caka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"INDYK WALENTY<\/strong>, urodzony 13 I 1895 r. w Cyrance, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Kurdziel. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. W latach 1912-1914 nale\u017ca\u0142 do mieleckiego oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Strzeleckiego. Latem 1914 r., w zwi\u0105zku z wybuchem I wojny \u015bwiatowej i apelem J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego o wst\u0119powanie do polskiego wojska, przerwa\u0142 nauk\u0119 i wraz z innymi mieleckimi ochotnikami zasili\u0142 VI batalion 1 pu\u0142ku Legion\u00f3w Polskich. Walczy\u0142 pod Anielinem, Laskami, Kielcami, Brzechowem, Krzywop\u0142otami, Za\u0142\u0119\u017cem, Domaniewicami, Marcinkowicami, Pisarzow\u0105, Limanow\u0105, \u0141owcz\u00f3wkiem, Pi\u0144czowem, Konarami, Wszachowem, \u017bernikami, O\u017carowem, J\u00f3zefowem, Tar\u0142owem, Urz\u0119dowem, Jastkowem i Wysokimi Litewskimi. W 1916 r. wraz z VI batalionem znalaz\u0142 si\u0119 w sk\u0142adzie 7 pu\u0142ku piechoty, kt\u00f3ry operowa\u0142 w rejonie rzeki Garbach, dop\u0142ywu Styru. W czasie tzw. kryzysu przysi\u0119gowego (lipiec 1917 r.) odm\u00f3wi\u0142 z\u0142o\u017cenia przysi\u0119gi na \u201ewierne braterstwo broni z Niemcami i Austri\u0105, za co zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do austriackiego wojska i prawdopodobnie wys\u0142any na front w\u0142oski. Po zako\u0144czeniu wojny podj\u0105\u0142 zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 w polskim wojsku. W latach 1919-1920 uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej, za co zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. W latach 20., prawdopodobnie ze wzgl\u0119d\u00f3w presti\u017cowych, zacz\u0105\u0142 u\u017cywa\u0107 drugiego nazwiska – Czaykowski (by\u0107 mo\u017ce by\u0142 to pseudonim z czas\u00f3w dzia\u0142alno\u015bci w organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej). Nie jest dot\u0105d znany dok\u0142adny przebieg jego kariery wojskowej, ale wiadomo, \u017ce okresie mi\u0119dzywojennym s\u0142u\u017cy\u0142 w intendenturze 29 Dywizji Piechoty w Grodnie i tam zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 w obronie Grodna, najpierw przed wojskami hitlerowskimi, a w dniach 20-22 IX przed oddzia\u0142ami Armii Czerwonej. Zosta\u0142 aresztowany przez Rosjan i przewieziony do moskiewskiego wi\u0119zienia NKWD na \u0141ubiance, a nast\u0119pnie skierowany do \u0142agru. Po zawarciu uk\u0142adu Sikorski-Majski o utworzeniu na terenie ZSRR polskiego wojska (VII 1941 r.) zosta\u0142 zwolniony z \u0142agru i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do o\u015brodka formowania tego\u017c wojska w rejonie Buzu\u0142uku nad rzek\u0105 Samar\u0105. W czasie pobytu w O\u015brodku Zapasowym Armii w Tocku 7 X 1941 r. zosta\u0142 mianowany przez gen. W. Andersa delegatem Szefa Intendentury Dow\u00f3dztwa Polskich Si\u0142 Zbrojnych na terenie ZSRR. W czasie pe\u0142nienia tej funkcji wykazywa\u0142 si\u0119 przedsi\u0119biorczo\u015bci\u0105 i umiej\u0119tno\u015bci\u0105 za\u0142atwiania u Rosjan wielu trudnych spraw. Z Armi\u0105 Polsk\u0105 na Wschodzie (p\u00f3\u017aniej II Korpus Polski), dowodzon\u0105 przez gen W. Andersa, przeszed\u0142 przez Iran, Irak, Palestyn\u0119 i Egipt oraz szlak bojowy we W\u0142oszech. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 wojskowych. Po wojnie pozosta\u0142 w wojsku i s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostkach brytyjskich na terenie Egiptu i Libanu (do 1948 r.). W tym czasie zosta\u0142 awansowany na stopnie\u0144 pu\u0142kownika. Do ko\u0144ca \u017cycia pozosta\u0142 na emigracji. Zmar\u0142 w Londynie w 1969 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"INDYK W\u0141ADYS\u0141AW ANTONI<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 28 VIII 1924 r. w Z\u0142otnikach k\/Mielca, syn Andrzeja i Marii z domu Sudek. Szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Mielcu w 1938 r. W tym samym roku wraz z rodzin\u0105 zamieszka\u0142 w Borowiczach na Wo\u0142yniu, gdzie ojciec \u00a0jako by\u0142y legionista \u00a0otrzyma\u0142 gospodarstwo rolne. W lutym 1940 r. rodzina Indyk\u00f3w (bez ojca, kt\u00f3ry uciek\u0142 przed NKWD) zosta\u0142a zes\u0142ana do Obwodu Archangielskiego, a W\u0142adys\u0142awa i matk\u0119 skierowano do ci\u0119\u017ckiej pracy fizycznej przy wyr\u0119bie lasu. (Wkr\u00f3tce matka zmar\u0142a, zmar\u0142 tak\u017ce najm\u0142odszy brat, a pozosta\u0142ych pi\u0119cioro dzieci przekazano do plac\u00f3wek opieku\u0144czych. Powr\u00f3ci\u0142y do Polski w 1946 r. i spotka\u0142y si\u0119 z ojcem.) Na wie\u015b\u0107 o tworzeniu si\u0119 polskiego wojska w ZSRR zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do punktu naboru w Solwyczegodzku i zosta\u0142 przydzielony do 4 Pu\u0142ku Zapasowego Piechoty. Przeszed\u0142 szkolenie wojskowe w Podoficerskiej Szkole Artylerii przy 2 Dywizji Polskiej, 3 Pu\u0142ku Artylerii Lekkiej (jako plutonowy), Szkole Wojsk Pancernych (plutonowy podchor\u0105\u017cy) i Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych, po kt\u00f3rej w randze podporucznika zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu. Pod koniec 1944 r. zosta\u0142 skierowany na front. Bra\u0142 udzia\u0142 w wyzwoleniu Warszawy, walkach o Wa\u0142 Pomorski i p\u00f3\u017aniejszym szlaku bojowym 1 Armii Wojska Polskiego a\u017c do zdobycia Berlina. Po II wojnie \u015bwiatowej pozosta\u0142 w wojsku i pracowa\u0142 m.in. w Komendzie G\u0142\u00f3wnej Ochrony Kolei (1946-1951), 8 Pu\u0142ku Czo\u0142g\u00f3w 11 Dywizji Zmechanizowanej (w stopniu porucznika), Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych (w stopniu kapitana) i ponownie w 8 Pu\u0142ku Czo\u0142g\u00f3w (1952-1955, dow\u00f3dca batalionu w stopniu kapitana, a nast\u0119pnie majora). Po szkoleniu w Akademii Sztabu Generalnego (1955-1956) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa sztabu 37 Batalionu Czo\u0142g\u00f3w i Artylerii Pancernej, a nast\u0119pnie awansowa\u0142 na stanowisko szefa sztabu 71 Pu\u0142ku Czo\u0142g\u00f3w 10 Dywizji Pancernej (1956-1958). W latach 1958-1963 pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca w Studium Wojskowym Politechniki Cz\u0119stochowskiej, a p\u00f3\u017aniej, ju\u017c w randze podpu\u0142kownika, pozostawa\u0142 w dyspozycji MON. Z dniem 8 II 1975 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 wojskowych, m.in. Krzy\u017c Walecznych, Medal za Warszaw\u0119, Medal za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medal Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci oraz Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 30 VI 1986 r. w Olsztynie. Spoczywa na tamtejszym cmentarzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INKUBATOR NOWYCH TECHNOLOGII IN-TECH<\/strong>, wyspecjalizowana instytucja wsparcia przedsi\u0119biorc\u00f3w w dzia\u0142aniach innowacyjnych oraz inkubacji firm innowacyjnych. Powsta\u0142 w ramach projektu Budowa Inkubatora Nowych Technologii IN-Tech wraz z rozbudow\u0105 Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego 2009-2012. Jego instytucj\u0105 zarz\u0105dzaj\u0105c\u0105 jest Agencja Rozwoju \u00a0Regionalnego MARR SA, a instytucj\u0105 po\u015brednicz\u0105c\u0105 Polska Agencja Rozwoju Przedsi\u0119biorczo\u015bci. W ramach projektu zrealizowano: In-Tech 1 (m.in. rozbudowa dotychczasowych obiekt\u00f3w Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR przy ul. Wojska Polskiego 9 na cele biurowo-us\u0142ugowe i centrum logistyczne In-Tech) i In-Tech 2 (m.in. adaptacja budynku po by\u0142ej szkole zawodowej przy ul. Wojska Polskiego 3 na pomieszczenia us\u0142ugowo-biurowe), rozbudow\u0119 istniej\u0105cej hali przemys\u0142owej i budynku administracyjno-socjalnego przy ul. Wojska Polskiego 3, rozbudow\u0119 infrastruktury Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego Obszaru C, w tym budow\u0119 hali wielofunkcyjnej oraz zbiornika retencyjnego do odprowadzania w\u00f3d opadowych, a tak\u017ce poszerzenie uzbrojenia MPP Obszaru D i budow\u0119 drogi dojazdowej do tego terenu. Ca\u0142o\u015b\u0107 projektu zrealizowano ze \u015brodk\u00f3w Programu Operacyjnego Rozw\u00f3j Polski Wschodniej 2007-2013, z udzia\u0142em \u015brodk\u00f3w w\u0142asnych Gminy Miejskiej Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INKUBATOR PRZEDSI\u0118BIORCZO\u015aCI \u201eIN-MARR”<\/strong>, dzia\u0142 Agencji Rozwoju Regionalnego MARR S.A. w Mielcu, instytucja dysponuj\u0105ca powierzchni\u0105 produkcyjn\u0105 z pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 i zewn\u0119trzn\u0105, powo\u0142ana do wspierania nowo powstaj\u0105cych ma\u0142ych i \u015brednich firm poprzez m.in. udost\u0119pnianie im tej powierzchni, doradztwo, szkolenie, pomaganie w rozwini\u0119ciu dzia\u0142alno\u015bci i nawi\u0105zaniu kontakt\u00f3w gospodarczych oraz promowanie. Powsta\u0142 w 1992 r. z inicjatywy Agencji Rozwoju Regionalnego MARR S.A., przy du\u017cym udziale fundusz\u00f3w (Counterpart Funds) przeznaczonych przez rz\u0105d Japonii na bezzwrotn\u0105 pomoc dla regionu mieleckiego. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 inkubatora by\u0142 zmodernizowany by\u0142y budynek magazynowo-produkcyjny Wydzia\u0142u Budownictwa WSK \u201ePZL-Mielec” przy ul. Wojska Polskiego 3. Uroczystego otwarcia obiektu w dniu 19 XII 1992 r. dokonali: minister d\/s wsp\u00f3\u0142pracy z zagranic\u0105 Jan Krzysztof Bielecki (przyczyni\u0142 si\u0119 do skierowania pomocy japo\u0144skiej do Mielca) i ambasador Japonii w Polsce Nagao Hiodo. Mielecki inkubator by\u0142 jedn\u0105 z pierwszych tego typu instytucji w Polsce. Jego powierzchnia by\u0142a z regu\u0142y zape\u0142niona. W latach 90. przy inkubatorze powsta\u0142y: \u201eStowarzyszenie Inkubator Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR „(1996), \u201eCentrum Transferu Technologii” – pierwsze w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej (1997), Klub \u201eCzysty Biznes” – pierwszy w wojew\u00f3dztwie podkarpackim (1999) i Podkarpacka \u201eLo\u017ca Jako\u015bci” (2000). Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci mielecki inkubator nale\u017cy do Stowarzyszenia Organizator\u00f3w O\u015brodk\u00f3w Innowacji i Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Polsce z siedzib\u0105 w Poznaniu. W 1999 r., w zwi\u0105zku z budow\u0105 obiekt\u00f3w firm \u201eMelnox i Kronowood, siedziba inkubatora zosta\u0142a przeniesiona do nowego obiektu przy ulicy Wojska Polskiego 9. Szereg firm rozpoczynaj\u0105cych dzia\u0142alno\u015b\u0107 w inkubatorze usamodzielni\u0142o si\u0119 i przenios\u0142o do w\u0142asnych siedzib (m.in. Ryt S.C., Fajans-Pol, Spiroflex Sp. z o.o., Henryk Bury \u00a0Mielec Sp. z o.o.). Od grudnia 1992 r. do ko\u0144ca 2000 r. w obiektach \u201eIN-MARR” funkcjonowa\u0142o og\u00f3\u0142em 76 firm. Dyrektorem inkubatora i g\u0142\u00f3wnym animatorem jego dzia\u0142alno\u015bci by\u0142 mgr in\u017c. Jerzy Bajorek. W 2009 r. \u201eIN-MARR” przekszta\u0142cono na INKUBATOR NOWYCH TECHNOLOGII (IN-TECH). W latach 2009-2012 zbudowano IN-TECH 1 i IN-TECH 2, z pomoc\u0105 finansow\u0105 z bud\u017cetu miasta Mielca i Programu Operacyjnego Rozw\u00f3j Polski Wschodniej. W 2012 r. z okazji 20-lecia \u00a0IN-TECH sporz\u0105dzono bilans jego dzia\u0142alno\u015bci. Najwa\u017cniejsze efekty to przyj\u0119cie do Inkubatora 153 firm (spo\u015br\u00f3d 205 zg\u0142oszonych) i oko\u0142o 1000 nowo utworzonych miejsc pracy. Z przyj\u0119tych firm 120 wysz\u0142o z Inkubatora, a 33 nadal dzia\u0142a w Inkubatorze. Spo\u015br\u00f3d firm, kt\u00f3re opu\u015bci\u0142y Inkubator 12 jest inwestorami w SSE EURO-PARK Mielec, 69 dzia\u0142a nadal, 28 zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107, a 7 og\u0142osi\u0142o upad\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy: Jerzy Bajorek (1992-2012), Wac\u0142aw Graniczka (2012-).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INSPEKTORAT KONTROLI CYWILNYCH STATK\u00d3W POWIETRZNYCH \u00a0OKR\u0118G VI MIELEC<\/strong>, instytucja utworzona w 1962 r. na podstawie \u201ePrawa lotniczego. Znajduje si\u0119 w gronie szesnastu okr\u0119g\u00f3w podleg\u0142ych G\u0142\u00f3wnemu Inspektoratowi Lotnictwa Cywilnego w Warszawie. Jej podstawowym zadaniem jest pa\u0144stwowy nadz\u00f3r lotniczy nad eksploatacj\u0105 statk\u00f3w powietrznych i produkcj\u0105 lotnicz\u0105. Ponadto przy Inspektoracie dzia\u0142a Okr\u0119gowa Komisja Badania Wypadk\u00f3w Lotniczych (OKBWL). Do 1998 r. siedziba IKCSP znajdowa\u0142a si\u0119 na terenie WSK, a nast\u0119pnie zosta\u0142a przeniesiona do lokalu w biurowcu PSS \u201eSpo\u0142em” przy ul. W. Sikorskiego 2A. Inspektorami \u00a0specjalistami byli: Henryk Ostrom\u0119cki (kieruj\u0105cy okr\u0119giem w latach 1962-1964), Edward Nowicki (kieruj\u0105cy okr\u0119giem w latach 1964-1976), Henryk Kopecki (1966-1968), Tadeusz \u015aledziona (kieruj\u0105cy okr\u0119giem w latach 1968-2000), Janusz Biesiadecki (1976-1991), Jerzy Cybulko (1977-1988), Tadeusz Jaworowski (od 1989 r., kieruj\u0105cy okr\u0119giem od 2000 r.) i Mieczys\u0142aw Marciniec (od 1991 r.).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INSTYTUT LOTNICTWA<\/strong>, instytucja pa\u0144stwowa z siedzib\u0105 w Warszawie, projektuj\u0105ca samoloty i prowadz\u0105ca badania nad samolotami, przez wiele lat \u015bci\u015ble wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca z fabryk\u0105 samolot\u00f3w w Mielcu (PZL WP-2, WSK \u201ePZL-Mielec\u201d).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Historia<\/strong>\u00a0Instytut Bada\u0144 Technicznych Lotnictwa oficjalnie rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 1 VIII 1926 r. Bada\u0142 i certyfikowa\u0142 wszystkie polskie samoloty wojskowe, w tym PZL-37B \u201e\u0141o\u015b\u201d, kt\u00f3ry montowano w podmieleckim PZL WP-2 w 1939 r. W czasie II wojny \u015bwiatowej wi\u0119kszo\u015b\u0107 pracownik\u00f3w Instytutu pracowa\u0142a w podobnych plac\u00f3wkach zachodnich, zw\u0142aszcza w Anglii. Po wojnie plac\u00f3wka, pod zmienion\u0105 nazw\u0105 – Instytut Technicznego Lotnictwa, zosta\u0142a odtworzona i umieszczona na Ok\u0119ciu. Od tego czasu, z roku na rok, rozszerza\u0142a si\u0119 wsp\u00f3\u0142praca Instytutu Lotnictwa (tak\u0105 nazw\u0119 nadano mu w 1952 r.) z WSK Mielec. Rezultatem tego wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania by\u0142y samoloty: Szpak 2, PO-2 (CSS-13), MIG-15 (LIM-1, LIM-2, LIM-5), TS-Bies, TS-Iskra i I-22 Iryda. (Odr\u0119bne has\u0142a w \u201eEncyklopedii miasta Mielca\u201d.) Szczeg\u00f3lnie dramatycznym epizodem w tej wsp\u00f3\u0142pracy, maj\u0105cym wp\u0142yw na og\u0142oszenie upad\u0142o\u015bci WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w 1999 r., by\u0142a produkcja samolotu szkolno-bojowego dla wojska I-22 Iryda. Mimo i\u017c samolot ten uzyska\u0142 potrzebne certyfikaty i spe\u0142ni\u0142 wszystkie wymagania zamawiaj\u0105cego, nie wszed\u0142 do u\u017cytku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Konstruktorzy i piloci<\/strong>\u00a0W czasie systematycznej kilkudziesi\u0119cioletniej wsp\u00f3\u0142pracy warszawskiego Instytutu Lotnictwa z WSK Mielec szczeg\u00f3lne zwi\u0105zki z produkcj\u0105 samolot\u00f3w w Mielcu mia\u0142o wielu pracownik\u00f3w Instytutu. W \u201eEncyklopedii miasta Mielca\u201d dotychczas przedstawiono biogramy os\u00f3b, kt\u00f3re pracowa\u0142y w WSK Mielec i nast\u0119pnie w Instytucie Lotnictwa w Warszawie: Alfreda Barona, Tadeusza Kostii, Krzysztofa Kunachowicza, Mariana Pi\u0142ata, Krzysztofa Hipolita Piwka, Wojciecha Podka\u0144skiego, Tadeusza So\u0142tyka i Romana Sznee, a tak\u017ce innych os\u00f3b z Instytutu \u015bci\u015ble wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych z mieleck\u0105 WSK: pilot\u00f3w Andrzeja Ab\u0142amowicza i Ludwika Natka\u0144ca oraz konstruktora W\u0142odzimierza Gnarowskiego. W niniejszym ha\u015ble przedstawiam biogramy kolejnych os\u00f3b (w uk\u0142adzie alfabetycznym), g\u0142\u00f3wnie w kontek\u015bcie ich zwi\u0105zk\u00f3w z produkcj\u0105 samolot\u00f3w w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Bia\u0142ek Kazimier<\/strong>z (1945-), mgr in\u017c., po uko\u0144czeniu studi\u00f3w na Politechnice Warszawskiej (1971 r.) zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym SK Mielec. M.in. prowadzi\u0142 obliczenia wytrzyma\u0142o\u015bci i obci\u0105\u017ce\u0144 kad\u0142uba samolotu M-18 Dromader. By\u0142 te\u017c konstruktorem prowadz\u0105cym wdra\u017canie do produkcji usterzenia poziomego i pionowego oraz mechanizacji skrzyde\u0142 aerobusu I\u0142-86 (prod. ZSRR), a tak\u017ce zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 Iryda ds. konstrukcji w WSK Mielec. W 1982 r. przeszed\u0142 do pracy w Instytucie i obj\u0105\u0142 stanowisko zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 Iryda ds. wytrzyma\u0142o\u015bci. Za liczne inne udane projekty w 2000 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony przez redakcj\u0119 czasopisma \u201eSkrzydlata Polska\u201d presti\u017cow\u0105 odznak\u0105 i dyplomem \u201eB\u0142\u0119kitne Skrzyd\u0142a\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Hara\u017any Jerzy<\/strong>\u00a0(1920-1986), doc. mgr in\u017c.; uczestnik kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i powstania warszawskiego 1944 r. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki \u0141\u00f3dzkiej. Powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Instytucie, pocz\u0105tkowo w Dziale Wytrzyma\u0142o\u015bciowo-Konstrukcyjnym, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adzie Wytrzyma\u0142o\u015bci. Od 1955 r. kierowa\u0142 pracowni\u0105 statyki. Bra\u0142 udzia\u0142 w badaniach statycznych samolot\u00f3w my\u015bliwskich Lim produkowanych w WSK Mielec. W kolejnych latach by\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Konstrukcji Specjalnych, a p\u00f3\u017aniej zajmowa\u0142 si\u0119 aparatur\u0105 rolnicz\u0105 i pod koniec lat 70. systemem ratunkowym samolotu I-22 Iryda, produkowanego w WSK PZL-Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kania Wojciech<\/strong>\u00a0(1942-), dr in\u017c.; studia in\u017cynierskie uko\u0144czy\u0142 w 1966 r., a doktorat uzyska\u0142 w 1981 r. Prac\u0119 w Instytucie rozpocz\u0105\u0142 w 1966 r., pocz\u0105tkowo w Zak\u0142adzie Aerodynamiki. Od 1976 r. do 1986 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Pracowni Du\u017cych Pr\u0119dko\u015bci, a od 1988 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Zak\u0142adu Aerodynamiki. M.in. w latach 80. Kierowa\u0142 pracami badawczymi nad aerodynamik\u0105 samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda, produkowanego w WSK PZL-Mielec. Pod jego nadzorem opracowano w Instytucie nowoczesn\u0105 technologi\u0119 aerodynamiczn\u0105 skrzyd\u0142a nadkrytycznego, kt\u00f3r\u0105 zastosowano m.in. w projektach wersji rozwojowej I-22 Iryda. W latach 1995-1997 kierowa\u0142 pracami nad modernizacj\u0105 aerodynamiczn\u0105 I-22 Iryda do wersji M-96, z podwy\u017cszonymi zdolno\u015bciami manewrowymi i poprawionymi parametrami startu i l\u0105dowania. Z jego inicjatywy nawi\u0105zano wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z lotniczymi o\u015brodkami badawczymi w Europie, a kierowany przeze\u0144 Zak\u0142ad Aerodynamiki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do Europejskich Program\u00f3w Ramowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kr\u00f3likiewicz Tadeusz<\/strong>\u00a0(1926-), mgr in\u017c., w 1951 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Oddziale Lotniczym Wydzia\u0142u Komunikacji AGH w Krakowie. D\u0142ugoletni przedstawiciel wojskowy i kierownik przedstawicielstwa wojskowego w Instytucie (1952-1981), pu\u0142kownik. Prowadzi\u0142 odbi\u00f3r projektowanych w Instytucie konstrukcji samolot\u00f3w dla wojska, m.in. TS-8 Bies i TS-11 Iskra, produkowanych p\u00f3\u017aniej w WSK Mielec. Autor wielu ksi\u0105\u017cek o tematyce lotniczej. Przez wiele lat przewodniczy\u0142 Radzie Programowej miesi\u0119cznika \u201eTechnika Lotnicza\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lamparski Jerzy<\/strong>\u00a0(1928-1990), dr in\u017c., studia na Wydziale MEiL Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. Od 1952 r. pracowa\u0142 w Instytucie jako cz\u0142onek zespo\u0142u w biurze konstrukcyjnym Tadeusza So\u0142tyka i po wykazaniu odpowiednich kompetencji zosta\u0142 jego zast\u0119pc\u0105 do spraw oblicze\u0144 wytrzyma\u0142o\u015bciowych konstrukcji samolot\u00f3w TS-8 Bies i TS-11 Iskra, produkowanych p\u00f3\u017aniej w WSK Mielec. W 1971 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lewandowski Ryszard<\/strong>\u00a0(1917-2006), uczestnik powstania warszawskiego 1944 r., mgr in\u017c., studia na Politechnice Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1949 r. Od 1948 r. pracowa\u0142 w Instytucie jako kierownik pracowni, kierownik grupy problemowej i kierownik Zak\u0142adu Bada\u0144 w Locie. Kierowa\u0142 badaniami w locie wielu samolot\u00f3w, w tym produkowanych w WSK Mielec \u2013 Junak i Bies. Jako cz\u0142onek zespo\u0142u projektuj\u0105cego samolot I-22 Iryda pracowa\u0142 nad mechanik\u0105 lotu. Ponadto pracowa\u0142 na Politechnice Warszawskiej i by\u0142 wsp\u00f3\u0142redaktorem czasopisma \u201eTechnika Lotnicza\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Or\u0142owski Ryszard<\/strong>\u00a0(1923-1988), doc. dr in\u017c., studia odby\u0142 na wydzia\u0142ach politechnicznych Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1949 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Instytucie i pracowa\u0142 nad konstrukcjami samolot\u00f3w, ale po trzech latach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do innego zak\u0142adu. W 1968 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora na Politechnice Warszawskiej. Do Instytutu powr\u00f3ci\u0142 w 1969 r. na stanowisko adiunkta w Zak\u0142adzie Wytrzyma\u0142o\u015bci. W 1970 r. zosta\u0142 kierownikiem grupy problemowej opracowuj\u0105cej za\u0142o\u017cenia konstrukcyjne samolotu szkolno-bojowego. W latach 1977-1979 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 Iryda, produkowanego p\u00f3\u017aniej w WSK PZL-Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Pogoda J\u00f3zef<\/strong>\u00a0(1934-), mgr in\u017c., uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Sprz\u0119tu Mechanicznego Politechniki Warszawskiej (1960 r.), ale ju\u017c od 1959 r. pracowa\u0142 w Instytucie Lotnictwa. By\u0142 specjalist\u0105 w dziedzinie techniki rakietowej i uzbrojenia. Od 1979 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 Iryda i by\u0142 odpowiedzialnym za uzbrojenie i wyposa\u017cenie specjalne, w tym systemu ratunkowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Romicki Romuald<\/strong>\u00a0(1901-1979), studia na Politechnice Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1931 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. W latach 30. pracowa\u0142 (z przerwami) w Instytucie i m.in. wykonywa\u0142 obliczenia wytrzyma\u0142o\u015bciowe samolotu \u0141o\u015b, budowanego od 1939 r. w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Cyrance ko\u0142o Mielca. W czasie II wojny \u015bwiatowej nale\u017ca\u0142 do AK i za to by\u0142 represjonowany po wojnie. Do Instytutu powr\u00f3ci\u0142 w 1958 r. i w latach 1960-1965 kierowa\u0142 pracowni\u0105 w Zak\u0142adzie Wytrzyma\u0142o\u015bci. Prowadzi\u0142 m.in. obliczenia i badania flatterowe samolotu TS-11 Iskra produkowanego w WSK Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Rucz Andrzej<\/strong>\u00a0(1927-2008), mgr in\u017c., po studiach na Politechnice Warszawskiej (1952 r.) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adzie Osprz\u0119tu Instytutu Lotnictwa. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z WSK Mielec. Bada\u0142 m.in. osprz\u0119t licencyjny samolot\u00f3w Lim. By\u0142 autorem projektu instalacji paliwowej do samolotu do\u015bwiadczalnego Lala-1 oraz projektowa\u0142 elementy wyposa\u017cenia samolotu M-15. Prowadzi\u0142 te\u017c prace nad osprz\u0119tem przeznaczonym do samolot\u00f3w polskiej konstrukcji, g\u0142\u00f3wnie nad paliwomierzami i przep\u0142ywomierzami.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sandauer Justyn<\/strong>\u00a0(1924-2018), doc. dr. in\u017c., studia na Wydzia\u0142ach Politechnicznych Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1949 r. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w biurze konstrukcyjnym Instytutu Szybownictwa w Bielsku. Od 1953 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1986 r. pracowa\u0142 w Instytucie Lotnictwa i pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora ds. naukowych (1963-1968). W 1970 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora na Politechnice Warszawskiej. By\u0142 specjalist\u0105 mechaniki lotu i bada\u0144 w locie. Przez wiele lat wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z WSK Mielec. Prowadzi\u0142 m.in. powt\u00f3rne pr\u00f3by flatterowe samolotu TS-11 Iskra (po wylataniu 500 godzin), pr\u00f3by korkoci\u0105gowe samolotu lotniczego M-18 Dromader i M-15 oraz by\u0142 zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 Iryda do pr\u00f3b w locie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Szel\u0105g Grzegorz<\/strong>\u00a0(1921-2001), studia na Wydziale Mechanicznym Szko\u0142y In\u017cynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1947 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. Przez 25 lat pracowa\u0142 w wytw\u00f3rniach sprz\u0119tu komunikacyjnego (Ok\u0119cie, Wroc\u0142aw, Rzesz\u00f3w, Warszawa). Prac\u0119 w Instytucie Lotnictwa podj\u0105\u0142 w 1972 r. M.in. by\u0142 kierownikiem pracowni podwozi, a nast\u0119pnie Zak\u0142adu Podwozi. Kierowa\u0142 opracowaniem podwozi kilku statk\u00f3w powietrznych, w tym podwozia do samolotu TS-11 Iskra produkowanego w WSK Mielec. Od 1979 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 Iryda ds. podwozia i w tym zakresie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z WSK PZL-Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u015awidzi\u0144ski Jerzy<\/strong>\u00a0(1923-2002), mgr in\u017c., w 1952 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice \u0141\u00f3dzkiej i w tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w biurze konstrukcyjnym Instytutu Lotnictwa w zespole Tadeusza So\u0142tyka. Pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 jego zast\u0119pcy, bra\u0142 udzia\u0142 w projektowaniu m.in. samolotu TS-11 Iskra, przez wiele lat jednego ze sztandarowych produkt\u00f3w WSK Mielec. Pi\u0119kny i smuk\u0142y kszta\u0142t Iskry by\u0142 zas\u0142ug\u0105 nieprzeci\u0119tnych zdolno\u015bci plastycznych J. \u015awidzi\u0144skiego. By\u0142 te\u017c g\u0142\u00f3wnym konstruktorem w czasie projektowania samolotu rolniczego M-14 i lataj\u0105cego laboratorium Lala-1.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Winiarski Jerzy<\/strong>\u00a0(1924-2012), mgr in\u017c., studiowa\u0142 na Politechnice Warszawskiej. Pracowa\u0142 jako asystent na Politechnice (1950-1951), a nast\u0119pnie w PLL \u201eLOT\u201d (1951-1954). W 1954 r. zosta\u0142 zatrudniony w biurze konstrukcyjnym Instytutu Lotnictwa, w zespole Tadeusza So\u0142tyka. Wraz z tym zespo\u0142em zosta\u0142 przeniesiony do WSK-Ok\u0119cie. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika grupy obliczeniowej i zajmowa\u0142 si\u0119 m.in. obliczeniami aerodynamicznymi samolotu TS-11 \u201eIskra\u201d, produkowanego p\u00f3\u017aniej w WSK Mielec. W 1967 r. powr\u00f3ci\u0142 do Instytutu Lotnictwa, gdzie zosta\u0142 kierownikiem grupy problemowej. Prowadzi\u0142 m.in. obliczenia aerodynamiczne samolotu rolniczego M-14, a nast\u0119pnie jako zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego konstruktora ds. oblicze\u0144 aerodynamicznych i mechaniki lotu kierowa\u0142 analizami i obliczeniami aerodynamicznymi samolotu I-22 Iryda, produkowanego w WSK Mielec. Tak\u017ce po przej\u015bciu na emerytur\u0119 zajmowa\u0142 si\u0119 obliczeniami zmodernizowanej wersji Irydy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wi\u015bniowski Witold<\/strong>\u00a0(1947-), dr hab. in\u017c., prof. nadzw., studia na Wydziale MEiL Politechniki Warszawskiej (specjalno\u015b\u0107: samoloty i \u015bmig\u0142owce) \u2013 mgr in\u017c. (1971 r.), studia z zakresu matematyki na Uniwersytecie Warszawskim \u2013 mgr matematyki (1977 r.) W 1988 r. uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy pt. \u201eIdentyfikacja w\u0142asno\u015bci dynamicznych uk\u0142ad\u00f3w mechanicznych metod\u0105 bada\u0144 rezonansowych\u201d. Od 1971 r. pracuje w Instytucie Lotnictwa. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i kierownikiem Pracowni Pr\u00f3b Rezonansowych, od 1981 r. –\u00a0 kierownikiem Zak\u0142adu Wytrzyma\u0142o\u015bci i od 1990 r. zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. naukowych, a od 1993 r. do 2018 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Instytutu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wo\u0142ejsza Zbigniew<\/strong>\u00a0(1957-), dr in\u017c., studiowa\u0142 na Wydziale MEiL Politechniki Warszawskiej i w 1981 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Jeszcze w tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Instytucie Lotnictwa jako konstruktor w Zak\u0142adzie Konstrukcji P\u0142atowc\u00f3w. W 1994 r. zosta\u0142 kierownikiem pracowni podwozi i g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105. M.in. od 2001 r. kierowa\u0142 programem modernizacji podwozia do samolotu Bryza, produkowanego w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu. W 2002 r. uzyska\u0142 doktorat nt. symulacji dzia\u0142ania hamulca ciernego z kompozytowymi elementami w\u0119glowymi. Od 2006 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Centrum Nowych Technologii. Jest autorem nowatorskiej koncepcji amortyzatora adaptacyjnego oraz uczestnikiem mi\u0119dzynarodowej realizacji grantu ALAND dotycz\u0105cego amortyzator\u00f3w nowej generacji. Takie w\u0142a\u015bnie amortyzatory zastosowano po raz pierwszy na \u015bwiecie w samolocie M-28 Skytruck produkowanym w PZL Mielec.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zi\u0119borak Jerzy<\/strong>\u00a0(1928-), dr in\u017c.; uczestnik powstania warszawskiego 1944 r. \u017co\u0142nierz AK. Studia na Politechnice Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. i w tym roku zosta\u0142 zatrudniony w Instytucie Lotnictwa. Uprawnienia pilota uzyska\u0142 w Aeroklubie Warszawskim. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika pracowni bada\u0144 samolot\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w badaniach samolot\u00f3w rolniczych, m.in. Lala-1 i M-15, produkowanych w WSK Mielec. W 1974 r. obroni\u0142 rozpraw\u0119 doktorsk\u0105 na Politechnice Wroc\u0142awskiej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017b\u00f3\u0142tak Jerzy<\/strong>\u00a0(1956-), dr nauk techn., po uko\u0144czeniu studi\u00f3w na Uniwersytecie Warszawskim w 1980 r. zosta\u0142 zatrudniony w Instytucie Lotniczym. W 1993 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika pracowni aerodynamiki numerycznej w Zak\u0142adzie Aerodynamiki. W 1998 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora. Autor lub wsp\u00f3\u0142autor nowoczesnej technologii projektowania nadkrytycznego skrzyd\u0142a, zastosowanej przy opracowaniu m.in. samolotu I-22 Iryda oraz profili aerodynamicznych o ulepszonych w\u0142asno\u015bciach aerodynamicznych, co wykorzystano w projektach modernizacji samolot\u00f3w produkowanych w WSK Mielec \u2013 TS-11 Iskra i I-22 Iryda.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INTERAKTYWNY PLAN MIASTA MIELCA<\/strong>, www.plan.mielec.pl, portal prezentuj\u0105cy lokalizacj\u0119 obiekt\u00f3w wa\u017cnych, interesuj\u0105cych i istotnych z punktu widzenia jako\u015bci \u017cycia mieszka\u0144c\u00f3w. Dane te s\u0105 prezentowane na tle kolorowej ortofotomapy i warstwy adresowej, co umo\u017cliwia u\u017cytkownikom lokalizacj\u0119 w terenie. Poza rozbudowan\u0105 interaktywn\u0105 map\u0105 ma mechanizmy przegl\u0105dania r\u00f3\u017cnorodnych baz danych opisowych, m.in. dost\u0119p do wybranych rejestr\u00f3w i ewidencji publicznych, np. spisu ulic i numer\u00f3w adresowych czy rejestru obowi\u0105zuj\u0105cych miejscowych plan\u00f3w zagospodarowania przestrzennego. Zosta\u0142 wykonany w latach 2011-2012 w ramach projektu \u201eWsparcie rozwoju spo\u0142eczno- gospodarczego poprzez utworzenie elektronicznej platformy informacyjno-us\u0142ugowej na terenie miasta Mielca\u201c i zosta\u0142 dofinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach RPO Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego na lata 2007-2013. \u00a0W portalu znajduj\u0105 si\u0119: plan miasta (graficzne informacje o mie\u015bcie), ortofotomapa (zdj\u0119cie lotnicze miasta), wirtualny urz\u0105d (panel u\u0142atwiaj\u0105cy interesantowi za\u0142atwienia sprawy w urz\u0119dzie), portal inwestora (narz\u0119dzie do wyszukiwania dzia\u0142ek dla inwestycji), Geoportal Specjalnej Strefy Ekonomicznej (informacja graficzna na temat podmiot\u00f3w na terenie SSE), Geoportal Bezpiecze\u0144stwa Publicznego (portal dla potrzeb wszystkich s\u0142u\u017cb dzia\u0142aj\u0105cym na obszarze Mielca) oraz portal 3D (aplikacja umo\u017cliwiaj\u0105ca poruszanie si\u0119 po tr\u00f3jwymiarowej wizualizacji miasta Mielca, uwzgl\u0119dniaj\u0105cej budynki o powierzchni zabudowy ponad 15 m2 ). Portal zaprezentowano \u00a021 V 2012 r. w Krakowie podczas IV Forum Region\u00f3w Polska-Rosja w sekcji \u201eInteligentne miasta\u201c. Pierwsza prezentacja w Mielcu odby\u0142a si\u0119 25 V 2012 r. w czasie sesji Rady Miejskiej i od tego dnia portal \u00a0 udost\u0119pniony u\u017cytkownikom.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INTELIGENTNY MIELEC \u2013eMIASTO PRZYSZ\u0141O\u015aCI,<\/strong>\u00a0zadanie realizowane przez Asseco Data System SA. w Gdyni dla Gminy Miejskiej Mielec w latach 2017-2019. Ma na celu \u201e[\u2026] rozw\u00f3j spo\u0142ecze\u0144stwa informacyjnego w Gminie Miejskiej Mielec poprzez budow\u0119 nowoczesnej, otwartej i cyfrowej platformy e-us\u0142ug administracji lokalnej.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INTERNATY<\/strong>, plac\u00f3wki wychowawcze sprawuj\u0105ce ca\u0142odobow\u0105 opiek\u0119 nad m\u0142odzie\u017c\u0105 lub dzie\u0107mi ucz\u0105cymi si\u0119 w szko\u0142ach poza sta\u0142ymi miejscami zamieszkania. Ich standardowym wyposa\u017ceniem by\u0142y: pokoje wieloosobowe, kuchnia z jadalni\u0105, \u015bwietlica i urz\u0105dzenia sanitarne. Najstarszym mieleckim internatem by\u0142a bursa dla uczni\u00f3w c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego, wybudowana z inicjatywy ks. Romana Sitki (p\u00f3\u017aniej B\u0142ogos\u0142awionego) w 1912 r. na b\u0142oniach przy ul. J. Kili\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej ul. Warszawska 3). Mieszkali w niej wy\u0142\u0105cznie ch\u0142opcy. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) jej u\u017cytkownikami by\u0142y m.in. dzieci volksdeutsch\u00f3w z okolic Mielca, kt\u00f3re uczy\u0142y si\u0119 w szkole niemieckiej w Mielcu. Po II wojnie \u015bwiatowej powr\u00f3cili do niej uczniowie Gimnazjum i Liceum, ale na kr\u00f3tko, bo od 1947 r. plac\u00f3wka przesz\u0142a pod administracj\u0119 nowo powsta\u0142ego Liceum Pedagogicznego i zosta\u0142a przekszta\u0142cona na internat \u017ce\u0144ski. W po\u0142owie lat 60. do uczennic z LP do\u0142\u0105czano uczennice z innych mieleckich szk\u00f3\u0142 \u015brednich. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142alno\u015bci przez LP (1970) plac\u00f3wk\u0119 zdominowa\u0142y uczennice Liceum Ekonomicznego. W zwi\u0105zku z rozwojem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych internat zlikwidowano w 1996 r. Od powstania bursy do wybuchu II wojny \u015bwiatowej kierownikami byli: ks. R. Sitko, ks. Wawrzyniec Dudziak i ks. Wincenty Bialik. Po II wojnie \u015bwiatowej funkcj\u0119 kierownika pe\u0142nili: Edmund Wa\u0142ek, Tadeusz Podolski, Albina Sudo\u0142, Wies\u0142awa Ha\u0142gas i Anna Zawrzykraj. W okresie mi\u0119dzywojennym czynny by\u0142 internat \u017ce\u0144ski dla uczennic z Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego. Mie\u015bci\u0142 si\u0119 on w cz\u0119\u015bci budynku przy ul. M. Reja 1. Pod koniec lat 40. w dw\u00f3ch parterowych pawilonach przy ul. H. Sienkiewicza (w czasie wojny mie\u015bci\u0142 si\u0119 tam szpital, a po wojnie milicja) urz\u0105dzony zosta\u0142 internat \u017ce\u0144ski Gimnazjum i Liceum (p\u00f3\u017aniej LO 26 i I LO). W latach 70., w zwi\u0105zku z rozbudow\u0105 ul. H. Sienkiewicza, zak\u0142ad zosta\u0142 przeniesiony do budynku przy ul. T. Ko\u015bciuszki 12, a wspomniane pawilony rozburzono. W nowej siedzibie zakwaterowano oko\u0142o 50 uczennic z I LO, szk\u00f3\u0142 medycznych i ZSZ. W 1996 r. internat ten zosta\u0142 zlikwidowany. Kierownikami zak\u0142adu byli: W\u0142adys\u0142aw Wr\u00f3bel, Helena Kopacz, Anna Szyma\u0144ska, Irena Furma\u0144ska, Jolanta \u0141akomy i Maria Maj. W 1953 r. w budynkach przy ul. L. Wary\u0144skiego 1 i 19 (p\u00f3\u017aniej ul. Sandomierska) zorganizowano internat dla uczennic Zasadniczej Szko\u0142y Medycznej Asystentek Piel\u0119gniarskich utworzonej przez Zarz\u0105d Powiatowy PCK w Mielcu. W 1962 r. internat w obu budynkach przej\u0119\u0142o Liceum Medyczne. Z dniem 31 III 1991 r. plac\u00f3wka zosta\u0142a zlikwidowana, a budynki przekazane w\u0142a\u015bcicielom. Mieszkanki przeniesiono do internat\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych (przy ul. Warszawskiej 3), I LO (przy ul. T. Ko\u015bciuszki 12) i Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych (przy ul. S. Wyspia\u0144skiego). Kierownikami plac\u00f3wki by\u0142y Zofia \u017bmuda i Alina Bagniuk. W 1952 r. zorganizowany zosta\u0142 internat Technikum Mechanicznego w budynku przy ul. St. Wyspia\u0144skiego 6. Posiada\u0142 on, poza standardem, wyj\u0105tkowo bogate wyposa\u017cenie, m.in.: sal\u0119 gier, bibliotek\u0119, modelarni\u0119, ciemni\u0119 fotograficzn\u0105, klub i 2 harc\u00f3wki. Pocz\u0105tkowo by\u0142 to zak\u0142ad m\u0119ski, ale w latach 70., w zwi\u0105zku z rozwojem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych, wydzielono jego cz\u0119\u015b\u0107 dla dziewcz\u0105t. Kierownikami byli kolejno: J\u00f3zef Zydek, Zdzis\u0142aw Py\u017a, Jan Jemio\u0142o, Mieczys\u0142aw Wyst\u0119pek, Franciszek Batory, Henryk Mleczko, Stanis\u0142aw Buczek, ponownie Henryk Mleczko i Adam Lubacz. Likwidacja plac\u00f3wki nast\u0105pi\u0142a w lecie 1996 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INTERNET<\/strong>, og\u00f3lno\u015bwiatowa najwi\u0119ksza sie\u0107 komputerowa powsta\u0142a w oparciu o protok\u00f3\u0142 komunikacyjny Transfer Control Protocol\/Internet Protocol. Sk\u0142ada si\u0119 z wielu tysi\u0119cy mniejszych sieci. Internet powsta\u0142 na prze\u0142omie lat. 60. i 70. XX w. Za jego pomoc\u0105 mo\u017cna wyszukiwa\u0107 i pozyskiwa\u0107 informacje, a tak\u017ce przesy\u0142a\u0107 wiadomo\u015bci. W Mielcu upowszechni\u0142 si\u0119 na prze\u0142omie XX i XXI w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INTERPHONE SERVICE SP. z O.O.<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca w przemy\u015ble elektronicznym. \u00a0Produkuje sprz\u0119t telekomunikacyjny do transmisji danych (modemy do odbioru internetu bezprzewodowego) oraz sprz\u0119t elektroniczny powszechnego u\u017cytku. Zosta\u0142a utworzona 30 IV 2009 r. i ma siedzib\u0119 w Warszawie przy ul. T. Cha\u0142ubi\u0144skiego 8. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Specjalnej Strefie Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 7 IX 2010 r. Jej fabryka zosta\u0142a wybudowana na terenie Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego (Obszar B \u00a0Wojs\u0142aw) przy ul. Inwestor\u00f3w 8.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INWEST S.C.<\/strong>, Przedsi\u0119biorstwo Wielobran\u017cowe L. Kaczmarczyk Sp\u00f3\u0142ka jawna, firma funkcjonuj\u0105ca od 1991 r., specjalizuj\u0105ca si\u0119 w projektowaniu i realizacji rob\u00f3t instalacyjno-budowlanych. Jej w\u0142a\u015bcicielami s\u0105: Bo\u017cena Kaczmarczyk, Leszek Kaczmarczyk i Andrzej Piotrowski. Dyrektorem od pocz\u0105tku jest L. Kaczmarczyk. Siedziba Zarz\u0105du znajduje si\u0119 w biurowcu MPB przy ul. S. \u017beromskiego 19, a pracownia projektowa, zaplecze i punkt handlowy przy ul. Targowej 7. Wa\u017cniejsze projekty wykonane przez firm\u0119 to: Szko\u0142a Podstawowa w Klimontowie, modernizacja system\u00f3w grzewczych dla obiekt\u00f3w Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu, Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego \u201ePZL-Mielec i Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Komunikacyjnego w Tarnowie, kot\u0142ownie olejowo-gazowe dla c.o. i c.w.u. w Hotelu \u201eGromada w Przemy\u015blu i Hotelu Polskiego w Mielcu, kot\u0142ownia osiedlowa w Tuchowie oraz kot\u0142ownie w ODR Boguchwa\u0142a i DPS D\u0119bica. Ponadto pracownia projektowa wykona\u0142a projekty m.in. ponad 100 km sieci gazowej (g\u0142\u00f3wnie w gminach Klimont\u00f3w i Wadowice G\u00f3rne) oraz oko\u0142o 50 km sieci wodoci\u0105gowej i kanalizacyjnej, adaptacji budynku kina \u201eBajka” na siedzib\u0119 WSGiZ w Mielcu, modernizacji budynk\u00f3w MZBM w Mielcu i corocznie kilkunastu kot\u0142owni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

INWESTOR\u00d3W (ULICA)<\/strong>, pierwsza ulica miejska na terenie Obszaru B Wojs\u0142aw Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 ok. 1737 m. Posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, bez chodnik\u00f3w. \u0141\u0105czy MPP Obszar B z tranzytow\u0105 ulic\u0105 D\u0119bick\u0105. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 5 XI 2008 r. Nadana nazwa jest form\u0105 uznania, wdzi\u0119czno\u015bci i zach\u0119ty dla inwestuj\u0105cych w mielecki o\u015brodek przemys\u0142owy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eIRYDA\u201d, MI\u0118DZYSZKOLNY UCZNIOWSKI KLUB SPORTOWY \u201eIRYDA\u201d<\/strong>, mielecki klub sportowy z wiod\u0105c\u0105 sekcj\u0105 boksu olimpijskiego. Powsta\u0142 20 XI 2009 r. z inicjatywy Roberta Niecia (w latach 60. i 70. boksera KS Polonia Przemy\u015bl, Arkonii Szczecin i Stali Mielec), Jaros\u0142awa Niecia (trenuj\u0105cego boks w Gwardii Szczytno) oraz by\u0142ych pi\u0119\u015bciarzy Stali Mielec: S\u0142awomira Grodzkiego i Antoniego Szczerby. Baz\u0119 do trening\u00f3w udost\u0119pni\u0142 klubowi Marek Paprocki – dyrektor Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu. Pierwszym prezesem klubu by\u0142 Robert Nie\u0107 (2009-2014), a od 2014 r. funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni Jaros\u0142aw Nie\u0107. G\u0142\u00f3wnym celem dzia\u0142alno\u015bci klubu jest: \u201e[\u2026] nauczanie, upowszechnianie, promocja i rozw\u00f3j sportu pi\u0119\u015bciarskiego w\u015br\u00f3d spo\u0142ecze\u0144stwa, a szczeg\u00f3lnie w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy.\u201d W ci\u0105gu kilkunastu lat szkoleniem bokserskim obj\u0119to kilkuset zawodnik\u00f3w w wieku od 12 do 43 lat. Ju\u017c w 2012 r. pojawi\u0142y si\u0119 pierwsze sukcesy. Kamil Czech (66 kg) i Marcin Kie\u0142basa (75 kg) zostali mistrzami, a Daniel R\u017cany (91 kg) wicemistrzem woj. podkarpackiego w kategorii kadet\u00f3w, za\u015b Pawe\u0142 R\u017cany (81 kg) wywalczy\u0142 wicemistrzostwo w kat. junior\u00f3w. W kolejnych latach tak\u017ce nie brakowa\u0142o sukces\u00f3w w rywalizacji okr\u0119gowej, m.in. w 2017 r. Pawe\u0142 R\u00f3g (91 kg) zosta\u0142 mistrzem, a Daniel Czuchro (91 kg) wicemistrzem woj. podkarpackiego senior\u00f3w. Ponadto pi\u0119\u015bciarze \u201eIrydy\u201d brali udzia\u0142 w turniejach mi\u0119dzynarodowych. Systematyczna praca z szerok\u0105 kadr\u0105 zawodnik\u00f3w da\u0142a konkretny efekt w postaci dru\u017cynowego mistrzostwa Podkarpacia w 2020 r. i 2021 r. Sukcesy m\u0142odych mieleckich bokser\u00f3w zosta\u0142y docenione przez central\u0119. Patryk Dudek zosta\u0142 zaproszony na zgrupowania reprezentacji Polski kadet\u00f3w.
Wi\u0119ksze sukcesy o charakterze og\u00f3lnopolskim i mi\u0119dzynarodowym: *2019 r.: Krystian Kope\u0107 (81 kg) \u2013 br\u0105zowy medal w Pucharze Polski Junior\u00f3w; *2020 r.: Krystian Kope\u0107 \u2013 br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski Junior\u00f3w, Aleksandra Wiciejowska\u00a0 (57 kg) – br\u0105zowy medal w Pucharze Polski Junior\u00f3w. *2022 r.: Puchar Polski U-13 (Ciechocinek): Igor Potoniec – srebrny medal w wadze 40 kg, Julia Wasserman – br\u0105zowy medal; Puchar Polski U-15 (Ciechocinek): Patryk Dudek – z\u0142oty medal w wadze 57 kg, Lulita Kanach – srebrny medal; Mistrzostwa Europy M\u0142odzik\u00f3w: Patryk Dudek – br\u0105zowy medal w wadze 57 kg, Jerzy Armatys – br\u0105zowy medal w wadze 90 kg;
Prezes: Robert Nie\u0107 (2009-2014), Jaros\u0142aw Nie\u0107 (2014-).
Trenerzy: Jaros\u0142aw Nie\u0107 (trener II klasy), Pawe\u0142 R\u017cany (trener II klasy), Daniel Jab\u0142o\u0144ski (trener), Daniel Czuchro (instruktor), Robert Jer (instruktor).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IRYDA, PZL I-22 IRYDA<\/strong>, polski samolot szkolno-bojowy produkowany przez WSK \u201ePZL-Mielec od 1980 r. Opracowa\u0142y go Instytut Lotnictwa w Warszawie, WSK i OBR SK Mielec. Konstruktorami samolotu byli: Jerzy Or\u0142owski, Alfred Baron, W\u0142odzimierz Gnarowski i Marek Potapowicz, a konstruktorami prowadz\u0105cymi w serii: Kazimierz Gocy\u0142a, Kazimierz Kita i Marek Potapowicz. Podstawowe dane: dwa silniki, za\u0142oga \u00a02 osoby, moc startowa\/ ci\u0105g \u00a02 x 1100 kG (1500 kG), masa startowa \u00a07500 kg, masa u\u017cyteczna \u00a03500 kg. Pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 5 III 1985 r., wykona\u0142 go pilot Ludwik Natkaniec. Pierwsze 2 egz. przekazano lotnictwu wojskowemu 24 X 1992 r. Do grudnia 1997 r., kiedy podj\u0119to decyzj\u0119 o zawieszeniu prac nad samolotem, wyprodukowano 19 egzemplarzy samolotu. Mimo wprowadzenia wielu modyfikacji i wype\u0142niania warunk\u00f3w stawianych przez przedstawicieli Si\u0142 Powietrznych, produkcja tego samolotu nie zosta\u0142a wznowiona, a w styczniu 2002 r. Ministerstwo Obrony Narodowej zako\u0144czy\u0142o definitywnie finansowanie programu jego budowy. Z 19 egzemplarzy (w tym kilku niekompletnych) 1 zosta\u0142 rozebrany na cz\u0119\u015bci, a pozosta\u0142e przekazywane s\u0105 sukcesywnie do cel\u00f3w ekspozycyjnych na terenie kraju, g\u0142\u00f3wnie w muzeach. M.in. w 2008 r. pozyskano dwa egzemplarze do ekspozycji w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych i na terenie Mielca. Kompozycja przestrzenna z \u201eIryd\u0105 stan\u0119\u0142a w 2010 r. na placu przy rondzie \u00a0zbiegu ulic Wolno\u015bci, Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy i W. Szafera. W 2021 r. Fundacja Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a pozyska\u0142a z by\u0142ego Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych w Warszawie niemal kompletny egzemplarz samolotu (PZL I-22 Iryda nr ANA 003-01 rejestracja SP-PWI nb 301) i przewioz\u0142a go do Mielca, gdzie aktualnie ma swoj\u0105 siedzib\u0119. Zamierzeniem zarz\u0105du Fundacji jest przeprowadzenie remontu samolotu i w\u0142\u0105czenie go do floty powietrznej Lataj\u0105cego Muzeum. Prezentacja sprowadzonego samolotu Iryda oraz dotychczasowej dzia\u0142alno\u015bci i plan\u00f3w na przysz\u0142o\u015b\u0107 Fundacji Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a odby\u0142a si\u0119 4 VII 2021 r. na mieleckim lotnisku.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ISENBERG OSKAR<\/strong>, adwokat, doktor prawa, jeden z czo\u0142owych przedstawicieli \u017cydowskiej inteligencji w Mielcu w okresie mi\u0119dzywojennym. 29 XII 1919 r. zosta\u0142 wybrany asesorem (cz\u0142onkiem) Zwierzchno\u015bci Gminnej Miasta Mielca. W latach 30. by\u0142 cz\u0142onkiem Powiatowej Komisji Opieki Spo\u0142ecznej w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 (wraz z \u017con\u0105), przy pomocy kilku Polak\u00f3w (m.in. mielczanina Antoniego Droby), do Krakowa. Niestety, jego \u017cona zosta\u0142a zidentyfikowana jako \u017byd\u00f3wka i aresztowana. Wkr\u00f3tce potem aresztowano i Oskara. Oboje wi\u0119zieni byli na Montelupich, a nast\u0119pnie \u015blad po nich zagin\u0105\u0142. Ocala\u0142 natomiast ich syn, kt\u00f3ry zmieni\u0142 nazwisko na W\u0142adys\u0142aw Ichnowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ISKIERKA, PZL M 26 ISKIERKA<\/strong>, polski samolot szkolno-treningowy produkowany przez WSK \u201ePZL-Mielec od 1982 r. Opracowany zosta\u0142 przez konstruktor\u00f3w: Krzysztofa Piwka (kierownik zespo\u0142u), Stanis\u0142awa Markowskiego, Krzysztofa Gawrysia, Mieczys\u0142awa Wojtkowskiego i Wies\u0142awa Tomeckiego. Podstawowe dane: jeden silnik, za\u0142oga \u00a02 osoby, moc startowa\/ci\u0105g \u00a0300 KM, masa startowa \u00a01400 kg, masa u\u017cyteczna \u00a0460 kg. Pierwszy lot wykona\u0142 pilot Zygmunt Osak 18 VII 1986 r. Prototyp wersji akrobacyjnej tego samolotu 16 VI 2010 r. uleg\u0142 wypadkowi i powa\u017cnym uszkodzeniom na lotnisku w Mielcu. (Pilot nie odni\u00f3s\u0142 obra\u017ce\u0144.) Nie podj\u0119to dalszych prac nad samolotem, a ta\u015bma produkcyjna zosta\u0142a sprzedana firmie EADS PZL Ok\u0119cie. W 2021 r. firma Plane4You w Mielcu zakupi\u0142a w USA 1 egzemplarz samolotu i sprowadzi\u0142a go do Mielca. Z USA do Mielca pilotowa\u0142 go Dominik Punda. Radosne powitanie „Iskierki” na mieleckim lotnisku odby\u0142o si\u0119 23 VI 2021 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ISKRA, TS-11 ISKRA<\/strong>, polski odrzutowy samolot szkolno-treningowy, produkowany przez WSK \u201ePZL-Mielec w latach 1960-1987. Opracowany zosta\u0142 przez Instytut Lotnictwa w Warszawie. Konstruktorem by\u0142 Tadeusz So\u0142tyk, a konstruktorami w serii Ryszard \u0141\u0119czycki, Jerzy Bar i Jan Nowicki. Podstawowe dane: jeden silnik, za\u0142oga \u00a02 osoby, moc startowa\/ci\u0105g \u00a0800-1100 kG, masa startowa \u00a03734 kg, masa u\u017cyteczna \u00a01174 kg. Pierwszy lot samolotu odby\u0142 si\u0119 7 XI 1963 r. Pilotowali go Zbigniew S\u0142onowski i Tadeusz Pro\u017cych. Polscy piloci do\u015bwiadczalni z Instytutu Lotnictwa w Warszawie ustanowili na nim kilka rekord\u00f3w \u015bwiata, zarejestrowanych przez FAI: 1) rekord pr\u0119dko\u015bci w obwodzie zamkni\u0119tym d\u0142ugo\u015bci 100 km, w kasie c-1d w grupie III Andrzej Ab\u0142amowicz – 715,691 km\/h (2 IX 1964), 2) rekord odleg\u0142o\u015bci w obwodzie zamkni\u0119tym, w klasie C-1d w grupie III \u00a0Ludwik Natkaniec \u00a0510,194 km (24 IX 1964), 3) rekord pr\u0119dko\u015bci w obwodzie zamkni\u0119tym d\u0142ugo\u015bci 500 km, w klasie C-1d w grupie III \u00a0Ludwik Natkaniec \u00a0730,701 km\/h (24 IX 1964), 4) rekord pr\u0119dko\u015bci na bazie 15\/25 km, w klasie C-1d w grupie III \u00a0Ludwik Natkaniec \u00a0839 km\/h (26 IX 1964). Og\u00f3\u0142em wyprodukowano 423 egzemplarze, z czego 50 sprzedano w 1976 r. do Indii. W ci\u0105gu 25 lat produkcji wielokrotnie wprowadzano modyfikacje (oko\u0142o 20 wersji i ponad 30 tysi\u0119cy poprawek). Mimo kilku wypadk\u00f3w uwa\u017cano go za bezpieczny i niezawodny w pilota\u017cu. \u201eIskra u\u017cytkowana jest do dzi\u015b w szkoleniu polskich pilot\u00f3w wojskowych. W latach 2000-2012 niekt\u00f3re mieleckie samoloty \u201eIskra nadal by\u0142y u\u017cywane przez Polskie Lotnictwo Wojskowe. Wycofa\u0142y je ze s\u0142u\u017cby wojskowej Indie w 2004 r. Ponadto znane s\u0105 przypadki u\u017cywania \u201eIskier w lotnictwie cywilnym, po odpowiednich modyfikacjach. Dla upami\u0119tnienia produkcji tego samolotu w Mielcu s\u0105 eksponowane (jako kompozycje przestrzenne) \u00a0dwa jego egzemplarze: na terenie PZL Mielec i terenach zielonych MOSiR w Mielcu. W 2021 r. do Mielca przenios\u0142a swoj\u0105 siedzib\u0119 Fundacja \u201eBia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a\u201d, dysponuj\u0105ca 2 samolotami TS-11 Iskra, nadal lataj\u0105cymi na pokazach i innych imprezach lotniczych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ITA TOOLS Sp. z o.o.,<\/strong> polska firma specjalizuj\u0105ca si\u0119 w serwisie,\u00a0 produkowaniu i dystrybucji narz\u0119dzi do obr\u00f3bki drewna, materia\u0142\u00f3w drewnopochodnych i tworzyw sztucznych. Powsta\u0142a w 2009 r. jako firma rodzinna. Jej g\u0142\u00f3wn\u0105 siedzib\u0105 jest Krak\u00f3w, a jednym z zak\u0142ad\u00f3w \u2013 Ostrzarnia w Mielcu. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci firma dba\u0142a o wysok\u0105 jako\u015b\u0107 i terminowo\u015b\u0107 wykonania produkt\u00f3w i us\u0142ug, tote\u017c z biegiem lata systematycznie rozwija\u0142a si\u0119, pozyskiwa\u0142a renomowanych dostawc\u00f3w sprz\u0119tu i kolejne rynki zbytu. Poza Polsk\u0105, gdzie jest jednym z g\u0142\u00f3wnych dystrybutor\u00f3w tego rodzaju narz\u0119dzi, sprzedaje produkty w Czechach, Estonii, Francji i Niemczech oraz na Litwie, \u0141otwie i Ukrainie. Ostrzarnia w Mielcu zosta\u0142a uruchomiona w 2016 r. w hali nr 13 na terenie SSE EURO-PARK Mielec przy ul. Wojska Polskiego 3. Dzi\u0119ki wyposa\u017ceniu w nowoczesny park maszynowy oraz posiadaniu ca\u0142odobowego serwisu – wykonuje us\u0142ugi ostrzenia i regeneracji narz\u0119dzi DIA, VHM i HM w kr\u00f3tkich terminach. Ponadto od 2018 r.\u00a0 produkuje narz\u0119dzia w\u0142asnej marki. Firma systematycznie bierze udzia\u0142 w targach krajowych i zagranicznych, m.in. w Mi\u0119dzynarodowych Targach Maszyn i Narz\u0119dzi dla Przemys\u0142u Drzewnego i Meblarskiego DREMA w Poznaniu, gdzie od kilku lat otrzymuje nagrod\u0119 Acanthus Aureus za wygl\u0105d i tre\u015b\u0107 stoiska. W 2021 r.\u00a0 po raz trzeci zosta\u0142a laureatem presti\u017cowych \u201eDiament\u00f3w Forbesa\u201d dla najlepszych polskich firm. Od sezonu 2021\/2022 jest sponsorem pierwszoligowego zespo\u0142u pi\u0142ki siatkowej kobiet ITA TOOLS SPS Stal Mielec.\u00a0 W 2022 r. wyr\u00f3\u017cniona Statuetk\u0105 Prezydenta Miasta Mielca za sukcesy biznesowe i wspieranie mieleckiej \u017ce\u0144skiej siatk\u00f3wki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ITL KAMI\u0143SKI ZBIGNIEW<\/strong>, firma powsta\u0142a w 1992 r. pod nazw\u0105 \u201eITL Szyma\u0144ski Marcin i Sp\u00f3\u0142ka Sp\u00f3\u0142ka jawna. Jej za\u0142o\u017cycielami byli: Marcin Szyma\u0144ski, Zbigniew Kami\u0144ski, Stanis\u0142aw Frask i Henryk Janiak. 31 III 1995 r. sp\u00f3\u0142ka rozwi\u0105za\u0142a si\u0119, a 1 IV 1995 r. Z. Kami\u0144ski zarejestrowa\u0142 firm\u0119 pod obecn\u0105 nazw\u0105. Pocz\u0105tkowo zajmowano si\u0119 produkcj\u0105 drobnych artyku\u0142\u00f3w stolarskich, m.in. ram do luster, krzese\u0142 i biurek. W 1993 r. zakupiono maszyn\u0119 do ci\u0119cia p\u0142yt meblowych \u00a0tzw. \u201eformat\u00f3wk\u0119 (prawdopodobnie pierwsz\u0105 w Mielcu) i od tego czasu podj\u0119to produkcj\u0119 mebli na rynek krajowy. Ponadto wykonywano us\u0142ugi meblarskie, w tym meble na zam\u00f3wienie. Od 1993 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 opakowa\u0144 drewnianych na ba\u0144ki choinkowe, produkowane przez firm\u0119 \u201eKomozja z Cz\u0119stochowy, g\u0142\u00f3wnie na eksport. W 1997 r. wstrzymano produkcj\u0119 mebli, a utrzymano us\u0142ugi meblarskie (m.in. meble na wymiar). Spo\u015br\u00f3d innych wyrob\u00f3w mo\u017cna wymieni\u0107 tzw. boksy na herbat\u0119 dla firmy \u201eAKSO-Herbaty \u015awiata w Krakowie i opakowania na mi\u00f3d pitny. ITL posiada sklep przy ul. Miasteczko M\u0142odego Robotnika 14. Siedziba firmy znajduje si\u0119 od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci przy ul. Wojs\u0142awskiej 30 A.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"IWANICZ ANTONI ZENON<\/strong>, urodzony 11 VI 1937 r. w Juliopolu, wojew\u00f3dztwo lubelskie, syn Romana i J\u00f3zefy z domu Py\u017a. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1954 r. Studia wy\u017csze odby\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej we Wroc\u0142awiu i w 1958 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK. W latach 1958-1970 pracowa\u0142 na stanowiskach: kalkulatora, normisty, ekonomisty, kierownika Dzia\u0142u Ekonomicznego i kierownika Dzia\u0142u Planowania. Od 1 XI 1970 r. do 31 I 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\/s ekonomicznych WSK D\u0119bica. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Organizacji i Zarz\u0105dzania w Centralnym O\u015brodku Doskonalenia Kadr Kierowniczych w Warszawie. 1 II 1973 r. powierzono mu obowi\u0105zki zast\u0119pcy dyrektora d\/s ekonomicznych WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 je do 4 IX 1975 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Warszawy. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 aktywnie w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych dziedzin i form dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 dzia\u0142aczem m\u0142odzie\u017cowym, wsp\u00f3\u0142organizatorem i sekretarzem Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego przy WSK, wsp\u00f3\u0142organizatorem i sekretarzem mieleckiej Delegatury Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa oraz dzia\u0142aczem Ligi Obrony Kraju i FKS \u201eStal”. Kierowa\u0142 pracami nad monografi\u0105 30 lat Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Historia-Dorobek-Perspektywy 1938-1968 i opracowa\u0142 j\u0105 redakcyjnie. Uczestniczy\u0142 w zespo\u0142owym opracowaniu pt. Zasady budowy systemu kompleksowego sterowania jako\u015bci\u0105, kt\u00f3re w 1968 r. otrzyma\u0142o nagrod\u0119 I stopnia w I Og\u00f3lnopolskim Konkursie DO-RO oraz opracowaniu metody skutecznego zapewnienia jako\u015bci produkcji, za co otrzyma\u0142 II nagrod\u0119 WZ NOT w Rzeszowie (1969 r.). By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem zespo\u0142u ekonomist\u00f3w, kt\u00f3ry za organizowanie powszechnej edukacji ekonomicznej za\u0142ogi WSK Mielec otrzyma\u0142 w 1975 r. I nagrod\u0119 \u201eTrybuny Ludu”. Od 5 IX 1975 r. do 30 VI 1982 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora ekonomicznego Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego i Silnikowego PZL w Warszawie, a nast\u0119pnie by\u0142 szefem Zespo\u0142u Ekonomicznego Biura Pe\u0142nomocnika Ministra Przemys\u0142u Maszynowego d\/s Przemys\u0142u Lotniczego w Warszawie (1 VII \u00a030 IX 1982 r.), zast\u0119pc\u0105 dyrektora d\/s ekonomicznych Zrzeszenia Przedsi\u0119biorstw Przemys\u0142u Lotniczego i Silnikowego PZL w Warszawie (1 X 1982 r. \u00a028 V 1989 r.) oraz zast\u0119pc\u0105 dyrektora d\/s ekonomicznych i g\u0142\u00f3wnym ksi\u0119gowym PHZ \u201ePezetel” w Warszawie (1 VI 1989 r. \u00a031 XII 1990 r.). W latach 1991-1998 sprawowa\u0142 stanowisko dyrektora Przedsi\u0119biorstwa Zagranicznego \u201eNATALEX OLGA FALEK LED.” Oddzia\u0142 w Warszawie, a od 1998 r. by\u0142 dyrektorem \u201eNATALEX S.A. w Warszawie. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119, g\u0142\u00f3wnie w Mielcu, otrzyma\u0142 odznaczenia pa\u0144stwowe, m.in. Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi i Krzy\u017c Kawalerski OOP, a tak\u017ce liczne medale i odznaki, m.in. Z\u0142oty Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 PTE, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 TNOiK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 FKS Stal Mielec i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Maszynowego”. \u00a0W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 6 XI 2023 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zakroczymiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IWASZKIEWICZA JAROS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych (1096 m) ulic na terenie osiedla Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. F. Wiesio\u0142owskiego pomi\u0119dzy polami i lasem do ul. Majowej. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1985 r. po przy\u0142\u0105czeniu do Mielca m.in. Wojs\u0142awia. W 1992 r. by\u0142a obiektem du\u017cego zainteresowania, bowiem prowadzone w jej rejonie badania archeologiczne ujawni\u0142y istnienie osady ludzkiej w okresie neolitu. Prawdziwie miejsk\u0105 ulic\u0105 sta\u0142a si\u0119 w 2010 r., kiedy to po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 z kostki brukowej i asfaltu oraz zbudowano chodnik.
Patron ulicy JAROS\u0141AW .IWASZKIEWICZ<\/strong>\u00a0(1894-1980) to jeden z najwybitniejszych polskich literat\u00f3w XX wieku. Jego wa\u017cniejsze dzie\u0142a to dramaty: Lato w Nohant, Maskarada, Wesele pana Balzaka i Odbudowa B\u0142\u0119domierza, powie\u015b\u0107 S\u0142awa i chwa\u0142a oraz opowiadania Panny z Wilka i Matka Joanna od Anio\u0142\u00f3w, wed\u0142ug kt\u00f3rych nakr\u0119cono filmy fabularne. Pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbie dyplomatycznej, by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem grupy poetyckiej \u201eSkamander”, redaktorem w kilku czasopismach, prezesem Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich i pos\u0142em na Sejm PRL.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IWELSKI PIOTR<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1847 r. w Dymarce k\/Kolbuszowej. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum w Rzeszowie. W 1863 r., na wie\u015b\u0107 o wybuchu powstania w Kr\u00f3lestwie Polskim przerwa\u0142 nauk\u0119 i przedosta\u0142 si\u0119 do powsta\u0144c\u00f3w. Po upadku powstania styczniowego powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, ale w obawie przed represjami zamieszka\u0142 w \u0141u\u017cu k\/Mielca, gdzie udziela\u0142 lekcji dzieciom. P\u00f3\u017aniej zamieszka\u0142 w Rzochowie. Zmar\u0142 w 1925 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu (osiedle Rzoch\u00f3w) przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IZBA TRADYCJI I PAMI\u0118CI SB I MO<\/strong>, zorganizowana z rozkazu nr 3\/84 szefa Rejonowego Urz\u0119du Spraw Wewn\u0119trznych mjr. Jana Mazura w latach 1984-1986 w budynku Rejonowego Urz\u0119du Spraw Wewn\u0119trznych przy ul. S. Wyspia\u0144skiego. Otwarcie Izby nast\u0105pi\u0142o 9 X 1986 r. Zebrane eksponaty obrazowa\u0142y histori\u0119 SB i MO oraz zjawiska patologiczne wyst\u0119puj\u0105ce w rejonie mieleckim. Na pocz\u0105tku lat 90. Izba zosta\u0142a zdemontowana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IZBA TRADYCJI I PERSPEKTYW WSK<\/strong>, inicjatywa utworzenia muzeum WSK zrodzi\u0142a si\u0119 w 1973 r. Pismem ok\u00f3lnym DN-24\/73, podpisanym przez dyrektora naczelnego WSK Tadeusza Ryczaja, utworzono Izb\u0119 Pami\u0105tek i Eksponat\u00f3w. Kierownikiem plac\u00f3wki mianowano Edmunda Toczka. Przez ponad dwa lata zbierano eksponaty i 19 VII 1975 r. otwarto Muzeum Zak\u0142adowe WSK w budynku administracyjnym WSK. Ekspozycja sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z 4 cz\u0119\u015bci: pami\u0105tki historyczne, wyroby, dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczna i odznaczenia. Organizatorem muzeum i jego pierwszym kustoszem by\u0142 Edmund Toczek. W 1979 r. zbiory przeniesiono do sal na parterze Robotniczego Centrum Kultury i odt\u0105d muzeum nosi\u0142o nazw\u0119: Izba Tradycji i Perspektyw WSK. Funkcj\u0119 kustosza powierzono W\u0142adys\u0142awowi Witkowi. Utrzymano dotychczasowy uk\u0142ad zbior\u00f3w i uzupe\u0142niono je, m.in. eksponowano modele samolot\u00f3w produkowanych przez WSK Mielec w ci\u0105gu jej czterdziestoletniej historii. W 1987 r. zbiory przeniesiono do pomieszczenia na tzw. niskim parterze RCK. Pierwsza wystawa, w lokalu przypominaj\u0105cym wn\u0119trze samolotu pasa\u017cerskiego, nosi\u0142a tytu\u0142: \u201eCentralny Okr\u0119g Przemys\u0142owy. Tak si\u0119 zacz\u0119\u0142o \u00a01937-1939. W po\u0142owie lat 90., wkr\u00f3tce po przekazaniu przez WSK plac\u00f3wek kultury (Biblioteki i Domu Kultury RCK) Gminie Miejskiej Mielec, zbiory Izby zosta\u0142y zabrane do WSK i w nast\u0119pnych latach uleg\u0142y rozproszeniu.<\/p>\r\n

IZBISKA<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Wadowice G\u00f3rne, przy drodze powiatowej nr 1\u00a0163R (Zg\u00f3rsko \u2013 Wierzchowiny \u2013 Wola Wadowska). Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2023 r. mieszka\u0142o w niej 717 os\u00f3b. Ma zwart\u0105 zabudow\u0119, ale dzieli si\u0119 na trzy cz\u0119\u015bci: Budy, Zapole i Koniec. Mieszka\u0144cy zajmuj\u0105 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie rolnictwem, ale s\u0105 te\u017c osoby, kt\u00f3re doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu i s\u0105siednich miejscowo\u015bciach lub prowadz\u0105 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Przewa\u017caj\u0105 domy murowane z estetycznym otoczeniem. Izbiska maj\u0105 pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami s\u0105: Szko\u0142a Podstawowa z obiektami sportowo-rekreacyjnymi, Dom Stra\u017caka OSP, gminna oczyszczalnia \u015bciek\u00f3w i PSZOK. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna oraz Stowarzyszenie \u201ePokolenia\u201d.<\/p>\r\n

Po\u0142o\u017cenie geograficzne: 500<\/sup>14\u201957\u201d N, 210<\/sup>15\u201906\u201d E; kod pocztowy: 39-308, strefa numeracyjna: 14.<\/p>\r\n

Historia <\/strong><\/p>\r\n

Pierwsze wzmianki o wsi Izbiska pochodz\u0105 z 2 po\u0142. XVI w., m.in. jest wymieniana w\u00a0 dokumentach z lat 1578-1581. Wchodzi\u0142a w\u00f3wczas w sk\u0142ad klucza zg\u00f3rskiego, w ramach powiatu sandomierskiego, a jej mieszka\u0144cy \u2013 katolicy nale\u017celi do parafii w Zg\u00f3rsku. W\u0142a\u015bcicielami Izbisk byli Mieleccy, a p\u00f3\u017aniej Ossoli\u0144scy. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 pod zaborem austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. W\u0142a\u015bciciel klucza zg\u00f3rskiego – J\u00f3zef Maksymilian Ossoli\u0144ski – cz\u0119\u015b\u0107 dochod\u00f3w z Izbisk przeznacza\u0142, m.in. na utworzenie i utrzymywanie Biblioteki Publicznej im. Ossoli\u0144skich we Lwowie (1816 r.). Nale\u017cy te\u017c nadmieni\u0107, \u017ce wcze\u015bniej zbiory biblioteczne znajdowa\u0142y si\u0119 w s\u0105siaduj\u0105cym z Izbiskami dworze Przybysz, a dla ich ochrony J. M. Ossoli\u0144ski zorganizowa\u0142 grup\u0119 m\u0119\u017cczyzn z Izbisk. Nie ma natomiast wiadomo\u015bci o udziale izbiszczan w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. i wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. Po utworzeniu powiat\u00f3w (1853-1855) wie\u015b wesz\u0142a w sk\u0142ad powiatu zasowskiego, a od 1867 r. \u2013 powiatu mieleckiego.\u00a0 W latach 1880-1882 za\u0142o\u017cono jednostk\u0119 stra\u017cy ogniowej, ale jej rejestracja jako stowarzyszenia nast\u0105pi\u0142a dopiero w 1908 r. W dokumencie z 1906 r. wspomniano o dzia\u0142alno\u015bci szko\u0142y 1-klasowej w Izbiskach. W pierwszych latach XX w. niekt\u00f3rzy mieszka\u0144cy wsi udali si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do zachodnich kraj\u00f3w europejskich i Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem dla wsi by\u0142a I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza lata 1914-1915, kiedy przez powiat mielecki czterokrotnie przeszed\u0142 front i dwukrotnie prze\u017cywano okupacj\u0119 rosyjsk\u0105 (24 IX \u2013 30 IX 1914 r. i 8 XI 1914 r . \u2013 8 V 1915 r.). Ponadto do ko\u0144ca wojny zabierano ludno\u015bci \u017cywno\u015b\u0107, konie, byd\u0142o i niekt\u00f3re urz\u0105dzenia rolnicze, czasem nawet bez zap\u0142aty. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) naprawiono wi\u0119kszo\u015b\u0107 szk\u00f3d wojennych. Za\u0142o\u017cono sp\u00f3\u0142k\u0119 wodn\u0105 ds. p\u00f3l, kt\u00f3ra przeprowadzi\u0142a prace melioracyjne. W sprawozdaniu powiatowym w 1921 r. do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie (od 1921 r. powiat mielecki nale\u017ca\u0142 do wojew\u00f3dztwa krakowskiego), w Izbiskach – licz\u0105cych 582 mieszka\u0144c\u00f3w – 523 by\u0142o w stanie samodzielnie si\u0119 utrzymywa\u0107, a 45 ma\u0142orolnych i 14 bezrolnych potrzebowa\u0142o pomocy. W latach 20. we wsi nast\u0105pi\u0142 podzia\u0142 na zwolennik\u00f3w i przeciwnik\u00f3w r\u00f3\u017cnych od\u0142am\u00f3w ruchu ludowego, ale zgodnie uczestniczono w protestach przeciwko reformom rz\u0105du sanacyjnego. W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego w 1934 r.\u00a0 Izbiska wesz\u0142y w sk\u0142ad gminy Wadowice G\u00f3rne, a latem tego roku wie\u015b mocno ucierpia\u0142a w czasie wielkiej powodzi na terenach Polski po\u0142udniowej. Kolejnym wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska (1939-1944). Ofiarami niemieckiego terroru by\u0142o kilkana\u015bcie os\u00f3b, g\u0142\u00f3wnie \u017byd\u00f3w. Zniszczonych zosta\u0142o wiele gospodarstw. Przeciwstawiaj\u0105c si\u0119 bestialstwu okupanta, niekt\u00f3rzy mieszka\u0144cy Izbisk uczestniczyli w r\u00f3\u017cnych formach ruchu oporu, m.in. w ZWZ \u2013 AK, w strukturze plac\u00f3wki nr V \u2013 Wadowice G\u00f3rne. Prowadzono te\u017c tajne nauczanie. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej przez kilka lat naprawiano szkody wojenne. Na szko\u0142\u0119 przeznaczono materia\u0142 ze zniszczonego dworu w Przybyszu, a obok szko\u0142y zbudowano prowizoryczn\u0105 szop\u0119 dla OSP. Nadal podlegano gminie Wadowice G\u00f3rne, w granicach powiatu mieleckiego i utworzonego w 1945 r. wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po kolejnych reformach podzia\u0142u administracyjnego, od 1954 r. do 1960 r. Izbiska by\u0142y siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej, a od 1960 r. do 1972 r. podlega\u0142y Gromadzkiej Radzie Narodowej\u00a0 w Podborzu. W tym okresie zbudowano szko\u0142\u0119 (1957 r.), zorganizowano wiejsk\u0105 bibliotek\u0119 i punkt kina objazdowego oraz prowadzono teatr amatorski, a nast\u0119pnie uruchomiono Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie dynamicznie rozwija\u0142 si\u0119 mielecki o\u015brodek przemys\u0142owy -Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i inne przedsi\u0119biorstwa oraz sam Mielec, tote\u017c z roku na rok coraz wi\u0119cej os\u00f3b doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu lub do\u0144 si\u0119 przenosi\u0142o. (W 1970 r. z 604 mieszka\u0144c\u00f3w Izbisk 196 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych.) Nast\u0119pna reforma administracyjna przywr\u00f3ci\u0142a od 1973 r. przynale\u017cno\u015b\u0107 Izbisk do gminy Wadowice G\u00f3rne, w ramach nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa tarnowskiego. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) W Wadowicach G\u00f3rnych powo\u0142ano Zbiorcza Szko\u0142\u0119 Gminn\u0105, a w Izbiskach \u2013 szko\u0142\u0119 filialn\u0105 4-klasow\u0105. Poczynaj\u0105c od lat 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 infrastruktury technicznej, a intensyfikacja tych prac nast\u0105pi\u0142a po zmianach ustrojowych w Polsce w latach 90. XX w. i pierwszym \u0107wier\u0107wieczu XXI w. W 1986 r. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka i p\u00f3\u017aniej wielokrotnie go rozbudowywano i modernizowano. Unowocze\u015bniano te\u017c wyposa\u017cenie jednostki stra\u017cackiej. W latach 1994-2000 przebudowano i zmodernizowano budynek szkolny. W wyniku kolejnej reformy administracyjnej od 1999 r. przywr\u00f3cono powiat mielecki i wojew\u00f3dztwo rzeszowskie w dawnych wymiarach, ale pod now\u0105 nazw\u0105 – podkarpackie. W 2005 r. uroczy\u015bcie obchodzono 125. rocznic\u0119 powstania OSP Izbiska, a jej g\u0142\u00f3wnymi momentami by\u0142y: po\u015bwi\u0119cenie i wr\u0119czenie jednostce sztandaru oraz udekorowanie go Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. Od 2017 r. przywr\u00f3cono funkcjonowanie Szko\u0142y Podstawowej 8-klasowej w Izbiskach. Mimo rozwijaj\u0105cej si\u0119 pandemii gro\u017anej choroby COVID-19 kontynuowano budow\u0119 oczyszczalni \u015bciek\u00f3w i oddano j\u0105 do u\u017cytku 30 IX 2020 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

IZRAEL<\/strong>, prawdopodobnie pierwszy znany z imienia \u017byd, kt\u00f3ry z \u017con\u0105 Barbar\u0105 osiedli\u0142 si\u0119 w Mielcu w 2. po\u0142owie XVI w. Wzmianka o nich znajduje si\u0119 w dokumencie z 1573 r.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

  IDZIK BRONIS\u0141AW, urodzony 12 II 1935 r. w Ma\u0142cu, powiat D\u0105browa Tarnowska, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Pietras. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1954 r. Na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Podstawowej w Rz\u0119dziwojowicach ko\u0142o Nysy. W 1955 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska i w jednostce w S\u0142upsku […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-60","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=60"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=60"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=60"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=60"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}