{"id":56,"date":"2022-11-27T19:07:50","date_gmt":"2022-11-27T18:07:50","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=56"},"modified":"2026-02-13T06:43:09","modified_gmt":"2026-02-13T05:43:09","slug":"litera-g","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=56","title":{"rendered":"Litera G"},"content":{"rendered":"\r\n

GA SYSTEM SP. Z O.O., f<\/strong>irma z sektora lotniczego,\u00a0 dzia\u0142aj\u0105ca na terenie SSE EURO-PARK MIELEC na podstawie zezwolenia z dn. 01 VIII 2018 r. Jej siedziba znajduje si\u0119 w Mielcu przy ul. Lotniskowej 30. Wykonuje kompleksowe us\u0142ugi dla w\u0142a\u015bcicieli i u\u017cytkownik\u00f3w samolot\u00f3w segmentu General Aviation (ruch lotniczy prywatny i komercyjny, z wy\u0142\u0105czeniem lot\u00f3w rozk\u0142adowych i wojskowych). Dysponuje samolotami i prowadzi wynajem samolot\u00f3w. W 2017 r. we wsp\u00f3\u0142pracy z czesk\u0105 sp\u00f3\u0142k\u0105 partnersk\u0105 GAM General Aviation wprowadzi\u0142a swe us\u0142ugi na rynek mi\u0119dzynarodowy. W latach 2021-2022 zrealizowa\u0142a projekt „Centrum Przemys\u0142u Lotniczego w Mielcu” dla przybywaj\u0105cych do Mielca w\u0142a\u015bcicieli i u\u017cytkownik\u00f3w samolot\u00f3w segmentu General Aviation.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GABRYSIAK STEFAN<\/strong>, urodzony w 1934 r. Wychowanek sekcji pi\u0142ki no\u017cnej Warty Pozna\u0144. Do II- ligowej Stali Mielec przyby\u0142 w 1957 r. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem pierwszego w historii klubu (i wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego) awansu do I ligi pi\u0142karskiej w 1960 r. W I lidze rozegra\u0142 11 mecz\u00f3w. Wkr\u00f3tce po spadku Stali do II ligi powr\u00f3ci\u0142 do Poznania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAC ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 29 I 1958 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Jadwigi z domu Skowron. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy, matura w 1979 r. Trenowanie pi\u0142ki no\u017cnej rozpocz\u0105\u0142 w 1968 r. w Stali Mielec i reprezentowa\u0142 jej barwy do 1978 r., m.in. w latach 1975 \u2013 1978 gra\u0142 w dru\u017cynie senior\u00f3w i w I lidze wyst\u0105pi\u0142 w 4 meczach. W 1978 r. przeszed\u0142 do II-ligowej Wis\u0142oki D\u0119bica i by\u0142 jej zawodnikiem do 1984 r. Wtedy to po odniesionej kontuzji zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawianie sportu. W p\u00f3\u017aniejszych latach grywa\u0142 jednak amatorsko w dru\u017cynie oldboy\u00f3w Stali. Po maturze, w czasie gry w Stali, zatrudniony by\u0142 w WSK Mielec, a po zako\u0144czeniu kariery sportowej rozpocz\u0105\u0142 prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, przejmuj\u0105c po matce kiosk z kwiatami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAC MACIEJ KAROL,<\/strong> urodzony 6 VII 1986 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Alicji z domu Sito. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 2005 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: prawo) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 2010 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Dalsze studia odby\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Tuluzie (Francja), gdzie w 2011 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa mi\u0119dzynarodowego. W 2016 r., w ramach wsp\u00f3\u0142pracy obu uczelni, z wyr\u00f3\u017cnieniem obroni\u0142 rozpraw\u0119 doktorsk\u0105 na temat grupowego dochodzenia roszcze\u0144 w prawie konkurencji i uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora nauk prawnych. Pracowa\u0142 w firmach: Fory\u015b Wojciechowski Sp. K. (prawnik, 2009-2010), Polskie Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu Sp. z o.o. (specjalista ds. prawnych, 2010), STSW Stoi\u0144ski \u015awierczy\u0144ski Zimnicka Sp. P. (prawnik, 2012), Newrest Group International S.A. \u2013 Francja (prawnik 2013-2014), Uniwersytet Tuluza 1 (nauczyciel akademicki, 2014-2015), Uniwersytet Jagiello\u0144ski w Krakowie (kierownik projektu badawczego, 2014-2016), a od 2016 by\u0142\u00a0prawnikiem w zespole prawa konkurencji w Kancelarii Wierzbowski Eversheds. W 2017 r. zako\u0144czy\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Kancelari\u0105 Wierzbowski. Specjalizuje si\u0119 w krajowym i unijnym prawie konkurencji, a tak\u017ce w prawie prywatnym mi\u0119dzynarodowym. Anga\u017cuje si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci sportowej i spo\u0142ecznej. W latach 2002-2005 reprezentowa\u0142 dru\u017cyny juniorskie i seniorskie Klubu Pi\u0142ki Siatkowej w Mielcu, a w latach 2011-2014 akademick\u0105 dru\u017cyn\u0119 siatk\u00f3wki Uniwersytetu w Tuluzie. W latach 2005-2007 nale\u017ca\u0142 do ELSA Poland, a w latach 2005-2010 do TBSP UJ (Towarzystwo Biblioteki S\u0142uchacz\u00f3w Prawa). Od 2014 jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Prawa Konkurencji. W zwi\u0105zku z wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 naukow\u0105 otrzyma\u0142: stypendium Prezesa Rady Ministr\u00f3w (2003), stypendium rz\u0105du francuskiego (2010-2014) i grant badawczy Narodowego Centrum Nauki (2014-2016).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GACEK HENRYK<\/strong>, urodzony 10 II 1943 r. w Glinach Ma\u0142ych, syn Stanis\u0142awa i Anny z domu D\u0119biak. Absolwent Technikum Ekonomicznego w Mielcu, matura w 1962 r. W latach 1964-1974 pracowa\u0142 w Powiatowej Komendzie Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu na stanowisku starszego podoficera d\/s inwestycji. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficer\u00f3w Po\u017carnictwa w Nowej Hucie. Uczestniczy\u0142 w budowie m.in. kompleksu obiekt\u00f3w PKSP przy ul. H. Sienkiewicza i szeregu Dom\u00f3w Stra\u017caka na terenie powiatu mieleckiego. W latach 1975-1976 by\u0142 pracownikiem Stacji Do\u015bwiadczalnej w Przec\u0142awiu. Od 1976 r. pracowa\u0142 w Wadowicach G\u00f3rnych na stanowiskach kierownika gminnej s\u0142u\u017cby rolnej (zootechnik) i prezesa Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d, a w latach 1985-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Gminy Wadowice G\u00f3rne. Od 1990 r. do 1996 r. prowadzi\u0142 prywatn\u0105 firm\u0119 budowlan\u0105, a od 1996 r. jest prezesem Zarz\u0105du Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Wadowicach G\u00f3rnych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od wielu lat pracuje spo\u0142ecznie w Ochotniczych Stra\u017cach Po\u017carnych. W latach 1993-1996 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Miejskiego Zwi\u0105zku OSP w Mielcu, a od 2000 r. by\u0142 naczelnikiem OSP w Mielcu. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 1998-2002. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. W 2009 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 31 VIII 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GACEK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 2 I 1926 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn Walentego i Marii z domu Pogoda. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1947 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie 4 V 1952 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w kilku parafiach, a w 1969 r. otrzyma\u0142 probostwo w Sm\u0119gorzowie. W 1998 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii na terenie Ukrainy. Zmar\u0142 4 IV 2005 r. na Ukrainie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GACEK KAZIMIERZ LESZEK<\/strong>, urodzony 28 VIII 1967 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Genowefy z domu Stachura. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1986 r. Studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie Filia Rzesz\u00f3w uko\u0144czy\u0142 w 1991 r. Po studiach poj\u0105\u0142 prac\u0119 w Urz\u0119dzie Pracy w Mielcu. Prowadzi\u0142 m.in. sprawy zwolnie\u0144 grupowych, bezrobocia strukturalnego, jak r\u00f3wnie\u017c zarejestrowa\u0142 i wyda\u0142 decyzje na zasi\u0142ki przedemerytalne oraz \u015bwiadczenia przedemerytalne dla pierwszych kilku tysi\u0119cy bezrobotnych. Od 1999 r. do 2010 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Skarbowym w Mielcu, w tym jako komisarz skarbowy. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Mielec. W czasie pe\u0142nienia tej funkcji w latach 2010-2014 zainicjowa\u0142 m.in. prace nad powo\u0142aniem gminnej strefy przemys\u0142owej. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W czasie studi\u00f3w by\u0142 dzia\u0142aczem podziemnego Niezale\u017cnego Zrzeszenia Student\u00f3w (1987-1991), przewodnicz\u0105cym Mi\u0119dzyuczelnianego Komitetu Koordynacyjnego NZS Uczelni Rzeszowskich, cz\u0142onkiem Rady Wydzia\u0142u Prawa i Administracji UMCS w Lublinie oraz cz\u0142onkiem senatu tej uczelni. By\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego samorz\u0105du studenckiego i dzia\u0142a\u0142 w ramach Og\u00f3lnopolskich Zjazd\u00f3w Samorz\u0105d\u00f3w Studenckich \u2013 poprzednika Parlamentu Student\u00f3w RP. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w miejscu zamieszkania. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i pierwszym prezesem LKS Podleszany oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych Przedwis\u0142ocze, cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej Start Wola Mielecka, wsp\u00f3\u0142organizatorem rozgrywek ligi powiatowej w pi\u0142ce no\u017cnej i organizatorem wielu form pracy z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105, w tym wymian mi\u0119dzynarodowych m\u0142odzie\u017cy. Jest dzia\u0142aczem powiatowych struktur Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych w Mielcu. Jako dzia\u0142acz spo\u0142eczny, a tak\u017ce jako w\u00f3jt podejmowa\u0142 wiele inicjatyw na rzecz demokracji i wolno\u015bci poprzez wzmacnianie organizacji pozarz\u0105dowych oraz budow\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 2018-2024, a nast\u0119pnie na wiceprzewodnicz\u0105cego tej\u017ce Rady. W wyborach w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego, a nast\u0119pnie na starost\u0119 powiatu mieleckiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GACEK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 IV 1938 r. w Glinach Ma\u0142ych, pow. mielecki, syn Franciszka i Anny ze Stolarz\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, matura w 1955 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 X 1955 r. w WSK Mielec jako traser, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 jako kre\u015blarz i m\u0142odszy konstruktor. W 1965 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Metalurgicznym Akademii G\u00f3rniczo- Hutniczej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1965-1970 by\u0142 nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych w Technikum Hutniczym i Zasadniczej Szkole Zawodowej w Zawadzkiem, a w latach 1970-1974 specjalist\u0105 laborantem w tamtejszej Hucie \u201eAndrzej\u201d. W 1974 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisko specjalisty metalurga, a p\u00f3\u017aniej specjalisty technologa i kierownika sekcji. (W latach 1995-1998, po restrukturyzacji WSK, pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL Mielec\u201d.) W 1998 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 i przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie pracy w WSK nale\u017ca\u0142 do wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 racjonalizator\u00f3w i zosta\u0142 wpisany na presti\u017cow\u0105 list\u0119 \u201eRacjonalizator\u00f3w Milioner\u00f3w\u201d (zastosowane wnioski przynios\u0142y du\u017ce oszcz\u0119dno\u015bci finansowe). Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty za osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczno-wychowawcze w szko\u0142ach w Zawadzkiem oraz Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci racjonalizatorskiej w zakresie metalurgii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GACEK TERESA ALFREDA (z domu RZE\u0179NIK, \u017cona Henryka)<\/strong>, urodzona 14 IV 1952 r. w K\u0119b\u0142owie k. Padwi Narodowej, pow. mielecki, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy z domu Bik. Do Mielca przyby\u0142a z rodzin\u0105 w 1957 r. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu z matur\u0105 w 1971 r. Studiowa\u0142a na UMCS w Lublinie i w 1978 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra prawa. Bezpo\u015brednio po studiach podj\u0119\u0142a prac\u0119 zawodow\u0105. W latach 1978-1984 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika mieleckich rejonowych jednostek przedsi\u0119biorstw handlowych WPHPiS w Rzeszowie, a w latach 1984-1986 zorganizowa\u0142a w Mielcu rejonow\u0105 jednostk\u0119 POAWM \u201eDOMAR\u201d w Rzeszowie i by\u0142a jej pierwszym kierownikiem. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142a aplikacj\u0119 radcowsk\u0105 i zosta\u0142a wpisana na list\u0119 radc\u00f3w prawnych Okr\u0119gowej Komisji Arbitra\u017cowej w Rzeszowie. W latach 1986-1992 pracowa\u0142a w Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, najpierw jako radca prawny, a od 1990 r. jako prezes Zarz\u0105du. Od 1990 r. prowadzi\u0142a obs\u0142ug\u0119 prawn\u0105 jednostek administracji pa\u0144stwowej (Urz\u0105d Rejonowy w Mielcu) i urz\u0119d\u00f3w samorz\u0105dowych (Urz\u0105d Gminny w Borowej, Starostwo Powiatowe w Mielcu), instytucji (Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy) oraz podmiot\u00f3w gospodarczych. Od 1993 r. prowadzi w Mielcu (w lokalu Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych) w\u0142asn\u0105 kancelari\u0119 prawn\u0105 w sp\u00f3\u0142ce cywilnej. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej pracowa\u0142a spo\u0142ecznie, udzielaj\u0105c pomocy prawnej przy organizowaniu i rejestracji stowarzysze\u0144 i sp\u00f3\u0142ek zwi\u0105zanych z dostosowaniem organizacji produkcji rolniczej do wymog\u00f3w gospodarki rynkowej. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitetu Rodzicielskiego Szko\u0142y Podstawowej Nr 1 w Mielcu. Od 1 VII 2012 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GACEK (WD II)<\/strong>, samolocik-motoszybowiec zbudowany w latach 1985-1988 wed\u0142ug dokumentacji i pod kierunkiem mieleckiego konstruktora Jaros\u0142awa Rumszewicza przez czterech uczni\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu: Jaros\u0142awa Goska, Wojciecha Klimka, Zbigniewa Mikruta i Tomasza Nied\u017awiedzia. Budowa odbywa\u0142a si\u0119 w piwnicy J. Rumszewicza, a pr\u00f3by statyczne struktury p\u0142atowca w hangarze Aeroklubu Mieleckiego. W VII Og\u00f3lnopolskim Zlocie Konstrukcji Amatorskich w Wroc\u0142awiu (10-12 VI 1988) \u201eGacek\u201d zosta\u0142 uznany za najlepsza konstrukcj\u0119, a jego tw\u00f3rcy otrzymali nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GACKOWSKA URSZULA (p\u00f3\u017aniej PELC)<\/strong>, urodzona 6 II 1956 r. w Tarnowie, c\u00f3rka Romana i El\u017cbiety z domu Husar. Absolwentka Technikum Mechanicznego w Tarnowie, matura w 1976 r. Wychowanka sekcji siatk\u00f3wki III\u2013ligowej Tarnovii i jej zawodniczka do 1977 r. W 1977 r. gra\u0142a w II-ligowej dru\u017cynie Czarnych Jas\u0142o, a od 1978 r. do 1983 r. wyst\u0119powa\u0142a w Stali Mielec. W sezonie 1981\/1982 przyczyni\u0142a si\u0119 do pierwszego w historii klubu awansu do I ligi. Przez ca\u0142y okres gry w Stali by\u0142a pracownikiem WSK Mielec. Po zako\u0144czeniu kariery sportowej w 1983 r. zosta\u0142a skierowana do pracy w administracji hali sportowo-widowiskowej. Od 1988 r. pracowa\u0142a jako ksi\u0119gowa w OBR SK, a nast\u0119pnie do 2000 r. w Zak\u0142adzie Lotniczym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GACKOWSKI JERZY JAN<\/strong>, urodzony 10 IV 1951 r. w Tarnowie, syn Romana i El\u017cbiety z domu Husar. Absolwent Technikum Mechanicznego w Tarnowie, matura w 1970 r. Od 1964 r. gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w Tarnovii (III liga). Po maturze zatrudniony zosta\u0142 w tarnowskich Zak\u0142adach Azotowych, ale po kilku miesi\u0105cach otrzyma\u0142 powo\u0142anie do wojska i gra\u0142 w WKS Wawel Krak\u00f3w, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do awansu tej dru\u017cyny z III do II ligi. Od 1972 r. do 1973 r. by\u0142 zawodnikiem II-ligowego Hutnika Krak\u00f3w i pracownikiem Hutniczego Przedsi\u0119biorstwa Remontowo-Budowlanego w Krakowie. W tym czasie wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 w m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski (25 mecz\u00f3w) i I reprezentacji Polski (7 mecz\u00f3w, m.in. w mi\u0119dzynarodowym turnieju w RFN). W lipcu 1973 r. przeszed\u0142 do I-ligowej Stali Mielec oraz otrzyma\u0142 zatrudnienie w WSK. W mieleckiej dru\u017cynie gra\u0142 w latach 1973-1984 i w znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do jej sukces\u00f3w, kt\u00f3rymi by\u0142y: zdobycie wicemistrzostwa Polski w 1975 r. oraz 4. miejsca w I lidze w latach 1974 i 1976. Po zako\u0144czeniu kariery sportowej w 1984 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko technologa w Pionie G\u0142\u00f3wnego Technologa WSK. Zmar\u0142 25 XII 2018 r. Pochowany na cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GADOMSKA BARBARA (z domu W\u00d3JCICKA)<\/strong>, urodzona 8 VIII 1944 r. w J\u0119drzejowie, c\u00f3rka Jana i Sabiny z domu Peas. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w J\u0119drzejowie, matura w 1963 r. Po uko\u0144czeniu Kursu Nauczycielskiego w Mielcu w 1965 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w Podborzu, pow. mielecki. W nast\u0119pnym roku szkolnym uczy\u0142a w Szkole Podstawowej w Padwi Narodowej, a od 1967 r. w Szkole Podstawowej Nr 7 w Mielcu jako nauczycielka geografii i p\u00f3\u017aniej nauczania pocz\u0105tkowego. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Kro\u015bnie (specjalno\u015b\u0107: geografia z wychowaniem fizycznym), a w 1981 r. studia wy\u017csze w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek: nauczanie pocz\u0105tkowe) i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Tak\u017ce w 1981 r. zosta\u0142a mianowana wicedyrektorem SP Nr 7 i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 1992 r. Wtedy to wygra\u0142a konkurs na stanowisko dyrektora SP Nr 7 i kierowa\u0142a szko\u0142\u0105 do 1996 r. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania w WSP w Rzeszowie. W czasie blisko 30-letniej pracy w SP Nr 7 by\u0142a wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 wielu jej sukces\u00f3w dydaktycznych i wychowawczych. W 1996 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1981-1991 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Zarz\u0105du Miejskiego Ligi Kobiet Polskich w Mielcu. By\u0142a wsp\u00f3\u0142inicjatork\u0105 i wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 wielu akcji w \u015brodowisku kobiet, np. lekarskich bada\u0144 profilaktycznych oraz pokaz\u00f3w i kurs\u00f3w zdrowego i racjonalnego \u017cywienia. Nale\u017ca\u0142a tak\u017ce do ch\u00f3ru nauczycielskiego \u201eAkord\u201d przy ZNP w Mielcu. Jest kuratorem i \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Ligi Kobiet Polskich oraz nagrodami, m.in. Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania III stopnia. W 2006 r. i 2010 r. zosta\u0142a wybrana do Rady Miejskiej w Mielcu. Od roku akademickiego 2011\/2012 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. W 2019 r. zosta\u0142a wybrana do Mieleckiej Rady Senior\u00f3w na kadencj\u0119 2019-2023.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GADOMSKI DARIUSZ JAN,\u00a0<\/strong>urodzony 20 IX 1963 r. w J\u0119drzejowie, syn Jerzego i Barbary z W\u00f3jcickich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Studia na Wydziale Lekarskim (Oddzia\u0142 Stomatologii) Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1989 r. z dyplomem lekarza stomatologa. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony jako lekarz stomatolog w Zespole Opieki Zdrowotnej przy WSK \u201ePZL- Mielec\u201d, a od 1992 r. do 1999 r. pracowa\u0142 w Poradni Chirurgii Stomatologicznej. Od 1999 r. prowadzi wraz z \u017con\u0105 Regin\u0105 indywidualn\u0105 praktyk\u0119 stomatologiczn\u0105 w Mielcu i Radomy\u015blu Wielkim. Jego wielkie pasje pozazawodowe to: \u017ceglarstwo \u015br\u00f3dl\u0105dowe i morskie, podr\u00f3\u017cowanie i narciarstwo. Jest pierwszym mielczaninem, kt\u00f3ry jako cz\u0142onek za\u0142ogi\u00a0 przep\u0142yn\u0105\u0142 jachtem \u017caglowym przyl\u0105dek Horn (w 2010 r. i 2012 r.) i dotar\u0142 do Antarktydy (Antarktyczna Stacja Badawcza PAN im. H. Arctowskiego, angielska stacja badawcza Port Lockroy). Odby\u0142 te\u017c wiele rejs\u00f3w morskich po Oceanach: Spokojnym, Atlantyckim i Po\u0142udniowym (Ziemia Ognista, Patagonia) oraz po Morzach: \u015ar\u00f3dziemnym (Sardynia, Korsyka), Ba\u0142tyckim, P\u00f3\u0142nocnym i Adriatyckim. Jest uczestnikiem pierwszej w historii Polski wyprawy \u017ceglarskiej na Now\u0105 Ziemi\u0119 i Archipelag wysp Franciszka J\u00f3zefa I (Rosyjska Arktyka \u2013 Morze Barentsa i Morze Karskie), zorganizowanej w sierpniu 2013 r. Podczas rejsu jacht Barlovento 2 osi\u0105gn\u0105\u0142 pozycj\u0119 80 stopni 10 minut szeroko\u015bci p\u00f3\u0142nocnej, 1 750 km na p\u00f3\u0142noc od ko\u0142a podbiegunowego. (By\u0142 to 2. wynik na \u015bwiecie jacht\u00f3w turystycznych niewmarzaj\u0105cych w l\u00f3d.) W 2014 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w wyprawie: Islandia \u2013 wyspa Jan Mayen \u2013 Grenlandia \u2013 Spitsbergen \u2013 Norwegia. Z kolei w 2015 r. uczestniczy\u0142 w ramach projektu Lodowe Krainy w wyprawie \u017ceglarskiej wok\u00f3\u0142 Ziemi P\u00f3\u0142nocno-Wschodniej (druga co do wielko\u015bci wyspa Svalbardu) i tam 6 VIII pobito rekord \u015bwiata w wysoko\u015bci \u017ceglowania na wolnej wodzie na p\u00f3\u0142nocy (82 37,018 N). Za ten wyczyn za\u0142oga zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona drug\u0105 Honorow\u0105 Nagrod\u0105 \u201eRejs Roku 2015\u201d. W 2016 r. by\u0142 cz\u0142onkiem wyprawy na Alask\u0119 \u2013 z Kanady do USA. Kolejna wyprawa, kt\u00f3r\u0105 zorganizowano w 2017 r. na jachcie Nashachata 2,\u00a0 dotar\u0142a na Antarktyd\u0119 i po raz czwarty przep\u0142yn\u0119\u0142a Przyl\u0105dek Horn. Wtedy te\u017c\u00a0 przekroczono po\u0142udniowe ko\u0142o podbiegunowe oraz z\u0142o\u017cono wizyt\u0119 w stacjach antarktycznych – ameryka\u0144skiej i ukrai\u0144skiej. W 2019 r. jako cz\u0142onek za\u0142ogi bra\u0142 udzia\u0142 w rejsie: Rosyjska Arktyka \u2013 m.in. Archangielsk \u2013 wyspy Franciszka J\u00f3zefa I \u2013 wyspa Rudolfa. (Byli pierwszymi Polakami na tej wyspie.) Po przerwie spowodowanej pandemi\u0105 choroby COVID-19, w 2022 r. uczestniczy\u0142 w wyprawie do Kanady i Grenlandii. Jest jung\u0105 w mi\u0119dzynarodowym stowarzyszeniu \u017ceglarzy Bractwo Wybrze\u017ca Hermandad de la Costa i jego polskiego oddzia\u0142u Bractwa Wybrze\u017ca Mesa Kapr\u00f3w Polskich. Nale\u017cy te\u017c do Polskiego Bractwa Kaphornowc\u00f3w i Mieleckiego Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d.<\/p>\r\n

GADZIA\u0141A PIOTR W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 VI 1967 r. w Mielcu, syn Jana i Julii z Myszkowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1987 r. i tytu\u0142em: technik mechanik obr\u00f3bki skrawaniem. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 we wrze\u015bniu 1987 r. w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym SK \u201ePZL-Mielec\u201d jako \u015blusarz, ale ju\u017c po dw\u00f3ch miesi\u0105cach przeszed\u0142 do Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, gdzie do grudnia 1991 r. pracowa\u0142 jako monter instalacji. W tym okresie odby\u0142 te\u017c zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (1988-1990). Od 1992 r.\u00a0 do 1995 r. pracowa\u0142 dorywczo i r\u00f3wnocze\u015bnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. Uko\u0144czy\u0142 m.in. kursy: \u201ePe\u0142na ksi\u0119gowo\u015b\u0107 \u2013 ksi\u0119gi handlowe (wykorzystanie komputer\u00f3w do automatyzacji prac)\u201d i \u201eWykorzystanie komputera w pracy przez plastyk\u00f3w \u2013 pakiet graficzny CorelDRAW 3.0 PL\u201d.\u00a0\u00a0 Kolejnymi miejscami pracy by\u0142a Agencja Informacyjno-Reklamowa \u201eAIR-PRESS\u201d (specjalista ds. reklamy, projektant graficzny, grafik komputerowy \u2013 1995-1996), Oficyna Wydawnicza \u201ePRESS-MEDIA\u201d w Mielcu (pracownik sk\u0142adu komputerowego, grafik komputerowy kieruj\u0105cy zespo\u0142em pracownik\u00f3w i odpowiedzialny za ca\u0142o\u015b\u0107 prac w Dziale Komputerowym, 1996-2000). W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie (kierunek: zarz\u0105dzanie i marketing, specjalno\u015b\u0107: zarz\u0105dzanie firm\u0105) w Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie, a w 2002 r \u2013 studia magisterskie uzupe\u0142niaj\u0105ce (kierunek: zarz\u0105dzanie i marketing, specjalno\u015b\u0107: zarz\u0105dzanie dzia\u0142alno\u015bci\u0105 gospodarcz\u0105) na Politechnice Rzeszowskiej z tytu\u0142em magistra. Od marca 2000 r. do stycznia 2008 r. pracowa\u0142 w firmie Sygnity SA i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in.: konsultanta ds. wdro\u017ce\u0144, p.o. kierownika dzia\u0142u i asystenta zarz\u0105du z szerokim zakresem obowi\u0105zk\u00f3w. Po epizodzie w firmie \u201eSpiroflex\u201d, od wrze\u015bnia 2008 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Oficynie Wydawniczej \u201ePRESS-MEDIA\u201d i do lipca 2011 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa Dzia\u0142u Zaopatrzenia i Dzia\u0142u Kooperacji z Klientami. Nast\u0119pnymi miejscami pracy by\u0142y: Z.P.O.W. \u201eOrzech\u201d Kolbuszowa (kierownik Dzia\u0142u Marketingu i Zakup\u00f3w, 2011-2014) i po raz trzeci\u00a0 Oficyna Wydawnicza \u201ePRESS-MEDIA\u201d, gdzie powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora drukarni (2014-2022). W listopadzie 2022 r.\u00a0 powr\u00f3ci\u0142 do Agencji Wydawniczo-Reklamowej \u201eKorso\u201d Sp. z o.o. i pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora handlowego do 2024 r. Od 2024 r. po raz kolejny zosta\u0142 dyrektorem drukarni Oficyny Wydawniczej \u201ePRESS-MEDIA\u201d. Jest Zas\u0142u\u017conym Honorowym Dawc\u0105 Krwi i zosta\u0142 uhonorowany odznakami I, II i III stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAERTIG WANDA<\/strong>, urodzona 20 IX 1908 r. w Staro\u0142\u0119ce, c\u00f3rka Kazimierza i Heleny z Osuszkiewicz\u00f3w. Absolwentka Gimnazjum ss. Urszulanek i Pa\u0144stwowego Konserwatorium Muzycznego. W latach 30. pracowa\u0142a jako laborantka w prywatnej firmie ojca \u201eZak\u0142ady Elektryczne\u201d Sp. z o.o. w Poznaniu. W lutym 1940 r. rodzina Gaertig\u00f3w zosta\u0142a wysiedlona przez Niemc\u00f3w z Poznania i przewieziona do Mielca. Tu Kazimierz Gaertig uruchomi\u0142 sklep elektrotechniczny i zatrudni\u0142 w nim c\u00f3rk\u0119. Pracowa\u0142a te\u017c w pralni Dworza\u0144skiego w Mielcu. W lutym 1942 r. zosta\u0142a przyj\u0119ta do Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW) i zaprzysi\u0119\u017cona przez jej mieleckiego komendanta kpt. W\u0142adys\u0142awa Fliska. Przyj\u0119\u0142a pseudonim \u201eOrlica\u201d. Zorganizowa\u0142a dru\u017cyn\u0119 sanitarn\u0105 \u201eOrl\u0105t\u201d i zosta\u0142a jej komendantk\u0105. By\u0142a r\u00f3wnie\u017c kurierk\u0105, wykonywa\u0142a zadania z zakresu komunikacji pomi\u0119dzy Komendami NOW (a nast\u0119pnie AK): G\u0142\u00f3wn\u0105, Wojew\u00f3dzka i Powiatow\u0105. Przeprowadza\u0142a osoby zagro\u017cone aresztowaniem do oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich. Uczestniczy\u0142a w przeniesieniu ranych partyzant\u00f3w ze szpitala przy ul. Tanobrzeskiej w bezpieczne miejsce. Po otrzymaniu wiadomo\u015bci o zdekonspirowaniu przenios\u0142a si\u0119 do Warszawy i powr\u00f3ci\u0142a do Mielca dopiero w maju 1944 r. W porozumieniu z mieleckim dow\u00f3dztwem AK uruchomi\u0142a w piwnicy budynku przy Rynku konspiracyjny szpitalik, kt\u00f3ry chroniony by\u0142 przez oddzia\u0142 Mariana Manowskiego (ps. \u201e\u017buk\u201d). W czasie akcji \u201eBurza\u201d by\u0142a \u0142\u0105czniczk\u0105 oddzia\u0142u AK \u201eHejna\u0142\u201d. Za prac\u0119 w konspiracji zosta\u0142a odznaczona przez Komend\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 AK Srebrny Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w radzieckim szpitalu polowym urz\u0105dzonym na Smoczce, a od pa\u017adziernika 1944 r. w szpitalu miejskim na terenie osiedla fabrycznego. W grudniu tego\u017c roku zosta\u0142a aresztowana przez NKWD i wi\u0119ziona w areszcie UB, ale przy ko\u0144cu miesi\u0105ca zwolniono j\u0105. W lutym 1945 r. razem z rodzin\u0105 powr\u00f3ci\u0142a do Poznania i pracowa\u0142a jako laborantka w zak\u0142adzie ojca. Od sierpnia 1950 r., po upa\u0144stwowieniu zak\u0142adu ojca, podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Elektrycznej w Poznaniu, ale ze wzgl\u0119du na stan zdrowia musia\u0142a z niej zrezygnowa\u0107. W latach 1965-1968 pracowa\u0142a w pozna\u0144skim Miejskim Handlu Detalicznym na kierowniczym stanowisku. W 1968 r. przesz\u0142a na rent\u0119. Zmar\u0142a 22 I 1998 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAIK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 8 XII 1911 r. w Denk\u00f3wku ko\u0142o Ostrowca \u015awi\u0119tokrzyskiego, syn Wojciecha i Marianny z domu Wielgus. Absolwent Szko\u0142y Handlowej w Ostrowcu i Wydzia\u0142u Administracyjnego Instytutu Administracyjno-Gospodarczego w Krakowie w 1933 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy w Zambrowie ze stopniem plutonowego podchor\u0105\u017cego (1934 r.) oraz Dywizyjny Kurs Podchor\u0105\u017cych Rezerwy przy 79 Pu\u0142ku Piechoty Strzelc\u00f3w S\u0142onimskich im. Lwa Sapiehy w S\u0142onimiu, w wojew\u00f3dztwie nowogr\u00f3dzkim. Po odbyciu kolejnych \u0107wicze\u0144 wojskowych w charakterze dow\u00f3dcy plutonu ci\u0119\u017ckich karabin\u00f3w maszynowych (1935 i 1936 r.) zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy ze starsze\u0144stwem od 1 I 1937 r. W sierpniu 1936 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w Zak\u0142adach \u017belaznych i Papierni \u201eBodzech\u00f3w\u201d w Bodzechowie, pocz\u0105tkowo jako praktykant w ksi\u0119gowo\u015bci (1936), a p\u00f3\u017aniej w dziale statystyczno-obrachunkowym i korespondencyjnym (2 X 1936 – 16 IV 1937 r. ) Przez nieca\u0142y rok pracowa\u0142 w Sto\u0142pcach, wojew\u00f3dztwo nowogr\u00f3dzkie, a nast\u0119pnie w 1938 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 szefa kontroli technicznej w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych \u2013 Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2. Jeszcze w tym samym roku zmieni\u0142 prac\u0119, obejmuj\u0105c stanowisko ksi\u0119gowego w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych w Rzeszowie. W 1939 r. bra\u0142 udzia\u0142 w kolejnych \u0107wiczeniach wojskowych, tym razem w 2 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w w Sandomierzu. W ostatnich dniach sierpnia 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany do macierzystego pu\u0142ku w S\u0142onimiu i przydzielony do 2 batalionu pod dow\u00f3dztwem kapitana Adolfa Boraty\u0144skiego. 18 IX 1939 r. do S\u0142onimia wtargn\u0119\u0142y niespodziewanie oddzia\u0142y radzieckie Frontu Bia\u0142oruskiego i wzi\u0119\u0142y do niewoli \u017co\u0142nierzy polskich. Podporucznik Kazimierz Gaik zosta\u0142 skierowany do obozu specjalnego NKWD w Kozielsku i w kwietniu zamordowany w Katyniu, co potwierdza lista wywozowa nr 040\/2 z 16 IV 1940 r., poz. 7 oraz identyfikacja w czasie ekshumacji niemieckiej w 1943 r., kiedy zosta\u0142 oznaczony jako numer AM 02358. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Po\u015bmiertnie zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Kampanii Wrze\u015bniowej 1939 r. i Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej w 1939 r.\u201d oraz awansowany do stopnia porucznika. Jego nazwisko widnieje na tabliczkach memoratywnych w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, w Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie, na grobie rodzinnym na cmentarzu w Rzeszowie \u2013 Wilkowyi, na pomniku Katy\u0144skim przy ko\u015bciele Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusowego w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim oraz na mieleckiej \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty. Uczczono go te\u017c Katy\u0144skimi \u201eD\u0119bami Pami\u0119ci\u201d w Rzeszowie i Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJ FRYDERYK RYSZARD<\/strong>, urodzony 23 XI 1938 r. w Cyrance, syn Wojciecha i Karoliny z domu Anto\u0144. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC (dla pracuj\u0105cych) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 17 II 1955 r. w mieleckiej WSK jako \u015blusarz, a w p\u00f3\u017aniejszych latach pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, g\u0142\u00f3wnie w resorcie narz\u0119dziowym. By\u0142 m.in. kontrolerem, konstruktorem, st. konstruktorem, technologiem i st. technologiem. Uczestniczy\u0142 w produkcji m.in. w\u00f3zka golfowego, agregat\u00f3w ch\u0142odniczych i samochod\u00f3w-ch\u0142odni. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 sudia zawodowe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W roku 1980 zosta\u0142 oddelegowany do pracy w strukturach NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w WSK \u201ePZL- Mielec\u201d. W nocy z 12 na 13 grudnia 1991 r. (rozpocz\u0119cie stanu wojennego) zosta\u0142 internowany. Wi\u0119ziono go do 12 II 1982 r. W latach 1982-1989 pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach w WSK. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Klubu Inteligencji Katolickiej (KIK) i dzia\u0142aczem Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu. Od 1 I 1990 r. do 28 II 1995 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Stra\u017cy Przemys\u0142owej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142\u00a0cz\u0142onkiem Komisji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1993 r. nale\u017ca\u0142 do organizacji religijnej \u201eRycerstwo Niepokalanej\u201d. Jego artyku\u0142y o tematyce patriotycznej, religijnej i refleksyjnej zosta\u0142y opublikowane w \u201eIkonie\u201d (miesi\u0119cznik parafialny), \u201eInformatorze Rycerstwa Niepokalanej\u201d, \u201eWizjerze Regionalnym\u201d i \u201eNaszym Dzienniku\u201d.\u00a0Zmar\u0142 7 III 2016 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Odznaczony po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Oficerskim OOP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAJ \u2013 HOTEL I RESTAURACJA<\/strong>, firma utworzona przez ma\u0142\u017ce\u0144stwo Jacka i El\u017cbiet\u0119 Kie\u0142b\u00f3w w roku 1991 w domu Gajd\u00f3w (dziadk\u00f3w El\u017cbiety) przy ul. H. Sienkiewicza 97. W pierwszej kolejno\u015bci uruchomiono restauracj\u0119, a nast\u0119pnie hotel (10 pokoi). By\u0142 popularnym miejscem organizowania wesel i imprez okoliczno\u015bciowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAJ LESZEK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 IV 1933 r. w Wojs\u0142awiu, syn J\u00f3zefa i Bronis\u0142awy z domu Kania. Od 1944 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w LZS Smoczanka, a w 1947 r. zosta\u0142 pozyskany przez Stal Mielec. Gra\u0142 w dru\u017cynie junior\u00f3w (kr\u00f3tko), II dru\u017cynie senior\u00f3w i I dru\u017cynie, kt\u00f3ra wyst\u0119powa\u0142a w klasie A i walczy\u0142a o wej\u015bcie do II ligi. (Zdarzy\u0142o mu si\u0119 w 1950 r. wyst\u0105pi\u0107 w jednym dniu we wszystkich 3 wymienionych zespo\u0142ach w ca\u0142ych meczach!) W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Przemys\u0142owe przy WSK w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 do 1954 r. w tym\u017ce przedsi\u0119biorstwie na stanowiskach \u015blusarza i magazyniera. W latach 1954-1957 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w kompanii \u0142\u0105czno\u015bci 1 pu\u0142ku my\u015bliwskiego w Warszawie i gra\u0142 w A-klasowym zespole CWKS Lotnik Warszawa, znacz\u0105co przyczyniaj\u0105c si\u0119 do jego awansu do III ligi. W 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK Mielec (na stanowisko technologa) i gry w Stali, gdzie wyst\u0119powa\u0142 w I dru\u017cynie (II liga) i zespole rezerwowym (III liga). W 1960 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia przez Stal pierwszego w dziejach klubu (i wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego) awansu do I ligi. W I lidze w ci\u0105gu 2 sezon\u00f3w rozegra\u0142 24 mecze. Po spadku Stali z I ligi gra\u0142 w II-ligowym zespole (i jego rezerwie) do 1964 r. Zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 na skutek powtarzaj\u0105cych si\u0119 kontuzji i zbiegu niesprzyjaj\u0105cych okoliczno\u015bci. W WSK na stanowisku technologa pracowa\u0142 do emerytury w 1991 r. Zmar\u0142 12 V 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJDA HELENA FRANCISZKA (z domu RAJPOLD)<\/strong>, urodzona 2 V 1932 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wojciecha i Zofii z domu Wojtusiak. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matura w 1951 r. Po maturze pracowa\u0142a w Komendzie Powiatowej Powszechnej Organizacji \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201c i Szkole Podstawowej w Smoczce. W latach 1952-1958 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wizytatora j\u0119zyka polskiego Wydzia\u0142u O\u015bwiaty w Mielcu. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: filologia polska), a w 1976 r. studia na Wydziale Filologii Polskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Do 1962 r. uczy\u0142a w klasach pocz\u0105tkowych w Szkole Podstawowej Nr 3, a do 1975 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 j\u0119zyka polskiego w Szkole Podstawowej Nr 6. W latach 1975-1978 zosta\u0142a urlopowana do sprawowania funkcji sekretarza Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Mielcu. W 1978 r. powo\u0142ana zosta\u0142a na stanowisko dyrektora Podstawowego Studium Zawodowego w Mielcu, a w roku 1981 zosta\u0142a mianowana wicedyrektorem Szko\u0142y Podstawowej Nr 8 w Mielcu. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1991 r. Pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Zarz\u0105dzie Miejskim Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu i okresowo w kilku innych organizacjach. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem im. Dr Henryka Jordana i Srebrna Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Popularyzator Wiedzy \u2013 TWP\u201d. Zmar\u0142a 21 VI 1996 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJDA MARIUSZ FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 22 X 1957 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Heleny z domu Rajpold. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M.Kopernika w Mielcu, matura w 1976 r. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Warszawskiej z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera podstawowych problem\u00f3w techniki. W latach 1981-1985 odby\u0142 studia doktoranckie, a w 1986 r., po obronie pracy doktorskiej, otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk fizycznych. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1985 r. w Instytucie Polskiej Akademii Nauk (PAN) w Warszawie na stanowisku starszego asystenta. W 1987 r. przeszed\u0142 do Zak\u0142adu Fizyki Teoretycznej PAN i jako adiunkt pracowa\u0142 tam do 1990 r., m.in. odbywaj\u0105c w latach 1988-1989 sta\u017c na Uniwersytecie Arizony w Tucson (USA) i uczestnicz\u0105c, jako pracownik naukowy, w tamtejszych badaniach problem\u00f3w fuzji j\u0105drowej. Od 1990 r. pracuje w Instytucie Fizyki PAN w Warszawie, najpierw na stanowisku adiunkta, a nast\u0119pnie docenta. 20 XII 2001 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora habilitowanego. Jest profesorem na Uniwersytecie Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie. Prowadzi badania w dziedzinie optyki kwantowej i badania w\u0142asno\u015bci gaz\u00f3w kwantowych, a w szczeg\u00f3lno\u015bci kondensatu Bosego-Einsteina. Jest autorem ponad 30 publikacji w renomowanych mi\u0119dzynarodowych pismach naukowych, m.in. \u201ePhysical Review Letters\u201d, \u201ePhysical Review\u201d i \u201eJournal of Physics\u201d. W celach naukowych wielokrotnie wyje\u017cd\u017ca\u0142 do uniwersytet\u00f3w w Belgii i Niemczech. W roku 2011 otrzyma\u0142 tytu\u0142 naukowy profesora nauk fizycznych. Obecnie pracuje w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie oraz w Centrum Fizyki Teoretycznej PAN w Warszawie, gdzie jest zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego. Cz\u0142onek Rady Naukowej Instytutu Fizyki PAN, Rady Naukowej Centrum Fizyki Teoretycznej PAN, Rady Naukowej Krajowego Laboratorium Fizyki Atomowej i Molekularnej (KL FAMO) w Toruniu. Zajmuje si\u0119 fizyk\u0105 teoretyczn\u0105. Jego badania dotycz\u0105 teoretycznego opisu zjawisk zachodz\u0105cych w ultra zimnych gazach kwantowych. Sformu\u0142owa\u0142 metod\u0119 opisu kondensatu Boseg-Einsteina w temperaturze wi\u0119kszej od zera, zajmuje si\u0119 badaniami dynamicznych przej\u015b\u0107 fazowych, uk\u0142adami niskowymiarowymi oraz uk\u0142adami silnie skorelowanych atom\u00f3w w sieciach optycznych. Wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma o\u015brodkami w kraju i na \u015bwiecie. Jest autorem blisko 100 artyku\u0142\u00f3w naukowych opublikowanych w presti\u017cowych czasopismach fizycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJDA ZBIGNIEW FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 14 II 1930 r. w Budkach Nieznanowskich, powiat Kamionka Strumi\u0142owa, woj. tarnopolskie, syn Franciszka i Heleny z domu Kramm. Ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Podstawowej im. Marii Magdaleny we Lwowie. Wcze\u015bnie utraci\u0142 rodzic\u00f3w (matka zmar\u0142a, a ojca zamordowali bolszewicy). Za namow\u0105 babci praktykowa\u0142 w zawodzie fryzjerskim. Po wojnie uczy\u0142 si\u0119 w Pa\u0144stwowym Zak\u0142adzie Wychowawczo-Naukowym (dla sierot wojennych) w Krzeszowicach. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 1950 r. w Banku Rolnym Oddzia\u0142 w Mielcu. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Wojskowa Centrala Handlowa w Rzeszowie (1953), Rzemie\u015blnicza Sp\u00f3\u0142dzielnia Pracy w Mielcu (1953-1954), Bank Inwestycyjny Oddzia\u0142 w Mielcu (1954-1957) i Narodowy Bank Polski Oddzia\u0142 w Mielcu (1958-1974), gdzie pocz\u0105tkowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 inspektora ds. kontroli i finansowania WSK, a od 1969 r. by\u0142 naczelnikiem Wydzia\u0142u Kredyt\u00f3w. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do sprawnego kredytowania i realizacji szeregu mieleckich inwestycji, m.in. hali sportowo-widowiskowej i hotelu \u201eJubilat\u201d. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. W 1959 r. uko\u0144czy\u0142 w trybie zaocznym Technikum Ekonomiczne w Rzeszowie, w 1967 r. \u2013 Wy\u017csze Zawodowe Studium Administracyjne na UMCS w Lublinie, a w 1970 r. studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1974-1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Powiatowego Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu, a po likwidacji powiat\u00f3w (1975) i przekszta\u0142ceniach w GS \u201eSCh\u201d zosta\u0142 dyrektorem Zak\u0142adu Handlu w Mielcu, za\u015b po przekszta\u0142ceniu ZH w Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 \u201eJedno\u015b\u0107\u201d wybrano go jej prezesem. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Przejawia\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 70. i 80. pi\u0119ciokrotnie wybierany by\u0142 do Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 w niej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego komisji zajmuj\u0105cej si\u0119 bud\u017cetem miasta. Sprawowa\u0142 te\u017c inne funkcje, m.in.: \u0142awnika S\u0105du Powiatowego (lata 70.), wyk\u0142adowcy Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i przewodnicz\u0105cego jego Sekcji Ekonomicznej (lata 60. i 70.), prezesa LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec (lata 70.), prezesa Zarz\u0105du Miejskiego Ligi Obrony Kraju (lata 70.), prezesa i cz\u0142onka Zarz\u0105du Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201ePonowa\u201d oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d (lata 90.). W 1994 r. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku ksi\u0119gowego w firmie hiszpa\u0144skiej \u201ePOLSIENA\u201d w Czajkowej, a w 2000 r. zosta\u0142 dyrektorem tej firmy. Mieszka w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia i Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d, Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej i Srebrna Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142kowca\u201d. Zmar\u0142 18 I 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJDOWSKI \u0141UKASZ JERZY,<\/strong> urodzony 2 IV 1981 r. w Mielcu, syn Mariana i Anny z domu Stachowicz. Absolwent Liceum Technicznego (profil: kszta\u0142towanie i ochrona \u015brodowiska) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2000 r. Studia licencjackie na Wydziale Ekonomii i Zarz\u0105dzania Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu uko\u0144czy\u0142 w 2003 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomii i Stosunk\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych (kierunek: strategie rozwoju spo\u0142eczno-ekonomicznego) Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 2006 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Fundacji Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego w Mielcu na stanowisku specjalisty ds. \u015brodk\u00f3w pomocowych z UE (2006-2009). Od 2009 r. do 2017 r. pracowa\u0142 w Stowarzyszeniu Partnerstwo dla Rozwoju Obszar\u00f3w Wiejskich Ekonomika Nauka Tradycja PROWENT Lokalna Grupa Dzia\u0142ania w Mielcu jako specjalista ds. wdra\u017cania LSR i od 1 VI 2016 r. jako kierownik biura. 1 III 2017 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa Zarz\u0105du Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d SA. w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 26 VI 2018 r. W marcu 2019 r. ponownie powierzono mu funkcj\u0119 wiceprezesa ARR \u201eMARR\u201d w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do IX 2021 r., kiedy to powierzono mu funkcj\u0119 prezesa. Jest absolwentem Szko\u0142y Lider\u00f3w Miasta Mielca (2017 r.), zorganizowanej przez Fundacj\u0119 Szko\u0142a Lider\u00f3w. Uczestnik programu Polskiego Funduszu Rozwoju \u2013 Akademia Miast Przysz\u0142o\u015bci (2020 r.) Cz\u0142onek zespo\u0142u opracowuj\u0105cego \u201eLokaln\u0105 strategi\u0119 rozwoju dla gmin wiejskich i wiejsko-miejskich powiatu mieleckiego na lata 2007-2013\u201d i kierownik zespo\u0142u tej\u017ce strategii na lata 2014-2020. W latach szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 (Szko\u0142a Podstawowa nr 6, dru\u017cyny m\u0142odzie\u017cowe Stal Mielec), a w latach 2000-2002 gra\u0142 w I zespole Stali Mielec (w\u00f3wczas IV liga).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJEK BOGUS\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 III 1950 r. w Gliwicach, syn Stanis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu \u017burek. Uczy\u0142 si\u0119 w Technikum Mechanicznym w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 kursy: mechanika obs\u0142ugi samolot\u00f3w, mechanika pok\u0142adowego i mechanika napraw oraz Techniczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu w 1969 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 11 IX 1968 r. w Zak\u0142adzie Lotniczym WSK Mielec. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w latach 1969-1971 (TSWL w Zamo\u015bciu i 13 Pu\u0142k Lotnictwa Transportowego w Krakowie). W latach 1971-1999 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku mechanika lotniczego obs\u0142ugi i mechanika pok\u0142adowego. Uczestniczy\u0142 m.in. w monta\u017cu i oblotach samolot\u00f3w An-2 oraz monta\u017cu samolot\u00f3w \u201eDromader\u201d w Wenezueli, obs\u0142udze An-2 w Brazylii i Kolumbii, przebazowywaniu An-2 i \u201eDromader\u00f3w\u201d do Turcji oraz szkoleniu tamtejszego personelu naziemnego, a tak\u017ce przebazowywaniu mieleckich samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w do Grecji, Hiszpanii, W\u0142och i ZSRR. W powietrzu sp\u0119dzi\u0142 og\u00f3\u0142em oko\u0142o 1900 godzin. W 1997 r. (22 VII \u2013 22 X) by\u0142 cz\u0142onkiem za\u0142ogi samolotu An-2 SP- DLA, kt\u00f3ry odby\u0142 jedyny w swym rodzaju i w dziejach polskiego lotnictwa lot dooko\u0142a \u015bwiata. (Pe\u0142ni\u0142 rol\u0119 mechanika; pilotem by\u0142 Waldemar Miszkurka, a w cz\u0119\u015bci lotu pomaga\u0142 im Andrzej Szyma\u0144ski.) Trasa lotu sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z 32 etap\u00f3w i przebiega\u0142a m.in. nad terytoriami 26 pa\u0144stw oraz wieloma akwenami wodnymi. W 1999 r. przeszed\u0142 na zasi\u0142ek przedemerytalny. Od wielu lat pracuje spo\u0142ecznie w strukturach samorz\u0105du osiedla Lotnik\u00f3w w Mielcu, od 1999 r. by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Osiedla Lotnik\u00f3w. Pe\u0142ni\u0142 funkcje radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w kadencji 1988- 1990 oraz \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Mielcu w latach 90. Od 1997 r. jest cz\u0142onkiem stowarzyszenia PROMLOT w Mielcu, kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wnym celem jest promowanie lotnictwa. W 2001 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Lotnik\u00f3w, a w 2002 r. na radnego Rady Miejskiej w Mielcu. Funkcj\u0119 radnego Rady Miejskiej w Mielcu pe\u0142ni\u0142 do 2006 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJEK ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 10 II 1957 r. w Bochni, syn Antoniego i Zdzis\u0142awy z domu Matus. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Niepo\u0142omicach, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Pomaturalne Studium Poligraficzne w Krakowie w 1977 r. W latach 1977-1980 pracowa\u0142 w Akademii Ekonomicznej w Krakowie w kom\u00f3rce fotograficzno-poligraficznej, a w 1980 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do drukarni zak\u0142adowej WSK Mielec. W 1984 r. zosta\u0142 zatrudniony w Rolniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Produkcyjnej w Sadkowej G\u00f3rze k. Mielca jako brygadzista, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Sp\u00f3\u0142dzielni. W 1993 r. odszed\u0142 ze Sp\u00f3\u0142dzielni i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad poligraficzny w P\u0142awie k. Mielca. Firma rozwija\u0142a si\u0119 dynamicznie, tote\u017c w 2003 r. wybudowa\u0142 drukarni\u0119 w Mielcu przy ul. J. Korczaka i wyposa\u017cy\u0142 j\u0105 w nowoczesne urz\u0105dzenia poligraficzne. Odt\u0105d wykonuje pe\u0142ny zakres us\u0142ug poligraficznych, w tym albumy, ksi\u0105\u017cki, czasopisma, kalendarze, plakaty, zaproszenia itp. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w prace spo\u0142eczne. W latach 90. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady So\u0142eckiej w P\u0142awie i do \u015bmierci w 2014 r. cz\u0142onkiem OSP w P\u0142awie. Wyr\u00f3\u017cniony Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Zmar\u0142 w nocy z 27 na 28 X 2014 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej. Po jego \u015bmierci zak\u0142adem poligraficznym kieruje \u017cona – Zdzis\u0142awa Gajek.<\/p>\r\n

GAJEK-TRZPIS BEATA ANITA (z domu GAJEK<\/strong>), urodzona 25 V 1990 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zbigniewa i Zdzis\u0142awy z domu Borowiec. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2009 r. Studiowa\u0142a na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie – studia licencjackie z logistyki mi\u0119dzynarodowej uko\u0144czy\u0142a w 2012 r., a studia magisterskie z zakresu zarz\u0105dzania sprzeda\u017c\u0105 w produkcji i handlu w 2014 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od praktyki w firmie Control Process S.A. (III \u2013 V 2013 r.) i sta\u017cu w RR Donnelley (XI 2013 r. \u2013 VI 2014 r.). Od 20 X 2014 r. do 30 IX 2022 r. pracowa\u0142a w rodzinnym Zak\u0142adzie Poligraficznym Z. Gajek w Mielcu, a od 1 X 2022 r. jest w\u0142a\u015bcicielk\u0105 Drukarni Gajek Beata Gajek-Trzpis i zarz\u0105dza t\u0105 firm\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJEWSKI ANDRZEJ KAROL<\/strong>, urodzony 3 I 1936 r. w Katowicach, syn Stefana i Olgi z domu Wanura. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. A. Mickiewicza w Katowicach, matura w 1954 r. W latach szkolnych (jako junior) gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w katowickim klubie Baildon. W roku 1958 uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek nauczycielski + pi\u0142ka no\u017cna) i uzyska\u0142 tytu\u0142y magistra oraz trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy. W okresie studi\u00f3w gra\u0142 w III-ligowym AWF Warszawa (do 1957 r.) oraz Polonii Warszawa (1957-1960), przyczyniaj\u0105c si\u0119 do jej awansu z III do II ligi w 1959 r. W latach 1961-1966 wyst\u0119powa\u0142 w GKS Katowice (awans z III do II ligi w sezonie 1962\/1963 i do I ligi w sezonie 1964\/1965). W 1966 r. zorganizowa\u0142 w Gwardii Katowice szk\u00f3\u0142k\u0119 pi\u0142karsk\u0105 i prowadzi\u0142 j\u0105 do 1968 r. (M.in. wyszed\u0142 z niej Wojciech Rudy \u2013 p\u00f3\u017aniejszy reprezentant Polski i s\u0119dzia pi\u0142karski.) W 1968 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 trenerem III-ligowej w\u00f3wczas Stali. W sezonie 1968\/1969 wywalczy\u0142 z ni\u0105 awans do II ligi, a w sezonie 1969\/1970 \u2013 awans do I ligi (ekstraklasy)! W I lidze Stal pod jego opiek\u0105 zaj\u0119\u0142a kolejno: 10. miejsce (1970\/1971), 5. miejsce (1971\/1972) i 3. miejsce na p\u00f3\u0142metku rozgrywek sezonu 1972\/1973. W czasie pobytu w Stali otrzyma\u0142 I klas\u0119 trenersk\u0105. Przed rund\u0105 wiosenn\u0105 wyjecha\u0142 z Mielca i zosta\u0142 trenerem III-ligowego Motoru Lublin, wprowadzaj\u0105c go po rundzie wiosennej do II ligi. (W tym czasie mielecka Stal pod opiek\u0105 K. Konthy wywalczy\u0142a mistrzostwo Polski.) W nast\u0119pnych latach trenowa\u0142 dru\u017cyny: G\u00f3rnika Zabrze, GKS Katowice (awans do I ligi w sezonie 1977\/1978), Avii \u015awidnik i GKS Tychy. Po odniesieniu powa\u017cnej kontuzji lekarze zalecili mu ca\u0142kowity odpoczynek od pracy. Dopiero po kilku latach powr\u00f3ci\u0142 do \u017cycia sportowego i trenowa\u0142 zespo\u0142y \u015bl\u0105skiej ligi okr\u0119gowej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZPN. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1995 r. Zmar\u0142 2 VII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Katowicach – Panewnikach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAJEWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 II 1943 r. w D\u0142u\u017ccu, syn W\u0142adys\u0142awa i Bronis\u0142awy. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, matura w 1964 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1961 r. w WSK Mielec jako mechanik, a po dw\u00f3ch latach zosta\u0142 brygadzist\u0105. W latach 1964-1966 pracowa\u0142 w TSWL w Zamo\u015bciu, a od 1966 r. do 1972 r. ponownie w WSK Mielec na stanowisku starszego konstruktora, a nast\u0119pnie kierownika biura technologicznego. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika oraz przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do przedsi\u0119biorstwa \u201ePOLGAZ\u201d w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje: zast\u0119pcy kierownika d\/s technicznych (1972-1976), zast\u0119pcy dyrektora d\/s technicznych (1976-1982) i dyrektora (1982-1993). Po restrukturyzacji przedsi\u0119biorstwa zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du \u201eLinde Gaz Polska\u201d w Krakowie (1993-1996). Od 1996 r. sprawuje funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du \u201eJOONGPOL\u201d w Mielcu. Opr\u00f3cz pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1980-1984 by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a w latach 1984-1988 \u2013 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1990-1998 pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie Ligi Obrony Kraju w Mielcu, najpierw jako cz\u0142onek, a p\u00f3\u017aniej prezes.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJEWSKI WALERIAN<\/strong>, inspektor szkolny. W roku szkolnym 1907\/1908 zosta\u0142 kierownikiem nowo utworzonej Szko\u0142y M\u0119skiej w Chrzanowie. W 1911 r. jako sekretarz Towarzystwa Prywatnego Gimnazjum Realnego w Chrzanowie przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania tego\u017c Gimnazjum. Do Mielca przyby\u0142 z Bochni w 1921 r. Opr\u00f3cz wykonywania czynno\u015bci inspektora pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Szkolnej Powiatowej w Mielcu, powo\u0142anej 10 VIII 1921 r. W Mielcu pracowa\u0142 (wzorowo i z wielkim zaanga\u017cowaniem, co podkre\u015blano w protoko\u0142ach powizytacyjnych) do 1929 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Nowego S\u0105cza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"GAJEWSKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 9 VIII 1950 r. w Raciborzu, syn Ludwika i Janiny z domu Stawiarczyk. Absolwent Technikum Kolejowego Ministerstwa Komunikacji w Lublinie, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (1975) i na Politechnice Rzeszowskiej (1979). W 1975 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych elektrycznych, a w 1986 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora do spraw organizacji szkolenia zawodowego. Uko\u0144czy\u0142 Studium Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 dla kandydat\u00f3w na stanowiska kierownicze (Rzesz\u00f3w, 1982) oraz Studium Podyplomowe Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 dla Dyrektor\u00f3w (Warszawa-Kalisz, 1986). W 1985 r. uzyska\u0142 pierwszy, a w 1988 r. drugi stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. W czasopismach fachowych (\u201eO\u015bwiata Doros\u0142ych\u201d, \u201eSzko\u0142a Zawodowa\u201d) publikowa\u0142 artyku\u0142y dotycz\u0105ce organizacji kszta\u0142cenia zawodowego. W 1989 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 i rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAJOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (280 m) ulica na osiedlu Dziubk\u00f3w. Biegnie od ul. Partyzant\u00f3w (w niedalekiej odleg\u0142o\u015bci od skrzy\u017cowania ulic Wolno\u015bci i Kr\u00f3lowej Jadwigi) do ul. Metalowc\u00f3w. Krzy\u017cuje si\u0119 z ul. Osiedlow\u0105 i stanowi dla\u0144 (czyli niemal ca\u0142ego osiedla Dziubk\u00f3w) po\u0142\u0105czenie z ul. Partyzant\u00f3w i ul. Wolno\u015bci. Powsta\u0142a w po\u0142owie lat 70. XX w. po przeznaczeniu teren\u00f3w Dziubkowa na cele budownictwa mieszkaniowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 22 I 1975 r. W 2003 r. przeprowadzono remont i modernizacj\u0119, m.in. po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki brukowej. W 2008 r. zbudowano jej boczn\u0105 odnog\u0119. Tw\u00f3rcy nazwy ulicy pragn\u0119li w ten spos\u00f3b upami\u0119tni\u0107 istnienie niegdy\u015b na tym terenie niewielkich gaik\u00f3w przy Lesie Cyranowskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJOWIEC BOGUMI\u0141A (z domu Podolska)<\/strong>, urodzona 22 I 1934 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Heleny z domu Bauer. Absolwentka Gimnazjum i Liceum Handlowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1952 r. W latach 1946-1949 nale\u017ca\u0142a do ZHP i po kursie dru\u017cynowych w Ustce prowadzi\u0142a (kr\u00f3tko, bo rozwi\u0105zano ZHP) dru\u017cyn\u0119 w Gimnazjum Handlowym. Studia wy\u017csze odby\u0142a w latach 1952-1956 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Od 1956 r. do 1986 r. pracowa\u0142a w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu j. polskiego. Po 1986 r. przez kilka lat pracowa\u0142a w tym\u017ce liceum w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Uczy\u0142a tak\u017ce j. polskiego w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym dla Pracuj\u0105cych w Mielcu oraz okresowo (na tzw. \u201ezast\u0119pstwach\u201d) w II LO im. M. Kopernika w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 samokszta\u0142ceniow\u0105 i doskonalenie metodyczne nauczycieli, m.in. w latach 60. prowadzi\u0142a wyk\u0142ady na kursach dla polonist\u00f3w ze szk\u00f3\u0142 podstawowych, a w latach 70. by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 zespo\u0142u metodycznego nauczycieli j. polskiego szk\u00f3\u0142 \u015brednich z terenu Mielca. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Przedmiotem jej pozazawodowych zainteresowa\u0144 by\u0142o \u017cycie kulturalne regionu mieleckiego. Uczestniczy\u0142a w pracach redakcyjnych tomu 3.\u00a0Mielec. Studia z dziej\u00f3w miasta i regionu.<\/em>\u00a0W latach 90. w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a w 1998 r. zosta\u0142a wybrana do jego zarz\u0105du. Publikowa\u0142a artyku\u0142y w mieleckich tygodnikach: \u201eG\u0142os Mielecki\u201d i \u201eKorso\u201d, m.in. wspomnienia o ks. Henryku Arczewskim oraz w wydawnictwie TMZM \u201eMieleckie Zapiski\u201c, m.in. recenzje i notatki o ksi\u0105\u017ckach. Napisa\u0142a i wyda\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0119 o historii w\u0142asnej rodziny (Podolscy,<\/em>\u00a0Mielec 2001). By\u0142a cz\u0142onkiem rzeszowskiego Oddzia\u0142u Towarzystwa Literackiego im. A. Mickiewicza w Rzeszowie. Z okazji 105. rocznicy powstania Gimnazjum w Mielcu (1905-2010) wydano broszur\u0119 z dwoma jej opracowaniami:\u00a0Bursa gimnazjalna pw. \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki<\/em>\u00a0i\u00a0W cieniu mieleckiego Gimnazjum 1938-1951.<\/em> W 2005 r. zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, a w 2009 r. mieleck\u0105 nagrod\u0105 Albertus za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w dziedzinie kultury. By\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du TMZM im. W. Szafera w Mielcu w kadencji 2006-2010 i zosta\u0142a wybrana na kadencj\u0119 2010-2014. Zmar\u0142a 2 III 2021 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAJOWIEC W\u0141ADYS\u0141AW HENRYK<\/strong>, urodzony 30 IX 1930 r. w Por\u0119bie Dzier\u017cnej, pow. olkuski, syn J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy z domu Korandy. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego o profilu humanistycznym w Wolbromiu, matura w 1950 r. Studia wy\u017csze I stopnia z zakresu matematyki odby\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Katowicach w latach 1950-1953. Po studiach nakazem pracy zosta\u0142 skierowany do Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ustrzykach Dolnych, ale obiektywne przyczyny sprawi\u0142y, \u017ce w po\u0142owie roku szkolnego przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do organizowanego w Mielcu-Osiedlu Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (p\u00f3\u017aniej LO Nr 27 i II LO im. M. Kopernika). W latach 1954-1972 by\u0142 nauczycielem matematyki, w okresie od 1972 r. do 1988 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora, a na emeryturze od 1988 r do 1994 r. uczy\u0142 matematyki w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki. Jego prac\u0119 magistersk\u0105 wyr\u00f3\u017cniono poprzez opublikowanie w \u201eRoczniku Naukowo-Dydaktycznym WSP w Krakowie\u201d w 1966 r. W tej\u017ce uczelni uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studia podyplomowe z matematyki. Zdoby\u0142 specjalizacj\u0119 II stopnia z zakresu matematyki. Odby\u0142 studia organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105, organizowane w Warszawie przez Ministerstwo O\u015bwiaty. W spos\u00f3b znacz\u0105cy przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju zarz\u0105dzanej szko\u0142y. Uczestniczy\u0142 w ko\u0144cowym etapie budowy jej budynku g\u0142\u00f3wnego przy ul. S. \u017beromskiego, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 jego urz\u0105dzeniem, budow\u0105 zespo\u0142u boisk sportowych i zagospodarowaniem teren\u00f3w wok\u00f3\u0142 szko\u0142y. Istotnie wp\u0142yn\u0105\u0142 na uzyskanie przez szko\u0142\u0119 wysokiego poziomu nauczania, czego efektami by\u0142y m.in. coroczne liczne sukcesy w olimpiadach przedmiotowych. (Sam przygotowa\u0142 6 finalist\u00f3w Centralnej Olimpiady Matematycznej.) Te osi\u0105gni\u0119cia oraz wysoki procent absolwent\u00f3w pomy\u015blnie zdaj\u0105cych egzaminy na wy\u017csze uczelnie zadecydowa\u0142y o zaliczeniu mieleckiego II LO do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Tw\u00f3rczych (12 szk\u00f3\u0142 w kraju), a p\u00f3\u017aniej do Klubu Przoduj\u0105cych Szk\u00f3\u0142. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Wojew\u00f3dzkim O\u015brodkiem Metodycznym w Rzeszowie i prowadzi\u0142 wyk\u0142ady dla nauczycieli matematyki ze szk\u00f3\u0142 \u015brednich. W latach 80. okresowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego zespo\u0142u szkoleniowego dyrektor\u00f3w lice\u00f3w og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych z terenu woj. rzeszowskiego. Radny Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w latach 1978-1981. Odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Srebrnym Medalem za Obronno\u015b\u0107 Kraju oraz wyr\u00f3\u017cniony nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. W 1986 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Jako wolontariusz prowadzi\u0142 zaj\u0119cia w KCEM \u201eKana\u201d w Mielcu.\u00a0Zmar\u0142 24 X 2016 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

GALA, CENTRUM TA\u0143CA GALA,<\/strong> og\u00f3lnodost\u0119pna szko\u0142a ta\u0144ca za\u0142o\u017cona przez Mariusza Sosi\u0144skiego w 2005 r. przy Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu. Jej podstawowym celem jest kszta\u0142towanie umiej\u0119tno\u015bci tanecznych dzieci, m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych. Nazwa pozostaje aktualna dla grup dzia\u0142aj\u0105cych przy SCK Mielec. W pierwszym etapie dzia\u0142alno\u015bci wyselekcjonowane z grup tanecznych pary (g\u0142\u00f3wnie w kategoriach dzieci\u0119cych) zacz\u0119\u0142y wyr\u00f3\u017cnia\u0107 si\u0119 na mistrzostwach okr\u0119gu podkarpackiego. W grudniu 2009 r. Mariusz Sosi\u0144ski za\u0142o\u017cy\u0142 dodatkowo Centrum Ta\u0144ca Gala jako dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Kolejny etap dzia\u0142alno\u015bci Gali zosta\u0142 uwarunkowany obostrzeniami sanitarnymi zwi\u0105zanymi z pandemi\u0105 gro\u017anej choroby COVID-19 w 2020 r., m.in. czasowym zawieszeniem dzia\u0142alno\u015bci dom\u00f3w kultury. Chc\u0105c utrzyma\u0107 pary na wysokim poziomie i w gotowo\u015bci startowej, Mariusz Sosi\u0144ski prowadzi\u0142 tancerzy w sali w IN-Tech 2\u00a0 (dawna aula Technikum Mechanicznego), korzystaj\u0105c z uprawnie\u0144 sportowc\u00f3w do dzia\u0142alno\u015bci podczas epidemii, i odt\u0105d jest to g\u0142\u00f3wna baza Gali. Ponadto, po zniesieniu obostrze\u0144, wznowiono zaj\u0119cia w DK SCK. Do 2020 r. cz\u0142onkiem wspieraj\u0105cym Polskiego Towarzystwa Tanecznego Okr\u0119g Podkarpacki by\u0142o Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu, a od 2020 r. – Centrum Ta\u0144ca Gala Mariusz Sosi\u0144ski. Poza podstawowymi zaj\u0119ciami w Mielcu pary corocznie\u00a0 wyje\u017cd\u017caj\u0105 na dziesi\u0119ciodniowy ob\u00f3z taneczny oraz bior\u0105 udzia\u0142 w szkoleniach wyjazdowych w o\u015brodkach tanecznych. Przez pewien czas CT Gala organizowa\u0142a te\u017c w\u0142asny Og\u00f3lnopolski Turniej Ta\u0144ca Towarzyskiego w Mielcu. Dla utrzymania ci\u0105g\u0142o\u015bci funkcjonowania CT Gala corocznie prowadzi nab\u00f3r do r\u00f3\u017cnych grup zaj\u0119ciowych w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych. Najlepsze pary uczestnicz\u0105 w turniejach krajowych, w tym r\u00f3wnie\u017c o randze mistrzostw Polski oraz ostatnio w turniejach mi\u0119dzynarodowych. Do niedawna liderem by\u0142a para Izabela \u0141ukaszek i Damian Ortyl, kt\u00f3ra posiada\u0142a klas\u0119 A w ta\u0144cach standardowych. Po zako\u0144czeniu kariery wyczynowej Izabela \u0141ukaszek i Damian Ortyl zostali trenerami w CT Gala. Od 2023 r. najwi\u0119ksze sukcesy osi\u0105ga para Alicja Potoczna i Gabriel Krakowski. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia krajowe: *2023: 21 X (Zielona G\u00f3ra) – Mistrzostwa Polski Polskiego Towarzystwa Tanecznego \u2013 1. miejsce 12-13 lat Open ta\u0144ce standardowe;\u00a0 18 XI (Warszawa) \u2013 Mistrzostwa Polski PTT \u2013 3. miejsce 12-13 lat Open ta\u0144ce latynoameryka\u0144skie; 25 XI (Krak\u00f3w \u2013 Kolna) – Mistrzostwa Polski PTT w 10 ta\u0144cach – 1. miejsce 12-13 lat Open; *2024 r.: 8 VI (Zabrze) – Polish Open Championships PTT – 1. miejsce do 14 lat Open w ta\u0144cach standardowych oraz 3. miejsce do lat 14 Open w ta\u0144cach latynoameryka\u0144skich; 9 VI (Zabrze) – Polish Open Championships PTT – 1. miejsce do 14 lat Open kombinacja 10 ta\u0144c\u00f3w.<\/p>\r\n

W 2024 r. Alicja Potoczna i Gabriel Krakowski odnie\u015bli te\u017c pierwsze powa\u017cne sukcesy mi\u0119dzynarodowe. Podczas turnieju The Open World w Blackpool (Anglia) w kategorii The Open Worlds Nallroom Under 14 zaj\u0119li w finale 6. miejsce, w kategorii The Open Worlds 14 Quickstep Challenge zdobyli 3. miejsce, a w kategorii The Open Worlds Under 14 Cha Cha Cha Challenge awansowali do fina\u0142u i zaj\u0119li 6. miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALAS PIOTR<\/strong>, urodzony 26 XI 1887 r. w Lubomierzu ko\u0142o Bochni. W mieleckim gimnazjum pracowa\u0142 od IX 1917 r. do IV 1920 r. jako nauczyciel j\u0119zyk\u00f3w: \u0142aci\u0144skiego, greckiego i niemieckiego oraz historii. By\u0142 te\u017c zawiadowc\u0105 gabinetu archeologicznego. Po wyje\u017adzie z Mielca pracowa\u0142 jako nauczyciel gimnazjalny w Bochni, a w latach 1938-1939 i 1944-1947 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora gimnazjum w Bochni. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 tajne nauczanie. Poza prac\u0105 nauczycielsk\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 kultur\u0105 ludow\u0105 i nazwami geograficznymi, a wyniki bada\u0144 publikowa\u0142 w czasopismach fachowych, m.in. Przyk\u0142ady na star\u0105 robot\u0119 z Bochni i z Tatr (\u201eJ\u0119zyk Polski\u201c 1\/1956), Berek (\u201eJ\u0119zyk Polski\u201d 2\/1957), Jug (\u201eJ\u0119zyk Polski\u201d 3\/1957), G\u00f3rale z Podhala w Lubomierzu nad Stradomk\u0105 (\u201eEtnografia Polska\u201c 2\/1959). By\u0142 tak\u017ce mi\u0142o\u015bnikiem i organizatorem turystyki, m.in. organizowa\u0142 obozy krajoznawcze dla m\u0142odzie\u017cy szkolnej z ca\u0142ej Polski. Po zorganizowaniu obozu w Jurgowie (1935) opublikowa\u0142 sprawozdanie, w kt\u00f3rym zawar\u0142 kompendium wiadomo\u015bci o tej podtatrza\u0144skiej wsi (Pierwszy m\u0119ski ob\u00f3z krajoznawczy w Jurgowie, \u201eOrli Lot\u201c 7-8\/1935). Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 oddzia\u0142\u00f3w Polskiego Towarzystwa Turystycznego w Bochni i Tarnowie. Zmar\u0142 6 I 1975 r. Pochowany na cmentarzu w Bochni. Jego imieniem nazwano jedn\u0105 z ulic w Bochni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALERIA<\/strong>, salon wystawowy po\u0142\u0105czony ze sprzeda\u017c\u0105 dzie\u0142 sztuki. Do lat 80. XX w. nie by\u0142o w Mielcu galerii w pe\u0142nym tego s\u0142owa znaczeniu. Systematyczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wystawiennicz\u0105, niekiedy po\u0142\u0105czon\u0105 ze sprzeda\u017c\u0105, rozpocz\u0119to w Galerii Robotniczego Centrum Kultury w ko\u0144cowych latach 80. Wydarzeniami kulturalnymi by\u0142y wtedy wystawy: \u201eMalarstwo Jacka Malczewskiego\u201d (marzec 1988 r.) i \u201eMa\u0142a Panorama Rac\u0142awicka\u201d Jana Styki i Wojciecha Kossaka, zorganizowane we wsp\u00f3\u0142pracy z Muzeum Narodowym w Krakowie. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 Galerii RCK (p\u00f3\u017aniej SCK) by\u0142a kontynuowana w coraz szerszym zakresie w latach 90. Do ko\u0144ca 2000 r. zorganizowano ponad 100 wystaw malarstwa i rze\u017aby oraz innych dzie\u0142 plastycznych, w tym cz\u0119\u015b\u0107 ze sprzeda\u017c\u0105. Funkcj\u0119 galerii pe\u0142ni\u0142a te\u017c sala wystawowa Filii \u201eJadern\u00f3wka\u201d Muzeum Regionalnego, oddanej do u\u017cytku 3 V 1987 r. Pierwsz\u0105 wi\u0119ksz\u0105 ekspozycj\u0105 by\u0142a wystawa \u201eMalarstwo i grafika Polski po\u0142udniowo- wschodniej\u201d (marzec 1988 r.). Do ko\u0144ca 2000 r. zorganizowano kilkadziesi\u0105t wystaw malarstwa i rze\u017aby, po\u0142\u0105czonych niekiedy ze sprzeda\u017c\u0105, w tym coroczne wystawy Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Spo\u015br\u00f3d ma\u0142ych, okresowo funkcjonuj\u0105cych galerii wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119: galeria w sklepie \u201eFOTO LAB\u201d Stanis\u0142awa i Anny Bryg\u00f3w w CHU \u201ePasa\u017c\u201d (od 1995 r.) oraz \u201eMa\u0142a galeria \u2013 GAGA\u201d W\u0142odzimierza i Krystyny G\u0105siewskich przy ul. A. Mickiewicza 15 (czynna od 1997 r.). Ju\u017c w XXI w. rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Galeria ESCEK w DK SCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALERIA AURA<\/strong>, obiekt handlowy przy ul. E. Biernackiego, zbudowany przez sp\u00f3\u0142k\u0119 IVS z D\u0119bicy. Jego ca\u0142kowita powierzchnia wynosi 2400 m2. Zosta\u0142 otwarty 5 IV 2011 r. Pocz\u0105tkowo mie\u015bci\u0142y si\u0119 w nim sklepy takich firm jak: Polomarket, Rossman, Pepco, House, Recman, CCC, a tak\u017ce: piekarnia,ksi\u0119garnia, apteka, salon prasowy, optyk i gastronomia. P\u00f3\u017aniej cz\u0119\u015b\u0107 z nich opu\u015bci\u0142a „Aur\u0119”, a pojawi\u0142y si\u0119 nowe marki, m.in. sklep spo\u017cywczy Mila.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALERIA NAVIGATOR<\/strong>, pierwsze tego typu centrum handlowe w Mielcu, usytuowane na posesji przy ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy 4. Ma oko\u0142o 33,2 tys. metr\u00f3w kwadratowych powierzchni ca\u0142kowitej i oko\u0142o 25 tys. metr\u00f3w kwadratowych powierzchni najmu. W kompleksie obiekt\u00f3w znajduje si\u0119 oko\u0142o 70 sklep\u00f3w i punkt\u00f3w us\u0142ugowych r\u00f3\u017cnych marek handlowych, m.in. hipermarket E.Leclerc, centrum fitness, strefa food court i multipleks kinowy. Przy Galerii Navigator znajduje si\u0119 1100 miejsc parkingowych. Pierwszym dyrektorem zosta\u0142 mianowany Aleksander Moenert. Otwarcie Galerii odby\u0142o si\u0119 16 XI 2016 r. \u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALERIANNA<\/strong>, plac\u00f3wka wystawowo-us\u0142ugowa mieleckiej Firmy Foto Lab Stanis\u0142awa Bryga. Znajduje si\u0119 w Centrum Handlowo-Us\u0142ugowym \u201ePasa\u017c\u201d przy ul. Dworcowej 4. Powsta\u0142a w 2009 r. z po\u0142\u0105czenia czynnej od wielu lat galerii obraz\u00f3w w sklepie Foto Lab i pracowni Foto Lab oprawiaj\u0105cej obrazy. Pe\u0142ni funkcj\u0119 galerii obraz\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie autorstwa mieleckich tw\u00f3rc\u00f3w. Jest miejscem wernisa\u017cy i spotka\u0144 artyst\u00f3w. Ponadto wykonywane s\u0105 oprawy obraz\u00f3w, grafik, haft\u00f3w i fotografii. Jako pierwsza na Podkarpaciu wprowadzi\u0142a innowacyjny styl oprawy obraz\u00f3w, daj\u0105cy oryginalne i inspiruj\u0105ce mo\u017cliwo\u015bci wycinania passe-partout.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GALICA LESZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 22 II 1968 r. w Mielcu, syn Fryderyka i Stanis\u0142awy z domu Latawiec. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1987 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym \u201eHosianum\u201d w Olsztynie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 1994 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafii Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego w Olsztynie (1994-1998), a nast\u0119pnie zosta\u0142 mianowany proboszczem w parafii b\u0142. Reginy Protmann w Gronowie i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 30 VI 2007 r. Od 1 VII 2007 r. jest proboszczem bazyliki mniejszej \u015bw. Katarzyny Aleksandryjskiej w Braniewie. Ponadto pe\u0142ni szereg innych funkcji, m.in.: kapelana Zak\u0142adu Karnego w Braniewie (od 1 X 1998 r.), wicedziekana dekanatu braniewskiego (od 27 X 2007 r.), kapelana Szpitala Rejonowego w Braniewie (od 1 XI 2007 r.) i duszpasterza Policji przy Komendzie Powiatowej w Braniewie (od 1 VII 2012 r.). Obdarzony godno\u015bci\u0105 pra\u0142ata – kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci Benedykta XVI. Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Pracy Penitencjarnej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALICJA<\/strong>, popularna nazwa ziem Rzeczypospolitej, zagarni\u0119tych przez Austri\u0119 w czasie I i III rozbioru, funkcjonuj\u0105ca w okresie zabor\u00f3w (1772-1918), a nast\u0119pnie, cho\u0107 rzadko i zwykle z ironi\u0105, przez ca\u0142y XX w. Oficjalnie ziemie te otrzyma\u0142y od Austrii nazw\u0119 \u201eKr\u00f3lestwo Galicji i Lodomerii\u201d. Jej obszar wynosi\u0142 w 1803 r. 132 tys. km2, a od 1846 r. (po licznych zmianach granic) 78,5 km2. Siedzib\u0105 w\u0142adz prowincji by\u0142 Lw\u00f3w. Mielec znajdowa\u0142 si\u0119 w jej granicach od pocz\u0105tku, tj. od 1772 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALICYJSKIE TOWARZYSTWO INFORMATYCZNE (GTI) Sp. z o.o.<\/strong>, firma powsta\u0142a w Mielcu w 1993 r. Podstawowy przedmiot jej dzia\u0142alno\u015bci to projektowanie i tworzenie kompleksowych system\u00f3w informatycznych wspomagaj\u0105cych zarz\u0105dzanie przedsi\u0119biorstwami produkcyjnymi. Stworzy\u0142a m.in. system SSPP oparty o System Zarz\u0105dzania Relacyjn\u0105 Baz\u0105 Danych ORACLE. Zdoby\u0142a certyfikaty ORACLE Vale Added Relicensor i COMPAQ Autorized System Reseller. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci w SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 1 VI 1998 r. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. Zmieni\u0142a nazw\u0119 na COMPUTERLAND MIELEC Sp. z o.o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALICYJSKIE TOWARZYSTWO KREDYTOWE ZIEMSKIE<\/strong>, zosta\u0142o za\u0142o\u017cone przez \u201egalicyjskie stany, potwierdzone Najwy\u017cszym patentem z dn. 3 XI 1841 r.\u201d. Rozpocz\u0119\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 od 1843 r. Jego celem by\u0142o \u201ewydawanie po\u017cyczek w listach zastawnych 4 % losowaniu podlegaj\u0105cych na hipotek\u0119 d\u00f3br ziemskich tabularnych w Kr\u00f3lestwie Galicyi i Lodomerii z Wielkim Ksi\u0119stwem Krakowskim oraz Wielkim Ksi\u0119stwem Bukowi\u0144skim z amortyzacj\u0105 p\u00f3\u0142 lub jednoprocentow\u0105\u201d. Dyrekcja mia\u0142a siedzib\u0119 we Lwowie. Podlega\u0142y jej wydzia\u0142y okr\u0119gowe, m.in. w Mielcu.
Prezesi: Micha\u0142 Toczyski (1869?\u20131877), A. Broniewski (1878\u20131882?), Henryk Breza hr. (1882-1900), M. Artwi\u0144ski (1900- 1911).
Zast\u0119pcy prezes\u00f3w: W\u0142adys\u0142aw Geppert, J. Tarnowski hr., M. Artwi\u0144ski.
Cz\u0142onkowie: W\u0142adys\u0142aw Geppert, Fryderyk Konrad, Stefan S\u0119kowski, Mieczys\u0142aw Rey hr.
Detaksatorzy: M. Artwi\u0144ski, Henryk Breza hr., W\u0142adys\u0142aw Geppert, A. Romer hr., Mieczys\u0142aw Rey hr., Stefan S\u0119kowski, W. Trzecieski, Jan Tarnowski hr. Jr.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALI\u0143SKI MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 9 VI 1893 r. w R\u017cyskach, przysi\u00f3\u0142ku Wojs\u0142awia, ko\u0142o Mielca (od 1985 r. osiedle w Mielcu), syn J\u00f3zefa i Marianny z Lewandowskich. Ucze\u0144 szko\u0142y ludowej w Wojs\u0142awiu i gimnazjum w Ko\u0142omyi, p\u00f3\u017aniej student Wy\u017cszej Szko\u0142y Przemys\u0142owej w Krakowie. Utrzymywa\u0142 si\u0119 z pracy w sklepie. W 1912 r. wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego i pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eGranat\u201d, a w 1914 r. uko\u0144czy\u0142 kurs podoficerski.\u00a0 8 VIII zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w i zosta\u0142 sekcyjnym w 3 kompanii strzeleckiej 5 batalionu I Brygady. Bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej, m.in. w bitwach pod \u0141owcz\u00f3wkiem (22-25 XII 1914 r.) oraz Konarami i Kozinkiem (maj 1915 r.), gdzie zosta\u0142 ranny, a po wyleczeniu uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych nad Styrem, pod Kostiuch\u00f3wk\u0105 i w \u201eReducie Pi\u0142sudskiego\u201d oraz w czasie odwrotu \u2013 nad Stochodem. Jesieni\u0105 1916 r. leczy\u0142 si\u0119 w Lublinie, a nast\u0119pnie szkoli\u0142 w Polskim Korpusie Posi\u0142kowym, m.in. w Przemy\u015blu.\u00a0 Tam zosta\u0142 skierowany do 2 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. Walczy\u0142 z Niemcami pod Kaniowem (11 V 1918 r.) jako dow\u00f3dca plutonu. Po rozejmie unikn\u0105\u0142 uwi\u0119zienia, uciekaj\u0105c do Lublina, a nast\u0119pnie do Krakowa. 1 XI 1918 r. zg\u0142osi\u0142 akces do tworz\u0105cego si\u0119 Wojska Polskiego i zosta\u0142 przydzielony do 5 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w, z kt\u00f3rym rozbraja\u0142 garnizon austriacki. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej, m.in. w walkach o Lw\u00f3w. Od marca 1919 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. w walkach o Wilno i w jego okolicach (zosta\u0142 ranny), a p\u00f3\u017aniej\u00a0 w wyprawie kijowskiej (IV 1920 r.), gdzie zosta\u0142 ranny i to dwukrotnie. Jako dow\u00f3dca kompanii (w randze podporucznika) bra\u0142 udzia\u0142 w sierpniowej kontrofensywie wojsk polskich w rejonie Bia\u0142egostoku, Grodna i Lidy, a za wyj\u0105tkow\u0105 odwag\u0119 w bitwie pod Zwierkami otrzyma\u0142 Krzy\u017c Srebrny Virtuti Militari. W 1922 r. uko\u0144czy\u0142 Wielkopolsk\u0105 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych w Bydgoszczy i zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 ci\u0119\u017ckich karabin\u00f3w maszynowych w 1 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. Obawiaj\u0105c si\u0119 zamachu na J. Pi\u0142sudskiego, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do osobistej ochrony Marsza\u0142ka i zosta\u0142 mianowany jego adiutantem. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 od IX 1923 r. do IX 1926 r. Po powrocie do macierzystej jednostki powierzono mu uprzednio sprawowane stanowisko. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Virtuti Militari, Krzy\u017cem Walecznych (4 razy), Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, francuskim Medalem Zwyci\u0119stwa i \u0142otewskim Orderem Wojskowym Lacplesisa 3 kl. (Orderem Pogromcy Nied\u017awiedzia). W 1932 r. zachorowa\u0142 i przebywa\u0142 w szpitalu w Warszawie. Zmar\u0142 w 1935 r. w Wilnie. Po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 majora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALI\u0143SKI RAWICZ MICHA\u0141,<\/strong> urodzony w 1842 r. w Tartakowie, syn Jana i Teresy z Koniuszewskich. S\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej jako kadet – wachmistrz stadnin rz\u0105dowych, podporucznik konnicy i nast\u0119pnie jako kwatermistrz na W\u0119grzech i w Siedmiogrodzie. Na wie\u015b\u0107 o wybuchu powstania styczniowego w 1863 r. opu\u015bci\u0142 armi\u0119 austriack\u0105 i przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do polskich szereg\u00f3w powsta\u0144czych. Przydzielono go do oddzia\u0142u Komorowskiego, a p\u00f3\u017aniej do konnicy Czy\u017cewicza. W 1864 r. otrzyma\u0142 polecenie wyjazdu do Rumunii i zorganizowania tam miejsca dla uciekaj\u0105cych przed represjami rosyjskimi powsta\u0144c\u00f3w po kl\u0119sce powstania styczniowego. Misja nie powiod\u0142a si\u0119, gdy\u017c zosta\u0142 aresztowany przez \u017candarmeri\u0119 austriack\u0105. S\u0105d wojenny w Hermanstadzie skaza\u0142 go na utrat\u0119 stopnia kadeta \u2013 wachmistrza i 7 lat ci\u0119\u017ckiego wi\u0119zienia w dybach. W 1867 r. na mocy amnestii zosta\u0142 wypuszczony z wi\u0119zienia i wkr\u00f3tce potem zatrudniony na stanowisku sekretarza Rady Powiatowej w Kolbuszowej. Po wyborach samorz\u0105dowych w 1870 r. otrzyma\u0142 posad\u0119\u00a0 sekretarza Rady Gminnej Mielca oraz rewizora policji miejskiej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie kulturalne miasta. Zorganizowa\u0142 amatorsk\u0105 grup\u0119 teatraln\u0105, z kt\u00f3r\u0105 wystawi\u0142 szereg sztuk, m.in. M. Ba\u0142uckiego i A. Fredry. Gra\u0142 przewa\u017cnie g\u0142\u00f3wne role i zbiera\u0142 entuzjastyczne recenzje. Zyski z biletowanych przedstawie\u0144 przeznaczano na budow\u0119 i wyposa\u017cenie szko\u0142y. (Dzi\u015b jest to budynek Szko\u0142y Podstawowej nr 2.) Prac\u0119 w Mielcu zako\u0144czy\u0142 w 1874 r. (?) i prawdopodobnie zosta\u0142 zatrudniony w Gorlicach na stanowisku sekretarza Rady Powiatowej. Dalsze losy dotychczas nie s\u0105 znane. Zmar\u0142 w 1906 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GALLUS JAN BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 III 1902 r. w Tarnowie, syn Stanis\u0142awa i Marii. Uczy\u0142 si\u0119 w Gimnazjum w Tarnowie i od roku szkolnego 1917\/1918 w Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1921 r. Od lat dzieci\u0119cych fascynowa\u0142 si\u0119 skautingiem. 15 IX 1913 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do II Tarnowskiej Dru\u017cyny Harcerskiej im. Szymona Mohorta w Tarnowie. Stopie\u0144 m\u0142odzika uzyska\u0142 w 1916 r., a stopie\u0144 wywiadowcy w 1917 r. Przyrzeczenie harcerskie z\u0142o\u017cy\u0142 23 I 1916 r. Po przybyciu do Mielca zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dru\u017cynowego (dru\u017cynowym by\u0142 dh J\u00f3zef Gnida) I Mieleckiej Dru\u017cyny Skautowej im. T. Ko\u015bciuszki. Po odej\u015bciu J. Gnidy do wojska w listopadzie 1918 r. przej\u0105\u0142, za zgod\u0105 Harcerskiej Komendy Dzielnicowej w Tarnowie, prowadzenie tej dru\u017cyny, a w okresie I \u2013 VI 1919 r. by\u0142 dru\u017cynowym. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju jej dzia\u0142alno\u015bci i doprowadzi\u0142 do wzrostu ilo\u015bciowego. By\u0142 tak\u017ce aktywnym cz\u0142onkiem POW. W zwi\u0105zku z rozwojem harcerstwa w Mielcu na pocz\u0105tku lat 20. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki \u201eKomendanta Hufca Miejscowego i Komendanta Miejscowego ZHP\u201d. W 1920 r. otrzyma\u0142 stopnie \u0107wika i harcerza oraz odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W latach 1921-1928 studiowa\u0142 medycyn\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i otrzyma\u0142 dyplom doktora nauk medycznych. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w psychiatrii, okresowo pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Psychiatrycznym w Gnie\u017anie i Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej UJ. W 1929 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnego lekarza i neuropsychiatry Kasy Chorych w Radomiu, w latach 1930-1931 by\u0142 naczelnym lekarzem Zak\u0142adu Leczniczego \u201eGrodzisk\u201d w Grodzisku Mazowieckim, w od X 1931 r. do III 1945 r. \u2013 starszym ordynatorem w Pa\u0144stwowym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Tworkach. W latach 30. uczestniczy\u0142 w \u015awiatowym Zje\u017adzie Psychiatr\u00f3w w Pary\u017cu i by\u0142 pierwszym sekretarzem generalnym Towarzystwa Psychiatr\u00f3w Kraj\u00f3w S\u0142owia\u0144skich. W okresie okupacji nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej i uczestniczy\u0142 w akcjach specjalnych. W 1945 r. jako pe\u0142nomocnik rz\u0105dowy przejmowa\u0142 obiekty neurologiczno-psychiatryczne na terenach Ziem Odzyskanych i by\u0142 organizatorem wznowienia lub rozpocz\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci przez szereg szpitali psychiatrycznych. W okresie od XII 1952 r. do IV 1972 r. kierowa\u0142 Pa\u0144stwowym Szpitalem dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Krakowie \u2013 Kobierzynie. w Tworkach i ponownie Kobierzynie, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W 1959 r. reprezentowa\u0142 polsk\u0105 psychiatri\u0119 na zje\u017adzie w Kopenhadze. Opublikowa\u0142 61 prac naukowych i by\u0142 jednym z autor\u00f3w ksi\u0105\u017cki Psychiatria polska na tle dziejowym. Nale\u017ca\u0142 do wielu towarzystw naukowych i organizacji. Otrzyma\u0142 m.in.: Krzy\u017c Niepodleg\u0142o\u015bci, Honorowy Krzy\u017c Harcerzy, Krzy\u017c za Udzia\u0142 w Wojnie 1918-1921 i Krzy\u017c Kawalerski OOP. Zmar\u0142 30 IX 1993 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALWAS WIKTOR<\/strong>, urodzony 2 VII 1946 r. w Zabrzu, syn Jerzego. Cz\u0142onek Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Do ko\u0144ca 2000 r. odda\u0142 33 500 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, \u201eKryszta\u0142owym Sercem\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d. Zmar\u0142 28 XII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GALWEX CEBULA ELWIRA I WSP\u00d3LNICY SP.J.<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca pocz\u0105tkowo w Inkubatorze Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR od 1998 r., a p\u00f3\u017aniej w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci SSE. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 19 XI 2002 r. Zajmuje si\u0119 g\u0142\u00f3wnie wykonywaniem us\u0142ug, m.in.: cynkowaniem na wyrobach ze stali z pasywacj\u0105 na r\u00f3\u017cne kolory, niklowaniem z zastosowaniem niklu dekoracyjnego i oksydowaniem stali. Adres: ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GA\u0141CZY\u0143SKIEGO KONSTANTEGO ILDEFONSA (ULICA)<\/strong>, niewielka (264 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci. \u0141\u0105czy ul. A. Naruszewicza z ul. M. \u0106wikli\u0144skiej, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. B. Czecha. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70., a patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. W 2009 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z p\u0142ytek betonowych.
Patron ulicy \u2013 K. I. GA\u0141CZY\u0143SKI (1905-1953) \u2013 to jeden z najwi\u0119kszych i najpopularniejszych poet\u00f3w polskich w XX w. Tw\u00f3rca jedynego w swoim rodzaju stylu lirycznego, \u0142\u0105cz\u0105cego w harmonijny spos\u00f3b sk\u0142adniki tradycyjnych i nowoczesnych nurt\u00f3w poetyckich. Wa\u017cniejsze dzie\u0142a to: poematy Koniec \u015bwiata, Ludowa zabawa, Niobe i Wit Stwosz, powie\u015b\u0107 satyryczna Porfirion Osie\u0142ek, zbiory Utwory poetyckie i Zaczarowana doro\u017cka oraz cykl groteskowych miniatur Teatrzyk Zielona G\u0119\u015b. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GA\u0141DA KAZIMIERA MARIA (z domu JAROSZ)<\/strong>, urodzona 29 IX 1940 r. w Goleszowie, powiat mielecki, c\u00f3rka Kazimierza i J\u00f3zefy z domu Pieprzny. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu z matur\u0105 w 1958 r. W nast\u0119pnym roku uko\u0144czy\u0142a kurs pedagogiczny w Liceum Pedagogicznym w Mielcu, zdobywaj\u0105c kwalifikacje do nauczania w szkolnictwie podstawowym. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 X 1958 r. w Szkole Podstawowej w Dulczy Ma\u0142ej, powiat mielecki. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142a histori\u0119 w Studium Nauczycielskim w Przemy\u015blu i z dniem 1 IX tego roku zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Kie\u0142kowie, powiat mielecki. W tej plac\u00f3wce pracowa\u0142a 27 lat, od 1974 r. jako dyrektor, do emerytury w 1991 r. Systematycznie kszta\u0142ci\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c m.in.: w 1973 r. w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Rzeszowie kurs renowacji wiedzy z wychowania obronnego, Nauczycielski Uniwersytet Radiowo-Telewizyjny, a w 1978 r. – studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra pedagogiki szkolnej. W 1985 r. zda\u0142a egzamin na II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Przewodniczy\u0142a metodycznemu zespo\u0142owi samokszta\u0142ceniowemu nauczycieli historii. W czasie pe\u0142nienia funkcji dyrektorskiej doprowadzi\u0142a do znacznego podniesienia jako\u015bci nauczania, co potwierdza\u0142y badania wynik\u00f3w prowadzone przez nadz\u00f3r pedagogiczny oraz udane starty uczni\u00f3w w konkursach przedmiotowych i sportowych. Szczeg\u00f3lnym osi\u0105gni\u0119ciem by\u0142o zrealizowanie w latach 1975-1980 remontu i rozbudowy szko\u0142y oraz boiska sportowego, a tak\u017ce domu nauczyciela. By\u0142a jednym z inicjator\u00f3w uruchomienia w 1981 r. w budynku szkolnym przedszkola oraz jego organizatorem i pierwszym kierownikiem. W\u0142\u0105cza\u0142a si\u0119 w inicjatywy \u015brodowiska, m.in. budow\u0119 dr\u00f3g lokalnych i komunikacji autobusowej oraz sieci: gazowej, wodnej i telekomunikacyjnej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141DA FELIKS<\/strong>, urodzony 29 IX 1918 r. w Tuszymie, powiat mielecki, syn Jakuba i Marii z domu Rusin. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. By\u0142 czynnym dzia\u0142aczem ZMW \u201eWici\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do Ruchu Oporu Ch\u0142opskiego (ROCH). Po II wojnie \u015bwiatowej pracowa\u0142 w K\u00f3\u0142kach Rolniczych i instytucjach zwi\u0105zanych z rolnictwem w powiecie mieleckim. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a w 1963 r. uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia w Szkole G\u0142\u00f3wnej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomiki rolniczej. Od 1962 r. pracowa\u0142 w Technikum Rolniczym w Rzemieniu jako nauczyciel ekonomiki i organizacji gospodarstw rolnych. W 1964 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Technikum i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1978 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szko\u0142y, ko\u0144cz\u0105c budow\u0119 nowych obiekt\u00f3w szko\u0142y i wykonuj\u0105c wiele inwestycji na terenie gospodarstwa pomocniczego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. Po 1956 r. wst\u0105pi\u0142 do ZSL i z jego ramienia przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w radach narodowych. W latach 1973-1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Powiatowego ZSL w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 11 III 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Dobryninie.<\/p>\r\n

\"\"GA\u0141DA TERESA<\/strong>, urodzona 1 I 1939 r. w Rzemieniu, powiat mielecki, c\u00f3rka Ludwika i Marii z domu Bia\u0142ek. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1958 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od roku szkolnego 1958\/1959 w Szkole Podstawowej w Korzeniowie. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 historia) w Przemy\u015blu. W 1966 r. zosta\u0142a przeniesiona do Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Przec\u0142awiu i pracowa\u0142a tam do ko\u0144ca roku szkolnego 1983\/1984. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczania Pocz\u0105tkowego Matematyki NURT (1977 r.) oraz z\u0142o\u017cy\u0142a egzamin kwalifikacyjny w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego przed Pa\u0144stwow\u0105 Komisj\u0105 Egzamin\u00f3w Kwalifikacyjnych dla Nauczycieli w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c kwalifikacje r\u00f3wnowa\u017cne wy\u017cszym studiom zawodowym (1979 r.). Od roku szkolnego 1984\/1985 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej nr 2 im. Tadeusza Ko\u015bciuszki w Mielcu i m.in. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora szko\u0142y. Osi\u0105ga\u0142a wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce si\u0119 wyniki dydaktyczne i wychowawcze. Wykazywa\u0142a si\u0119 du\u017c\u0105 inwencj\u0105 i zaanga\u017cowaniem w pracy zawodowej i spo\u0142ecznej. M.in. zorganizowa\u0142a K\u0105cik Pami\u0119ci Narodowej, urz\u0105dzi\u0142a klasopracowni\u0119 nauczania pocz\u0105tkowego oraz wykona\u0142a szereg pomocy dydaktycznych. Opiekowa\u0142a si\u0119 samorz\u0105dem szkolnym, a nast\u0119pnie Szkoln\u0105 Kas\u0105 Oszcz\u0119dno\u015bci. Przez wiele lat by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 zespo\u0142u samokszta\u0142ceniowego i propagowa\u0142a nowe formy i metody pracy. Pe\u0142ni\u0142a te\u017c funkcj\u0119 sekretarza Ogniska Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141DA WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 7 X 1966 r. w Mielcu, syn Feliksa i Kazimiery z domu Dziurgot. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1985 r. Studiowa\u0142 na Politechnice Rzeszowskiej (1985-1988), ale zrezygnowa\u0142\u00a0 i podj\u0105\u0142 studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Uko\u0144czy\u0142 je w 1994 r. z tytu\u0142em magistra teologii. Wtedy te\u017c przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie i jako wikariusz pracowa\u0142 w Parafii \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa i M\u0119czennika w Pustkowie-Osiedlu (1994-1997). W latach 1997-2003 odby\u0142 studia doktoranckie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Leopolda i Franciszka w Innsbrucku (Austria). W 2003 r. na podstawie rozprawy: \u201eVom Geist gef\u00fchrt. Beitrag Hans von Balthasar zur Bestimmung des Propriums christlicher Existenz\u201d otrzyma\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora teologii. Powr\u00f3ci\u0142 do Polski i zosta\u0142 skierowany do Parafii pw. Jezusa Dobrego Pasterza w Tarnowie, gdzie jako wikariusz pracowa\u0142 w latach 2003-2004. Od 2004 r. do 2015 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ojca duchownego w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Ponadto w latach 2005-2015 realizowa\u0142 wyk\u0142ady zlecone na Wydziale Teologicznym Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego \u015bw. Jana Paw\u0142a II w Krakowie. W okresie 2015-2016 by\u0142 penitencjarzem w Parafii Katedralnej w Tarnowie oraz wyk\u0142adowc\u0105 na wcze\u015bniej wymienionym Wydziale Teologicznym. W dniu 9 I 2016 r. zosta\u0142 proboszczem Parafii pw. \u015bw. Miko\u0142aja w Bochni i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do rezygnacji 10 VIII 2017 r. Powr\u00f3ci\u0142 do Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie i pe\u0142ni\u0142 ponownie funkcj\u0119 ojca duchownego. W 2019 r. zosta\u0142 rekolekcjonist\u0105 w Centrum Pielgrzymowania „Opoka” w Starym S\u0105czu. Prowadzi te\u017c wyk\u0142ady zlecone na Wydziale Teologicznym Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego \u015bw. Jana Paw\u0142a II w Krakowie. Jego praca doktorska zosta\u0142a wydana drukiem w Saarbr\u00fccken w 2008 r. Ponadto jest autorem kilku artyku\u0142\u00f3w naukowych w czasopismach i pracach zbiorowych. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Ruchu \u015awiat\u0142o-\u017bycie (od 1994 r.) oraz jako cz\u0142onek International Colloquim on Dramatic Theology (od 2007 r.), Towarzystwa Teolog\u00f3w Dogmatyk\u00f3w (od 2014 r.) i V Synodu Diecezji Tarnowskiej (od 2018 r.). Wyr\u00f3\u017cniony godno\u015bci\u0105 Kanonika Gremialnego Kapitu\u0142y Kolegiackiej pw. Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej w Bochni. W 2020 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w \u0141\u0119kach G\u00f3rnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141\u0118ZOWSKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 20 I 1923 r. w Sp\u0142awach ko\u0142o Opola Lubelskiego, syn Antoniego i Stanis\u0142awy. W latach 1943-1944 walczy\u0142 w oddzia\u0142ach partyzanckich Gwardii Ludowej. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej (jesie\u0144 1944 r.) wst\u0105pi\u0142 w szeregi Wojska Polskiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w szlaku bojowym 33 pu\u0142ku piechoty 7 \u0141u\u017cyckiej Dywizji Piechoty 2 Armii WP (rzeka Nysa \u0141u\u017cycka, miejscowo\u015bci: Lodenen, Neusorge, Rietschen, Daubitz, Tzschelln i Sproitz), a po wojnie \u2013 ochronie granicy zachodniej. Pozosta\u0142 w zawodowej s\u0142u\u017cbie wojskowej do 1970 r. Uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Piechoty oraz Techniczny O\u015brodek Szkolenia Lotniczego. Pe\u0142ni\u0142 funkcje sztabowe i dow\u00f3dcze. Pracowa\u0142 te\u017c (w stopniu majora) w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK-PZL Mielec. W 1981 r. by\u0142 cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu. W 1983 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Zas\u0142u\u017cony na Polu Chwa\u0142y, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 7 II 2004 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KA ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 20 II 1924 r. w Zadusznikach, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kapa\u0142a. W okresie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w po\u017carnictwie, od 1940 r. jako stra\u017cak ochotnik, a po kursie komendant\u00f3w Stra\u017cy Po\u017carnych w D\u0119bicy w 1943 r. \u2013 jako komendant Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Zadusznikach. W tym okresie nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do Armii Krajowej (ps. \u201eRy\u015b\u201d, oddzia\u0142 Jana Stelmacha w Padwi). Po wyzwoleniu Mielca, od 28 VIII 1944 r. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych jako dow\u00f3dca sekcji Zak\u0142adowej Stra\u017cy Po\u017carnej. 18 II 1946 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Gospodarstwa Wiejskiego w Dzikowie, a 9 X 1946 r. kurs dla kandydat\u00f3w na oficer\u00f3w po\u017carnictwa w Centralnej Oficerskiej Szkole Po\u017carniczej Warszawie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika po\u017carnictwa. W latach 1946-1947 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Powiatowego Komendanta Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Z dniem 1 X 1947 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 przeniesiony do Szczecina, gdzie pracowa\u0142 w Komendzie Miejskiej Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej (1947-1948) i w Portowej Stra\u017cy Po\u017carnej Szczeci\u0144skiego Urz\u0119du Morskiego (1948-1951). W 1951 r. przeniesiony zosta\u0142 do Ministerstwa \u017beglugi w Warszawie i pe\u0142ni\u0142 w nim funkcje Inspektora Przeciwpo\u017carowego oraz kierownika Samodzielnego Referatu Terenowej Obrony Przeciwlotniczej. W latach 1952-1970 pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Marynarce Wojennej w Gdyni na stanowisku Szefa Wydzia\u0142u Przeciwpo\u017carowego i zako\u0144czy\u0142 j\u0105 w stopniu komandora porucznika. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i zdobywa\u0142 kolejne kwalifikacje. W 1960 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Morskim Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Sopocie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii, w 1962 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 w zakresie zapobiegania po\u017carom, w 1966 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Po\u017carnictwa w Warszawie, a w 1972 r. studia zawodowe na Wydziale Dow\u00f3dczym w Wy\u017cszej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni (uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera nawigatora). Od 1970 r. do 1978 r. pracowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Morskiej w Gdyni jako starszy wyk\u0142adowca, a od 1978 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego specjalisty rzeczoznawcy d\/s przeciwpo\u017carowych Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni. P\u0142ywa\u0142 m.in. na legendarnym statku pasa\u017cerskim \u201eStefan Batory\u201d i statku badawczym \u201eProfesor Siedlecki\u201d (wyprawa na Antarktyd\u0119 do Stacji im Arctowskiego). W 1975 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia pu\u0142kownika po\u017carnictwa. By\u0142 uprawnionym rzeczoznawc\u0105 d\/s zabezpiecze\u0144 przeciwpo\u017carowych przy Komendancie G\u0142\u00f3wnym Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej. Pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w ZHP na stanowisku zast\u0119pcy komendanta Centrum Wychowania Morskiego w Gdyni oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Okr\u0119gu Polskiego Zwi\u0105zku \u017beglarskiego w Gda\u0144sku. Nale\u017ca\u0142 ponadto do Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Po\u017carnictwa (SIiTP), \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy AK i Klubu Wsp\u00f3\u0142czesnej My\u015bli Politycznej. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i wojskowymi oraz odznakami organizacji spo\u0142ecznych. Zmar\u0142 23 VIII 2011 r. Spoczywa na Cmentarzu Witomi\u0144skim w Gdyni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KA ANNA (z domu Fornal)<\/strong>, urodzona 26 III 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Janiny z Pobiedzi\u0144skich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 (II LO im. M. Kopernika), matur\u0119 zda\u0142a w 1964 r. Studia medyczne uko\u0144czy\u0142a na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie w 1970 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. Bezpo\u015brednio po studiach rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 zawodow\u0105 od dwuletniego sta\u017cu w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. Od 1972 r. pracuje na Oddziale Dzieci\u0119cym tego\u017c Szpitala (p\u00f3\u017aniej Rejonowego), pe\u0142ni\u0105c kolejno funkcje: m\u0142odszego asystenta, asystenta oraz starszego asystenta i zast\u0119pcy ordynatora. W 1975 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu pediatrii (w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie), a w 1980 r. \u2013 II stopie\u0144 (w Akademii Medycznej w Krakowie). W latach 1977-1985 kierowa\u0142a Przychodni\u0105 Dzieci\u0119c\u0105 Nr 3 w Mielcu przy ul. ks. P. Skargi. W 1985 r., po wygraniu konkursu, zosta\u0142a ordynatorem Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego Szpitala Rejonowego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 powierzano jej w kolejnych kadencjach (ostatnio na lata 1996-2002). Funkcj\u0119 ordynatora Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego pe\u0142ni\u0142a do 2002 r. Prowadzi praktyk\u0119 prywatn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KA ANNA (z domu Tomczyk)<\/strong>, urodzona 9 IV 1938 r. w Krakowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Anny z domu Kodias. Gr\u0119 w tenisa sto\u0142owego rozpocz\u0119\u0142a w AZS Krak\u00f3w w 1951 r. Do Mielca przyby\u0142a w 1954 r. i zosta\u0142a zawodniczk\u0105 Stali Mielec oraz rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w WSK Mielec, gdzie jako pracownik umys\u0142owy pracowa\u0142a do 1960 r. Kolejnymi miejscami zatrudnienia by\u0142y: PZU \u2013 Inspektorat w Mielcu (1964-1965) i mielecka plac\u00f3wka PBP \u201eOrbis\u201d (1975-1983). W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142a Technikum Ekonomiczne (matura w 1961 r.) i studium dla pilot\u00f3w wycieczek zagranicznych w Krakowie (1973 r.) Zdoby\u0142a tak\u017ce uprawnienia t\u0142umacza j\u0119zyka w\u0119gierskiego. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej gra\u0142a wyczynowo w tenisa sto\u0142owego, odnosz\u0105c licz\u0105ce si\u0119 w kraju sukcesy. W 1955 r. zdoby\u0142a na Mistrzostwach Polski br\u0105zowy medal w mik\u015bcie z T. Ciuprykiem oraz reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na II Mi\u0119dzynarodowych Igrzyskach Sportowych w ramach V \u015awiatowego Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Warszawie. Na MP w 1957 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w deblu (z K. \u0141ab\u0119dzk\u0105), a na MP w 1958 r. przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu dru\u017cynowego kobiet przez zesp\u00f3\u0142 Stali Mielec. Wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142a w mistrzostwach woj. rzeszowskiego oraz w zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Grywa\u0142a tak\u017ce w tenisa ziemnego. W latach 60. okresowo wyst\u0119powa\u0142a w barwach I-ligowej dru\u017cyny Karpaty Krosno. Od 1983 r. pracowa\u0142a jako pilot wycieczek zagranicznych, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z biurami turystycznymi w Krakowie i Rzeszowie. W latach 90. by\u0142a zatrudniana, jako t\u0142umacz j\u0119zyka w\u0119gierskiego, przez krakowski \u201eEXBUD\u201d i tuszowsk\u0105 firm\u0119 \u201eJan Tarapata\u201d m.in. w Gy\u00f6r i Budapeszcie. Uczestniczy z zaj\u0119ciach Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KA FELIKS STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 V 1939 r. w Zadusznikach, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kopa\u0142a. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego, matura w 1957 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1963 r. W latach 1963-1965 odby\u0142 sta\u017c w Szpitalu Powiatowym w Mielcu, a od 1965 r. pracuje na Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym tego\u017c szpitala, kolejno na stanowiskach: m\u0142. asystenta, asystenta, st. asystenta i od 1996 r. zast\u0119pcy ordynatora. W 1968 r. zdoby\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie, a w 1980 r. \u2013 II stopie\u0144 tej\u017ce specjalizacji w Klinice Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczej w Lublinie. W latach 1971-1980 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\/s lecznictwa nowo utworzonego Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej (ZOZ) w Mielcu i by\u0142 jednym z jego organizator\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 70. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Przychodni Obwodowej w Mielcu, koordynuj\u0105cej dzia\u0142alno\u015b\u0107 plac\u00f3wek lecznictwa pozaszpitalnego na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. W tej roli by\u0142 jednym z inspirator\u00f3w i organizator\u00f3w sieci terenowych O\u015brodk\u00f3w Zdrowia. Ponadto od 1967 r. pracowa\u0142 w Poradni dla Kobiet (\u201eK\u201d), a od lat 70. prowadzi\u0142 prywatny gabinet lekarski. Zmar\u0142 23 VI 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KA STEFAN<\/strong>, urodzony 11 V 1926 r. w Zadusznikach, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kopa\u0142a. Absolwent Liceum Handlowego w Mielcu, matura w 1947 r. Studiowa\u0142 w Akademii Handlowej w Poznaniu, a p\u00f3\u017aniej w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Sopocie, uzyskuj\u0105c w 1966 r. tytu\u0142 magistra ekonomii. W pierwszych latach pracy zawodowej (1947-1955) zwi\u0105zany by\u0142 ze Szczecinem. By\u0142 m.in. kierownikiem budynk\u00f3w portowych w Zarz\u0105dzie Portu Szczecin i kierownikiem szczeci\u0144skiego Domu Handlowego MHD. W 1955 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i od 1955 r. pracowa\u0142 w mieleckiej WSK, m.in. na stanowiskach: zast\u0119pcy kierownika i kierownika Oddzia\u0142u Zaopatrzenia Robotniczego (1955-1957), z-cy kierownika Dzia\u0142u Zmechanizowanej Obrachunkowo\u015bci (1962-1969), z-cy dyrektora d\/s handlowych (1969-1971), z-cy dyrektora d\/s administracyjno-gospodarczych (1971-1972), z-cy dyrektora d\/s ekonomicznych w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych (1972-1974) i od 1974 r. \u2013 g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego WSK (\u201eDelta\u201d Mielec). Spo\u0142ecznie pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie FKS \u201cStal\u201d i w latach 1969-1972 by\u0142 jego prezesem. Na pocz\u0105tku lat 70. udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w pracach rad narodowych i okresowo by\u0142 cz\u0142onkiem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Zmar\u0142 31 III 1978 r. w Zadusznikach. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 II 1930 r. w Zadusznikach, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kopa\u0142a. Absolwent Gimnazjum i Liceum i S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1950 r. Studia wy\u017csze w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera geodety. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Geodezji. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze II stopnia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera melioracji wodnych ze specjalno\u015bci\u0105: melioracje szczeg\u00f3\u0142owe. Po rozwi\u0105zaniu powiat\u00f3w w 1975 r. zorganizowa\u0142 Okr\u0119gowe Przedsi\u0119biorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w Mielcu i by\u0142 jego pierwszym kierownikiem. Pe\u0142ni\u0142 ponadto funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego z zakresu geodezji na terenie wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W 1978 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asne gospodarstwo hodowlane (specjalizacja: dr\u00f3b) w Trze\u015bni k\/Mielca. Zmar\u0142 29 V 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141KOWSKI ARKADIUSZ ADAM<\/strong>, urodzony 23 IX 1961 r. w Proszowicach k\/Krakowa, syn Andrzeja i Eweliny z domu Matias. Absolwent IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. T. Ko\u015bciuszki w Krakowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1980 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej uko\u0144czy\u0142 w 1987 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra historii. W czasie studi\u00f3w by\u0142 prezesem studenckiego Ko\u0142a Naukowego Historyk\u00f3w. Od 1980 r. nale\u017ca\u0142 do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W latach 1987-1995 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej Nr 8 w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako nauczyciel historii, a od 1992 r. jako wicedyrektor d\/s dydaktycznych. By\u0142 inicjatorem powstania pierwszego w Mielcu Uczniowskiego Klubu Sportowego \u201eOrlik\u201d przy SP Nr 8 i zosta\u0142 jego pierwszym prezesem. W 1989 r. uczestniczy\u0142 w odtworzeniu NSZZ \u201cS\u201d Pracownik\u00f3w O\u015bwiaty w Mielcu, a w latach 1991-1992 by\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. W roku 1991 kandydowa\u0142 na pos\u0142a do Sejmu RP. Od 1995 r. do pa\u017adziernika 2019 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Edukacji i Spraw Spo\u0142ecznych Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Uzupe\u0142nia\u0142 wiedz\u0119 na kursach doskonal\u0105cych w zakresie zarz\u0105dzania i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105, m.in. \u201eTERM-IAE\u201d w 1997 r. Jest wsp\u00f3\u0142inicjatorem szeregu znacz\u0105cych dla mieleckiej edukacji przedsi\u0119wzi\u0119\u0107: pierwszej samorz\u0105dowej szko\u0142y ponadgimnazjalnej \u2013 V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego, pierwszej samodzielnej uczelni \u2013 Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania oraz pierwszej w powiecie mieleckim szko\u0142y integracyjnej \u2013 Szko\u0142y Podstawowej Nr 11. Od 1996 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Miejskiego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego w Mielcu. Jest oficerem rezerwy WP w stopniu podporucznika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Z\u0142otym Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119. Od XI 2019 r. do I 2020 r. pracowa\u0142 w MOSiR Mielec, a od 20 I 2020 r., po wygraniu konkursu, pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0141USZKA GRZEGORZ ANDRZEJ,<\/strong> urodzony 30 XI 1974 r. w Kielcach, syn Krzysztofa i Heleny z domu Gryglewicz. Absolwent VIII Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. H. Sienkiewicza w Kielcach. W latach 1995-2001 pracowa\u0142 w \u015awi\u0119tokrzyskim Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w Kielcach jako ratownik medyczny. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142 Medyczne Studium Zawodowe w Kielcach z tytu\u0142em ratownika medycznego, a w 2002 r.\u00a0 studia w zakresie pedagogiki terapeutycznej z rehabilitacj\u0105 na Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej w Kielcach Filia w Piotrkowie Trybunalskim z tytu\u0142em magistra. W latach 2001-2006 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Agencji Us\u0142ug Medycznych i Rehabilitacyjnych \u201eMaxmed\u201d w Kielcach, a w latach 2006-2008 by\u0142 dyrektorem ds. organizacji i nadzoru ratownictwa medycznego w Zak\u0142adzie Opieki Dora\u017anej \u201ePreks\u201d w Starachowicach. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania ochron\u0105 zdrowia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomii i Administracji w Kielcach (2003 r.) W 2005 r. na Wydziale Wojskowo-Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w \u0141odzi uzyska\u0142 stopnia doktora nauk medycznych po obronie rozprawy nt. \u201eBadania nad skuteczno\u015bci\u0105 wybranych metod leczenia zachowawczego w zespo\u0142ach b\u00f3lowych kr\u0119gos\u0142upa l\u0119d\u017awiowo-krzy\u017cowego\u201d. W 2009 r. uko\u0144czy\u0142 Mi\u0119dzywydzia\u0142owe Studium Wychowania Fizycznego i Sportu (kierunek: wychowanie fizyczne) Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Od 2005 r. do 2008 r. pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca akademicki na Uniwersytecie Humanistyczno-Przyrodniczym Jana Kochanowskiego w Kielcach oraz w latach 2005-2009 jako adiunkt na Wszechnicy \u015awi\u0119tokrzyskiej.\u00a0 Od 2009 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Nauk o Zdrowiu Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomii, Prawa i Nauk im. Edwarda Lipi\u0144skiego w Kielcach. W 2010 r. minister zdrowia nada\u0142 mu tytu\u0142 specjalisty zdrowia publicznego. W latach 2011-2016 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szpitala Powiatowego w Busku-Zdroju, a w latach 2016-2019 \u2013 dyrektora Uzdrowiskowego Szpitala Kompleksowej Rehabilitacji \u201eKrystyna\u201d w Busku-Zdroju. W 2019 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Szkole G\u0142\u00f3wnej Menad\u017cerskiej (Executive Master of Business Administration) w Warszawie. Tak\u017ce w 2019 r., po wygraniu konkursu, zosta\u0142 dyrektorem Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu. Prowadzi prace badawcze dotycz\u0105ce wyst\u0119powania chor\u00f3b, zapobiegania oraz skuteczno\u015bci ich leczenia. Rezultaty tych bada\u0144 przedstawi\u0142 w oko\u0142o 120 pracach opublikowanych w czasopismach naukowych o zasi\u0119gu krajowym i mi\u0119dzynarodowym (w tym jest 9 prac punktowanych na li\u015bcie filadelfijskiej). Autor ksi\u0105\u017cki \u201ePierwsza pomoc w nag\u0142ych wypadkach\u201d, wsp\u00f3\u0142autor ksi\u0105\u017cek: \u201eProblemy organizacji i funkcjonowania systemu ratownictwa medycznego w wojew\u00f3dztwach \u015bwi\u0119tokrzyskim i mazowieckim\u201d i \u201ePedofilia jako zagro\u017cenie XXI wieku\u201d\u00a0 oraz redaktor ksi\u0105\u017cek: \u201eKosmetologia w \u017cyciu cz\u0142owieka\u201d i \u201eKosmetologia w uj\u0119ciu holistycznym\u201d. Ponadto wsp\u00f3\u0142pracuje z uczelniami i stowarzyszeniami w ramach realizacji projekt\u00f3w badawczo-rozwojowych. Uczestniczy w specjalistycznych seminariach, sesjach i szkoleniach. Prowadzi seminaria i szkolenia w zakresie udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej oraz zagro\u017ce\u0144 zdrowotnych dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Jest te\u017c Honorowym Dawc\u0105 Krwi, instruktorem narciarstwa alpejskiego, cz\u0142onkiem OSP i wiceprezesem Zarz\u0105du Miejsko-Gminnego OSP w Ch\u0119cinach. Radny Sejmiku Wojew\u00f3dztwa \u015awi\u0119tokrzyskiego w kadencjach 2010-2014, 2014-2018 i 2018-2023. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Policji, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Ochrony Zdrowia i Odznak\u0105 Przyjaciel Dziecka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAMMA<\/strong>, Zak\u0142ad Produkcyjno-Us\u0142ugowy powsta\u0142y w Mielcu w 1992 r. Jego za\u0142o\u017cycielem i w\u0142a\u015bcicielem jest Tomasz Kowalik. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119to od produkcji \u017caluzji poziomych, a nast\u0119pnie wykonywano \u017caluzje pionowe (vertikale) w ponad 150 odmianach. Znalaz\u0142y one zbyt zar\u00f3wno w kraju jak i za granic\u0105 (Ukraina, Rosja, Mo\u0142dawia). W nast\u0119pnej kolejno\u015bci podj\u0119to produkcj\u0119 rolokaset (rodzaj rolet aluminiowych z wype\u0142nieniem z pianki poliuretanowej) i okien z PCV (na komponentach niemieckich), kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c znalaz\u0142y nabywc\u00f3w. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 firmy by\u0142 rodzinny gara\u017c, drug\u0105 \u2013 wydzier\u017cawiony lokal przy ul. Wiosennej 5, a trzeci\u0105 \u2013 w\u0142asny obiekt przy ul. Rac\u0142awickiej 7. W pierwszym dziesi\u0119cioleciu XXI w. nawi\u0105zano i rozwini\u0119to wsp\u00f3\u0142prac\u0119 ze S\u0142owacj\u0105, Niemcami, Ukrain\u0105, Francj\u0105 i Norwegi\u0105. Aktualnie podstawowym produktem firmy jest stolarka okienna i drzwiowa z PSV i aluminium. Wyrabiane s\u0105 r\u00f3wnie\u017c \u017caluzje poziome i pionowe, a ponadto sprzedawane parapety zewn\u0119trzne i wewn\u0119trzne, rolety zewn\u0119trzne, roletki materia\u0142owe i mposkitiery.<\/p>\r\n

\"\"GAMROT JACEK, <\/strong>urodzony 10 VII 1960 r. w Mys\u0142owicach, syn Mariana i Haliny. Studiowa\u0142 w \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej w Katowicach i w 1985 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po odbyciu sta\u017cu podyplomowego od 1 XI 1987 r. pracowa\u0142 w \u015al\u0105skim Uniwersytecie\u00a0 Medycznym (Katedra Farmakologii) w Katowicach, m.in. jako nauczyciel akademicki, Klinice Neurochirurgii \u015al\u0105skiego Uniwersytetu Medycznego na stanowisku asystenta oraz w Samodzielnym Publicznym Centralnym Szpitalu im. Kornela Gibi\u0144skiego \u015al\u0105skiego Uniwersytetu Medycznego jako starszy asystent. W 1989 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji, a w 1992 r. II stopie\u0144 specjalizacji z neurochirurgii. W 1995 r., po obronie rozprawy doktorskiej pt. \u201eAnaliza wybranych czynnik\u00f3w prognostycznych u chorych z p\u0119kni\u0119tym t\u0119tniakiem m\u00f3zgu operowanych w okresie wczesnym\u201d, otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk medycznych. Uczestniczy\u0142 w szkoleniach, m.in. organizowanych przez Europejsk\u0105 Federacj\u0119 Towarzystw Neurochirurgicznych w Hanowerze i Grazu (1990-1991) oraz kursach organizowanych przez EANS (European Association of Neurosurgical Societies), pomy\u015blnie zako\u0144czonych egzaminami: testowym i ustnym. Bra\u0142 aktywny udzia\u0142 w pracach badawczych. 27 XII 2007 r. zosta\u0142 zwolniony na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Powiatowym w Mielcu, gdzie wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 Oddzia\u0142 Neurochirurgii i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora tego Oddzia\u0142u. By\u0142 niekwestionowanym autorytetem w swojej dziedzinie i cieszy\u0142 si\u0119 opini\u0105 znakomitego lekarza. Zmar\u0142 15 II 2021 r. Pochowany na cmentarzu w Mys\u0142owicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ ALEKSANDER LUCJAN<\/strong>, urodzony 9 XII 1952 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Leokadii z domu Wa\u0142ek. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodowa w Mielcu (1970) oraz Technikum Chemiczne nr 1 w Lublinie z matur\u0105 w 1980 r. W latach 1970-1972 pracowa\u0142 w WSK Mielec na Wydziale 13, od 1972 do 1976 r. w Shrauben Kombinat \u2013 Hildburghausen (NRD), a w latach 1976-1981 ponownie w WSK Mielec na Wydziale 41. 14 XII 1981 r. wraz z rodzin\u0105 wyl\u0105dowa\u0142 w Melbourne i na ziemi australijskiej zamieszka\u0142 na sta\u0142e. Prac\u0119 rozpocz\u0105\u0142 od wytw\u00f3rni ciastek \u201eNabisco\u201d, p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 w fabryce David Galt Industry, produkuj\u0105cej materia\u0142y ocieplaj\u0105ce i wyk\u0142adziny samochodowe, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych. W 1987 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w krajowych liniach lotniczych Australian Airlines, kt\u00f3re po po\u0142\u0105czeniu si\u0119 z australijskimi mi\u0119dzynarodowymi liniami lotniczymi Qantas zosta\u0142y przemianowane na Qantas Airways Ltd. W tej firmie pracuje do dzi\u015b w wydziale ksi\u0119gowo\u015bci. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu ksi\u0119gowo\u015bci – Kangan Institute, Broadmeadows \u2013 Melbourne, Advanced Diploma of Business (Accounting). Od 1982 r. udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w zwi\u0105zkach polonijnych. Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Polak\u00f3w z Glenroy i Okolic i pe\u0142ni w nim r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. prezesa (1986-1991, 1999-2001), wiceprezesa i skarbnika. Zwi\u0105zek m.in. prowadzi od 1956 r. polsk\u0105 szko\u0142\u0119 sobotni\u0105, go\u015bci\u0142 i wspiera\u0142 finansowo polskich szybownik\u00f3w startuj\u0105cych w mistrzostwach \u015bwiata na terenie Australii. Dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w komitecie Polany (polski o\u015brodek kolonijny) oraz Zwi\u0105zku Polak\u00f3w w Melbourne. Utrzymuje kontakty z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ ALEKSANDER MARIAN<\/strong>, urodzony 12 XII 1948 r. w Mielcu, syn Jana i Anny z domu Skiba. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) w Mielcu z matur\u0105 w 1966 r. Studiowa\u0142 na Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Pracowa\u0142 jako informatyk, m.in. na Politechnice Krakowskiej. Uko\u0144czy\u0142 studia doktoranckie na Akademii Ekonomicznej w Katowicach. W 1980 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 i wyjecha\u0142 z \u017con\u0105 na wycieczk\u0119 do Australii. Splot okoliczno\u015bci spowodowa\u0142, \u017ce pozostali tam na sta\u0142e. Wp\u0142yw na t\u0119 decyzj\u0119 mia\u0142y m.in. og\u0142oszenie stanu wojennego w Polsce w 1981 r. i g\u0142\u0119boki kryzys spo\u0142eczno-ekonomiczny kraju. Pocz\u0105tkowo Aleksander pracowa\u0142 fizycznie, ale r\u00f3wnocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 j\u0119zyka angielskiego i po dw\u00f3ch latach zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku ekonomisty w departamencie federalnym w Canberze. Uko\u0144czy\u0142\u00a0 studia informatyczne w Australijskim Uniwersytecie Narodowym (ANU) w Canberze i przez kilkana\u015bcie lat pracowa\u0142 w kilku departamentach w Canberze jako informatyk i p\u00f3\u017aniej konsultant w firmach prywatnych. Bazuj\u0105c na zdobytym do\u015bwiadczeniu zawodowym, za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 Gancarz Consulting, kt\u00f3ra zajmuje si\u0119 marketingiem i doradztwem w handlu mi\u0119dzynarodowym. W 1991 r. by\u0142 jednym z tw\u00f3rc\u00f3w Australijsko-Polskiej Rady Biznesu i pe\u0142ni\u0142 w niej funkcje dyrektora i prezesa. R\u00f3wnocze\u015bnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Od powstania Australijskiego Instytutu Spraw Polskich w 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa, a nast\u0119pnie wiceprezesa Instytutu. Od 1990 r. jest dzia\u0142aczem Rotary Club Canberra Burley Griffen, a przez kilka kadencji by\u0142 dyrektorem i prezesem Klubu. Za ca\u0142okszta\u0142t owocnej dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej zosta\u0142 odznaczony Orderem Australii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ ARTUR<\/strong> urodzony 24 lutego 1975 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Danuty z domu Bednarczyk. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (1995), specjalno\u015b\u0107 elektromechanika og\u00f3lna. W 1995 r. zosta\u0142 laureatem XIX Olimpiady Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej Makroregionu Po\u0142udniowo \u2013 Wschodniego. Po maturze podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki (obecnie Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki) Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie na kierunku elektrotechnika, specjalno\u015b\u0107 elektroenergetyka. Studia uko\u0144czy\u0142 w 2000 r. W 2001 rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Katedrze Elektroenergetyki AGH w Krakowie na stanowisku asystenta (obecnie Katedra Elektrotechniki i Elektroenergetyki). Zajmuje si\u0119 szeroko rozumianymi zagadnieniami przesy\u0142u i rozdzia\u0142u energii elektrycznej w sieciach elektroenergetycznych. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem opracowa\u0144, ekspertyz, grant\u00f3w i publikacji z dziedziny elektroenergetyki w zakresie optymalizacji pracy sieci elektroenergetycznych. Najwa\u017cniejsze z nich to: Koncepcja rozwoju sieci \u015bredniego napi\u0119cia Zak\u0142adu Energetycznego Bielsko \u2013 Bia\u0142a, Analiza mo\u017cliwo\u015bci przesy\u0142owych systemu elektroenergetycznego i opracowanie koncepcji przebudowy sieci elektroenergetycznej Huty im. S\u0119dzimira w Krakowie oraz wsp\u00f3\u0142autorstwo w wydanym przez PTPiREE drugim wydaniu ksi\u0105\u017cki Straty energii elektrycznej w sieciach dystrybucyjnych. Jako pracownik AGH uczestniczy w krajowych i mi\u0119dzynarodowych konferencjach naukowych oraz jest wsp\u00f3\u0142organizatorem seminari\u00f3w (r\u00f3wnie\u017c wyjazdowych) i konferencji o tematyce elektrycznej z ramienia AGH oraz Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich o\/Krak\u00f3w, kt\u00f3rego jest aktywnym cz\u0142onkiem w sekcji energetycznej. Do najwa\u017cniejszych mo\u017cna zaliczy\u0107 cykliczne seminaria \u201eRynek energii elektrycznej\u201d oraz \u201eEnergetyka a ochrona \u015brodowiska\u201d przy SEP. Obecnie jest pracownikiem Katedry Elektrotechniki i Elektroenergetyki AGH. Interesuje si\u0119 muzyk\u0105 oraz alternatywnymi rozwi\u0105zaniami informatycznymi (w tym Linux) do zastosowa\u0144 obliczeniowych (naukowych) i biurowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ JAN<\/strong>, urodzony 1 III 1917 r. w Ostrowach Baranowskich, pow. kolbuszowski, syn Andrzeja i Anny z domu Smykla. Od XI 1937 r. odbywa\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 14 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Jaz\u0142owieckich, a nast\u0119pnie w KOP w Zaleszczykach i tam zasta\u0142 go wybuch wojny. Jego jednostka zosta\u0142a skierowana na front zachodni. Po starciu z Niemcami, w kt\u00f3rym ponios\u0142a straty, wycofywa\u0142a si\u0119 w kierunku wschodnim, m.in. przez Mielec, Rozwad\u00f3w, Jan\u00f3w Lubelski i Tomasz\u00f3w, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142a w obronie Kowla. Po kolejnych przegrupowaniach zosta\u0142a otoczona przez wojsko radzieckie, rozbrojona i uwi\u0119ziona w obozie w Hrubieszowie. Tu\u017c przed wyw\u00f3zk\u0105 na wsch\u00f3d J. Gancarzowi uda\u0142o si\u0119 uciec z transportu i po 7 dniach powr\u00f3ci\u0107 do rodzinnego domu. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako stolarz przy budowie barak\u00f3w i str\u00f3\u017c przy budowie trasy D\u0119ba-Mielec. W 1942 r. zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony pod zarzutem wsp\u00f3\u0142pracy z partyzantami. Po staraniach rodziny otrzyma\u0142 stosunkowo niewielk\u0105 kar\u0119 9 miesi\u0119cy wi\u0119zienia i po jej odbyciu powr\u00f3ci\u0142 do Ostr\u00f3w Baranowskich. W 1945 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 i zamieszka\u0142 w Mielcu. Tu przy ul. Legion\u00f3w otworzy\u0142 sklep z artyku\u0142ami spo\u017cywczymi i gospodarczymi. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Handlowe i zda\u0142 matur\u0119. Po przymusowym uspo\u0142ecznieniu sklepu w 1950 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w pionie socjalnym WSK Mielec. By\u0142 kierownikiem sto\u0142\u00f3wki zak\u0142adowej i sieci wydzia\u0142owych kiosk\u00f3w, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 restauracjami i barami na terenie osiedla fabrycznego WSK. W 1957 r. zwolni\u0142 si\u0119 z WSK, zbudowa\u0142 niewielki pawilon przy ul. 22 Lipca i otworzy\u0142 sklep z galanteri\u0105. Nazywano go powszechnie \u201ezielonym kioskiem\u201d. W 1977 r., w zwi\u0105zku z budow\u0105 wiaduktu, przeni\u00f3s\u0142 sklep do lokalu przy ul. 15 Grudnia (p\u00f3\u017aniej ul. 3 Maja). W 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 handlow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na prace spo\u0142eczne. Odrestaurowa\u0142 kapliczk\u0119 Matki Bo\u017cej wykonan\u0105 przez budowniczych drogi Mielec \u2013 Kolbuszowa w 1939 r., urz\u0105dzi\u0142 jej otoczenie i sprawowa\u0142 nad tym miejscem kultu religijnego systematyczn\u0105 opiek\u0119. Pracowa\u0142 w Komitecie Budowy Ko\u015bcio\u0142a Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu i by\u0142 cz\u0142onkiem pierwszej Rady Parafialnej parafii Ducha \u015awi\u0119tego. Nale\u017cy do Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych i jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du mieleckiego ko\u0142a. Posiada stopie\u0144 porucznika. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Medalem \u201eZa Wojn\u0119 Obronn\u0105 1939\u201d i innymi odznaczeniami kombatanckimi oraz odznaczeniem religijnym \u201eLumen Mundi\u201d (\u015awiat\u0142o \u015awiata). Zmar\u0142 21 IX 2011 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ JAN<\/strong>, urodzony 22 XII 1939 r. w Woli Rz\u0119dzi\u0144skiej, pow. tarnowski, syn Adama i Agaty. Absolwent Technikum Mechanicznego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1957 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika \u2013 technologa obr\u00f3bki skrawaniem. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Mechanicznych w Tarnowie jako tokarz. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 studia dzienne w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Krakowie z dyplomem magistra in\u017cyniera rolnika o specjalizacji mechanika rolnictwa. Przez dwa lata studi\u00f3w (1962-1964) pracowa\u0142 w WSK Krak\u00f3w jako pracownik fizyczny. Sta\u017c pracy odby\u0142 w Katedrze Mechanizacji Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Krakowie i w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym w Trzyci\u0105\u017cu, pow. olkuski. Od 1965 r. do 1978 r. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca (p\u00f3\u017aniej mieleckie osiedle) na stanowiskach: instruktora mechanizacji, kierownika warsztatu, kierownika zaopatrzenia i zast\u0119pcy dyrektora ds. technicznych. 1 XII 1978 r. zosta\u0142 mianowany naczelnikiem gminy Tusz\u00f3w Narodowy i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do pierwszych dni stanu wojennego w grudniu 1981 r. W kwietniu 1982 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wojew\u00f3dzkim Komitecie ZSL jako instruktor i na tym stanowisku pracowa\u0142 do 28 II 1990 r. W latach 1990-1993 by\u0142 nauczycielem zawodu w Technikum Rolniczym w Rzemieniu, pow. mielecki. 15 III 1993 r. zosta\u0142 wybrany w\u00f3jtem reaktywowanej po prawie 20 latach gminy Gaw\u0142uszowice i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 16 XI 1998 r. Kilka kolejnych lat przepracowa\u0142 we w\u0142asnym gospodarstwie rolnym. Z dniem 1 V 2003 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy w\u00f3jta gminy Wadowice G\u00f3rne. W latach 1965-1998, poza prac\u0105 zawodow\u0105, prowadzi\u0142 kursy nauki jazdy r\u00f3\u017cnych kategorii, organizowane przez Lig\u0119 Obrony Kraju, Polski Zwi\u0105zek Motorowy i K\u00f3\u0142ka Rolnicze. Od 1958 r. anga\u017cuje si\u0119 politycznie, pocz\u0105tkowo jako cz\u0142onek ZSL, a p\u00f3\u017aniej PSL. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem kilku organizacji spo\u0142ecznych, a w przesz\u0142o\u015bci pe\u0142ni\u0142 w nich r\u00f3\u017cne funkcje. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju\u201d, Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 NFOZ. Funkcj\u0119 zast\u0119pcy w\u00f3jta gminy Wadowice G\u00f3rne pe\u0142ni\u0142 do 30.04.2007 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GANCARZ PIOTR,<\/strong> urodzony 6 VIII 1913 r. w Ostrowach Baranowskich, pow. kolbuszowski, syn Andrzeja i Anny z domu Smykla. W 1934 r. zosta\u0142 powo\u0142any do odbycia s\u0142u\u017cby wojskowej i 3 XI tego\u017c roku wcielony do 14 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Jaz\u0142owieckich, w kt\u00f3rym przydzielono go do grupy rekrut\u00f3w w szwadronie karabin\u00f3w maszynowych. 17 IX 1935 r. zosta\u0142 przeniesiony do\u00a0 14 szwadronu Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP) w Zaleszczykach. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej wyjecha\u0142 do Francji w celach zarobkowych, a nast\u0119pnie\u00a0 pracowa\u0142 w niemieckiej miejscowo\u015bci Durbach, w gospodarstwie bauera Hermanna Geilera. 14 XII 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany do 24 Pu\u0142ku Kawalerii Zmotoryzowanej Armii Polskiej we Francji. Uczestniczy\u0142 w obronie Pary\u017ca, a po wycofaniu si\u0119 polskiej armii w kierunku po\u0142udniowo-zachodnim dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej w okolicach Bordeaux. Pocz\u0105tkowo by\u0142 wi\u0119ziony w Stalagu VII B w Strasburgu (wi\u0119zie\u0144 nr 475). Od 1 IX 1942 r. zosta\u0142 skierowany do pracy w znanym ju\u017c gospodarstwie bauera Hermanna Geilera, g\u0142\u00f3wnie w winnicy. Podejrzany o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z\u00a0 wywiadem francuskim zosta\u0142 aresztowany i skierowany do obozu karnego Offenburg. Wyzwolenia doczeka\u0142 20 IV 1945 r., kiedy wojska francuskie zdoby\u0142y Offenburg. Powr\u00f3ci\u0142 do Ostrow\u00f3w Baranowskich i zajmowa\u0142 si\u0119 handlem obwo\u017anym. O\u017ceni\u0142 si\u0119 z mielczank\u0105 Czes\u0142aw\u0105 Cie\u015bl\u0105 i zamieszka\u0142 w Mielcu. Prowadzili sklep, a po uspo\u0142ecznieniu handlu zosta\u0142 zatrudniony w Miejskim Handlu Detalicznym w Mielcu. Zmar\u0142 25 VII 1974 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ ROMAN<\/strong>, urodzony 21 II 1949 r. w Mielcu, syn Piotra i Czes\u0142awy z Cie\u015bl\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu, matura w 1966 r. W roku 1971 uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Chemii Politechniki Wroc\u0142awskiej (specjalizacja: technologia polimer\u00f3w) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po studiach pracowa\u0142 w D\u0119bickich Zak\u0142adach Opon Samochodowych i Zak\u0142adach Metalowych \u201ePolar\u201d we Wroc\u0142awiu. W 1974 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 na Wydziale Chemicznym Politechniki Wroc\u0142awskiej jako asystent i rozpocz\u0105\u0142 badania nad syntez\u0105 nowych zwi\u0105zk\u00f3w fosforoorganicznych o w\u0142a\u015bciwo\u015bciach herbicydowych. W 1978 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 pt. Analogie fosfonowe morfaktyn i otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk chemicznych. Bezpo\u015brednio po tym, ju\u017c jako adiunkt w macierzystym Instytucie PW, kontynuowa\u0142 prace naukowe w zakresie chemii zwi\u0105zk\u00f3w fosforoorganicznych. W pa\u017adzierniku 1979 r. wyjecha\u0142 do USA, gdzie w zespole prof. J. L. Kice`a w Texas Tech University w Lubbock (Texas) pracowa\u0142 do grudnia 1980 r. nad mechanizmem reakcji organicznych zwi\u0105zk\u00f3w siarki i selenu, z wykorzystaniem kinetycznych metod badania przebiegu reakcji chemicznych. We wrze\u015bniu 1983 r. ponownie wyjecha\u0142 do USA na trzyletni sta\u017c naukowy w Princeton University w Princeton (New Jersey), gdzie w zespole prof. Mislow`a bada\u0142 struktur\u0119 i dynamik\u0119 kompleks\u00f3w metali przej\u015bciowych z uk\u0142adami aromatycznymi, a tak\u017ce zapozna\u0142 si\u0119 z zagadnieniami wsp\u00f3\u0142czesnej teoretycznej stereochemii. Po powrocie do kraju rozpocz\u0105\u0142 badania obejmuj\u0105ce zagadnienia wydzielania zwi\u0105zk\u00f3w biologicznie czynnych z surowc\u00f3w naturalnych i okre\u015blaniu ich struktury, a tak\u017ce zastosowania metod matematycznych i komputerowych w rozwi\u0105zywaniu problem\u00f3w chemicznych oraz projektowaniu nowych zwi\u0105zk\u00f3w biologicznie aktywnych. W roku 1998 uzyska\u0142 habilitacj\u0119 po przedstawieniu pracy habilitacyjnej Reakcja Kabacznika-Fieldsa<\/em>. Synteza biologicznie aktywnych aminofosfonian\u00f3w.<\/em> Kolejnymi zainteresowaniami naukowymi obj\u0105\u0142 badania eksperymentalne i teoretyczne s\u0142u\u017c\u0105ce do przewidywania i wyja\u015bniania mechanizm\u00f3w reakcji oraz zagadnienia racjonalnego projektowania zwi\u0105zk\u00f3w o zadanych w\u0142asno\u015bciach, w tym lek\u00f3w i \u015brodk\u00f3w ochrony ro\u015blin. Autor ponad 60 prac naukowych, opublikowanych w wi\u0119kszo\u015bci w czasopismach zagranicznych o mi\u0119dzynarodowym zasi\u0119gu oraz wielu raport\u00f3w i materia\u0142\u00f3w konferencyjnych, w tym na wielu konferencjach zagranicznych, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142autorem 8 patent\u00f3w, m.in. \u201eSpos\u00f3b wytwarzania kwas\u00f3w alfa-aminofosfonowych\u201d, \u201eSpos\u00f3b wytwarzania nowych estr\u00f3w kwas\u00f3w alfa-aminofosfonowych\u201d, \u201eSpos\u00f3b wytwarzania nowych peptyd\u00f3w\u201d, \u201eSpos\u00f3b wytwarzania nowych 9-N-acyloaminofluorenylofosfinotlenk\u00f3w\u201d, \u201eSpos\u00f3b wytwarzania nowych 1-aminofosfinotlenk\u00f3w\u201d i \u201eSpos\u00f3b wytwarzania nowych pochodnych kwasu aminometylenobisfosfonowego\u201d. Posiada tytu\u0142 profesora Politechniki Wroc\u0142awskiej. W ramach dzia\u0142alno\u015bci dydaktycznej od kilku lat prowadzi\u0142 na Wydziale Chemii Politechniki Wroc\u0142awskiej wyk\u0142ady ze stereochemii, chemii organicznej i chemii og\u00f3lnej, zaj\u0119cia z metod matematycznych i komputerowych w chemii organicznej oraz metod projektowania zwi\u0105zk\u00f3w biologicznie aktywnych, a tak\u017ce zaj\u0119cia laboratoryjne z chemii organicznej. By\u0142 opiekunem 25 prac dyplomowych i promotorem 3 otwartych przewod\u00f3w doktorskich. Pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Pracowni Chemii Organicznej i cz\u0142onka Komisji Dyscyplinarnej dla Student\u00f3w oraz by\u0142 opiekunem specjalno\u015bci Chemia \u015arodowiska na kierunku studi\u00f3w Biotechnologia. By\u0142 tak\u017ce pe\u0142nomocnikiem Dyrektora Instytutu d\/s Komputeryzacji oraz kierownikiem Laboratorium Metod Obliczeniowych w Chemii. W roku 1989 by\u0142 wsp\u00f3\u0142inicjatorem, cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wroc\u0142awskiego Stowarzyszenia Edukacyjnego (dwie pierwsze kadencje). By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Dolno\u015bl\u0105skiego Polskiego Klubu Ekologicznego, cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego (od 1989) i American Chemical Society (od 1980). Opracowa\u0142 i wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 Album rodzinny. Lejko Cie\u015bla Gancarz Smykla,<\/em> Wroc\u0142aw 2021. Za ca\u0142okszta\u0142t pracy zosta\u0142 odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Politechniki Wroc\u0142awskiej, a ponadto by\u0142 wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniany nagrodami w\u0142adz tej\u017ce uczelni. (Jego \u017cona, Irena, jest doktorem chemii. Jest m.in. wsp\u00f3\u0142autorem (z Izabel\u0105 Pawlaczyk) skryptu Chemia organiczna, chemia lek\u00f3w \u2013 laboratorium. Analiza substancji organicznych<\/em> (Wroc\u0142aw 2009). Zmar\u0142 10 VII 2025 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Opolu przy ul. Cmentarnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ RYSZARD<\/strong>, urodzony 26 IV 1955 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Mieczys\u0142awy. Ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, a nast\u0119pnie do Liceum Plastycznego w Jaros\u0142awiu, kt\u00f3re uko\u0144czy\u0142 matur\u0105 w 1974 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie. Dyplom z wyr\u00f3\u017cnieniem w Pracowni Miedziorytu prof. Mieczys\u0142awa Wejmana otrzyma\u0142 w 1980 r. Po studiach kr\u00f3tko przebywa\u0142 w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Biurze Wystaw Artystycznych (BWA) w Sandomierzu (pracowa\u0142 tam do 1988 r.). Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci tw\u00f3rczej zajmuje si\u0119 malarstwem, rysunkiem i grafik\u0105 u\u017cytkow\u0105. Mieszka w Sandomierzu. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w pa\u0144stwowych zbiorach muzealnych i wielu kolekcjach prywatnych w kraju i za granic\u0105. Wa\u017cniejsze wystawy i wyr\u00f3\u017cnienia: *1981 r.: Og\u00f3lnopolski Przegl\u0105d Grafiki \u2013 Zach\u0119ta w Warszawie, Wystawa \u201eCzas widzenia\u201d \u2013 Gda\u0144sk-Oliwa, II Og\u00f3lnopolskie Triennale Portretu Wsp\u00f3\u0142czesnego \u2013 BWA w Radomiu (II nagroda), \u201ePrezentacja Grafiki Polskiej\u201d \u2013 Club Della Grafica w Neapolu, \u201eKritiska Roster fran Polen\u201d \u2013 Konstmusee Ystad, *1984 r.: udzia\u0142 w wystawie \u201eGraveurs Polonais\u201d i pobyt we Francji na zaproszenie \u201eMaison de la Culure de Bourges\u201d, 39 Og\u00f3lnopolski Salon Zimowy Plastyki \u2013 TPST Radom (II nagroda), \u201ePolskie Malarstwo Portretowe 1944-1984\u201d \u2013 Zach\u0119ta, * 1988 r.: IV Mi\u0119dzynarodowe Triennale Rysunku i indywidualna wystawa towarzysz\u0105ca Triennale \u2013 galeria \u201eMa\u0142y Salon\u201d Wroc\u0142aw, Wystawa \u201eArsena\u0142 88\u201d \u2013 Warszawa, *1989 r.: \u201ePrezentacje Krakowskie\u201d \u2013 Norymberga, Wystawa konkursowa \u201ePrimum non nocere\u201d \u2013 BWA Krak\u00f3w (Nagroda Ministra Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej), *1992 r.: Wielki Jubileuszowy Salon Malarstwa ZPAP \u2013 Galeria Pryzmat i BWA Krak\u00f3w, *1993 r.: organizacja i udzia\u0142 w wystawie \u201eKunstler as Sandomierz in Emmendingen\u201d \u2013 RFN, udzia\u0142 w \u201eCleveland Internacjonal Drawing Biennale\u201d, *1994 r.: Indywidualna wystawa malarstwa i rysunku \u2013 Filia \u201eJadern\u00f3wka\u201d Muzeum Regionalnego w Mielcu, *1995 r.: Indywidualna wystawa rysunku \u2013 Galeria \u201eMilano\u201d Warszawa, udzia\u0142 w wystawie \u201eImpresje polskie\u201d \u2013 Stara Kordegarda Warszawa, Tokio, *1996 r.: Prezentacja rysunku na wystawie \u201eHier und Dort\u201d \u2013 ESSO Haus Hamburg, *1999 r.: \u201eArty\u015bci Polski Po\u0142udniowo-Wschodniej 1950-2000\u201d \u2013 BWA Rzesz\u00f3w, *2000 r.: Wystawa \u201eArty\u015bci Malarze w roku 2000\u201d \u2013 aukcja w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Yorku, druga prezentacja artyst\u00f3w z Sandomierza w Emmendingen, *2001 r.: Wystawa i aukcja \u201eArty\u015bci Malarze Polscy na rzecz Kultury Polskiej\u201d \u2013 Konsulat RP w Nowym Yorku, III nagroda na og\u00f3lnopolskiej wystawie \u201eTriennale z Martw\u0105 Natur\u0105\u201d \u2013 Galeria BWA w Sieradzu, *2002 r.: I nagroda \u015awi\u0119tokrzyskiej Agencji Rozwoju Regionu S.A. w wystawie \u201ePrzedwio\u015bnie 25\u201d \u2013 BWA w Sandomierzu, IV Triennale Polskiego Rysunku Wsp\u00f3\u0142czesnego \u2013 Lubacz\u00f3w 2002, *2003 r.: \u201ePrzedwio\u015bnie 26\u201d \u2013 BWA Kielce, Wystawa rysunku \u201eCzarno-bia\u0142o\u201d \u2013 Galeria \u201eMilano\u201d Warszawa, \u201ePor\u00f3wnania 12\u201d \u2013 BWA w Sandomierzu. Wa\u017cniejsze wydarzenia w dzia\u0142alno\u015bci tw\u00f3rczej w latach 2004-2012: *2004 r.: plener malarski \u201eKrzymoszyce 2004\u201d, wystawa poplenerowa w Galerii BWA w Mi\u0119dzyrzecu Podlaskim, wystawy rysunku w Galerii BWA w Mi\u0119dzyrzecu Podlaskim, Kro\u015bnie i Sandomierzu, I nagroda w \u201ePor\u00f3wnania 13\u201d (BWA w Sandomierzu), wystawa \u201eW drodze \u2013 o sensie w\u0119dr\u00f3wki przez \u017cycie\u201d w P\u0142ockiej Galerii Sztuki, wystawa w Galerii Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej w Lesku; *2005 r.: wystawa \u201eW drodze\u201d w Galerii Krytyk\u00f3w \u201ePokaz\u201d w Warszawie i Muzeum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej w Radomiu, wystawa \u201ePrzedwio\u015bnie\u201d BWA Kielce, V Triennale Polskiego Rysunku Wsp\u00f3\u0142czesnego w Lubaczowie, \u201ePor\u00f3wnania 14\u201d BWA Sandomierz – III nagroda, wystawa \u201eZEITZEGNISSE\/\u015awiadectwa czasu, Idee Solidarno\u015bci w sztuce polskiej 1980-2005\u201d w Instytucie Polskim w Sztokholmie (Szwecja) i Instytucie Polskim w Berlinie (Niemcy), Mi\u0119dzynarodowy Plener Malarski Snina 2005 (S\u0142owacja), sprzeda\u017c obraz\u00f3w do sta\u0142ej kolekcji \u015awi\u0119tokrzyskiego Towarzystwa Zach\u0119ty Sztuk Pi\u0119knych w Kielcach; *2006 r.: \u201ePrzedwio\u015bnie\u201d \u2013 nagroda BWA w Kielcach, Plener Malarski \u201eBolestraszyce 2006\u201d, jednorazowe stypendium na program tw\u00f3rczy z Funduszu Promocji Tw\u00f3rczo\u015bci Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, indywidualna wystawa rysunku \u201ePassanten\u201d i spotkanie autorskie w Galerie im Tor-Emmendingen (Niemcy), wystawa \u201ePrzeciw przemocy\u201d w Galerii BWA w Cz\u0119stochowie, \u201ePor\u00f3wnania 15\u201d BWA Sandomierz \u2013 IV nagroda; *2007 r.: indywidualna wystawa rysunku w Galerii \u201eForteczna\u201d w Sandomierzu; *2008 r.: VI Triennale Polskiego Rysunku Wsp\u00f3\u0142czesnego Lubacz\u00f3w 2008 \u2013 wyr\u00f3\u017cnienie, \u201ePrzedwio\u015bnie\u201d BWA Kielce \u2013 nagroda BWA w Kielcach, Okr\u0119gowa Wystawa ZPAP w BWA Kielce, Wystawa Jubileuszowa Galeria \u201e20 lat Galerii Milano\u201d w Warszawie; *2009 r.: indywidualna wystawa rysunku w Galerii \u201ePod pod\u0142og\u0105\u201d ZPAP w Lublinie, \u201e18 Por\u00f3wnania\u201d BWA Sandomierz \u2013 III nagroda; *2010 r.: \u201ePrzedwio\u015bnie 33\u201d BWA Kielce, \u201e19 Por\u00f3wnania\u201d BWA Sandomierz \u2013 I nagroda; *2011 r.: VII Triennale Rysunku Wsp\u00f3\u0142czesnego w Lubaczowie, \u201e20 Por\u00f3wnania\u201d Galeria BWA w Sandomierzu; *2012 r.: \u201ePrzedwio\u015bnie 34\u201d Galeria BWA Kielce \u2013 nagroda. Wsp\u00f3\u0142pracuje ze Stowarzyszeniem \u201eTak dla transplantacji\u201d w Zabrzu, wspieraj\u0105c je i kreuj\u0105c wizerunek swoimi pracami graficznymi. Odznaczony Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis\u201d. Zmar\u0142 12 V 2017 r. Pochowany na cmentarzu Katedralnym w Sandomierzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GANCARZ TADEUSZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 XI 1953 r. w Mielcu, syn Piotra i Czes\u0142awy z domu Cie\u015bla. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego), matura w 1972 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Automatyki i Informatyki Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera w 1977 r. W czasie studi\u00f3w by\u0142 organizatorem i pilotem studenckich grup trampingowych oraz redaktorem studenckiego radiow\u0119z\u0142a. W latach 1977-1991 pracowa\u0142 w WSK Mielec, m.in. jako kierownik Dzia\u0142u Kompleksowej Automatyzacji oraz kierownik kom\u00f3rek organizacyjnych zajmuj\u0105cych si\u0119 wdro\u017ceniami mikrokomputer\u00f3w. By\u0142 jednym z prekursor\u00f3w wprowadzania zastosowa\u0144 techniki mikrokomputerowej do dzia\u0142alno\u015bci WSK Mielec, m.in. do wspomagania projektowania i wykonywania cz\u0119\u015bci na obrabiarkach sterowanych numerycznie. W 1991 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w utworzenia Przedsi\u0119biorstwa Zastosowa\u0144 Informatycznych (PZI) \u201eTARAN\u201d \u2013 pierwszej w Mielcu prywatnej firmy komputerowej (rejestracja: 15 X 1991 r.), zosta\u0142 jej wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem i prezesem zarz\u0105du. W ci\u0105gu dziesi\u0119ciu lat dzia\u0142alno\u015bci firmy przyczyni\u0142 si\u0119 do jej rozwoju, uzyskania certyfikat\u00f3w oraz zdobycia wielu presti\u017cowych wyr\u00f3\u017cnie\u0144. Wyst\u0119powa\u0142 na konferencjach organizowanych przez Izb\u0119 Gospodarcz\u0105 Komunikacji Miejskiej w Warszawie, przedstawiaj\u0105c mo\u017cliwo\u015bci zastosowa\u0144 technik mikrokomputerowych w komunikacji miejskiej (wyst\u0105pienia te by\u0142y publikowane w Biuletynach IGKM). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. W latach 1989-1990 by\u0142 cz\u0142onkiem Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu oraz autorem audycji KO \u201cS\u201d w Radiow\u0119\u017ale WSK. W 1993 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa nowo powo\u0142anej Mieleckiej Izby Gospodarczej (MIG) i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 przez jedn\u0105 kadencj\u0119. Zmar\u0142 12 XII 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARDIAN ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 3 XI 1960 r. w Nieskurzowie Nowym, woj. kieleckie, syn Jana i Aleksandry z domu Szuba. Ucz\u0119szcza\u0142 do V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Ks. P. \u015aciegiennego w Kielcach, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako sta\u017cysta, a nast\u0119pnie na Oddziale Wewn\u0119trznym Szpitala Rejonowego, kolejno na stanowiskach m\u0142odszego asystenta, asystenta i starszego asystenta. W latach 1985-1991 pracowa\u0142 tak\u017ce w Przychodni Przemys\u0142owej WSK. W 1991 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych, a w 1997 r. \u2013 II stopie\u0144 (egzamin w Centrum Medycznego Kszta\u0142cenia Podyplomowego w Warszawie). Uczestniczy\u0142 w szeregu szkole\u0144 z zakresu USG (m.in. u prof. Popieli w Krakowie). Od 1993 r. nadzorowa\u0142 badania USG w Mielcu, a w 1995 r. zorganizowa\u0142 Pracowni\u0119 USG przy ZOZ i zosta\u0142 jej kierownikiem. W pa\u017adzierniku 2000 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora ZOZ d\/s lecznictwa. Z funkcji tej zrezygnowa\u0142\u00a0maju 2016 r. Pracuje na Oddziale Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych i Kardiologii oraz w Stacji Dializ. Ponadto prowadzi prywatny Gabinet Nefrologiczny. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 uczestniczy\u0142 w pracach spo\u0142ecznych organizacji lekarskich. W latach 90. by\u0142 delegatem mieleckiego Ko\u0142a Samorz\u0105du Lekarskiego i przewodnicz\u0105cym Oddzia\u0142u Terenowego Zwi\u0105zku Zawodowego Lekarzy w Mielcu, a w latach 1996-2000 \u2013 cz\u0142onkiem Okr\u0119gowej Rady Lekarskiej w Rzeszowie. Nale\u017cy do Towarzystwa Internist\u00f3w Polskich i Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego.\u00a0W maju 2016 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji zast\u0119pcy dyrektora Szpitala Powiatowego ds. lecznictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDNER AEROSPACE \u2013 MIELEC SP. z O.O.,<\/strong>\u00a0oddzia\u0142 (zak\u0142ad produkcyjny) w EURO-PARK MIELEC firmy Gardner Aerospace Group \u2013 globalnego lidera w bran\u017cy lotniczej. Mielecki zak\u0142ad specjalizuje si\u0119 w obr\u00f3bce mechanicznej i procesach galwanicznych produkt\u00f3w dla przemys\u0142u lotniczego. Ponadto wykonuje badania nieniszcz\u0105c\u0105 metod\u0105 penetracyjn\u0105, testy twardo\u015bci metali i pow\u0142ok metalicznych, testy przewodno\u015bci aluminium i jego stop\u00f3w oraz monta\u017cem podzespo\u0142\u00f3w i zespo\u0142\u00f3w struktur lotniczych. Jest wyposa\u017cony w nowoczesny park maszynowy oraz systematycznie inwestuje w rozw\u00f3j infrastruktury.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Mielecki zak\u0142ad rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pod firm\u0105 RD Precision Polska Sp. z o.o. na podstawie zezwolenia ARP z dnia 9 XI 2005 r. Drugie zezwolenie, z cz\u0119\u015bciowo zmienionymi warunkami, ju\u017c dla zmienionej nazwy – firmy Gardner Aerospace \u2013 Mielec Sp. z o.o., otrzymano 16 XII 2016 r. Wybudowano nowy obiekt przy ul. COP-u. W 2019r Gardner Aerospace Mielec Sp. Z o.o. rozszerzy\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 o kolejny, drugi zak\u0142ad produkcyjny specjalizuj\u0105cy si\u0119 w obr\u00f3bce mechanicznej detali wielkogabarytowych zlokalizowany przy ulicy Wojska Polskiego 3. Od 2017 r. g\u0142\u00f3wnym udzia\u0142owcem Gardner Aerospace Group jest Ligeance Aerospace Technologies \u2013 LAT, \u015bwiatowy potentat w bran\u017cy lotniczej. Gardner posiada oddzia\u0142y w Chinach, Francji, Indiach, Polsce i Wielkiej Brytanii, kt\u00f3re wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105 ze sob\u0105. W Polsce funkcjonuj\u0105 3 oddzia\u0142y z 6 zak\u0142adami produkcyjnymi. Gardner Aerospace dostarcza swoje wyroby bezpo\u015brednio i po\u015brednio do lider\u00f3w bran\u017cy lotniczej m.in.: Airbus, Embraer, Gulfstream, Pilatus, Spirit, GKN, Stelia Aerospace, Ruag i Safran.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARDOLI\u0143SKA ALICJA (z domu ZADAJ),<\/strong>\u00a0urodzona 30 V 1963 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu So\u0142tys. Absolwentka Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1983 r. Posiada te\u017c uprawnienia licencjonowanego zarz\u0105dcy nieruchomo\u015bci. W latach 1983-1993 pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1997 r. zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do sp\u00f3\u0142ki Us\u0142ugi Komunalne Zadaj J\u00f3zef, Rusek Jerzy, Gardoli\u0144ska Alicja S.C. Po \u015bmierci Jerzego Ruska (1998 r.) do sp\u00f3\u0142ki wesz\u0142a jego \u017cona Dorota Rusek i w takim sk\u0142adzie pracowano do 2004 r. W tym roku zmar\u0142 J\u00f3zef Zadaj i odt\u0105d do 2007 r. A. Gardoli\u0144ska prowadzi\u0142a firm\u0119 w sp\u00f3\u0142ce z Dorot\u0105 Rusek. W 2008 r. zako\u0144czono dzia\u0142alno\u015b\u0107 sp\u00f3\u0142ki, a dotychczasowe wsp\u00f3lniczki za\u0142o\u017cy\u0142y oddzielne w\u0142asne firmy. Alicja Gardoli\u0144ska zorganizowa\u0142a firm\u0119 Zak\u0142ad Pogrzebowy ARKA Alicja Gardoli\u0144ska z siedzib\u0105 w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. (Szerzej w oddzielnym ha\u015ble: Zak\u0142ad Pogrzebowy ARKA.) Pozazawodow\u0105 pasj\u0105 A. Zadaj (w okresie przedma\u0142\u017ce\u0144skim) by\u0142o strzelectwo sportowe. W latach 80. nale\u017ca\u0142a do Klubu Strzeleckiego Ligi Obrony Kraju w Mielcu i z sukcesami uczestniczy\u0142a w zawodach lokalnych i regionalnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDOLI\u0143SKA BO\u017bENA (z domu Naporska)<\/strong>, urodzona 3 VI 1927 r. w Poznaniu, c\u00f3rka Wincentego i W\u0142adys\u0142awy. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 1 w Zielonej G\u00f3rze, egzaminy maturalne w 1948 r. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Piel\u0119gniarstwa w Poznaniu z dyplomem 2 II 1951 r. Pracowa\u0142a w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Olsztynie (1951-52) i w tamtejszej Szkole Piel\u0119gniarskiej (1952-1953). W latach 1953-1954 by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 i pierwszym dyrektorem O\u015brodka Szkoleniowego Piel\u0119gniarek PCK w Mielcu. Ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych musia\u0142a wyjecha\u0107 do Poznania i tam w latach 1954-1955 pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowej Szkole Piel\u0119gniarskiej. Kolejne zmiany miejsca pracy i zamieszkania (Wojew\u00f3dzka Przychodnia Specjalistyczna w Warszawie, Przychodnia Rejonowa w Piastowie k\/Warszawy) zwi\u0105zane by\u0142y ze zmian\u0105 miejsca pracy m\u0119\u017ca \u2013 mielczanina Jana Gardoli\u0144skiego. Od 1964 r. zamieszka\u0142a w Warszawie i pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w organizacjach zwi\u0105zanych z o\u015bwiat\u0105 i wychowaniem m\u0142odzie\u017cy, m.in. by\u0142a kuratorem s\u0105dowym dla nieletnich przy S\u0105dzie dla Nieletnich w Warszawie oraz koordynatorem wsp\u00f3\u0142pracy Szko\u0142y Podstawowej Nr 125 w Warszawie ze \u015brodowiskiem w zakresie wychowania dzieci i m\u0142odzie\u017cy. By\u0142a r\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 ko\u0142a NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w tej\u017ce szkole. W 1982 r. przesz\u0142a na rent\u0119, a kilka lat p\u00f3\u017aniej na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARDOLI\u0143SKI JAN<\/strong>, urodzony 22 IX 1927 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii. Do szko\u0142y podstawowej ucz\u0119szcza\u0142 w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 do ZHP (Zuchy). W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec (1941-1944). Do Szarych Szereg\u00f3w wst\u0105pi\u0142 i zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony na prze\u0142omie 1942 i 1943 r. W latach 1944-46 pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w odbudowywanym ZHP i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119powego. By\u0142 tak\u017ce obo\u017anym pierwszego po wojnie obozu ZHP w Mielcu. Zmuszony sytuacj\u0105 dalsz\u0105 nauk\u0119 odbywa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. Boles\u0142awa Chrobrego w K\u0142odzku i tam zda\u0142 matur\u0119 w 1947 r. W latach 1947-1948 pracowa\u0142 w Centralnym Studium Samolot\u00f3w w Warszawie jako kre\u015blarz. W 1953 r. \u2013 po uko\u0144czeniu studi\u00f3w na Politechnice \u0141\u00f3dzkiej \u2013 otrzyma\u0142 dyplom in\u017cyniera mechanika. Kolejnymi miejscami jego pracy i stanowiskami by\u0142y: Centralny Zarz\u0105d Og\u00f3lnego Budownictwa Maszyn \u2013 inspektor (1952-1953), Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d \u2013 technolog, nadmistrz (1953-1954), Fabryka Maszyn \u017bniwnych w Poznaniu \u2013 technolog, in\u017cynier wynalazczo\u015bci (1954-1956), Zak\u0142ady Mechaniczne \u201eUrsus\u201d \u2013 starszy konstruktor (1956-1960) i Technikum Mechaniczne w Ursusie \u2013 wyk\u0142adowca (1958-1959), Zjednoczenie Przemys\u0142u Maszyn Budowlanych \u201eBumar\u201d w Warszawie \u2013 g\u0142\u00f3wny specjalista (1960-1972) i O\u015brodek Badawczo-Rozwojowy \u201eBumar\u201d w Warszawie \u2013 g\u0142\u00f3wny specjalista (1972) oraz Zjednoczenie Mechanizacji Budownictwa \u201eZREMB\u201d w Warszawie \u2013 g\u0142\u00f3wny specjalista (1972-1982). Bra\u0142 czynny udzia\u0142 w sympozjach naukowych i naradach bran\u017cowych i wielokrotnie opracowywa\u0142 przedmiotowe referaty. Publikowa\u0142 w czasopismach fachowych, m.in. w \u201ePrzegl\u0105dzie Technicznym\u201d i \u201ePrzegl\u0105dzie Mechanicznym\u201d. Zapraszano lub typowano go do zespo\u0142\u00f3w ekspert\u00f3w. W toku pracy zawodowej wyr\u00f3\u017cniany by\u0142 wielokrotnie za szczeg\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cia, m.in. w 1960 r. – nagrod\u0105 specjaln\u0105 w konkursie \u201eMistrz Techniki\u201d za zespo\u0142owe opracowanie konstrukcji ci\u0105gnik\u00f3w \u201eUrsus\u201d C325, w 1969 r. \u2013 Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, w 1970 r. \u2013 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, w 1972 r. \u2013 nagrod\u0105 Ministra Nauki, Szkolnictwa i Techniki za udzia\u0142 w opracowaniu i wykonaniu prototypu uniwersalnej krajalnicy do krojenia element\u00f3w z bloku wraz z wdro\u017ceniem do produkcji przemys\u0142owej wytw\u00f3rni beton\u00f3w kom\u00f3rkowych, w 1976 r. \u2013 \u015awiadectwem Autorskim o dokonaniu zespo\u0142owego wynalazku \u201eUrz\u0105dzenie do rozp\u0119dzania materia\u0142u ziarnistego w m\u0142ynie strumieniowym\u201d, w 1979 r. \u2013 Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych\u201d i w 1981 r. \u2013 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 S.I.T.P.M.B. Sporo czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Poza harcerstwem by\u0142 cz\u0142onkiem ZMP (bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej), PZPR, SIMP, SIiTPMB (przewodnicz\u0105cy Ko\u0142a), ZZ Metalowc\u00f3w (m.in. przewodnicz\u0105cy Rady Oddzia\u0142u), ZZ Pracownik\u00f3w Budownictwa, NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych przy Zak\u0142adach \u201eZREMB\u201d (przewodnicz\u0105cy Zarz\u0105du). Zmar\u0142 7 IX 2010 r. Pochowany na cmentarzu w Chotomowie ko\u0142o Warszawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDOLI\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 IV 1886 r. w Ke\u0142bowie ko\u0142o Z\u0142oczowa, syn Konstantego i Marceliny z Witwickich. W okresie odradzania si\u0119 niepodleg\u0142ej Polski (1918-1919) s\u0142u\u017cy\u0142 w stopniu sier\u017canta w Batalionie Zapasowym 18 pu\u0142ku piechoty w Koninie. W listopadzie 1918 r. przyby\u0142 z oddzia\u0142em z tej jednostki do Mielca w celu zaprowadzenia porz\u0105dku (dosz\u0142o do rozruch\u00f3w i napa\u015bci na \u017cydowskie sklepy, by\u0142y ofiary ludziach, zgin\u0105\u0142 policjant miejski). Od lutego 1920 r. pracowa\u0142 w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 \u201cprzy rozpropagowaniu Po\u017cyczki Odrodzenia Polski w 1920 r.\u201d i otrzyma\u0142 odznak\u0119 pami\u0105tkow\u0105 Ministerstwa Skarbu. 21 VI 1928 r. wojewoda krakowski mianowa\u0142 go \u201eadjunktem w Starostwie Powiatowym w Mielcu\u201d. Przy ko\u0144cu 1928 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komisarza w Mielcu. Zmaga\u0142 si\u0119 z wieloma problemami, a zw\u0142aszcza panuj\u0105cym w mie\u015bcie g\u0142odem, m.in. dzi\u0119ki jego staraniom uzyskano m\u0105k\u0119 z m\u0142yn\u00f3w hr. Tarnowskiego. Zmar\u0142 w 1932 r. w Krakowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDOLI\u0143SKI WINCENTY<\/strong>, urodzony 21 IX 1923 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Fladerer. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum na tajnych kompletach w Mielcu w 1944 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk (Fabryka Samolot\u00f3w) w Mielcu. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142 do tajnej organizacji wojskowej, p\u00f3\u017aniej w\u0142\u0105czonej w struktury AK. Dzia\u0142a\u0142 pod pseudonimem \u201eS\u0119k\u201d. Po zako\u0144czeniu wojny pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych zak\u0142adach, a w latach 1946-1949 studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Higieny Psychicznej (nie uko\u0144czy\u0142 jej z powodu likwidacji szko\u0142y). W 1963 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w mieleckiej WSK. W 1969 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza \u015blusarza maszynowego, a w 1973 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. W 1985 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 90. aktywnie dzia\u0142a\u0142 w mieleckim Oddziale \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej, uczestniczy\u0142 m.in. w budowie Pomnika AK w Mielcu. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Partyzanckim i kilkoma innymi odznakami kombatanckimi. Zmar\u0142 18 XI 1997 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDULSCY<\/strong>, w\u0142a\u015bciciele dworu w Wojs\u0142awiu w okresie mi\u0119dzywojennym, w czasie II wojny \u015bwiatowej i po wojnie do 1952 r. Utrzymywali z mieszka\u0144cami Wojs\u0142awia dobre stosunki. Wprowadzali nowinki techniczne i rolnicze oraz ch\u0119tnie dzielili si\u0119 ze wsi\u0105 do\u015bwiadczeniami w tym zakresie. W trudnych dla wojs\u0142awian chwilach udzielali pomocy, np. w czasie powodzi w 1934 r.<\/p>\r\n

GARDULSKI ANDRZEJ ANTONI,<\/strong> urodzony 25 V 1883 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, syn Wac\u0142awa i Katarzyny z Rusinowskich. Przez pewien czas przebywa\u0142 w Ameryce P\u00f3\u0142nocnej. W 1921 r. zakupi\u0142 od barona Jana Albina Goetza maj\u0105tek wojs\u0142awski ko\u0142o Mielca. Na wz\u00f3r ameryka\u0144ski wprowadzi\u0142 do gospodarstwa wiele nowoczesnych rozwi\u0105za\u0144, m.in. w hodowli trzody chlewnej i ogrodnictwie. Swoimi do\u015bwiadczeniami dzieli\u0142 si\u0119 z mieszka\u0144cami Wojs\u0142awia. W czasie wielkiej powodzi w 1934 r. udzieli\u0142 schronienia grupie mieszka\u0144c\u00f3w, a innym potrzebuj\u0105cym pomaga\u0142 w r\u00f3\u017cnej formie. Zmar\u0142 24 XII 1952 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Rzochowie (dzi\u015b osiedle w Mielcu). Pami\u0119taj\u0105c o jego szlachetnej postawie wobec wojs\u0142awian, w 1985 r. Komitet Osiedlowy w Wojs\u0142awiu wnioskowa\u0142 o nadanie jego patronatu ulicy biegn\u0105cej wzd\u0142u\u017c parku wojs\u0142awskiego w kierunku Wis\u0142oki i propozycja ta zosta\u0142a zaakceptowana przez Miejsk\u0105 Rad\u0119 Narodow\u0105 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARDULSKI JANUSZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 VII 1934 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z Rymanowskich. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO 26, I LO im. S. Konarskiego), matura w 1952 r. Studia w Akademii Medycznej w Poznaniu uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. W okresie szkolnym trenowa\u0142 gimnastyk\u0119 sportow\u0105 w Stali Mielec, a w czasie studi\u00f3w by\u0142 zawodnikiem Sparty Pozna\u0144 i zdoby\u0142 I klas\u0119 sportow\u0105. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. W latach 1962-1964 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Poliklinice Wojskowej w Opolu. Od roku 1964 pracowa\u0142 ponownie w mieleckim szpitalu na Oddziale P\u0142ucnym, a od 1976 r. by\u0142 jego ordynatorem. W 1966 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 z zakresu pulmunologii i gru\u017alicy w Akademii Medycznej w Krakowie. Od 1970 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Przychodni Przeciwgru\u017aliczej w Mielcu. W 1999 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza obowi\u0105zkami s\u0142u\u017cbowymi pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w zarz\u0105dzie mieleckiego Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Lekarskiego (lata 80.) i w Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim Polskiego Towarzystwa Tyzjopulmunologicznego w Rzeszowie (lata 80.). W latach 1988-1990 by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a w latach 1998-2002 radnym Rady Miejskiej w Mielcu. Od szeregu lat by\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201ePonowa\u201d w Chorzelowie oraz cz\u0142onkiem i od 1998 r. wiceprezesem sekcji strzeleckiej LOK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej oraz odznakami resortowymi i organizacji spo\u0142ecznych. Zmar\u0142 25 II 2004 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDULSKI PIOTR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 30 IV 1863 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn J\u00f3zefa i Antoniny z Kost\u00f3rkiewicz\u00f3w. Po uko\u0144czeniu gimnazjum, w latach 1884-1886 odbywa\u0142 praktyki w aptekach w Radomy\u015blu Wielkim, Krakowie (\u201ePod Lwem\u201d) i w \u017bywcu (\u201ePod Opatrzno\u015bci\u0105\u201d). W roku 1888 uko\u0144czy\u0142 studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra farmacji, a nast\u0119pnie, w latach 1888-1893, praktykowa\u0142 w aptekach w Bieczu, Przeworsku i Kro\u015bnie. Od 1 VII 1893 r. wydzier\u017cawi\u0142 i prowadzi\u0142 samodzielnie aptek\u0119 w Szczucinie. Po wykupieniu kamienicy przy Rynku w Mielcu, w 1910 r. otworzy\u0142 na jej parterze w\u0142asn\u0105 aptek\u0119 \u201ePod Koron\u0105\u201d. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli mieleckiego Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Strzeleckiego i od marca 1927 r. jego pierwszym wiceprezesem. Zmar\u0142 6 IV 1928 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDULSKI STANIS\u0141AW JERZY<\/strong>,<\/strong> urodzony 19 XII 1905 r. w Szczucinie, syn Piotra i Herminy z domu Christ. By\u0142 uczniem mieleckiego gimnazjum. W 1930 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Kawalerii w Grudzi\u0105dzu. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika i zosta\u0142 przydzielony do 15. Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Pozna\u0144skich, stacjonuj\u0105cego w Poznaniu. W 1934 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia porucznika. Prawdopodobnie bra\u0142 udzia\u0142 w polskiej interwencji na Zaolziu w 1938 r. , poniewa\u017c 15. Pu\u0142k U\u0142an\u00f3w Pozna\u0144skich wchodzi\u0142 w sk\u0142ad wys\u0142anego tam polskiego wojska. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 1. szwadronu macierzystego pu\u0142ku (dow\u00f3dca \u2013 pp\u0142k Tadeusz Mikke), kt\u00f3ry wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Wielkopolskiej Brygady Kawalerii (dow\u00f3dca \u2013 gen. Roman Abraham), a ta by\u0142a cz\u0119\u015bci\u0105 Armii Pozna\u0144 (dow\u00f3dca \u2013 Tadeusz Kutrzeba). Szlak bojowy rozpocz\u0119to od Zaniemy\u015bla i cofano si\u0119 w kierunku Warszawy. W czasie walki z Niemcami w rejonie Kutna nad Bzur\u0105, 12 lub 13 IX por. S. J. Gardulski odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ckie rany i zmar\u0142 w szpitalu. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Bielawach, w kwaterze wojennej \u017co\u0142nierzy Wojska Polskiego. Zosta\u0142 odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Virtuti Militari. Na rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu upami\u0119tniono jego \u015bmier\u0107 symboliczn\u0105 tabliczk\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARDULSKI TADEUSZ ADAM<\/strong>, urodzony 30 VIII 1899 r. w Szczucinie, syn Piotra Stanis\u0142awa i Ludwiki Herminy z domu Christ. Uczy\u0142 si\u0119 w mieleckim gimnazjum, ale na skutek niepomy\u015blnego zbiegu okoliczno\u015bci matur\u0119 zdawa\u0142 dopiero w 1921 r. W czerwcu 1918 r. wst\u0105pi\u0142 do Polskiej Organizacji Wojskowej. By\u0142 odpowiedzialny za utrzymywanie \u0142\u0105czno\u015bci z plac\u00f3wkami w Rzeszowie, Tarnowie i Kolbuszowej. Przybra\u0142 pseudonim \u201eLord\u201d. Zakonspirowana \u201edziewi\u0105tka\u201d, do kt\u00f3rej nale\u017ca\u0142, mia\u0142a charakter kadrowy i by\u0142a przygotowywana do zaj\u0119cia stanowisk dow\u00f3dczych w tworzonych sekcjach bojowych. Przygotowywa\u0142 te\u017c akcje dywersyjne i operacje przejmowania broni. 2 XI 1918 r. zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony jako \u017co\u0142nierz Wojska Polskiego i znalaz\u0142 si\u0119 w szeregach utworzonej w Mielcu kompanii asystencyjnej. Uczestniczy\u0142 w rozbrajaniu oddzia\u0142\u00f3w zaborczych w Mielcu, Padwi, Ja\u015blanach, Rzeszowie i D\u0119bicy. Przez dwa miesi\u0105ce jego oddzia\u0142 zwany \u201egrup\u0105 Gardulskiego\u201d zabezpiecza\u0142 tworzenie si\u0119 na ziemi mieleckiej zal\u0105\u017ck\u00f3w niepodleg\u0142ej pa\u0144stwowo\u015bci polskiej. W lutym 1919 r. zosta\u0142 skierowany na front ukrai\u0144ski i uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczy\u0142 m.in. pod Lwowem, Chodorowem, Kamionk\u0105 Strumi\u0142ow\u0105 i Zadw\u00f3rzem, gdzie zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli. Z obozu jenieckiego w Kijowie uda\u0142o mu si\u0119 uciec (przy pomocy tamtejszych Polak\u00f3w) i ukrywa\u0142 si\u0119 w przebraniu ukrai\u0144skiej zakonnicy. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 6 VI 1921 r. 15 IV 1923 r. przeniesiony zosta\u0142 do rezerwy w stopniu plutonowego. Otrzyma\u0142 \u201eMedal za wojn\u0119 1918-1921\u201d i \u201eKrzy\u017c Ma\u0142opolskich Oddzia\u0142\u00f3w Armii Ochotniczej\u201d. Studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1930 r., otrzymuj\u0105c tytu\u0142 magistra farmacji. Po \u015bmierci ojca w 1928 r. przej\u0105\u0142 aptek\u0119, ale jej prowadzenie powierzy\u0142 zatrudnionemu magistrowi farmacji. W 1936 r., po uzyskaniu potrzebnych kwalifikacji i odbyciu praktyki, otrzyma\u0142 koncesj\u0119 wojewody krakowskiego na samodzielne prowadzenie apteki. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie. 24 VII 1924 r. zosta\u0142 mianowany komendantem Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 4 VI 1930 r. Po raz drugi by\u0142 komendantem w okresie II \u2013 IV 1932 r. Zainicjowa\u0142 powstanie w Mielcu pododdzia\u0142u Akademickiego Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Krakowie, a 9 VI 1932 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem jego zarz\u0105du. Dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w Towarzystwie Gimnastycznym Sok\u00f3\u0142, w latach 30. by\u0142 cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du oraz scenografem teatru amatorskiego (mia\u0142 uzdolnienia plastyczne, malowa\u0142 i rze\u017abi\u0142). W czasie okupacji hitlerowskiej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu, dostarczaj\u0105c potrzebne lekarstwa i materia\u0142y opatrunkowe. 8 I 1951 r. upa\u0144stwowiono jego aptek\u0119, ale pozosta\u0142 w niej jako kierownik do 1965 r., kiedy to przeszed\u0142 na emerytur\u0119. (Na emeryturze nadal pracowa\u0142 w aptece w niepe\u0142nym wymiarze godzin.) Przez wiele lat pasjonowa\u0142 si\u0119 my\u015blistwem. My\u015bliwym zosta\u0142 w 1915 r. Od 1929 r. nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa My\u015bliwskiego im. \u015aw. Huberta w Mielcu. W 1945 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i pierwszym prezesem Ko\u0142a \u0141owieckiego im. \u015bw. Huberta ((aktualnie K\u0141 \u201eKnieja\u201d). Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 \u0142owczego powiatowego w Mielcu. Zmar\u0142 29 VII 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDULSKI ZYGMUNT<\/strong>, urodzony w 1903 r. w Szczucinie, syn Piotra Stanis\u0142awa i Ludwiki Herminy z domu Christ. Ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum. W 1920 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do wojska polskiego i w 240 pu\u0142ku piechoty Ma\u0142opolskich Oddzia\u0142\u00f3w Armii Ochotniczej (w stopniu kaprala) uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Zgin\u0105\u0142 w 1920 r. pod Kijowem, co symbolicznie upami\u0119tniono na rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Miejsce poch\u00f3wku nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARDULSKIEGO ANDRZEJA (ULICA)<\/strong>, ulica o d\u0142ugo\u015bci 688 m na osiedlu Wojs\u0142aw, boczna ul. Wojs\u0142awskiej. Biegnie obok budynku Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania (dawniej \u2013 Szko\u0142a Podstawowa Nr 10) i parku dworskiego, a\u017c do nadwis\u0142ocza\u0144skiej k\u0119py. St\u0105d podziwia\u0107 mo\u017cna panoram\u0119 zachodniej, najstarszej cz\u0119\u015bci Mielca. Status ulicy i patrona otrzyma\u0142a 27 III 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia do Mielca. Posiada nawierzchni\u0119 z kostki brukowej.
Patron ulicy: ANDRZEJ GARDULSKI (25 V 1883 r. \u2013 24 XII 1952 r.) by\u0142 ostatnim w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku wojs\u0142awskiego (w tym dworu i parku) do \u015bmierci w 1952 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Rzochowie (aktualnie przy ul. Rzochowskiej). Miejscowy Komitet Osiedlowy, kt\u00f3ry wnioskowa\u0142 patrona ulicy, chcia\u0142 w ten spos\u00f3b upami\u0119tni\u0107 jego zas\u0142ugi dla rozwoju o\u015bwiaty rolniczej w Wojs\u0142awiu oraz dobre stosunki z mieszka\u0144cami Wojs\u0142awia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARGA\u0141A JAN<\/strong>, urodzony 13 XII 1914. w Smoczce k\/Mielca. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1937 r. W latach 30. aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d i by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du powiatowego tej organizacji. W czasie II wojny \u015bwiatowej nale\u017ca\u0142 do ROCH i uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu m\u0142odzie\u017cy wiejskiej. Po wojnie uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie pedagogiczne i pracowa\u0142 najpierw jako nauczyciel, a nast\u0119pnie kierownik szk\u00f3\u0142 podstawowych w Rzochowie i Podleszanach. By\u0142 tak\u017ce jednym z inspirator\u00f3w \u017cycia kulturalnego w obu miejscowo\u015bciach, a zw\u0142aszcza w Podleszanach, gdzie prowadzi\u0142 teatr amatorski i wystawia\u0142 z nim po kilka premier rocznie. (Uzyskane dochody z bilet\u00f3w przeznaczano na cele spo\u0142eczne.) By\u0142 czynnym dzia\u0142aczem PSL (S. Miko\u0142ajczyka), a p\u00f3\u017aniej ZSL, w kt\u00f3rym przez pewien czas by\u0142 cz\u0142onkiem kierownictwa powiatowego. Pracowa\u0142 spo\u0142ecznie tak\u017ce w Oddziale Powiatowym Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Zmar\u0142 1 I 1991 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARGAS J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 III 1906 r. w Sadkowej G\u00f3rze, powiat mielecki, syn Franciszka i Pauliny z domu Peret. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1925 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i w 1931 r. uzyska\u0142 dyplom doktora medycyny. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Miejskim przy ul. Raciborskiej w Katowicach, na Oddziale Chirurgicznym. W 1939 r. obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora szpitala w Tychach. Ponadto pracowa\u0142 jako lekarz Urz\u0119du Ubogich i lekarz kolejowy. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Towarzystwa Lekarzy Polak\u00f3w na \u015al\u0105sku, kt\u00f3rego celem by\u0142o zar\u00f3wno podnoszenie kwalifikacji zawodowych, jak i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczno-polityczna. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) ewakuowa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d i zgin\u0105\u0142 (wraz z \u017con\u0105 Edyt\u0105) w czasie bombardowania Przemy\u015bla 9 IX 1939 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARGAS-G\u0104SIEWSKA KRYSTYNA TERESA<\/strong>, urodzona 5 X 1958 r. w Borowej, c\u00f3rka Antoniego i Anny z domu Stala. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1977 r. Po maturze studiowa\u0142a biologi\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, ale ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych studia te przerwa\u0142a. W 1987 r. podj\u0119\u0142a studia matematyczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uko\u0144czy\u0142a je w 1991 r. z tytu\u0142em magistra matematyki. Od 1985 r. jest nauczycielk\u0105 matematyki i plastyki w Szkole Podstawowej im. A. Mickiewicza w Borowej. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 plastyczn\u0105 (rysunki, grafiki) rozpocz\u0119\u0142a w czasie studi\u00f3w w Krakowie. Malarstwem olejnym zaj\u0119\u0142a si\u0119 pod koniec lat 80. Tematyk\u0105 jej prac by\u0142y w\u00f3wczas najcz\u0119\u015bciej urokliwe pejza\u017ce wiejskie z okolic Borowej. Malowa\u0142a tak\u017ce martw\u0105 natur\u0119. W 1990 r. uczestniczy\u0142a w wystawie tw\u00f3rczo\u015bci nieprofesjonalnej z terenu Polski po\u0142udniowo-wschodniej, zorganizowanej przez Wojew\u00f3dzki Dom Kultury w Rzeszowie, a 3 obrazy olejne jej autorstwa znalaz\u0142y si\u0119 w\u015br\u00f3d wybranych i wys\u0142anych na wystaw\u0119 w Budapeszcie. W kolejnych latach jeszcze kilkakrotnie wystawia\u0142a prace w rzeszowskim WDK oraz w Gminnym O\u015brodku Kultury w Borowej. R\u00f3wnocze\u015bnie prowadzi\u0142a zaj\u0119cia plastyczne z utalentowan\u0105 m\u0142odzie\u017c\u0105 w Borowej, a jej wychowankowie wystawiali swoje prace w w\/w WDK. By\u0142a jednym z autor\u00f3w T. 1 ksi\u0105\u017cki\u00a0Borowa \u2013 moja Ma\u0142a Ojczyzna.<\/em>\u00a0W 1997 r., po przeprowadzce do Mielca, w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i odt\u0105d wystawia\u0142a prace na dorocznych wystawach Klubu w \u201eJadern\u00f3wce\u201d. Za\u0142o\u017cy\u0142a te\u017c (z m\u0119\u017cem W\u0142odzimierzem) w\u0142asn\u0105 \u201eMa\u0142\u0105 Galeri\u0119 GA-GA\u201d przy ul. A. Mickiewicza 15. Do tematyki prac w\u0142\u0105czy\u0142a pejza\u017ce mieleckiej Star\u00f3wki, maluj\u0105c je najch\u0119tniej akwarel\u0105. W latach 2004-2007 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera. Wsp\u00f3\u0142autorka i redaktor opracowania zbiorowego\u00a0Dwie dekady \u201eDziewi\u0105tki\u201d<\/em>\u00a0(Mielec 2005), autorka ksi\u0105\u017cki \u2013 katalogu\u00a0P\u0119dzlem, pi\u00f3rem, pasj\u0105. Katalog tw\u00f3rc\u00f3w i animator\u00f3w kultury Ziemi Mieleckiej<\/em> (Mielec 2007) oraz cyklu mieleckich akwarelek \u2013 poczt\u00f3wek (2005). Wsp\u00f3\u0142organizatorka plener\u00f3w i wystaw K\u015aT TMZM. Bra\u0142a udzia\u0142 w wystawach zbiorowych, m.in. w Budapeszcie. Wyr\u00f3\u017cniona Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 z okazji 40-lecia Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (2006). W 2015 r. i 2018 r. bra\u0142a udzia\u0142 w warsztatach ikonopisania. Wsp\u00f3\u0142autorka ksi\u0105\u017cek: Droga do \u0141opienki i List\u00f3w za Ocean<\/em> (z m\u0119\u017cem – W\u0142odzimierzem G\u0105siewskim, 2020). Dokonuje korekty i adiustacji tekst\u00f3w W\u0142odzimierza G\u0105siewskiego.
<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARLEWICZ MAREK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 22 XI 1950 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z domu Byczek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika), matura w 1968 r. Od pocz\u0105tku lat 60. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Stali Mielec. W 1968 r. by\u0142 kapitanem dru\u017cyny junior\u00f3w Stali, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski. Powo\u0142ywano go do szerokiej kadry narodowej junior\u00f3w. Wyczynowe uprawianie sportu zako\u0144czy\u0142 z chwil\u0105 podj\u0119cia studi\u00f3w dziennych. Studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1974 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera chemika. W latach 1974-1993 pracowa\u0142 w WSK Mielec, m.in. na stanowiskach: zast\u0119pcy kierownika i kierownika Wydzia\u0142u Malarni, G\u0142\u00f3wnego Specjalisty d\/s Technicznych Zak\u0142adu Lotniczego, kierownika Dzia\u0142u Zaopatrzenia i Kooperacji oraz od 1992 r. dyrektora Zak\u0142adu Produkcji W\u00f3zka Golfowego. Po restrukturyzacji WSK, w latach 1993-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcje prezesa zarz\u0105du i dyrektora generalnego firmy \u201eMelex\u201d Sp. z o.o. W 1999 r. zatrudniony zosta\u0142 w Zak\u0142adach Farmaceutycznych \u201eColfarm\u201d S.A. na stanowisku kierownika Zak\u0142adu w Mielcu, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy dyrektora. W okresie pracy w WSK opracowa\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. W latach 80. i 90. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d. Przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Z powodzeniem uczestniczy\u0142 w turniejach bryd\u017ca sportowego. Zmar\u0142 17 X 2020 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARLICKI WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 31 I 1752 r. w rodzinie szlacheckiej w Michalczowej k\/Nowego S\u0105cza. Studia teologiczne odby\u0142 na Akademii w Krakowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1775 r. i zosta\u0142 mianowany proboszczem w Rzochowie. Tam te\u017c zmar\u0142 w 1789 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GARNCARSTWO<\/strong>, rzemios\u0142o znane nad doln\u0105 Wis\u0142ok\u0105 ju\u017c w czasach prahistorycznych, o czym \u015bwiadcz\u0105 wykopaliska z okresu osadnictwa grupy tarnobrzeskiej kultury \u0142u\u017cyckiej (1200-300 lat p.n.e.). Zapotrzebowanie miejscowej ludno\u015bci na naczynia oraz dobry miejscowy surowiec do ich wyrobu by\u0142y zapewne g\u0142\u00f3wnymi czynnikami sprawczymi dalszego rozwoju garncarstwa w Mielcu \u2013 osadzie, a nast\u0119pnie mie\u015bcie. Ju\u017c w XVI w. powsta\u0142 oddzielny cech garncarski, co \u015bwiadczy\u0142o o jego liczebno\u015bci i sile. Pierwszymi znanymi z nazwiska mieleckimi garncarzami byli: Jan Sajek (1574 r.), Bartosz Garncarz (1596 r.), Grzegorz Garncarz (1600 r.) i Katarzyna Grzesiowa (1601 r.). W XVII w. rozwin\u0119\u0142o si\u0119 garncarstwo w Rzochowie, za\u015b mielecki cech z wolna podupada\u0142, nie wytrzymawszy konkurencji z okolicznymi o\u015brodkami, m.in. w Miechocinie i Radomy\u015blu Wielkim. Istnia\u0142 jeszcze w 1852 r., ale w p\u00f3\u017aniejszych latach nie spotyka si\u0119 pisemnych potwierdze\u0144 jego dzia\u0142alno\u015bci. Istnia\u0142y natomiast pojedyncze warsztaty garncarskie (np. w Wojs\u0142awiu), lecz i te upad\u0142y w czasie I wojny \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GARNCARZ EWA (z domu REC)<\/strong>, urodzona 13 X 1959 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Janiny z domu Chmielowiec. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek \u2013 administracja) UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie i w 1982 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W latach 1982-1986 pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako referent, st. referent i inspektor. W 1986 r. przesz\u0142a do MPGK w Mielcu na stanowisko st. inspektora ds. kontroli wewn\u0119trznej, a nast\u0119pnie by\u0142a st. inspektorem ds. ekonomiczno-eksploatacyjnych. Od 1 IV 1991 r. do dzi\u015b pracuje w Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu (po przekszta\u0142ceniu od 1 XII 1996 r. \u2013 Sp. z o.o.). Pocz\u0105tkowo by\u0142a specjalist\u0105 ds. pracowniczych, organizacyjnych i administracji, a od 1 IV 2006 r. cz\u0142onkiem zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142ki. 16 VI 2008 r. powierzono jej funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du MKS Sp. z o.o. w Mielcu. R\u00f3wnolegle kszta\u0142ci\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c m.in. studia podyplomowe w zakresie prawa pracy na Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie (1994) oraz Studium Przygotowania Pedagogicznego w Politechnice Rzeszowskiej (1999). W 2006 r. uzyska\u0142a Certyfikat Kompetencji Zawodowych w Krajowym Transporcie Drogowym w Instytucie Transportu Samochodowego w Warszawie. Od 1997 r. by\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 prawa pracy w Mieleckiej Szkole Biznesu. W 2012 r. zosta\u0142a wybrana na cz\u0142onka Rady Nadzorczej Izby Gospodarczej Komunikacji Miejskiej (z siedzib\u0105 w Warszawie) na kadencj\u0119 2012-2015. W styczniu 2025 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAWE\u0141<\/strong>, mieszczanin mielecki, prawdopodobnie pierwszy znany powro\u017anik mielecki (wykonywa\u0142 powrozy, liny, postronki, pasy itp.), wzmiankowany w 1617 r. jako cz\u0142onek cechu kowalskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWENDO LUCJAN<\/strong>, dr medycyny, przyby\u0142 do Mielca na pocz\u0105tku lat 20. Powierzono mu kierownictwo prowizorycznego szpitala epidemiologicznego i prowadzi\u0142 go do likwidacji w 1923 r. Posiada\u0142 prywatny gabinet lekarski przy ul. Zacisze. Jako nauczyciel kontraktowy uczy\u0142 w gimnazjum higieny. W latach 1928-1931 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Komitetu Budowy Lotniska Turystycznego w Mielcu. By\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Mielcu, a nast\u0119pnie w Radomy\u015blu Wielkim. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 w 1944 r. i 1 XII tego roku zosta\u0142 wybrany do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Po powstaniu Ko\u0142a Powiatowego Stronnictwa Demokratycznego (22 I 1945 r.) zosta\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. W 1946 r. by\u0142 inspiratorem za\u0142o\u017cenia Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczej. Wyjecha\u0142 do Izraela i tam zmar\u0142. Daty \u015bmierci nie ustalono.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWLAK MAREK<\/strong>, urodzony 18 IX 1972 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Marii z Bierzy\u0144skich. Absolwent Technikum Le\u015bnego w Lesku z matur\u0105 w 1992 r. oraz Szko\u0142y Aspirant\u00f3w PSP w Krakowie w 1994 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1994 r. w Komendzie Powiatowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Zajmowa\u0142 kolejno stanowiska: dow\u00f3dcy zast\u0119pu, dy\u017curnego stanowiska kierowania, m\u0142odszego inspektora, inspektora, starszego inspektora, kierownika sekcji, dy\u017curnego operacyjnego, starszego specjalisty zast\u0119pcy naczelnika wydzia\u0142u i naczelnika wydzia\u0142u. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Ochrony \u015arodowiska w Prywatnej Wy\u017cszej Szkole Ochrony \u015arodowiska w Radomiu i w 2002 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia na Wydziale In\u017cynierii Produkcji (kierunek: in\u017cynieria kszta\u0142towania \u015brodowiska) Akademii Rolniczej w Lublinie i w 2004 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Ponadto w 2017 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale In\u017cynierii Bezpiecze\u0144stwa (kierunek: kierowanie dzia\u0142aniami ratowniczymi) Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie. Posiada stopie\u0144 brygadiera. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Dobryninie oraz cz\u0142onek Automobilklubu Mieleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa” oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego. 17 II 2020 r. zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta PSP w Mielcu. Z ko\u0144cem lutego 2023 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAWLAS KAZIMIERZ,<\/strong> urodzony 23 VII 1940 r. w Mielcu, syn Antoniego i Marii z domu Ku\u015bnierz. Treningi bokserskie rozpocz\u0105\u0142 w wieku szkolnym w Stali Mielec. Jako 16-latek nale\u017ca\u0142 do krajowej czo\u0142\u00f3wki w tej kategorii wiekowej i by\u0142 reprezentantem Polski junior\u00f3w. Od 1957 r. awansowa\u0142 do dru\u017cyny senior\u00f3w Stali Mielec i uczestniczy\u0142 w rozgrywkach II ligi bokserskiej. (Stal nale\u017ca\u0142a do czo\u0142\u00f3wki II ligi.) W 1958 r. zdoby\u0142 w Gda\u0144sku tytu\u0142 mistrza Polski junior\u00f3w w wadze ci\u0119\u017ckiej. W 1959 r., kiedy w zwi\u0105zku z k\u0142opotami organizacyjnymi w 1959 r. dru\u017cyn\u0119 Stali Mielec wycofano z rozgrywek II ligi, przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do ZKS Stal Stalowa Wola, gdzie montowano silny zesp\u00f3\u0142. Tam rozwin\u0105\u0142 sw\u00f3j talent i nale\u017ca\u0142 do krajowej czo\u0142\u00f3wki senior\u00f3w. Indywidualnie w 1967 r. wywalczy\u0142 w Mistrzostwach Polski w \u0141odzi br\u0105zowy medal. By\u0142 tak\u017ce dwukrotnie dru\u017cynowym mistrzem Polski (1961 r., 1972 r.). W reprezentacji Polski walczy\u0142 7 razy: wygra\u0142 5 pojedynk\u00f3w i 2 przegra\u0142. W 1977 r., kiedy przekazano sekcj\u0119 boksersk\u0105 Stali Stalowa Wola do Wis\u0142oki D\u0119bica, pe\u0142ni\u0142 w nowym klubie funkcj\u0119 asystenta trenera W\u0142odzimierza Biela (tak\u017ce by\u0142ego zawodnika Stali Mielec) i nast\u0119pnie legendarnego Leszka Drogosza. W 1979 r. zosta\u0142 trenerem zespo\u0142u Metal Tarn\u00f3w i wywalczy\u0142 z nim awans do II ligi. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Spo\u0142eczno-Prawn\u0105 we Wroc\u0142awiu i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Hucie Stalowa Wola, pocz\u0105tkowo w Wydziale Hutniczym, a p\u00f3\u017aniej jako szef kontroli jako\u015bci w ku\u017ani matrycowej. W 1995 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZZP Hutnik. Zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Stalowowolskiego. Pracowa\u0142 w Komisji Edukacji, Kultury i Sportu oraz Komisji Budownictwa. Zmar\u0142 21 II 2013 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Stalowej Woli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWLIK J\u00d3ZEFA (z domu OR\u0141OWSKA)<\/strong>, urodzona 21 XI 1918 r. w Stryju, c\u00f3rka Jana i Katarzyny z Zagrodzkich. W 1934 r. uko\u0144czy\u0142a Prywatne Seminarium Nauczycielskie w Stryju. Pracowa\u0142a jako nauczycielka w szko\u0142ach powszechnych w Kalnikowie (1935-1936), Strutynie Ni\u017cnym (1936-1937) i Podsuchem (1937-1939). W 1938 r. z\u0142o\u017cy\u0142a egzaminy kwalifikacyjne przed Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 Kuratorium Okr\u0119gu Lwowskiego. Od 20 IX 1939 r. do 31 IX 1941 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki nauczycielki w Lisowcach ko\u0142o Stryja. Po zaj\u0119ciu Stryja przez wojska niemieckie naucza\u0142a na tajnych kompletach, przygotowuj\u0105c m\u0142odzie\u017c do egzamin\u00f3w gimnazjalnych z j\u0119zyka polskiego i historii. W 1944 r. wraz z rodzin\u0105 przenios\u0142a si\u0119 do Smoczki ko\u0142o Mielca, gdzie m\u0105\u017c jako le\u015bniczy otrzyma\u0142 prac\u0119 i mieszkanie w le\u015bnicz\u00f3wce. Pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Smoczce, a w latach 1946-1952 i 1957-1971 by\u0142a kierownikiem tej plac\u00f3wki i przyczyni\u0142a si\u0119 do jej rozwoju. Doprowadzi\u0142a do wybudowania nowego budynku dla szko\u0142y przy drodze do Kolbuszowej (p\u00f3\u017aniej ul. Wolno\u015bci). Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a te\u017c pracy spo\u0142ecznej w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Zmar\u0142a 21 IV 1971 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAW\u0141OWICZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 7 IV 1942 r. w Rudzie k\/Mielca. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego), matura w 1959 r. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Morsk\u0105 w Gdyni (licencjat w 1962 r.) i Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Morsk\u0105 w Szczecinie w 1974 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera nawigatora. Pracowa\u0142 kolejno w: Polskich Liniach Oceanicznych (1962- 1964; asystent i III oficer), Pa\u0144stwowej Szkole Morskiej w Szczecinie (1964-1969; III oficer, II oficer i kierownik praktyk), Wy\u017cszej Szkole Morskiej w Szczecinie (1969-1974; II oficer, I oficer, wyk\u0142adowca), Polskiej \u017begludze Morskiej w Szczecinie (1974-1988; I oficer, kapitan), Wy\u017cszej Szkole Morskiej w Szczecinie (1988-1991; starszy wyk\u0142adowca), Kapitanacie Portu Szczecin-\u015awinouj\u015bcie (1992; kapitan portu), Urz\u0119dzie Morskim w Szczecinie (1993-1994; Dyrektor Naczelny) i Polskiej \u017begludze Morskiej (od 1995; kapitan). W latach 1963-1989 by\u0142 kurierem \u201eKultury\u201d paryskiej na kraj (najd\u0142u\u017cszy sta\u017c w Polsce). Od 1987 r. wydawa\u0142 w\u0142asne ksi\u0105\u017cki:\u00a0Awantury afryka\u0144skie,<\/em>\u00a0Opowie\u015bci nawigacyjne, Nawigacja wczoraj i dzi\u015b, Awantury u Neptuna, By\u0142em kurierem Giedroycia<\/em>\u00a0i\u00a0Gejsza z Osaki.<\/em>\u00a0Prowadzi\u0142 cykliczne programy o sztuce sakralnej w TV Szczecin (\u201eArka\u201d). Pe\u0142ni funkcje spo\u0142eczne \u2013 jest dyrektorem generalnym Fundacji \u201eRatowania \u017bycia na Morzu\u201di przewodnicz\u0105cym Grupy P\u00f3\u0142nocnej \u201eStowarzyszenia Przyja\u017ani Polsko-Saudyjskiej\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami oraz dwukrotnie presti\u017cow\u0105 \u201eNagrod\u0105 im. Conrada\u201d. W 2002 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 \u201eBia\u0142a fregata\u201d. Pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora Urz\u0119du Morskiego w Szczecinie (2006-2007) i dyrektora Urz\u0119du Morskiego w S\u0142upsku (2007-2008). Jest przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich w Szczecinie. Kolekcjonuje dzie\u0142a sztuki. W 2016 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Morski kurier Giedroycia<\/em>\u00a0(Szczecin 2016).<\/p>\r\n

GAW\u0141USZOWICE<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo i siedziba gminy w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego, nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105,\u00a0 przy drogach wojew\u00f3dzkich DW 982 (Szczucin \u2013 Ja\u015blany) i DW 764 (Kielce \u2013 Tusz\u00f3w Narodowy) oraz drogach powiatowych: 1\u00a0121R (Suchorz\u00f3w \u2013 Gaw\u0142uszowice), 1\u00a0143R (Gaw\u0142uszowice \u2013 Chrz\u0105st\u00f3w – Mielec) i 1\u00a0147R (Gliny Wielkie \u2013 Gaw\u0142uszowice). Ma nazw\u0119 patronimiczn\u0105, pochodz\u0105c\u0105 od potomk\u00f3w za\u0142o\u017cyciela, prawdopodobnie Gaw\u0142a czyli Gaw\u0142usza, imienia u\u017cywanego w dawnej Polsce. (Sufiks \u2013ic w j\u0119zyku staropolskim to potomek, a \u2013ice to potomkowie.) Obszar Gaw\u0142uszowic wynosi 4,54 km2<\/sup>. Wed\u0142ug danych z 31 XII 2023 r. miejscowo\u015b\u0107 ta ma 495 mieszka\u0144c\u00f3w, 64 gospodarstwa rolne i ponad dwadzie\u015bcia\u00a0 podmiot\u00f3w gospodarczych oraz infrastruktur\u0119: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105 rozproszon\u0105 ( przydomowe oczyszczalnie) i telekomunikacyjn\u0105.\u00a0 \u00a0Charakteryzuje si\u0119 rozproszon\u0105 zabudow\u0105. W centrum znajduj\u0105 si\u0119 najwa\u017cniejsze obiekty i instytucje gminne, m.in.: Urz\u0105d Gminy, zabytkowy ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny i zabudowania Parafii Rzymskokatolickiej pw. \u015bw. Wojciecha, Szko\u0142a Podstawowa im. W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201dJ\u0119drusia\u201d, dawny budynek gminny z plac\u00f3wkami gminnymi i cmentarz parafialny z zabytkowymi nagrobkami i miejscami pami\u0119ci narodowej oraz figury: Matki Bo\u017cej (na miejscu dawnego ko\u015bcio\u0142a zabranego przez wielk\u0105 pow\u00f3d\u017a w XVII w.), Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej z 1899 r. i \u015bw. Jana. Uwag\u0119 zwraca te\u017c wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie wzniesiony pomnik \u015bw. Wojciecha w pobli\u017cu ko\u015bcio\u0142a, przy centralnym parkingu gminnym. Inne cz\u0119\u015bci Gaw\u0142uszowic to: K\u0105ty, Kolonia, Nad Brniem i Za Wis\u0142ok\u0105. W dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich i Stowarzyszenie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Gaw\u0142uszowickiej.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-307, strefa numeracyjna: 17; po\u0142o\u017cenie: 500<\/sup>24\u201958\u2019\u2019N \u2013 210<\/sup>22\u201932\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Pierwsza wzmianka o Gaw\u0142uszowicach\u00a0 pochodzi z 12 III 1215 r. i dotyczy uposa\u017cenia ko\u015bcio\u0142a przez w\u0142a\u015bciciela wsi Krystyna z Obichowa. Prawdopodobnie wtedy powsta\u0142a te\u017c parafia rzymskokatolicka pw. \u015bw. Wojciecha, co dowodzi, \u017ce wie\u015b powsta\u0142a znacznie wcze\u015bniej. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 parafii umocni\u0142a pozycj\u0119 Gaw\u0142uszowic jako o\u015brodka \u017cycia religijnego w tej cz\u0119\u015bci powiatu sandomierskiego. W XVI w. wie\u015b nale\u017ca\u0142a do tzw. klucza mieleckiego, a jej w\u0142a\u015bcicielami byli kolejno: Stanis\u0142aw Mielecki (rotmistrz kr\u00f3lewski), jego syn Jan (wojewoda podolski, marsza\u0142ek wielki koronny) i wnuk Miko\u0142aj (wojewoda podolski, hetman wielki koronny). Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem, bo nadwi\u015bla\u0144skie gleby by\u0142y \u017cyzne. Blisko\u015b\u0107 rzeki Wis\u0142oki i jej dop\u0142yw\u00f3w stwarza\u0142a jednak nieustanne zagro\u017cenie powodziowe. Po jednej z powodzi, kt\u00f3ra zniszczy\u0142a m.in. ko\u015bci\u00f3\u0142, oko\u0142o 1534 r. zbudowano nowy ko\u015bci\u00f3\u0142, ale i ten by\u0142 kilkakrotnie zalewany. W dokumencie z 1592 r. wspomniano o dzia\u0142aj\u0105cej szkole parafialnej.\u00a0 Na prze\u0142omie XVI i XVII w. Mieleccy sprzedali dobra gaw\u0142uszowickie Ossoli\u0144skim. Oni to w 1677 r. zbudowali nast\u0119pny ko\u015bci\u00f3\u0142 (z drewna modrzewiowego), kt\u00f3ry przetrwa\u0142 do naszych czas\u00f3w i jest jednym z najcenniejszych zabytk\u00f3w drewnianych w Polsce. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) ziemia gaw\u0142uszowicka znalaz\u0142a si\u0119 w zaborze austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Podczas krwawej galicyjskiej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. Gaw\u0142uszowice by\u0142y miejscem tragicznych wydarze\u0144. Po zniesieniu pa\u0144szczyzny w 1848 r. sytuacja z wolna si\u0119 normalizowa\u0142a, a potwierdzeniem tego by\u0142o m.in. zorganizowanie w 1854 szko\u0142y trywialnej i niedzielnej. Po utworzeniu powiat\u00f3w w latach 1853-1855 Gaw\u0142uszowice i okolice wesz\u0142y w sk\u0142ad powiatu mieleckiego. W 1863 r. gaw\u0142uszowiczanie\u00a0 zapisali w historii chlubn\u0105 kart\u0119, bowiem pomogli w zbi\u00f3rce cz\u0119\u015bci oddzia\u0142u majora Dunajewskiego, kt\u00f3ry poszed\u0142 za Wis\u0142\u0119 wspiera\u0107 powstanie styczniowe, a po jego kl\u0119sce udzielili schronienia powsta\u0144com uciekaj\u0105cymi przed represjami rosyjskimi. Jak ju\u017c wspomniano, przez setki lat po\u0142o\u017cona przy rzekach Wis\u0142oce i Wi\u015ble ziemia gaw\u0142uszowicka by\u0142a cz\u0119sto zalewana w czasie powodzi, kt\u00f3re niszczy\u0142y ludzki dobytek. W du\u017cym stopniu poprawi\u0142o t\u0119 sytuacj\u0119 wykonanie wa\u0142\u00f3w i melioracji na prze\u0142omie XIX i XX w. W 1892 r. oddano do u\u017cytku murowany budynek szkolny. W czasie I wojny \u015bwiatowej Gaw\u0142uszowice mocno ucierpia\u0142y, zw\u0142aszcza w latach 1914-1915, kiedy przeze\u0144 czterokrotnie przesz\u0142y walki frontowe, a dodatkowym ci\u0119\u017carem by\u0142y dwie okupacje rosyjskie (20 IX \u2013 4 X 1914 r. i 8 XI 1914 r. i 11 V 1915 r.). Ponadto niemal do ko\u0144ca wojny wojsko zabiera\u0142o przymusowo \u017cywno\u015b\u0107, konie, byd\u0142o i nawet niekt\u00f3re narz\u0119dzia gospodarskie, nierzadko bez zap\u0142aty.\u00a0 Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.), przyst\u0105piono do odbudowy wsi i jej \u017cycia spo\u0142eczno-gospodarczego. Wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a, utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105 (1923 r.) i zbudowano remiz\u0119. Od 1921 r. powiat mielecki (w tym Gaw\u0142uszowice) zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo powsta\u0142ego wojew\u00f3dztwa krakowskiego. Sytuacja gospodarcza Gaw\u0142uszowic by\u0142a z\u0142a. Spo\u015br\u00f3d 620 mieszka\u0144c\u00f3w tylko 81 by\u0142o samowystarczalnych, 389 \u2013 ma\u0142orolnych i wymaga\u0142o pomocy, a a\u017c 130 \u2013 bezrolnych i skrajnie biednych. O popraw\u0119 bytu walczono poprzez udzia\u0142 w ruchu ludowym i zbiorowych protestach. W wyniku reformy administracyjnej w 1934 r. Gaw\u0142uszowice zosta\u0142y siedzib\u0105 gminy zbiorowej skupiaj\u0105cej 10 miejscowo\u015bci \u2013 gromad. W tym\u017ce roku ziemie nadwi\u015bla\u0144skie zosta\u0142y zalane w czasie wielkiej powodzi. Co prawda nie by\u0142o ofiar w ludziach, ale straty materialne by\u0142y niewyobra\u017calne. Pomoc rz\u0105dowa w postaci zbo\u017ca za udzia\u0142 w naprawach dr\u00f3g i most\u00f3w oraz innych obiekt\u00f3w publicznych tylko w niewielkiej cz\u0119\u015bci zrekompensowa\u0142a poniesione straty. Jeszcze wi\u0119kszymi nieszcz\u0119\u015bciami by\u0142y najazd Niemiec na Polsk\u0119, II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Bestialskim czynom niemieckich okupant\u00f3w przeciwstawiono rozwini\u0119ty ruch oporu. Na terenie Gaw\u0142uszowic i okolicy dzia\u0142a\u0142o kilka ugrupowa\u0144 partyzanckich (ZWZ-AK i BCh). Cz\u0119sto bywali te\u017c cz\u0142onkowie legendarnego oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d z dow\u00f3dc\u0105 W\u0142adys\u0142awem Jasi\u0144skim \u201eJ\u0119drusiem\u201d, a po jego \u015bmierci \u2013 z J\u00f3zefem Wi\u0105ckiem \u201eSow\u0105\u201d na czele. Po wojnie Gaw\u0142uszowice by\u0142y przez kilka lat siedzib\u0105 gminy, a od 1954 r. do 1972 r. siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej. W tym czasie powsta\u0142a infrastruktura niezb\u0119dna do pe\u0142nienia roli o\u015brodka gminnego, m.in. GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d, sp\u00f3\u0142dzielnia zdrowia (p\u00f3\u017aniej o\u015brodek zdrowia), gospoda, piekarnia zak\u0142ad produkcji w\u00f3d gazowanych i Oddzia\u0142 Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego. W 1972 r. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w latach 1973 r. a\u017c do 1993 r. by\u0142y jedynie so\u0142ectwem. Usilne starania i mocne argumenty historyczne wp\u0142yn\u0119\u0142y na ponowne utworzenie w 1993 r. gminy Gaw\u0142uszowice w ramach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego, a od 1999 r. w granicach restytuowanego powiatu mieleckiego i powi\u0119kszonego wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. D\u0142ugoletnie silne wi\u0119zi z mieleckim o\u015brodkiem przemys\u0142owym oraz pr\u0119\u017cna dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorz\u0105du gminnego by\u0142y g\u0142\u00f3wnymi czynnikami pomy\u015blnego rozwoju i unowocze\u015bnienia si\u0119 Gaw\u0142uszowic. Nie przeszkodzi\u0142y nawet gro\u017ane powodzie w 1997 r. i 2010 r. Gustownie urz\u0105dzono centrum z zespo\u0142em obiekt\u00f3w gminnych, odrestaurowano unikatowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 z XVII w., a tak\u017ce zbudowano centralnie usytuowany parking z pomnikiem \u015bw. Wojciecha, rozbudowano obiekty szkolne oraz infrastruktur\u0119 techniczn\u0105.\u00a0 W latach 1999-2019, poza szko\u0142\u0105 podstawow\u0105, funkcjonowa\u0142o w nich gimnazjum. W 2014 r. oddano do u\u017cytku drog\u0119 Tusz\u00f3w Narodowy \u2013 Po\u0142aniec i most przez Wis\u0142\u0119, co znacz\u0105co usprawni\u0142o po\u0142\u0105czenia komunikacyjne wojew\u00f3dztw podkarpackiego i \u015bwi\u0119tokrzyskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAWRON FRANCISZEK,<\/strong>\u00a0urodzony 26 X 1911 r. w Borowej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Teresy z domu Mazur. W 1930 r. jako ochotnik zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby wojskowej i zosta\u0142 skierowany do 6 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Samborze. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej przy Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych \u2013 Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu. Po naje\u017adzie Niemiec na Polsk\u0119 1 IX 1939 r. i szybkim posuwaniu si\u0119 Niemc\u00f3w w kierunku Mielca \u2013 na podstawie rozkazu uda\u0142 si\u0119 z jednostk\u0105 ZSP w kierunku wschodnim. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na polskie tereny wschodnie zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez Rosjan. W 1941 r. na mocy umowy Sikorski \u2013 Stalin zosta\u0142 uwolniony i zosta\u0142 skierowany do V Dywizji tworz\u0105cego si\u0119 wojska polskiego w Tatiszczewie. Po konflikcie Stalin \u2013 Anders\u00a0 i interwencji premiera Churchilla V Dywizja zosta\u0142a przeniesiona do Azji. Cz\u0119\u015b\u0107 \u017co\u0142nierzy uda\u0142a si\u0119 do Anglii, gdzie formowano brygad\u0119 spadochronow\u0105, za\u015b pozostali, a w\u015br\u00f3d nich F. Gawron, zostali przerzuceni do Persji. W tej formacji kapral Gawron by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 dru\u017cyny i przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy: Persja \u2013 Palestyna \u2013 Syria \u2013 Libia \u2013 Egipt \u2013 W\u0142ochy. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii w\u0142oskiej m.in. w rejonie Monte Cassino, gdzie zosta\u0142 ranny, oraz na linii Got\u00f3w i tam po raz drugi zosta\u0142 ranny. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Walecznych Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami, Krzy\u017cem Monte Cassino brytyjskim Defense Medal, Gwiazd\u0105 Italii, brytyjskim Medalem za Wojn\u0119 i Medalem Wojska Polskiego. Po zako\u0144czeniu wojny zamieszka\u0142 w angielskim mie\u015bcie Deavsbury i tam pracowa\u0142. W 1983 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Zmar\u0142 9 VI 2001 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAWRON JAN<\/strong>, urodzony 14 II 1946 r. w Grochowem I, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Dulik. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studia na Wydziale Maszyn G\u00f3rniczych i Hutniczych AGH w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1971 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony jako projektant w Biurze Projekt\u00f3w Przemys\u0142u Cementowo-Wapienniczego w Krakowie. W 1980 r. wyjecha\u0142 do Pary\u017ca i pracowa\u0142 w tamtejszych biurach projekt\u00f3w na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, ostatnio jako g\u0142\u00f3wny projektant. Projektowa\u0142 m.in. piece przemys\u0142owe, przesiewacze g\u00f3rnicze i mieszalniki r\u00f3\u017cnych farb i innych komponent\u00f3w. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2012 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWRON LESZEK ARTUR<\/strong>, urodzony 2 IX 1971 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Bogumi\u0142y z domu Zimny. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matura w 1994 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek: informatyka i wychowanie techniczne) uko\u0144czy\u0142 w 1999 r. z tytu\u0142em magistra. W latach 1989-1997 pracowa\u0142 w firmach handlowych i gastronomicznych, a od 1997 r. jest przedstawicielem regionalnym Przedsi\u0119biorstwa Cukierniczego \u201eJutrzenka\u201d w Bydgoszczy na teren Polski po\u0142udniowo-wschodniej. Karier\u0119 s\u0119dziego pi\u0142ki no\u017cnej rozpocz\u0105\u0142 w 1989 r. od klas najni\u017cszych: C, B i A. W 1991 r. awansowa\u0142 do IV ligi, w 1992 r. \u2013 do III ligi, a od 1995 r. by\u0142 s\u0119dzi\u0105 g\u0142\u00f3wnym mecz\u00f3w w II lidze. Od 1998 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Kolegium S\u0119dzi\u00f3w Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej w Rzeszowie, a od 2000 r. jest zast\u0119pc\u0105 szefa szkolenia s\u0119dzi\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej Okr\u0119gu Podkarpackiego. Przed sezonem 2003\/2004 awansowa\u0142 na s\u0119dziego I ligi (jako pierwszy s\u0119dzia z Mielca). Jako s\u0119dzia pi\u0142ki no\u017cnej s\u0119dziowa\u0142 w rozgrywkach szczebla centralnego: mecze ekstraklasowe w latach 2003-2007 i I ligi do 2009 r. Od 2009 r. do 2013 r. s\u0119dziowa\u0142 mecze II ligi, a nast\u0119pnie ze wzgl\u0119du na wiek zako\u0144czy\u0142 s\u0119dziowanie i od nast\u0119pnego sezonu zosta\u0142 obserwatorem szczebla centralnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWRO\u0143SKA MARZENA (z domu HYNEK)<\/strong>, urodzona 30 VI 1963 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Marii z domu G\u0105sior. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1982 r. W latach 1976-1989 ta\u0144czy\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a Studium Taneczne Centrum Animacji Kultury Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 instruktora ta\u0144ca \u2013 choreografa. Od 1988 r. pracuje jako instruktor ta\u0144ca i choreograf w Robotniczym Centrum Kultury, przekszta\u0142conym w 1992 r. na Mielecki O\u015brodek Kultury, a nast\u0119pnie Samorz\u0105dowe Centrum Kultury (od 1998 r.). Jest za\u0142o\u017cycielk\u0105 i kierownikiem artystycznym Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201eFeniks\u201d i \u201eT\u0119czowa Gromada\u201d, kt\u00f3re odnios\u0142y szereg sukces\u00f3w na festiwalach i przegl\u0105dach zespo\u0142\u00f3w artystycznych. W latach 1995-1996 by\u0142a instruktorem i choreografem Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d, a od 1998 r. sprawuje opiek\u0119 organizacyjn\u0105 i choreograficzn\u0105 nad Stowarzyszeniem Senior\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105, opiekunem artystycznym i choreografem klas tanecznych utworzonych w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu w 2006 r., jednych z pierwszych tego typu w kraju. Zorganizowa\u0142a kolonie artystyczne dla zespo\u0142\u00f3w tanecznych w S\u0142owacji (1994, 1995, 1997), krajach Beneluxu (2005, 2006, 2011) i Bu\u0142garii (2011). Od 2001 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora artystycznego Gali Miss Mielca. By\u0142a te\u017c choreografem wielu program\u00f3w artystycznych, m.in. Gali Fina\u0142owych Konkurs\u00f3w Queen of Poland 2011r. na Wyspach Kanaryjskich, Foto Models Poland 2011 w Maroko oraz Foto Models Poland 2012 w Egipcie. Od 2021 r. wsp\u00f3\u0142pracuje z Teatrem Rozmaito\u015bci SCK w Mielcu.\u00a0 Opracowa\u0142a dla niego choreografi\u0119 do spektakli: Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia, Teatr Variete<\/em> i Baw si\u0119 razem z nami.<\/em> Odznaczona Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d i\u00a0 Medalem Z\u0142otym Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAWRO\u0143SKI (GAWRON) JAN J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 15 I 1877 r. w Zwierniku. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1900 r. Pracowa\u0142 jako wikary w Szczepanowie i Limanowej oraz w latach 1906-1909 w Mielcu. P\u00f3\u017aniej by\u0142 wikarym w D\u0105browie Tarnowskiej, Nowym S\u0105czu i Mikluszowicach, a w latach 1915-1917 proboszczowa\u0142 w Lipnicy Wielkiej. Zrezygnowa\u0142 z tej funkcji z powodu choroby i w 1917 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 2 IV 1920 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWRY\u015a KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 10 III 1961 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Krystyny z domu Kasza. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1980 r. Poza nauk\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 modelarstwem lotniczym. Studia na Politechnice Rzeszowskiej (Wydzia\u0142 Mechaniczny \u2013 Lotnictwo) uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 w III-ligowym zespole pi\u0142ki r\u0119cznej AZS Politechnika Rzesz\u00f3w. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK) w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako konstruktor instalacji elektrycznych, a od 1987 r. jako g\u0142\u00f3wny konstruktor samolot\u00f3w M-20 \u201eMewa\u201d i M-26 \u201eIskierka\u201d. Autor m.in. wniosku racjonalizatorskiego dotycz\u0105cego konstrukcji podwozia M-26 \u201eIskierka\u201d. W latach 1995-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika S\u0142u\u017cby Sprzeda\u017cy, a od 1999 r. jest kierownikiem Dzia\u0142u Kooperacji Zagranicznej Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych. Uczestniczy\u0142 m.in. w pomy\u015blnie zako\u0144czonych staraniach o uzyskanie certyfikat\u00f3w dla M-20 \u201eMewa\u201d w USA, Niemczech i Australii oraz M-26 \u201eIskierka\u201d w Polsce i USA, sprzeda\u017cy samolot\u00f3w M-18 \u201eDromader\u201d oraz nawi\u0105zaniu wsp\u00f3\u0142pracy Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych z firmami zagranicznymi, m.in. BAE SYSTEMS, BOEING, CESSNA i WESTLAND. W latach 2002-2007 pracowa\u0142 w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu jako kierownik Dzia\u0142u Kooperacji Zagranicznej oraz szef Programu Raytheon przy wdro\u017ceniu dla angielskiej firmy BAE SYSTEMS produkcji cz\u0119\u015bci i zespo\u0142\u00f3w statecznika, klapy skrzyd\u0142owej i drzwi samolotu RAYTHEON HAWKER. W 2007 r. przeszed\u0142 na stanowisko g\u0142\u00f3wnego konstruktora w firmie SPIROFLEX w Mielcu, produkuj\u0105cej systemy spalinowe i wentylacyjne. Praca w tej firmie zaowocowa\u0142a zaprojektowaniem i wdro\u017ceniem m.in. obrotowych nasad wentylacyjnych typu \u201eturboflex\u201d (produkt eksportowy firmy), obrotowych nasad wentylacyjnych typu \u201eturboflex MAX\u201d (wz\u00f3r opatentowany), komin\u00f3w hybrydowych \u00a0zbudowanych z wewn\u0119trznych komin\u00f3w ceramicznych produkcji czeskiej lub niemieckiej \u00a0i zewn\u0119trznego komina metalowego (projekt \u00a0opatentowany, otrzyma\u0142 presti\u017cow\u0105 nagrod\u0119 \u201eZ\u0142oty Instalator\u201d) oraz emaliowanego wk\u0142adu kominowego (pierwszy w Polsce taki komin, r\u00f3wnie\u017c wyr\u00f3\u017cniony nagrod\u0105 \u201eZ\u0142oty Instalator\u201d).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAWRY\u015a STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 IV 1923 r. w Chorzelowie k\/Mielca, syn Micha\u0142a i Marii z domu Duszkiewicz. 23 IX 1944 r. ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Samodzielnego Pu\u0142ku Zapasowego w Rzeszowie i po przeszkoleniu, m.in. w Przyfrontowej Szkole Oficerskiej w Karczewie, walczy\u0142 z Niemcami w okolicach Karczewa i o Warszaw\u0119, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w defiladzie w wyzwolonej stolicy. W czasie walk o Wa\u0142 Pomorski dowodzi\u0142 plutonem, a nast\u0119pnie kompani\u0105. Przy zdobywaniu Pi\u0142y zosta\u0142 ranny. Po leczeniu szpitalnym powr\u00f3ci\u0142 na front (w stopniu kapitana) i walczy\u0142 w Berlinie w ostatnich dniach wojny. W latach 1945-1947 bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z oddzia\u0142ami Ukrai\u0144skiej Powsta\u0144czej Armii (UPA). Po uko\u0144czeniu Oficerskiej Szko\u0142y Piechoty w Inowroc\u0142awiu (1947 r.) s\u0142u\u017cy\u0142 w 5 Brygadzie Budowlanej w Krakowie, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta powiatowego \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201d w I\u0142\u017cy. Do rezerwy przeszed\u0142 w 1953 r. W latach 1953-1983 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako szef sztabu TOPL i szef Obrony Cywilnej i w 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Odt\u0105d pracowa\u0142 aktywnie w organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. w Lidze Obrony Kraju, PCK, Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 (ZboWiD), Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych (ZIW; w latach 1972-1978 by\u0142 wiceprezesem Oddzia\u0142u Rejonowego) i Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych (ZB\u017bZ), w kt\u00f3rym w latach 1987-1997 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa mieleckiego ko\u0142a. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w wmurowania Tablicy Pami\u0105tkowej \u017bo\u0142nierzy WP Poleg\u0142ych za Ojczyzn\u0119 (1995 r.) i powo\u0142ania Rady d\/s Kombatant\u00f3w i Os\u00f3b Represjonowanych (1997 r). Otrzyma\u0142 awans do stopnia podpu\u0142kownika. By\u0142 tak\u017ce radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i \u0142awnikiem S\u0105du Rejonowego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wieloma odznaczeniami bojowymi, pa\u0144stwowymi i kombatanckimi. Zmar\u0142 7 VI 2000 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAWRY\u015a TADEUSZ WLADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 VIII 1934 r. w Chorzelowie, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Marii z domu Duszkiewicz. Od 1950 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec i ucz\u0119szcza\u0142 do przyzak\u0142adowej Zasadniczej Szko\u0142y Mechanicznej. W 1952 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Jeleniej G\u00f3rze i po jej uko\u0144czeniu w 1955 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. W latach 1955-1965 s\u0142u\u017cy\u0142 w 26 Pu\u0142ku Piechoty 9 DP i obejmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcy plutonu mo\u017adzierzy, dow\u00f3dcy plutonu piechoty zmotoryzowanej i dow\u00f3dcy kompanii. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 i zda\u0142 matur\u0119. Od 1965 r. pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca w Studium Wojskowym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie, a nast\u0119pnie w SW WSP w Rzeszowie. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie. W 1979 r. powierzono mu stanowisko kierownika cyklu szkolenia wojskowego w SW WSP w Rzeszowie, a w 1982 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 pu\u0142kownika i mianowany zast\u0119pc\u0105 kierownika SW WSP w Rzeszowie. W 1990 r. przeszed\u0142 do rezerwy i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku By\u0142ych Oficer\u00f3w Rezerwy w Rzeszowie. Od 2004 r. zamieszka\u0142 w Mielcu i nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 29 V 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAZDA ALFRED<\/strong>, urodzony 6 VI 1938 r. w D\u0105br\u00f3wce Wielkiej k\/Bytomia, syn Bronis\u0142awa i Julii z domu Glanc. Od 1952 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Polonii Bytom. W 1956 r. wyst\u0119powa\u0142 w jej dru\u017cynie junior\u00f3w, kt\u00f3ra zdoby\u0142a tytu\u0142 wicemistrza Polski, a w 1957 r. awansowa\u0142 do pierwszej dru\u017cyny graj\u0105cej w I lidze. W 1958 r. przeszed\u0142 do II-ligowej Stali Mielec i zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej WSK. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia pierwszego w historii klubu awansu do I ligi w 1960 r. W ci\u0105gu dw\u00f3ch sezon\u00f3w gry Stali w I lidze wyst\u0105pi\u0142 w 38 meczach i strzeli\u0142 3 bramki. W mieleckiej dru\u017cynie gra\u0142 do 1970 r. rozgrywaj\u0105c og\u00f3\u0142em ponad 270 mecz\u00f3w ligowych i pucharowych. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1962 r. W latach 1970-1971 by\u0142 zawodnikiem Wis\u0142oki D\u0119bica, a w latach 1972-1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 graj\u0105cego trenera w Kolbuszowiance. W 1975 r. powr\u00f3ci\u0142 do Stali Mielec i pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki: trenera koordynatora szkolenia m\u0142odzie\u017cy, w sezonie 1976\/1977 \u2013 II trenera pierwszego zespo\u0142u Stali (\u00f3wczesnego mistrza Polski) i od IV 1977 r. do VI 1977 r. \u2013 I trenera. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek: pi\u0142ka no\u017cna) z tytu\u0142em magistra i trenera II klasy. W 1977 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Bielska Bia\u0142ej, gdzie otrzyma\u0142 zatrudnienie w Fabryce Samochod\u00f3w Ma\u0142olitra\u017cowych oraz funkcj\u0119 trenera II-ligowej dru\u017cyny BKS Bielsko Bia\u0142a. Od 1979 r. do 2000 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Szybowcowych w Bielsku Bia\u0142ej oraz trenowa\u0142 dru\u017cyn\u0119 \u201eWalcowni\u201d Czechowice-Dziedzice i p\u00f3\u017aniej kilka innych dru\u017cyn \u015bl\u0105skich, wyst\u0119puj\u0105ce w lidze okr\u0119gowej. Od 2000 r. przebywa na emeryturze. Zmar\u0142 26 I 2012 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Bielsku-Bia\u0142ej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAZDA IRENA (z domu JAROCHOWSKA)<\/strong>, urodzona 26 XI 1944 r. w Podolu, pow. mielecki, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Piskor. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w D\u0119bicy z matur\u0105 w 1963 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji i Obrotu Towarowego (kierunek og\u00f3lno-ekonomiczny) Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny) w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1970 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii.\u00a0 Jako studentka udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w Studenckim Kole Naukowym Ekonomiki i Przemys\u0142u, Mi\u0119dzyuczelnianym Klubie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Teatru ZSP \u201ePod Jaszczurami\u201d, Akademickim Zwi\u0105zku Sportowym, Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w\u00a0 i p\u00f3\u017aniej Stowarzyszeniu Absolwent\u00f3w Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1969 r. w Przedsi\u0119biorstwie Przetw\u00f3rstwa Owocowo-Warzywnego \u201ePektowin\u201d w Ja\u015ble na stanowisku starszego referenta ekonomii. W 1972 r. przenios\u0142a si\u0119 do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu i jako nauczyciel przedmiot\u00f3w ekonomicznych pracowa\u0142a do 1998 r. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a, ko\u0144cz\u0105c m.in.: pedagogiczny kurs kwalifikacyjny, kurs z zarz\u0105dzania i marketingu, kurs dla edukator\u00f3w z zakresu przedsi\u0119biorczo\u015bci i komunikacji interpersonalnej oraz kursy przedmiotowo-metodyczne. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako kierownik szkolnych wycieczek i oboz\u00f3w w\u0119drownych. B\u0119d\u0105c instruktorem ZHP w stopniu podharcmistrza, wraz ze Szczepem Dru\u017cyn Starszoharcerskich \u201eKomputery\u201d w ZST, bra\u0142a udzia\u0142 w \u201eOperacji Bieszczady 40\u201d. Organizowa\u0142a imprezy szkolne, prowadzi\u0142a kronik\u0119 ZST. By\u0142a wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni\u0105 wielu sukces\u00f3w dydaktycznych i wychowawczych ZST, m.in. dwukrotnego zdobycia II miejsca w Wojew\u00f3dzkich Eliminacjach Turnieju Wiedzy o Wynalazczo\u015bci (1987 r., 1988 r.). Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej III stopnia, Odznak\u0105 Chor\u0105gwi Walterowskiej, odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Bieszczadom\u201d i odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Zmar\u0142a 15 X 1998 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Przec\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GAZDA STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 29 XI 1901 r. w Tuszymie, powiat mielecki, syn Antoniego i Rozalii z domu Barna\u015b. Ucze\u0144 c.k. Gimnazjum w Mielcu w latach 1913-1917, a nast\u0119pnie ucze\u0144\u00a0 c.k. Gimnazjum (1917-1918) i Pa\u0144stwowego I Gimnazjum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie (1918-1921) z matur\u0105 w 1921 r. Jako ochotnik bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. 17 VII 1920 r. zosta\u0142 przydzielony do 16 Tarnowskiego Pu\u0142ku Piechoty, a 28 VII 1920 r. przeniesiono go do 64 Grudzi\u0105dzkiego Pu\u0142ku Piechoty. 23 VIII 1920 r. zosta\u0142 ranny i wzi\u0119ty do niewoli bolszewickiej. Powr\u00f3ci\u0142 z niej 19 XI 1920 r. i w 64 Grudzi\u0105dzkim Pu\u0142ku Piechoty zosta\u0142 przydzielony do kompani ozdrowie\u0144c\u00f3w, a ju\u017c 22 XI 1920 r. \u2013 bezterminowo urlopowany. W latach 1921-1925 odby\u0142 studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a nast\u0119pnie 29 VI 1925 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafii w Grybowie (1925-1928). W tym okresie by\u0142 katechet\u0105 w szko\u0142ach w K\u0105clowej, Sio\u0142kowej i Bia\u0142ej Wy\u017cnej, a nast\u0119pnie nauczycielem religii oraz okresowo historii i \u0142aciny w Gimnazjum Koedukacyjnym Towarzystwa Gimnazjum Humanistycznego w Grybowie. 1 I 1929 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu. Tam pracowa\u0142 jako katecheta w Pa\u0144stwowym Gimnazjum II im. Kr\u00f3la Boles\u0142awa Chrobrego (1 I \u2013 31 VIII 1929 r.) oraz w Szkole Powszechnej im. J. Kochanowskiego (m\u0119skiej) i Szkole Powszechnej im. U. Kochanowskiej (\u017ce\u0144skiej). W 1935 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w wycieczce naukowej do Ziemi \u015awi\u0119tej, Palestyny, Egiptu, Grecji i Turcji. W 1938 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119. Od 1 IX 1939 r. do 31 III 1942 r. by\u0142 nauczycielem sta\u0142ym szk\u00f3\u0142 powszechnych w Nowym S\u0105czu. Od IV 1942 r. do 20 I 1945 r. ukrywa\u0142 si\u0119 przed aresztowaniem i pracowa\u0142 w szkole w Wytrzeszczce pod zmienionym nazwiskiem J. Wa\u0142ek. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 do Nowego S\u0105cza i szko\u0142y powszechnej im. J. Kochanowskiego, gdzie pracowa\u0142 jako nauczyciel religii rzymskokatolickiej. Od 1 IX 1955 r. do 31 VIII 1961 r. by\u0142 nauczycielem religii w Szkole Podstawowej im. Jadwigi w Nowym S\u0105czu. Po usuni\u0119ciu religii ze szk\u00f3\u0142 w 1961 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i rezydowa\u0142 w Nowym S\u0105czu. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 8 XI 1970 r. Pochowany na cmentarzu w Przec\u0142awiu, powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAZETA MIELECKA<\/strong>, dwutygodnik prywatny, za\u0142o\u017cony i wydawany przez Janusza Czajowskiego w Mielcu. Ukazywa\u0142 si\u0119 od 1999 r. i by\u0142 kontynuacj\u0105 Mieleckiego Magazynu Gospodarczego \u201eMEGA\u201d (ukazuj\u0105cego si\u0119 od 1995 r.) i Magazynu Kulturalnego \u201eTIK\u201d. Do ko\u0144ca 2000 r. wydano \u0142\u0105cznie 66 numer\u00f3w tych trzech tytu\u0142\u00f3w. Tematyka publikowanych materia\u0142\u00f3w podporz\u0105dkowana jest g\u0142\u00f3wnemu celowi gazety: wszechstronnemu promowaniu ziemi mieleckiej (wydarzenia bie\u017c\u0105ce, gospodarka, o\u015bwiata, kultura, zdrowie, opieka spo\u0142eczna, sport i historia). Dystrybucj\u0105 GM obj\u0119ty jest powiat mielecki oraz wybrane punkty sprzeda\u017cy w woj. podkarpackim i s\u0105siednich wojew\u00f3dztwach. W nieznanych okoliczno\u015bciach zawieszono jej wydawanie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eGAZETKA NSZZ SOLIDARNO\u015a\u0106\u201d<\/strong>, pismo Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Wydawano je od maja 1996 r. do ko\u0144ca 2000 r. jako miesi\u0119cznik, ale niekiedy zdarza\u0142y si\u0119 d\u0142u\u017csze przerwy. Og\u00f3\u0142em ukaza\u0142y si\u0119 53 numery, w kt\u00f3rych poruszano najistotniejsze problemy zwi\u0105zkowe. Redagowa\u0142 zesp\u00f3\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GAZOWA SIE\u0106<\/strong>, pocz\u0105tki jej tworzenia w Mielcu wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z budow\u0105 Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych na terenie Cyranki i osiedla fabrycznego w latach 1938-1939. Wtedy to zbudowano gazoci\u0105g od Warzyc, przez D\u0119bic\u0119 i Pustk\u00f3w do mieleckiej fabryki, gdzie powsta\u0142a stacja redukcyjna, a nast\u0119pnie wybudowano odnog\u0119 gazoci\u0105gu do osiedla i tam wykonano drug\u0105 stacj\u0119 redukcyjn\u0105 u podn\u00f3\u017ca G\u00f3ry Cyranowskiej (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie przy ul. F. Chopina). Wykonawc\u0105 tych prac by\u0142a firma Pol-Min. Sie\u0107 przekazano Zak\u0142adom Gazu Ziemnego w Tarnowie, a ten utworzy\u0142 Nadz\u00f3r Gazoci\u0105g\u00f3w w Mielcu i podporz\u0105dkowa\u0142 go swojemu Oddzia\u0142owi w Sandomierzu. Uruchomienie sieci osiedlowej nast\u0105pi\u0142o jednak dopiero w 1940 r., w okresie okupacji hitlerowskiej. W pierwszych latach po II wojnie \u015bwiatowej sie\u0107 prawie nie rozwija\u0142a si\u0119. Dopiero od lat 50. powi\u0119kszano j\u0105 systematycznie wraz z dynamicznie rozwijaj\u0105cym si\u0119 budownictwem mieszkaniowym wielorodzinnym (wyposa\u017cenie mieszka\u0144 w instalacj\u0119 gazow\u0105 sta\u0142o si\u0119 standardem). W roku 1967 po\u0142\u0105czono dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zakresie obs\u0142ugi sieci, stacji gazowych i obs\u0142ugi odbiorc\u00f3w, kt\u00f3r\u0105 wykonywa\u0142y dot\u0105d r\u00f3\u017cne s\u0142u\u017cby komunalne i powo\u0142ano specjalistyczn\u0105 jednostk\u0119 \u2013 Rozdzielni\u0119 Gazu Mielec, podleg\u0142\u0105 Tarnowskiemu Okr\u0119gowemu Zak\u0142adowi Gazowniczemu \u2013 Zak\u0142adowi Gazowniczemu Rzesz\u00f3w. Od lat 70. rozpocz\u0119to pod\u0142\u0105czanie na szerok\u0105 skal\u0119 budownictwa jednorodzinnego oraz starej zabudowy Mielca (tzw. \u201eStar\u00f3wki\u201d), a w latach 80. i 90. tworzono kolejne odnogi sieci do nowych osiedli oraz osiedli przy\u0142\u0105czonych do Mielca w 1985 r. Dla prawid\u0142owej obs\u0142ugi dynamicznie rozwijaj\u0105cej si\u0119 sieci w 1975 r. oddano do u\u017cytku now\u0105 baz\u0119 RG Mielec przy ul. Wojs\u0142awskiej 15. Kierownikami RG byli in\u017c. Emilian Sypek (1967-1969) i Kazimierz Sobo\u0144 (1969-1998), a od 1998 r. funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni mgr in\u017c. Emil Pezda. D\u0142ugo\u015b\u0107 sieci wynosi\u0142a w latach: 1939 \u2013 2,6 km, 1950 \u2013 3,0 km, 1960 \u2013 20,0 km, 1970 \u2013 74,5 km, 1993 \u2013 124 km, 2000 \u2013 140,4 km. W powiecie mieleckim: *2013 r.: d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci – 1 008, o km, odbiorcy – 28 400; *2018 r.: d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci – 1 067,4 km, odbiorcy – ok. 29 900.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GA\u0179DZIAK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 VIII 1931 r. w Sadkowej G\u00f3rze, syn Stanis\u0142awa i Heleny z domu Peret. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1951 r. Studia wy\u017csze w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1954 r. W latach 1955-1960 pracowa\u0142 w WSK Mielec, a w 1960 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przedsi\u0119biorstwa Tuczu Przemys\u0142owego Zwierz\u0105t Rze\u017anych \u2013 Tuczarnia w Maliniu. Tam pe\u0142ni\u0142 r\u00f3wnie\u017c funkcj\u0119 skarbnika K\u00f3\u0142ka Rolniczego. W latach 1968-1973 pracowa\u0142 w Oddziale Centrali Nasiennej w Mielcu, m.in. jako zast\u0119pca dyrektora. W 1973 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko naczelnika gminy Borowa i obejmowa\u0142 je do 1990 r. W tym okresie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju gminy, a zw\u0142aszcza jej infrastruktury, co doceniono kilkakrotnie w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eGmina Mistrzem Gospodarno\u015bci\u201d. By\u0142 cz\u0142onkiem OSP w rodzinnej Sadkowej G\u00f3rze, gdzie mieszka\u0142, a tak\u017ce przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Gminnego OSP w Borowej. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w innych organizacjach, m.in. w LOK, Kole \u0141owieckim \u201eBa\u017cant\u201d i Towarzystwie Przyjaci\u00f3\u0142 Gminy Borowa. Po przej\u015bciu na rent\u0119 w 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje radnego Rady Gminnej w Borowej i delegata do Sejmiku Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie, a w 1998 r. zosta\u0142 radnym Rady Powiatu Mieleckiego. Zrezygnowa\u0142 jednak z tego mandatu na skutek choroby. Zmar\u0142 15 XI 2000 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0104DEK ROMAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 I 1946 r. w Pacan\u00f3wce k\/Staszowa, syn Jana i Stanis\u0142awy z domu G\u00f3rnicz. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1965 r. Po maturze zamieszka\u0142 na sta\u0142e w Mielcu. Przez ca\u0142y okres pracy zawodowej (1965-1999) zatrudniony by\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako technolog na Wydziale G\u0142\u00f3wnego Metalurga, w Dziale Chemicznym. W latach 70. opracowa\u0142 i zg\u0142osi\u0142 kilka wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wniosek dotycz\u0105cy zmiany sposobu malowania odlew\u00f3w aluminiowych na cz\u0119\u015bciach silnika (SW) przyni\u00f3s\u0142 po wdro\u017ceniu du\u017ce oszcz\u0119dno\u015bci, a jego tw\u00f3rca zosta\u0142 wpisany na elitarn\u0105 list\u0119 \u201eRacjonalizator\u00f3w milioner\u00f3w\u201d. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i Zak\u0142adowego Ko\u0142a SIMP. W latach 60. i 70. dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Komisji M\u0142odzie\u017cowej przy Radzie Zak\u0142adowej WSK. Od 1999 r. otrzymywa\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIEWSKI DAMIAN<\/strong>, urodzony 3 III 1981 r. w Mielcu, syn W\u0142odzimierza i Krystyny z domu Gargas. Uko\u0144czy\u0142 Studium Promocji i Reklamy w Wy\u017cszej Szkole Promocji w Warszawie \u2013 Filia w Rzeszowie oraz kontynuowa\u0142 studia na tej uczelni. Jest redaktorem naczelnym \u201eMagazynu Prasowego Strefa\u201d w Mielcu. Zajmuje si\u0119 grafik\u0105 komputerow\u0105, dziennikarstwem i fotografik\u0105. W Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Fotograficznym \u201eMoje Miasto w Obiektywie \u2013 Rok 2000\u201d otrzyma\u0142 III nagrod\u0119. Jest wsp\u00f3\u0142autorem \u201ePrzewodnika Mieleckiego\u201d (Mielec 2002). Cz\u0119\u015b\u0107 prac fotograficznych prezentowa\u0142 na wystawie \u201eMielecjana \u2013 Mielec i Ziemia Mielecka\u201d w \u201eGalerii Art Studio\u201d w Mielcu (2001). W 2005 r. uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie w Wy\u017cszej Szkole Promocji w Warszawie. w 2016 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119:\u00a0 Damian G\u0105siewski Studio Wizualne. Pod jej szyldem organizuje lub wsp\u00f3\u0142organizuje\u00a0 masowe imprezy sportowo-rekreacyjne. Jedna z tych imprez – „Bieg 80-lecia Stali Mielec”, zorganizowana przy wsparciu prezydenta miasta Mielca Jacka Wi\u015bniewskiego, zosta\u0142a wybrana Sportowym Wydarzeniem Roku 2019 w Mielcu w plebiscycie TR „Korso”. Ponadto du\u017cym zainteresowaniem cieszy\u0142y si\u0119 te\u017c inne imprezy jak m.in.: Bieg z okazji 80-lecia COP, Ekstremalny Plac Zabaw dla Dzieci, Bieg Hetmana (5 km z przeszkodami terenowymi), Bieg Niepodleg\u0142o\u015bci (XI 2019 r.), Rajd G\u00f3rski na G\u00f3rce Cyranowskiej, Husquarna Gardner Kryterium Rowerowe (dooko\u0142a mieleckiego lotniska). Od 2020 r. odpowiada\u0142 w FKS Stal Mielec zasponsoring i dzia\u0142ania marketingowe. Od 3 I 2022 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora komunikacji i marketingu klubu pi\u0142ki no\u017cnej FKS Stal Mielec. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a nastepnie na wiceprzewodnicz\u0105cego tej Rady w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIEWSKI W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 27 V 1953 r. w Pu\u0142tusku, woj. warszawskie, syn Mieczys\u0142awa i Lidii z domu Ogrodowczyk. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Pu\u0142tusku, matur\u0119 zda\u0142 w 1973 r. Po maturze pracowa\u0142 przez 2 lata w Powiatowej Sp\u00f3\u0142dzielni Wielobran\u017cowej w Pu\u0142tusku, m.in. na stanowisku kierownika administracyjno-gospodarczego, a nast\u0119pnie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki. W okresie studi\u00f3w by\u0142 kierownikiem Studenckiego Klubu Uczelnianego WSP \u201eBaka\u0142arz\u201d oraz prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105 w Komendzie Chor\u0105gwi ZHP w Krakowie. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w konkursach poetyckich w Studenckim Centrum Kulturalnym \u201ePod Jaszczurami\u201d, zdobywaj\u0105c nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia. W latach 1979-1986 pracowa\u0142 w Zbiorczej Szkole Gminnej w Borowej jako nauczyciel, a ponadto w latach 1979-1981 by\u0142 komendantem Hufca ZHP w Borowej (w stopniu podharcmistrza). W 1986 r. zosta\u0142 zatrudniony w I LO im. S. Konarskiego jako nauczyciel przysposobienia obronnego. Od 1980 r. dzia\u0142a\u0142 w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Pracownik\u00f3w O\u015bwiaty, m.in. jako przewodnicz\u0105cy Komisji Zak\u0142adowej w gminie Borowa i wiceprzewodnicz\u0105cy Komisji Rejonowej w Mielcu, a po ponownej rejestracji \u201eSolidarno\u015bci\u201d w 1989 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a w I LO w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w pracy spo\u0142ecznej na rzecz Borowej, gdzie mieszka\u0142. W 1989 r. zosta\u0142 wybrany prezesem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Gminy Borowa, a w latach 1990-1996 by\u0142 cz\u0142onkiem i wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji O\u015bwiaty i Kultury Rady Gminy. Pracowa\u0142 te\u017c w Spo\u0142ecznej Radzie Nadzorczej ZOZ w Mielcu (1992-1996) i Komisji O\u015bwiaty Rady Miejskiej w Mielcu (1998-2002). W 1997 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Mielca. R\u00f3wnolegle do pracy nauczycielskiej i spo\u0142ecznej przejawia\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105. W 1990 r. rozpocz\u0105\u0142 wydawanie \u201eWie\u015bci Regionalnych\u201d, pierwszej na ziemi mieleckiej gazety prywatnej. Otrzyma\u0142a ona w 1992 r. wyr\u00f3\u017cnienie, a w 1994 r. nagrod\u0119 II kategorii IDEE Nowojorskiego Instytutu na rzecz Demokracji w Europie Wschodniej w I i III edycji Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Prasy Lokalnej. W 1991 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem, a do 1993 r. redaktorem Tygodnika Mieleckiego \u201eKorso\u201d. Jako wsp\u00f3\u0142autor jednego z artyku\u0142\u00f3w uczestniczy\u0142 w pracach nad 3. tomem\u00a0Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>\u00a0(1994 r.). Opublikowa\u0142: przewodnik\u00a0Powiat mielecki<\/em>\u00a0(1999 r., wyr\u00f3\u017cnienie na VIII Wielobran\u017cowych Targach Mieleckich), zbiory wierszy\u00a0Jaszczurowe laury<\/em>\u00a0(1999 r.), Arytmetyka mi\u0142o\u015bci (2000 r.) i\u00a0Art. eco<\/em>\u00a0(2002) oraz\u00a0Szopki swojskie<\/em>\u00a0(2003) i przewodnik\u00a0Mieleckie spacery<\/em>\u00a0(2000 r.). Jest wsp\u00f3\u0142autorem\u00a0Pu\u0142tuskiego Almanachu Poezji<\/em>\u00a0oraz 1. i 3. tomu wspomnie\u0144\u00a0Borowa \u2013 moja Ma\u0142a Ojczyzna.<\/em> Pisa\u0142 artyku\u0142y prasowe m.in. do \u201eG\u0142osu Mieleckiego\u201d, \u201eWizjera Regionalnego\u201d, \u201eGazety Mieleckiej\u201d, \u201eNowin\u201d i \u201eSuper Nowo\u015bci\u201d. W 2000 r. eksponowa\u0142 w Mielcu, Grochowem i Chorzelowie w\u0142asn\u0105 wystaw\u0119 fotograficzn\u0105 \u201ePami\u0105tki kolonizacji niemieckiej w okolicach Mielca\u201d. Otworzy\u0142 przy ul. A. Mickiewicza 7 \u201eGaleri\u0119 Art Studio\u201d (obrazy olejne, grafiki, rze\u017aby, ksi\u0105\u017cki, antyki). W 2003 r. uko\u0144czy\u0142 Studia Podyplomowe (z zakresu dziennikarstwa i komunikacji medialnej) na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. 26 XI 2003 r. wyda\u0142 (poprzez w\u0142asn\u0105 Agencj\u0119 Wydawnicz\u0105 \u201ePromocja\u201d) pierwszy numer Og\u00f3lnopolskiego Kwartalnika Spo\u0142eczno-Kulturalnego \u201eNadwis\u0142ocze\u201d. Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej (od 2001) i Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich (od 2002). Otrzyma\u0142 m.in. Br\u0105zowy Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i wyr\u00f3\u017cnienie w konkursie dziennikarskim \u201eZrozumie\u0107 pow\u00f3d\u017a\u201d (2003). Jako w\u0142a\u015bciciel Agencji Wydawniczej \u201ePromocja\u201d w Mielcu by\u0142 wydawc\u0105 i redaktorem naczelnym kwartalnika \u201eNadwis\u0142ocze\u201d (od 2003 r.) i wydawc\u0105 rocznika naukowego \u201eStudia Regionalne\u201d. W 2005 r. zainicjowa\u0142 i\u00a0 by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Og\u00f3lnopolskiego i Polonijnego Turnieju Poetyckiego \u201eO Srebrne Pi\u00f3ro Prezydenta Miasta Mielca\u201d. Po studiach doktoranckich na Wydziale Nauk Historycznych i Spo\u0142ecznych Uniwersytetu Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie w 2008 r. obroni\u0142 rozpraw\u0119 Kolonizacja niemiecka na Ziemi Mieleckiej<\/em> i otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych. Publikacje w latach 2004-2012: Leksykon Ziemi Mieleckiej,<\/em>\u00a0Mielec 2006,\u00a0Kolonizacja niemiecka na Ziemi Mieleckiej. Maszynopis rozprawy doktorskiej,<\/em>\u00a0Mielec 2007,\u00a0Od \u201e\u0141osia\u201d do \u201eBlack Hawka\u201d 70 lat przemys\u0142u lotniczego w Mielcu,<\/em>\u00a0Mielec 2008,\u00a0Gmina Czermin nad Wis\u0142\u0105. Szkic monograficzny,<\/em>\u00a0Czermin 2008,\u00a0Godni pami\u0119ci i chwa\u0142y. \u017bo\u0142nierze Wojska Polskiego polegli w czasie I i II wojny \u015bwiatowej, wojny polsko-bolszewickiej, partyzanci oraz osoby represjonowane w okresie okupacji hitlerowskiej i stalinowskiego terroru. Pochowani na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach lub zwi\u0105zani z parafi\u0105 Gaw\u0142uszowice i Ziemi\u0105 Gaw\u0142uszowick\u0105,<\/em>\u00a0Gaw\u0142uszowice 2009,\u00a0Kapliczka Drogowc\u00f3w Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej w parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu przy drodze Mielec-Kolbuszowa, Mielec 2009, Mieleckie Zapiski nr 9-11. Rocznik Ziemi Mieleckiej 2006-2008<\/em>, Mielec 2009 (redakcja),\u00a0Z ludu i dla ludu… Ks. Feliks Podg\u00f3rniak (1901-1985), proboszcz Rz\u0119dzianowic \u2013 jego parafia i parafianie<\/em>, Mielec 2010,\u00a0Inwentarz archiwum Gimnazjum i I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu 1905-2010,<\/em>\u00a0Mielec 2010,\u00a0Lager Mielec, niemieckie obozy wojskowe, pracy przymusowej i zag\u0142ady na Ziemi Mieleckiej (mapa z cz\u0119\u015bci\u0105 opisow\u0105),<\/em>\u00a0Mielec 2010,\u00a0Mielecka gimnazjalna lista katy\u0144ska,<\/em>\u00a0Mielec 2010,\u00a0Mieleckie Zapiski nr 12-13. Rocznik Ziemi Mieleckiej 2009-2010,<\/em>\u00a0Mielec 2010 (redakcja),\u00a0W Bogu tylko cz\u0142owiek tu zwyci\u0119\u017ca… Dzia\u0142alno\u015b\u0107 religijna, spo\u0142eczna i patriotyczna ks. dr. Adama Kopyci\u0144skiego jako proboszcza parafii Gaw\u0142uszowice w latach 1893-1914 – przyczynki biograficzne,<\/em>\u00a0Gaw\u0142uszowice 2010,\u00a0Polskie gniazdo. Dw\u00f3r Przybysz w Izbiskach w dobrach Ossoli\u0144skich na Ziemi Mieleckiej, szkic historyczny czas\u00f3w \u015bwietno\u015bci i upadku<\/em>, Mielec 2011,\u00a0Mieleckie Zapiski nr 14. Rocznik Ziemi Mieleckiej 2011,<\/em>\u00a0Mielec 2011 (redakcja),\u00a0Mieleckie Zapiski nr 15-16 Rocznik Ziemi Mieleckiej 2012-2013,<\/em>\u00a0Mielec 2013 (redakcja). Poezja i literatura:\u00a0Trzy dni p\u00f3\u017aniej,<\/em>\u00a0Mielec 2005,\u00a0Tri dana kasnije (Trzy dni p\u00f3\u017aniej),<\/em> t\u0142um. na j\u0119zyk serbski, Belgrad 2007. Ponadto autor kilkunastu artyku\u0142\u00f3w w publikacjach naukowych, popularnonaukowych i almanachach poezji oraz kilkuset artyku\u0142\u00f3w w prasie regionalnej. W 2011 r. przeni\u00f3s\u0142 siedzib\u0119 Galerii, Antykwariatu i Agencji Wydawniczej \u201ePromocja\u201d do w\u0142asnego domu przy ul. Sobieskiego 1. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 od 2013 r. – autor ksi\u0105\u017cek:\u00a0 Blizna – fakty i sensacje<\/em> (2013), Leszek Deptu\u0142a Marsza\u0142ek Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego, Pose\u0142 na Sejm RP<\/em> (2014), Ludzie i miejsca pami\u0119ci gminy Mielec<\/em> (2015), Gmina Wadowice G\u00f3rne historia i wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107<\/em> (2016), Szkic historyczny Towarzystwa Gimnastycznego „Sok\u00f3\u0142” w Mielcu 1893-2018<\/em> (2018), Blizna od poligonu rakietowego do Parku Historycznego<\/em> (2019), \u00a0Sceny filmowe i \u017cyciowe, czyli dzieci\u0144stwo na gap w kinie „Narew” <\/em>(2019), Pami\u0119\u0107 i \u015bwiadomo\u015b\u0107, mielecka gimnazjalno-licealna lista katy\u0144ska<\/em> (2020), Sprawiedliwi i nie tylko ziemi mieleckiej i okolic <\/em>(2021), Berek obok synagogi. Wspomnienia i historie dzieci (2022); <\/em>wsp\u00f3\u0142autor ksi\u0105\u017cek: Droga do \u0141opienki<\/em> i Listy za ocean\u00a0<\/em> – z \u017con\u0105 Krystyn\u0105 Gargas G\u0105siewsk\u0105 (2020). Ponadto pod jego redakcj\u0105 i w jego wydawnictwie w 2014 r. przygotowano i wydano Ksi\u0119g\u0119 jubileuszow\u0105 50-lecia Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu 1964-2014<\/em> oraz ksi\u0105\u017ck\u0119 Eksplorator Regionalny – tom I<\/em> (2016). Do ko\u0144ca 2021 r. prowadzi\u0142 Agencj\u0119 Wydawnicz\u0105 „Promocja” w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Medalem Zas\u0142u\u017cony Kulturze „Gloria Artis”, \u201eZ\u0142otym Pi\u00f3rem\u201d Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich w Rzeszowie za tryptyk Trzy dni p\u00f3\u017aniej<\/em> oraz nagrodami lokalnymi, tytu\u0142em \u201eNauczyciel Tw\u00f3rca Sukcesu\u201d, tytu\u0142em „Honorowy Wiarus” Szefa WSW w Rzeszowie, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 50-lecia Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i Medalem „Sapere Auso” I LO im. St. Konarskiego w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIOR ADAM WIKTOR<\/strong>, urodzony 19 VI 1948 r. w L\u0105dku Zdroju, syn Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Klimczak. W 1952 r. przyby\u0142 z rodzicami do Mielca. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1967 r. Studia na Politechnice Szczeci\u0144skiej (Wydzia\u0142 In\u017cynieryjno-Ekonomiczny Transportu Samochodowego) uko\u0144czy\u0142 w 1971 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w PTHW w Katowicach, ale po kilku miesi\u0105cach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Bytomskiego Przedsi\u0119biorstwa Spedycyjno-Transportowego w Bytomiu i pracowa\u0142 tam do 1980 r. W latach 1980-1981 by\u0142 pracownikiem Przedsi\u0119biorstwa Transportowego Budownictwa W\u0119glowego w Katowicach, a w latach 1981-1983 prowadzi\u0142 (z bratem Henrykiem) firm\u0119 zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 obwo\u017anym handlem owocami na terenie \u015al\u0105ska. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i z bra\u0107mi \u2013 Henrykiem i Romanem oraz rodzin\u0105 R\u0105czk\u00f3w prowadzi\u0142 w latach 1984-1989 dzia\u0142alno\u015b\u0107 rzemie\u015blnicz\u0105 w ramach Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych (m.in. regenerowano osprz\u0119t dla firm komunikacyjnych i transportowych). Zainicjowa\u0142 powstanie Sp\u00f3\u0142ki \u201eR&G\u201d, wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 j\u0105 i odgrywa\u0142 znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 w jej dynamicznym rozwoju, w latach 1989-1999 by\u0142 prezesem jej Zarz\u0105du, a od 1999 r. prezesem Rady Nadzorczej. Wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 szereg firm w Mielcu, dla kt\u00f3rych \u201eR&G\u201d by\u0142a \u201esp\u00f3\u0142k\u0105-matk\u0105\u201d i g\u0142\u00f3wnym udzia\u0142owcem, m.in. PT \u201eCentrala\u201d, \u201eEast-West Connection\u201d, PZI \u201eTaran\u201d, \u201eR&G Strefa\u201d, \u201eTerminal\u201d, \u201eM&K\u201d, \u201eJoongpol\u201d i \u201eAlcom\u201d – w wi\u0119kszo\u015bci z nich pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Rady Nadzorczej. Poza prac\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w spo\u0142ecznie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Mieleckiej Izby Gospodarczej i pierwszym prezesem Zarz\u0105du, a nast\u0119pnie prezesem Rady Nadzorczej. By\u0142 tak\u017ce pierwszym prezesem Fundacji \u201eZdrowie i Wiedza\u201d wspieraj\u0105cej przedsi\u0119wzi\u0119cia pomocowe dla ludzi niepe\u0142nosprawnych. Zmar\u0142 8 III 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0104SIOR FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 21 IV 1947 r. w Tarnowie. Absolwent Technikum Mechanicznego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Studium Nauczycielskie (kierunek: wychowanie fizyczne) w Tarnowie. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w MDK Tarn\u00f3w w 1961 r. i gra\u0142 w tej dru\u017cynie do 1970 r. Wyst\u0119powa\u0142 tak\u017ce w m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. W 1970 r. zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej WSK, zasili\u0142 ekstraklasow\u0105 dru\u017cyn\u0119 Stali Mielec i do 1977 r. by\u0142 jednym z jej najlepszych zawodnik\u00f3w. Wydatnie przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez ni\u0105 Pucharu Polski w 1971 r. i wicemistrzostwa Polski w sezonie 1974\/1975. Wielokrotnie powo\u0142ywany by\u0142 do pierwszej reprezentacji Polski. Uczestniczy\u0142 w Igrzyskach Olimpijskich \u2013 1972 w Monachium. Og\u00f3\u0142em zagra\u0142 w 37 oficjalnych meczach reprezentacji. W 1977 r. powr\u00f3ci\u0142 do Tarnowa i gra\u0142 w II-ligowej Unii do 1982 r. W latach 1983-1984 wyst\u0119powa\u0142 jako graj\u0105cy trener w austriackiej dru\u017cynie Raupach Bruck an der Mur. Od 1985 r. trenowa\u0142 senior\u00f3w Unii Tarn\u00f3w, a od 1987 r. grupy m\u0142odzie\u017cowe w tym klubie. Zmar\u0142 26 VIII 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Tarnowie – Mo\u015bcicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIOR HENRYK<\/strong>, urodzony 18 I 1954 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Klimczak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1973 r. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Ekonomiczn\u0105 w Katowicach. Po studiach pracowa\u0142 przez 2 lata w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eSzombierki\u201d w Bytomiu. W latach 1981-1983 prowadzi\u0142 (z bratem Adamem) firm\u0119 zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 obwo\u017anym handlem owocami na terenie \u015alaska, a od 1984 r., wsp\u00f3lnie z bra\u0107mi \u2013 Adamem i Romanem oraz rodzin\u0105 R\u0105czk\u00f3w, prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 rzemie\u015blnicz\u0105 (m.in. regenerowano osprz\u0119t dla firm komunikacyjnych i transportowych). W 1989 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 firmy \u201eR&G\u201d i szefem d\/s handlowych. Fachowo\u015bci\u0105 i aktywno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego rozwoju firmy w pierwszych latach jej funkcjonowania. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 innych mieleckich firm, m.in. \u201eM-K\u201d, \u201eEast-West Connection\u201d, PZI \u201eTaran\u201d i \u201eAlcom\u201d. W maju 1992 r. uleg\u0142 wypadkowi w czasie lotu na lotni. W czasie leczenia powypadkowego, odczuwaj\u0105c bezpo\u015brednio problemy ludzi niepe\u0142nosprawnych, za\u0142o\u017cy\u0142 Fundacj\u0119 \u201eZdrowie i Wiedza\u201d, kt\u00f3ra wspiera\u0142a przedsi\u0119wzi\u0119cia pomocowe dla ludzi niepe\u0142nosprawnych. Zmar\u0142 26 IX 1994 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIOR ROMAN<\/strong>, urodzony 18 I 1954 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy Klimczak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych MPM w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Transportu Samochodowego Politechniki Szczeci\u0144skiej uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii. W latach 1979-1982 pracowa\u0142 w firmie TRANSG\u00d3R w Sosnowcu na stanowisku kierowniczym, a w latach 1983-1986 prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prywatn\u0105 w ramach Wojew\u00f3dzkiego Zrzeszenia Handlu i Us\u0142ug w Katowicach. W 1986 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i tu do 1989 r. nale\u017ca\u0142 do Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych, prowadz\u0105c jako rzemie\u015blnik regeneracj\u0119 cz\u0119\u015bci samochodowych. Od 1989 r. jest wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem, udzia\u0142owcem, cz\u0142onkiem zarz\u0105du i rad nadzorczych firm: R\u0105czka & G\u0105sior Sp\u00f3\u0142ka, R&G Sp. z o.o., R&G Plus Sp. z o.o., PZI TARAN, TERMINAL, M&K i Joongpol.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIOR W\u0141ODZIMIERZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 VIII 1948 r. w Mielcu, syn Jana i Doroty z domu Zargan. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu z matur\u0105 w 1967 r. Od 1960 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Stali Mielec. W 1964 r. wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie junior\u00f3w Stali, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a wicemistrzostwo Polski. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, a od 1968 r. sta\u0142 si\u0119 podstawowym zawodnikiem III-ligowej Stali. W spos\u00f3b znacz\u0105cy przyczyni\u0142 si\u0119 do jej kolejnych sukces\u00f3w: awansu do II ligi (1969 r.) i I ligi (1970 r.), mistrzostwa Polski (1973 r.), wicemistrzostwa Polski (1975 r.) i drugiego mistrzostwa Polski (1976 r.) oraz udanych start\u00f3w w Pucharze Lata (1971 \u2013 1. miejsce w grupie) i Pucharze UEFA (1976 r. \u2013 wej\u015bcie do \u0107wier\u0107fina\u0142u). Jako zawodnik mieleckiej Stali rozegra\u0142 w I lidze 175 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 11 bramek. W latach 1970-1971 wyst\u0119powa\u0142 w 7 meczach oficjalnych m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. Od 1977 r. gra\u0142 poza Mielcem w: Stali Stalowa Wola (1978 -1979), Wis\u0142oce D\u0119bica (1979-1980) i ameryka\u0144skiej dru\u017cynie halowej Horizon Chicago (1980-1981). W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek: pi\u0142ka no\u017cna) z tytu\u0142ami: magistra i trenera II klasy, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 trenersk\u0105 z najm\u0142odszymi grupami pi\u0142karskimi w Stali Mielec. W 1983 r. zosta\u0142 asystentem trenera I dru\u017cyny Stali (II liga), a w 1984 r. pierwszym trenerem. W 1985 r. awansowa\u0142 z zespo\u0142em do I ligi i prowadzi\u0142 go w rundzie jesiennej sezonu 1985\/1986. Ponownie wr\u00f3ci\u0142 do zespo\u0142u w 1987 r. i w 1988 r. wprowadzi\u0142 go po raz drugi do ekstraklasy. Od 1992 r. prowadzi\u0142 zespo\u0142y poza Mielcem: Hetman Zamo\u015b\u0107 (1992 r. \u2013 awans do II ligi), Stal Stalowa Wola (1993-1994 \u2013 awans do I ligi-ekstraklasy), Motor Lublin (1994 r. \u2013 II liga), Siarka Tarnobrzeg (1994-1996 \u2013 awans do I ligi-ekstraklasy), Korona Kielce (1994-1999 \u2013 awans do II ligi), KSZO Ostrowiec (1999-2000), Hetman Zamo\u015b\u0107 (2000-2002), \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a (2002). W 2003 r. zosta\u0142 trenerem rodzimej IV-ligowej Stali Mielec, a ponadto przez p\u00f3\u0142 roku pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki prezesa klubu. Kariera trenerska w pi\u0142ce no\u017cnej od 2003 r.: MPK Stal Mielec (2003-2007) \u2013 br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski junior\u00f3w starszych w 2006 r., wicemistrzostwo Polski junior\u00f3w starszych w 2007 r., M\u0142oda Korona Kielce (2007-2008) \u2013 wicemistrzostwo M\u0142odej Ekstraklasy 2007\/2008, ekstraklasowa Korona Kielce (2008-2009, 2011-2012). Przed sezonem 2012\/2013 obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 trenera III-ligowej dru\u017cyny Stali Mielec i po wywalczeniu I miejsca wprowadzi\u0142 j\u0105 do II ligi. W 2014 r. zrezygnowa\u0142 z prowadzenia zespo\u0142u. Od 23 IV 2015 r. do 11 III 2019 r. by\u0142 trenerem Siarki Tarnobrzeg. Za szczeg\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cia szkoleniowe zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142em Honorowego Obywatela Tarnobrzega. W czasie rundy wiosennej sezonu 2020\/2021, po zwolnieniu trenera Ojrzy\u0144skiego, powierzono mu prowadzenie b\u0119d\u0105cego w kryzysie ekstraklasowego zespo\u0142u PGE Stal Mielec i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do utrzymania si\u0119 w ekstraklasie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIOREK ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 X 1923 r. w Potoku k\/Krosna, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Szczygie\u0142. W czasie II wojny \u015bwiatowej wst\u0105pi\u0142 w szeregi Wojska Polskiego (w stopniu chor\u0105\u017cego) i bra\u0142 czynny udzia\u0142 w walkach o Berlin. Po wojnie zda\u0142 matur\u0119 w Gimnazjum i Liceum w Nisku, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 dwuletni kurs telekomunikacyjny w Krakowie. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w resorcie telekomunikacji na terenie zarz\u0105dzanym przez Okr\u0119g Poczty i Telekomunikacji w Krakowie, pocz\u0105tkowo jako technik (Przemy\u015bl, Krak\u00f3w i Krosno), a p\u00f3\u017aniej na stanowisku kierownika w OPiT Krak\u00f3w. W latach 1949-1952 odby\u0142 studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka. W 1958 r. otrzyma\u0142 awans do stopnia podporucznika w korpusie wojsk radiotechnicznych. 1 X 1959 r. zosta\u0142 mianowany naczelnikiem Urz\u0119du Telekomunikacyjnego w Mielcu i tu zamieszka\u0142 z rodzin\u0105. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w i budowniczych sieci telekomunikacyjnej na terenie Mielca i powiatu mieleckiego, a tak\u017ce budynku Urz\u0119du Poczty i Komunikacji przy ul. H. Sawickiej (aktualnie ul. Jadernych). W zwi\u0105zku z rozszerzeniem zasi\u0119gu o powiaty: d\u0119bicki, tarnobrzeski i ni\u017ca\u0144ski oraz kompetencji Rejonowego Urz\u0119du Telekomunikacji w Mielcu zosta\u0142 awansowany na stanowisko dyrektora tej instytucji. Wykonywa\u0142 czynno\u015bci kontrolerskie, by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 na kursach z zakresu telekomunikacji. Aktywnie uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci organizacji spo\u0142ecznych, m.in. LOK, TKKF i TPPR. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony na Polu Chwa\u0142y\u201d, Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZZP\u0141\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 TKKF. Zmar\u0142 tragicznie w wypadku samochodowym, w czasie pe\u0142nienia obowi\u0105zk\u00f3w s\u0142u\u017cbowych, w dniu 24 IX 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SIOREK-PAW\u0141OWSKA MA\u0141GORZATA NATALIA<\/strong>, urodzona 29 VI 1982 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jacka i Lidii z domu Strycharz. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2001 r. Ucz\u0119szcza\u0142a do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia w Mielcu w klasie gitary. By\u0142a tak\u017ce solistk\u0105 Zespo\u0142u Muzyki Dawnej \u201eHortus Musicus\u201d, prowadzonego przez Tomasza Nowakowskiego. W zespole tym bra\u0142a udzia\u0142 w wielu przegl\u0105dach, festiwalach i koncertach, m.in. w Kaliszu, Bierzwinku i \u015awieradowie Zdroju. Reprezentowa\u0142a woj. podkarpackie w cz\u0119\u015bci artystycznej na Targach EXPO 2000 w Hanoverze. Jest absolwentk\u0105 Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (kierunek \u2013 animacja kultury) i Wydzia\u0142u Wokalnego PSM II st. im. W. \u017bele\u0144skiego w Krakowie, w klasie Marii Seremet. Od 2003 r. \u015bpiewa pod opiek\u0105 Krystyny Tyburowskiej \u2013 primadonny Opery i Operetki w Krakowie. Wyst\u0119puje u boku wybitnych polskich \u015bpiewak\u00f3w. W 2006 r. wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w ameryka\u0144skim programie wokalnym \u201eLa Musica Liryca\u201d we w\u0142oskim mie\u015bcie Novafeltria, wyst\u0119puj\u0105c w roli Serafiny (jedna z g\u0142\u00f3wnych r\u00f3l) w operze G. Donizettiego \u201eIl Campanello\u201d oraz w licznych koncertach. Studiowa\u0142a w Konserwatorium im. G. Pucciniego w Pesaro.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0104SIOROWSKA WINCENTA (z domu Adamska)<\/strong>, urodzona 19 VII 1906 r. w Poznaniu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Franciszki z Matuszewskich. Studia z zakresu filologii angielskiej odby\u0142a na Uniwersytecie Pozna\u0144skim. Od 1929 r. uczy\u0142a w Miejskich Szko\u0142ach Handlowych w Poznaniu i Grudzi\u0105dzu. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142a w Krakowie, Rozwadowie i od 1942 r. w Mielcu. Uczestniczy\u0142a w tajnym nauczaniu. Po wojnie pracowa\u0142a w Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu. We wrze\u015bniu 1946 r. wyjecha\u0142a z Mielca i prawdopodobnie powr\u00f3ci\u0142a do rodzinnego Poznania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SKA ZOFIA (z Solarskich)<\/strong>, urodzona 19 II 1949 r. w Baranowie Sandomierskim, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Marii z Rogowskich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tarnobrzegu, matura w 1967 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142a do ZHP. Treningi lekkoatletyczne (g\u0142\u00f3wnie rzuty) rozpocz\u0119\u0142a w 1964 r. we W\u0142\u00f3kniarzu Skopanie. W jego barwach zdoby\u0142a z\u0142oty medal w pchni\u0119ciu kul\u0105 na Mistrzostwach Polski w kategorii juniorek. Po maturze przesz\u0142a do Wawelu Krak\u00f3w, zmieni\u0142a specjalizacj\u0119 na rzut oszczepem i wywalczy\u0142a srebrny medal w tej konkurencji na kolejnych MP junior\u00f3w. W 1968 r. zosta\u0142a pozyskana przez Stal Mielec i zatrudniona przez WSK na stanowisku specjalisty d\/s wsp\u00f3\u0142pracy z Akademi\u0105 Medyczn\u0105 w Krakowie. Startuj\u0105c w barwach Stali zdoby\u0142a dwa br\u0105zowe medale w rzucie oszczepem na Mistrzostwach Polski senior\u00f3w w 1969 r. i 1970 r. Tak\u017ce w 1970 r. ustanowi\u0142a rekord \u017cyciowy wynikiem 50,95 m. W latach 1966-1972 by\u0142a reprezentantk\u0105 Polski w rzucie oszczepem, najpierw w kategorii juniorek, a nast\u0119pnie seniorek. Wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142a w zawodach ligowych oraz mitingach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Z powodu kontuzji musia\u0142a jednak zako\u0144czy\u0107 karier\u0119 sportow\u0105. Uko\u0144czy\u0142a Akademi\u0119 Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek: trenersko-nauczycielski). W 1985 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem Wydzia\u0142u Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu, a w 1990 r. przesz\u0142a do nowo utworzonego Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej na stanowisko kierownika dzia\u0142u. Uzyska\u0142a tak\u017ce specjalistyczne wykszta\u0142cenie w obu dziedzinach, ko\u0144cz\u0105c studia podyplomowe na Uniwersytecie Warszawskim (zakres: samorz\u0105d terytorialny i rozw\u00f3j lokalny) oraz studia podyplomowe organizowane przy Ministerstwie Pracy (specjalizacja: organizacja pomocy spo\u0142ecznej). Udziela si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Miejskiego Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej oraz od 1998 r. prezes Zarz\u0105du Rejonowego Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca. Wyr\u00f3\u017cniona odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi, a tak\u017ce medalem \u201eZa Ofiarno\u015b\u0107 i Odwag\u0119\u201d po uratowaniu \u017cycia dziecku ton\u0105cemu w Wi\u015ble. W 2007 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 21 IX 2009 r. do 30 IX 2012 r. pe\u0142ni\u0142a (w wymiarze \u00bc etatu) funkcj\u0119 kierownika \u015arodowiskowego Domu Samopomocy dla Os\u00f3b z Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SOWSKI JERZY OSWALD<\/strong>, urodzony 9 VI 1932 r. w Grudzi\u0105dzu, syn Stefana i Szarloty z Bia\u0142eckich. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 wraz z rodzin\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy, a po powstaniu warszawskim zosta\u0142 wywieziony z matk\u0105 do Generalnej Guberni. (Ojca aresztowano i wywieziono do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen, gdzie zmar\u0142 1 I 1945 r.) Po wyzwoleniu powr\u00f3ci\u0142 do Grudzi\u0105dza i tam uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Elektryczne oraz Technikum Budowy Maszyn Rolniczych z matur\u0105 w 1952 r. W latach 1952-1953 pracowa\u0142 w Pomorskiej Odlewni i Emalierni w Grudzi\u0105dzu jako technik technolog. Studia na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. 15 IX 1957 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako konstruktor, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowiskach: starszego konstruktora, kierownika sekcji, specjalisty d\/s przygotowania produkcji, zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Obr\u00f3bki Skrawaniem, kierownika Pracowni Konstrukcji Specjalnych Uchwyt\u00f3w i Urz\u0105dze\u0144 Ch\u0142odniczych oraz kierownika Dzia\u0142u Konstrukcji Przyrz\u0105d\u00f3w Obr\u00f3bki Wi\u00f3rowej. Z\u0142o\u017cy\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 wynalazku pt. \u201eUrz\u0105dzenie do nacinania uz\u0119bienia \u015brubowego na ta\u015bmach\u201d (dwukrotnie). Otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eMistrza Techniki\u201d WSK \u201eDelta Mielec\u201d za rok 1970. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika. By\u0142 dobrej klasy bryd\u017cyst\u0105, gra\u0142 w dru\u017cynie \u201eOwiewka\u201d (ZDK) Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 17 IX 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0104SOWSKI PIOTR<\/strong>, urodzony 16 IV 1964 r. w Mielcu, syn W\u0142odzimierza i Niny z Moszczy\u0144skich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Heleny Modrzejewskiej w Poznaniu. Studia aktorskie w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Teatralnej w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1986 r. W latach 1986-1989 wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze \u201eKomedia\u201d, a w latach 1989-1994 w \u201eNowym\u201d. Wa\u017cniejsze sztuki teatralne z jego udzia\u0142em to: W naszym domu straszy (1987), Cyd (1991), Seans (1992), Iwaszkiewicz (1993), Za co? (1995). Z kabaretem \u201eTercet czyli kwartet\u201d uczestniczy\u0142 w programach telewizyjnych \u201eGala piosenki biesiadnej\u201d i \u201eW oparach absurdu\u201d. W XIII Przegl\u0105dzie Piosenki Aktorskiej we Wroc\u0142awiu w 1992 r. zdoby\u0142 w duecie z Robertem Rozmusem I nagrod\u0119. Zagra\u0142 w wielu filmach, m.in.: Pier\u015bcionek z or\u0142em w koronie (1992), 40-latek 20 lat p\u00f3\u017aniej (1993), Balanga (1993), Bank nie z tej ziemi (1993-1994), Jakub (1993), Kraj \u015bwiata (1993), Miasto prywatne (1994), Nic \u015bmiesznego (1995), Ba\u015b\u0144 o P\u0105czkowej (1996), Dom (1996), Ekstradycja 2 (1996), Wezwanie (1996), Billboard (1998), Dom Pirk\u00f3w (1998), Feuerreiter (1998), Liceum czarnej magii (1998), Siedlisko (1998), Z\u0142oto dezerter\u00f3w (1998), Odlotowe wakacje (1999), Pan Tadeusz (1999), Przedwio\u015bnie (2001), Stacja (2001), Szpital na perypetiach (2001-2003), \u015awi\u0119ta polskie (2002), Daleko od noszy (2003-2008), Psie serce (2003), Pensjonat pod r\u00f3\u017c\u0105 (2004), Tango z anio\u0142em (2005), Niania – odc. 38 (2006), Ale si\u0119 kr\u0119ci (2006) i Hela w opa\u0142ach (2006). W 2006 r. prowadzi\u0142 program rozrywkowy Dubidu. W 2005 r. bra\u0142 udzia\u0142, w parze z Ann\u0105 G\u0142ogowsk\u0105, w II edycji \u201eTa\u0144ca z gwiazdami\u201d, a od 9 IX 2007 r. prowadzi ten program w TVN. Dubbinguje wiele postaci w filmach zagranicznych. W latach 2007-2011 prowadzi\u0142 telewizyjny program \u201eTaniec z gwiazdami\u201d (TVN). Od X 2012 r. prowadzi\u0142 (z Mart\u0105 Grycan) w TLC program \u201ePolski turniej wypiek\u00f3w\u201d. Po 2006 r. zagra\u0142 w wielu filmach, m.in.: \u201e\u015awiat wed\u0142ug Kiepskich\u201d (r\u00f3\u017cne role, 2007-2012), \u201eZamiana\u201d (prezydent, 2009 r.), \u201eDuch w dom\u201d (Leszek, 2010), \u201eDaleko od noszy 2\u201d (2 role, 2010), \u201eBelcanto\u201d (genera\u0142, 2010), \u201e1920. Wojna i mi\u0142o\u015b\u0107\u201d (Lipman, 2011). W drugim dziesi\u0119cioleciu XXI w. sta\u0142 si\u0119 jednym najbardziej cenionych i najcz\u0119\u015bciej anga\u017cowanych prezenter\u00f3w telewizyjnych. Prowadzi\u0142 m.in. talk – show „Zakr\u0119ceni” (2013), „Sylwestrowy Rejs Przeboj\u00f3w” (2014), „Mistrz zakup\u00f3w” (2015) i „Twoja twarz brzmi znajomo” (od 2014 r. i nadal prowadzi). Zagra\u0142 w filmach: *2013 – „Spadkobiercy” (Marchand sztuki); *2014 – „Pod elektrycznymi chmurami” (Boris), „Blondynka” (weterynarz De – De); *2016 – „Powiedz tak” (Tadeusz), „Ojciec Mateusz” (stylista Stefan Bila); *2017 – „Daleko od noszy. Reanimacja” (salowy Czes\u0142aw Basen), „Dow\u0142atow” (Siemion); *2018 – „Trzecia po\u0142owa” (kibic), „Dom pe\u0142en \u017cycia” (pan Gienio); *2019 – „Futro z misia” (Pierre), „Zasada przyjemno\u015bci” (Zygmunt Bednarek), *2021 – „Mecenas Porada” (Andrzej Starzy\u0144ski). Zrealizowa\u0142 te\u017c szereg r\u00f3l w polskim dubbingu. Wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 autobiograficzn\u0105 „Co mi w \u017cyciu nie wysz\u0142o” (2017).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0104SOWSKI W\u0141ODZIMIERZ,\u00a0<\/strong>urodzony 23 III 1933 r. w \u017byrardowie, syn Teofila i Kazimiery. W latach 1947-1949 pracowa\u0142 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w \u017byrardowie jako pracownik fizyczny, a w latach 1949-1950 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Przemys\u0142u Lniarskiego jako tkacz. Uko\u0144czy\u0142 Uniwersyteckie Studia Przygotowawcze przy Politechnice Warszawskiej, zako\u0144czone matur\u0105 w 1952 r., a nast\u0119pnie studia w Instytutach w Kazaniu i w Moskwie, gdzie uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk technicznych w specjalno\u015bci: budowa samolot\u00f3w (1958 r.). W latach 1958-1966 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako starszy konstruktor, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje: zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Start, zast\u0119pcy szefa Kontroli Technicznej, kierownika Wydzia\u0142u Mechanicznego oraz kierownika Dzia\u0142u Studi\u00f3w i Opracowa\u0144 Organizacyjnych. Ponadto by\u0142 nauczycielem w Technikum Mechanicznym \u2013 Wydzia\u0142 dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. W 1966 r. wyjecha\u0142 z rodzin\u0105 do Poznania i zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Metalowego H. Cegielski \u2013 Pozna\u0144 na stanowisku zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera fabryki. W 1970 r. uzyska\u0142 na Politechnice Pozna\u0144skiej stopie\u0144 naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt.\u00a0Wp\u0142yw technologii azotowania na stan strukturalny warstwy wierzchniej i odporno\u015b\u0107 na zu\u017cycie azotowanej stali 38HMJ<\/em>. W latach 1970-1972 by\u0142 dyrektorem technicznym Zjednoczenia Przemys\u0142u Taboru Kolejowego \u201eTasko\u201d. Od 1973 r. do 2003 r. pracowa\u0142 na Politechnice Pozna\u0144skiej, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika Zak\u0142adu Pojazd\u00f3w Szynowych, zast\u0119pcy dyrektora i dyrektora Instytutu Techniki Cieplnej i Silnik\u00f3w Spalinowych oraz prodziekana Wydzia\u0142u Maszyn Roboczych i Pojazd\u00f3w. W tym okresie uzyska\u0142 habilitacj\u0119 (1982 r.), tytu\u0142 naukowy profesora nadzwyczajnego (1983 r.) i tytu\u0142 naukowy profesora zwyczajnego (1991 r.). Ponadto w latach 1975-1988 by\u0142 konsultantem ds. taboru kolejowego w Zak\u0142adach H. Cegielski, a w latach 1982-1985 \u2013 konsultantem w Instytucie Gospodarki Magazynowej. Od 1986 r. pracuje w Instytucie Pojazd\u00f3w Szynowych w Poznaniu na stanowisku profesora i planuje zako\u0144czenie pracy na 2022 r. Jego dorobek naukowy stanowi m.in.: ponad 190 publikacji w kraju i za granic\u0105, w tym 24 ksi\u0105\u017cki, studia i rozprawy, a tak\u017ce kilkadziesi\u0105t opracowa\u0144 dla przemys\u0142u. By\u0142 promotorem w 15 uko\u0144czonych przewodach doktorskich. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. cz\u0142onka rad naukowych wielu uczelni, przewodnicz\u0105cego Rady Naukowej Instytutu Pojazd\u00f3w TABOR w Poznaniu, cz\u0142onka Sekcji \u201eSystemy i \u015arodki Transportu\u201d Komitetu Bada\u0144 Naukowych, wiceprzewodnicz\u0105cym i cz\u0142onkiem Komitetu Transportu PAN, przewodnicz\u0105cym Rady Programowej kwartalnika Komitetu PAN \u201eArchiv of Transport\u201d. Od 1976 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 redaktora naczelnego kwartalnika naukowo \u2013 technicznego \u201eRail Vehicles \u2013 Pojazdy Szynowe\u201d. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 aktywnie w wielu organizacjach, m.in. w SIMP, z uprawnieniami rzeczoznawcy w kilku dziedzinach. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Odznak\u0105 Honorow\u0105 Miasta Poznania i wieloma nagrodami pa\u0144stwowymi, m.in. Ministra Nauki Szkolnictwa Wy\u017cszego i Ministra Edukacji Narodowej. Obdarzony tytu\u0142em naukowych akademika Akademii Transportu Rosji (1993 r.). Jego sylwetka naukowa przedstawiona jest m.in. w encyklopedii brytyjskiej\u00a0Who is Who in Science in Europe<\/em>\u00a0i encyklopedii ameryka\u0144skiej Who is Who in the World.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GEBEL MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 II 1903 r. w Nowym Targu, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny. Tam te\u017c kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w zawodzie stolarza. Do Mielca przyjecha\u0142 w 1938 r. i uczestniczy\u0142 w budowie wytw\u00f3rni samolot\u00f3w, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w niej do 1950 r. (tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej). W 1945 r. zosta\u0142 desygnowany przez PPS do Zarz\u0105du Miejskiego w Mielcu, a w latach 1950-1951 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku mistrza w Mieleckich Zak\u0142adach Przemys\u0142u Terenowego \u2013 Stolarnia w Rzemieniu. W 1968 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 17 VII 1969 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GEMBAL PIOTR<\/strong>, urodzony 10 III 1975 r. w Mielcu, syn Jana i Marty z domu Siudym. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1994 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 2000 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 2000-2001 odby\u0142 sta\u017c podyplomowy w Szpitalu Powiatowym w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Oddziale Chirurgii tego szpitala. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania systemem ochrony zdrowia w Filii UMCS Lublin w Rzeszowie. W styczniu 2008 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie (tytu\u0142 pracy: Por\u00f3wnanie jako\u015bci \u017cycia oraz wybranych parametr\u00f3w klinicznych u chorych po cholecystektomiach klasycznych i laparoskopowych leczonych w Oddziale Chirurgii Og\u00f3lnej w Mielcu w latach 2005-2007, promotor dr hab. nauk med. Tomasz Zubilewicz) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych, a w listopadzie tego roku uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 z zakresu chirurgii og\u00f3lnej. Od listopada 2011 r. realizuje program specjalizacji z zakresu chirurgii naczyniowej pod kierunkiem prof. dr hab. nauk med. Tomasza Zubilewicza. W 2012 r. przeszed\u0142 do pracy w Oddziale Chirurgii Naczyniowej Szpitala Powiatowego w Mielcu. Prowadzi Chirurgiczn\u0105 Praktyk\u0119 Lekarsk\u0105. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 w zakresie chirurgii naczyniowej (Lublin, prof. T. Zubilewicz, XI 2014 r.). Od I 2015 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora, a nast\u0119pnie zosta\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Chirurgii Naczyniowej w mieleckim Szpitalu Powiatowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GENERALNE GUBERNATORSTWO (GG)<\/strong>, nazwa niemiecka: Genealgouvernemet, jednostka administracyjna utworzona przez Niemc\u00f3w 12 X 1939 r. na terenie okupowanej Polski po\u0142udniowo-wschodniej (wojew\u00f3dztwa: kieleckie, krakowskie i lubelskie oraz cz\u0119\u015b\u0107 lwowskiego, \u0142\u00f3dzkiego i warszawskiego). Stolic\u0105 GG zosta\u0142 Krak\u00f3w. Obszar podzielono na 4 okr\u0119gi (dystrykty): krakowski, lubelski, radomski i warszawski, a te na 63 powiaty. Mielec znalaz\u0142 si\u0119 w powiecie d\u0119bickim, wchodz\u0105cym w sk\u0142ad dystryktu krakowskiego. Po zagarni\u0119ciu w 1941 r. by\u0142ych polskich ziem wschodnich (okupowanych przez ZSRR od wrze\u015bnia 1939 r.) Niemcy utworzyli pi\u0105ty dystrykt \u2013 galicyjski. Niemcy wyznaczyli GG rol\u0119 producenta \u017cywno\u015bci, zag\u0142\u0119bia surowcowego i \u017ar\u00f3d\u0142a taniej si\u0142y roboczej. Realizuj\u0105c t\u0119 polityk\u0119, przej\u0119to wszystkie polskie fabryki i przestawiono ich produkcj\u0119 na potrzeby III Rzeszy, niszczono wszelkie formy polskiego \u017cycia kulturalnego, wi\u0119ziono lub mordowano inteligencj\u0119, wywo\u017cono polsk\u0105 m\u0142odzie\u017c do Niemiec do niewolniczych rob\u00f3t fizycznych, planowo likwidowano ludno\u015b\u0107 \u017cydowsk\u0105 i bezwzgl\u0119dnie rozprawiano si\u0119 z podejrzanymi o udzia\u0142 w ruchu oporu. Przeciwdzia\u0142aj\u0105c temu, Polacy zorganizowali silny ruch oporu (ZWZ-AK, BCH, AL i GL), kt\u00f3ry przeprowadzi\u0142 szereg udanych akcji zbrojnych, dywersyjnych i sabota\u017cowych. Od 1943 r., po kontrofensywie wojsk radzieckich, wspomaganych m.in. przez polskie wojsko i partyzantk\u0119, obszar GG systematycznie si\u0119 zmniejsza\u0142. (Ziemia mielecka by\u0142a wyzwalana w okresie od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r.) Ostatnie posiedzenie rz\u0105du GG odby\u0142o si\u0119 na Wawelu 17 I 1945 r., a po jego ewakuacji GG przesta\u0142o istnie\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GEOGRAFICZNE I GEOLOGICZNE BADANIA<\/strong>, prowadzone by\u0142y na terenie Kotliny Sandomierskiej, w obr\u0119bie kt\u00f3rej znajduje si\u0119 Mielec, od ostatniego dwudziestolecia XIX w. Ich rezultaty opublikowali m.in.: E. Tietze (Beitrage zur Geologie von Galizien, 1883 r.), E. Ho\u0142owkowicz (Obrazy fizjograficzne Galicji, 1886), A. Rehman (Dolne dorzecze Sanu badane pod wzgl\u0119dem postaci, budowy i rozwoju gleby, 1891). W XX w. prowadzili badania i przedstawili ich wyniki A. M. \u0141omnicki (tekst w Atlasie Geologicznym Galicji, a w nim m.in. mapa geologiczna Mielec i Majdan w zeszycie XV, 1903) i E. Romer (Wst\u0119p do fizjografii powiatu mieleckiego mia\u0142 rozpoczyna\u0107 monografi\u0119 powiatu mieleckiego, ale po rezygnacji z jej wydania ukaza\u0142 si\u0119 w numerze 36 \u201eKosmosu\u201d we Lwowie, 1911), K. Konior (Z bada\u0144 nad czwartorz\u0119dem przedg\u00f3rza karpackiego mi\u0119dzy Tarnowem a D\u0119bic\u0105, 1936). W okresie mi\u0119dzywojennym prawdopodobnie nie prowadzono powa\u017cniejszych bada\u0144 w opisywanych dziedzinach. Po II wojnie \u015bwiatowej wiele cennej wiedzy dostarczy\u0142y badania i publikacje: K. Koniora (Geologia okolic Tarnowa, 1946), M. Klimaszewskiego (Polskie Karpaty Zachodnie w okresie dyluwialnym, 1948), S. Witka (Wydmy wschodniej cz\u0119\u015bci Kotliny Sandomierskiej mi\u0119dzy Mielcem a Przy\u0142\u0119kiem, 1960), A. Tokarskiego (Stratygrafia Niwisk, 1962), K. Mamakowej (Ro\u015blinno\u015b\u0107 Kotliny Sandomierskiej w p\u00f3\u017anym glacjale i holocenie, 1962), W. Parachoniaka (Mioce\u0144skie utwory piroklastyczne przedg\u00f3rza Karpat \u015brodkowych, 1963), Z. Obuchowicza (Budowa geologiczna przedg\u00f3rza Karpat \u015brodkowych, 1963), A. Bo\u017cym-Rogalskiej (Rze\u017aba podczwartorz\u0119dowa Kotliny Sandomierskiej, 1964), E. Mycielskiej-Dowgia\u0142\u0142o (Rozw\u00f3j geomorfologiczny po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci Wy\u017cyny Sandomierskiej w g\u00f3rnym miocenie i pliocenie, 1965), A. \u015arodonia (O florach kopalnych w terasach dolin karpackich, 1965), S. Witka (Obtoczenie i matowo\u015b\u0107 ziaren piask\u00f3w wydmowych Kotliny Sandomierskiej, 1966), M. Klimaszewskiego (Polskie Karpaty Zachodnie w okresie czwartorz\u0119dowym, 1967), J. Buraczy\u0144skiego i J. Wojtanowicza (Rozw\u00f3j doliny Wis\u0142y i Sanu w czwartorz\u0119dzie w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci Niziny Sandomierskiej, 1968), W. Laskowskiej-Wysocza\u0144skiej (Stratygrafia czwartorz\u0119du i paleogeomorfologia Niziny Sandomierskiej i Przedg\u00f3rza Karpat rejonu rzeszowskiego, 1971), L. Starkela (Kotlina Sandomierska. Geomorfologia Polski t. 1, 1972) i R. Neya (Zarys paleografii i rozwoju litologiczno-facjalnego utwor\u00f3w miocenu zapadliska przedkarpackiego, 1974).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GEOGRAFICZNE PO\u0141O\u017bENIE<\/strong>, Mielec le\u017cy w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej, w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci Kotliny Sandomierskiej, nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105, prawym dop\u0142ywem Wis\u0142y. Zajmuje powierzchni\u0119 ok. 47 km2. Rozci\u0105ga si\u0119 od 21023\u201950\u2019\u2019(zakole Wis\u0142oki) do 21034\u201923\u2019\u2019 (\u0141u\u017ce) d\u0142ugo\u015bci geograficznej wschodniej i od 50013\u201950\u2019\u2019 (Rzoch\u00f3w) do 50019\u201951\u2019\u2019 (lotnisko) szeroko\u015bci geograficznej p\u00f3\u0142nocnej. Najwy\u017cszym punktem jest wzniesienie na Por\u0119bach Rzochowskich (189 m n.p.m.), a najni\u017cszym \u2013 p\u00f3\u0142nocno-zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 lotniska (165 m n.p.m.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GEOLOGICZNA BUDOWA<\/strong>, teren Mielca znajduje si\u0119 w obr\u0119bie jednostki geologicznej \u201eZapadlisko Podkarpackie\u201d, wytworzonej od strony p\u00f3\u0142nocnej przez pi\u0119trz\u0105ce si\u0119 i nasuwaj\u0105ce od po\u0142udnia g\u00f3ry Karpaty. Powsta\u0142e zapadlisko zosta\u0142o zalane przez morze od strony po\u0142udniowo-zachodniej w okresie tortonu. Osady, kt\u00f3re powsta\u0142y w morzu, zepchn\u0119\u0142y go w kierunku po\u0142udniowo-wschodnim. Powt\u00f3rne zalanie nast\u0105pi\u0142o w okresie miocenu (ok. 23 mln lat temu) od strony po\u0142udniowo-wschodniej i w tym kierunku zosta\u0142o powt\u00f3rnie zepchni\u0119te po wytworzeniu si\u0119 kolejnych osad\u00f3w. Najstarszymi ska\u0142ami, b\u0119d\u0105cymi pod\u0142o\u017cem zapadliska, powsta\u0142ymi w prekambrze (najstarszej erze dziej\u00f3w Ziemi, ok. 4,6 \u2013 1,9 mld lat temu), s\u0105 frylity (s\u0142abo zmetamorfizowane \u0142upki ilaste). Mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 tych utwor\u00f3w wynosi oko\u0142o 8 500 m. Na nich le\u017c\u0105 utwory dewonu (395 \u2013 345 lat temu): zlepie\u0144ce, jasne piaskowce (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 oko\u0142o 140 m), zielone i czerwone mu\u0142owce (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 100 m) przewarstwione jasnymi piaskowcami, drobnokrystaliczne dolomity zielonawoszare, krystaliczne wapienie i brakcje wapienne oraz warstwa pstrych mu\u0142owc\u00f3w (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 oko\u0142o 20 m). Nast\u0119pn\u0105 warstw\u0119 stanowi\u0105 utwory dolnego karbonu (345 \u2013 280 mln lat temu): zielone i czerwone mu\u0142owce oraz \u0142upki (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 40 m), pstre mu\u0142owce, dolomity i wapienie (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 300 m) oraz czarne mu\u0142owce przewarstwione piaskowcami (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 80 m). W okresie triasu (230 \u2013 195 mln lat temu), w czasie transgresji morskiej powsta\u0142y warstwy piaskowc\u00f3w pstrych, czerwonych i zielonych, mu\u0142owc\u00f3w, i\u0142\u00f3w pstrych, \u017c\u00f3\u0142tawych dolomit\u00f3w, margli dolomitycznych i wapieni (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 90 \u2013 180 m), wapnia muszlowego (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 70 \u2013 170 m), czerwonych i ciemnoszarych mu\u0142owc\u00f3w oraz i\u0142owc\u00f3w (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 93 \u2013 162 m). Kolejne warstwy wykszta\u0142cone zosta\u0142y w okresie jury (195 \u2013 140 mln lat temu). S\u0105 to g\u0142\u00f3wnie wapienie r\u00f3\u017cnego rodzaju (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 500 m). W neogenie, obejmuj\u0105cym miocen i pliocen (23 \u2013 1,8 mln lat temu) wytworzy\u0142y si\u0119 piaski i piaskowce r\u00f3\u017cnoziarniste, margle zielone, czarne i\u0142y przewarstwione anhydrytami, ciemnoszare i\u0142y margliste (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 60 m), tufity (popio\u0142y wulkaniczne), mu\u0142owce ciemnoszare (mi\u0105\u017cszo\u015b\u0107 ok. 750 m) oraz r\u00f3\u017cne osady morskie: i\u0142y, \u0142upki i mu\u0142owce z warstwami piaskowc\u00f3w. Okres czwartorz\u0119du, dziel\u0105cego si\u0119 na dwie epoki: plejstocen (epoka lodowcowa) i holocen (epoka polodowcowa), trwaj\u0105cego od ok. 1,8 mln lat temu do naszych czas\u00f3w, wykszta\u0142ci\u0142 gliny morenowe z g\u0142azami narzutowymi, piaski wydmowe, \u017cwiry, piaski i namu\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eGEPARD\u201d<\/strong>, samoch\u00f3d dwumiejscowy, kabriolet z karoseri\u0105 stylizowan\u0105 na mod\u0119 lat 30. XX w. Jego projekt opracowali Jan Borowski i Zbys\u0142aw Szwaj. Prace nad prototypem rozpocz\u0119to w 1984 r., a uko\u0144czono w 1989 r. Samoch\u00f3d prezentowano m.in. na Targach w Poznaniu i wielu imprezach plenerowych na terenie Polski, najcz\u0119\u015bciej w Mielcu, a tak\u017ce za granic\u0105 (Szwecja). Do jego produkcji powo\u0142ano w 1992 r. Oddzia\u0142 Prototypowo-Produkcyjny w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, przekszta\u0142cony w 1993 r. w Fabryk\u0119 Samochod\u00f3w \u201eGepard\u201d, Sp. z o.o. w Mielcu. W rezultacie prac nad prototypem, maj\u0105cych na celu osi\u0105gni\u0119cie jak najwy\u017cszej jako\u015bci i najbardziej korzystnych parametr\u00f3w \u2013 w 1995 r. samoch\u00f3d charakteryzowa\u0142 si\u0119 m.in. nast\u0119puj\u0105cymi danymi technicznymi: silnik rovera o pojemno\u015bci 3,9 l, masa ca\u0142kowita \u2013 1150 kg, rozstaw osi \u2013 2500 mm, rozstaw k\u00f3\u0142 przednich \u2013 1398 mm, rozstaw k\u00f3\u0142 tylnych \u2013 1410 mm, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 3950 mm, szeroko\u015b\u0107 \u2013 1615 mm, wysoko\u015b\u0107 \u2013 1245 mm, pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna \u2013 210 km\/h, pr\u0119dko\u015b\u0107 100 km\/h \u2013 6 sekund, \u015brednie zu\u017cycie paliwa \u2013 12 l\/100 km, pojemno\u015b\u0107 zbiornika \u2013 65 l, nap\u0119d na tylne ko\u0142a, zawieszenie przednie i tylne niezale\u017cne, uk\u0142ad hamulcowy dwuobwodowy, hamulce tarczowe z przodu i z ty\u0142u.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eGEPARD\u201d (FABRYKA SAMOCHOD\u00d3W \u201eGEPARD\u201d) Sp. z o.o.<\/strong>, powsta\u0142a w 1993 r. w ramach restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, na bazie istniej\u0105cego od sierpnia 1992 r. Oddzia\u0142u Prototypowo-Produkcyjnego Samochodu \u201eGepard\u201d. Jej podstawowym produktem mia\u0142 by\u0107 ekskluzywny samoch\u00f3d dwumiejscowy \u2013 kabriolet z karoseri\u0105 stylizowan\u0105 na mod\u0119 z lat 30. Mimo wielu pozytywnych opinii i uznania dla zalet wykonanego prototypu, produkcja \u201eGeparda\u201d nie rozwin\u0119\u0142a si\u0119 na szersz\u0105 skal\u0119. W latach 1995-1997 produkowano natomiast cz\u0119\u015bci do innego samochodu retro \u201eCobra\u201d (stylizowanego na mod\u0119 lat 60. XX w.) dla ameryka\u0144skiej firmy \u201eKirkham Enineering and Sales\u201d z Pravo w stanie Utah. W 1998 r. fabryka zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107, a produkcj\u0119 cz\u0119\u015bci do \u201eCobry\u201d przej\u0119\u0142a inna firma dzia\u0142aj\u0105ca w ramach SSE \u201eEURO-PARK Mielec\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GERE\u0141O LIDIA ANNA (z domu FITKOWSKA)<\/strong>, urodzona 1 V 1974 r. w Mielcu, c\u00f3rka Henryka i Marii z domu Szelest. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1993 r. i tytu\u0142em technika ekonomisty. Studiowa\u0142a na Wydziale Ekonomicznym Akademii Rolniczej im. H. Ko\u0142\u0142\u0105taja w Krakowie i w 1999 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 1 IX 2000 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 jako nauczyciel w Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego). Uko\u0144czy\u0142a: kurs kwalifikacyjny pedagogiczny w Ma\u0142opolskim Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie (2001 r.), studia podyplomowe \u201eBiologia z elementami ochrony \u015brodowiska\u201d na Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej w Kielcach (2003 r.), studia podyplomowe \u201eZarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107\u201d w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (2004 r.) Od 1 IX 2007 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika szkolenia praktycznego. W tej roli m.in. organizowa\u0142a praktyki zawodowe i\u00a0 sta\u017ce uczniowskie, przeprowadza\u0142a egzaminy potwierdzaj\u0105ce kwalifikacje w zawodzie, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z o\u015brodkami egzaminacyjnymi i Okr\u0119gow\u0105 Komisja Egzaminacyjn\u0105 w Krakowie. Jest egzaminatorem biologii OKE Krak\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a szkolenie dla os\u00f3b prowadz\u0105cych egzaminy w formie elektronicznej oraz kurs \u201eProfesjonalny kierownik szkolenia praktycznego\u201d. Wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniana nagrodami dyrektora szko\u0142y. Od 1 III 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GESING FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 18 I 1904 r. w Schonanger (Or\u0142\u00f3w) k\/Mielca, syn Romana (jednego z organizator\u00f3w ruchu ludowego w powiecie mieleckim) i J\u00f3zefy z domu Wertz. Ucze\u0144 Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie, matura w 1927 r. Studiowa\u0142 pocz\u0105tkowo na Politechnice Lwowskiej (1928-1931), ale przerwa\u0142 studia z powodu trudnej sytuacji materialnej i dopiero po kilku latach ponownie rozpocz\u0105\u0142 studia, ale tym razem na Wydziale Prawno- Ekonomicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i uko\u0144czy\u0142 je w 1937 r. z tytu\u0142em magistra prawa i ekonomii. W latach 20. i 30. by\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem ZMW RP i cz\u0142onkiem Stronnictwa Ludowego. W latach 1930-1935 pracowa\u0142 w sekretariacie Wojew\u00f3dzkiego Zarz\u0105du ZMW RP we Lwowie, a w latach 1935-1939 by\u0142 rewidentem w Okr\u0119gowym Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczych i Zarobkowo-Gospodarczych we Lwowie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako ksi\u0119gowy w Jaros\u0142awiu, a w latach 1943-1944 wszed\u0142 do tamtejszego konspiracyjnego Powiatowego Kierownictwa Ruchu Ludowego. W 1946 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Krakowa i zosta\u0142 zatrudniony w Centralnej Kasie Sp\u00f3\u0142ek Rolniczych na stanowisku prokurenta. Kolejnymi miejscami jego pracy by\u0142y: Bank Gospodarstwa Sp\u00f3\u0142dzielczego (inspektor w latach 1946-1949), Bank Komunalny (wicedyrektor w latach 1949-1951), Bank Narodowy (kierownik wydzia\u0142u w 1952 r.) i Wydawnictwo Literackie (kierownik planowania w latach 1953-1956). Prowadzi\u0142 o\u017cywion\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 w Polskim Stronnictwie Ludowym (1945-1949), a nast\u0119pnie w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym i z jego ramienia pe\u0142ni\u0142 szereg odpowiedzialnych funkcji. W latach 1945-1964 by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Krakowie, a w latach 1947-1952, 1957- 1972 i 1976-1980 \u2013 pos\u0142em na Sejm PRL, za\u015b w latach 1965-1969 i 1971-1972 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Rady Pa\u0144stwa. W 1962 r. zosta\u0142 wybrany do Prezydium Naczelnego Komitetu ZSL. W latach 1971-1973 by\u0142 wiceprezesem NK ZSL, a w latach 1962-1971 \u2013 prezesem Centralnego Zarz\u0105du K\u00f3\u0142ek Rolniczych. Wyr\u00f3\u017cniony Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 14 II 1982 r. Spoczywa na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GESING JAN<\/strong>, urodzony 6 VII 1891 r. w Mielcu, syn Filipa i Agnieszki ze Snopkowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu i Gimnazjum im. Jana Sobieskiego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. W mieleckim gimnazjum nale\u017ca\u0142 do samokszta\u0142ceniowego \u201eKo\u0142a Meraka\u201d (tak nazywa\u0142 si\u0119 jeden z cz\u0142onk\u00f3w ko\u0142a) oraz do konspiracyjnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych, pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 pseudonimem \u201eB\u0142ysk\u201d. Po maturze rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Wybuch wojny \u015bwiatowej spowodowa\u0142, \u017ce 1 VIII 1914 r. zosta\u0142 wcielony do c.k. armii austriackiej i skierowany do s\u0142u\u017cby sanitarnej. Uko\u0144czy\u0142 roczny kurs medyczny i zosta\u0142 mianowany lekarzem w 56 pu\u0142ku piechoty. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na froncie rosyjskim i w\u0142oskim. Wiosn\u0105 1918 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Polskiej Organizacji Wojskowej. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 adiutanta w Dow\u00f3dztwie Powiatu Wojskowego w Mielcu (XI 1918 \u2013 III 1919). W kolejnych latach s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim, m.in. w Dow\u00f3dztwie Okr\u0119gu Wojskowego w Rzeszowie, Szkole Lotniczej w D\u0119blinie (naczelny lekarz), Czo\u0142\u00f3wce Sanitarnej (naczelny lekarz) i 2 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w (naczelny lekarz). W 1921 r. rozpocz\u0105\u0142 wy\u017csze studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 sk\u00f3rno-weneryczn\u0105. Do 1928 r. pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbie medycznej Wojska Polskiego, m.in. jako ordynator Szpitala Okr\u0119gowego we Lwowie. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana. W 1928 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku i zamieszka\u0142 w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Wojskowym Krzy\u017cem Karola (odznaczenie austriackie) i Srebrnym Krzy\u017cem Waleczno\u015bci. W latach 30. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Radomy\u015bla nad Sanem i tam zmar\u0142 25 IX 1936 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Radomy\u015blu nad Sanem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GESING JAN<\/strong>, urodzony 5 XII 1895 r. w Ja\u015blanach, pow. mielecki, syn Walentego i Franciszki z domu Michno. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. Nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnych gimnazjalnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych. By\u0142 jednym z wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 pi\u0142karzy powsta\u0142ej w 1909 r. dru\u017cyny Pogo\u0144 Mielec. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby wojskowej i zosta\u0142 skierowany do 3 szwadronu u\u0142an\u00f3w 2 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w kampaniach: karpackiej, bukowi\u0144skiej, besarabskiej i wo\u0142y\u0144skiej. Pod koniec 1916 r. leczy\u0142 si\u0119 w szpitalu w Mi\u0144sku Mazowieckim, a od marca do maja 1917 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 w Opawie i zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 chor\u0105\u017cego. Po kryzysie przysi\u0119gowym zosta\u0142 przeniesiony do c.k. armii austriackiej. W 40 pu\u0142ku piechoty i nast\u0119pnie w 110 pu\u0142ku piechoty bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na frontach rosyjskim i w\u0142oskim. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim i walczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem i Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci. Po demobilizacji w grudniu 1920 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Przez pewien czas przebywa\u0142 w Mielcu, m.in. uczestniczy\u0142 w organizacji dru\u017cyny pi\u0142karskiej Kruki Mielec i by\u0142 jednym z jej czo\u0142owych zawodnik\u00f3w. Wkr\u00f3tce jednak uda\u0142o mu si\u0119 otrzyma\u0107 posad\u0119 urz\u0119dnika kolejowego w Trzebini i opu\u015bci\u0142 Mielec. W latach 20. pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik kolejowy w Krakowie. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GESING JAN<\/strong>, urodzony 27 IV 1923 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z domu Leyko. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, ma\u0142\u0105 matur\u0119 zda\u0142 w 1939 r. Dalsz\u0105 nauk\u0119 w liceum przerwa\u0142 wybuch wojny we wrze\u015bniu 1939 r, Uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach i w 1946 r. zda\u0142 matur\u0119. Studia na Wydziale Elektro-Mechanicznym AGH w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. z tytu\u0142ami in\u017cyniera elektromechanika hutniczego i magistra nauk technicznych. W czasie studi\u00f3w odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W latach 1951-1959 pracowa\u0142 w Dziale Inwestycji Dyrekcji Okr\u0119gowej Kolei Pa\u0144stwowych w Krakowie. Nadzorowa\u0142 m.in. wykonawstwo elektryfikacji linii kolejowej Krak\u00f3w-Medyka. W 1960 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wroc\u0142awia, gdzie obj\u0105\u0142 stanowisko g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera inwestycji Dolno\u015bl\u0105skiej Dyrekcji Okr\u0119gowej Kolei Pa\u0144stwowych. By\u0142 m.in. g\u0142\u00f3wnym in\u017cynierem elektryfikacji linii kolejowej Wroc\u0142aw-Jelenia G\u00f3ra. W tym okresie kilkakrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w \u0107wiczeniach wojsk kolejowych i w 1985 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 kapitana. W 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i odznaczeniami resortowymi. Zmar\u0142 8 VIII 2001 r. Jego prochy pochowano na Cmentarzu Osobowickim we Wroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GESING ROMAN<\/strong>, urodzony 23 XII 1903 r. w Schonanger (Or\u0142\u00f3w) k\/Mielca, syn Romana (jednego z organizator\u00f3w ruchu ludowego w powiecie mieleckim) i J\u00f3zefy z domu Wertz. Ucze\u0144 Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Jaros\u0142awiu, gdzie zda\u0142 egzamin dojrza\u0142o\u015bci w 1923 r. Po maturze uczy\u0142 1 rok w Szkole Powszechnej w P\u0142awie. W latach 1924-1932 studiowa\u0142 (z przerwami) na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera le\u015bnika. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Polskiej Akademickiej M\u0142odzie\u017cy Ludowej \u201ePosiew\u201d we Lwowie, a w latach 1926-1927 by\u0142 jego prezesem. Aktywnie uczestniczy\u0142 tak\u017ce w organizacji k\u00f3\u0142 ZMW \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim oraz bra\u0142 udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach dzia\u0142alno\u015bci ruchu ludowego, za co by\u0142 dwukrotnie aresztowany. W 1933 r. zosta\u0142 wybrany (na kr\u00f3tko) prezesem Zarz\u0105du Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Mielcu. Tak\u017ce w roku 1933 zosta\u0142 zatrudniony jako kierownik rewiru tartak\u00f3w i gospodarstwa rybnego w Zarz\u0105dzie Las\u00f3w Rawskich, a w 1938 r. powierzono mu stanowisko dyrektora technicznego Sp\u00f3\u0142ki Akcyjnej \u201cPrzemys\u0142 Le\u015bny\u201d w K\u0105tach k\/Jas\u0142a. W czasie okupacji hitlerowskiej, korzystaj\u0105c z mo\u017cliwo\u015bci legalnego poruszania si\u0119 po r\u00f3\u017cnych powiatach (by\u0142 w\u00f3wczas nadle\u015bniczym w \u017bmigrodzie k\/Jas\u0142a ), aktywnie uczestniczy\u0142 w organizacji terenowych struktur ruchu oporu (ROCH, BCh). 21 VIII 1942 r. zosta\u0142 aresztowany i skierowany do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu, a p\u00f3\u017aniej wi\u0119ziony by\u0142 w obozach w Oranienburgu, Sachsenhausen, Buchenwaldzie i Wancleben (oddzia\u0142 obozu w Buchenwaldzie). Prze\u017cy\u0142 i po powrocie do kraju desygnowany zosta\u0142 przez Stronnictwo Ludowe na stanowisko wojewody rzeszowskiego (1945-1947). W kolejnych latach powierzano mu odpowiedzialne funkcje: dyrektora Departamentu Techniki Ministerstwa Le\u015bnictwa (1950-1954), dyrektora Departamentu Las\u00f3w w Ministerstwie Le\u015bnictwa (1954-1957), podsekretarza stanu w Ministerstwie Le\u015bnictwa i Przemys\u0142u Drzewnego (1957-1961) i ministra le\u015bnictwa i przemys\u0142u drzewnego (1961-1970). Jako szef resortu doprowadzi\u0142 do uporz\u0105dkowania szeregu problem\u00f3w gospodarki le\u015bnej i ochrony przyrody. By\u0142 te\u017c niezwykle aktywny w dzia\u0142alno\u015bci PSL (p\u00f3\u017aniej ZSL) i pe\u0142ni\u0142 w nim funkcje: cz\u0142onka Rady Naczelnej (1946-1949), cz\u0142onka Rady Naczelnej i zast\u0119pcy cz\u0142onka Naczelnego Komitetu Wykonawczego (1949-1956), cz\u0142onka G\u0142\u00f3wnej Komisji Rewizyjnej (1956-1959) i cz\u0142onka Naczelnego Komitetu (od 1964 r.). W latach 1947-1952 i 1957-1961 by\u0142 pos\u0142em na Sejm PRL. Nie zapomina\u0142 nigdy o swojej \u201eMa\u0142ej Ojczy\u017anie\u201d \u2013 ziemi mieleckiej i wielokrotnie pomaga\u0142 w za\u0142atwianiu jej wa\u017cnych problem\u00f3w. W 1970 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nadal prowadzi\u0142 aktywny tryb \u017cycia. By\u0142 wiceprezesem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Ligi Obrony Kraju, cz\u0142onkiem Rady Naczelnej i cz\u0142onkiem Prezydium Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZBoWiD, prezesem Klubu O\u015bwi\u0119cimiak\u00f3w oraz od maja 1970 r. \u2013 sekretarzem generalnym Mi\u0119dzynarodowego Komitetu O\u015bwi\u0119cimskiego. Wyr\u00f3\u017cniony Orderem Budowniczych Polski Ludowej oraz wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 14 II 1975 r. Spoczywa na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GETINGER KRYSTIAN<\/strong>, urodzony 29 VIII 1988 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Ma\u0142gorzaty z domu Bujak. Absolwent Niepublicznego Liceum Mistrzostwa Sportowego im. Grzegorza Lato w Mielcu z matur\u0105 w 2007 r. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w FKS Stal Mielec. Wyst\u0119puj\u0105c w\u00a0 dru\u017cynie Stali U-19 przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez ni\u0105 br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski Junior\u00f3w U-19 w 2006 r. i wicemistrzostwa Polski U-19 w 2007 r. W sezonie 2007\/2008 przeszed\u0142 do Zag\u0142\u0119bia Lubin \u2013 \u00f3wczesnego mistrza Polski, a nast\u0119pnie od wiosny 2009 r. zosta\u0142 wypo\u017cyczony do Stal Mielec. Przed sezonem 2010\/2011 przeszed\u0142 do Stali Stalowa Wola (II liga) i w tym zespole gra\u0142 do ko\u0144ca sezonu 2012\/2013. Od sezonu 2013\/2014 gra w macierzystej Stali Mielec i jest jednym z jej podstawowych zawodnik\u00f3w. Wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w awans Stali do I ligi (2016 r.) i systematyczne poprawianie jej lokat w I lidze (2016\/2017 \u2013 10, 2017\/2018 \u2013 8, 2018\/2019 \u2013 3), a nast\u0119pnie w awans do ekstraklasy (2020 r.) i utrzymanie si\u0119 w gronie najlepszych polskich zespo\u0142\u00f3w. W 2016 r. uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia na Wydziale Wychowania Fizycznego i Turystyki (kierunek: wychowanie fizyczne, specjalno\u015b\u0107 nauczycielska) Wszechnicy \u015awi\u0119tokrzyskiej w Kielcach. W plebiscycie Tygodnika Regionalnego Korso zosta\u0142 wybrany na \u201eNajlepszego Sportowca Mielca w 2018 r.\u201d Podczas XVIII Gali Pi\u0142karskiej Podkarpacka Nike 2019 zosta\u0142 wybrany na Pi\u0142karza Roku 2019 na Podkarpaciu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GETINGER LEON<\/strong>, urodzony 19 VIII 1955 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Kazimiery z domu Czaja. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1974 r. oraz Technikum Rolniczego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu ko\u0142o Mielca w 1982 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 VIII 1974 r. jako ksi\u0119gowy w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Czerminie w powiecie mieleckim. Z dniem 15 VII 1975 r. zosta\u0142 przeniesiony do Urz\u0119du Gminnego w Czerminie na stanowisko inspektora. Od 1 X 1978 r. do 31.03.1979 r. by\u0142 kierownikiem Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ug Rolniczych w Czerminie, a nast\u0119pnie powo\u0142ano go na stanowisko sekretarza gminy (1 IV 1979 r. \u2013 30 XI 2006 r.). W wyborach samorz\u0105dowych w 2006 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Czermin 9 (kadencja 2006-2010), a w wyborach w 2010 r. ponownie powierzono mu t\u0119 funkcj\u0119 (kadencja 2010-2014). Jako w\u00f3jt przyczynia si\u0119 do dynamicznego rozwoju gminy poprzez realizacj\u0119 szeregu inwestycji i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 oraz pozyskanie na\u0144 \u015brodk\u00f3w unijnych. Jest to m.in. budowa, modernizacja i remonty dr\u00f3g i chodnik\u00f3w, budowa kanalizacji, rozbudowa kompleksu o\u015bwiatowego w Czerminie, budowa stadionu i boisk sportowych, tworzenie miejsc rozrywki i wypoczynku dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy oraz przebudowa centrum Czermina z o\u015bwietleniem parkowym i scen\u0105 na wyst\u0119py artystyczne. Ponadto w latach 2002-2006 by\u0142 radnym Rady Powiatu Mieleckiego i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej. W 1974 r. wst\u0105pi\u0142 do Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Czerminie. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej, tote\u017c w 1984 r. wybrano go na prezesa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Czerminie i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 2009 r. W 1990 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Gminnego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych w Czerminie i nadal sprawuje t\u0119 funkcj\u0119. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j bazy i wyposa\u017cenia oraz systematyczne szkolenie Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych na terenie gminy. Bra\u0142 czynny udzia\u0142 w akcjach powodziowych w 1997 r. i 2010 r., kiedy jako w\u00f3jt i stra\u017cak ochotnik kierowa\u0142 ca\u0142\u0105 akcj\u0105 powodziow\u0105 na terenie Gminy Czermin. Organizowa\u0142 ewakuacj\u0119 ludno\u015bci, zabezpieczenie wy\u017cywienia i nocleg\u00f3w dla ludno\u015bci ewakuowanej, a nast\u0119pnie przyczyni\u0142 si\u0119 do udzielenia pomocy finansowej i rzeczowej dla poszkodowanej ludno\u015bci. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Medalem \u201eZa Ofiarno\u015b\u0107\u201d i Medalem Honorowym im. Boles\u0142awa Chomicza. W wyborach samorz\u0105dowych w 2014 r. kolejny raz powierzono mu funkcj\u0119 w\u00f3jta gminy Czermin. Po zako\u0144czeniu kadencji 2014-2018 zrezygnowa\u0142 z kandydowania na funkcj\u0119 w\u00f3jta w kolejnej kadencji.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GEYER & HOSAJA (ZAK\u0141ADY GUMOWE W MIELCU) Sp. z o.o.<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca na terenie SSE \u201eEURO-PARK Mielec\u201d, w jej p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci otrzyma\u0142a 29 IX 1997 r., a produkcj\u0119 rozpocz\u0119\u0142a w maju 1998 r. Specjalizuje si\u0119 w produkcji wyrob\u00f3w gumowych, formowych, mieszanek gumowych i bie\u017cnik\u00f3w. Produkuje m.in. dywaniki samochodowe, bie\u017cniki na zimno i maty a\u017curowe, antypo\u015blizgowe nak\u0142adki na schody i wycieraczki drzwiowe. Zlokalizowana jest w obiekcie H-19 A w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci SSE. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. Firma uzyska\u0142a szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. tytu\u0142 Laureata Konkursu \u201eTeraz Polska\u201d, wielokrotne wyr\u00f3\u017cnienie w Konkursie \u201eGazele Sukcesu\u201d (w tym \u201eSuperGazela\u201d w 2007 r.), wyr\u00f3\u017cnienie na XV Mi\u0119dzynarodowych Targach Budownictwa Drogowego w Kielcach w 2009 r. (za pr\u00f3g wyspowy \u201eQuartet\u201d), Certyfikat Wiarygodno\u015bci Biznesowej w 2010 r. i wyr\u00f3\u017cnienie w Konkursie \u201eGepardy Sukcesu\u201d w 2011 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0118BICOWA ANTONINA (z domu WO\u0179NIAK)<\/strong>, urodzona 31 V 1899 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tomasza i Stefanii z Mazurkiewicz\u00f3w. Absolwentka Szko\u0142y Wydzia\u0142owej w Rzeszowie oraz Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1919 r. W latach 1919-1923 pracowa\u0142a jako nauczycielka w szko\u0142ach w Wojkowie i Wojs\u0142awiu. W 1923 r. zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Powszechnej oraz Prywatnym \u017be\u0144skim Seminarium Nauczycielskim w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a w 1924 r. Pa\u0144stwowy Kurs Wychowania Fizycznego w Krakowie i po praktyce uzyska\u0142a dyplom nauczyciela szko\u0142y \u015bredniej (1927 r.). Od 1924 r. opiekowa\u0142a si\u0119 seminaryjn\u0105 1 Dru\u017cyn\u0105 Harcerek im. E. Plater\u00f3wny. Wielokrotnie uczestnicz\u0105c w szkoleniach i obozach Komendy Chor\u0105gwi Krakowskiej, zdoby\u0142a gruntown\u0105 wiedz\u0119 harcersk\u0105. Wyrazem tego by\u0142o przyznanie jej stopnia harcmistrza (1930 r.). Po rozdzieleniu mieleckiego hufca na m\u0119ski i \u017ce\u0144ski (1925 r.) zosta\u0142a komendantk\u0105 Mieleckiego Hufca Harcerek. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu form dzia\u0142alno\u015bci harcerskiej, m.in. imprez patriotycznych i oboz\u00f3w letnich. Sama prowadzi\u0142a od 1927 r. dru\u017cyn\u0119 starszoharcersk\u0105 \u201eNasza Gromada\u201d. (W kr\u0119gach harcerskich funkcjonowa\u0142a jako \u201eDruhna Tola\u201d). W 1931 r. wyjecha\u0142a do Ko\u0144skich, gdzie zosta\u0142a zatrudniona w Komendzie Chor\u0105gwi Kielecko-Radomskiej Harcerek. W latach 1932-1939 pracowa\u0142a jako nauczycielka wychowania fizycznego w Pa\u0144stwowym Liceum i Gimnazjum im. B\u0142. Kingi w Kielcach. Wyj\u0105tkowo aktywnie pracowa\u0142a ze szkoln\u0105 dru\u017cyn\u0105 harcersk\u0105. W 1938 r. zosta\u0142a mianowana komendantk\u0105 Chor\u0105gwi ZHP w Kielcach. W czasie wojny obronnej 1939 r. organizowa\u0142a harcersk\u0105 pomoc dla wojska, a w czasie okupacji hitlerowskiej w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 ZWZ-AK (posiada\u0142a pseudonim \u201e\u017baba\u201d), m.in. organizowa\u0142a pomoc dla oddzia\u0142u majora Hubala, prowadzi\u0142a tajne nauczanie (wraz z m\u0119\u017cem Janem G\u0119bic\u0105 \u2013 polonist\u0105, kt\u00f3rego aresztowano i wi\u0119ziono w obozach), udost\u0119pnia\u0142a mieszkanie na konspiracyjne spotkania. Uczy\u0142a te\u017c w oficjalnie funkcjonuj\u0105cej Szkole Handlowej w Kielcach. W 1945 r., w obawie przed represjami NKWD przenios\u0142a si\u0119 do Krakowa. Po powrocie m\u0119\u017ca z obozu zamieszka\u0142a w jego rodzinnym mie\u015bcie \u2013 Bochni, gdzie zosta\u0142a zatrudniona w Pa\u0144stwowym Liceum i Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym. Od 1 IX 1951 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119 nauczycielsk\u0105, ale nadal pracowa\u0142a w szkole jako sekretarka. W 1953 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Bibliotece Pedagogicznej w Bochni i po uko\u0144czeniu specjalistycznego kursu w Warszawie zosta\u0142a kierownikiem tej plac\u00f3wki. Prowadz\u0105c bibliotek\u0119 do 1961 r., znacz\u0105co przyczyni\u0142a si\u0119 do jej wszechstronnego rozwoju. W tym okresie zafascynowa\u0142a si\u0119 esperantem i po uko\u0144czeniu specjalistycznego kursu by\u0142a jego \u017carliw\u0105 popularyzatork\u0105, co nagrodzono godno\u015bci\u0105 Honorowego Cz\u0142onka Zarz\u0105du Polskiego Zwi\u0105zku Esperantyst\u00f3w. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca (1969 r.) i matki (1970 r., d\u0142ugie lata mieszka\u0142y razem) przekaza\u0142a bogaty ksi\u0119gozbi\u00f3r bibliotekom, a za sprzedane przedmioty zabytkowe utworzy\u0142a fundusz stypendialny im. prof. J. G\u0119bicy w boche\u0144skim liceum. W 1971 r. zamieszka\u0142a w Domu Spokojnej Staro\u015bci w Krakowie, gdzie r\u00f3wnie\u017c prowadzi\u0142a \u017cyw\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 (wprowadzi\u0142a gimnastyk\u0119, przyczyni\u0142a si\u0119 do powstania ch\u00f3ru). Nie ustawa\u0142a w niesieniu pomocy potrzebuj\u0105cym. Zmar\u0142a 16 XI 1990 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Bochni przy ul. Orackiej. Uznaj\u0105c jej nieprzeci\u0119tne zas\u0142ugi dla harcerstwa, nieskaziteln\u0105 postaw\u0119 obywatelsk\u0105 i codzienny altruizm \u2013 Komenda Hufca ZHP w Mielcu przyj\u0119\u0142a w 1999 r. imi\u0119 Antoniny G\u0119bicowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GIBA\u0141A GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 17 V 1961 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Kazimiery z domu Bajor. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu i Technikum Mechaniczne w Tarnowie z matur\u0105 w 1983 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Pa\u0144stwowym Polmozbyt w Mielcu (1980-1982). W 1983 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny Zak\u0142ad Produkcyjno-Us\u0142ugowy w Mielcu i prowadzi\u0142 go do 1991 r. W 1992 r. za\u0142o\u017cy\u0142 (wsp\u00f3lnie z bra\u0107mi) zak\u0142ad Familia Giba\u0142a S.J. w Podleszanach ko\u0142o Mielca, produkuj\u0105cy i regeneruj\u0105cy cz\u0119\u015bci samochodowe. Od 1984 r. jest cz\u0142onkiem Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowa\u201d w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 w niej funkcje: przewodnicz\u0105cego Rady Sp\u00f3\u0142dzielni (1995-2000), sekretarza Rady (2000-2004), zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego (2004-2012) oraz cz\u0142onka Rady i cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej (1994-1995). Ponadto przez dwie kadencje by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie oraz dzia\u0142a\u0142 w Komitecie Rodzicielskim przy Szkole Podstawowej nr 1 im. prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m. in. Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla O\u015bwiaty\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIELAS ARTUR<\/strong>, urodzony w 1972 r., lekkoatleta FKS Stal Mielec w latach 80., mistrz Polski junior\u00f3w w skoku wzwy\u017c w hali (1988 r., Warszawa \u2013 1,97 m), wicemistrz Polski junior\u00f3w w skoku wzwy\u017c w (1988 r. \u2013 Pi\u0142a – 1,94 m). Obiektywne czynniki spowodowa\u0142y, i\u017c przerwa\u0142 treningi w Stali i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony (Kieleckie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GIL DARIUSZ<\/strong>, urodzony 5 X 1962 r. w Che\u0142mnie (woj. kujawsko-pomorskie), syn Romualda i Danuty z domu Babula. Treningi p\u0142ywackie rozpocz\u0105\u0142 w Szkole Podstawowej Nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu i sekcji p\u0142ywackiej FKS Stal. Pierwsze medale mistrzostw Polski junior\u00f3w zdoby\u0142 w 1976 r. \u2013 br\u0105zowy na 200 m stylem dowolnym, a ponadto wywalczy\u0142 srebrny medal na 400 m st. dow. w czasie Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy. W 1977 r. podj\u0105\u0142 nauk\u0119 i treningi w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Raciborzu, ale nadal reprezentowa\u0142 mieleck\u0105 Stal. Systematycznie poprawia\u0142 wyniki i zdobywa\u0142 kolejne medale indywidualne; 1977 r.: HMP jun. \u2013 br\u0105zowy na 1500 m st. dow., OSM \u2013 srebrny na 400 m dow.; 1978 r.: HMP senior\u00f3w \u2013 br\u0105zowe na 400 m dow. i 1500 m dow., MP sen. \u2013 srebrne na 400 m dow. i 1500 m dow. oraz br\u0105zowy na 200 m st. dow. W 1978 r. jako pierwszy Polak pokona\u0142 dwie granice czasowe: przep\u0142yn\u0105\u0142 400 m st. dow. poni\u017cej 4 min. (3.58,4) i 1500 m st. dow. poni\u017cej 16 min. (15.43,3). W latach 1978-1984 powo\u0142ywany by\u0142 do kadry narodowej senior\u00f3w i wielokrotnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119, m.in. na Mistrzostwach \u015awiata w Berlinie Zachodnim (1978 r.) i Uniwersjadzie w Bukareszcie. Po k\u0142opotach zdrowotnych (w 1979 r.) w nast\u0119pnych latach zn\u00f3w zdobywa\u0142 medale; w 1980 r.: HMP sen. \u2013 z\u0142oty na 1500 m dow. (16.09,25) \u2013 by\u0142 to pierwszy tytu\u0142 mistrza Polski senior\u00f3w, MP sen. \u2013 z\u0142ote na 100 m dow. (0.53,73), 200 m dow. (1.56,67) i 400 m dow. (4.03,37); 1981 r.: HMP sen. \u2013 z\u0142oty na 400 m dow. (3.56,05), srebrny na 200 m dow. (1.53,40) oraz br\u0105zowe na 100 m dow. (0.52,91), 200 m mot. (2.05,01) i 1500 m dow. (16.00,41). Ponadto wielokrotnie startowa\u0142 w klubowej sztafecie Stali i zdoby\u0142 z ni\u0105 kilkana\u015bcie medali. W 1981 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Studenckiego O\u015brodka Przygotowa\u0144 Olimpijskich we Wroc\u0142awiu, podj\u0105\u0142 studia w AWF i zosta\u0142 zawodnikiem miejscowego WKS \u015al\u0105sk. Starty w MP w roku 1982 przynios\u0142y mu z\u0142oty medal na 400 m st. dow. i srebrny na 200 m st. dow., a w 1983 r. wywalczy\u0142 w HMP z\u0142oty medal na 200 m st. dow. i srebrny na 400 m st. dow. oraz w MP z\u0142oty medal na 100 m st. dow. i srebrny na 200 m st. dow. Startowa\u0142 te\u017c w Spartakiadzie Armii Zaprzyja\u017anionych. Od 1983 r. kontynuowa\u0142 studia w AWF w Gda\u0144sku i reprezentowa\u0142 barwy tamtejszego AZS. W barwach tego klubu zdoby\u0142 tytu\u0142y akademickiego mistrza Polski na 200 m, 400 m i 1500 m st. dow. W ca\u0142ej karierze wielokrotnie ustanawia\u0142 rekordy Polski na dystansach: 200 m, 400 m i 1500 m st. dow., a rekord na 200 m (1.51,8) przetrwa\u0142 a\u017c 6 lat. Za\u0142o\u017cenie w\u0142asnej rodziny sprawi\u0142o, \u017ce w 1985 r. przerwa\u0142 studia i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Tu pracowa\u0142 jako instruktor p\u0142ywania, a nast\u0119pnie otworzy\u0142 w\u0142asn\u0105 si\u0142owni\u0119, kt\u00f3ra funkcjonowa\u0142a w budynku parafialnym parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Po jej likwidacji pracowa\u0142 w MOSiR w Mielcu. Zmar\u0142 25 IV 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM PA\u0143STWOWE (GIMNAZJUM I LICEUM IM. STANIS\u0141AWA KONARSKIEGO)<\/strong>, pierwsza w historii Mielca szko\u0142a \u015brednia, o\u015brodek \u017cycia kulturalnego i sportowego o wyj\u0105tkowym znaczeniu dla Mielca i regionu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*L a t a 1 9 0 5 – 1 9 1 4 \u00a0 C.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowe w Mielcu powsta\u0142o w 1905 r. na podstawie decyzji Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie, po kilkuletnich intensywnych staraniach mieleckich w\u0142adz samorz\u0105dowych, wydatnie wspieranych przez marsza\u0142ka powiatu Stefana S\u0119kowskiego oraz pos\u0142\u00f3w Franciszka Kremp\u0119 i hr. Stanis\u0142awa Reya. Na tymczasow\u0105 siedzib\u0119 szko\u0142y przekazano budynek gminny przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Pierwszym dyrektorem i organizatorem pracy szko\u0142y w roku szkolnym 1905\/1906 by\u0142 Roman Moskwa, grono pedagogiczne liczy\u0142o 4 nauczycieli, a do dw\u00f3ch oddzia\u0142\u00f3w klasy\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

I ucz\u0119szcza\u0142o 95 uczni\u00f3w. W zwi\u0105zku z rozwojem szko\u0142y (w roku szkolnym 1909\/1910 by\u0142o ju\u017c 290 uczni\u00f3w) wynaj\u0119to dodatkowe lokale na pomieszczenia lekcyjne w kamienicy \u0141ojczyk\u00f3w i w wikar\u00f3wce przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Ros\u0142a tak\u017ce ilo\u015b\u0107 uczni\u00f3w z innych miejscowo\u015bci, tote\u017c w 1907 r. powo\u0142ano Towarzystwo Bursy Gimnazjalnej im. S. Konarskiego w celu zebrania \u015brodk\u00f3w finansowych na budow\u0119 bursy. Z inicjatywy katechety gimnazjalnego – ks. Romana Sitki (wyniesionego na o\u0142tarze w 2000 r.) zorganizowano tymczasow\u0105 burs\u0119 w wynaj\u0119tym domu przy ul. Sandomierskiej. W 1910 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 w\u0142asnych obiekt\u00f3w gimnazjalnych na przydzielonym przez gmin\u0119 terenie przy ul. J. Kili\u0144skiego. Uroczysto\u015b\u0107 oddania do u\u017cytku gmachu g\u0142\u00f3wnego, sali gimnastycznej i bursy z kaplic\u0105 odby\u0142a si\u0119 3 XII 1912 r. Wzi\u0119li w niej udzia\u0142 m.in.: namiestnik Galicji prof. dr Micha\u0142 Bobrzy\u0144ski, wiceprezydent Rady Szkolnej Krajowej dr Ignacy Dembowski i biskup tarnowski ks. dr Leon Wa\u0142\u0119ga, kt\u00f3ry dokona\u0142 aktu po\u015bwi\u0119cenia tych obiekt\u00f3w. Kompleks budowli mieleckiego gimnazjum zosta\u0142 zgodnie oceniony jako jeden z najpi\u0119kniejszych w ca\u0142ej Galicji. Rozwojowi organizacyjnemu szko\u0142y towarzyszy\u0142a coraz bogatsza dzia\u0142alno\u015b\u0107 pozalekcyjna. W 1906 r. zorganizowano \u201eBratni\u0105 pomoc\u201d wspomagaj\u0105c\u0105 najubo\u017csz\u0105 m\u0142odzie\u017c, w 1908 r. utworzono orkiestr\u0119 gimnazjaln\u0105, w 1910 r. uruchomiono czytelni\u0119 dla uczni\u00f3w, a w 1911 r. powsta\u0142a dru\u017cyna skautowa im. T. Ko\u015bciuszki. Z inspiracji mieleckiej m\u0142odzie\u017cy studenckiej uczniowie starszych klas gimnazjalnych tworzyli konspiracyjne organizacje niepodleg\u0142o\u015bciowe (\u201eZarzewie\u201d, \u201eZwi\u0105zek Filaret\u00f3w\u201d, \u201eOrganizacja Or\u0142a Bia\u0142ego\u201d, \u201eTeka\u201d, \u201e\u015awit\u201d, \u201ePrzebojem\u201d i inne) oraz paramilitarne (\u201eDru\u017cyny Strzeleckie\u201d). W roku szkolnym 1912\/1913 osi\u0105gni\u0119to pe\u0142ny stan organizacyjny (klasy I-VIII) i odby\u0142y si\u0119 pierwsze egzaminy maturalne, w kt\u00f3rych uczestniczy\u0142o 30 abiturient\u00f3w. Do szko\u0142y ucz\u0119szcza\u0142o w\u00f3wczas 326 uczni\u00f3w (w tym 14 dziewcz\u0105t) w 10. klasach (2 klasy I, 2 klasy II i po 1 klasie III-VIII). Grono pedagogiczne liczy\u0142o 22 nauczycieli (zwyczajowo tytu\u0142owanych profesorami), a funkcj\u0119 dyrektora sprawowa\u0142 ks. Roman Sitko.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*L a t a 1 9 1 4 – 1 9 1 8 W okresie od IX 1914 r. do VII 1915 r., kiedy jeden z front\u00f3w I wojny \u015bwiatowej przetoczy\u0142 si\u0119 kilkakrotnie przez Mielec i okolice, nauk\u0119 przerwano, a obiekty gimnazjalne zosta\u0142y zaj\u0119te na cele wojskowe. Grupa starszej m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej (cz\u0142onk\u00f3w szkolnej Dru\u017cyny Strzeleckiej) pod dow\u00f3dztwem Stanis\u0142awa Hyjka uda\u0142a si\u0119 do Krakowa na punkt zborny tworz\u0105cego si\u0119 wojska polskiego i walczy\u0142a w Legionach J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. (W czasie I wojny \u015bwiatowej zgin\u0119li: 1 nauczyciel \u2013 prof. J\u00f3zef Ziemski i 12 uczni\u00f3w.) W lipcu 1915 r. wznowiono nauk\u0119, wynajmuj\u0105c lokale w prywatnych domach, a w pa\u017adzierniku tego\u017c roku, po odej\u015bciu wojska, powr\u00f3cono do obiekt\u00f3w gimnazjalnych. Odt\u0105d ju\u017c uczono bez nieplanowanych przerw do zako\u0144czenia wojny, ale wojenne problemy i ci\u0119\u017ckie po\u0142o\u017cenie ludno\u015bci sprawi\u0142y, \u017ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142y znacznie os\u0142ab\u0142a. Rok szkolny 1915\/1916 uko\u0144czy\u0142o zaledwie 223 uczni\u00f3w, a egzaminy dojrza\u0142o\u015bci zdawa\u0142o 15 abiturient\u00f3w, za\u015b rok szkolny 1917\/1918 uko\u0144czy\u0142o 225 uczni\u00f3w, a matur\u0119 zda\u0142o 8 abiturient\u00f3w. (\u0141\u0105cznie w czasie wojny szko\u0142\u0119 uko\u0144czy\u0142o 44 absolwent\u00f3w.) Spo\u015br\u00f3d form pozalekcyjnych pewn\u0105 aktywno\u015b\u0107 przejawia\u0142a tylko dru\u017cyna skautowa.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*L a t a 1 9 1 8 – 1 9 3 9 W listopadzie 1918 r., na wie\u015b\u0107 o odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci, spo\u0142eczno\u015b\u0107 gimnazjalna przyst\u0105pi\u0142a do usuwania symboli, napis\u00f3w i wszelkich innych \u015blad\u00f3w po austriackim zaborcy, m.in. usuni\u0119to z nazwy szko\u0142y litery c.k., zdj\u0119to portrety cesarza Franciszka J\u00f3zefa i zmodyfikowano god\u0142o (or\u0142a) na frontonie g\u0142\u00f3wnego gmachu. W dniu 11 XI 1918 r. uczestniczono w uroczystym nabo\u017ce\u0144stwie odprawionym w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza z okazji \u201epowstania zjednoczonej Polski\u201d, a 5 XII nauczyciele z\u0142o\u017cyli przysi\u0119g\u0119 powsta\u0142ej Polsce na uroczysto\u015bci w budynku Rady Powiatowej w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki. W Odrodzonej Polsce Pa\u0144stwowe Gimnazjum w Mielcu zachowa\u0142o status organizacyjny, a proponowane przeze\u0144 dobre warunki ( bardzo dobra baza, relatywnie niewysokie czesne, kadra nauczycielska z dobrymi kwalifikacjami, dobra opinia o szkole) sprawi\u0142y, \u017ce liczba uczni\u00f3w, tak\u017ce z odleg\u0142ych miast i miejscowo\u015bci, systematycznie ros\u0142a. Zanim to jednak nast\u0105pi\u0142o \u2013 spo\u0142eczno\u015bci szkolnej przysz\u0142o prze\u017cy\u0107 \u015bmier\u0107 9 absolwent\u00f3w i uczni\u00f3w, walcz\u0105cych w wojnie polsko- bolszewickiej. (W wojnie tej uczestniczy\u0142a grupa nauczycieli, absolwent\u00f3w i starszych uczni\u00f3w.) Rok szkolny 1920\/1921 uko\u0144czy\u0142o 280 uczni\u00f3w, rok szkolny 1924\/1925 ju\u017c 454 uczni\u00f3w, a rok szkolny 1928\/1929 \u2013 504 uczni\u00f3w. W nast\u0119pnych latach liczba uczni\u00f3w utrzymywa\u0142a si\u0119 na zbli\u017conym poziomie. Ros\u0142a tak\u017ce liczba absolwent\u00f3w \u2013 w rekordowym roku szkolnym 1928\/1929 egzaminy maturalne zda\u0142o 65 abiturient\u00f3w. \u0141\u0105cznie w latach 1919-1938 szko\u0142a wykszta\u0142ci\u0142a 715 absolwent\u00f3w. Liczba nauczycieli oscylowa\u0142a w granicach 20-25 os\u00f3b. Wywalczona po wielu trudach i ofiarach niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Ojczyzny oraz jej odbudowa ze zniszcze\u0144 wojennych wyzwoli\u0142y w\u015br\u00f3d nauczycieli i uczni\u00f3w aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, kt\u00f3ra rozwija\u0142a si\u0119 z roku na rok, m.in. w 1918 r. zorganizowano k\u00f3\u0142ko dramatyczne i wystawiono sztuk\u0119 L. Rydla \u201eBetlejem polskie\u201d, a w roku szkolnym 1920\/1921 utworzono \u201eSodalicj\u0119 uczni\u00f3w\u201d. W 1925 r. szko\u0142a przyj\u0119\u0142a imi\u0119 ks. Stanis\u0142awa Konarskiego. Zawi\u0105za\u0142 si\u0119 Komitet Rodzicielski, g\u0142\u00f3wnie w celu organizowania pomocy dla ubogiej m\u0142odzie\u017cy. Spo\u015br\u00f3d form pozalekcyjnych najwi\u0119ksz\u0105 aktywno\u015b\u0107 przejawia\u0142o harcerstwo, nad kt\u00f3rym troskliw\u0105 opiek\u0119 roztaczali katecheci, nauczyciele i rodzice. Rezultatem wsp\u00f3lnych stara\u0144 by\u0142a uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia i wr\u0119czenia sztandaru Hufcowi Harcerskiemu w dniu 14 VI 1925 r. Znacz\u0105cy udzia\u0142 w pracy dydaktyczno-wychowawczej szko\u0142y mia\u0142y: \u201eSodalicja Maria\u0144ska\u201d, \u201eSodalicja uczennic\u201d, \u201eKrucjata Eucharystyczna\u201d, ch\u00f3r, orkiestra, czytelnia uczni\u00f3w, Ko\u0142o M\u0142odzie\u017cy LOPP, k\u00f3\u0142ko fizyczno-matematyczne, k\u00f3\u0142ko krajoznawcze, k\u00f3\u0142ko wio\u015blarsko-p\u0142ywackie, k\u00f3\u0142ko tenisowe i k\u00f3\u0142ko \u0142y\u017cwiarskie. W latach 20. wykszta\u0142ci\u0142 si\u0119 te\u017c ramowy kalendarz uroczysto\u015bci i imprez z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych. Uroczy\u015bcie obchodzono rocznice: \u201ewskrzeszenia Polski\u201d, powstania listopadowego, powstania styczniowego i Konstytucji 3 maja. Organizowano te\u017c uroczysto\u015bci ku czci \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki \u2013 patrona m\u0142odzie\u017cy i bursy gimnazjalnej oraz z okazji imienin Marsza\u0142ka J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. Specjalnymi akademiami uczczono pami\u0119\u0107 zmar\u0142ego Marsza\u0142ka Francji Ferdynanda Focha, naczelnego dow\u00f3dcy si\u0142 sprzymierzonych w I wojnie \u015bwiatowej (20 IV 1929 r.), gen. Kazimierza Pu\u0142askiego z okazji 150 rocznicy jego \u015bmierci (11 X 1929 r.) i Stanis\u0142awa Wyspia\u0144skiego z okazji 25-lecia \u015bmierci (26 XI 1932 r.). Wyj\u0105tkow\u0105 uroczysto\u015bci\u0105 by\u0142o ods\u0142oni\u0119cie tablicy pami\u0105tkowej z nazwiskami profesora J\u00f3zefa Ziemskiego oraz 26 absolwent\u00f3w i uczni\u00f3w gimnazjum, poleg\u0142ych w walkach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski w latach 1914-1920 (3 IV 1930 r.). Rokrocznie organizowano \u201e\u015awi\u0119to sportu\u201d i \u201e\u015awi\u0119to przysposobienia wojskowego\u201d. Tradycj\u0105 gimnazjum sta\u0142o si\u0119 publiczne wystawianie sztuk teatralnych, z kt\u00f3rych doch\u00f3d (czasem niema\u0142y) przeznaczano na wa\u017cne cele spo\u0142eczne. Grano m.in.: Jase\u0142ka, L. Rydla Betlejem Polskie, A. Fredry Pan Jowialski, J. Korzeniowskiego Karpaccy g\u00f3rale, J. Blizi\u0144skiego Pan Damazy, T. Bili\u0144skiego \u015aluby milczenia, G. Maurena B\u00f3g nie umiera, A. Fredry Piosnka wujaszka i Moliera Chory z urojenia. Re\u017cyserami tych spektakli byli nauczyciele gimnazjalni. Po jednej z imprez czytelniczych \u201e\u017bywy dziennik\u201d (1929 r.) utworzono Komitet Redakcyjny pisma uczniowskiego \u201eDziewanna\u201d i wydano p\u00f3\u017aniej 5 numer\u00f3w tego pisma. Nie pozostawano oboj\u0119tnie wobec coraz bardziej agresywnych roszcze\u0144 terytorialnych Niemiec i kilkakrotnie organizowano wiece protestacyjne, na kt\u00f3rych przemawiali nauczyciele. W czasie jednej z takich imprez (17 IV 1932 r.) na trawniku przy budynku g\u0142\u00f3wnym zasadzono pami\u0105tkowy d\u0105b Marsza\u0142ka J. Pi\u0142sudskiego. Organizowano te\u017c imprezy o\u015bwiatowe (\u201e\u015awi\u0119to ksi\u0105\u017cki\u201d, wystawy, odczyty, konkursy). Ca\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107 gimnazjalna uczestniczy\u0142a w wa\u017cnych uroczysto\u015bciach miejskich i ko\u015bcielnych. W sierpniu 1932 r., na podstawie postanowie\u0144 reformy szkolnictwa, na bazie gimnazjum utworzono od roku szkolnego 1932\/1933 szko\u0142\u0119 dwustopniow\u0105: czteroletnie gimnazjum i dwuletnie liceum typu humanistycznego i przyrodniczego, a szko\u0142a otrzyma\u0142a nazw\u0119: \u201ePa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego\u201d, kt\u00f3ra przetrwa\u0142a do 1948 r. Mimo du\u017cych zmian organizacyjnych i programowych szko\u0142a pozostawa\u0142a nadal wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 o\u015brodkiem wychowania patriotycznego i religijnego oraz \u017cycia kulturalnego i sportowego w Mielcu i regionie. Nadal z du\u017cym zaanga\u017cowaniem organizowano tradycyjne uroczysto\u015bci z okazji \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych i ko\u015bcielnych oraz wa\u017cnych rocznic, m.in. 250-lecia odsieczy wiede\u0144skiej (6 X 1933 r.) Kontynuowano coroczne obchody imienin Marsza\u0142ka J. Pi\u0142sudskiego, a po jego \u015bmierci uczestniczono w szeregu uroczysto\u015bci czcz\u0105cych pami\u0119\u0107 o nim. Niepowtarzaln\u0105 imprez\u0105 by\u0142 zjazd kole\u017ce\u0144ski absolwent\u00f3w z okazji 20-lecia pierwszej matury. Tradycyjnie ju\u017c g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 w\u015br\u00f3d organizacji odgrywa\u0142 Hufiec ZHP, kt\u00f3rego komendantem by\u0142 z regu\u0142y nauczyciel gimnazjalno- licealny. Harcerze nie tylko odbywali systematycznie zbi\u00f3rki i szkolenia, ale organizowali te\u017c akcje charytatywne, uroczysto\u015bci i imprezy oraz letnie obozy szkoleniowo-wypoczynkowe. To zaanga\u017cowanie okaza\u0142o si\u0119 szczeg\u00f3lnie pomocne w czasie wielkiej powodzi w 1934 r., kiedy harcerze zaopiekowali si\u0119 osobami starszymi i dzie\u0107mi oraz pomagali przy do\u017cywianiu ubogich. Od 1933 r. wizyt\u00f3wk\u0105 kulturaln\u0105 szko\u0142y i Mielca sta\u0142 si\u0119 ch\u00f3r \u201eMelodia\u201d, za\u0142o\u017cony i prowadzony przez Stanis\u0142awa Lachmana. W 1937 r. i w 1939 r. ch\u00f3r m\u0119ski zdoby\u0142 I miejsce w Konkursie Ch\u00f3r\u00f3w Gimnazjalnych Polski Po\u0142udniowej, a w gronie laureat\u00f3w uplasowa\u0142 si\u0119 ch\u00f3r mieszany. Du\u017c\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zywano do wszechstronnego wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego. Pierwsi abiturienci liceum (19 z klasy humanistycznej i 16 z klasy przyrodniczej) zdali egzaminy maturalne w 1939 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O k u p a c j a h i t l e r o w s k a (l a t a 1 9 3 9 \u2013 1 9 4 4) Najazd Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) uniemo\u017cliwi\u0142 rozpocz\u0119cie roku szkolnego. Po zaj\u0119ciu Mielca przez Niemc\u00f3w (13 IX) okaza\u0142o si\u0119, \u017ce program edukacji dzieci i m\u0142odzie\u017cy polskiej ograniczony zostanie do poziomu szko\u0142y powszechnej. Wkr\u00f3tce te\u017c okupanci rozpocz\u0119li planowe niszczenie mieleckiej inteligencji, w tym nauczycieli gimnazjalnych i licealnych. 12 X 1940 r. zaproszono nauczycieli na spotkanie w sprawie funkcjonowania trzyletniej szko\u0142y handlowej w Mielcu, kt\u00f3re okaza\u0142o si\u0119 tylko pretekstem do aresztowania ich i wywiezienia do oboz\u00f3w koncentracyjnych. Ofiarami tej perfidnej akcji byli: ks. dr Wincenty Bialik (wywieziony do obozu w Sachsenhausen, a nast\u0119pnie przeniesiony do obozu w Dachau \u2013 tam zmar\u0142 19 VIII 1942 r.), Edward Grabarski (przebywa\u0142 w kilku obozach, po odzyskaniu wolno\u015bci zmar\u0142 w 1945 r.), W\u0142adys\u0142aw Kania (zmar\u0142 w 1942 r. w obozie w Oranienburgu), Antoni Rajtar (wg A. Zaj\u0105czkowskiego \u2013 uwi\u0119ziony w obozie w Dachau, a p\u00f3\u017aniej zwolniony do pracy w Zak\u0142adach Chemicznych w Mo\u015bciskach), Franciszek Siorek (zmar\u0142 w 1942 r. w obozie w Oranienburgu) i Marian Sobo\u0144 (zmar\u0142 w 1941 r. w obozie w O\u015bwi\u0119cimiu). W czasie eksterminacji mieleckiej ludno\u015bci \u017cydowskiej (marzec 1943 r.) zamordowano Joela Czortkowera. W obozie koncentracyjnym w O\u015bwi\u0119cimiu zamordowano w bestialski spos\u00f3b ks. dr. Romana Sitk\u0119 (1942 r.). Kilku dalszych nauczycieli straci\u0142o \u017cycie w innych okoliczno\u015bciach: W\u0142adys\u0142aw Kawa i Ludwik Zdzis\u0142aw Wagner, internowani oficerowie WP, zostali zamordowani przez NKWD w Katyniu w 1942 r., Bronis\u0142aw Kryczy\u0144ski zmar\u0142 w Kazachstanie (1943 r.), a Zygmunt Walerian Kozak zgin\u0105\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych. Tragiczne losy nauczycieli gimnazjalnych z jednej strony sta\u0142y si\u0119 ostrze\u017ceniem dla innych mieleckich nauczycieli przed jak\u0105kolwiek wsp\u00f3\u0142prac\u0105 z okupantem, a z drugiej spowodowa\u0142y powstanie tajnych komplet\u00f3w nauczania w zakresie szko\u0142y \u015bredniej, kt\u00f3re od 1941 r. uj\u0119to w ramy organizacyjne przez konspiracyjn\u0105 Powiatow\u0105 Komisj\u0119 O\u015bwiaty i Kultury. Odpowiedzialnym za ten szczebel nauczania zosta\u0142 Alfons Zaj\u0105czkowski, przyby\u0142y do Mielca 9 XII 1939 r. po wysiedleniu przez Niemc\u00f3w Polak\u00f3w z Pozna\u0144skiego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

L a t a \u00a01 9 4 4 \u2013 1 9 4 8 Wznowienie dzia\u0142alno\u015bci Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum w Mielcu nast\u0105pi\u0142o we wrze\u015bniu 1944 r., miesi\u0105c po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.). Pierwszym dyrektorem i organizatorem szko\u0142y by\u0142 Alfons Zaj\u0105czkowski, a grono pedagogiczne stanowili miejscowi nauczyciele, wysiedle\u0144cy z Pozna\u0144skiego i uciekinierzy z przedwojennych wschodnich ziem polskich. Nauk\u0119 podj\u0119\u0142o a\u017c 1070 uczni\u00f3w, w tym 235 w klasach pierwszych. Budynek gimnazjalny by\u0142 zaj\u0119ty przez szpital wojskowy, tote\u017c lekcje odbywa\u0142y si\u0119 w bursie gimnazjalnej i klasach gimnazjum handlowego. Po tragicznym wydarzeniu 13 XI 1944 r., kiedy jeden z niemieckich pocisk\u00f3w trafi\u0142 w piwnic\u0119 bursy (zgin\u0119\u0142o kilka os\u00f3b, a dalszych kilkana\u015bcie zosta\u0142o rannych), zaj\u0119cia szkolne przeniesiono do tymczasowych sal urz\u0105dzonych w blokach mieszkalnych na osiedlu fabrycznym. Do w\u0142asnych budynk\u00f3w powr\u00f3cono w 1945 r., po odej\u015bciu wojennego frontu w kierunku zachodnim. Program nauczania realizowano z wielkimi trudno\u015bciami, poniewa\u017c pomieszczenia klasowe by\u0142y zdewastowane, a pomoce naukowe i ksi\u0105\u017cki celowo zniszczone przez okupanta. (Jedynie cz\u0119\u015b\u0107 z nich uda\u0142o si\u0119 ukry\u0107 na pocz\u0105tku okupacji.) Aby umo\u017cliwi\u0107 starszej m\u0142odzie\u017cy szybsze uko\u0144czenie szko\u0142y zorganizowano oddzia\u0142y skr\u00f3cone, w kt\u00f3rych realizowano program w dw\u00f3ch okresach (od 1 II \u2013 14 IV i 15 IV \u2013 30 VI 1945 r.). Dla m\u0142odzie\u017cy wiejskiej otwarto w 1944 r. filie mieleckiego gimnazjum w Tuszowie Narodowym (od wrze\u015bnia, dla 180 uczni\u00f3w) i w Przec\u0142awiu (od pa\u017adziernika, dla 122 uczni\u00f3w). W roku szkolnym 1947\/1948 szko\u0142a liczy\u0142a a\u017c 31 oddzia\u0142\u00f3w. Zaj\u0119cia prowadzili nauczyciele miejscowi i doje\u017cd\u017caj\u0105cy z Mielca. Ogrom obowi\u0105zk\u00f3w, kt\u00f3re spad\u0142y na stosunkowo niewielkie grono nauczycielskie (35 os\u00f3b) oraz dwuzmianowa nauka spowodowa\u0142y, \u017ce w pierwszych latach powojennych nie prowadzono wielu zaj\u0119\u0107 pozalekcyjnych. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 jedynie reaktywowany przez Franciszka Saram\u0119 ch\u00f3r m\u0119ski \u201eMelodia\u201d, w kt\u00f3rym \u015bpiewali zar\u00f3wno uczniowie jak i cz\u0142onkowie seniorzy \u2013 przedwojenni uczniowie gimnazjum i liceum. W listopadzie 1946 r. zorganizowano sekcj\u0119 mieszan\u0105 \u201cMelodii\u201d sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie z uczennic i uczni\u00f3w. Oba ch\u00f3ry uczestniczy\u0142y w imprezach patriotycznych, rocznicowych i okazjonalnych w Mielcu i okolicznych miastach oraz w konkursach i zlotach ch\u00f3r\u00f3w, ka\u017cdorazowo odnosz\u0105c sukcesy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R o k 1 9 4 8 Od roku szkolnego 1948\/1949, na podstawie instrukcji Ministerstwa O\u015bwiaty, nast\u0105pi\u0142y zmiany w strukturze i organizacji szkolnictwa og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego. Dzieli\u0142o si\u0119 ono na dwa stopnie: podstawowy z klasami I-VII i licealny z klasami VIII-XI. Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu przekszta\u0142cono na Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego w Mielcu. Bogate tradycje szko\u0142y kontynuowa\u0142o p\u00f3\u017aniej Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce Nr 26 i I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. St. Konarskiego. Filie Gimnazjum i Liceum w Tuszowie Narodowym i Przec\u0142awiu zako\u0144czy\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D y r e k t o r z y: Roman Moskwa (IX 1905 \u2013 VIII 1912), ks. Roman Sitko (IX 1912 \u2013 X 1913), Wincenty Tyran (X 1913 \u2013 VIII 1927), Franciszek Siorek (IX 1927 \u2013 III 1928), Bronis\u0142aw Kryczy\u0144ski (III 1928 \u2013 X 1931), W\u0142adys\u0142aw Kawa (XI 1931 \u2013 VIII 1932), J\u00f3zef Wierzbicki (IX 1932 \u2013 IX 1939), Alfons Zaj\u0105czkowski (IX 1944 \u2013 VIII 1946), W\u0142odzimierz Przygodzki (IX 1946 \u2013 V 1947), Jan Czyhin (V 1947 \u2013 VIII 1948).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G r o n o \u00a0 p e d a g o g i c z n e (w uk\u0142adzie chronologicznym, minimum 1 rok pracy): Roman Moskwa (1905-1913), J\u00f3zef Pociej (1905-1914), Jan Stec (1905-1909), Franciszek Wydro (1905-1912), Andrzej Hajduk (1906-1913), Fryderyk Hanke (1906-1909), Jan Mydlarz (1906-1910), Kazimierz Nagorecki (1906-1908), Maryan Woycikiewicz (1906-1909), Rudolf Ciulik (1907-1909), Stanis\u0142aw Niemiec (1907- 1908), ks. Roman Sitko (1907-1920), Stanis\u0142aw Tilinger (1907-1908), Stanis\u0142aw Bodurek (1908-1910), Karol Grande (1908-1921), J\u00f3zef Haydukiewicz (1908-1914), Stanis\u0142aw Sutkowski (1908-1910), Kazimierz Wyspia\u0144ski (1908-1910), Antoni \u017bukrowski (1908-1911), Antoni Dudzik (1909-1920), Franciszek Jun (1909-1911), J\u00f3zef Pi\u0105tkowski (1909-1920), Janusz Polcyn (1909-1911), W\u0142adys\u0142aw Wolny (1909-1914), W\u0142adys\u0142aw B\u0142aszkiewicz (1910-1912), Stefan Chciuk (1910-1920), Joel Czortkower (1910-1939), Wawrzyniec G\u0142\u00f3wka (1910-1915), Zygmunt Walerian Kozak (1910-1914, 1915-1917, 1918-1930), Zygmunt Kocha\u0144ski (1910-1911), Gustaw Koneczny (1910-1911), Gabriel Dubiel (1911-1919), Jan Le\u015bniak (1911-1912), Franciszek Siorek (1911-1939), Leopold Wo\u0142owicz (1911-1912), J\u00f3zef Ziemski (1911-1912), W\u0142adys\u0142aw Jaworski (1912-1914), Antoni Kukli\u0144ski (1912-1920), J\u00f3zef Niemiec (1912-1921), J\u00f3zef Orzech (1912-1919), Tadeusz Soko\u0142owski (1912-1921), J\u00f3zef Szczepa\u0144ski (1912-1919?), Franciszek Hajduk (1913-1914), Micha\u0142 Paszczak (1913-1918), Wincenty Tyran (1913-1928), Jan W\u0142adys\u0142aw Piotrowski (1915-1919), Karol Wr\u00f3blewski (1915-1916), Antoni Drwi\u0119ga (1916-1928), J\u00f3zef Kassian (1916-1918), Tomasz Lachcik (1916-1917), Bohdan Lewicki (1916-1918), Adolf Bolek (1917-1920), Stanis\u0142aw Dudek (1917-1919), Piotr Galas (1917-1928), Joachim Metallmann (1917-1921?), Julian Prajer (1917-1920), J\u00f3zef Szczyrski (1917-1919), August Szowa (1917-1921), W\u0142adys\u0142aw Kania (1918-1939), Stanis\u0142aw Lach (1918?-1921), Marian Sobo\u0144 (1918-1939), Leon Wiejowski (1918-1920), Hilary Habi\u0144ski (1919?-1925), Aleksander Stes\u0142owicz (1920-1929), J\u00f3zef Gorczy\u0144ski (1921-1931), Piotr Jasi\u0144ski (1921- 1933), Karol Majewski (1921-1931), ks. Walenty Chrobak (1922-1924), W\u0142adys\u0142aw Kawa (1922-1934), Jan Mateusz Leyko (1922-1924), Stanis\u0142aw Zaranek (1922-1928), Iwona Schiller\u00f3wna p\u00f3\u017aniej Schildenfeld (1923-1939), Zdzis\u0142aw Wagner (1923-1939), Henryk Barycz (1924-1925), Adolf Brenner (1924-1926), ks. Wawrzyniec Dudziak (1924-1934), Gabriel Kawa (1924-1925), Stanis\u0142aw Kramarski (1924-1925), W\u0142adys\u0142aw Rzepecki (1924-1927), Irena Tr\u0105mpczy\u0144ska (1924-1926), Tadeusz Bili\u0144ski (1925-1927), Tadeusz Lesiak (1925-1926), Stanis\u0142aw P\u0119ksa (1925-1927), Franciszek K\u0119dzierzawski (1926-1930), Micha\u0142 Nowakowski (1926-1930), Lucjan Gawendo (1927-1928), Jehuda Glucksmann (1927-1931), Bronis\u0142aw Kryczy\u0144ski (1927-1931), Franciszek \u0141\u0119cznar (1927-1934), Malwina Spat\u00f3wna, (1927-1930), W\u0142adys\u0142aw Szczygie\u0142 (1927-1929), Marian Franciszek Grodkowski (1928-1929), Stanis\u0142aw Jershina (1928-1929), Henryk Milgrom (1928-1933), Antoni Bulanda (1929-1931), Franciszek Czekierda (1929-1931), Stanis\u0142aw Kowicki (1929-1931), Bela Spir\u00f3wna (1929-1931), Wojciech Wielgosz (1929-1930), Zofia Zawadzka (1929-1932), Tadeusz Zawadzki (1929-1932), Wilhelm Fuhrer (1931-1936), J\u00f3zef Wilhelm Nitsch (1931-1939), Antoni Rajtar (1931-1939), Kornelia Terlecka (1931 -1939), Andrzej Turowicz (1931-1934), Apolonia Gorgon\u00f3wna (1932-1937), J\u00f3zef Wierzbicki (1932-1939), Reisel Blootlerg (1933-1935), Janina Dzia\u0142owska (1933-1934), Micha\u0142 (?) Rogala (1933-1939), Jadwiga Prochal\u00f3wna (1934-1939), Roman Indyk (1933-1935), Stanis\u0142aw Lachman (1933- 1939), ks. Wincenty Bialik (1934-1939), Edward Grabarski (1934-1939), Marian Hebenstreit (1934-1939), Stanis\u0142aw Koz\u0142owski (1934-1939), Herbert Czaja (1938-1939), Jan Armatys (1944-1946), Czes\u0142aw Borz\u0119cki (1944-1948 i p\u00f3\u017aniej), Jan Czyhin (1944-1948), Urszula D\u0105browska (1944-1946), Maria Dubik (1944-1948 i p\u00f3\u017aniej), Wincentyna G\u0105siorowska (1944-1946), ks. Boles\u0142aw Gwo\u017adziowski (1944-1948 i p\u00f3\u017aniej), Marian Hebenstreit (1944-1948?), Roman Indyk (1944-1947), Jadwiga Jawor (1944-1947), Kazimierz Kula\u015b (1944-1945?), Leon Kral (1944-1945?), Edward Krymski (1944?-1948 i p\u00f3\u017aniej), Jan Leyko (1944-1948), Antoni \u0141opusza\u0144ski (1944-1945?), Tadeusz Pachorek (1944-1947), W\u0142odzimierz Przygodzki (1944- 1948 i p\u00f3\u017aniej), Emilia Ryba (1944-1948 i p\u00f3\u017aniej), J\u00f3zef Radomiak (1944-1946), Adolf Stachura (1944-1945?), Adam Tyran (1944-1948), Andrzej Wilko\u0144ski (1944-1945), Alfons Zaj\u0105czkowski (1944-1946), Franciszek Zontek (1944-1946), Irena \u017b\u00f3\u0142kiewicz-Krauz (1944-1945), W\u0142adys\u0142aw \u017burawski (1944-1948 i p\u00f3\u017aniej), Zenon Droba (1945-1946), Stanis\u0142aw Feigel (1945-1946?), Waleria Szalay-Groele (1945-1947), Anna Ja\u015bkiewicz (1945-1947), Tadeusz Jakubowski (1945-1948 i p\u00f3\u017aniej), Iwona Kossakiewicz (1945-1948 i p\u00f3\u017aniej), \u0141ucja Maj (1945-1947), Stefania Paluch (1945-1948 i p\u00f3\u017aniej), J\u00f3zef Wadowski (1945-1948), Jan Bratek (1946-1948 i p\u00f3\u017aniej), Aldona D\u0105mbska (1946-1947), Stefania Gustaw (1946-1948 i p\u00f3\u017aniej), Jan Kr\u00f3wka (1946-1948 i p\u00f3\u017aniej), Teofil Ko\u0142odziejski (1946-1948 i p\u00f3\u017aniej), Helena Rink (196-1947), Franciszek Sarama (1946-1948 i p\u00f3\u017aniej), Marcin Sarama (1946-1948), ks. Tadeusz Wojciechowski (1946-1947), Janina Bro\u0144ska (1947-1948 i p\u00f3\u017aniej), Ludwik Belczak (1947-1948), J\u00f3zef Bednarski (1947- 1948), W\u0142adys\u0142aw Grabowski (1947-1948), Stefan Horming (1947-1948 i p\u00f3\u017aniej), Maria Jawor (1947-1948 i p\u00f3\u017aniej), ks. Jan Kos (1947-1948), Tadeusz Podolski (1947-1948 i p\u00f3\u017aniej), ks. dr W\u0142adys\u0142aw Smole\u0144 (1947), Kazimierz Urlych (1947-1948 i p\u00f3\u017aniej), Jan W\u00f3jtowicz (1947-1948), Boles\u0142aw Zahorodny (1947-1948), Eugeniusz Kahl (1948 i p\u00f3\u017aniej).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W y b i t n i\u00a0 u c z n i o w i e\u00a0 i\u00a0 a b s o l w e n c i: Tadeusz Bigo (profesor prawa na Uniwersytetach we Lwowie i Wroc\u0142awiu), Roman G\u0142owacki (profesor marketingu na Uniwersytecie Warszawskim), W\u0142adys\u0142aw Jasi\u0144ski (za\u0142o\u017cyciel i dow\u00f3dca oddzia\u0142u partyzanckiego \u201eJ\u0119drusie\u201d), Benedykt Konowalski (dyrygent, kompozytor, profesor PWSM w Warszawie), Feliks Milgrom (doktor medycyny, immunolog, profesor na europejskich i ameryka\u0144skich uczelniach wy\u017cszych), Stefan Pilicz (profesor, prorektor AWF w Warszawie), Kazimierz Sabbat (Prezydent i Premier RP na Uchod\u017astwie), Jan Sehn (profesor prawa, pe\u0142nomocnik ministra sprawiedliwo\u015bci d\/s proces\u00f3w przeciwko zbrodniarzom hitlerowskim w RFN), Wojciech Skuza (poeta i publicysta, \u017co\u0142nierz Armii Polskiej w ZSRR i na Bliskim Wschodzie), Janina W\u0119gier (profesor, filolog, prorektor Uniwersytetu Szczeci\u0144skiego), Tadeusz W\u0142adys\u0142aw Wa\u017cewski (profesor, matematyk, tw\u00f3rca krakowskiej szko\u0142y r\u00f3wna\u0144 r\u00f3\u017cniczkowych).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W y d a w n i c t w a \u00a0w \u0142 a s n e: Sprawozdania Dyrekcji Gimnazjum im. St. Konarskiego w Mielcu za lata szkolne 1912 -1932, czasopismo szkolne \u201eDziewanna\u201d (5 numer\u00f3w w 1929 r.).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM KRAWIECKIE (MIEJSKIE GIMNAZJUM KRAWIECKIE)<\/strong>, ponadpodstawowa szko\u0142a zawodowa uruchomiona od roku szkolnego 1937\/1938. Mie\u015bci\u0142a si\u0119 w budynku by\u0142ego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego przy ul. J. Kili\u0144skiego (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie zajmuje go Szko\u0142a Podstawowa Nr 1) Grono pedagogiczne sk\u0142ada\u0142o si\u0119 z nauczycieli Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego, kt\u00f3rzy uczyli przedmiot\u00f3w og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych oraz mistrz\u00f3w krawieckich prowadz\u0105cych zaj\u0119cia zawodowe. Na pierwszy rok przyj\u0119to 34 uczennice, a w roku 1938\/1939 uruchomiono dwa oddzia\u0142y klasy I i dwa II. Wybuch II wojny \u015bwiatowej nie pozwoli\u0142 na rozpocz\u0119cie roku szkolnego 1939\/1940.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM PRYWATNE \u017bE\u0143SKIE (KONCESJONOWANE PRYWATNE GIMNAZJUM \u017bE\u0143SKIE IM. E. PLATER)<\/strong>, ponadpodstawowa szko\u0142a og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ca dla dziewcz\u0105t czynna od roku szkolnego 1930\/1931 do 1934\/1935. Jej siedzib\u0105 by\u0142 budynek Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego przy ul. J. Kili\u0144skiego, a organizatorem i dyrektorem \u2013 Henryka Lenartowicz\u00f3wna. Kadr\u0119 nauczycielsk\u0105 pozyskiwano z Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego oraz Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM KUPIECKIE (PRYWATNE GIMNAZJUM KUPIECKIE, MIEJSKA SZKO\u0141A HANDLOWA, PA\u0143STWOWE KOEDUKACYJNE GIMNAZJUM I LICEUM KUPIECKIE)<\/strong>, ponadpodstawowa szko\u0142a zawodowa funkcjonuj\u0105ca od roku szkolnego 1937\/1938. Jej siedzib\u0105 by\u0142 budynek by\u0142ego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego przy ul. J. Kili\u0144skiego. Pierwszym dyrektorem i organizatorem szko\u0142y by\u0142a J. Stawnicka. Kadr\u0119 pedagogiczn\u0105 stanowili nauczyciele by\u0142ego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego oraz Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego (przedmioty og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce), a tak\u017ce absolwenci Wy\u017cszej Szko\u0142y Handlowej w Krakowie (przedmioty zawodowe). Zar\u00f3wno w pierwszym jak i drugim roku nauki prowadzono po dwa oddzia\u0142y. Do nauki w roku szkolnym 1939\/1940 nie przyst\u0105piono z powodu wybuchu II wojny \u015bwiatowej. Na wiosn\u0119 1940 r., dzia\u0142aj\u0105c w porozumieniu z okupacyjnymi w\u0142adzami miejskimi, zorganizowano Miejsk\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105, w kt\u00f3rej nauka mia\u0142a trwa\u0107 trzy lata, co w pewnym sensie mo\u017cna uzna\u0107 za kontynuacj\u0119 dzia\u0142alno\u015bci Gimnazjum Kupieckiego. Po aresztowaniach pierwszej grupy nauczycieli, w tym organizatora szko\u0142y \u2013 prof. Franciszka Siorka, nauka zosta\u0142a przerwana. Wznowiono j\u0105 jeszcze w 1940 r. jako szko\u0142\u0119 dwuletni\u0105 (Zweijahrige Stadtische Handelsschule im Mielec), powo\u0142uj\u0105c na stanowisko kierownika Alfonsa Zaj\u0105czkowskiego. Opr\u00f3cz niego uczyli m.in.: Helena Jasi\u0144ska, Irena Filaczy\u0144ska, Emilia Chodorowska, Jan Stankiewicz, Micha\u0142 Peter i ks. Boles\u0142aw Gwo\u017adziowski. Nauk\u0119 zako\u0144czono w maju 1944 r. ze wzgl\u0119du na zbli\u017caj\u0105cy si\u0119 front wojenny. Wznowienie dzia\u0142alno\u015bci, ju\u017c pod nazw\u0105 Pa\u0144stwowe Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum Kupieckie (awans organizacyjny do rangi szko\u0142y maturalnej) nast\u0105pi\u0142o we wrze\u015bniu 1944 r. Organizatorem i pierwszym powojennym dyrektorem szko\u0142y by\u0142 J. Radwa\u0144ski, a od 1 X 1945 r. funkcj\u0119 dyrektora i organizatora szko\u0142y przej\u0105\u0142 Franciszek Duszkiewicz (przedwojenny dyrektor Gimnazjum Kupieckiego w \u0141owiczu) i kierowa\u0142 ni\u0105 do rozwi\u0105zania po zako\u0144czeniu roku szkolnego 1949\/1950. Trudne warunki powojenne i zawodowy charakter szko\u0142y nie sprzyja\u0142y prowadzeniu wielu zaj\u0119\u0107 pozalekcyjnych, ale mimo to zorganizowano ch\u00f3r mieszany pod kierunkiem R. Ungerta i czterosekcyjny szkolny klub sportowy. O\u017cywion\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prowadzi\u0142y dru\u017cyny ZHP \u017ce\u0144ska i m\u0119ska (dru\u017cynowy \u2013 Eugeniusz Skura).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D y r e k t o r z y: J. Stawnicka (1937-1939), Alfons Zaj\u0105czkowski (1940-1944), J. Radwa\u0144ski (1944-1945), Franciszek Duszkiewicz (1945-1950).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G r o n o p e d a g o g i c z n e (w uk\u0142adzie alfabetycznym, okres\u00f3w pracy nie uda\u0142o si\u0119 dot\u0105d ustali\u0107)): Janina Anders (Kahl), Mieczys\u0142aw Babuchowski, ? Bargiel, Emilia Chodorowska, Anna Cyran, ? Czerepak, Irena Fia\u0142kowska, Irena Filaczy\u0144ska, Zbigniew Gesing, ks. Boles\u0142aw Gwo\u017adziowski, Bronis\u0142awa Hildebrand, Roman Indyk, Jan Jab\u0142o\u0144ski, Tadeusz Jakubowski, Mieczys\u0142awa Jankowska, Helena Jasi\u0144ska, Zbigniew Kaysiewicz, Julia Ko\u0142odziej, ? Kordy\u015b, ks. Jan Kos, Edward Kossowski, Maria Krymska, Adam Kula, ks. Adolf Lachman, W\u0142adys\u0142aw \u0141yczak, Franciszek Orleski, Barbara Ossowska, Stanis\u0142aw Paluchowski, Stefania Paluch\u00f3wna, Romuald Pezacki, dr Stanis\u0142aw Piskozub, Emilia Rybowa, ks. dr Tomasz Rzepka, Czes\u0142aw Slany, ? Soko\u0142owski, Jan Stankiewicz, Edmund Toczek, ? Toczy\u0144ski, Rafa\u0142 Ungert, Edmund Wa\u0142ek, Jerzy Wery\u0144ski, W\u0142adys\u0142aw Wr\u00f3bel, ? Zaj\u0105czkowska, Paulina Filowa \u2013 kierownik pedagogiczny w bursie \u017ce\u0144skiej, Konstanty Martynowski, J\u00f3zef Wery\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM PRZEMYS\u0141OWE PA\u0143STWOWYCH ZAK\u0141AD\u00d3W LOTNICZYCH (PA\u0143STWOWE GIMNAZJUM MECHANICZNE)<\/strong>, 3-letnia szko\u0142a ponadpodstawowa utworzona w czerwcu 1947 r. przez Ministerstwo Przemys\u0142u. (Ok\u00f3lnik Ministerstwa Przemys\u0142u Departament Kadr o przemianowaniu Szko\u0142y Przemys\u0142owej PZL na Gimnazjum Przemys\u0142owe PZL odczytano na konferencji Rady Pedagogicznej Szko\u0142y Przemys\u0142owej 14 VI 1947 r.) Funkcjonowa\u0142a od roku szkolnego 1947\/1948 do 1951\/1952 (w\u0142\u0105cznie), a od roku szkolnego 1952\/1953 zosta\u0142a przekszta\u0142cona na Technikum Mechaniczne MPM (Ministerstwa Przemys\u0142u Maszynowego). Organizatorami Gimnazjum byli: Eugeniusz \u017byczkowski \u2013 pierwszy dyrektor oraz jego zast\u0119pca w Szkole Przemys\u0142owej Stanis\u0142aw Borkowski. Zaj\u0119cia teoretyczne i praktyczne odbywa\u0142y si\u0119 pocz\u0105tkowo w baraku przystosowanym do potrzeb szko\u0142y, a od 1949 r. przeniesiono si\u0119 do nowo wybudowanych warsztat\u00f3w szkolnych. Mimo trudnych warunk\u00f3w starano si\u0119 o odpowiedni poziom nauczania i wychowania. Zorganizowano internat dla doje\u017cd\u017caj\u0105cej m\u0142odzie\u017cy, \u015bwietlic\u0119 i bibliotek\u0119. Wyje\u017cd\u017cano na wycieczki krajoznawcze. Utworzono samorz\u0105d szkolny oraz kilka szkolnych k\u00f3\u0142 organizacji spo\u0142ecznych, m.in. Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Polskiej, Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza i Towarzystwa Przyja\u017ani Polsko-Radzieckiej, a w 1951 r. k\u00f3\u0142ko racjonalizatorskie. W roku szkolnym 1951\/1952 otrzyma\u0142o nazw\u0119 Pa\u0144stwowe Gimnazjum Mechaniczne, a w nast\u0119pnym roku szkolnym jego funkcj\u0119 przej\u0119\u0142o Technikum Mechaniczne. W okresie funkcjonowania gimnazjum (1948-1952) szko\u0142\u0119 uko\u0144czy\u0142o 211 uczni\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy:<\/strong>\u00a0Eugeniusz \u017byczkowski (1947-1948), Boles\u0142aw Kubi\u015b (1948-1951), J\u00f3zef Wadowski (1951-1952).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Grono \u00a0pedagogiczne<\/strong>\u00a0(w uk\u0142adzie chronologicznym, minimum 1 rok pracy): ks. Henryk Arczewski (1947- 1950), Konrad Bia\u0142y (1947-1949), J\u00f3zef Binkowski (1947-1951), Stanis\u0142aw Borkowski (1947-1948), Edward Culek (1947-1948), Dorota G\u0105sior (1947 -1951), Piotr G\u0142odzik (1947-1949), Fryderyk Grunberg (1947-1951), Tadeusz Gumienny (1947-1952), Edward Hexel (1947-1951), Emil Janczar (1947-1951), Kazimierz Kondratowicz (1947-1948), Aleksander Ko\u015bciuk (1947-1951), Romuald Pezacki (1947-1948), Jan Pietrykowski (1947-1951), Oskar Rehman (1947-1948), Maciej Sarnowski (1947-1948), Longin \u015anieszek (1947-1948), Edmund Toczek (1947-1952), Boles\u0142aw Zahorodny (1947-1950), Micha\u0142 \u017b\u00f3rawski (1947-1948), Jan Abczy\u0144ski (1948-1951), Rozalia Biernat (1948-1949), W\u0142adys\u0142aw G\u0142uchowski (1948-1949), Stanis\u0142aw Kaznowski (1948-1951), Kazimierz Lipczy\u0144ski (1948-1951), Boles\u0142aw Nakoneczny (1948-1952), Stanis\u0142aw Kamuda (1949-1952), J\u00f3zef Kisiel (1949- 1951), Stanis\u0142aw Paluchowski (1949-1951), W\u0142adys\u0142aw Przyby\u0142o (1949-1951), Marian Wiejacki (1949-1951), Piotr Zwo\u017any (1949-1950), Mieczys\u0142aw Babula (1950-1951), Irena Gadzi\u0144ska (1950-1951), Adela Gnid\u00f3wna (1950-1951), Antoni Grz\u0105\u015b (1950-1951), W\u0142adys\u0142aw Karwowski (1950-1951), Julia Ko\u0142odziej (1950-1951), Andrzej Maziarzewski (1950-1951), Tadeusz Missola (1950-1951), Zygmunt Nosal (1950-1951), Grzegorz Sieniutycz (1950-1951), Edmund Wa\u0142ek (1950-1951), Teofil Bachry\u0144 (1951-1952), Klaudiusz Gozdowski (1951-1952), J\u00f3zef Jachyra (1951-1952), Edmund Morc (1951-1952), Maria Siemek (1951-1952), Alojzy Sikora (1951-1952), Zdzis\u0142aw Tkaczyk (1951-1952), Julian Toto\u0144 (1951-1952), Jerzy Wery\u0144ski (1951-1952), Wiktor Wieliczko (1951-1952), Andrzej Zadora (1951-1952).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM NR 1<\/strong>, publiczna szko\u0142a ponadpodstawowa utworzona Uchwa\u0142\u0105 Nr V\/33\/99 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 25 lutego 1999 r., za\u0142o\u017cona z dniem 1 IX 1999 r. w Mielcu przy ul. E. Biernackiego 6 (wcze\u015bniej mie\u015bci\u0142a si\u0119 tam Szko\u0142a Podstawowa Nr 5). Obw\u00f3d szko\u0142y obj\u0105\u0142 tereny osiedli: Cyranka, Kazimierza Wielkiego, J. Kusoci\u0144skiego, Mo\u015bciska i Niepodleg\u0142o\u015bci (cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142nocno-wschodnia). W latach 2003-2012 wykonano szereg prac remontowych. Opr\u00f3cz realizacji standardowego programu gimnazjum uczestniczy\u0142o w projektach: \u201eUczniowie z klas\u0105\u201d i M\u0142odzie\u017cowa Akcja Obywatelska \u201e20 lat Wsp\u00f3lnie\u201d. W 2003 r. otrzyma\u0142o tytu\u0142 \u201eSzko\u0142a z klas\u0105\u201d, a w I Podkarpackim Konkursie \u201eWitryna internetowa mojej szko\u0142y\u201d pod patronatem Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie uzyska\u0142o wyr\u00f3\u017cnienie za stron\u0119 internetow\u0105 szko\u0142y. Ponadto m\u0142odzie\u017c wielokrotnie wygrywa\u0142a lub zajmowa\u0142a dru\u017cynowo i indywidualnie czo\u0142owe miejsca w wojew\u00f3dzkich zawodach w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach sportowych, g\u0142\u00f3wnie w pi\u0142ce no\u017cnej, p\u0142ywaniu i lekkoatletyce. Szczeg\u00f3lnym sukcesem by\u0142o zdobycie I miejsca w Mi\u0119dzynarodowym Turnieju Pi\u0142ki No\u017cnej w Delbruk (Niemcy). Osi\u0105gni\u0119ciem indywidualnym ucznia Przemys\u0142awa \u017burawskiego by\u0142o wywalczenie z\u0142otego medalu i tytu\u0142u mistrza Polski junior\u00f3w w klasie S5B i srebrnego medalu w klasie S1A podczas Mistrzostw Polski Modeli Kosmicznych w Lisich Katach ko\u0142o Grudzi\u0105dza (12-14 VI 2015 r.). Po wprowadzeniu zmian wynikaj\u0105cych z Ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.\u00a0 – Prawo o\u015bwiatowe, Gimnazjum nr 1, jako odr\u0119bna plac\u00f3wka o\u015bwiatowa, przesta\u0142o istnie\u0107 od 1 IX 2017 r., a dwie funkcjonuj\u0105ce klasy gimnazjalne (dwa roczniki) zosta\u0142y w\u0142\u0105czone w struktur\u0119 organizacyjn\u0105 Szko\u0142y Podstawowej nr 6 z Oddzia\u0142ami Integracyjnymi i Sportowymi w Mielcu. Ostatnie klasy gimnazjalne opu\u015bci\u0142y szko\u0142\u0119 po roku szkolnym 2018\/2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektor:<\/strong>\u00a0Wies\u0142awa Korze\u0144 (1999-2016), El\u017cbieta Wo\u0142oszyn (2016-2017).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wicedyrektorzy:<\/strong> Jadwiga Rajpold (2000-2007), Bogus\u0142awa Kaszczyszyn (2001-2002), Anna Ungeheuer (2002-2015). W zwi\u0105zku ze zmniejszaj\u0105c\u0105 si\u0119 liczb\u0105 oddzia\u0142\u00f3w od 1 IX 2015 r. zlikwidowano funkcj\u0119 wicedyrektora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Grono pedagogiczne w latach 1999-2018:<\/strong>\u00a0Ewa Aleksiej, ks. Andrzej Bajorek, Joanna Barna\u015b, Bernadetta Betlej, Ewa Bialic, Anna Bogusiak, Marzena Buka\u0142a, Katarzyna Che\u0142mikowska, Ewa Czeczot, Monika \u0106wiok, Justyna Dyka-Szyma\u0144ska, Marek Dziedzicki, Monika Filip, ks. Przemys\u0142aw Gabik, Krzysztof Gil, Ma\u0142gorzata Go\u0142\u0119biowska, Anna Gonet, Agata Graniczka, Zbigniew Hariasz, ks. Henryk Homoncik, Izydor Ingram, Iwona Jagodzi\u0144ska, Alicja Jasi\u0144ska, Ma\u0142gorzata Ja\u015bkiewicz, Bogus\u0142awa Kaszczyszyn, Ma\u0142gorzata Kisiel, Izabela Klaus, Ewa K\u0142oda, ks. Mareak Kluz, ks. Maciej Knapik, ks. Henryk Ko\u0142odziej, Urszula Kozik, Marta Kozio\u0142, Tadeusz Kr\u0119pa, Ewa Kr\u00f3l, Dagmara Ksi\u0105\u017cek, ks. Stanis\u0142aw Kurczab, Monika Kuro\u0144, Janina Kusak, Jolanta Kusek, Piotr Kusek, Ilona Ku\u015bnierz-Krawiec, Katarzyna Kuzara, ks. Pawe\u0142 Laska, ks. S\u0142awomir Lech, Ewa Lubera, Alicja \u0141azorko, Piotr \u0141azorko, Monika Malak, Anna Ma\u0142odzi\u0144ska-Witwicka, Edyta Martela, Mariusz Mazur, Halina Moll, Agnieszka Mrozik, ks. Bart\u0142omiej Musia\u0142, Danuta Muszy\u0144ska, Lidia Ochalik, Krystyna Oskroba, Janusz Pacholec, Alina Pietras, Rafa\u0142 Pod\u0142aszczyk, El\u017cbieta Pogoda, Maria Pogoda, Janina Pozna\u0144ska-Kusak, Lidia Py\u017a, Jadwiga Rajpold, Marta Rumszewicz, Katarzyna Sasor, ks. Grzegorz Skalniak, Ewa Skalska, Anna S\u0142owik, Konrad S\u0142upski, Wojciech Snopkowski, Monika So\u0142ek, ks. Zbigniew Stabrawa, Urszula Styga, Bo\u017cena Switek, Jaros\u0142aw Szczerba, Bernadetta Szatkowska, Jaros\u0142aw Szczerba, Anna Szkolak, Oliwia Sztaba, Agnieszka Szumilas, Ma\u0142gorzata Taran, Lilianna Tr\u0119bska, Ma\u0142gorzata Trzpis, Ma\u0142gorzata Tyniec, Anna Ungeheuer, Agnieszka Uzar, Ma\u0142gorzata Weso\u0142owska, Ma\u0142gorzata Wiech, ks. Bogdan Wi\u0105cek, Jolanta Wieczerzak, Anna Wilk, Jolanta Wilk, Monika Wojtuszewska, Ma\u0142gorzata Woli\u0144ska, Barbara W\u00f3jcik, Agnieszka Wro\u0144ska, Ewelina Zi\u0119ba, Karolina Ziobro\u0144, Ma\u0142gorzata Ziobro\u0144, El\u017cbieta \u017buchowska-Pezda.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM NR 2<\/strong>, publiczna szko\u0142a ponadpodstawowa utworzona Uchwa\u0142\u0105 Nr V\/35\/99 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 25 lutego 1999 r., za\u0142o\u017cona z dniem 1 IX 1999 r. w Mielcu przy ul. Grunwaldzkiej 7 (wcze\u015bniej mie\u015bci\u0142a si\u0119 tam Szko\u0142a Podstawowa Nr 7). Obw\u00f3d szko\u0142y obj\u0105\u0142 tereny osiedli: M. Kopernika, Niepodleg\u0142o\u015bci (cz\u0119\u015b\u0107 po\u0142udniowo-zachodnia), Wolno\u015bci i S. \u017beromskiego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sukcesy:<\/strong> * 2001\/2002 \u2013 nagroda g\u0142\u00f3wna w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eNa wsp\u00f3lnej ziemi\u201d (organizator: Fundacja Shalom i Towarzystwo Spo\u0142eczno-Kulturalne \u017byd\u00f3w w Polsce pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej), * 2002\/2003 \u2013 zdobycie Znaku Jako\u015bci Interkl@sa, 3 miejsce w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eSuper Szko\u0142a\u201d (pod patronatem marsza\u0142ka Sejmu RP Marka Borowskiego), zdobycie certyfikatu \u201eSzko\u0142a z Klas\u0105\u201d (akcja pod patronatem Prezydenta RP Aleksandra Kwa\u015bniewskiego). W latach 2001-2009 wykonano liczne prace remontowe obiekt\u00f3w szko\u0142y, w tym ocieplenie i now\u0105 elewacj\u0119 oraz remont dachu. W lecie 2010 r. oddano do u\u017cytku now\u0105 szkoln\u0105 hal\u0119 sportow\u0105 o wymiarach 46,5 m x 25 m x 9 m. Poza programow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 dydaktyczno-wychowawcz\u0105 realizowano programy wsp\u00f3\u0142finansowane przez Uni\u0119 Europejsk\u0105: \u201eE-Akademia Przysz\u0142o\u015bci\u201d \u2013 program rozwijania kompetencji kluczowych ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem nauk matematyczno-przyrodniczych, technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT), j\u0119zyk\u00f3w obcych i przedsi\u0119biorczo\u015bci, \u201eSzko\u0142a Odkrywc\u00f3w Talent\u00f3w\u201d \u2013 projekt og\u00f3lnopolski, \u201eR\u00f3wnaj do najlepszych\u201d \u2013 program optymalizacji pracy z uczniem szczeg\u00f3lne uzdolnionym w kierunkach matematyczno-przyrodniczych, a tak\u017ce programy szkolne, dofinansowane ze \u015brodk\u00f3w pa\u0144stwowych: \u201eWiedza i umiej\u0119tno\u015bci drog\u0105 do lepszej przysz\u0142o\u015bci\u201d i \u201eK\u0142usem do zdrowia\u201d \u2013 oba w ramach krajowego \u201eProgramu wyr\u00f3wnywania szans edukacyjnych dzieci i m\u0142odzie\u017cy\u201d. Wa\u017cniejsze sukcesy dru\u017cynowe po 2003 r.: *Konkursy mi\u0119dzynarodowe: IV miejsce w Europie w konkursie Green Week na film ekologiczny organizowanym przez European Schoolnet w Brukseli, Laureat konkursu Become a Member of the European Parlament \u201eZosta\u0144 europos\u0142em\u201c, Laureat XII edycji Europejskiego Konkursu Szkolnego – 2003 \u201eEuropa w szkole\u201d, 2 x III miejsce w konkursie \u201eFlagi planety Ziemi\u201d w kategorii plastycznej i grafiki komputerowej (org. Europen Schoolnet Bruksela, 2004), I miejsce w Polsce w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Astronomicznym \u2013 2005, V miejsce w mi\u0119dzynarodowym internetowym konkursie \u201eJoin Multimedia \u2013 2004\u201d (org. Firma Siemens w Monachium), laureat w mi\u0119dzynarodowym konkursie \u201eKangur matematyczny\u201d, wyr\u00f3\u017cnienie w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Plastycznym \u201eFrida Kahlo\u201d, wyr\u00f3\u017cnienie w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Plastycznym \u201eWielcy znani i nieznani, Gustaw Klimt \u2013 secesyjny wizjoner\u201d. *Konkursy og\u00f3lnopolskie: \u201eSrebrny Znak Jako\u015bci Interklasa 2003 i 2005\u201d, miejsce w Og\u00f3lnopolskim Konkursie dla m\u0142odzie\u017cy gimnazjum i szk\u00f3\u0142 \u015brednich Britih Council, I miejsce w OK \u201eNa najlepsz\u0105 szkoln\u0105 witryn\u0119 portalu Edussek\u201d w lutym 2005 r. i kwietniu 2006 r., I miejsce w OK \u201eBritih Council www. PupilpowerCompetition, II miejsce w OK \u201eDrogi do niepodleg\u0142o\u015bci Polski w XX w\u201d, II miejsce w OK \u201eFolklor mojego regionu \u2013 2004\u201d, laureat i III miejsce strony www biblioteki szkolnej w OK Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich i OK \u201ePoka\u017c swoj\u0105 dobr\u0105 stron\u0119\u201d, I miejsce w OK Recenzenckim \u201eJesie\u0144 z magi\u0105\u201d w kategorii plastycznej i grafiki komputerowej, III miejsce w Festiwalu Film\u00f3w Szkolnych \u201eSpotkania Filmowe M\u0142odych Europejczyk\u00f3w\u201d, G\u0142\u00f3wna nagroda w VIII Turnieju Satyry im. Ignacego Krasickiego \u201eO z\u0142ot\u0105 szpil\u0119 \u2013 2005\u201d, laureat OK historycznego \u201eLosy \u017co\u0142nierza i dzieje or\u0119\u017ca polskiego w latach 1922-1945\u201d, laureat OK plastycznego \u201eNa wsp\u00f3lnej ziemi \u2013 2004\u201d (zespo\u0142owo i indywidualnie), fina\u0142 OK \u201eModernizacja Roku 2003\u201d, II i IV miejsca dla I i II dru\u017cyny w Og\u00f3lnopolskim Konkursie Odyseja Umys\u0142u w Gda\u0144sku (2011). Ponadto w konkursach przedmiotowych na szczeblu wojew\u00f3dzkim uczniowie uzyskali kilkadziesi\u0105t tytu\u0142\u00f3w laureat\u00f3w i finalist\u00f3w. Liczne osi\u0105gni\u0119cia i utrzymuj\u0105cy si\u0119 wysoki poziom pracy dydaktyczno-wychowawczej Gimnazjum sprawi\u0142y, \u017ce w\u0142adze o\u015bwiatowe i samorz\u0105dowe przyzna\u0142y mu Certyfikat e-Szko\u0142y Kompetencji Kluczowych i szereg tytu\u0142\u00f3w, m.in. SuperSzko\u0142a, Szko\u0142a Odkrywc\u00f3w Talent\u00f3w, Szko\u0142a Przyjazna Utalentowanym Uczniom (2010, 2011, 2012, 2014, 2016), Nowatorska Szko\u0142a (2010) i Nieprzeci\u0119tna Szko\u0142a (2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2014, 2015), Szko\u0142a z Klas\u0105, Interklasa, „Europa w Szkole”, „W drodze do Londynu”. W 2015 r. Gimnazjum nr 2 zaj\u0119\u0142o 2. miejsce w wojew\u00f3dzkim rankingu gimnazj\u00f3w w realizacji \u201eProgramu stypendialnego dla uczni\u00f3w szczeg\u00f3lnie uzdolnionych z terenu wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w latach 2007- 2015\u201d. Po wprowadzeniu zmian wynikaj\u0105cych z\u00a0Ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo o\u015bwiatowe,<\/em>\u00a0Gimnazjum nr 2, jako odr\u0119bna plac\u00f3wka o\u015bwiatowa, przesta\u0142o istnie\u0107 od 1 IX 2017 r., a funkcjonuj\u0105ce klasy gimnazjalne\u00a0 (dwa roczniki) zosta\u0142y w\u0142\u0105czone w struktur\u0119 organizacyjn\u0105 Szko\u0142y Podstawowej nr 7 z Oddzia\u0142ami Gimnazjalnymi w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektor:<\/strong>\u00a0Ma\u0142gorzata Wac\u0142awska (1999-2017); wicedyrektorzy: Teresa Zieli\u0144ska (2000-2014), Halina Kubica (2001-2017).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Grono pedagogiczne w latach 1999-2018:<\/strong> ks. Tomasz Abram, Ma\u0142gorzata Ambro\u017cy, Aneta Antonik-\u0141azarz, Maciej Banecki, ks. Andrzej Basiaga, Alicja Bednarczyk, Barbara Bednarz-Konrat (pedagog), Ewelina Betleja, Ewa Bialic, Iwona Bia\u0142ek, Danuta B\u0142ach, Ewa Bo\u017cek, Anna Boicetta, Ewa Bry\u0142a, Marzena Buka\u0142a, ks. Marian Che\u0142mecki, Stanis\u0142awa Chmielowiec, Grzegorz Cibicki, S\u0142awomir Cisi\u0144ski, El\u017cbieta Czaja, Ewa Czeczot, Marzena Czubecka, Olga \u0106wik, Barbara Dobrowolska, Piotr Dobrowolski, Jadwiga Dro\u017cd\u017cowska, Ewa Dworkiewicz, Dorota Dzija, Anna Foltman, Zdzis\u0142aw Frankiewicz, Aleksandra Frysztak, Krzysztof Gil, El\u017cbieta Gmyrek, Barbara G\u00f3ral-Kozio\u0142, Renata G\u00f3rka, Rafa\u0142 Gromny, Piotr Grzesik, Anna Hapta\u015b, Katarzyna Hudela, Halina Jakubowska, Anna Janik, ks. Edward Janikowski, Krystyna Januszewska -Podp\u0142omyk, Ma\u0142gorzata Ja\u015bkiewicz, Jakub Jurek, Robert Kagan, Joanna Kamuda, Urszula Kapu\u015bci\u0144ska-Kopacz, Maciej Karasi\u0144ski, Edyta Karnasiewicz, El\u017cbieta Kasza, Bogus\u0142awa Kaszczyszyn, ks. Marcin Kawa, Bernadeta Kilian, Grzegorz Kipa, Ma\u0142gorzata Kisiel, ks. Piotr Kluza, Katarzyna Kmie\u0107, ks. Maciej Knapik, Urszula Ko\u015bla, Barbara Kozik, Marek Koz\u0142owski, \u0141ukasz Ko\u017alik,\u00a0 Piotr Krempa, Bogus\u0142awa Krupi\u0144ska, ks. Robert Krzyszkowski, Halina Kubica, Anna Kud\u0142a, Joanna Lejko, El\u017cbieta Lewandowska, El\u017cbieta Lodarska, Teresa Lorek, Ewa Lubera, Krzysztof \u0141apa, Ilona \u0141epska, Bartosz Machnik, Alicja Malczy\u0144ska, Maria Ma\u0142ysz, Edyta Martela, Alina Martyka, ks. J\u00f3zef Mas\u0142o\u0144, Anna M\u0105dry, Sylwia Mi\u0119ko\u015b, Zbigniew Modras, Dariusz Momot, ks. Mariusz Mucha, ks. Bart\u0142omiej Musia\u0142, Anna Nar\u00f3g, Robert Nie\u0107, Maria Nowakowska, Tomasz Nowakowski, Ma\u0142gorzata Oleksiak, Bogus\u0142aw Omiotek, Katarzyna Pacholec, Bo\u017cena Paj\u0105k, Urszula Pezda, Alina Pier\u00f3g, Alina Pietras, Anna Pi\u0119ko\u015b, Zenon Polak, Lucyna Przyby\u0142o, ks. Tomasz R\u0105pa\u0142a, Grzegorz Rokosz,\u00a0\u00a0Joanna Rusek, Izabela Rutkowska, ks. Piotr Siemek, Gra\u017cyna Skowron,\u00a0 \u00a0Joanna Skowron, Anna Skuci\u0144ska, Barbara Smoli\u0144ska, Wojciech Snopkowski, Mariusz Sosi\u0144ski, Kazimiera Sowa, Alicja Stachura-Malczy\u0144ska, Marta Stalec, Marta Strycharz,\u00a0\u00a0ks. S\u0142awomir Szyszka, ks. Kazimierz \u015awi\u0119tek, Barbara Trybulec, Barbara Tylec, Wies\u0142aw Wa\u0142ek, Marek Weso\u0142owski, Beata Wi\u0105cek, Jolanta Wieczerzak, Dorota Wieczorek, Robert Wieczorek, ks. Bogdan Wi\u0119cek, Anna Wilk, Danuta Wilk, Irena Wilk, Pawe\u0142 W\u0142ad, Bogus\u0142awa Wojdon-Krupi\u0144ska, Monika Wojtuszewska, Irena Wo\u0142oszyn, Kazimierz Wo\u0142oszyn, Barbara W\u00f3jcik, Alicja W\u00f3jtowicz, Agnieszka Wro\u0144ska, Agata Wr\u00f3blewska, Monika Wyst\u0119pek,\u00a0 Monika Zarzyczna-Saja (pedagog), Wies\u0142aw Zieli\u0144ski, ks. Wies\u0142aw Znamierowski, Maciej Zubrzycki,\u00a0 i Krystyna \u017buczek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM NR 3<\/strong>, publiczna szko\u0142a ponadpodstawowa utworzona Uchwa\u0142\u0105 Nr V\/38\/99 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 25 lutego 1999 r., za\u0142o\u017cona z dniem 1 IX 1999 r. w Mielcu przy ul. Ta\u0144skiego 3 (wcze\u015bniej mie\u015bci\u0142a si\u0119 tam Szko\u0142a Podstawowa Nr 8). R\u00f3wnocze\u015bnie Uchwa\u0142\u0105 Nr V\/39\/99 Rady Miejskiej z dnia 25 lutego 1999 r. po\u0142\u0105czono V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. st. sier\u017c. pilota Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego i Gimnazjum Nr 3 w Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych Nr 1 im. st. sier\u017c. pilota Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego. Obw\u00f3d Gimnazjum Nr 3 obj\u0105\u0142 tereny osiedli: Borek, J. Kili\u0144skiego, T. Ko\u015bciuszki, Lotnik\u00f3w, Rzoch\u00f3w i Wojs\u0142aw (cz\u0119\u015b\u0107 pomi\u0119dzy torami kolejowymi i Wis\u0142ok\u0105).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektor ZSO Nr 1:<\/strong> Leszek Szelc (do 31 VIII 2001 r.), Zbigniew Zieli\u0144ski (wicedyrektor do 31 VIII 2001, dyrektor 2001 – 2016), Jacek Wi\u015bniewski (2016 – 2018), Joanna G\u0142adyszewska (2018 – nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wicedyrektorzy:<\/strong> Maria Kolasa, Ma\u0142gorzata El\u017cbieta Herchel, Mariusz \u0141ukaszek, Aurelia Skarbek-Kokoszka, Jacek Wi\u015bniewski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Grono pedagogiczne (do 2018 r.):<\/strong> Magdalena Bara, Wac\u0142aw Barszcz, Helena Bauer, Dorota B\u0105k, Gra\u017cyna Bezak, Halina Bia\u0142ek, Marta B\u0142achowicz, Anna Bryk, Barbara Bukowy, Maciej Chlebowski, Wies\u0142awa Cyran, Agnieszka Czepi\u017cak, Pawe\u0142 \u0106wi\u0119ka, Piotr Dobrowolski, Ewa Domaga\u0142a, ks. Krzysztof Duda, ks. Stanis\u0142aw Duda, Jolanta Dudzik, Piotr Durak, Ewa Dygdo\u0144, Renata Dziewit, Wies\u0142aw Dziewit, Aneta Dziubi\u0144ska, Aneta Filas, Agnieszka Gardulska, Zbigniew Giza, Joanna G\u0142adyszewska, Ma\u0142gorzata G\u00f3rska, Agata Graniczka, Bogdan Grochocki, El\u017cbieta Grzegorczyk, Ewa Hajda\u015b, Ma\u0142gorzata Maria Herchel, Marta Horeczy, Agnieszka Iskra, Barbara Iwanicz, Krystyna Jakubowicz, Krystyna Januszewska-Podp\u0142omyk, Anna Jasi\u0144ska, Ma\u0142gorzata Kaczor, Zbigniew Ka\u0144czugowski, Halina Kara\u015b, Anna K\u0142odowska, Edward Kocia\u0144ski, Urszula Kolano, Anna Kopci\u0144ska, Anna Korycka-Lutak, Maciej Koszty\u0142a, Anita Krazi\u0144ska, Jolanta Kr\u0119pa, Anita Kuczewska, Sylwia Le\u015bniowska-Szczerba, Iwona Litwi\u0144ska-Robak, Mariusz \u0141ukaszek, Adriana Maziarska, Antoni Maziarski, Agnieszka Michna, Przemys\u0142aw Michna, Zbigniew Modras, Joanna Morytko, El\u017cbieta Mysi\u0144ska, ks. Dariusz Nawalaniec, ks. Andrzej Nowak, Katarzyna Nowi\u0144ska-Furdyna, Sylwia Ob\u0142udek, ks. Krzysztof Olszak, Miros\u0142awa Or\u0142owska, Joanna P\u0119cak (pedagog), Henryk Pietrzak, Anna Pi\u0119ko\u015b, Ewa Podg\u00f3rska, Robert Podg\u00f3rski, Lucyna Przyby\u0142o, El\u017cbieta Roman, Izabela Rutkowska, \u0141ukasz Rybak, Jadwiga Rysiak, Sebastian Saja, El\u017cbieta Siwecka, Aurelia Skarbek-Kokoszka, Jolanta Skotnicka, Tadeusz Skowron, Gra\u017cyna Skorbecka, Lidia S\u0142owik, Tomasz Sondej, Wies\u0142aw Stawicki, Teresa Stopa, Agnieszka Stra\u017c, Jolanta Strycharz, El\u017cbieta Stycze\u0144, Krystyna Sumiec, Zygmunt Sumiec, Edyta Szczur, Dorota Szyma\u0144ska-Bar, Zbigniew Szyma\u0144ski, Dorota \u015awist, Grzegorz Tychanowicz, S\u0142awomir Wa\u0142ek, Bartosz Warzecha, Ma\u0142gorzata Wery\u0144ska, Barbara Wilczy\u0144ska, Jolanta Wit-Dutkiewicz, Jacek Wi\u015bniewski, Jolanta Witek, Irena Wo\u0142oszyn, Izabela Woszczy\u0144ska, Agnieszka Zaj\u0105czkowska, Karol Zarzyczny, Zbigniew Zieli\u0144ski, Karolina Ziobro\u0144, Beata Zubiel, Adam \u017bala, Anna \u017bar\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sukcesy:<\/strong>\u00a0*2001\/2002 \u2013 Laureat Og\u00f3lnopolskiego Konkursu \u201eDo Wolnej Polski\u201d, *10 X 2003 r. \u2013 Certyfikat \u201eSzko\u0142a z Klas\u0105\u201d (akcja pod patronatem Prezydenta RP Aleksandra Kwa\u015bniewskiego).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Po wprowadzeniu zmian wynikaj\u0105cych z\u00a0Ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo o\u015bwiatowe,<\/em>\u00a0Gimnazjum nr 3 przesta\u0142o istnie\u0107 od 1 IX 2017 r., a funkcjonuj\u0105ce klasy gimnazjalne\u00a0 (dwa roczniki) pozosta\u0142y w\u0142\u0105czone w strukturze organizacyjnej Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 nr 1 im. st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIMNAZJUM NR 4<\/strong>, publiczna szko\u0142a ponadpodstawowa utworzona Uchwa\u0142\u0105 Nr V\/40\/99 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 25 lutego 1999 r., za\u0142o\u017cona z dniem 1 IX 1999 r. w Mielcu przy ul. \u0141\u0105kowej 6 (w cz\u0119\u015bci obiekt\u00f3w Szko\u0142y Podstawowej Nr 13). Obw\u00f3d szko\u0142y obj\u0105\u0142 tereny osiedli: Dziubk\u00f3w, Smoczka i W. Szafera (cz\u0119\u015b\u0107 pomi\u0119dzy torami kolejowymi i ul. Wolno\u015bci). W roku 2005 wesz\u0142a w sk\u0142ad Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 nr 2 w Mielcu. W latach 2001-2019 otrzyma\u0142a og\u00f3lnopolskie, kuratoryjne i miejskie tytu\u0142y: \u201eSzko\u0142a odkrywc\u00f3w talent\u00f3w\u201d, \u201eSzko\u0142a z Klas\u0105\u201d, \u201eSzko\u0142a bez Korepetycji\u201d, \u201eSzko\u0142a bez Przemocy\u201d i \u201eSzko\u0142a Przyjazna Utalentowanym Uczniom\u201d (2010, 2012, 2013, 2014, 2017, 2018), „Nieprzeci\u0119tna Szko\u0142a Miasta Mielca” (2010, 2013, 2016, 2017, 2018, 2019). W latach 2004-2014 zrealizowano w szkole trzy projekty edukacyjne w ramach programu „Uczenie si\u0119 przez ca\u0142e \u017cycie – Comenius” pod patronatem Unii Europejskiej, polegaj\u0105ce na wsp\u00f3\u0142pracy szk\u00f3\u0142 z r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w europejskich. Nauczyciele i uczniowie uczestniczyli w wizytach roboczych u partner\u00f3w z Estonii, Finlandii, Francji, Hiszpanii, \u0141otwy, Rumunii, Turcji, Walii i W\u0142och. W roku szkolnym 2006\/2007 zrealizowano szkolny projekt j\u0119zykowy Socrates Comenius pod tytu\u0142em: „Parki narodowe jako nasze bogactwo naturalne i kulturowe” we wsp\u00f3\u0142pracy ze szko\u0142\u0105 partnersk\u0105 z Turcji. Ponadto prowadzono zaj\u0119cia w ramach projektu „Edukacja przez Szachy w Szkole”. Po wprowadzeniu zmian wynikaj\u0105cych z\u00a0Ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo o\u015bwiatowe,<\/em>\u00a0Gimnazjum nr 4, przesta\u0142o istnie\u0107 od 1 IX 2017 r., a funkcjonuj\u0105ce klasy gimnazjalne\u00a0 (dwa roczniki) zosta\u0142y w\u0142\u0105czone w struktur\u0119 organizacyjn\u0105 Szko\u0142y Podstawowej nr 13 w Mielcu. Ostatnie klasy gimnazjalne opu\u015bci\u0142y szko\u0142\u0119 w roku szkolnym 2018\/2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektor:<\/strong>\u00a0Andrzej Bry\u0142a (1999-2010), Teresa Lechoci\u0144ska-Ciupa (2010-2018).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wicedyrektorzy:<\/strong>\u00a0Kazimierz Wo\u0142oszyn (1999-2009),Teresa Lechoci\u0144ska-Ciupa (2000-2010), Beata Machnik-Babula (2010-2018).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Grono pedagogiczne (1999-2019):<\/strong>\u00a0Urszula Bar, Ma\u0142gorzata Brach, Dorota Buczek-Kolanko, Sylwester Czekaj, Teresa Czekaj, Katarzyna D\u0105bek, Bogumi\u0142 Drewniak, Krystyna Dziekan, Grzegorz Fija\u0142kowski, Zdzis\u0142aw Frankiewicz, Maria Greczka, Joanna Grzebyk, Zofia Ho\u0142ojuch, Irena Jastrz\u0105b, Wiktor Je\u017c, Robert Kagan, Lucyna Kalkowska, El\u017cbieta Kapa\u0142a, Robert Karnasiewicz, Grzegorz Kipa, Marek Koz\u0142owski, Piotr Kusek, Beata Machnik-Babula, Alina Martyka, ks. Piotr M\u0105czka, Bogus\u0142awa Michalcewicz, Katarzyna Misiak, Zofia Moskal, Ewelina Niedba\u0142a, Henryk Pokrzywi\u0144ski, Ma\u0142gorzata Pazdro, Ma\u0142gorzata Przyby\u0142o, Barbara Pyrz, Ewelina Rad\u0142owska, Ma\u0142gorzata Robak, Barbara Rokosz, Ewa Rzeszutek, Ma\u0142gorzata Siry, Jadwiga S\u0142onina, Krystyna Sumiec, Jaros\u0142aw Surowiec, Miros\u0142awa Szypu\u0142a, Agata Tarczo\u0144, Witold Targosz, Ewa Tkaczyk, Barbara Tutro, Zofia Tychanowicz, Maria Tyczy\u0144ska, Grzegorz Wawrzy\u0144ski, Joanna Wiatrak, El\u017cbieta Wi\u0105cek, Barbara Wojciechowska, Waldemar Wojciechowski, Helena Wolska, Miros\u0142awa Wydro,Aldona Zbrzezny, Bogus\u0142awa Zieli\u0144ska, Wies\u0142aw Zieli\u0144ski, Ewa Ziemba-Z\u0105bek, Agata \u017bak i Iwona \u017bola.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wykaz nauczycieli nie wymienionych i ze zmianami w nazwiskach) znajduje si\u0119 w opisie has\u0142a ZESP\u00d3\u0141 SZK\u00d3\u0141 NR 2.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sukcesy zespo\u0142owe:<\/strong>*2001\/2002 \u2013 Wyr\u00f3\u017cnienie w finale Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Interdyscyplinarnego \u201eLiga XXI wieku\u201d, 2. miejsce w VII Og\u00f3lnopolskich Zawodach M\u0142odzie\u017cy Szkolnej\u00a0w Obs\u0142udze Komputer\u00f3w;* 2002\/2003 \u2013 Udzia\u0142 w finale Og\u00f3lnopolskiego Konkursu \u201eEuroQuiz\u201d w Warszawie. *2002 r. i 2004 r. – mistrzostwo Polski w Gimnazjadzie w unihokeju dziewcz\u0105t; *2006\/2007 – 1. miejsce w Mi\u0119dzynarodowym Karpackim Konkursie Informatycznym; *2010 r.: 1. miejsce w Mielcu pod wzgl\u0119dem najwi\u0119kszej liczby laureat\u00f3w i finalist\u00f3w konkurs\u00f3w przedmiotowych organizowanych przez Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie; *2013 r.: 2. miejsce w woj. podkarpackim w\u015br\u00f3d szk\u00f3\u0142 z najwi\u0119ksz\u0105 liczb\u0105 laureat\u00f3w konkurs\u00f3w przedmiotowych i tytu\u0142 \u201eSzko\u0142a Przyjazna Utalentowanym Uczniom\u201d przyznany przez Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sukcesy indywidualne (kuratoryjne konkursy przedmiotowe):<\/strong>\u00a0*2003\/2004 – 12 tytu\u0142\u00f3w laureata (L) i finalisty (F), w tym Emil \u017bola – 3xL i tytu\u0142 Najlepszy Gimnazjalista Mielca; *2004\/2005 – 3 L + 4 F; *2005\/2006 – 2 L + 3 F; *2006\/2007 – 6 L + 13 F; *2007\/2008 – 3 L + 7 F; *2008\/2009 – 5 L + 12 F; *2009\/2010 – 6 L + 7 F, w tym Szymon Szantula 2xL i tytu\u0142 Najlepszy Gimnazjalista Mielca; *2010\/2011 – 3 L + 8 F; *2011\/2012 – 6 L + 6 F, w tym Konrad Snopkowski – 4xL i tytu\u0142 Najlepszy Ucze\u0144 z Powiatu Mieleckiego z nagrod\u0105 Podkarpackiego Stowarzyszenia Samorz\u0105d\u00f3w Terytorialnych dla najzdolniejszej m\u0142odzie\u017cy Podkarpacia ; *2012\/2013 – 11 L + 10 F, w tym Agnieszka Truniarz – 4xL i tytu\u0142 Najlepszy Gimnazjalista Mielca; *2013\/2014 – 8 L + 16 F; *2014\/2015 – 9 L + 16 F, w tym Aleksandra Snopkowska – 5xL i tytu\u0142 Najlepszy Gimnazjalista Mielca, Ireneusz Tomczyk – 3xL; *2015\/2016 – 7 L + 8 F, w tym Kacper Kozd\u0119ba – 3xL; *2016\/2017 – 13 L + 14 F, w tym Natalia Ha\u0142ata – 3xL; *2017\/2018 – 7 L + 10 F, w tym Micha\u0142 Su\u0142ek – 3xL; *2018\/2019 – 15 L + 13 F, w tym Micha\u0142 Su\u0142ek – 4xL i tytu\u0142 Najlepszy Ucze\u0144 Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego w roku szkolnym 2018\/2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

GIZA J\u00d3ZEFA STANIS\u0141AWA (z domu CZW\u00d3RN\u00d3G)<\/strong>, urodzona 20 IV 1933 r. w Tarnowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Anny z domu Schab. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwow\u0105 \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 Nr 2 w Tarnowie i zdoby\u0142a kwalifikacje zawodowe I stopnia w zakresie modniarskim. W 1952 r. przyby\u0142a do Mielca i zorganizowa\u0142a w\u0142asn\u0105 pracowni\u0119 kapeluszy. Pocz\u0105tkowo ulokowa\u0142a j\u0105 przy Rynku, a w po\u0142owie lat 80. przenios\u0142a do lokalu przy ul. 1 Maja (p\u00f3\u017aniej ul. Legion\u00f3w) i tam prowadzi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. Od pocz\u0105tku istnienia firmy wytwarza\u0142a kapelusze damskie w\u0142asnor\u0119cznie i wed\u0142ug w\u0142asnych projekt\u00f3w. Oryginalno\u015b\u0107 i niepowtarzalno\u015b\u0107 wyrob\u00f3w zapewni\u0142a jej popularno\u015b\u0107 i liczne klientki. Wyrazem uznania dla umiej\u0119tno\u015bci producentki i jako\u015bci jej kapeluszy by\u0142o przyznanie dyplomu mistrzowskiego przez Izb\u0119 Rzemie\u015blnicz\u0105 w Rzeszowie (3 II 1964 r.). Od 1952 r. jest cz\u0142onkiem Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a licznymi odznakami resortowymi, m.in. Medalem \u201eZa zas\u0142ugi dla polskiego rzemios\u0142a\u201d. Zmar\u0142a 5 XII 2021 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GIZA ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 25 V 1954 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z domu Czw\u00f3rn\u00f3g. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matura w 1974 r. Od 1965 r. trenowa\u0142 koszyk\u00f3wk\u0119 w Stali Mielec, ale po roku przeszed\u0142 do m\u0142odzie\u017cowej grupy siatkarskiej MKS Stal i wywalczy\u0142 w tym zespole szereg licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w: tytu\u0142 mistrza Polski m\u0142odzik\u00f3w (1970 r.), mistrzostwo Polski w pionie Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego (1971 r.), wicemistrzostwo Polski junior\u00f3w (1972 r.) i br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski junior\u00f3w (1973 r.). Od 1971 r. gra\u0142 w I dru\u017cynie Stali Mielec, kt\u00f3ra w sezonie 1971\/1972 awansowa\u0142a do I ligi, a w sezonie 1972\/1973 zdoby\u0142a 4. miejsce w I lidze. W 1969 r. zosta\u0142 powo\u0142any do kadry narodowej junior\u00f3w, a od 1971 r. wyst\u0119powa\u0142 w pierwszym sk\u0142adzie reprezentacji Polski junior\u00f3w i zdoby\u0142 z ni\u0105 m.in.: wicemistrzostwo Europy (Barcelona, 1971 r.), br\u0105zowy medal na Turnieju Przyja\u017ani (Halle, 1972 r.) i 2. miejsce w turnieju siatk\u00f3wki w ramach X Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Berlinie (1973 r.). W 1973 r. powo\u0142any zosta\u0142 do szerokiej kadry narodowej senior\u00f3w, ale nie zagra\u0142 w oficjalnych meczach I reprezentacji Polski. Po maturze podj\u0105\u0142 studia na Politechnice w Cz\u0119stochowie i przez sezon 1974\/1975 gra\u0142 w zespole AZS Cz\u0119stochowa (II liga). W nast\u0119pnym roku akademickim przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do AWF w Gda\u0144sku i wyst\u0119powa\u0142 w barwach Stoczniowca Gda\u0144sk (I liga). Przed sezonem 1976\/1977 powr\u00f3ci\u0142 do Stali Mielec, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej WSK i kontynuowa\u0142 studia na AWF w Warszawie. W 1977 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do kolejnego awansu Stali, ale w sezonie 1978\/1979 przysz\u0142o mu prze\u017cy\u0107 gorycz spadku do II ligi. Osobistym sukcesem by\u0142o natomiast uko\u0144czenie w 1979 r. AWF w Warszawie i uzyskanie tytu\u0142u magistra wychowania fizycznego oraz II klasy trenerskiej w siatk\u00f3wce. W latach 1979-1983 by\u0142 graj\u0105cym trenerem GKS Jastrz\u0119bie (II liga) i pracownikiem KWK \u201eBorynia\u201d w Jastrz\u0119biu. Po spadku z II ligi (1981 r.) uda\u0142o mu si\u0119 w nast\u0119pnym roku wprowadzi\u0107 zesp\u00f3\u0142 do II-ligowego grona. Pogarszaj\u0105cy si\u0119 klimat w \u015bl\u0105skim sporcie zmusi\u0142 go do rezygnacji z pracy Jastrz\u0119biu i zako\u0144czenia wyczynowej kariery sportowej. W 1983 r. ponownie powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Wojs\u0142awiu (po w\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia w granice Mielca w 1985 r. \u2013 Szko\u0142a Podstawowa Nr 10). Od 1999 r. jest nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych Nr 1 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GIZIUS KRZYSZTOF<\/strong>, mieszkaniec Mielca, jeden z wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 student\u00f3w Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w 1619 r., promowany na baka\u0142arza \u201eartium et philosophiae\u201d (nauk wyzwolonych).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GI\u017bA JAKUB<\/strong>, urodzony 26 IV 1985 r. w Bielawie, syn Stanis\u0142awa i Bogus\u0142awy z domu Moskwa. Treningi lekkoatletyczne rozpocz\u0105\u0142 w LKS Mielec pod kierunkiem Ryszarda Jakubowskiego. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w konkurencji pchni\u0119cia kul\u0105 i przez kilku lat by\u0142 najlepszym kulomiotem – juniorem w Polsce. Osi\u0105gni\u0119cia: w 2001 r. \u2013 z\u0142oty medal w Halowych Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych w Spale (17,82 m \u2013 kula 5 kg), w 2002 r. \u2013 z\u0142oty medal w pchni\u0119ciu kul\u0105 w HMP Junior\u00f3w M\u0142odszych w Spale i z\u0142oty medal w OOM we Wroc\u0142awiu. Zwyci\u0119\u017cy\u0142 tak\u017ce, z wynikiem 19,02 m, w konkursie pchni\u0119cia kul\u0105 w \u015awiatowej Gimnazjadzie w Cean (Francja). By\u0142 cz\u0142onkiem kadry narodowej i reprezentantem Polski. W latach 2004-2012 kontynuowa\u0142 karier\u0119 sportow\u0105, osi\u0105gaj\u0105c szereg sukces\u00f3w w pchni\u0119ciu kul\u0105. *2004 r.: MPJ (Bia\u0142ystok) \u2013 z\u0142oty medal (19,82 m), M\u015aJ (Grossetto, W\u0142ochy) \u2013 srebrny medal\/wicemistrz \u015bwiata junior\u00f3w (20,05 m), 2005 r.: M\u0142odzie\u017cowe MP (Krak\u00f3w) \u2013 z\u0142oty medal (18,13 m), *2005: IV m. na HMP senior\u00f3w (Spa\u0142a), M\u0142odzie\u017cowe Mistrzostwa Europy w Erfurcie \u2013 7. miejsce (18,68 m), Akademickie MP w Poznaniu \u2013 z\u0142oty (18,43 m); *2006: HMP senior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 wicemistrz Polski (18,78 m), Akademickie MP (Warszawa) \u2013 z\u0142oty medal (18,81 m), MP senior\u00f3w (Bydgoszcz) \u2013 br\u0105zowy medal (17,97 m), M\u0142odzie\u017cowe MP (Toru\u0144) \u2013 z\u0142oty medal (18,78 m); *2007: HMP senior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 z\u0142oty medal i mistrz Polski (19,82 m), AMP (Warszawa) \u2013 z\u0142oty medal (18,60 m), MP senior\u00f3w (Pozna\u0144) \u2013 br\u0105zowy medal (19,00 m), M\u0142odzie\u017cowe Mistrzostwa Europy (Debreczyn) \u2013 z\u0142oty medal (19,87 m). Jako reprezentant Polski startowa\u0142 w Halowych Mistrzostwach Europy w Lekkoatletyce w Birmingham, ale z wynikiem 19,15 m nie zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do fina\u0142u. *2008: HMP senior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal (18,77), AMP \u2013 z\u0142oty medal (18,83 m), MP senior\u00f3w (4-6 VII, Szczecin) \u2013 srebrny medal (19,32 m), nie zakwalifikowa\u0142 si\u0119 na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie, *2009 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal (19,22), Akademickie Mistrzostwa Polski (Warszawa) \u2013 z\u0142oty medal (19,05 m); *2010 r.: Mi\u0119dzynarodowe Zawody w Halle (Niemcy): Jakub Gi\u017ca \u2013 3. miejsce w pchni\u0119ciu kul\u0105 (20,06 m \u2013 rekord \u017cyciowy), MP (Bielsko-Bia\u0142a) \u2013 srebrny medal (19,39 m), Mistrzostwa Europy (Barcelona) \u2013 10. m (19,73 m); *2011 r.: MP (Bydgoszcz) \u2013 srebrny medal (19,56 m); *2012 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal (19,55 m), MP (Bielsko-Bia\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal (19,26 m); *2013 r.: HMP (Spa\u0142a) – br\u0105zowy medal (18,52 m). W 2014 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawianie sportu z powodu powtarzaj\u0105cych si\u0119 kontuzji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GLEBY<\/strong>, stanowi\u0105 wierzchni\u0105 (zewn\u0119trzn\u0105) warstw\u0119 skorupy ziemskiej, powsta\u0142y z r\u00f3\u017cnych ska\u0142 macierzystych pod wp\u0142ywem r\u00f3\u017cnych czynnik\u00f3w zewn\u0119trznych, m.in. klimatu, wody, rze\u017aby terenu, drobnoustroj\u00f3w, ro\u015blin i zwierz\u0105t oraz gospodarki cz\u0142owieka. Na terenach zajmowanych przez Mielec wykazuj\u0105 spore zr\u00f3\u017cnicowanie pod wzgl\u0119dem gatunku, rodzaju i typologii. Cz\u0119\u015b\u0107 zachodni\u0105 miasta (tereny wzd\u0142u\u017c rzeki Wis\u0142oki) zajmuj\u0105 gleby aluwialne wsp\u00f3\u0142czesnych i starych teras\u00f3w akumulacyjnych (mady piaszczyste i piaski aluwialne, mady lekkie i ci\u0119\u017ckie). Zaliczane s\u0105 do II, III lub IV klasy bonitacyjnej. S\u0142u\u017c\u0105 jako grunty orne (Rzoch\u00f3w, Wojs\u0142aw, Borek), a ponadto znaczna ich cz\u0119\u015b\u0107 zagospodarowana jest przez Pracownicze Ogr\u00f3dki Dzia\u0142kowe \u201eRelax\u201d i \u201cSolidarno\u015b\u0107\u201d. Cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142nocno-wschodni\u0105 i wschodni\u0105 zajmuj\u0105 gleby bielicowe, kt\u00f3re rozwin\u0119\u0142y si\u0119 na piaskach gliniastych. Posiadaj\u0105 miejscami klas\u0119 III lub IV, ale nie brakuje te\u017c gleb najmniej \u017cyznych (V i VI klasa). W obni\u017ceniach terenu we wschodniej cz\u0119\u015bci miasta wyst\u0119puj\u0105 gleby b\u0142otne (torfowe). Znaczny teren w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci Mielca zajmuj\u0105 piaski suche (pozosta\u0142o\u015b\u0107 po okaza\u0142ej Wydmie Mieleckiej). Wybudowano na nich osiedle fabryczne lub zasadzono las (tereny przy Szpitalu Powiatowym, II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym i Szkole Podstawowej Nr 3, G\u00f3ra Cyranowska, tereny za Hotelem \u201ePolskim\u201d).<\/p>\r\n

GLF POLSKA Sp. z o.o., <\/strong>firma dzia\u0142aj\u0105ca od 2005 r. w SSE EUROPARK MIELEC. Produkuje i sprzedaje skrzynie \u0142adunkowe, opakowania drewniane i akcesoria do opakowa\u0144 oraz zajmuje si\u0119 ich odzyskiwaniem. Jej siedziba znajduje si\u0119 w Mielcu przy ul. COP 3.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Pocz\u0105tki firmy nale\u017cy wi\u0105za\u0107 z za\u0142o\u017ceniem w 1938 r. w Szwecji firmy W. Hedlund och Co, bowiem p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a przekszta\u0142cona w sp\u00f3\u0142k\u0119 akcyjn\u0105 Genarps Ladfabrik. Jej podstawowym produktem by\u0142y skrzynki na warzywa z przeznaczeniem na rynek lokalny.\u00a0 Z biegiem lat wprowadzano kolejne produkty: skrzynie ze sklejki i p\u0142yt wi\u00f3rowych, klatki drewniane, nadstawki, palety specjalne, wyposa\u017cenie do sklep\u00f3w (z drewna), opakowania na prezenty oraz w\u0142\u00f3kno drzewne do skrzynek na wino i gniazda dla indyk\u00f3w. Na zam\u00f3wienie klienta wykonuje tak\u017ce inne rodzaje opakowa\u0144 z drewna. Odr\u0119bn\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci jest odzyskiwanie palet. Aktualnie Koncern GLF prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 w trzech zak\u0142adach produkcyjnych: Genarp i G\u00e4rsn\u00e4s (Szwecja) oraz Mielec (Polska). Firma ma magazyny w ca\u0142ej Europie, a g\u0142\u00f3wnymi odbiorcami s\u0105: Dania, Holandia, Norwegia i Polska.<\/p>\r\n

GLINY MA\u0141E<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i\u00a0 gminy Borowa, nad rzek\u0105 Wis\u0142\u0105 i ma\u0142ymi rzekami: Bre\u0144 i Brnik, przy drogach powiatowych: 1\u00a0147R (Gliny Wielkie – Gaw\u0142uszowice), 1\u00a0148R (Gliny Ma\u0142e \u2013 Borowa) i 1\u00a0149R (Gliny Ma\u0142e \u2013 Sadkowa G\u00f3ra). Wie\u015b ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, a jej cz\u0119\u015bci maj\u0105 nazwy: K\u0105ty, Kolonia, Podedworze, Podkarczmie, Smyk\u00f3w, W\u0105groda i Zabrnie. Mieszka w niej 614 os\u00f3b w 152 gospodarstwach domowych (wg stanu z 31 XII 2023 r.). G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem glinian jest rolnictwo, a nadwi\u015bla\u0144skie ziemie nale\u017c\u0105 do najbardziej urodzajnych w powiecie mieleckim. Od przewa\u017caj\u0105cego sk\u0142adnika tych gleb \u2013 gliny pochodzi nazwa miejscowo\u015bci. Funkcjonuje te\u017c grupa podmiot\u00f3w gospodarczych. Niekt\u00f3rzy mieszka\u0144cy doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu lub innych o\u015brodk\u00f3w przemys\u0142owych. W malowniczym pejza\u017cu wsi zauwa\u017calna jest zdecydowana przewaga dom\u00f3w i obiekt\u00f3w gospodarskich murowanych. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami s\u0105: kaplica pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Cz\u0119stochowskiej, Spo\u0142eczna Szko\u0142a Podstawowa\u00a0 im. Tadeusza Ko\u015bciuszki, Dom Stra\u017caka, dwie kapliczki i park dworski z po\u0142owy XIX w. oraz stadion sportowy LZS Wis\u0142a. Na podkre\u015blenie zas\u0142uguje dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczna Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, Ko\u0142a Gospody\u0144 Wiejskich, LZS Wis\u0142a i Stowarzyszenia \u201ePowi\u015ble Gliny Ma\u0142e\u201d.<\/p>\r\n

Strefa numeracyjna: 17, kod pocztowy: 39-305; po\u0142o\u017cenie: 500<\/sup>24\u201940\u2019\u2019N \u2013 210<\/sup>18\u201952\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>W czasie bada\u0144 archeologicznych na przedstawianym terenie odkryto \u015blad osadnictwa z epoki kamienia. Prawdopodobnie pierwsz\u0105 informacj\u0119 o istnieniu Glin Ma\u0142ych poda\u0142 Jan D\u0142ugosz w \u201eLiber beneficiorum\u201d z lat 1470-1480. Wie\u015b nale\u017ca\u0142a wtedy do parafii po\u0142anieckiej. Kolejne dokumenty z XVI w. informowa\u0142y o Woli Gli\u0144skiej i Glinkach, ale udowodniono ju\u017c, \u017ce chodzi\u0142o tu o Gliny Ma\u0142e, a w\u0142a\u015bcicielami miejscowo\u015bci byli Tarnowscy. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem ludno\u015bci by\u0142o rolnictwo, ale cz\u0119ste wylewy Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w niszczy\u0142y uprawy i zabudowania. W nast\u0119pnych dokumentach z tego wieku wspominano, \u017ce wie\u015b nale\u017cy do powiatu sandomierskiego i w jej pobli\u017cu znajduje si\u0119 przew\u00f3z przez Wis\u0142\u0119. Na prze\u0142omie wiek\u00f3w XVI i XVII Gliny Ma\u0142e w\u0142\u0105czono do powiatu pilzne\u0144skiego, ale w 1662 r. przywr\u00f3cono przynale\u017cno\u015b\u0107 do powiatu sandomierskiego. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) opisywana po\u0142udniowa cz\u0119\u015b\u0107 Polski znalaz\u0142a si\u0119 w zaborze austriackim, w Kr\u00f3lestwie Galicji i Lodomerii. Katolicy nale\u017celi do parafii w Borowej. Mimo kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych i z\u0142ego traktowania peryferyjnych ziem przez rz\u0105d austriacki \u2013 glinianie jako\u015b sobie radzili, a wie\u015b si\u0119 rozwija\u0142a i w po\u0142owie XIX w. liczy\u0142a oko\u0142o 400 mieszka\u0144c\u00f3w. Nie do ko\u0144ca jest wyja\u015bniony udzia\u0142 glinian w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. Wed\u0142ug jednych przekaz\u00f3w dw\u00f3r zosta\u0142 spl\u0105drowany, a wed\u0142ug drugich \u2013 obroniony. R\u00f3wnie niewiele wiadomo o przebiegu wydarze\u0144 zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. Po utworzeniu powiat\u00f3w w latach 1853-1855 Gliny Ma\u0142e w\u0142\u0105czono do powiatu mieleckiego. W miejscowej tradycji z pokolenia na pokolenie przekazuje si\u0119 wiadomo\u015bci o dobrych stosunkach z dworem, a szczeg\u00f3lnie o czasach, kiedy w\u0142a\u015bcicielami byli Brykczy\u0144scy. W czasie powstania styczniowego 1863-1964 glinianie w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b pomagali powsta\u0144com, a po kl\u0119sce powstania chronili przed represjami. Mieszkaj\u0105cy w dworze powstaniec styczniowy Stefan J\u00f3zef Brykczy\u0144ski \u2013 brat w\u0142a\u015bciciela \u2013 by\u0142 organizatorem miejscowej dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej, uczy\u0142 pisa\u0107 i czyta\u0107 oraz po\u017cycza\u0142 ksi\u0105\u017cki. Prawdopodobnie w ostatnim dwudziestoleciu utworzono szko\u0142\u0119 jednoklasow\u0105. Bardzo wa\u017cn\u0105 inwestycj\u0105 dla dalszego funkcjonowania wsi by\u0142y kompleksowe prace wodno-melioracyjne Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w, przeprowadzone w ostatnich latach XIX w. Od tego czasu poprawi\u0142y si\u0119 stosunki wodne i znacz\u0105co zmniejszy\u0142a si\u0119 ilo\u015b\u0107 wylew\u00f3w rzek, a w konsekwencji poprawi\u0142a si\u0119 bardzo trudna sytuacja materialna ludno\u015bci. Nie zatrzyma\u0142o to jednak niekt\u00f3rych glinian, kt\u00f3rzy udali si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do kraj\u00f3w Europy zachodniej lub nawet do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej.\u00a0\u00a0 W celu lepszej organizacji akcji ratunkowych w przypadkach po\u017car\u00f3w i innych kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych w 1912 r. powo\u0142ano Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105 i wyposa\u017cono w podstawowy sprz\u0119t. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza dzia\u0142ania wojenne w latach 1914-1915, bardzo zniszczy\u0142y Gliny Ma\u0142e i inne miejscowo\u015bci le\u017c\u0105ce przy granicy zabor\u00f3w \u2013 austriackiego i rosyjskiego. Czterokrotnie przetoczy\u0142 si\u0119 front i dwukrotnie prze\u017cywano okupacj\u0119 rosyjsk\u0105: 23 IX \u2013 2 X 1914 r. i 10 XI 1914 r. \u2013 12 V 1915 r. Na potrzeby wojsk obu stron przymusowo zabierano \u017cywno\u015b\u0107, byd\u0142o i konie oraz inne wyposa\u017cenie ch\u0142opskich gospodarstw. Szczeg\u00f3lnie zaci\u0119te by\u0142y walki w maju 1915 r., bowiem oddzia\u0142y rosyjskie stacjonuj\u0105ce w Glinach Ma\u0142ych i okolicznych wsiach, zosta\u0142y otoczone przez wojska niemieckie. Pr\u00f3by przebicia si\u0119 w kierunku wschodnim zako\u0144czy\u0142y si\u0119 niepowodzeniem i Rosjanie poddali si\u0119. Sp\u0142on\u0119\u0142o przy tym kilka zabudowa\u0144, a wiele dom\u00f3w zosta\u0142o w r\u00f3\u017cnym stopniu uszkodzonych. Zniszczono te\u017c wiele zasiew\u00f3w i upraw. Mimo bardzo trudnej sytuacji materialnej mieszka\u0144cy Glin Ma\u0142ych, jako jedni z nielicznych w powiecie mieleckim, uczestniczyli w zbi\u00f3rce pieni\u0119dzy na fundusz Powiatowego Komitetu Opieki nad Inwalidami Wojennymi w Mielcu w 1916 r. Po zako\u0144czeniu wojny i odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) wie\u015b znajdowa\u0142a si\u0119 w op\u0142akanym stanie. W lutym 1921 r. alarmowano w sprawozdaniu do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie, \u017ce spo\u015br\u00f3d 822 mieszka\u0144c\u00f3w Glin Ma\u0142ych tylko 155 produkuje \u017cywno\u015b\u0107, a 342 jest bezrolnych, za\u015b 233 jest ma\u0142orolnych i te\u017c wymagaj\u0105cych pomocy. (W tym czasie powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego.) R\u00f3wnocze\u015bnie naprawiano szkody wojenne i odbudowywano \u017cycie spo\u0142eczne. W prywatnych domach uruchomiono szko\u0142\u0119. Odrodzi\u0142a si\u0119 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i organizowa\u0142a r\u00f3\u017cne imprezy (artystyczne, zabawy), z kt\u00f3rych doch\u00f3d przeznacza\u0142a na cele spo\u0142eczne. W latach 30. Powsta\u0142y kolejne organizacje spo\u0142eczne: Ko\u0142o Stronnictwa Ludowego, Dru\u017cyna \u201eStrzelca\u201d i Ko\u0142o Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d. W 1932-1933 r. zbudowano budynek szkolny i remiz\u0119 stra\u017cack\u0105. W 1934 r. wie\u015b zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do gminy zbiorowej w Borowej. Niestety, w lecie tego roku wielka pow\u00f3d\u017a zala\u0142a ziemie Polski po\u0142udniowej, a po opadni\u0119ciu wody budynek szko\u0142y w Glinach Ma\u0142ych nie nadawa\u0142 si\u0119 do u\u017cytku i powr\u00f3cono do nauki w domach prywatnych. W czasie II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej niekt\u00f3rzy mieszka\u0144cy Glin, mimo \u015bmiertelnego zagro\u017cenie ze strony okupanta, nale\u017celi do ruchu oporu (Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, Armii Krajowej), udzielali schronienia partyzantom, m.in. \u201eJ\u0119drusiom\u201d, \u017bydom i innym osobom poszukiwanym przez Niemc\u00f3w. Wyzwolenie spod okupacji hitlerowskiej nast\u0105pi\u0142o 6 VIII 1944 r., kiedy po zaci\u0119tych walkach oddzia\u0142y radzieckiej 5 Armii Gwardyjskiej i polskie oddzia\u0142y partyzanckie wypar\u0142y Niemc\u00f3w z p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego. W zwi\u0105zku z planowanymi dalszymi dzia\u0142aniami frontowymi glinianie zostali przymusowo przesiedleni do miejscowo\u015bci po prawym brzegu Wis\u0142oki i powr\u00f3cili dopiero w styczniu 1945 r., po kolejnym przesuni\u0119ciu si\u0119 frontu w kierunku zachodnim. Z wielkim trudem odbudowywano zniszczon\u0105 wie\u015b. Wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142y. W ramach parcelacji maj\u0105tk\u00f3w, nakazanej dekretem PKWN z 6 IX 1944 r., ziemi\u0119 otrzymali\u00a0 w pierwszej kolejno\u015bci bezrolni ch\u0142opi i robotnicy wiejscy, a w drugiej \u2013 inni mieszka\u0144cy. Od 1945 r. gmina Borowa (w tym Gliny Ma\u0142e) nale\u017ca\u0142a do powiatu mieleckiego, ale w ramach nowo powsta\u0142ego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po decyzjach rz\u0105dowych o rozbudowie Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Cyrance ko\u0142o Mielca i\u00a0 miasta Mielca \u2013 z roku na rok ros\u0142a liczba glinian doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w Mielcu. Praca na roli i praca zarobkowa w mie\u015bcie, czyli dwa \u017ar\u00f3d\u0142a zarobku, przynios\u0142y wkr\u00f3tce widoczny efekt w postaci budowania murowanych dom\u00f3w i unowocze\u015bniania urz\u0105dze\u0144 gospodarskich. Uruchomiono bibliotek\u0119 wiejsk\u0105 i punkt kina objazdowego, w 1957 r. doprowadzono energi\u0119 elektryczn\u0105 do wszystkich dom\u00f3w, a 28 XII 1959 r. oddano do u\u017cytku szko\u0142\u0119 \u201etysi\u0105clatk\u0119\u201d \u2013 pierwsz\u0105 w powiecie mieleckim. W latach 60. zako\u0144czono budow\u0119 Domu Stra\u017caka i oddano do u\u017cytku most drewniany przez rzek\u0119 Bre\u0144. W 1969 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Klub Sportowy Wis\u0142a. Reforma podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w latach 1972-1975 nie zmieni\u0142a w niczym funkcjonowania Glin Ma\u0142ych, kt\u00f3re pozosta\u0142y przy gminie Borowa, w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Tak\u017ce przy reorganizacji sieci szk\u00f3\u0142 i powstaniu Zbiorczych Szk\u00f3\u0142 Gminnych \u2013 szko\u0142a w Glinach Ma\u0142ych utrzyma\u0142a sw\u00f3j status o\u015bmioklasowy. W latach 1974-1975 podwy\u017cszono wa\u0142y przy Brniu i Wi\u015ble, co poprawi\u0142o stan bezpiecze\u0144stwa przeciwpowodziowego. W 1978 r. oddano do u\u017cytku boisko do pi\u0142ki no\u017cnej, wybudowane w czynie spo\u0142ecznym i odt\u0105d miejscowa m\u0142odzie\u017c mog\u0142a\u00a0 bez przeszk\u00f3d trenowa\u0107 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105. Wydarzeniem lat 80. by\u0142a budowa ko\u015bcio\u0142a pw. Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej, zako\u0144czona jego po\u015bwi\u0119ceniem w 1984 r. Po zmianach ustrojowych na prze\u0142omie lat 80. i 90. Kontynuowano prace przy tworzeniu infrastruktury technicznej – wodoci\u0105gowej i telekomunikacyjnej. W 1997 r. pomy\u015blnie rozwijaj\u0105ca si\u0119 wie\u015b i inne miejscowo\u015bci nadwi\u015bla\u0144skie zosta\u0142y mocno zniszczone przez du\u017c\u0105 pow\u00f3d\u017a. Po opadni\u0119ciu wody okaza\u0142o si\u0119, \u017ce g\u0142\u00f3wne obiekty nie nadaj\u0105 si\u0119 do u\u017cytku, dlatego musiano przeprowadzi\u0107 generalne remonty. W 1998 r. za\u0142o\u017cono LZS Wis\u0142a i po pewnym czasie\u00a0 dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej przyst\u0105pi\u0142a do rozgrywek regionalnych. Po restytucji powiat\u00f3w w 1998 r. \u2013 od 1999 r. Gliny Ma\u0142e powr\u00f3ci\u0142y wraz z gmin\u0105 Borowa do powiatu mieleckiego, w ramach wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w granicach by\u0142ego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego sprzed 1975 r. Przykre do\u015bwiadczenia z 1997 r. sprawi\u0142y, \u017ce na wypadek kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych przygotowano odpowiedni system ratowniczy i przy nast\u0119pnych powodziach (2001, 2010) zniszczenia by\u0142y znacznie mniejsze. Po kolejnych reformach o\u015bwiatowych i zmianach sieci szk\u00f3\u0142, w Glinach Ma\u0142ych w 2012 r. przekszta\u0142cono dotychczasow\u0105 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 w Spo\u0142eczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 im. T. Ko\u015bciuszki, prowadzon\u0105 przez Stowarzyszenie Powi\u015ble Gliny Ma\u0142e. W latach 20. wysi\u0142kiem spo\u0142ecznym mieszka\u0144c\u00f3w, wspartym Funduszem So\u0142eckim Gminy Borowa, zmodernizowano Dom Stra\u017caka i przekszta\u0142cono go na Budynek Wiejsko-Stra\u017cacki. Opr\u00f3cz Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej sta\u0142 si\u0119 on siedzib\u0105 Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich oraz miejscem zebra\u0144, imprez artystycznych, okoliczno\u015bciowych\u00a0 i towarzyskich.<\/p>\r\n

GLINY WIELKIE, <\/strong>miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Borowa, w pobli\u017cu rzeki Wis\u0142y i nad jej dop\u0142ywem Brnikiem, przy drodze wojew\u00f3dzkiej nr 982 (Szczucin \u2013 Ja\u015blany) oraz drogach powiatowych: nr 1\u00a0147R (Gliny Wielkie \u2013 Gaw\u0142uszowice) i 1\u00a0150R (Gliny Wielkie \u2013 \u0141ysak\u00f3w). Ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, a wyodr\u0119bnione jej cz\u0119\u015bci to Le\u015bniaki i Podwale. Liczy 377 mieszka\u0144c\u00f3w w 77 gospodarstwach domowych (stan na koniec 2023 r.). G\u0142\u00f3wnym ich zaj\u0119ciem jest rolnictwo, bowiem nadwi\u015bla\u0144skie ziemie nale\u017c\u0105 do najbardziej urodzajnych. G\u0142\u00f3wnym sk\u0142adnikiem gleby jest glina i st\u0105d pochodzenie nazwy miejscowo\u015bci. Czynnych jest kilkana\u015bcie podmiot\u00f3w gospodarczych. Ponadto niekt\u00f3rzy glinianie doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu lub innych wi\u0119kszych o\u015brodk\u00f3w przemys\u0142owych. W zabudowie zdecydowanie przewa\u017caj\u0105 murowane domy i obiekty gospodarskie. Wie\u015b posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. W pejza\u017cu wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 Dom Stra\u017caka i budynek \u015bwietlicy wiejskiej (dawny budynek szkolny) oraz obiekty sakralne: krzy\u017c partyzancki i pi\u0119\u0107 kapliczek. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n

Strefa numeracyjna: 17, kod pocztowy: 39-305; 500<\/sup>23\u201919\u2019\u2019N \u2013 210<\/sup>18\u201914\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Badania archeologiczne na opisywanym terenie odkry\u0142y liczne \u015blady osadnictwa pradziejowego, z epoki kamienia, czas\u00f3w rzymskich i p\u00f3\u017anego \u015bredniowiecza. Pierwsza pisemna wzmianka o Glynach (p\u00f3\u017aniej Gliny Wielkie) pochodzi z roku 1420, a zwrot \u201e\u015awi\u0119tos\u0142aw de Glyny\u201d \u015bwiadczy o starszym rodowodzie wsi. W \u201eLiber beneficiorum\u201d z lat 1470-1480 Jan D\u0142ugosz wymieni\u0142 ju\u017c Gliny Wielkie i Gliny Ma\u0142e jako odr\u0119bne wsie nale\u017c\u0105ce do parafii po\u0142anieckiej. Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem, bowiem tamtejsze gleby by\u0142y urodzajne. Liczne powodzie sprawia\u0142y jednak, \u017ce ich \u017cycie by\u0142o bardzo trudne. W XVI w. wie\u015b wesz\u0142a w sk\u0142ad maj\u0105tku Stanis\u0142awa Mieleckiego \u2013 rotmistrza kr\u00f3lewskiego, a po jego \u015bmierci \u2013 Jana Mieleckiego \u2013 wojewody podolskiego i marsza\u0142ka wielkiego koronnego. Kolejnymi w\u0142a\u015bcicielami byli skoligaceni z Mieleckimi Tarnowscy. Po pierwszym rozbiorze Polski (1772 r.) opisywane ziemie znalaz\u0142y si\u0119 pod panowaniem austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Od tego czasu katolicy z Glin Wielkich nale\u017celi do parafii w Borowej. Czarn\u0105 kart\u0105 w historii wsi by\u0142y wydarzenia w czasie krwawej rebelii ch\u0142opskiej w 1846 r., bowiem spl\u0105drowano folwark i pokrzywdzono jego mieszka\u0144c\u00f3w. Niewiele wiadomo natomiast o przebiegu wydarze\u0144 zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego Galicji w latach 1853-1855 Gliny Wielkie wesz\u0142y w sk\u0142ad powiatu zasowskiego, ale ju\u017c w 1867 r. zosta\u0142y obj\u0119te granicami powiatu mieleckiego. W tym okresie\u00a0 Gliny Wielkie by\u0142y rzeczywi\u015bcie wi\u0119ksze od Glin Ma\u0142ych, ale p\u00f3\u017aniej sytuacja si\u0119 zmieni\u0142a, bowiem do Glin Ma\u0142ych do\u0142\u0105czono s\u0105siedni Lis\u00f3wek. W latach 1863-1864 glinianie pomagali oddzia\u0142om \u015bpiesz\u0105cym na pomoc powstaniu styczniowemu za Wis\u0142\u0105, a po jego kl\u0119sce \u2013 opiekowali si\u0119 rannymi i chronili powsta\u0144c\u00f3w przed represjami. W ostatnich latach XIX w. doczekali si\u0119\u00a0 kompleksowych prac wodno-melioracyjnych Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w.\u00a0 Inwestycja ta znacznie poprawi\u0142a stosunki wodne i ograniczy\u0142a wylewy rzek, a w konsekwencji polepszy\u0142a trudne dotychczas po\u0142o\u017cenie ludno\u015bci. W pierwszych latach XX w. w Galicji upowszechni\u0142a si\u0119 emigracja zarobkowa do kraj\u00f3w Europy zachodniej i obu Ameryk. Tak\u017ce z Glin Wielkich na emigracj\u0119 wyruszy\u0142o kilka os\u00f3b. I wojna \u015bwiatowa (1914-1918) niemal ca\u0142kowicie zniszczy\u0142a wie\u015b. W latach 1914-1915 czterokrotnie przetoczy\u0142y si\u0119 przez ni\u0105 walki frontowe, a ponadto mocno zubo\u017cy\u0142a j\u0105 dwukrotna okupacja rosyjska (25 IX \u2013 2 X\u00a0 1914 r. i 9 XI 1914 r. \u2013 12 V 1915 r.). Szczeg\u00f3lnie tragiczne by\u0142y skutki zaci\u0119tej walki stacjonuj\u0105cych w Glinach Wielkich i okolicach oddzia\u0142\u00f3w rosyjskich z otaczaj\u0105cymi je oddzia\u0142ami niemieckimi. Ostatecznie Rosjanie poddali si\u0119 i zostali wzi\u0119ci do niewoli. Ponadto przez ca\u0142y okres wojny wojska obu stron przymusowo zabiera\u0142y \u017cywno\u015b\u0107, byd\u0142o i konie oraz inne wyposa\u017cenie ch\u0142opskich gospodarstw, najcz\u0119\u015bciej za drobn\u0105 zap\u0142at\u0105. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 (XI 1918 r.) z nadziejami przyst\u0105piono do odbudowy wsi i jej \u017cycia spo\u0142ecznego. W 1921 r. powiat mielecki (w nim Gliny Wielkie) zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego. Po\u0142o\u017cenie ludno\u015bci by\u0142o jednak nadal bardzo trudne. W tym\u017ce roku 1921 wie\u015b liczy\u0142a 359 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym tylko 92 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107, 89 ma\u0142orolnych i 116 bezrolnych. W kolejnych latach tak\u017ce folwark podupad\u0142 i wykupi\u0142a go \u017cydowska rodzina Blattberg\u00f3w. Szukaj\u0105c mo\u017cliwo\u015bci poprawy sytuacji, glinianie rozwijali \u017cycie spo\u0142eczne. W 1920 r. wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a. W 1925 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105. Starsi uczestniczyli w r\u00f3\u017cnych formach ruchu ludowego, kt\u00f3ry walczy\u0142 o popraw\u0119 sytuacji ekonomicznej polskich wsi. M\u0142odzi za\u0142o\u017cyli ko\u0142o Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d i tak\u017ce walczyli o swoje prawa. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem dla nadwi\u015bla\u0144skich miejscowo\u015bci by\u0142a pow\u00f3d\u017a w 1934 r., a likwidacja szk\u00f3d trwa\u0142a kilka lat. Pomoc rz\u0105du, w postaci zap\u0142aty ziarnem \u017cyta za prace przy naprawach dr\u00f3g i most\u00f3w, tylko w niewielkim stopniu polepszy\u0142a trudn\u0105 sytuacj\u0119 powodzian. Doda\u0107 nale\u017cy, \u017ce w 1934 r. w wyniku reformy administracyjnej Gliny Wielkie zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do gminy zbiorowej Borowa. Dalszy rozw\u00f3j wsi przerwa\u0142 najazd Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.), II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska w latach 1939-1945. Mimo represji i terroru okupant\u00f3w glinianie wspierali polski ruch oporu, m.in. udzielali schronienia partyzantom (\u201eJ\u0119drusiom\u201d, ZWZ-AK i BCh), a niekt\u00f3rzy nale\u017celi do tych organizacji. Najbardziej spektakularn\u0105 by\u0142a akcja dywersyjno-sabota\u017cowa w maj\u0105tku niemieckim w Glinach Wielkich (21 VI 1942 r.). Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej\u00a0 i odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d (I 1945 r.) przyst\u0105piono do naprawiania szk\u00f3d wojennych. Wznowiono zaj\u0119cia szkolne. W czasie parcelacji maj\u0105tk\u00f3w, na podstawie dekretu PKWN z 6 IX 1944 r., ziemi\u0119 otrzymali\u00a0 w pierwszej kolejno\u015bci bezrolni ch\u0142opi i robotnicy wiejscy. Od 1945 r. gmina Borowa (w tym Gliny Wielkie) nale\u017ca\u0142a do powiatu mieleckiego, ale w ramach nowo powsta\u0142ego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSP i ko\u0142a organizacji politycznych. Po reformie administracyjnej, od 1954 r. do 1972 r. Gliny Wielkie znajdowa\u0142y si\u0119 w granicach Gromadzkiej Rady Narodowej w G\u00f3rkach.\u00a0 W latach 50. oddano do u\u017cytku now\u0105\u00a0 szko\u0142\u0119, w latach 60. przeprowadzono elektryfikacj\u0119, a w latach 70. zbudowano Dom Stra\u017caka. Z roku na rok ros\u0142a liczba os\u00f3b pracuj\u0105cych dodatkowo w Mielcu i innych o\u015brodkach przemys\u0142owych, np. w 1970 r. spo\u015br\u00f3d 337 mieszka\u0144c\u00f3w Glin Wielkich ju\u017c 105 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych. Poprawa sytuacji ekonomicznej mia\u0142a swoje odbicie w sukcesywnych zmianach zabudowy. Coraz cz\u0119\u015bciej budowano murowane domy oraz unowocze\u015bniano gospodarstwa. Co prawda zdarza\u0142y si\u0119 powodzie i podtopienia, ale za ka\u017cdym razem cierpliwie naprawiano szkody i modernizowano obiekty.\u00a0 W wyniku reform w latach 1972-1975 Gliny Wielkie powr\u00f3ci\u0142y do gminy zbiorowej w Borowej, w ramach zmniejszonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Utworzenie Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Borowej sprawi\u0142o, \u017ce Szko\u0142a Podstawowa w Glinach Wielkich zosta\u0142a szko\u0142\u0105 filialn\u0105. W trudnych latach 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 infrastruktury technicznej, a po przemianach ustrojowych w latach 90. inwestycje te zosta\u0142y zrealizowane. W tym okresie wie\u015b prze\u017cywa\u0142a trudne chwile w czasie wielkiej powodzi w 1997 r. i mniejszych wylew\u00f3w w 2010 r. i 2012 r. Od 1999 r. gmina Borowa (a w niej Gliny Wielkie) powr\u00f3ci\u0142a po przywr\u00f3conego powiatu mieleckiego, w ramach wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. W nast\u0119pstwie zmniejszaj\u0105cej si\u0119 liczby dzieci \u2013 szko\u0142a zosta\u0142a zlikwidowana, a obiekty szkolne z towarzysz\u0105c\u0105 im infrastruktur\u0105 sportow\u0105 przeznaczono na \u015bwietlic\u0119 wiejsk\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GLI\u0143SKI RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 29 XII 1982 r. we Wroc\u0142awiu, syn Janusza i Zofii z Nowackich. Absolwent Technikum Samochodowego nr 2 we Wroc\u0142awiu. Treningi w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w latach szkolnych w \u015al\u0105sku Wroc\u0142aw. Zawodowym pi\u0142karzem r\u0119cznym zosta\u0142 w 2001 r. Jako rozgrywaj\u0105cy \u015al\u0105ska wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w trzykrotne zdobycie przez t\u0119 dru\u017cyn\u0119 br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski (2002, 2003 i 2004 r.). Od sezonu 2006\/2007 do ko\u0144ca 2008 r. gra\u0142 w niemieckiej dru\u017cynie TV Willst\u00e4tt Ortenau. W styczniu 2009 r. zosta\u0142 pozyskany przez Vive Targi Kielce i wyst\u0119puj\u0105c na pozycji lewego skrzyd\u0142owego, przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez kielczan dw\u00f3ch mistrzostw Polski (2009 i 2010 r.), wicemistrzostwa Polski (2011 r.) oraz trzykrotnego wywalczenia Pucharu Polski (2009, 2010 i 2011 r.). Przed sezonem 2011\/2012 przeszed\u0142 do zespo\u0142u Tauron Stal Mielec na pozycj\u0119 rozgrywaj\u0105cego i by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych autor\u00f3w sukcesu w postaci br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w 2012 r. Tak\u017ce w kolejnych trzech sezonach gra\u0142 w mieleckiej dru\u017cynie i by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 zawodnikiem. Jego talent dostrze\u017cono ju\u017c w 2002 r. i powo\u0142ano do m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski do lat 20, kt\u00f3ra zdoby\u0142a tytu\u0142 mistrza Europy. Od 2008 r. wyst\u0119powa\u0142 w I reprezentacji Polski i by\u0142 cz\u0142onkiem ekipy, kt\u00f3ra na Mistrzostwach \u015awiata w Chorwacji w 2009 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal. W dorobku ma tak\u017ce role komentatora telewizyjnego, m.in. w stacji nSport w czasie transmisji z turnieju przedolimpijskiego pi\u0142ki r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn w Alicante. W plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany \u201eSportowcem Roku 2012 w Mielcu\u201d. Po sezonie 2014\/2015 przeszed\u0142 do G\u00f3rnika Zabrze i wyst\u0119powa\u0142 w tym zespole do ko\u0144ca sezonu 2020\/2021. Przed sezonem 2021\/2022 zosta\u0142 trenerem ekstraklasowej dru\u017cyny Handball Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GLUCKMAN JAHUDA<\/strong>, nauczyciel kontraktowy religii moj\u017ceszowej w Pa\u0144stwowym Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu w latach 1927-1931. W 1931 r. nie przed\u0142u\u017cono z nim kontraktu i wyjecha\u0142 z Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ADYSZ ALEKSANDER SZCZEPAN<\/strong>, urodzony 11 VI 1967 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Zofii z domu Florek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1987 r. Do 1993 r. pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych firmach. Od 1993 r. prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105; najpierw warsztat \u015blusarski, a od 1997 r. – auto serwis. W 2000 r. zda\u0142 egzamin mistrzowski w zakresie mechaniki pojazdowej oraz zdoby\u0142 uprawnienia pedagogiczne. Prowadzi\u0142 praktyczn\u0105 nauk\u0119 zawodu mechanik samochodowy. Anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Jego pozazawodowymi pasjami s\u0105: fotografia, podr\u00f3\u017ce i turystyka off-roadowa. W latach 2006-2008 by\u0142 cz\u0142onkiem Mieleckiego Klubu 4×4 oraz uczestnikiem rajd\u00f3w w kategorii adventure i extreme. Od 2007 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 ze Stowarzyszeniem Kulturalnym Jarte w Mielcu i w latach 2008-2012 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa. Od samego pocz\u0105tku skupi\u0142 si\u0119 na propagowaniu fotografii jako kierunku sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem i prowadz\u0105cym wielu warsztat\u00f3w fotograficznych oraz m.in. pomys\u0142odawc\u0105\u00a0 \u201eFotoelementarza\u201d \u2013 cyklicznego kursu fotograficznego organizowanego przez Jarte. Od 2011 r. jest cz\u0142onkiem krakowskiego oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Fotografik\u00f3w. W\u0142asn\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 fotograficzn\u0105 skupia na fotografii dokumentalnej i reporta\u017cowej. By\u0142 uczestnikiem wielu projekt\u00f3w fotograficznych wsp\u00f3lnie z fotografami kolektywu fotograficznego Jarte i krakowskiej agencji fotograficznej Vis a Vis. By\u0142y to m.in.: \u201eLudzie dla ludzi\u201d, \u201eOkoliczno\u015bci\u201d, \u201eZmiana r\u00f3l\u201d, \u201eMielecka pami\u0119\u0107. Suplement.\u201d Tworzy te\u017c w\u0142asne projekty i wystawy m.in \u201eOn Demand\u201d \u2013 wystawa i publikacja fotografii ulicznej z Nowego Jorku czy \u201ePami\u0105tka z wojska\u201d \u2013 autorski projekt dokumentuj\u0105cy ludzi i ich pami\u0105tki po zasadniczej s\u0142u\u017cbie wojskowej. Wraz z \u017con\u0105 Jadwig\u0105 odbyli wiele podr\u00f3\u017cy po Europie, Azji i Ameryce P\u00f3\u0142nocnej. Fotograficzny zapis ich wypraw by\u0142 prezentowany w formie cykli fotograficznych na festiwalach podr\u00f3\u017cniczych i\u00a0 internetowych portalach dla podr\u00f3\u017cnik\u00f3w.\u00a0 Od 2011 r. fotografuje Stany Zjednoczone AP, pocz\u0105wszy\u00a0 od Nowego Jorku po prowincje zachodniego wybrze\u017ca.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ADYSZEWSKA JOANNA MARTA (z domu KORB)<\/strong>, urodzona 28 V 1976 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Zdzis\u0142awa i Wiktorii z domu Kwiecie\u0144. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1995 r. Studia licencjackie z j\u0119zyka angielskiego w Nauczycielskim Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Przemy\u015blu uko\u0144czy\u0142a w 1999 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142a na UMCS w Lublinie i w 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii angielskiej. W 1999 r. zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu jako nauczycielka j\u0119zyka angielskiego i pracuje tam nadal. W latach 1999-2004 uczy\u0142a j\u0119zyka angielskiego w Mieleckiej Szkole Biznesu. W 2004 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora nowo powo\u0142anego Nauczycielskiego Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Mielcu i zorganizowa\u0142a od podstaw jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Ponadto od 2004 r. wsp\u00f3\u0142pracuje z Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. W 2009 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 Kolegium (po roku akademickim 2013\/2014) przesta\u0142a pe\u0142ni\u0107 funkcj\u0119 jego dyrektora. W 2016 r. zosta\u0142a zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. dydaktycznych Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 nr 1. 16 XI 2018 r. powierzono jej pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w dyrektora tej plac\u00f3wki. Od 1 IX 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 nr 1 w Mielcu.<\/p>\r\n

G\u0141ADYSZEWSKI RYSZARD,<\/strong> urodzony 14 XI 1929 r. w Lublinie, syn Karola i Feliksy z Walasi\u0144skich. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe elektryczne. W 1947 r. zosta\u0142 zatrudniony w PZL Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu jako elektryk w s\u0142u\u017cbie g\u0142\u00f3wnego energetyka i obs\u0142ugiwa\u0142 Wydzia\u0142 23. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie (OMTUR, PZPR) i spo\u0142ecznie. By\u0142 wydzia\u0142owym spo\u0142ecznym inspektorem pracy, cz\u0142onkiem Plenum Rady Zak\u0142adowej i cz\u0142onkiem zak\u0142adowej komisji mieszkaniowej. Na podstawie do\u015bwiadcze\u0144 spo\u0142ecznego inspektora pracy z\u0142o\u017cy\u0142 60 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich dotycz\u0105cych poprawy bezpiecze\u0144stwa i higieny pracy, w wi\u0119kszo\u015bci wprowadzonych do codziennego stosowania. Uzyska\u0142 te\u017c patent na projekt pompy do wypompowywania gor\u0105cej saletry. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ota Odznaka ZZM, Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK PZL Mielec\u201d. Zmar\u0142 21 XI 2001 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141AZ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 29 III 1965 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Wandy z domu Pier\u00f3g. (Jest prawnukiem Franciszka Krempy, d\u0142ugoletniego pos\u0142a do Sejmu Krajowego we Lwowie, Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu i Sejmu II RP.) Od najm\u0142odszych lat po \u015bmierci ojca prowadzi\u0142 indywidualne gospodarstwo rolne\u00a0 i do dzi\u015b praca na roli jest jego pasj\u0105. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1984 r.\u00a0 W latach 1993-2010 pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Skarbowym w Mielcu, g\u0142\u00f3wnie w kontroli podatkowej. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 1999 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W wyborach samorz\u0105dowych 21 XI 2010 r. w wyborach bezpo\u015brednich zosta\u0142 wybrany w I turze na w\u00f3jta Gminy Tusz\u00f3w Narodowy w kadencji 2010-2014. Tak\u017ce w wyborach samorz\u0105dowych 16 XI 2014 r. zosta\u0142 wybrany w I turze na w\u00f3jta Gminy Tusz\u00f3w Narodowy w kadencji 2014-2018. R\u00f3wnocze\u015bnie\u00a0 w 2010 r. i 2014 r. wybrano go do Rady Powiatu Mieleckiego, ale zrezygnowa\u0142 na rzecz pe\u0142nienia funkcji w\u00f3jta gminy. R\u00f3wnie\u017c w wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. w I turze powierzono mu urz\u0105d w\u00f3jta Gminy Tusz\u00f3w Narodowy w kadencji 2018-2024. W dotychczasowej pracy w samorz\u0105dzie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju gminy Tusz\u00f3w Narodowy, poprzez sprawne przeprowadzenie szeregu nowych inwestycji i modernizacji,\u00a0 m.in. obiekt\u00f3w u\u017cyteczno\u015bci publicznej, dr\u00f3g, sieci wodoci\u0105gowej i kanalizacyjnej, a tak\u017ce stacji uzdatniania wody i punktu selektywnej zbi\u00f3rki odpad\u00f3w komunalnych. Wiele uwagi po\u015bwi\u0119ca m\u0142odemu pokoleniu i seniorom. Dzi\u0119ki jego zabiegom przy ka\u017cdej szkole powsta\u0142y boiska sportowe, a w D\u0119biakach Dzienny Dom Opieki dla senior\u00f3w. Jest inicjatorem zawieszenia na budynkach szk\u00f3\u0142 na terenie gminy tablic Dekalogu (dziesi\u0119ciu przykaza\u0144). Poza prac\u0105 na rzecz gminy, anga\u017cuje si\u0119 w inne przedsi\u0119wzi\u0119cia. Za\u0142o\u017cy\u0142 Ko\u0142o PiS w gminie Tusz\u00f3w Narodowy i jest jego przewodnicz\u0105cym. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105du powiatowego PiS w Mielcu. Pe\u0142ni te\u017c inne funkcje spo\u0142eczne, m.in. cz\u0142onka Wojew\u00f3dzkiej Rady Pogotowia Ratunkowego (od 2013 r.) i cz\u0142onka Rady Szpitala Powiatowego w Mielcu (od 2015 r.) W wyborach do Sejmu RP w 2015 r. by\u0142 kandydatem z ramienia PiS, zdobywaj\u0105c blisko 8 tys. g\u0142os\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi wr\u0119czonym przez Prezydenta RP Andrzeja Dud\u0119 w Pa\u0142acu Prezydenckim, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS oraz tytu\u0142em \u201eNajpopularniejszy W\u00f3jt Spo\u0142eczno\u015bci Podkarpackiej\u201d w 2015 r., Podkarpack\u0105 Nagrod\u0105 Samorz\u0105dow\u0105 w 2018 r. dla najlepszego w\u00f3jta wojew\u00f3dztwa podkarpackiego (za dokonania w kadencji 2014-2018),\u00a0 Podkarpack\u0105 Nagrod\u0105 Samorz\u0105dow\u0105 – 2024, Medalem 100-lecia PCK i Nagrod\u0105 Diecezji Sandomierskiej „Arbor Bona”. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany w I turze na w\u00f3jta Gminy Tusz\u00f3w Narodowy w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141AZ ANNA PAULINA (z domu KURO\u0143)<\/strong>, urodzona 18 VI 1972 r. w Mielcu c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Rozalii z Czerwi\u0144skich. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1991 r. Uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Ekonomii (kierunek: finanse i rachunkowo\u015b\u0107) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (licencjat, 1999 r.) oraz studia na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu (kierunek: zarz\u0105dzanie) Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c w 2001 r. tytu\u0142 magistra. Od 1993 r. pracuje nieprzerwanie w Urz\u0119dzie Skarbowym w Mielcu. Rozpocz\u0119\u0142a od\u00a0 Dzia\u0142u Podatku Dochodowego od Os\u00f3b Fizycznych, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Dziale Czynno\u015bci Analitycznych i Sprawdzaj\u0105cych oraz Dziale Obs\u0142ugi Bezpo\u015bredniej jako kierownik Dzia\u0142u. Od 7 XI 2018 r. do V 2024 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 naczelnika Urz\u0119du Skarbowego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141AZ KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 26 III 1931 r. w Borkach Nizi\u0144skich, pow. mielecki. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO Nr 26 i I LO), matura w 1950 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 studia w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Sztuk Plastycznych we Wroc\u0142awiu i uko\u0144czy\u0142 je w 1956 r. Praktyk\u0119 dyplomow\u0105 odby\u0142 w latach 1956-1958 w Wa\u0142brzychu. Tworzy\u0142 g\u0142\u00f3wnie w technikach graficznych i malarskich. W 1958 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Artystyczn\u0105 Miasta Wa\u0142brzycha. Inspiracj\u0105 do dalszej pracy tw\u00f3rczej by\u0142a wycieczka do Moskwy i Leningradu w 1962 r., a jej efektem \u2013 seria obraz\u00f3w \u201eImpresje Moskiewskie\u201d. Prezentowa\u0142 j\u0105 m.in. we Wroc\u0142awiu (1962 r.) i na Og\u00f3lnopolskiej Wystawie Malarstwa M\u0142odych w Sopocie (1965 r.), gdzie otrzyma\u0142 jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych nagr\u00f3d, roczne stypendium tw\u00f3rcze Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz delegacj\u0119 na IV Mi\u0119dzynarodowe Biennale Malarstwa w Pary\u017cu. Zwiedzaj\u0105cy w lutym 1966 r. t\u0119 wystaw\u0119 s\u0142ynny Marc Chagall doceni\u0142 warto\u015b\u0107 prac m\u0142odego polskiego artysty i w dow\u00f3d uznania przekaza\u0142 mu otrzyman\u0105 holendersk\u0105 \u201eNagrod\u0119 Erazma\u201d. Pozwoli\u0142o to K. G\u0142azowi przed\u0142u\u017cy\u0107 pobyt w Pary\u017cu i tam tw\u00f3rczo pracowa\u0107. W latach 1966-1968 przebywa\u0142 tak\u017ce w Vence k\/Nicei na zaproszenie tamtejszej Fundacji Karolyi. Tam spotyka\u0142 si\u0119 z M. Chagallem, Maxem Ernstem i Wiktorem Gombrowiczem, kt\u00f3remu po\u015bwi\u0119ci\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 wspomnieniow\u0105. Przy ko\u0144cu 1968 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Kanady i zamieszka\u0142 w Toronto. Efektem spotkania z nowym otoczeniem by\u0142a seria prac graficznych \u201eUj\u0119cie III, Ezoteryczne\u201d. W 1969 r. utworzy\u0142 w\u0142asny o\u015brodek sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej \u201eToronto Center for Contemporary Art\u201d i przez kolejne lata uczyni\u0142 go znacz\u0105c\u0105 instytucj\u0105 kulturaln\u0105. We wsp\u00f3\u0142pracy z innymi tw\u00f3rcami kanadyjskimi tworzy\u0142 w szko\u0142ach sta\u0142e wystawy sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej. Wydawa\u0142 ksi\u0105\u017cki bibliofilskie. T\u0119 wszechstronn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 doceni\u0142y w\u0142adze federalne i prowincjonalne w Ontario, przyznaj\u0105c mu dotacje finansowe. Eksponowa\u0142 swoje prace indywidualnie (m.in. wielokrotnie w Toronto, Ontario i Montrealu oraz we Wroc\u0142awiu i Muzeum Regionalnym w Mielcu) oraz na wystawach zbiorowych (m.in. we Wroc\u0142awiu, Warszawie, Krakowie \u2013 otrzyma\u0142 Medal Honorowy, Toronto \u2013 otrzyma\u0142 nagrod\u0119 i wyr\u00f3\u017cnienie, Grenchen, Pary\u017cu, Lahti i Sao Paulo). Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach muze\u00f3w i galerii w Tokio, Nowym Yorku, Sao Paulo, Barcelonie, Dre\u017anie, Rzymie, Toronto, Ontario, Waszyngtonie, Pary\u017cu, Brukseli, Ottawie i Amsterdamie oraz Muze\u00f3w Narodowych we Wroc\u0142awiu, Krakowie, Warszawie i Szczecinie, Muzeum Sztuki w \u0141odzi, Biblioteki Jagiello\u0144skiej w Krakowie, a tak\u017ce Muze\u00f3w Regionalnych w Wa\u0142brzychu i Mielcu. Opr\u00f3cz tw\u00f3rczo\u015bci malarskiej i graficznej sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pisaniu ksi\u0105\u017cek. Bibliografia wydawnictw (g\u0142\u00f3wnie katalogi wystawowe) o K. G\u0142azie obejmuje kilkadziesi\u0105t pozycji. Wystawy po 2003 r.: *2004 r.: Warszawa \u2013 Galeria Prezydencka w Pa\u0142acu Branickich; *2005 r.: Toronto \u2013 Metro Hall; *2008 r.: Che\u0142m \u2013 Galeria 72, Mielec \u2013 Muzeum Regionalne (Jadern\u00f3wka); 2009 r.: Elbl\u0105g \u2013 Centrum Sztuki Galera. […] Zmar\u0142 22 IX 2023 r. w Kanadzie. Urna z prochami zosta\u0142a pochowana w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Borkach Nizi\u0144skich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141\u0118BOCKA KRYSTYNA J\u00d3ZEFA (z domu HRABAL)<\/strong>, urodzona 16 III 1924 r. w Przemy\u015blu, c\u00f3rka Wiktora i Stanis\u0142awy z domu Wo\u017aniaczek. Uczestniczka tajnych komplet\u00f3w w czasie okupacji hitlerowskiej, absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum w Przemy\u015blu, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142a w 1945 r. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142a Akademi\u0119 Medyczn\u0105 we Wroc\u0142awiu i otrzyma\u0142a dyplom lekarza. Odby\u0142a roczny sta\u017c we wroc\u0142awskiej Klinice Radiologicznej, a we wrze\u015bniu 1952 r. otrzyma\u0142a nakaz pracy w Szpitalu Powiatowym w Mielcu (wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem Stanis\u0142awem). Po uko\u0144czeniu specjalizacji w zakresie okulistyki w 1955 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem Poradni Okulistycznej przy ul. I. \u0141ukasiewicza i organizowa\u0142a j\u0105 od podstaw. W 1961 r. uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji okulistycznej w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie. Do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1991 r. kierowa\u0142a i rozwija\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Poradni, przeniesionej w do budynku przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie. Wykazywa\u0142a du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. Uczestniczy\u0142a w sympozjach i kursach specjalistycznych. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem i przez pewien czas sekretarzem mieleckiego Oddzia\u0142u PTL-u, cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Okulistycznego oraz wyk\u0142adowc\u0105 w mieleckim O\u015brodku Szkolenia Piel\u0119gniarek PCK i Liceum Medycznym. Pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego w zakresie okulistyki. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142a przez pewien czas w Poradni Okulistycznej w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W 2008 r. na og\u00f3lnopolskiej konferencji Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Przec\u0142awiu zosta\u0142a uhonorowana tytu\u0142em i sygnetem \u201eMedicus Nobilis\u201d. Zmar\u0142a 16 IV 2012 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141\u0118BOCKI STANIS\u0141AW RYSZARD<\/strong>, urodzony 4 II 1922 r. w Che\u0142mie Lubelskim, syn Jana i Zofii z domu Mazurek. W czasie II wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w szeregach 1 Armii Wojska Polskiego, przeszed\u0142 z ni\u0105 ko\u0144cow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 szlaku bojowego i uczestniczy\u0142 w walkach o Berlin. Po wojnie uzupe\u0142ni\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie, a w 1950 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Medyczn\u0105 we Wroc\u0142awiu i otrzyma\u0142 dyplom lekarza. Po praktyce lekarskiej we Wroc\u0142awiu otrzyma\u0142 w 1952 r. nakaz pracy w Szpitalu Powiatowym w Mielcu (wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 Krystyn\u0105). By\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego oraz kierownikiem i organizatorem Poradni Dzieci\u0119cej przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia z zakresu pediatrii. Udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej \u2013 by\u0142 cz\u0142onkiem PTL-u oraz ZBoWiD-u, wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, a tak\u017ce dzia\u0142aczem zwi\u0105zkowym. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami bojowymi, pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 13 III 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141\u0118BOCKI J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, pochodzi\u0142 z G\u0142\u0119bokiego, syn Marcina i Barbary z Poradowskich. Doszed\u0142 do godno\u015bci kanonika lwowskiego. W latach 1695-1707 by\u0142 proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141\u0118BOCKI SEBASTIAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, pochodzi\u0142 z G\u0142\u0119bokiego, syn Jakuba i Teofili z Izbi\u0144skich. W latach 1707-1733 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Aktywnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z rzemios\u0142em mieleckim, co potwierdzaj\u0105 pisemne wzmianki. W 1715 r. po\u017cyczy\u0142 300 z\u0142 polskich mieleckim \u017bydom na budow\u0119 b\u00f3\u017cnicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ODZIK EDWARD<\/strong>, urodzony 12 III 1931 r. w Mielcu, syn Jana i Karoliny. W roku 1949 uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Przemys\u0142owe Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu, a nast\u0119pnie Technikum Mechaniczne MPM w Mielcu, matura w 1952 r. Od 1946 r. (jako ucze\u0144) pracowa\u0142 w PZL Mielec przy remontach samolot\u00f3w, a od 1953 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 na sta\u0142e z kontrol\u0105 jako\u015bci produkowanych samolot\u00f3w. Przeszed\u0142 przez wszystkie szczeble w hierarchii kontroli, od stanowisk kontrolera i starszego kontrolera. P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 kolejno jako: kierownik kontroli p\u00f3\u0142monta\u017cy zespo\u0142\u00f3w samolot\u00f3w, szef kontroli monta\u017cy samolot\u00f3w i pod koniec lat 80. \u2013 kierownik S\u0142u\u017cby Kontroli Jako\u015bci monta\u017cy samolot\u00f3w, silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych, aparatury paliwowej i w\u00f3zk\u00f3w golfowych \u201eMelex\u201d. W mi\u0119dzyczasie studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej i w 1977 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Posiada\u0142 tak\u017ce uprawnienia rzeczoznawcy kontroli jako\u015bci nadane przez Ministra Przemys\u0142u Maszynowego. Od 1949 r. do 1991 r. bra\u0142 czynny udzia\u0142 w uruchomieniu produkcji i kontroli jako\u015bci wszystkich typ\u00f3w samolot\u00f3w produkowanych w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Z jego udzia\u0142em wyprodukowano w tym okresie kilkana\u015bcie tysi\u0119cy samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w. Z racji zajmowanego stanowiska wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma zak\u0142adami kooperuj\u0105cymi na terenie kraju i za granic\u0105 w zakresie jako\u015bci wyrob\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi, m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego. W 1991 r., po 45 latach pracy w mieleckiej WSK, przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W swoim \u015brodowisku udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie przy budowie infrastruktury technicznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ODZIK HELENA<\/strong>, urodzona 3 XII 1910 r. w Z\u0142otnikach k\/Mielca, c\u00f3rka J\u00f3zefa i J\u00f3zefy. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu, matura w 1931 r. W latach 1931-1939 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Wilnie. Przy ko\u0144cu 1939 r., w obawie przed represjami NKWD, powr\u00f3ci\u0142a w rodzinne strony. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142a w Z\u0142otnikach i potajemnie uczy\u0142a m\u0142odzie\u017c przedmiot\u00f3w zakazanych przez okupanta. Po wojnie, w latach 1945-1951, pracowa\u0142a w Szkole Powszechnej w Czerminie, a od 1951 r. do 1970 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 geografii w Szkole Podstawowej Nr 1 w Mielcu. W 1970 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale jeszcze kilka lat pracowa\u0142a w SP Nr 1 w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W latach 50. i 60. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 instruktora metodycznego nauczania geografii w powiecie mieleckim. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 sp\u00f3\u0142dzielni uczniowskich (sklepiki szkolne prowadzone przez m\u0142odzie\u017c i dzieci), samorz\u0105du szkolnego i szeregu innych organizacji spo\u0142ecznych. Za t\u0119 wszechstronn\u0105 prac\u0119 dydaktyczn\u0105 i wychowawcz\u0105 wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i odznakami resortowymi. Zmar\u0142a 31 V 1998 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ODZIK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 4 X 1904 r. w Z\u0142otnikach k\/Mielca, syn Marka i Bronis\u0142awy z domu Sowa. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu (typu humanistycznego), egzaminy maturalne w 1924 r. Studia teologiczne odby\u0142 w Tarnowie, a po ich uko\u0144czeniu 25 VI 1928 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikary pracowa\u0142 w D\u0119bnie, Podegrodziu i \u0141\u0105cku. Od 10 II 1938 r. do 24 VII 1951 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Jamach. Prze\u017cycie niezwykle trudnego okresu okupacji hitlerowskiej, kiedy opr\u00f3cz terroru okupanta i konspiracyjnej wsp\u00f3\u0142pracy z partyzantami, spotyka\u0142 si\u0119 nierzadko z napa\u015bciami pospolitych band, odbi\u0142o si\u0119 na jego zdrowiu. Po 1951 r. przeniesiony zosta\u0142 do Tymbarku i tam zmar\u0142 8 XII 1953 r. Spoczywa na miejscowym cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141ODZIK LIDIA<\/strong>, urodzona 23 XII 1971 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Barbary z Samborskich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1990 r. Studiowa\u0142a medycyn\u0119 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1996 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 1996-1997 odby\u0142a sta\u017c w Pa\u0144stwowym Szpitalu Klinicznym w Krakowie, a od 1997 r. do 2004 r. pracowa\u0142a w Klinice Neurologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie jako lekarz asystent. W tym okresie uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z neurologii (2000), uko\u0144czy\u0142a studia doktoranckie w Collegium Medicum UJ w Krakowie (2001). W 2003 r. na podstawie obrony pracy\u00a0Zaburzenia nastroju i nap\u0119du po udarze m\u00f3zgu – zwi\u0105zek ze zmianami w p\u0142atach czo\u0142owych ocenianymi metod\u0105 protonowej spektroskopii rezonansu magnetycznego<\/em>\u00a0nadano jej stopie\u0144 doktora nauk medycznych. Od 2004 r. pracuje w New York University (Department of Psychiatry) jako Assistant Research Professor of Psychiatry and Radiology. W 2006 r. uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 II stopnia z neurologii. G\u0142\u00f3wnymi problemami jej zainteresowa\u0144 naukowo-badawczych s\u0105: Alzheimera, procesy starzenia si\u0119 m\u00f3zgu, wczesne markery diagnostyczne ot\u0119i choroby Alzheimera, neuroobrazowanie, rezonans magnetyczny, pozytronowa tomografia emisyjna. Jest wsp\u00f3\u0142autorem wielu mi\u0119dzynarodowych publikacji naukowych, autorem artyku\u0142\u00f3w przegl\u0105dowych i rozdzia\u0142\u00f3w w monografiach medycznych oraz t\u0142umacze\u0144 medycznych. Jako recenzent wsp\u00f3\u0142pracuje ze specjalistycznymi czasopismami medycznymi: American Journal of Neuroradiology, Dementia and Geriatric Cognitive Disorders, Psychiatry Research: Neuroimaging, Journal of Affective Disorders, Neurobiology of Aging, Neurological Research, Journal of Alzheimer\u2019s Disease, Journal of Neurology oraz Neurosurgery and Psychiatry. w projektach naukowych:\u00a0Zaburzenia nastroju i nap\u0119du po udarze m\u00f3zgu – zwi\u0105zek ze zmianami w p\u0142atach czo\u0142owych ocenianymi metod\u0105 protonowej spektroskopii rezonansu magnetycznego\u00a0<\/em>(Komitet\u00a0Bada\u0144 Naukowych, Polska, 2000-2001), Effects of memantine on the magnetic resonance spectroscopy (MRS) measures of neuronal integrity in subjects at risk for Alzheimer\u2019s disease (Forest Labs, Inc. USA, 2008-2012), Perfusion abnormalities in healthy subjects at risk for Alzheimer\u2019s disease (Alzheimer\u2019s Association, 2009-2011) oraz Blood pressure, cerebral perfusion and cognitive performance in hypertension (National Institute of Health, USA, 2012-2016).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141ODZIK S\u0141AWOMIR MAREK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 17 VII 1969 r. w Mielcu, syn Wies\u0142awa i Marii z domu \u0141achut. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1988 r. W tym samym roku podj\u0105\u0142 studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i uko\u0144czy\u0142 je w 1994 r. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 28 V 1994 r., a Msz\u0119 \u015awi\u0119t\u0105 Prymicyjn\u0105 odprawi\u0142 5 VI 1994 r. w ko\u015bciele Ducha \u015aw. w Mielcu. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Wierzchos\u0142awicach i Tarnowie. Planowa\u0142 jednak pe\u0142ni\u0107 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 na misjach w Afryce i od wrze\u015bnia 2000 r. przygotowywa\u0142 si\u0119 do tej s\u0142u\u017cby w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie. Skierowany zosta\u0142 do Republiki \u015arodkowo- Afryka\u0144skiej. Od 2002 r. pracowa\u0142 jako misjonarz w Republice \u015arodkowo-Afryka\u0144skiej. W 2011 r. zosta\u0142 przeniesiony do Pary\u017ca, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ekonoma Polskiej Misji Katolickiej we Francji (PMK). 1 IX 2012 r. powierzono mu misj\u0119 utworzenia nowej parafii rzymskokatolickiej Notre Dame w Alfortville (Francja).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ODZIK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 XI 1927 r. w Z\u0142otnikach k\/Mielca. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1948 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a nast\u0119pnie w Seminarium Duchownym w Gorzowie Wielkopolskim. Tam 29 VI 1954 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Zielonej G\u00f3rze, a po czterech latach zosta\u0142 mianowany proboszczem w Brze\u017anie L\u0119borskim. Tam, mimo wielu utrudnie\u0144 ze strony miejscowych organ\u00f3w bezpiecze\u0144stwa, doprowadzi\u0142 do wybudowania plebanii i sal katechetycznych oraz odbudowania ko\u015bcio\u0142a parafialnego i ko\u015bcio\u0142\u00f3w filialnych. W 1973 r. przeniesiony zosta\u0142 na probostwo w Karlinie. Poza ko\u015bcio\u0142em parafialnym p.w. Micha\u0142a Archanio\u0142a sprawowa\u0142 opiek\u0119 duszpastersk\u0105 nad czterema ko\u015bcio\u0142ami filialnymi. Wyremontowa\u0142 wszystkie te \u015bwi\u0105tyni oraz wybudowa\u0142 budynek katechetyczny. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 referenta w Duszpasterstwie M\u0119\u017cczyzn i dekanalnego wizytatora nauki religii w dekanacie bia\u0142ogardzkim. Za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej otrzyma\u0142 tytu\u0142 kanonika Kapitu\u0142y Ko\u0142obrzeskiej. Nawa\u0142 zaj\u0119\u0107 i liczne k\u0142opoty, zw\u0142aszcza przy budowach i remontach, odbi\u0142y si\u0119 na jego zdrowiu. W 1982 r. przeszed\u0142 w RFN operacj\u0119 serca, a w 1989 r. ze wzgl\u0119du na stan zdrowia zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza i skierowany zosta\u0142 na rent\u0119. Pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Koszalinie, gdzie proboszczowa\u0142 by\u0142y wikariusz z Karlina ks. dr Kazimierz Bednarski. By\u0142 opiekunem m.in. grupy trze\u017awo\u015bciowej i wsp\u00f3lnoty modlitewnej Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym. Zmar\u0142 5 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu w Koszalinie, a na rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu zosta\u0142a umieszczona jego tablica pami\u0105tkowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141ODZIK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 III 1946 r. w Woli Zdakowskiej, powiat mielecki, syn Piotra i Stefanii z domu Krempa. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu z matur\u0105 w 1963 r. Studiowa\u0142 na Akademii G\u00f3rniczo- Hutniczej im. Stanis\u0142awa Staszica w Krakowie i po uzyskaniu dyplomu magistra in\u017cyniera g\u00f3rnika w 1970 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w charakterze osoby dozoru ruchu w Zak\u0142adach G\u00f3rniczych Lubin, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eStaszic\u201d w Katowicach. W 1974 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do AGH Krak\u00f3w na stanowisko specjalisty, a potem g\u0142\u00f3wnego specjalisty w pionie prorektora ds. bada\u0144 naukowych. W roku 1980 przeszed\u0142 do pracy na stanowisku in\u017cynieryjno-technicznym w Instytucie Projektowania i Budowy Kopal\u0144 AGH, przekszta\u0142conym p\u00f3\u017aniej w Katedr\u0119 Ekonomiki i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015ble. W 1994 r. podj\u0105\u0142 tam prac\u0119 dydaktyczn\u0105 \u2013 najpierw jako wyk\u0142adowca, a po obronie pracy doktorskiej\u00a0Metoda modelowania nat\u0119\u017cenia rob\u00f3t udost\u0119pniaj\u0105cych i przygotowawczych dla p\u00f3l eksploatacyjnych w aspekcie narastaj\u0105cej koncentracji wydobycia w kopalniach w\u0119gla kamiennego<\/em>\u00a0w 2002 r. jako adiunkt. W ramach zaj\u0119\u0107 dydaktycznych prowadzi\u0142 mi\u0119dzy innymi wyk\u0142ady i zaj\u0119cia z zakresu projektowania, budowy i rekonstrukcji kopal\u0144 podziemnych oraz przetw\u00f3rstwa surowc\u00f3w mineralnych. Pod koniec 2011 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Podczas pracy w AGH bra\u0142 udzia\u0142 w realizacji ponad 120 projekt\u00f3w badawczych, opracowa\u0144 i opinii naukowych dla g\u00f3rnictwa rud miedzi, \u017celaza oraz w\u0119gla kamiennego. Jest autorem i wsp\u00f3\u0142autorem ponad 50 publikacji naukowych, w tym 8 w j\u0119zyku angielskim oraz 3 monografii. By\u0142 promotorem kilkunastu prac dyplomowych in\u017cynierskich i magisterskich. W roku 1980 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Komisji Zak\u0142adowej NSZZ Solidarno\u015b\u0107 w AGH Krak\u00f3w i by\u0142 jej cz\u0142onkiem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141ODZIK STANIS\u0141AW EDMUND<\/strong>, urodzony 1 X 1946 r. w Trzcianie k\/Mielca, syn Franciszka i Janiny z domu Le\u015b. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu (1963) i Technikum Mechaniczne w Mielcu z matur\u0105 w 1967 r. Od 1963 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako \u015blusarz, a p\u00f3\u017aniej \u2013 technolog, mechanik i konstruktor. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej; w 1973 r. uko\u0144czy\u0142 studia zawodowe, a w 1979 r. studia magisterskie. Od 1976 r. pe\u0142ni\u0142 stanowisko kierownika sekcji w bran\u017cy pojazd\u00f3w, a nast\u0119pnie r\u00f3wnorz\u0119dne w bran\u017cy aparatury paliwowej. W 1980 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, a w latach 1989-1990 sprawowa\u0142 z wyboru funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Dziale G\u0142\u00f3wnego Technologa Aparatury Paliwowej. W 1990 r. powierzono mu kierowanie Wydzia\u0142em T\u0142oczni, a w roku 1991 stanowisko dyrektora Zak\u0142adu Produkcji Pojazd\u00f3w, za\u015b w latach 1992-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Oddzia\u0142u w Wytw\u00f3rni Pojazd\u00f3w \u201eMelex\u201d Sp. z o.o. Uzyska\u0142 wz\u00f3r u\u017cytkowy na si\u0142ownik elektromagnetyczny do sterowania prac\u0105 agregatu ch\u0142odniczego. Przyczyni\u0142 si\u0119 do uruchomienia seryjnej produkcji w\u00f3zk\u00f3w \u201eMelex\u201d z nap\u0119dem spalinowym oraz wykonania prototypu trzyko\u0142owego pojazdu \u201eMelex\u201d, kt\u00f3ry uzyska\u0142 tytu\u0142 \u201eNajlepszego Produktu Regionu\u201d na Mieleckich Targach Wielobran\u017cowych w 1995 r. W latach 1998-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Urz\u0119du Rejonowego Mielcu. W 1998 r. wybrany zosta\u0142 na radnego Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 1998-2002, a w ramach Rady \u2013 na wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Bezpiecze\u0144stwa i Porz\u0105dku Publicznego. Od 1999 r. pracuje w Rejonie Dr\u00f3g Wojew\u00f3dzkich w Mielcu jako starszy specjalista. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2010-2014 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Infrastruktury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141OGOWSKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 26 XI 1951 r. w Mielcu, syn Zygmunta i Genowefy z domu Uss. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w \u015awidniku. Po maturze w 1969 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w \u015awidniku jako pracownik fizyczny. Studiowa\u0142 filologi\u0119 germa\u0144sk\u0105 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i 1978 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1978-1982 pracowa\u0142 w firmie Energoexport Warszawa, a w latach 1983-1984 by\u0142 pracownikiem Krajowego Zrzeszenia Producent\u00f3w Stolarki Budowlanej i Obiekt\u00f3w Kubaturowych \u201eStolbud\u201d Warszawa. W 1984 r. zosta\u0142 zatrudniony w Komitecie ds. Radia i Telewizji Warszawa jako starszy redaktor techniczno-programowy w Dziale Mi\u0119dzynarodowych Us\u0142ug Przekaz\u00f3w i Transmisji Biura Wsp\u00f3\u0142pracy z Zagranic\u0105. Zajmowa\u0142 si\u0119 obs\u0142ug\u0105 dziennikarzy zagranicznych przyby\u0142ych do Polski, m.in. w czasie oficjalnych wizyt papie\u017cy Jana Paw\u0142a II i Benedykta XVI oraz kr\u00f3lowej El\u017cbiety II, a tak\u017ce wielu prezydent\u00f3w i premier\u00f3w obcych pa\u0144stw. Ponadto uczestniczy\u0142 w organizacji mi\u0119dzynarodowych konferencji przedstawicieli europejskich stacji telewizyjnych zrzeszonych w EBU (Europejska Unia Nadawc\u00f3w). W 1993 r. przeszed\u0142 do Telewizji Polskiej SA Warszawa, gdzie obj\u0105\u0142 stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty w Dziale Zagranicznego Obrotu Prawami i Licencjami Biura Handlu (wcze\u015bniej Biuro Wsp\u00f3\u0142pracy z Zagranic\u0105) i pracuje tam nadal. Zajmuje si\u0119 sprzeda\u017c\u0105 licencji polskich film\u00f3w produkcji TVP, m.in. do zagranicznych telewizji na ca\u0142ym \u015bwiecie, kin, o\u015brodk\u00f3w kultury polskiej, na pokazy w naszych ambasadach i festiwalach filmowych oraz dla zagranicznych dystrybutor\u00f3w, kt\u00f3rzy te produkcje sprzedaj\u0105 na DVD w obcych wersjach j\u0119zykowych. Utrzymuje systematyczny kontakt z rodzinnym Mielcem. Uczestniczy\u0142 w sesji XX \u015awiatowego Forum Medi\u00f3w Polonijnych w Mielcu (13 IX 2012 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eG\u0141OS MIELECKI\u201d (\u201eNOWY G\u0141OS MIELECKI\u201d)<\/strong>, tygodnik wydawany przez WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie Sp\u00f3\u0142k\u0119 \u201eMulti-Media\u201d w okresie od 24 III 1990 r. do 18 XII 1997 r. By\u0142 kontynuatorem gazety zak\u0142adowej \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d i przez ca\u0142y okres dzia\u0142alno\u015bci zachowywa\u0142 jej numeracj\u0119. Pocz\u0105tkowo nie zmieniano siedziby redakcji \u2013 zajmowa\u0142a ona pomieszczenia w budynku administracyjnym WSK. Pierwsze wydanie \u201eNowego G\u0142osu Mieleckiego\u201d z 24 III 1990 r. (pierwsza nazwa GM) posiada\u0142o numer 1388. Gazeta pod zmienion\u0105 nazw\u0105 zwi\u0119kszy\u0142a ilo\u015b\u0107 informacji i artyku\u0142\u00f3w o mie\u015bcie i regionie kosztem zmniejszenia dotychczas obszernych materia\u0142\u00f3w o WSK. Po wydaniu 11 numer\u00f3w zmieniono nazw\u0119 na \u201eG\u0142os Mielecki\u201d oraz postarano si\u0119 o lepszy papier, co znacznie podwy\u017cszy\u0142o poziom edytorski, a zw\u0142aszcza szaty graficznej (m.in. dobre zdj\u0119cia, wyra\u017any druk). Odej\u015bcie kilku redaktor\u00f3w (emerytura, za\u0142o\u017cenie w\u0142asnego tygodnika \u201eKorso\u201d) w 1991 r. spowodowa\u0142o stopniowy powr\u00f3t do zak\u0142adowego charakteru gazety. W 1997 r. w ramach restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d utworzono Sp\u00f3\u0142k\u0119 \u201eMulti-Media\u201d i powierzono jej m.in. wydawanie \u201eGM\u201d. Siedzib\u0105 Sp\u00f3\u0142ki by\u0142 lokal przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14. Aby sprosta\u0107 rosn\u0105cym wymogom rynku wydawniczego, postanowiono zdecydowanie podwy\u017cszy\u0107 poziom edytorski tygodnika. Wprowadzono kolorow\u0105 ok\u0142adk\u0119, bardzo dobry papier i ciekawe rozwi\u0105zania graficzne. Powr\u00f3cono te\u017c do regionalnej i miejskiej tematyki tre\u015bci. Szereg czynnik\u00f3w sprawi\u0142 jednak, \u017ce rosn\u0105cych z ka\u017cdym miesi\u0105cem wydatk\u00f3w Sp\u00f3\u0142ki nie by\u0142y w stanie zr\u00f3wnowa\u017cy\u0107 jej dochody. W tej sytuacji postanowiono wstrzyma\u0107 wydawanie \u201eG\u0142osu Mieleckiego\u201d, a nast\u0119pnie zlikwidowa\u0107 Sp\u00f3\u0142k\u0119. Ostatni, podw\u00f3jny numer \u201eGM\u201d (1775-1776) ukaza\u0142 si\u0119 18 XII 1997 r. (Pod nazw\u0105 \u201eNowy G\u0142os Mielecki\u201d i \u201eG\u0142os Mielecki\u201d gazeta zosta\u0142a wydana w 389 numerach.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e d a k t o r z y \u00a0 \u00a0n a c z e l n i : Alojzy Czelusta (1990), p.o. Ryszard Niczyporuk (1990-1991), Witold Paj\u0105k (VI \u2013 IX 1991), Danuta Bogdan (1991-1996), Bogus\u0142aw Miga (1997).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e d a k t o r z y \u00a0 e t a t o w i : Janusz Czajowski (1990-1991), Edward Michocki (1990-1991), Zofia Nowakowska (1990), Witold Paj\u0105k (1990-1993), Maria Sz\u0142apowa, Barbara \u0141uczak, Janusz Ma\u0142aszewicz, Lucja Furdyna, Bogus\u0142aw Miga (1993-1997), Iwona K\u0119pa (1997), Waldemar Kruczko (1997).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e d a k t o r z y \u00a0 t e c h n i c z n i : Joanna Pisarczyk, Barbara Pulak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eG\u0141OS SOLIDARNO\u015aCI\u201d<\/strong>, biuletyn informacyjny Komisji Zak\u0142adowej (p\u00f3\u017aniej Mi\u0119dzyzak\u0142adowej) NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (i w latach 1989-1992 OBR SK Mielec). Redagowano go w siedzibie Komisji na terenie WSK. Od pocz\u0105tku do ko\u0144ca wydawania pisma dbano o jak najni\u017csze koszty przygotowania i druku. Materia\u0142y informacyjne pisano na maszynie i kserowano na zwyk\u0142ym papierze, a szata graficzna tak\u017ce by\u0142a skromna. Pierwszy numer ukaza\u0142 si\u0119 28 X 1980 r. i nie by\u0142 cenzurowany (wszystkie \u00f3wczesne wydawnictwa oficjalne podlega\u0142y cenzurze pa\u0144stwowej). Pierwsze kolegium redakcyjne stanowili: Andrzej Stachowicz (przewodnicz\u0105cy), Adam Cibicki, Barbara \u0141uczak i J\u00f3zef Malczy\u0144ski. Oni te\u017c wypracowali funkcje i zadania pisma. W pierwszym rz\u0119dzie upowszechnia\u0107 mia\u0142o cele i program NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d oraz na bie\u017c\u0105co informowa\u0107 o wa\u017cnych wydarzeniach w kraju, regionie i \u015brodowisku, w tym o dzia\u0142alno\u015bci KZ. (Od 10 XI 1980 r. rozpocz\u0119to wydawanie drugiej (cenzurowanej) wersji \u201eGS\u201d jako wk\u0142adki do pisma WSK \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d, ale pierwsza pozostawa\u0142a nadal poza cenzur\u0105.) Nak\u0142ad pisma dochodzi\u0142 do 3000 egzemplarzy. Z chwil\u0105 og\u0142oszeniu stanu wojennego w Polsce (13 XII 1981) przerwano jego wydawanie. Do tego czasu ukaza\u0142o si\u0119 71 numer\u00f3w (ostatni 10 XII 1981). Wznowienie wydawania \u201eG\u0142osu Solidarno\u015bci\u201d nast\u0105pi\u0142o w lipcu 1989 r. Pocz\u0105tkowo redagowa\u0142 zesp\u00f3\u0142, a nast\u0119pnie redaktorem zosta\u0142 Mieczys\u0142aw Przebieglec (X 1989 \u2013 VII 1990). Jesieni\u0105 1990 r. powr\u00f3cono do redagowania zespo\u0142owego, ale wprowadzono funkcj\u0119 \u201eodpowiedzialnego\u201d. W latach 1990-1996 rol\u0119 t\u0119 pe\u0142nili: Henryk Sowa (VII 1990 \u2013 V 1991), Tadeusz Tomaszewski (VI 1991 \u2013 XII 1991), Danuta Tomala (X 1991 \u2013 XII 1991), Wies\u0142aw Midura (III 1992), Zdzis\u0142aw Bajor (IV 1992 \u2013 IV 1993) przy wsp\u00f3\u0142udziale: Wies\u0142awa Midury \u2013 dzia\u0142 spo\u0142eczny, Bogus\u0142awa P\u0142oszajczaka \u2013 dzia\u0142 gospodarczy i Marka Podolskiego \u2013 dzia\u0142 zwi\u0105zkowy, J\u00f3zef Ozimek (VI 1993 \u2013 I 1994), Wies\u0142aw Witek (II 1994 \u2013 V 1994) i J\u00f3zef Ozimek (VI 1994). W okresie od VII 1994 do II 1995 odpowiedzialno\u015b\u0107 ponosi\u0142 zesp\u00f3\u0142 redakcyjny. Jeszcze w styczniu 1996 r. wydano jeden numer \u201eGS\u201d i od maja tego\u017c roku zacz\u0119\u0142a ukazywa\u0107 si\u0119 \u201eGazetka\u201d \u2013 nowe pismo Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Og\u00f3\u0142em wydano 222 numery \u201eG\u0142osu Solidarno\u015bci\u201d. O\u017cywienie tytu\u0142u \u201eGS\u201d nast\u0105pi\u0142o w 2000 r. Pod tak\u0105 nazw\u0105 wydano pierwszy numer biuletynu informacyjnego Komisji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu. Kierownikiem zespo\u0142u redakcyjnego by\u0142 Telesfor Beym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eG\u0141OS ZA\u0141OGI\u201d<\/strong>, pismo zak\u0142adowe WSK \u201ePZL- Mielec\u201d, ukazywa\u0142o si\u0119 w latach 1951-1990. Decyzja o jego wydawaniu by\u0142a zwi\u0105zana ze specjaln\u0105 uchwa\u0142\u0105 rz\u0105dow\u0105 przywracaj\u0105c\u0105 mieleckiej fabryce lotniczy charakter oraz powierzaj\u0105c\u0105 jej wa\u017cne dla gospodarki narodowej zadania, m.in. produkcj\u0119 lod\u00f3wek domowych. Siedziba redakcji znajdowa\u0142a si\u0119 na terenie WSK. Pierwszy komitet redakcyjny w sk\u0142adzie: Micha\u0142 Bohorski, J\u00f3zef Kr\u0119pa, Irena Nowakowska, Zofia Pawlicka, Wojciech Piekarz i Antoni Zydro\u0144 nada\u0142 gazecie kszta\u0142t programowy i okre\u015bli\u0142 priorytetowe tematy: zagadnienia produkcyjno-ekonomiczne zak\u0142adu, post\u0119p techniczny, wsp\u00f3\u0142zawodnictwo pracy, kultura, o\u015bwiata i sport oraz wydarzenia i wa\u017cne problemy \u015brodowiska. T\u0119 lini\u0119 programow\u0105 zachowano, przy pewnych modyfikacjach i uzupe\u0142nieniach, przez ca\u0142y okres wydawania gazety. Od lat 60. rozpocz\u0119to wydawanie sta\u0142ych kolumn, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119: \u201ePod fabrycznym dachem\u201d (o inicjatywach za\u0142ogi), \u201ePost\u0119p \u2013 technika\u201d i p\u00f3\u017aniej \u201ePryzmat\u201d (o racjonalizacji i wynalazczo\u015bci), \u201eKronika ZMS\u201d, \u201eSzpalta M\u0142odych\u201d i \u201e\u017bycie M\u0142odych\u201d (o sprawach m\u0142odzie\u017cy), \u201eNa turystycznym szlaku\u201d i p\u00f3\u017aniej \u201eTramp\u201d (o turystyce i innych aktywnych formach wypoczynku) oraz \u201eMagazyn kulturalny\u201d. Pocz\u0105tkowo (pierwszy numer wydano 7 XI 1951 r.) ukazywa\u0142a si\u0119 jako dwutygodnik, od lutego 1966 r. jako \u201edekad\u00f3wka\u201d (co 10 dni), a od lipca 1982 r. jako tygodnik. (W pierwszym okresie stanu wojennego, tj. od jego wprowadzenia 13 XII 1981 r. do lipca 1982 r. nie by\u0142a wydawana.) Nak\u0142ad pierwszego numeru wynosi\u0142 300 egz., wkr\u00f3tce potem wydawano 500 egz. i w kolejnych latach systematycznie liczba ta ros\u0142a. W latach 60. nak\u0142ad wynosi\u0142 ju\u017c 3800 egz., a od lutego 1966 r. \u2013 5500 egz. Og\u00f3\u0142em ukaza\u0142o si\u0119 1387 numer\u00f3w, ostatni 7 III 1990 r. Za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci \u201eGZ\u201d wielokrotnie by\u0142 wyr\u00f3\u017cniany odznaczeniami resortowymi i regionalnymi. Jego sukcesorem by\u0142 od 24 III 1990 r. \u201eNowy G\u0142os Mielecki\u201d (przej\u0105\u0142 siedzib\u0119, kadr\u0119 i numeracj\u0119), a nast\u0119pnie \u201eG\u0142os Mielecki\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e d a k t o r z y \u00a0 n a c z e l n i : Ferdynand M\u0119drek (1951-1952), Kazimierz Derl\u0119ga (1952-1953), Dionizy Ampu\u0142a (1953-1954), Tadeusz Zawada (1955-1958), J\u00f3zef \u015aciora (1958-1972), Witold Paj\u0105k (1972-1982) i Tadeusz Wi\u0119cek (1982-1990).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e d a k t o r z y \u00a0 e t a t o w i : Czes\u0142awa Mako\u015b, p\u00f3\u017aniej Nowakowska (1954-1957 i 1960-1990), Weronika Paluch (Firla), Ryszard Niczyporuk (1955-1990), Alicja Kalinowska, Zofia Goryl, p\u00f3\u017aniej Szaniawska (1957-1985), Maria Sz\u0142apa (1968-1990),Maria Maziarz (1971-1986), Jan St\u0119pie\u0144 (1972-1977), Krystyna Turzeniecka (Janos), Ma\u0142gorzata Hoszowska (1976-1987), Witold Paj\u0105k (1982-1990), Barbara \u0141uczak, Janusz Czajowski (1987-1990) i Edward Michocki (1988-1990).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e d a k t o r z y \u00a0 t e c h n i c z n i : Danuta Tomala, Tadeusz Tomaszewski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

F o t o r e p o r t e r : W\u0142adys\u0142aw Parkosz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141OUSZEK WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 29 IX 1909 r. w Kowlu na Wo\u0142yniu, syn Wilhelma i Katarzyny. Absolwent Gimnazjum w Kowlu, matura w 1928 r. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy plutonu. 1 I 1934 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika. W latach 30. odby\u0142 studia na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. W pierwszych latach okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 fizycznie w maj\u0105tku \u017burawina k\/Przemy\u015bla. R\u00f3wnocze\u015bnie uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu, a tak\u017ce zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony i wcielony do ZWZ w Przemy\u015blu (otrzyma\u0142 pseudonim \u201eGiewont\u201d), gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje dow\u00f3dcy kom\u00f3rki wywiadu, a nast\u0119pnie dow\u00f3dcy baonu. W czerwcu 1942 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo. Wi\u0119ziono go w Jaros\u0142awiu, a nast\u0119pnie w Przemy\u015blu i na Montelupich w Krakowie, sk\u0105d 16 XII 1942 r. zosta\u0142 przewieziony do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimu (KL Auschwitz-Birkenau). Tam otrzyma\u0142 numer 83763 i znak wi\u0119\u017ania politycznego \u2013 Polaka. Gra\u0142 w orkiestrze obozowej i by\u0142 jej bibliotekarzem oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 gospodarza magazynu odzie\u017cowego. Kolejnymi etapami w \u017cyciu wi\u0119\u017ania by\u0142y obozy: Buna, Dora i Bergen-Belsen, gdzie 15 IV 1945 r. zosta\u0142 uwolniony przez wojska alianckie. Tam te\u017c by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem i nauczycielem polskiej szko\u0142y \u015bredniej. Do Polski wr\u00f3ci\u0142 latem 1946 r. i zamieszka\u0142 w Wa\u0142brzychu. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w tamtejszej Szkole Podstawowej Nr 7, a nast\u0119pnie w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum. W 1947 r. obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 na Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu. 1 I 1950 r. powierzono mu obowi\u0105zki zast\u0119pcy dyrektora Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego w Wa\u0142brzychu, a 1 IX 1950 r. zosta\u0142 dyrektorem tej\u017ce szko\u0142y. W kolejnych latach kierowa\u0142 innymi wa\u0142brzyskimi szko\u0142ami: Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0105 Felczersk\u0105, Technikum Piel\u0119gniarstwa, Szko\u0142\u0105 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 im. ge. K. \u015awierczewskiego i Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0105 Piel\u0119gniarstwa. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w pracy spo\u0142ecznej \u2013 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego ZBoWiD oraz cz\u0142onkiem ZIW, ZNP i Wa\u0142brzyskiego Towarzystwa Kultury. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1969 r. i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, rodzinnego miasta \u017cony Jadwigi (z domu Kielawa). Tu pracowa\u0142 wy\u0142\u0105cznie spo\u0142ecznie. \u015apiewa\u0142 w ch\u00f3rze m\u0119skim \u201cMelodia\u201d, by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej PSS \u201cSpo\u0142em\u201d, przewodnicz\u0105cym Komisji Handlu Miejskiej Rady Narodowej (w latach 70.) oraz cz\u0142onkiem ZIW. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1987 r. Zmar\u0142 29 IV 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

G\u0141OWACKA \u2013 PRUS IRENA SYLWIA (z domu G\u0141OWACKA), <\/strong>urodzona 10 II 1887 r. w Dulczy Wielkiej, powiat mielecki, c\u00f3rka Bronis\u0142awa i Stefanii z \u0141abudzi\u0144skich. Absolwentka Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie z patentem na nauczyciela szk\u00f3\u0142 ludowych. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Pa\u0144stwowy Kurs Rob\u00f3t R\u0119cznych w Krakowie. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w roku szkolnym 1906\/1907, ale ju\u017c 1 III 1907 r. zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Powszechnej \u017be\u0144skiej w Mielcu i pracowa\u0142a w niej do 31 I 1913 r. W okresie od 1 II 1913 r. \u2013 30 IX 1917 r. (czyli w latach I wojny \u015bwiatowej) by\u0142a nauczycielk\u0105 w Szkole Powszechnej M\u0119skiej w Mielcu, a 1 X 1917 r. powr\u00f3ci\u0142a do Szko\u0142y Powszechnej \u017be\u0144skiej w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 by\u0142a aktywn\u0105 dzia\u0142aczk\u0105 spo\u0142eczn\u0105 w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, Polskim Czerwonym Krzy\u017cu, Lidze Ochrony Przyrody, Lidze Morskiej i Kolonialnej oraz Caritas. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a nadal w szkolnictwie oraz bra\u0142a si\u0119 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci Rady G\u0142\u00f3wnej Opieku\u0144czej (RGO) i prowadzi\u0142a tajne nauczanie. Po II wojnie \u015bwiatowej pracowa\u0142a nadal w Szkole Powszechnej \u017be\u0144skiej nr 2 w Mielcu i m.in. w 1946 r. by\u0142a kierownikiem tej szko\u0142y. W 1951 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Medalem PCK. Zmar\u0142a 12 VI 1957 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141OWACKI FELIKS (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 15 V 1812 r. w Zbyszycach. Studiowa\u0142 teologi\u0119 we Lwowie i Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1837 r. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Jadownikach Podg\u00f3rnych, Zawoi, Lubczy i D\u0105browie Tarnowskiej. W latach 1844-1849 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wikariusza w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu i tu prze\u017cy\u0142 tragiczn\u0105 rabacj\u0119 ch\u0142opsk\u0105. P\u00f3\u017aniej kierowany by\u0142 do pracy duszpasterskiej w Ropczycach, Borz\u0119cinie i Siedlcach. Zmar\u0142 26 IV 1860 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141OWACKI ROMAN<\/strong>, urodzony 1 I 1929 r. w Podwo\u0142oczyskach, woj. tarnopolskie, syn Stanis\u0142awa i Marii. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1948 r. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia w Akademii Handlowej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 przez kr\u00f3tki okres czasu jako asystent. W tym samym roku powo\u0142any zosta\u0142 na \u0107wiczenia wojskowe w Centrum Wyszkolenia Kwatermistrzowskiego i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera finansowego. R\u00f3wnolegle kontynuowa\u0142 studia II stopnia w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie i w 1953 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1954-1972 pracowa\u0142 w Instytucie Handlu i Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej. W Instytucie zajmowa\u0142 kolejno stanowiska: starszego asystenta, adiunkta, samodzielnego pracownika, kierownika zak\u0142adu i dyrektora naczelnego. W SGH pracowa\u0142 w charakterze wyk\u0142adowcy, docenta i profesora. Awanse zawodowe mia\u0142y \u015bcis\u0142y zwi\u0105zek z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 naukow\u0105. W 1961 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk ekonomicznych, w 1965 r. – doktora habilitowanego, a w 1972 r. \u2013 profesora nadzwyczajnego. Kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 tak\u017ce w Harvard Business School w zakresie marketingu (1963-1964). W zwi\u0105zku z powstaniem w 1972 r. na Uniwersytecie Warszawskim Wydzia\u0142u Zarz\u0105dzania (pierwszego w Polsce, wzorowanego na do\u015bwiadczeniach zachodnich) powierzono mu organizacj\u0119 i kierownictwo Zak\u0142adu Marketingu. (By\u0142a to prawdopodobnie pierwsza w Polsce jednostka naukowo-dydaktyczna zajmuj\u0105ca si\u0119 problematyk\u0105 marketingu.) Po kilku latach Zak\u0142ad zosta\u0142 przekszta\u0142cony w Katedr\u0119 Marketingu, a jej kierowanie oddano w r\u0119ce prof. dr. hab. R. G\u0142owackiego, kt\u00f3ry funkcj\u0119 t\u0119 sprawuje do dzi\u015b. (W 1979 r. przyznano mu tytu\u0142 profesora zwyczajnego.) Od lat 70. wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma uczelniami zagranicznymi, najcz\u0119\u015bciej jako wizytuj\u0105cy profesor (visiting professor). Wyk\u0142ada w uczelniach ameryka\u0144skich (m.in. Duquesne University, University of Pittsburg) i europejskich (m.in. Helsinki School of Economics and Business Administration, Finnish Institute of Management, Vessalius College, Free University of Brussel, University of Verona, Ecole Superieur du Commerce w Tours, University of Atens i University of Istanbul). Dostrzegaj\u0105c piln\u0105 potrzeb\u0119 prowadzenia edukacji menad\u017cerskiej ukierunkowanej na gospodark\u0119 rynkow\u0105, za\u0142o\u017cy\u0142 w 1990 r. fundacj\u0119 \u201eCentrum Kszta\u0142cenia Mened\u017cer\u00f3w\u201d (Centre for Management Training), ktora rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 edukacyjn\u0105 w 1991 r. poprzez programy (o zr\u00f3\u017cnicowanm profilu tematycznym i czasie trwania od 2 tygodni do 2 lat) w j\u0119zyku polskim i angielskim, g\u0142\u00f3wnie dla menad\u017cer\u00f3w firm krajowych. Od 1993 r. Centrum, wsp\u00f3lnie z uniwersytetami zagranicznymi (University of Antwerp, Staffordshire University, Bergische Universitat Wuppertal, Free University of Brussel), profesorami z kilku dalszych renomowanych uczelni zachodnich oraz Uniwersytetem Warszawskim, prowadzi dwuletni program studi\u00f3w Master of Business Administration MBA w j\u0119zyku angielskim. (Dyplom MBA ma charakter mi\u0119dzynarodowy.) Program ten uznany zosta\u0142 za najlepszy w\u015br\u00f3d tego typu studi\u00f3w prowadzonych w Polsce. Prof. G\u0142owacki napisa\u0142 i opublikowa\u0142 oko\u0142o 300 pozycji naukowych, g\u0142\u00f3wnie w j\u0119zykach polskim i angielskim, w postaci ksi\u0105\u017cek, artyku\u0142\u00f3w i referat\u00f3w na konferencje. Wa\u017cniejsze publikacje ksi\u0105\u017ckowe to: System bod\u017ac\u00f3w ekonomicznych (ksi\u0105\u017cka nagrodzona I nagrod\u0105 przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne), Przedsi\u0119biorstwo na rynku (trzy wydania, nagroda II stopnia im. Oscara Langego), Marketing \u2013 podr\u0119cznik akademicki (nagroda I stopnia Ministra Szkolnictwa Wy\u017cszego), Market Structure in Poland and Its Implications oraz Distribution Channels. Udziela si\u0119 tak\u017ce w r\u00f3\u017cnych formach dzia\u0142alno\u015bci pozauczelnianej, m.in. w latach 1973-1979 by\u0142 cz\u0142onkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej d\/s Kadr Naukowych, w latach 1995-1997 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego pierwszej Rady Nadzorczej Stoczni Szczeci\u0144skiej, a tak\u017ce jest cz\u0142onkiem rad programowych ameryka\u0144skich czasopism naukowych: \u201eEuromarketing\u201d, \u201eInternational Consumer Marketing\u201d, \u201eDistribution Channels\u201d i \u201eEast-West Business\u201d. W 1994 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z dziekanem Harvard Business School prof. Thomasem Piperem w zakresie doboru kandydat\u00f3w polskich (profesor\u00f3w wy\u017cszych uczelni zajmuj\u0105cych si\u0119 dyscyplinami zarz\u0105dzania i ekonomi\u0105) na studia dokszta\u0142caj\u0105ce w renomowanych uczelniach ameryka\u0144skich, w ramach programu \u201eCentral and Eastern European Teachers Program\u201d, kt\u00f3rego przes\u0142aniem by\u0142a pomoc krajom Europy Wschodniej w procesie transformacji systemowej. Zmar\u0142 16 I 2020 r. Pochowany na Cmentarzu Stare Pow\u0105zki w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141OWACKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 1 VIII 1958 r. w Rzeszowie, syn Edwarda i Janiny z domu D\u0142ugosz. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rzeszowie, matura w 1978 r. W latach szkolnych gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w LZS Przybysz\u00f3wka i \u201eResovii\u201d. Uprawia\u0142 tak\u017ce strzelectwo my\u015bliwskie i w 1976 r. zaj\u0105\u0142 V miejsce w konkurencji skeet na Mistrzostwach Polski junior\u00f3w w Poznaniu. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w G\u00f3rno\u015bl\u0105skiej Brygadzie WOP. Po wojsku pracowa\u0142 w krakowskim Rejonowym Urz\u0119dzie Spraw Wewn\u0119trznych, a w latach 1980- 1988 \u2013 w RUSW w Rzeszowie na podstawowych stanowiskach, m.in. dzielnicowego i w Wydziale Kryminalnym. Uko\u0144czy\u0142 studia zawodowe w Wy\u017cszej Szkole Policji \u2013 O\u015brodek Doskonalenia Kadr Kierowniczych w \u0141odzi oraz studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie \u2013 Filia w Rzeszowie, otrzymuj\u0105c tytu\u0142 magistra. W latach 1989-1990 pracowa\u0142 w Wydziale Dochodzeniowo-\u015aledczym WUSW w Rzeszowie, w latach 1990- 1997 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy Komendanta Rejonowego Policji w Kolbuszowej (w stopniu nadkomisarza), a w latach 1997-1999 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 Komendanta Rejonowego Policji w Ropczycach. W lipcu 1999 r. w wyniku konkursu zosta\u0142 mianowany Komendantem Powiatowym Policji w Mielcu (w stopniu podinspektora) i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 15 IV 2002 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu \u015brodowiska. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa LOK w Mielcu (od 2000 r.). By\u0142 wsp\u00f3\u0142inicjatorem budowy strzelnicy sportowej w Mielcu przy ul. Partyzant\u00f3w. Pracuje w firmie prywatnej na kierowniczym stanowisku.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141OWACKI ZBIGNIEW,<\/strong>\u00a0urodzony 1 V 1959 r. w Mielcu. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych (kierunek: obr\u00f3bka skrawaniem) przy WSK Mielec. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec jako tokarz obrabiarek numerycznych. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 jako starszy mechanik lotniczy w specjalno\u015bci: eksploatacja p\u0142atowca i silnika. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w Elektromonta\u017cu Katowice, Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu i Ganz \u2013 Mavag Budapeszt na W\u0119grzech. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w zawodowych. W 2000 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Mechaniki Precyzyjnej i Elektroniki R&G w Mielcu i nadal tam pracuje. Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. W 1997 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Osiedla W. Szafera, a nast\u0119pnie na jej przewodnicz\u0105cego. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni do dzi\u015b. Przez pewien czas by\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu i przewodniczy\u0142 Komisji Spo\u0142eczno-Kulturalnej. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2018-2023. Przewodniczy Komisji Budownictwa i Gospodarki Komunalnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141OWACKIEGO BARTOSZA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (280 m), ale szeroka ulica powiatowa na osiedlu J. Kili\u0144skiego, wa\u017cna w uk\u0142adzie komunikacyjnym centrum Mielca. Jest ulic\u0105 dojazdow\u0105 do stacji PKP i kolejowej rampy towarowej. Jest cz\u0119\u015bci\u0105 dawnej ulicy Kolejowej powsta\u0142ej w latach 80. XIX w. \u0142\u0105cznie z oddan\u0105 do u\u017cytku lini\u0105 kolejow\u0105 i dworcem. W 1910 r. wybudowano przy niej hotel \u017cydowski, a nieco p\u00f3\u017aniej kamienic\u0119 o nieregularnym kszta\u0142cie (by\u0142a d\u0142ugoletni\u0105 siedzib\u0105 przychodni kolejowej) oraz kilka dalszych dom\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej pomi\u0119dzy nimi i hotelem \u017cydowskim urz\u0105dzono ob\u00f3z jeniecki przej\u015bciowy, w kt\u00f3rym umieszczono \u017co\u0142nierzy radzieckich pracuj\u0105cych przy budowach kolejowych. Po wojnie ob\u00f3z zlikwidowano, a w p\u00f3\u017aniejszych latach teren ten przej\u0119\u0142o Przedsi\u0119biorstwo Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d. (Ob\u00f3z zosta\u0142 upami\u0119tniony obeliskiem.) Na prze\u0142omie lat 1962 i 1963 przeniesiono na ni\u0105 dworzec PKS, a kasy i biuro umieszczono na parterze budynku by\u0142ego hotelu. (Na pi\u0119trze mie\u015bci\u0142 si\u0119 Zak\u0142ad Energetyczny.) W 1966 r. powsta\u0142 przy niej okaza\u0142y bar PSS \u201cTurysta\u201d, a w 1967 r. zmodernizowano dworzec PKS, znacznie rozszerzaj\u0105c przy tym ulic\u0119. W latach 70. i 80., w zwi\u0105zku z budow\u0105 wiaduktu, kilka budynk\u00f3w zosta\u0142o rozebranych. Powsta\u0142 natomiast okaza\u0142y kompleks budynk\u00f3w RSW \u201eRuch\u201d. W nocy 2 III 1987 r. sp\u0142on\u0105\u0142 budynek by\u0142ego hotelu i p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 rozebrany. Po przeniesieniu dworca PKS na drug\u0105 stron\u0119 tor\u00f3w kolejowych (1992) i systematycznie pogarszaj\u0105cej si\u0119 kondycji PKP w latach 90. znaczenie ulicy wyra\u017anie zmala\u0142o. Bar \u201eTurysta\u201d i inne plac\u00f3wki us\u0142ugowe zako\u0144czy\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107. Pr\u00f3bowano o\u017cywi\u0107 ulic\u0119 przez organizacj\u0119 gie\u0142d samochodowych, ale i to przedsi\u0119wzi\u0119cie gas\u0142o z biegiem czasu. W latach 2010-2011 zosta\u0142a zmodernizowana i przebudowana. Otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, a chodniki \u2013 kostk\u0119 betonow\u0105. Na cz\u0119\u015bci dawnej ulicy urz\u0105dzono miejsca parkingowe. Przy chodniku od strony zachodniej zbudowano \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105. Spore o\u017cywienie wprowadzi\u0142o wybudowanie budynku wielofunkcyjnego (m.in. kawiarnia „Kredens”) oraz przeprowadzka Urz\u0119du Gminy Mielec do rozbudowanego i zmodernizowanego zespo\u0142u budynk\u00f3w po by\u0142ej RSW „Ruch”. Usuni\u0119to cz\u0119\u015b\u0107 przystank\u00f3w prywatnych linii autobusowych. W latach 2020-2021 nast\u0105pi\u0142y kolejne zmiany w jej s\u0105siedztwie zwi\u0105zane z przebudow\u0105 linii kolejowej, m.in. rozebrano jeden z magazyn\u00f3w i zbudowano podziemne przej\u015bcie pod torami.
Patron ulicy: BARTOSZ G\u0141OWACKI (1758-1794), pochodzi\u0142 z rodziny ch\u0142opskiej. By\u0142 grenadierem regimentu milicji krakowskiej w wojskach Tadeusza Ko\u015bciuszki w czasie insurekcji 1794 r. Wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 niezwyk\u0142ym m\u0119stwem w bitwie pod Rac\u0142awicami i zosta\u0142 za to awansowany do stopnia oficerskiego oraz uwolniony wraz z rodzin\u0105 od powinno\u015bci ch\u0142opskich wobec pana. W bitwie pod Szczekocinami zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny i zmar\u0142 po przewiezieniu do Kielc. Uwa\u017cany jest za symbol odwagi i patriotyzmu polskiego ch\u0142opa.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"G\u0141OWACZ BARBARA CZES\u0141AWA (z domu DRO\u017bD\u017bOWSKA), <\/strong>urodzona 24 V 1946 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Heleny z domu Wilk. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu z matur\u0105 w 1964 r. i Kursu Nauczycielskiego przy Liceum Pedagogicznym w Mielcu w 1965 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w Izbiskach, powiat mielecki (1965-1969). W 1968 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 biologia z chemi\u0105) w Kro\u015bnie. Od roku szkolnego 1969\/1970 do ko\u0144ca roku szkolnego 1985\/1986 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu jako nauczycielka chemii. Prowadzi\u0142a k\u00f3\u0142ko chemiczne i po\u015bwi\u0119ca\u0142a wiele czasu na prac\u0119 z uczniami zdolnymi, co przynosi\u0142o sukcesy w konkursach chemicznych. By\u0142a tak\u017ce szczepow\u0105 Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego w SP nr 7. W 1976 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego, a w 1977 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (specjalno\u015b\u0107 nauczycielska) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Kielcach z tytu\u0142em magistra chemii. Po utworzeniu Szko\u0142y Podstawowej nr 9 w Mielcu, od 1 IX 1986 r. zosta\u0142a zatrudniona w tej szkole, a od 1992 r. do 1999 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jej wicedyrektora ds. dydaktycznych. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w organizacj\u0119 szko\u0142y i osi\u0105gni\u0119cie przeze\u0144 wysokiego poziomu nauczania. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a m.in. kurs doskonalenia zawodowego kadry kierowniczej (1987 r.) i studium przedmiotowo-metodyczne w zakresie chemii w ODN Rzesz\u00f3w (1988 r.). 1 IX 1999 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 III st. Ministra O\u015bwiaty i Wychowania, Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania i nagrodami lokalnymi. Zmar\u0142a 6 X 2015 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n

G\u0141OWALA ALEKSANDER,<\/strong> urodzony 2 XI 1917 r. w Zamo\u015bciu, syn J\u00f3zefa i Marianny z domu Szefer. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., a po kapitulacji zosta\u0142 wzi\u0119ty przez Niemc\u00f3w do niewoli i przebywa\u0142 w obozie jenieckim w Altengrabow (Stalag XI A). Po wyzwoleniu pracowa\u0142 w ZUS w Zamo\u015bciu jako inkasent, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 Ekspozytur\u0105 ZUS w Hrubieszowie. W 1955 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK na stanowisku magazyniera, a nast\u0119pnie kierownika magazynu przyj\u0119\u0107. W latach 1972 \u2013 1978 by\u0142 kierownikiem magazynu budowlanego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Oddzia\u0142owej. Zosta\u0142 uhonorowany m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM, Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK\u201d.W 1978 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 16 I 2010 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141OWANIA ARKADIUSZ KAMIL,<\/strong>\u00a0urodzony 13 VI 1974 r. w Mielcu, syn Wac\u0142awa i Danuty z domu Bielec. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1993 r. Studia na Wydziale Lekarskim \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej w Katowicach uko\u0144czy\u0142 w 1999 r. z dyplomem lekarza medycyny. Po odbyciu sta\u017cu podyplomowego w Samodzielnym Publicznym Centralnym Szpitalu Klinicznym w Warszawie, rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 i studia doktoranckie w Katedrze i Klinice Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych i Diabetologii II Wydzia\u0142u Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie, w Wojew\u00f3dzkim Szpitalu Br\u00f3dnowskim w Warszawie. W 2006 r. obroni\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem prac\u0119 doktorsk\u0105 Ocena czynno\u015bci \u015br\u00f3db\u0142onka naczyniowego u os\u00f3b z cukrzyc\u0105 typu 1 za pomoc\u0105 do\u017cylnych test\u00f3w farmakologicznych – testu metacholinowego i z nitrogliceryn\u0105 i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych. Wyniki pracy by\u0142y prezentowane na zjazdach Ameryka\u0144skiego Towarzystwa Diabetologicznego (ADA), Europejskiego Towarzystwa Bada\u0144 nad Cukrzyc\u0105 (EASD) oraz Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego (PTD). Przez 12 lat pracy w Klinice, pod kierunkiem prof. dr hab. med. Jana Tatonia i prof. dr hab. med. Anny Czech, zajmowa\u0142 si\u0119 badaniem cukrzycowych powik\u0142a\u0144 naczyniowych metod\u0105 laserowo-dopplerowsk\u0105, a drugim przedmiotem zainteresowa\u0144 zawodowych by\u0142a neuropatia cukrzycowa. Uko\u0144czy\u0142 w Klinice szkolenia specjalizacyjne w dziedzinie chor\u00f3b wewn\u0119trznych oraz w diabetologii. Jest autorem kilkunastu publikacji w czasopismach medycznych oraz wsp\u00f3\u0142autorem rozdzia\u0142u w ksi\u0105\u017cce Cukrzycowe choroby serca. Nowa wiedza \u2013 nowe leczenie. W zakresie praktyki zawodowej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wiod\u0105cymi centrami medycznymi, m.in. Medicover, Lux Med, Swiss Med i Polmed. Obecnie prowadzi Indywidualn\u0105 Specjalistyczn\u0105 Praktyk\u0119 Lekarsk\u0105 na terenie Warszawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u0141\u00d3D PIOTR (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 3 VI 1965 r. w Mielcu, syn Aleksandra i Izabeli z Dachowskich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1984 r. Studia teologiczne odby\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i 2 VI 1990 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Posiada\u0142 tytu\u0142y magistra i licencjata. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Gryb\u00f3w (1990-1994), Bochnia \u2013 \u015bw. Miko\u0142aja (1994-1995), Por\u0119ba Radlna (1995-1996), Radomy\u015bl Wielki (1996-1997), Chorzel\u00f3w (1997-2004), Dobra (2004-2007), Korzenna (2007-2010), Pi\u0105tkowa (2011-2012), Tarn\u00f3w \u2013 Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa (2012-2013) i jako pomoc duszpasterska w parafii Nawojowa (2013-2021). Zmar\u0142 16 VIII 2021 r. Pochowany w grobowcu kap\u0142a\u0144skim na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141\u00d3WKA WAWRZYNIEC,\u00a0<\/strong>urodzony 5 VIII 1879 w Gorzycach. Absolwent gimnazjum w Rzeszowie. Studia filozoficzne odby\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. By\u0142 nauczycielem w gimnazjum w Tarnopolu i w latach 1910-1915 w c.k. Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu. Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego, j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego i j\u0119zyka greckiego. Zmar\u0142 14 V 1915 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141\u00d3WKA W\u0141ADYS\u0141AW KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 11 VII 1910 r. w Mielcu, syn Wawrzy\u0144ca i Wandy z Ryniewicz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1928 r. Studia medyczne odby\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie w latach 1928-1934 i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po studiach ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Sanitarnych Rezerwy w Warszawie i wkr\u00f3tce po jej uko\u0144czeniu otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Praktyk\u0119 lekarsk\u0105 odby\u0142 w 5 Szpitalu Okr\u0119gowym w Krakowie i Pa\u0144stwowym Szpitalu \u015bw. \u0141azarza w Krakowie w 1937 r. W latach 1938-1939 pracowa\u0142 w Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej w Kaliszu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kontraktowego lekarza wojskowego. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i obronie Warszawy jako lekarz naczelny 29 p.p. Po kapitulacji Warszawy przez 8 miesi\u0119cy by\u0142 wi\u0119ziony przez Niemc\u00f3w w Oflagu II A w Prenzeau i pracowa\u0142 w tamtejszym szpitalu obozowym. Zwolniony z obozu w 1941 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. W 1942 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zamieszka\u0142 w Wadowicach G\u00f3rnych, gdzie leczy\u0142 miejscow\u0105 ludno\u015b\u0107 i wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a\u0142 z ruchem oporu. W 1943 r. zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w Tarnowie, a nast\u0119pnie na Montelupich w Krakowie. Na skutek intensywnych stara\u0144 rodziny i braku powa\u017cniejszych dowod\u00f3w obci\u0105\u017caj\u0105cych zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia w 1944 r. Po wojnie pracowa\u0142 w Przychodni Kolejowej w Mielcu oraz doje\u017cd\u017ca\u0142 do O\u015brodk\u00f3w Zdrowia w Tuszowie Narodowym, Padwi Narodowej i Radomy\u015blu Wielkim. W zwi\u0105zku z pogarszaj\u0105cym si\u0119 stanem zdrowia musia\u0142 zrezygnowa\u0107 z pracy terenowej i zatrudniony zosta\u0142 w Przychodni Rejonowej w Mielcu, a tak\u017ce w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego). Przez pewien czas uczy\u0142 w mieleckim O\u015brodku Szkolenia Piel\u0119gniarek. Sprawowa\u0142 te\u017c funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego w zakresie medycyny s\u0105dowej na okr\u0119g S\u0105du Powiatowego w Mielcu. Aktywnie pracowa\u0142 w organizacjach kombatanckich. Od 1946 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych Hitlerowskich Wi\u0119zie\u0144 i Oboz\u00f3w Koncentracyjnych. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem ZBoWiD-u i w 1950 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Powiatowego tej organizacji. Za udzia\u0142 w walce z hitlerowskim naje\u017ad\u017ac\u0105 odznaczony zosta\u0142 Krzy\u017cem Walecznych oraz Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945 r. Zmar\u0142 25 II 1964 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

G\u0141\u00d3WNY INSPEKTORAT OCHRONY \u015aRODOWISKA \u2013 DEPARTAMENT ZWALCZANIA PRZEST\u0118PCZO\u015aCI \u015aRODOWISKOWEJ \u2013 ZESP\u00d3\u0141 TERENOWY DS. INTERWENCYJNYCH (ZT) W MIELCU,<\/strong> zosta\u0142 powo\u0142any na pocz\u0105tku 2023 r. jako druga (po Krakowie) tego typu jednostka w Polsce. Jego pierwsz\u0105 siedzib\u0105 jest budynek przy ul. Sandomierskiej, a pierwszym kierownikiem \u2013 Wies\u0142aw Kluk. Powodem ulokowania tej jednostki w Mielcu by\u0142y m.in. wieloletnie starania spo\u0142ecze\u0144stwa mieleckiego o ochron\u0119 \u015brodowiska w zwi\u0105zku z funkcjonowaniem wielu zak\u0142ad\u00f3w pracy w mie\u015bcie i jego s\u0105siedztwie. ZT ma za zadanie prowadzi\u0107 i \u201eusprawnia\u0107 dzia\u0142anie w terenie w celu efektywnego przeciwdzia\u0142ania i zwalczania przest\u0119pczo\u015bci \u015brodowiskowej\u201d. Do szczeg\u00f3\u0142owych zada\u0144 nale\u017c\u0105: \u201e[\u2026] wykonywanie kontroli pozaplanowych interwencyjnych, wykonywanie czynno\u015bci o kt\u00f3rych mowa w artykule 10b ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony \u015arodowiska, organizacja i przeprowadzanie kontroli podmiot\u00f3w korzystaj\u0105cych ze \u015brodowiska, typowanie potencjalnych miejsc przest\u0119pstw w zakresie porzucania lub nielegalnego deponowania odpad\u00f3w, w tym odpad\u00f3w niebezpiecznych, wsp\u00f3\u0142praca z wojew\u00f3dzkimi inspektorami ochrony \u015brodowiska w zakresie przeciwdzia\u0142ania i wykrywania przest\u0119pstw i wykrocze\u0144 przeciwko \u015brodowisku.\u201d Dla dok\u0142adnego i kompetentnego dzia\u0142ania pracownicy ZT pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 nowoczesnymi technologiami, np. dronami, georadarami, fotopu\u0142apkami, noktowizj\u0105 i termowizj\u0105.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u0141UCH MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 18 IX 1885 r. w Mielcu, syn Jana. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Mielcu i po kilkuletniej praktyce zdoby\u0142 zaw\u00f3d murarza. Uczestniczy\u0142 w budowie gmachu gimnazjum i kilku dalszych budynk\u00f3w w Mielcu oraz rozbudowie ko\u015bcio\u0142a w Zg\u00f3rsku k\/Radomy\u015bla Wielkiego. W czasie I wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w wojsku austriackim na froncie wschodnim. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 nadal jako murarz. W okresie mi\u0119dzywojennym budowa\u0142 m.in. \u201eKazan\u00f3wk\u0119\u201d (aktualnie mie\u015bci si\u0119 tam Klub \u201ePapillon\u201d), kamienic\u0119 przy ul. T. Ko\u015bciuszki 12 (aktualnie internat \u017ce\u0144ski) i kamienic\u0119 przy ul. B. G\u0142owackiego (obok stacji PKP). W okresie zimowym wykonywa\u0142 przedmioty z wikliny. Nale\u017ca\u0142 do czo\u0142owych mieleckich dzia\u0142aczy PPS. W czasie II wojny \u015bwiatowej zatrudniony by\u0142 w jednej z niemieckich firm budowlanych. W sierpniu 1944 r. powierzono mu obowi\u0105zki burmistrza Mielca, a od 1945 r. do 1948 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy burmistrza. Po zjednoczeniu PPR z PPS odszed\u0142 od polityki i funkcji w administracji miasta. Ostatnie lata przed emerytur\u0105 pracowa\u0142 w dozorze Miasteczka M\u0142odego Robotnika. W 1950 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 23 X 1958 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GMACH GIMNAZJUM<\/strong>, najwi\u0119kszy budynek na terenie Starego Mielca, usytuowany przy ul. J. Kili\u0144skiego 24, na osiedlu tego\u017c patrona. Starania o jego wybudowanie, cho\u0107 w du\u017cym stopniu uzale\u017cnione od uzyskania zgody na uruchomienie gimnazjum, czyniono ju\u017c w latach 90. XIX w. W 1898 r. Rada Miejska podj\u0119\u0142a uchwa\u0142\u0119 o bezp\u0142atnym przekazaniu placu pod budow\u0119 nowej szko\u0142y. K\u0142opoty finansowe miasta nie pozwoli\u0142y jednak na rozpocz\u0119cie budowy po otwarciu gimnazjum w Mielcu (1905). Dopiero w 1908 r. zlecono wykonanie dokumentacji znanemu architektowi Tadeuszowi Tekielskiemu z Rzeszowa. Zaprojektowa\u0142 on monumentalny gmach z ceg\u0142y, trzykondygnacyjny na wysokim podpiwniczeniu i z wysokim dachem ceramicznym. Koszt budowy okre\u015blono w wysoko\u015bci 300 000 koron. Po uzyskaniu dotacji rz\u0105dowych w wysoko\u015bci 100 000 koron w 1910 r. rozpocz\u0119to prace budowlane. Wykonywa\u0142a je krakowska firma Jakuba Bettera i Maurycego Flachny, a czyni\u0142a to tak fachowo i sprawnie, \u017ce ju\u017c przy ko\u0144cu roku 1912 r. obiekt (oraz budynek bursy i budynek z sal\u0105 gimnastyczn\u0105) by\u0142 gotowy do u\u017cytku. W\u0142adze miejskie nie by\u0142y w stanie zgromadzi\u0107 odpowiednich funduszy. Nale\u017cno\u015bci za wykonane prace uda\u0142o si\u0119 uregulowa\u0107 dopiero poprzez kolejne subwencje pa\u0144stwowe i po\u017cyczki, kt\u00f3re sp\u0142acano jeszcze w okresie mi\u0119dzywojennym. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia gmachu odby\u0142a si\u0119 3 grudnia 1912 r. Uczestniczyli w niej m.in. biskup ordynariusz Leon Wa\u0142\u0119ga, namiestnik Galicji prof. Micha\u0142 Bobrzy\u0144ski i wiceprezydent Rady Szkolnej Krajowej dr Ignacy Dembowski. Gmach gimnazjalny zdecydowanie wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w panoramie miasta od strony zachodniej. Wspomniany I. Dembowski w \u201eIlustrowanym Przewodniku po Galicji\u201d napisa\u0142: \u201e…W Mielcu jest gimnazjum, jedno z najwi\u0119kszych i najpi\u0119kniejszych w kraju.\u201d Tak\u017ce proporcjami bry\u0142y, elegancj\u0105 elewacji i funkcjonalnym rozwi\u0105zaniem wn\u0119trz budynek budzi\u0142 powszechny podziw. Opraw\u0119 g\u0142\u00f3wnego wej\u015bcia stanowi\u0142 kamienny portal nawi\u0105zuj\u0105cy do stylu roma\u0144skiego i renesansowego. Nad portalem wykonano p\u0142askorze\u017ab\u0119 dwug\u0142owego or\u0142a austriackiego i napis: \u201ec.k.Gimnazyum\u201d. Ponadto szereg detali architektonicznych wykonano w modnym w\u00f3wczas stylu neogotyckim. Centraln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wn\u0119trza zajmowa\u0142y obszerne schody, na I pi\u0119trze pok\u00f3j nauczycielski, a na II \u2013 aula. Cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142nocn\u0105 zajmowa\u0142y pomieszczenia klasowe, a cz\u0119\u015b\u0107 po\u0142udniow\u0105 \u2013 gabinety przedmiotowe, biblioteka z czytelni\u0105 i mieszkania s\u0142u\u017cbowe. W czasie I wojny \u015bwiatowej, od VIII 1914 r. do X 1915 r., budynek zaj\u0119ty by\u0142 przez wojsko najpierw na koszary, a p\u00f3\u017aniej na szpital wojskowy i prowizoryczne wi\u0119zienie dla je\u0144c\u00f3w wojennych. Po odej\u015bciu wojska na wsch\u00f3d budynek zwr\u00f3cono szkole, kt\u00f3ra eksploatowa\u0142a go bez wi\u0119kszych zmian do odzyskania przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w 1918 r. Wtedy to usuni\u0119to wszystkie austriackie symbole pa\u0144stwowe, w tym god\u0142a i portrety cesarza, a dwug\u0142owego or\u0142a na frontonie upodobniono do or\u0142a polskiego. Istotnymi wzbogaceniami wystroju wn\u0119trza by\u0142y dwie tablice (pierwsza upami\u0119tnia\u0142a uroczysto\u015b\u0107 oddania obiektu do u\u017cytku 3 XII 1912 r., a druga \u2013 poleg\u0142ych w walkach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski w latach 1914-1920) oraz medalion z podobizn\u0105 Marsza\u0142ka Polski J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego (ods\u0142oni\u0119ty 20 III 1932). W czasie okupacji hitlerowskiej obiekty zosta\u0142y zaj\u0119te przez szko\u0142\u0119 dla m\u0142odzie\u017cy z rodzin volksdeutsch\u00f3w i reichsdeutsch\u00f3w oraz magazyn zbo\u017cowy i sk\u0142ad cz\u0119\u015bci lotniczych. Od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r. w budynku urz\u0105dzono radziecki szpital wojskowy. W styczniu 1945 r. front przesun\u0105\u0142 si\u0119 na zach\u00f3d i po wyprowadzeniu szpitala obiekt oddano dyrekcji Gimnazjum i Liceum. Jeszcze w zimie tego\u017c roku, po wykonaniu prac porz\u0105dkowych i przy trwaj\u0105cych pracach modernizacyjnych, w gmachu rozpocz\u0119to zaj\u0119cia szkolne. W marcu 1946 r., dla upami\u0119tnienia pobytu w Mielcu w czasie okupacji hitlerowskiej du\u017cej grupy os\u00f3b z Pozna\u0144skiego, w hallu I pi\u0119tra umieszczono okoliczno\u015bciow\u0105 tablic\u0119. W 1951 r. nast\u0105pi\u0142a zmiana u\u017cytkownika gmachu. Pa\u0144stwowa Szko\u0142a Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ca Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego (sukcesor Gimnazjum i Liceum) zosta\u0142a przeniesiona do budynku szkolnego \u201epod zegarem\u201d przy ul. T. Ko\u015bciuszki, a nowym gospodarzem zosta\u0142o Liceum Pedagogiczne. Niestety, prawdopodobnie w czasie tej zmiany zniszczono tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 poleg\u0142ych w czasie I wojny \u015bwiatowej i medalion J. Pi\u0142sudskiego. W latach 50. i 60. kilkakrotnie poddawano obiekt remontom bie\u017c\u0105cym. W 1967 r., z okazji 28 rocznicy wybuchu II wojny \u015bwiatowej, ods\u0142oni\u0119to tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 zamordowanych i poleg\u0142ych w czasie tej wojny nauczycieli i uczni\u00f3w Gimnazjum i Liceum. Od 1970 r., po zako\u0144czeniu dzia\u0142alno\u015bci LP, obiekt u\u017cytkowany by\u0142 przez Technikum Elektryczne, przekszta\u0142cone od roku szkolnego 1974\/1975 na Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Zawodowych Nr 1. (Ponadto cz\u0119\u015b\u0107 pomieszcze\u0144 udost\u0119pniano Liceum Ekonomicznemu.) W latach 80. i 90. odby\u0142 si\u0119 szereg wa\u017cnych dla gmachu uroczysto\u015bci. 10 V 1986 r., w zwi\u0105zku z nadaniem ZSZ imienia prof. Janusza Groszkowskiego, ods\u0142oni\u0119to wizerunek patrona i okoliczno\u015bciowy napis. 12 IX 1992 r. uroczy\u015bcie ods\u0142oni\u0119to tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 powstanie mieleckiego harcerstwa oraz jego wybitnych opiekun\u00f3w i wychowank\u00f3w. 11 XI 1992 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia odtworzonej tablicy upami\u0119tniaj\u0105cej poleg\u0142ych w czasie I wojny \u015bwiatowej, a 10 XI 1994 r. podobna uroczysto\u015b\u0107 z odtworzonym medalionem J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. W jubileuszowym roku 80-lecia gmachu (1992) przyst\u0105piono do kompleksowego remontu gmachu i modernizacji jego wewn\u0119trznych urz\u0105dze\u0144. M.in. przeprowadzono remont klasopracowni i korytarzy oraz wymieniono posadzk\u0119 (1992-1994), zmodernizowano centralne ogrzewanie (1996), wymieniono pokrycie dachowe (1998) i odnowiono elewacj\u0119 zewn\u0119trzn\u0105 (1999-2000). Wtedy te\u017c dodano koron\u0119 or\u0142owi na frontonie. W latach 1999-2012 jego u\u017cytkownik (Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego i od 2004 r. Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego) wykona\u0142 remont generalny i modernizacj\u0119 wn\u0119trz, co znacz\u0105co podwy\u017cszy\u0142o funkcjonalno\u015b\u0107 i standard obiektu. 12 X 2012 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci 100-lecia Gmachu Szko\u0142y i 45-lecia Technikum Elektrycznego w Mielcu. W 2017 r. wykonano nowe ogrodzenie terenu szkolnego (ze zmianami od strony ul. J. Kili\u0144skiego) oraz oddano do u\u017cytku rozbudowan\u0105 i zmodernizowan\u0105 szkoln\u0105 hal\u0119 sportow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/a>GMINA MIEJSKA (MIASTO) MIELEC<\/strong>, instytucja polityczno-prawna, wsp\u00f3lnota samorz\u0105dowa funkcjonuj\u0105ca na terytorium miasta Mielca (ok. 47 km2). Powsta\u0142a na mocy \u201eUstawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie terytorialnym\u201d. Jej cz\u0142onkami (obowi\u0105zkowymi) s\u0105 wszyscy mieszka\u0144cy zameldowani na pobyt sta\u0142y w Mielcu. Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2002 r. by\u0142o ich 61 464, w tym 31 598 kobiet i 29 866 m\u0119\u017cczyzn. Symbolik\u0119 Gminy (Miasta) stanowi\u0105: herb, piecz\u0119\u0107 urz\u0119dowa i flaga. Posiada osobowo\u015b\u0107 prawn\u0105. Jej samodzielno\u015b\u0107 podlega ochronie s\u0105dowej. O jej ustroju stanowi statut. Wykonuje zadania publiczne w imieniu w\u0142asnym i na w\u0142asn\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107. Podstawowymi zadaniami s\u0105: organizowanie \u017cycia publicznego miasta, reprezentowanie wsp\u00f3lnoty samorz\u0105dowej na zewn\u0105trz, wykonywanie administracji publicznej z wyj\u0105tkiem zada\u0144 zastrze\u017conych ustawami dla innych podmiot\u00f3w (np. instytucji powiatowych, wojew\u00f3dzkich czy pa\u0144stwowych), udost\u0119pnianie mieszka\u0144com obiekt\u00f3w i urz\u0105dze\u0144 (kulturalnych, rekreacyjnych, o\u015bwiatowych, gospodarczych i innych), dbanie o gospodarczy i spo\u0142eczny rozw\u00f3j miasta. Zadania te Miasto wykonuje za po\u015brednictwem swych organ\u00f3w \u2013 Rady Miejskiej (organ stanowi\u0105cy i kontrolny) i Prezydenta Miasta (organ wykonawczy), przy pomocy Urz\u0119du Miejskiego oraz innych miejskich jednostek organizacyjnych. Siedzib\u0105 Rady i Prezydenta Miasta jest budynek Urz\u0119du Miejskiego przy ul. S. \u017beromskiego 26. Rada Miejska sk\u0142ada si\u0119 z 23 radnych wybieranych na czteroletnie kadencje przez mieszka\u0144c\u00f3w Miasta. Prac\u0105 Rady kieruje przewodnicz\u0105cy wybierany z grona radnych. (Przewodnicz\u0105cym Rady w kadencjach 1990-1994 i 1994-1998 by\u0142 Andrzej Osnowski, w kadencjach 1998-2002, 2002-2006 i 2006-2010 – Zdzis\u0142aw Nowakowski, 2010-2014 – Jan My\u015bliwiec, 2014-2018 – Marian Kokoszka, 2018-2023 Bogdan Bieniek.) Podstawow\u0105 form\u0105 pracy Rady jest sesja zwo\u0142ywana przez przewodnicz\u0105cego nie rzadziej ni\u017c raz na kwarta\u0142. Do pomocy w wykonywaniu zada\u0144 Rada tworzy sta\u0142e lub dora\u017ane komisje. Prezydent kieruje prac\u0105 Urz\u0119du Miejskiego. Gmina mo\u017ce tworzy\u0107 jednostki pomocnicze w drodze uchwa\u0142y Rady Miejskiej, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszka\u0144cami. W Mielcu usankcjonowano funkcjonowanie 18 osiedli: Borek, Cyranka, Dziubk\u00f3w, Kazimierza Wielkiego, Jana Kili\u0144skiego, Miko\u0142aja Kopernika, Tadeusza Ko\u015bciuszki, Janusza Kusoci\u0144skiego, Lotnik\u00f3w, Mo\u015bciska, Niepodleg\u0142o\u015bci, Rzoch\u00f3w, Smoczka, Smoczka I, W\u0142adys\u0142awa Szafera, Wojs\u0142aw, Wolno\u015bci i Stefana \u017beromskiego. W celu wykonywania zada\u0144 kierunkowych z zakresu zaspokajania potrzeb wsp\u00f3lnoty Gmina (Miasto) powo\u0142a\u0142a specjalistyczne jednostki organizacyjne: Miejski Zarz\u0105d Budynk\u00f3w Mieszkalnych Sp. z o.o., Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o., Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o.o., Miejsk\u0105 Komunikacj\u0119 Samochodow\u0105 Sp. z o.o., Zak\u0142ad Utylizacji Odpad\u00f3w Komunalnych Sp. z o.o., Samorz\u0105dowe Centrum Kultury (Dom Kultury, Miejska Biblioteka Publiczna, Muzeum Regionalne), Miejski O\u015brodek Sportu i Rekreacji i Miejski O\u015brodek Pomocy Spo\u0142ecznej (w tym: Warsztaty Terapii Zaj\u0119ciowej, \u015arodowiskowy Dom Samopomocy, Dom Dziennego Pobytu), Miejski Zarz\u0105d Przedszkoli i \u017b\u0142obk\u00f3w, 12 przedszkoli miejskich, 8 szk\u00f3\u0142 podstawowych, 4 gimnazja i 1 liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce (Nr V). Gmina posiada w\u0142asne mienie i inne prawa maj\u0105tkowe wchodz\u0105ce w zakres mienia komunalnego. Samodzielnie prowadzi gospodark\u0119 finansow\u0105 na podstawie bud\u017cetu uchwalanego na ka\u017cdy rok kalendarzowy. Dochodami s\u0105: podatki, op\u0142aty i inne wp\u0142ywy okre\u015blone w odr\u0119bnych ustawach jako dochody gminy, dochody z maj\u0105tku gminy i subwencja og\u00f3lna z bud\u017cetu pa\u0144stwa, a tak\u017ce m.in. nadwy\u017cki bud\u017cetowe z lat ubieg\u0142ych, dotacje celowe na realizacj\u0119 zada\u0144 zleconych, wp\u0142ywy z samoopodatkowania mieszka\u0144c\u00f3w, spadki, zapisy i darowizny. Gospodarka finansowa jest jawna. Kontrol\u0119 gospodarki finansowej Gminy sprawuje Regionalna Izba Obrachunkowa w Rzeszowie. Nadz\u00f3r nad dzia\u0142alno\u015bci\u0105 komunaln\u0105 sprawowany jest na podstawie kryterium zgodno\u015bci z prawem Organami nadzoru s\u0105: Prezes Rady Ministr\u00f3w i Wojewoda Podkarpacki, a w zakresie spraw bud\u017cetowych \u2013 Regionalna Izba Obrachunkowa w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GMINA MIELEC (WIEJSKA)<\/strong>, wsp\u00f3lnota samorz\u0105dowa funkcjonuj\u0105ca na obszarze ok. 123 km2 i w 13 so\u0142ectwach po\u0142o\u017conych w bezpo\u015brednim s\u0105siedztwie Gminy Miejskiej Mielec. S\u0105 to: Bo\u017ca Wola, Chorzel\u00f3w, Chrz\u0105st\u00f3w, Golesz\u00f3w, Ksi\u0105\u017cnice, Podleszany, Rydz\u00f3w, Rz\u0119dzianowice, Szyd\u0142owiec, Trze\u015b\u0144, Wola Chorzelowska, Wola Mielecka i Z\u0142otniki. \u0141\u0105cznie zamieszkuje j\u0105 ok. 11 868 os\u00f3b (31 XII 2002 r.). Istotn\u0105 rol\u0119 w historii i wsp\u00f3\u0142czesnym \u017cyciu gminy pe\u0142ni rzeka Wis\u0142oka. Tereny rolne zajmuj\u0105 ok. 62 km2, a lasy ok. 50 km2. Siedziba w\u0142adz gminnych pocz\u0105tkowo znajdowa\u0142a si\u0119 w Mielcu przy ul. Jadernych 7, a od 2014 r przy ul. B. G\u0142owackiego. Z racji po\u0142o\u017cenia przy du\u017cym o\u015brodku przemys\u0142owym oraz dobrych klas grunt\u00f3w rolnych (w wi\u0119kszo\u015bci \u017cyzne gleby aluwialne) – gmina wypracowa\u0142a profil rolniczo-przemys\u0142owy. Produkcja rolna w 2 745 gospodarstwach (2002 r.) zdominowana jest upraw\u0105 zb\u00f3\u017c, ro\u015blin pastewnych i warzyw oraz hodowl\u0105 byd\u0142a, trzody chlewnej i drobiu. Funkcjonuje te\u017c oko\u0142o 650 niewielkich podmiot\u00f3w gospodarczych (handlowych, produkcyjnych i us\u0142ugowych). Ponadto znacz\u0105ca liczba mieszka\u0144c\u00f3w pracuje w Mielcu. Powa\u017cnym problemem, powsta\u0142ym w latach 90. XX w., jest bezrobocie. Baz\u0119 o\u015bwiatow\u0105 stanowi 9 szk\u00f3\u0142 podstawowych, z kt\u00f3rych 2 stanowi\u0105 z gimnazjami zespo\u0142y szk\u00f3\u0142 (Chorzel\u00f3w, Wola Mielecka). Organizatorem i koordynatorem dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej i sportowo-rekreacyjnej jest Samorz\u0105dowy O\u015brodek Kultury i Sportu w Chorzelowie. O\u015brodki Zdrowia funkcjonuj\u0105 w Chorzelowie, Podleszanach i Rz\u0119dzianowicach. We wszystkich miejscowo\u015bciach zbudowano boiska sportowe. W ka\u017cdej miejscowo\u015bci funkcjonuj\u0105 Ochotnicze Stra\u017ce Po\u017carne, posiadaj\u0105ce Domy Stra\u017caka. Infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 stanowi\u0105 m.in.: linia kolejowa ze stacj\u0105 towarow\u0105 w Chorzelowie, drogi asfaltowe do wszystkich miejscowo\u015bci, sie\u0107 energetyczna, sie\u0107 gazowa, sie\u0107 wodoci\u0105gowa i sie\u0107 telekomunikacyjna. Pod koniec lat 90. rozpocz\u0119to budow\u0119 sieci kanalizacyjnej. Najcenniejsze zabytki znajduj\u0105 si\u0119 w Chorzelowie. S\u0105 to: zbudowany w 1907 r. neogotycki ko\u015bci\u00f3\u0142 z barokowymi o\u0142tarzami i cennym wyposa\u017ceniem (w tym obraz Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej) oraz plebania z licznymi muzealiami, zesp\u00f3\u0142 dworski i park z XVIII-XIX w. oraz cmentarz z neogotyck\u0105 kaplic\u0105 cmentarn\u0105 z XIX w. Inne ciekawsze zabytki to: neogotycki ko\u015bci\u00f3\u0142 z cennym wyposa\u017ceniem w Ksi\u0105\u017cnicach, domy osadnik\u00f3w austriackich w Bo\u017cej Woli, ko\u015bci\u00f3\u0142 z 1928 r. z zabytkowym wyposa\u017ceniem w Rz\u0119dzianowicach oraz liczne krzy\u017ce, kapliczki i figury przydro\u017cne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W\u00f3jtowie: W\u0142adys\u0142aw Ochalik (1990-2010), Kazimierz Leszek Gacek (2010-2014), J\u00f3zef Pi\u0105tek (2014-nadal).<\/p>\r\n

Przewodnicz\u0105cy Rady Gminnej: Marian B\u0142ach (1990-2002), Jan Duszkiewicz (2002-2006), Jan Ko\u0142odziej (2006-2010), Zenon Skiba (2010-2014), Jan Ko\u0142odziej (2014-2018), Bogdan Cygan (2018-nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GMINNA SP\u00d3\u0141DZIELNIA \u201eSAMOPOMOC CH\u0141OPSKA\u201d<\/strong>, powsta\u0142a 2 IV 1946 r. z inicjatywy m.in. proboszcza parafii rzymsko-katolickiej w Rz\u0119dzianowicach ks. Feliksa Podg\u00f3rniaka, kt\u00f3ry zosta\u0142 jej pierwszym prezesem. Do Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni weszli tak\u017ce: Jan Skrzypek, Stanis\u0142aw Indyk, Julian Osmola i Stanis\u0142aw Niedba\u0142a. Obejmowa\u0142a teren Gminy Mielec-Wie\u015b i podlega\u0142a Powiatowemu Zwi\u0105zkowi Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu. Jej podstawowym celem by\u0142o \u201ezaspokajanie wsp\u00f3lnymi si\u0142ami materialnych i kulturalnych potrzeb swoich cz\u0142onk\u00f3w\u201d. G\u0142\u00f3wnymi zadaniami by\u0142y: skup p\u0142od\u00f3w rolnych i hodowlanych oraz zaopatrzenie producent\u00f3w w artyku\u0142y przemys\u0142owe i spo\u017cywcze, nawozy sztuczne i materia\u0142y budowlane. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlow\u0105 prowadzono poprzez sklepy i kioski czynne w ka\u017cdej miejscowo\u015bci gminy. Siedzib\u0105 w\u0142adz Sp\u00f3\u0142dzielni pocz\u0105tkowo by\u0142a kamienica nr 15 przy Placu Gen. Karola \u015awierczewskiego (Rynek) w Mielcu. Rozpocz\u0119to od prowadzenia gorzelni na terenie przysi\u00f3\u0142ka R\u017cyska k\/Rzochowa. W 1947 r. otwarto 7 sklep\u00f3w, w tym 3 w Mielcu, a tak\u017ce uruchomiono sprzeda\u017c drewna opa\u0142owego i budulcowego, skup i sprzeda\u017c \u017cywca oraz zak\u0142ad malarski. 25 IV 1949 r. po\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 z Powszechn\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0105 Rolniczo-Handlow\u0105 \u201eSamopomoc\u201d w Rzochowie. Przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du zosta\u0142 Wojciech Bienias. W 1950 r. przej\u0119to baz\u0119 magazynow\u0105 Zwi\u0105zku Plantator\u00f3w Tytoniu przy ul. B. G\u0142owackiego i tam r\u00f3wnie\u017c przeniesiono siedzib\u0119 Zarz\u0105du. Powi\u0119kszono ilo\u015b\u0107 sklep\u00f3w do 12, a w kolejnych latach do 20. Kolejnymi przewodnicz\u0105cymi byli: Tomasz Bu\u015b, W\u0142adys\u0142aw Rz\u0105dzki, Feliks Bobryk i W\u0142adys\u0142aw Kaczor. W latach 1960- 1975 funkcj\u0119 prezesa Sp\u00f3\u0142dzielni pe\u0142ni\u0142 Wiktor Ochalik. W tym okresie wykonano szereg wa\u017cnych inwestycji, m.in. w 1967 r. now\u0105, okaza\u0142\u0105 baz\u0119 przy ul. Piaskowej. (Baza przy ul. B. G\u0142owackiego zosta\u0142a zlikwidowana.) Oddawano te\u017c do u\u017cytku kolejne pawilony i sklepy w podmieleckich miejscowo\u015bciach. Ros\u0142a ilo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w – w roku 1965 by\u0142o ich 2262, a w 1973 r. \u2013 2834. W latach 70. mielecka GS prowadzi\u0142a szeroki zakres us\u0142ug, a w niekt\u00f3rych rodzajach dzia\u0142alno\u015bci (skup \u017cywca, sprzeda\u017c w\u0119gla, nawoz\u00f3w i pasz) by\u0142a monopolist\u0105 na terenach wiejskich wok\u00f3\u0142 Mielca. W 1975 r. prezesem Zarz\u0105du zosta\u0142 Kazimierz Leyko, a w nast\u0119pnym roku Edmund Sobczak, kt\u00f3ry kierowa\u0142 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0105 do 1982 r., za\u015b w latach 1982-1990 funkcj\u0119 prezesa sprawowa\u0142 Tadeusz Tomczyk. W latach 80., mimo pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu polskiej gospodarki, Sp\u00f3\u0142dzielnia nadal si\u0119 rozwija\u0142a. Zako\u0144czono budow\u0119 wytw\u00f3rni w\u00f3d gazowanych oraz zmodernizowano baz\u0119 przy ul. Piaskowej, a tak\u017ce powi\u0119kszono do 45 ilo\u015b\u0107 plac\u00f3wek handlowych. Zatrudniano 256 os\u00f3b, a ilo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w przekroczy\u0142a liczb\u0119 3900. G\u0142\u0119bokie przemiany ustrojowe i spo\u0142eczno-gospodarcze w Polsce, rozpocz\u0119te na prze\u0142omie lat 80. i 90., zdecydowanie niekorzystnie wp\u0142yn\u0119\u0142y na dalsze losy polskiej sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci, a wi\u0119c i mieleckiej GS. W 1990 r. zrezygnowa\u0142 z prezesury Tadeusz Tomczyk, a na funkcj\u0119 prezesa wybrany zosta\u0142 Stanis\u0142aw Ciejka. Aby dostosowa\u0107 si\u0119 do warunk\u00f3w gospodarki rynkowej, zmniejszono ilo\u015b\u0107 plac\u00f3wek i kadry pracowniczej, zrezygnowano z niekt\u00f3rych form dzia\u0142alno\u015bci (m.in. skup \u017cywca i zbo\u017ca) i zmniejszono nak\u0142ady inwestycyjne. Zmniejszy\u0142a si\u0119 wyra\u017anie ilo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w. Uda\u0142o si\u0119 natomiast zachowa\u0107 niemal ca\u0142y maj\u0105tek i doprowadzi\u0107 do uregulowania prawnego znacznej jego cz\u0119\u015bci. Dostosowano te\u017c wyposa\u017cenie plac\u00f3wek do wymog\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego klienta. Przy ko\u0144cu 2000 r. nast\u0105pi\u0142o odczuwalne o\u017cywienie w dzia\u0142alno\u015bci Sp\u00f3\u0142dzielni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GMINY (W GRANICACH POWIATU MIELECKIEGO)<\/strong>, jako jednostki samorz\u0105du terytorialnego funkcjonowa\u0142y na ziemiach polskich od XII w. W czasie niewoli w zaborze austriackim istnia\u0142y jako gminy jednowioskowe lub gminy miejskie. W tym okresie w powiecie mieleckim, kiedy jego granice kilkakrotnie zmieniano, liczba gmin tak\u017ce zmienia\u0142a si\u0119, np. w 1869 r. \u2013 95, 1880 r. \u2013 100, 1882 \u2013 91 i tak ju\u017c pozostawa\u0142o bez wi\u0119kszych zmian, tak\u017ce po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci. W latach 1932-1935, w ramach modyfikacji systemu podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa, w powiecie mieleckim utworzono gminy zbiorowe, a ich nazw\u0119 przyj\u0119to od siedziby w\u0142adz gminnych: Borowa, Czermin, Gaw\u0142uszowice, Mielec (2), Padew Narodowa, Przec\u0142aw, Radomy\u015bl Wielki, Tusz\u00f3w Narodowy i Wadowice G\u00f3rne. Zniesiono je w 1954 r., wprowadzaj\u0105c gromady i osiedla. Po raz drugi gminy zbiorowe wprowadzono w 1973 r. w ramach reformy administracyjnej pa\u0144stwa. By\u0142y to takie same gminy jak przed 1954 r. Zadania z zakresu administracji pa\u0144stwowej wykonywa\u0142 naczelnik gminy (wiejskiej lub miasta). Ta sama reforma znios\u0142a w 1975 r. powiaty. W 1990 r. nowa ustawa o samorz\u0105dzie terytorialnym uczyni\u0142a gminy wsp\u00f3lnotami samorz\u0105dowymi o charakterze korporacyjnym i w znacz\u0105cym zakresie wyposa\u017cy\u0142a je w stosowne kompetencje. Po ponownym utworzeniu powiat\u00f3w (1999) w granicach powiatu mieleckiego znalaz\u0142y si\u0119 te same gminy: Borowa, Czermin, Gaw\u0142uszowice, Mielec \u2013 gm. wiejska, Mielec \u2013 miasto, Padew Narodowa, Przec\u0142aw, Radomy\u015bl Wielki, Tusz\u00f3w Narodowy i Wadowice G\u00f3rne. Siedzibami samorz\u0105dowych w\u0142adz gminy pozosta\u0142y te same miejscowo\u015bci i one sta\u0142y si\u0119 lokalnymi centrami \u017cycia spo\u0142eczno-gospodarczego. Od 1 I 1999 r., jako podstawowe jednostki samorz\u0105du terytorialnego, wykonuj\u0105 wszystkie zadania samorz\u0105du terytorialnego, z wyj\u0105tkiem zada\u0144 w\u0142a\u015bciwych dla samorz\u0105d\u00f3w powiatowych i wojew\u00f3dzkich. Wykonuj\u0105 te\u017c zadania zlecone z zakresu administracji rz\u0105dowej oraz innych samorz\u0105d\u00f3w na podstawie porozumie\u0144. Wszystkie gminy posiadaj\u0105 gimnazja, szko\u0142y podstawowe i przedszkola, a ponadto Radomy\u015bl Wielki i Przec\u0142aw \u2013 zespo\u0142y szk\u00f3\u0142 ponadgimnazjalnych. W ka\u017cdej z siedzib gmin funkcjonuj\u0105 te\u017c: urz\u0105d pocztowy, posterunek policji, jednostka Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, niepubliczny zak\u0142ad opieki zdrowotnej, apteka, filia banku, gminna plac\u00f3wka kultury i klub sportowy oraz pawilony handlowe i us\u0142ugowe. W ka\u017cdej z nich s\u0105 tak\u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny rzymsko-katolicki i cmentarz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA BOROWA, le\u017cy w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu. Zajmuje powierzchni\u0119 46,84 km2, z czego 0,63 km2 to grunty le\u015bne. Przewa\u017caj\u0105 gleby aluwialne (mady) i bielicowe. Bogactwami naturalnymi s\u0105 \u017cwir i glina. W 2005 r. gmina liczy\u0142a oko\u0142o 5600 os\u00f3b, mieszkaj\u0105cych w 10 so\u0142ectwach: Borowej, Glinach Ma\u0142ych, Glinach Wielkich, G\u00f3rkach, \u0141ysak\u00f3wku, Or\u0142owie, P\u0142awie, Sadkowej G\u00f3rze, Surowej i Woli P\u0142awskiej. Wed\u0142ug spisu rolnego w 2002 r. funkcjonowa\u0142o 1210 gospodarstw rolnych indywidualnych na powierzchni 4487 ha. W 2005 r. czynne by\u0142y 243 podmioty gospodarcze \u2013 14 w sektorze publicznym i 229 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 5 605 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 320 podmiot\u00f3w gospodarczych. Wa\u017cniejszymi zabytkami s\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny \u015bw. Miko\u0142aja z 1893 r. w Borowej, kapliczka kolonist\u00f3w austriackich z 1879 r. w Or\u0142owie i dw\u00f3r z I po\u0142. XIX w. w Sadkowej G\u00f3rze. Ponadto wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 obiektem jest pomnik upami\u0119tniaj\u0105cy \u015bmier\u0107 5 lotnik\u00f3w angielskich, stanowi\u0105cych za\u0142og\u0119 samolotu Halifax, zestrzelonego 5 V 1944 r. przez Niemc\u00f3w nad Sadkow\u0105 G\u00f3r\u0105. Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w przyrody zachwyca dolina Wis\u0142y.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA CZERMIN, s\u0105siaduje z Borow\u0105 i zajmuje tereny p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu. Ma 80,32 km2 powierzchni, w tym 10 km2 grunt\u00f3w le\u015bnych. Przewa\u017caj\u0105 mady i gleby bielicowe. Bogactwami naturalnymi s\u0105 piaski i gliny. W 2005 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o oko\u0142o 6 740 os\u00f3b w 9 so\u0142ectwach: Bre\u0144 Osuchowski, Czermin, D\u0105br\u00f3wka Osuchowska, \u0141ysak\u00f3w, Ota\u0142\u0119\u017c, Szafran\u00f3w, Trzciana, Wola Ota\u0142\u0119ska i Ziempni\u00f3w. Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 1608, powierzchnia \u2013 6297 ha (2002). Ponadto w 2005 r. czynnych by\u0142o 286 podmiot\u00f3w gospodarczych, w tym 15 w sektorze publicznym i 271 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 7 091 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 380 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Cennym zabytkiem jest ko\u015bci\u00f3\u0142 z 1630 r. w Czerminie, a innymi wa\u017cnymi obiektami \u2013 pomnik upami\u0119tniaj\u0105cy ofiary hitleryzmu w Czerminie, \u201ekopce szwedzkie\u201d w \u0141ysakowie i wiatrak w Trzcianie. Ucz\u0119szczanym miejscem rekreacji i wypoczynku jest zbiornik wodny w Ota\u0142\u0119\u017cy, a walorami widokowymi przyci\u0105ga dolina Wis\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA GAW\u0141USZOWICE, zajmuje p\u00f3\u0142nocn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 powiatu. Ma 34 km2 powierzchni, w tym 0,97 km2 grunt\u00f3w le\u015bnych. Przewa\u017caj\u0105 mady i gleby bielicowe. Bogactwa naturalne to piaski i \u017cwir. Na tym terenie w 2005 r. mieszka\u0142o ok. 2860 os\u00f3b w 7 so\u0142ectwach: Brzy\u015bcie, Gaw\u0142uszowice, Klisz\u00f3w, Krzemienica, M\u0142odoch\u00f3w, Ostr\u00f3wek i Wola Zdakowska. Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 656, powierzchnia \u2013 2441 ha (2002). W 2005 r. funkcjonowa\u0142y 124 podmioty gospodarcze \u2013 7 w sektorze publicznym i 117 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142y 2 804 osoby i funkcjonowa\u0142o ok. 140 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Najcenniejszym zabytkiem jest unikatowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny \u015bw. Wojciecha z 1685 r. w Gaw\u0142uszowicach. Ponadto w Krzemienicy znajduje si\u0119 obelisk upami\u0119tniaj\u0105cy ofiary pacyfikacji tej wsi przez hitlerowc\u00f3w 26 VI 1943 r. Niezaprzeczalne walory widokowe ma uj\u015bcie Wis\u0142oki do Wis\u0142y. Popularnymi miejscami rekreacji i wypoczynku s\u0105: przysta\u0144 wodna w Woli Zdakowskiej i o\u015brodek firmy Andrex w Brzy\u015bciu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA MIELEC, stanowi wraz z miastem Mielcem centrum powiatu. Sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: zachodniej i wschodniej, pomi\u0119dzy kt\u00f3rymi znajduje si\u0119 Mielec. Ma 122 km2 powierzchni, z czego 48,46 km2 zajmuj\u0105 grunty le\u015bne. Gleby wykazuj\u0105 du\u017ce zr\u00f3\u017cnicowanie; s\u0105 tu r\u00f3\u017cnego rodzaju bielice, mady i gleby b\u0142otne. Bogactwa naturalne to: podziemny zbiornik wodny, \u017cwir, piaski, torfy i glina oraz w mniejszym zakresie ropa naftowa, gaz ziemny i ruda darniowa. W 2005 r. zamieszkiwa\u0142o j\u0105 12 084 os\u00f3b w 13 so\u0142ectwach: Bo\u017ca Wola, Chorzel\u00f3w, Chrz\u0105st\u00f3w, Golesz\u00f3w, Ksi\u0105\u017cnice, Podleszany, Rydz\u00f3w, Rz\u0119dzianowice, Szyd\u0142owiec, Wola Chorzelowska, Wola Mielecka, Trze\u015b\u0144 i Z\u0142otniki. Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 2744, powierzchnia \u2013 6039 ha (2002). Ponadto w 2005 r. czynnych by\u0142o 668 podmiot\u00f3w gospodarczych, w tym 18 w sektorze publicznym i 650 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 13 196 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 870 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Wa\u017cniejsze zabytki znajduj\u0105 si\u0119 w Chorzelowie i s\u0105 to: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny rzymsko- katolicki (zbudowany w latach 1902-1907) i plebania (1875) oraz pozosta\u0142o\u015bci dworu i obiekt\u00f3w gospodarczych Tarnowskich (pocz\u0105tki XX w.).Cenne zabytkowe nagrobki znajduj\u0105 si\u0119 na cmentarzach w Chorzelowie i Ksi\u0105\u017cnicach. Spo\u015br\u00f3d nowych obiekt\u00f3w sakralnych szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 zwraca ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny w Trze\u015bni. Tereny le\u015bne wchodz\u0105 w sk\u0142ad Mielecko-Kolbuszowsko-G\u0142ogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a szczeg\u00f3ln\u0105 warto\u015b\u0107 ma Rezerwat \u201eBuczyna\u201d im. W. Szafera.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA PADEW NARODOWA, zajmuje p\u00f3\u0142nocn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 powiatu. Jej powierzchnia liczy 70,55 km2, w tym 7,98 km2 to grunty le\u015bne. Przewa\u017caj\u0105 mady i bielice. Bogactwem naturalnym jest siarka, wyst\u0119puj\u0105ca w p\u00f3\u0142nocno-wschodniej cz\u0119\u015bci gminy. W 12 so\u0142ectwach: Babule, Domacyny, K\u0119b\u0142\u00f3w, Padew N., Piechrzne, Piechoty, Przykop, Ro\u017cniaty, Wojk\u00f3w, Zachwiej\u00f3w, Zaduszniki i Zar\u00f3wnie mieszka\u0142o w 2005 r. ok. 5370 os\u00f3b. Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 1169, powierzchnia \u2013 4910 ha (2002). W 2005 r. by\u0142o tak\u017ce czynnych 209 podmiot\u00f3w gospodarczych, w tym 8 w sektorze publicznym i 201 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 5 447 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 250 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Cennym zabytkiem jest ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Bart\u0142omieja Aposto\u0142a z 1887 r. z wyposa\u017ceniem z XVI-XVIII w. w Padwi N. Walory krajobrazowe posiadaj\u0105 Stawy Osieczyska i Stawy Krasiczy\u0144skie w okolicach Babul, tereny nad Wis\u0142\u0105 w okolicy Przykopu, Ro\u017cniat i Zadusznik oraz o\u015brodek wypoczynkowo-rekreacyjny nad zalewem w Wojkowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA PRZEC\u0141AW, jest po\u0142o\u017cona w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci powiatu. Ma 134,3 km2 powierzchni, w tym 53,57 km2 grunt\u00f3w le\u015bnych. Cech\u0105 tego terenu jest du\u017ce zr\u00f3\u017cnicowanie gleb; s\u0105 tu gleby bielicowe, mady i gleby b\u0142otne. Naturalne bogactwa to: glina, torf, \u017cwir i piasek. Gmin\u0119 tworzy Przec\u0142aw i 11 so\u0142ectw: Bia\u0142y B\u00f3r, B\u0142onie, Dobrynin, Kie\u0142k\u00f3w, \u0141\u0105czki Brzeskie, Podole, Rzemie\u0144, Tuszyma, Wyl\u00f3w i Zaborcze, o \u0142\u0105cznej liczbie 10 919 mieszka\u0144c\u00f3w (2005 r.). Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 2409, powierzchnia \u2013 6021 ha (2002). W 2005 r. funkcjonowa\u0142o podmiot\u00f3w gospodarczych \u2013 439, w tym w sektorze publicznym \u2013 29 i sektorze prywatnym \u2013 410. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 11 779 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 540 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Zabytkami o szczeg\u00f3lnej warto\u015bci historycznej s\u0105: zamek z XVI w. oraz ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z XIX w. w Przec\u0142awiu, a tak\u017ce XV-wieczna wie\u017ca mieszkalno-obronna z fortyfikacjami oraz pa\u0142ac z XIX w. w Rzemieniu. W Rzemieniu znajduje si\u0119 obelisk upami\u0119tniaj\u0105cy hitlerowski ob\u00f3z przej\u015bciowy w czasie II wojny \u015bwiatowej. Teren gminy obfituje w atrakcje przyrodnicze, a s\u0105 nimi: Rezerwat Bagna Przec\u0142awskie, dolina Wis\u0142oki i lasy wchodz\u0105ce w sk\u0142ad Mielecko-Kolbuszowsko- G\u0142ogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Popularnym miejscem wypoczynku i rekreacji jest o\u015brodek nad stawami w Rzemieniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA TUSZ\u00d3W NARODOWY, zajmuje \u015brodkow\u0105 i wschodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 powiatu o powierzchni 89,5 km2, w tym 31,92 km2 grunt\u00f3w le\u015bnych. Przewa\u017caj\u0105 gleby bielicowe i mady. Bogactwem naturalnym jest piasek. W 13 so\u0142ectwach: Babisze, Borkach Nizi\u0144skich, Czajkowej, D\u0119biakach, Grochowem, Ja\u015blanach, J\u00f3zefowie, \u0141awnicy, Maliniu, Plutach, Sarnowie, Tuszowie Ma\u0142ym i Tuszowie Narodowym mieszka\u0142o 7514 os\u00f3b (2005). Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 1729, powierzchnia \u2013 4574 ha (2002). Ponadto prowadzi\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 306 podmiot\u00f3w gospodarczych \u2013 15 w sektorze publicznym i 291 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142y 8 074 osoby i funkcjonowa\u0142o ok. 460 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Wa\u017cniejsze obiekty zabytkowe to: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1833 r. (pocz\u0105tkowo zb\u00f3r ewangelicki) w Sarnowie, ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1902 r. w Tuszowie Narodowym, ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1904 r. w Ja\u015blanach i dom z Izb\u0105 Pami\u0119ci Genera\u0142a W. Sikorskiego w Tuszowie N. Atrakcj\u0105 turystyczn\u0105 s\u0105 lasy wchodz\u0105ce w sk\u0142ad Mielecko-Kolbuszowsko-G\u0142ogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*GMINA WADOWICE G\u00d3RNE, jest jedn\u0105 z zachodnich gmin powiatu. Ma powierzchni\u0119 87,16 km2, w tym 7,68 km2 grunt\u00f3w le\u015bnych. Gleby s\u0105 zr\u00f3\u017cnicowane, ale przewa\u017caj\u0105 mady i bielice. Bogactwa naturalne na tym terenie to: z\u0142o\u017ce gazu ziemnego i ropy naftowej (niewielkie), piasek, \u017cwir. Ludno\u015b\u0107 w liczbie 7281 mieszka w 13 so\u0142ectwach: Grzybowie, Izbiskach, Jamach, Kaw\u0119czynie, Kos\u00f3wce, Pi\u0105tkowcu, Przebendowie, Wadowicach Dolnych, Wadowicach G\u00f3rnych, Wampierzowie, Wierzchowinach, Woli Wadowskiej i Zabrniu. Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 1504, powierzchnia \u2013 7250 ha (2002). Dzia\u0142a 266 podmiot\u00f3w gospodarczych, w tym 16 w sektorze publicznym i 250 w sektorze prywatnym (2005). Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 7 619 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 380 podmiot\u00f3w gospodarczych.\u00a0Zabytkowymi obiektami s\u0105: drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1652 r. w Jamach, ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny \u015bw. Anny z 1916 r. w Wadowicach G\u00f3rnych i ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny \u015bw. Franciszka z Asy\u017cu z 1911 r. w Wadowicach Dolnych. Znacz\u0105cym obiektem jest pomnik w Wierzchowinach, upami\u0119tniaj\u0105cy poleg\u0142ych za Ojczyzn\u0119 oraz indywidualnie gen. Boles\u0142awa Stachonia i ks. Stanis\u0142awa Sypra.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*MIASTO I GMINA RADOMY\u015aL WIELKI, to po\u0142udniowo-zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 powiatu. Zajmuje obszar 159,8 km2, najwi\u0119kszy spo\u015br\u00f3d gmin powiatu mieleckiego, w tym grunty le\u015bne – 31,57 km2. Miasto Radomy\u015bl zamieszkuje ok. 2900 os\u00f3b. Ponadto na terenie gminy funkcjonuje 12 so\u0142ectw: D\u0105bie, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka, Dulcza Ma\u0142a, Dulcza Wielka, Janowiec, Partynia, Pie\u0144, Podborze, Ruda, Zdziarzec, Zg\u00f3rsko i \u017bar\u00f3wka, w kt\u00f3rych w 2005 r. mieszka\u0142o \u0142\u0105cznie ok. 10 740 os\u00f3b. Gleby s\u0105 zr\u00f3\u017cnicowane, z przewag\u0105 bielic r\u00f3\u017cnego rodzaju. Bogactwa naturalne to: ropa naftowa i gaz ziemny, wody mineralne, glina, i\u0142 i piasek. Ilo\u015b\u0107 gospodarstw rolnych indywidualnych \u2013 2777, powierzchnia \u2013 12437 ha (2002). Dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 prowadzi\u0142o 571 podmiot\u00f3w, w tym 26 w sektorze publicznym i 545 w sektorze prywatnym. Wg stanu na 31 XII 2016 r. gmin\u0119 zamieszkiwa\u0142o 14 167 os\u00f3b i funkcjonowa\u0142o ok. 820 podmiot\u00f3w gospodarczych. Cennymi zabytkami s\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1779 r. w Radomy\u015blu Wielkim, ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1781 r. w Zg\u00f3rsku i ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny z 1872 r. w Zdziarcu. Wa\u017cnym obiektem jest samolot-pomnik na rynku w Radomy\u015blu Wielkim. Terenami o szczeg\u00f3lnych walorach widokowych s\u0105 okolice Zg\u00f3rska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GMYREK JAN WOJCIECH<\/strong>, urodzony 2 III 1951 r. w Krakowie. Wyczynowe uprawianie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w AZS Krak\u00f3w. Przed sezonem 1970\/1971 r. zosta\u0142 pozyskany do I-ligowej Stali Mielec i przez 6 sezon\u00f3w gry w jej barwach by\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w w Polsce i \u201ekr\u00f3lem strzelc\u00f3w\u201d I ligi. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Stal Pucharu Polski w sezonie 1970\/1971 i wicemistrzostwa Polski w sezonie1974\/1975. Jako zawodnik Stali wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji Polski, m.in. na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972, X miejsce) i Montrealu (1976, br\u0105zowy medal) oraz w Mistrzostwach \u015awiata w Berlinie (1974, IV miejsce) i w Danii (1978) oraz w Pucharze \u015awiata w G\u00f6teborgu (1975, br\u0105zowy medal). Og\u00f3\u0142em w reprezentacji Polski zagra\u0142 176 mecz\u00f3w i zdoby\u0142 332 bramki. Po IO-76 powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Krakowa i gra\u0142 w miejscowym Hutniku, zdobywaj\u0105c w latach 1978-80 trzykrotnie\u00a0 mistrzostwo Polski.\u00a0 Uko\u0144czy\u0142 studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra oraz uprawnienia trenera II klasy. By\u0142 szkoleniowcem Hutnika Krak\u00f3w oraz klub\u00f3w austriackich. Uhonorowany m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, tytu\u0142em Zas\u0142u\u017cony Mistrz Sportu i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Wybitne Osi\u0105gni\u0119cia Sportowe\u201d. Od 1979 r. gra\u0142 jeszcze w austriackim SC Eggenburg. Po zako\u0144czeniu kariery wyczynowej pracowa\u0142 z grupami m\u0142odzie\u017cowymi w tym klubie. Gra\u0142 w dru\u017cynie oldboj\u00f3w (pow. 35 lat) i i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Dolnej Austrii. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w austriackich produkcyjnych. W 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Aktualnie jest koordynatorem szkolenia m\u0142odzie\u017cy i asystentem I trenera zespo\u0142u kobiecego. 5 IX 2025 r. zosta\u0142 uhonorowany tablic\u0105 pami\u0105tkow\u0105 na nowo otwartym Skwerze Gwiazd Mieleckiego Sportu przy Hali Sportowo-Widowiskowej im. Edwarda Kazimierskiego MOSiR w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GNAROWSKI W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 07 IX 1950 r. w Poznaniu, syn W\u0142odzimierza i Nadziei z domu Ka\u0144kowskiej. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 19 w Gorzowie Wielkopolskim. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i w 1975 r. uzyska\u0142 dyplom mgr in\u017c. mechanika w specjalno\u015bci samoloty i \u015bmig\u0142owce. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w dziale obliczeniowym ZPD WSK PZL Ok\u0119cie w W-wie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Instytutu Lotnictwa do pracy przy projekcie samolotu Iskra 2 (I-22 Iryda). Od tego czasu wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przez wiele lat z Wytw\u00f3rni\u0105 Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d. W latach 1979-1987 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego konstruktora ds. struktury i kompozycji samolotu I-22 Iryda, a w 1987 r. zosta\u0142 g\u0142\u00f3wnym konstruktorem samolotu. Kierowa\u0142 pracami nad wersj\u0105 podstawow\u0105 samolotu I-22 i uzyskaniem certyfikatu w 1992 r. Nast\u0119pnie kierowa\u0142 programami modernizacji samolotu I-22 Iryda, realizuj\u0105c kolejno programy: wersja I-22 M93 z polskimi silnikami K-15 o ci\u0105gu 1500daN, o ud\u017awigu 1800kg \u015brodk\u00f3w bojowych, podwieszanych; wersja z systemem bezw\u0142adno\u015bciowej nawigacji i ataku – francuskiej firmy Sagem; wersja eksportowa z silnikami Viper Mk545P – angielskiej firmy Rolls Royce. Wersje samolot\u00f3w uzyska\u0142y certyfikaty Pa\u0144stwowej Komisji Bada\u0144 Kwalifikacyjnych w 1995 r. W latach 1995-1997 zrealizowa\u0142 autorski program modernizacji samolotu do wersji I-22M96 STOL, wykorzystuj\u0105c, po raz pierwszy w polskich konstrukcjach, wirow\u0105 si\u0142\u0119 no\u015bn\u0105 generowan\u0105 na skrzydle samolotu. W 1994-1995 opracowa\u0142 projekt koncepcyjny wysokomanewrowego samolotu szturmowego Kobra 2000. W latach p\u00f3\u017aniejszych opracowa\u0142 niezrealizowan\u0105 koncepcj\u0119 modernizacji samolotu TS-11 oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy opracowaniu wersji p\u0142ywakowej samolotu Wilga 2000. Opracowa\u0142 te\u017c projekt koncepcyjny wysokomanewrowego samolotu szkolnego SWM. Pracowa\u0142 nad redukcj\u0105 opor\u00f3w aerodynamicznych cz\u0119\u015bci nawodnej statk\u00f3w do przewozu kontener\u00f3w oraz prowadzi\u0142 prace zwi\u0105zane z redukcj\u0105 opor\u00f3w hydrodynamicznych jednostek p\u0142ywaj\u0105cych. W latach 2000-2005 uczestniczy\u0142 w realizacji grantu europejskiego HELIX dotycz\u0105cego system\u00f3w du\u017cej no\u015bno\u015bci samolot\u00f3w pasa\u017cerskich w ramach V Programu UE, zdobywaj\u0105c dla Instytutu Lotnictwa pozycj\u0119 lidera spo\u015br\u00f3d 13 europejskich o\u015brodk\u00f3w badawczych, uczestnicz\u0105cych w programie. Wyniki, uzyskane w ramach grantu, potwierdzono w tunelach aerodynamicznych w Anglii, w Filton i QinetiQ. W latach 2005-2010 prowadzi\u0142 prace zwi\u0105zane z modernizacj\u0105 i doposa\u017ceniem \u015bmig\u0142owc\u00f3w DW L\u0105d., MWRP i KG Policji. Modernizacji podlega\u0142y \u015bmig\u0142owce: Mi-8, Mi-17, Mi-24, Mi-14PS, Mi-14P\u0141 do wersji Mi-14P\u0141\/R. Projekty by\u0142y realizowane we wsp\u00f3\u0142pracy z WZL-1 w \u0141odzi. W latach 2010-2015 prowadzi\u0142 prace w zakresie ma\u0142ej energetyki opartej na odnawialnych \u017ar\u00f3d\u0142ach energii wiatru i wody. W 2014 roku w Instytucie Lotnictwa uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych w zakresie budowy i eksploatacji maszyn. (Tytu\u0142 rozprawy:\u00a0Metoda podwy\u017cszenia w\u0142a\u015bciwo\u015bci manewrowych samolotu w uk\u0142adzie g\u00f3rnop\u0142ata<\/em>). W latach 1990-2003 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa.\u00a0 Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim Polonia Restituta oraz Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GNIDA J\u00d3ZEF (po zmianie nazwiska \u2013 B\u0141ONIECKI)<\/strong>, urodzony 25 XII 1900 r. w Sadkowej G\u00f3rze, pow. mielecki, syn Jana i Karoliny z domu Mi\u0142o\u015b. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1921 r. Od 1913 r. nale\u017ca\u0142 do I Mieleckiej Dru\u017cyny Skautowej im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 w niej funkcje zast\u0119powego zast\u0119pu \u201eOr\u0142y\u201d, a nast\u0119pnie dru\u017cynowego. W 1920 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim. W okresie mi\u0119dzywojennym uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Handlowej w Warszawie i w Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie. Pracowa\u0142 w Izbie Rolniczej w Katowicach. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez \u017co\u0142nierzy Armii Czerwonej, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej i zosta\u0142 zmuszony do ukrywania si\u0119 przed aresztowaniem. Po wojnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Urz\u0119du Ziemskiego w Krakowie (1945-1947), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na kierowniczym stanowisku w Olsztynie. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Stronnictwa Ludowego i po ucieczce premiera Stanis\u0142awa Miko\u0142ajczyka do Anglii (1947) zmuszono go do rezygnacji ze stanowiska i przej\u015bcia na wcze\u015bniejsza emerytur\u0119. Zmar\u0142 23 VII 1964 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Olsztynie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOCY\u0141A KAZIMIERZ ANTONI<\/strong>, urodzony 4 III 1932 r. w Piaskach-B\u0119dzinie, syn Maksymiliana i Anny z domu Fr\u0105czek. Absolwent Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Gliwicach, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1950 r. W latach 1950-1954 studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera lotnictwa. Od 1954 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na nast\u0119puj\u0105cych stanowiskach: starszy mistrz na Wydziale 43, I zast\u0119pca d\/s produkcji kierownika Wydzia\u0142u 50 (przednia cz\u0119\u015b\u0107 kad\u0142uba), od 1955 r. I zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u 56 (monta\u017c ostateczny), od 1957 r. kierownik Sekcji P\u0142atowcowej Biura Konstrukcyjnego, od 1959 r. konstruktor prowadz\u0105cy w Biurze Konstrukcyjnym (uruchamia\u0142 produkcj\u0119 samolotu AN-2 w Mielcu, przyjmowa\u0142 dokumentacj\u0119 i kierowa\u0142 jej rozpracowaniem), od 1961 r. kierownik Seryjnego Biura Konstrukcyjnego (AN-2, MIG, TS-8), od 1964 G\u0142\u00f3wny Konstruktor WSK. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze II stopnia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra w zakresie budowy samolot\u00f3w i rakiet. Od 1971 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\/s technicznych opracowa\u0144 lotniczych w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym i r\u00f3wnocze\u015bnie od 1972 r. sprawowa\u0142 stanowisko g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu M-15. W 1974 r. wpisany zosta\u0142 na list\u0119 Rzeczoznawc\u00f3w Zespo\u0142u \u201eZORPOT\u201d w Warszawie, a w 1976 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 I stopnia w zakresie konstrukcji sprz\u0119tu lotniczego (p\u0142atowce). W 1977 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\/s technicznych Zak\u0142adu Lotniczego. Od roku 1979 do 1987 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego konstruktora \u201eWyrobu 300\u201d, odpowiedzialnym za ca\u0142okszta\u0142t opracowania i uruchomienia samolotu I-22 \u201eIryda\u201d w Mielcu. W czasie pe\u0142nienia wymienionych funkcji wielokrotnie kierowa\u0142 pracami (lub uczestniczy\u0142 w pracach) nad dokumentacjami samolot\u00f3w lub ich cz\u0119\u015bci produkowanych w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 wynalazku pt. urz\u0105dzenie opylaj\u0105ce do rozsiewu z powietrza \u015brodk\u00f3w chemicznych i materia\u0142\u00f3w sypkich (nr 118406). Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do pracy spo\u0142ecznej, m.in. w kadencji 1960-1964 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego WRN w Rzeszowie, w latach 70. dzia\u0142a\u0142 w Zarz\u0105dzie FKS \u201eStal\u201d, a w latach 80. przewodniczy\u0142 Zak\u0142adowemu Ko\u0142u TPPR przy WSK. Posiada\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego turystycznego. W 1987 r. zosta\u0142 oddelegowany do Biura Konstrukcyjnego im. Antonowa w Kijowie jako przedstawiciel WSK Mielec d\/s udzia\u0142u w opracowaniu nowego samolotu rolniczego. Do pracy w Mielcu powr\u00f3ci\u0142 w roku 1992 i do 31 X 1992 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa produkcji w OBR. W czasie d\u0142ugoletniej (38 lat) pracy w mieleckiej WSK wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi (m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP), resortowymi (m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d) i regionalnymi oraz nagrodami, m.in. Komitetu Nauki i Techniki (1969), Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego Naczelnej Organizacji Technicznej w Rzeszowie (1975), Ministra Nauki, Szkolnictwa Wy\u017cszego i Techniki (1976) i Ministra Obrony Narodowej (1985). Z dniem 1 XI 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale natychmiast j\u0105 zawiesi\u0142 i zosta\u0142 zatrudniony w firmie \u201eEast-West Connection\u201d na stanowisku dyrektora handlowego. W 1994 r. przeszed\u0142 na stanowiska dyrektora d\/s wsp\u00f3\u0142pracy z zagranic\u0105 w Zak\u0142adach Mechaniki Pojazdowej \u201eR&G\u201d i wiceprezesa d\/s wsp\u00f3\u0142pracy z zagranic\u0105 w Zak\u0142adach Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej \u201eR&G\u201d. W 1997 r. powierzono mu funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika prezesa zarz\u0105du d\/s techniczno-handlowych w ZEiMP \u201eR&G\u201d i pe\u0142nomocnika dyrektora generalnego d\/s techniczno- handlowych w ZMP \u201eR&G\u201d. Od 2000 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du Zak\u0142ad\u00f3w Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej \u201eR&G\u201d. Zmar\u0142 3 IV 2015 r. Pochowany na cmentarzu w Katowicach-Bogucicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GODEK JANUSZ<\/strong>, urodzony 23 III 1959 r. w Mielcu, syn Edwarda i Anieli z domu Borowiec. Absolwent II LO im. M. Kopernika, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Wydziale Ekonomiki Obrotu Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 1985 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Oczyszczania w Krakowie jako inspektor d\/s eksploatacji (1985-1988). W latach 1989-1995 pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu (Wydzia\u0142 Geodezji i Gospodarki Gruntami, Wydzia\u0142 Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej), a w latach 1995-1996 by\u0142 likwidatorem Pa\u0144stwowego O\u015brodka Maszynowego w Wojs\u0142awiu. Od 1996 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Mielcu. W lutym 2008 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji dyrektora MOSiR w Mielcu, ale pozosta\u0142 w tej instytucji na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GODLEWSKIEGO EMILA ULICA<\/strong>, niewielka (200 m) ulica na osiedlu W\u0142adys\u0142awa Szafera. Jest administrowana przez Mieleck\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Mieszkaniow\u0105. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. Powstawa\u0142a w latach 1983-1984, a patrona otrzyma\u0142a 26 IX 1984 r. \u0141\u0105czy ulice W. Szafera i Metalowc\u00f3w, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. Botaniczn\u0105. Biegnie niemal r\u00f3wnolegle do ul. Wolno\u015bci. Pomi\u0119dzy tymi dwoma ulicami znajduj\u0105 si\u0119 prywatne parcele i domy jednorodzinne. Po drugiej stronie ul. Godlewskiego wznosi si\u0119 osiedle budynk\u00f3w wielorodzinnych (blok\u00f3w) MSM. W 2003 r. zosta\u0142a wyremontowana i zmodernizowana, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z p\u0142ytek od strony blok\u00f3w mieszkalnych.
Patron ulicy: EMIL GODLEWSKI (1847-1930) to jeden z najwybitniejszych polskich fizjolog\u00f3w ro\u015blin. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 na wielu uczelniach, cz\u0142onkiem Akademii Umiej\u0119tno\u015bci i francuskiej Akademii Nauk. Prowadzi\u0142 badania nad fotosyntez\u0105, oddychaniem i ruchem wody w ro\u015blinach. Napisa\u0142 m.in.\u00a0Studia nad oddychaniem ro\u015blin<\/em>\u00a0(1881) i\u00a0My\u015bli przewodnie fizjologii ro\u015blin<\/em>\u00a0(t. 1 \u2013 1923, t. 2 \u2013 1933).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GODZISOVIUS JOANNES (JAKUB)<\/strong>, mansjonarz, wikariusz parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu, wzmiankowany w 1608 r. By\u0142 fundatorem prebendy mieleckiego Bractwa \u015bw. Anny w 1626 r. i jego seniorem. Przekaza\u0142 na cele prebendy 1000 floren\u00f3w, dom i ogr\u00f3d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOETZ OKOCIMSKI JAN ALBIN<\/strong>, baron, herbu w\u0142asnego, urodzony 18 VII 1864 r. w Okocimiu, syn Jana Ewangelisty von G\u00f6tza i Albiny z \u017bi\u017ck\u00f3w. Uczy\u0142 si\u0119 w szko\u0142ach w Okocimiu i Bochni, a nast\u0119pnie w gimnazjum realnym w Krakowie i tam zda\u0142 matur\u0119. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Wiedniu uko\u0144czy\u0142 w 1885 r. i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w browarze w Okocimiu. Po \u015bmierci ojca (za\u0142o\u017cyciela i w\u0142a\u015bciciela tego\u017c browaru) przej\u0105\u0142 w ca\u0142o\u015bci maj\u0105tek. (Dwie siostry zosta\u0142y wcze\u015bniej sp\u0142acone.) Rozbudowa\u0142 browar\u00a0okocimski tak, \u017ce sta\u0142 si\u0119 najwi\u0119kszym browarem w Galicji i jednym z najwi\u0119kszych w pa\u0144stwie austro-w\u0119gierskim. Ponadto po ojcu odziedziczy\u0142 browar w Krakowie i kilka maj\u0105tk\u00f3w. Kupi\u0142 te\u017c browary w Krakowie (drugi), Krasiczynie i S\u0142otwinie ko\u0142o Brzeska oraz kilka dalszych maj\u0105tk\u00f3w, m.in. w 1916 r. od Altera i Chawy Blattberg\u00f3w z Mielca klucz Wojs\u0142aw ko\u0142o Mielca (2 090 ha). Dla obs\u0142ugi d\u0142ug\u00f3w, kt\u00f3re zaci\u0105gn\u0105\u0142 w Wiedniu na dzia\u0142alno\u015b\u0107 browar\u00f3w, w latach 20. rozparcelowa\u0142 m.in. folwarki wojs\u0142awskiego klucza, a lasy tego klucza sprzeda\u0142. W okresie mi\u0119dzywojennym wielokrotnie zakupywa\u0142 lub sprzedawa\u0142 maj\u0105tki, g\u0142\u00f3wnie w wojew\u00f3dztwie krakowskim. Poza gospodarowaniem zajmowa\u0142 si\u0119 polityk\u0105 oraz pracowa\u0142 w samorz\u0105dzie lokalnym. Dzia\u0142a\u0142 w galicyjskim stronnictwie konserwatywnym \u2013 Stronnictwie Prawicy Narodowej. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji w Brzesku, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Powiatowej, wiceprezesem i prezesem Wydzia\u0142u Powiatowego. W latach 1901-1914 pos\u0142owa\u0142 do sejmu krajowego galicyjskiego z okr\u0119gu Bochnia-Brzesko i do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu (1897-1907, 1911-1918). W latach 1917-1918 by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym klubu pos\u0142\u00f3w polskich w parlamencie wiede\u0144skim, a nast\u0119pnie w 1918 r. \u2013 przewodnicz\u0105cym. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, doprowadzi\u0142 do przesilenia rz\u0105dowego i dymisji premiera Ernsta von Seidlera, co by\u0142o jawnym wypowiedzeniem lojalno\u015bci polskich konserwatyst\u00f3w wobec pa\u0144stwa. Ponadto w latach 1915-1918 by\u0142 cz\u0142onkiem stowarzyszenia La Pologne et la Guerre w Lozannie\u00a0 Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 wybrano go na pos\u0142a do pierwszego Sejmu Ustawodawczego (1919-1921), a w kadencji 1928-1930 by\u0142 senatorem. Poza polityk\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w organizacjach i instytucjach gospodarczych. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: wiceprezesa Izby Przemys\u0142owo-Handlowej w Krakowie (1904-1907), wiceprezesa Centralnego Zwi\u0105zku Galicyjskiego Przemys\u0142u Fabrycznego we Lwowie (od 1903 r.), prezesa Banku Ma\u0142opolskiego w Krakowie (1907-1927), prezesa Zwi\u0105zku Przemys\u0142owc\u00f3w w Krakowie (1922-1928) i p\u00f3\u017aniej do\u017cywotnio jego prezesa honorowego. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem w 1921 r. Towarzystwa Ekonomicznego w Krakowie i prezesem do 1930 r. S\u0142yn\u0105\u0142 z dzia\u0142alno\u015bci filantropijnej, m.in. pomaga\u0142 ubogim, szko\u0142om ludowym i macierzystej parafii rzymskokatolickiej, przyczyni\u0142 si\u0119 do za\u0142o\u017cenia gimnazjum w Brzesku, sponsorowa\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105 w Krakowie i przekaza\u0142 500 tys. koron na cele spo\u0142eczne w 1918 r., a w 1920 r. wyposa\u017cy\u0142 oddzia\u0142 piechoty w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim Papieskiego Orderu \u015bw. Sylwestra, austriackim Orderem \u017belaznej Korony III klasy, austriackim Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 Orderu Franciszka J\u00f3zefa I, polskim Krzy\u017cem Komandorskim Orderu Polonia Restituta, tytu\u0142em austriackiego barona i tytu\u0142em szambelana Papie\u017ca Piusa XI oraz honorowym obywatelstwem Brzeska i kilku innych miast. Zmar\u0142 24 IV 1931 r. Pochowany w rodzinnym grobowcu pod ko\u015bcio\u0142em parafialnym w Okocimiu G\u00f3rnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOKERT (GOCKERTH) ENGELBERT<\/strong>, d\u0142ugoletni aptekarz w Mielcu, prowadzi\u0142 aptek\u0119 w I po\u0142owie XIX w. Wymieniano go w ksi\u0119gach metrykalnych w latach 1820-1841.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOLBA JAN<\/strong>, urodzony 8 III 1955 r. w G\u00f3rkach, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Kazimiery. Absolwent I LO im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1974 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie \u2013 Filia w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. z tytu\u0142em magistra prawa i administracji. W p\u00f3\u017aniejszych latach odby\u0142 studia podyplomowe z zakresu prawa pracy oraz uczestniczy\u0142 w szeregu kurs\u00f3w z zakresu marketingu i zarz\u0105dzania, m.in. we Francji, Niemczech i Austrii. W latach 1979 \u2013 1988 pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie Okr\u0119gu Funduszu Wczas\u00f3w Pracowniczych w Krynicy jako kierownik Dzia\u0142u Og\u00f3lno-Prawnego i Kadr oraz radca prawny. W lutym 1988 r. mianowano go zast\u0119pc\u0105 naczelnika miasta Krynicy Zdroju, a w listopadzie tego roku \u2013 naczelnikiem. W czerwcu 1990 r. zosta\u0142 wybrany burmistrzem Krynicy Zdroju na kadencj\u0119 1990-1994, a nast\u0119pnie na kadencje 1994-1998 i 1998-2002. W okresie pe\u0142nienia tych funkcji przyczyni\u0142 si\u0119 w znacz\u0105cym stopniu do dynamicznego rozwoju Krynicy, a zw\u0142aszcza jej infrastruktury. By\u0142 inicjatorem budowy m.in. kolejki gondolowej na Jaworzyn\u0119, hali sportowej z lodowiskiem oraz pe\u0142nej infrastruktury ekologicznej Krynicy (oczyszczalnia \u015bciek\u00f3w, wysypisko, kolektory sanitarne, ogrzewanie gazowe). Doprowadzi\u0142 do reaktywowania Klubu Hokejowego KTH Krynica. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych w latach 1990-2000, a od wrze\u015bnia 2000 r. jest prezesem Stowarzyszenia Gmin Uzdrowiskowych RP. Pe\u0142ni te\u017c funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Federacji Gmin i Powiat\u00f3w. Za\u0142o\u017cy\u0142 Uni\u0119 Gmin Turystyczno-Uzdrowiskowych i by\u0142 jej pierwszym prezesem. Jego wszechstronna dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. \u201eNagrod\u0105 im. Grzegorza Palki dla najlepszego samorz\u0105dowca roku 1999\u201d (tzw. \u201eSamorz\u0105dowy Oscar\u201d) i tytu\u0142em \u201eCz\u0142owiek Roku \u2013 1997\u201d w konkursie \u201cGazety Krakowskiej\u201d. Uko\u0144czy\u0142 Studium Zarz\u0105dzania Strategicznego dla Dyrektor\u00f3w Generalnych. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: dyrektora generalnego Ma\u0142opolskiego Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Krakowie (2003-2006) i zast\u0119pcy burmistrza Szczawnicy (2006-2009). W wyborach w 2010 r., 2014 r. i 2018 r. zosta\u0142 wybrany na burmistrza Muszyny. Doktor nauk prawnych – tytu\u0142 otrzyma\u0142 w 2013 r. na podstawie dysertacji doktorskiej: Administracyjnoprawny status uzdrowiska<\/em>\u00a0na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu \u015al\u0105skiego w Katowicach. Autor kilkudziesi\u0119ciu opracowa\u0144 i prac na tematy prawne i ekonomiczne oraz turystyki i uzdrowisk, m.in. monografii prawniczej\u00a0Historyczne i prawne aspekty funkcjonowania uzdrowisk w Polsce<\/em>\u00a0(2020). Wsp\u00f3\u0142autor (z D. Dryglasem) monografii\u00a0Determinanty funkcjonowania i rozwoju uzdrowisk w Europie<\/em> (2017). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Herbem Miasta Krynicy Zdroju, Medalem „Za Zas\u0142ugi dla Miasta i Gminy Szczawnicy im. J. Szalaya, Tytu\u0142em „Samorz\u0105dowca 25-lecia”, Odznak\u0105 Honorow\u0105 „Za Zas\u0142ugi dla Samorz\u0105du Terytorialnego”, „Z\u0142otym Krzy\u017cem Ma\u0142opolski”, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Tytu\u0142em „Cz\u0142owiek Bran\u017cy Turystycznej Roku 2018” Fundacji S\u0105deckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOLBA KATARZYNA<\/strong>, urodzona 21 XII 1989 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Wandy z domu Sito. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2008 r. Od roku akademickiego 2008\/2009 studiuje w Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Treningi w chodzie sportowym rozpocz\u0119\u0142a w Lekkoatletycznym Klubie Sportowym Mielec, a nast\u0119pnie przesz\u0142a do AZS AWF Katowice. Najwa\u017cniejsze sukcesy \u2013 medale: *2005 \u2013 Halowe Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych (Spa\u0142a) \u2013 z\u0142oty w chodzie na 3 km; *2006 \u2013 HMP JM (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy w chodzie na 3 km, MP JM (\u0141\u00f3d\u017a) \u2013 br\u0105zowy w chodzie na 5 km, Dru\u017cynowy Puchar \u015awiata w chodzie sportowym (La Corunia – Hiszpania) \u2013 9. miejsce indywidualnie i 4. miejsce dru\u017cynowo w reprezentacji Polski w kategorii juniorek.; *2007 \u2013 MP Junior\u00f3w (Bia\u0142a Podlaska) \u2013 z\u0142oty w chodzie na 10 km (49.31,69), MP Junior\u00f3w (Bieru\u0144) \u2013 z\u0142oty w chodzie na 20 km (1:44.13,0); *2008 \u2013 HMP Junior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 srebrny w chodzie na 3 km, MP Junior\u00f3w (Nowa D\u0119ba) \u2013 z\u0142oty w chodzie na 20 km (1:42.01,0). Jako reprezentantka Polski startowa\u0142a 20 V 2007 r. w Pucharze Europy w Lemington (Anglia) w chodzie na 10 km i zaj\u0119\u0142a 16. miejsce (49.21,0) oraz 10 V 2008 r. w Pucharze \u015awiata w Czeboksarach (Rosja). *2009 r.: HMP (Spa\u0142a) – br\u0105zowy medal w chodzie na 3 km, MMP (Bielsko-Bia\u0142a) – srebrny medal w chodzie na 10 km. *2014 r.: HMP (Sopot) – br\u0105zowy medal w chodzie na 3 km. *2015 r.: MP (Krak\u00f3w) – br\u0105zowy medal w chodzie na 20 km. *2016 r.: HMP (Toru\u0144) – br\u0105zowy medal w chodzie na 3 km. *2017 r.: HMP (Toru\u0144) – z\u0142oty medal w chodzie na 5 km, MP (Bia\u0142ystok) – srebrny medal w chodzie na 5 km (22:33,55), MP (Nowa D\u0119ba) – srebrny medal w chodzie na 20 km. Biega\u0142a te\u017c na r\u00f3\u017cnych dystansach, m.in. zwyci\u0119\u017cy\u0142a w biegu City Trail w Katowicach i Tyskim P\u00f3\u0142maratonie (jako reprezentantka Mielca). Odnosi\u0142a sukcesy w mistrzostwach Polski w biegach g\u00f3rskich. W Sob\u00f3tce (2018 r.) zdoby\u0142a z\u0142oty medal w biegu alpejskim, a w Ustrzykach Dolnych (2019 r.) – srebrny medal w biegu anglosaskim.<\/p>\r\n

GOLESZ\u00d3W,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci gminy Mielec, w pobli\u017cu drogi powiatowej 1\u00a0152R (Borowa-Przec\u0142aw). Zajmuje powierzchni\u0119 7,01 km2<\/sup>. Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 379 mieszka\u0144c\u00f3w w 111 gospodarstwach. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich zajmuje si\u0119 rolnictwem i us\u0142ugami, ale te\u017c niema\u0142a grupa doje\u017cd\u017ca do pracy w pobliskim Mielcu. Wie\u015b ma zwart\u0105 zabudow\u0119, a jedyn\u0105 wyodr\u0119bnion\u0105 jej cz\u0119\u015bci\u0105 jest Ruda. Posiada infrastruktur\u0119 elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami s\u0105: Dom Stra\u017caka, stadion sportowy LKS Madras, kapliczka na granicy Goleszowa z Bo\u017c\u0105 Wol\u0105 i plac zabaw. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, Wiejskie Stowarzyszenie Integracyjne Golesz\u00f3w i Ludowy Klub Sportowy Madras.<\/p>\r\n

Strefa numeracyjna \u2013 17; kod pocztowy: 39-300<\/sup>; po\u0142o\u017cenie: 50014\u201937\u2019\u2019N \u2013 210<\/sup>26\u201957\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Badania archeologiczne na terenie Goleszowa potwierdzi\u0142y istnienie osad w epoce \u017celaza i wczesnym \u015bredniowieczu. Pierwsze wzmianki o Goleszowie znaleziono w dokumentach z 1419 r., 1448 r. i 1471 r., kiedy to kasztelan wi\u015blicki Jan Feliks Tarnowski (w\u0142a\u015bciciel Rzochowa i okolic) sprzeda\u0142 Stanis\u0142awowi Lig\u0119zie m.in. Golesz\u00f3w. Sk\u0105d ta nazwa, kt\u00f3ra wyst\u0119puje te\u017c na \u015al\u0105sku i Ukrainie? By\u0107 mo\u017ce od zasad\u017acy Golesza lub od odkrytego, go\u0142ego terenu? W XVI w. w\u0142a\u015bcicielami wsi zostali ponownie Tarnowscy, a po bezpotomnej \u015bmierci Stanis\u0142awa i jego \u017cony Zofii z Mieleckich \u2013 Hieronim Mielecki. Po nim klucz rzochowski (z m.in. Goleszowem) dziedziczy\u0142a c\u00f3rka Anna, kt\u00f3ra sprzeda\u0142a go Stanis\u0142awowi Lubomirskiemu. Odt\u0105d w\u0142a\u015bcicielami byli kolejno: Lubomirscy, Sanguszkowie, Lasoccy, Stadniccy, Reyowie i Boguszowie. Prawdopodobnie od XVII w. funkcjonowa\u0142 folwark. W latach 1734-1755 maj\u0105tkiem zarz\u0105dzali Dru\u017cbaccy, a po nich Wiesio\u0142owscy. W ostatnim \u0107wier\u0107wieczu XVIII w. do Goleszowa zostali skierowani osadnicy niemieccy i przeznaczono dla\u0144 p\u00f3\u0142nocn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wsi, tzw. Podfolwarczni\u0119. 18 II 1846 r. w\u0142a\u015bciciel Goleszowa Micha\u0142 Wiesio\u0142owski, chc\u0105c zach\u0119ci\u0107 ch\u0142op\u00f3w do udzia\u0142u w planowanym powstaniu, og\u0142osi\u0142 zniesienie pa\u0144szczyzny. W nocy z 18 na 19 II z Goleszowa wyruszy\u0142 oddzia\u0142 powsta\u0144czy pod dow\u00f3dztwem Franciszka i Micha\u0142a Wiesio\u0142owskich do Tarnowa, gdzie na cmentarzu mia\u0142 do\u0142\u0105czy\u0107 do innych oddzia\u0142\u00f3w. Niestety, podburzeni przez austriackie w\u0142adze tarnowskie, ch\u0142opi z Lisiej G\u00f3ry rozbroili oddzia\u0142 z Goleszowa, kt\u00f3ry nie chcia\u0142 z nimi walczy\u0107 i doprowadzili go do wi\u0119zienia w Tarnowie. Niemal w tym samym czasie rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 krwawa rabacja ch\u0142opska, kt\u00f3ra nie omin\u0119\u0142a tak\u017ce i Goleszowa, gdzie spl\u0105drowano folwark. Po kl\u0119sce powstania folwark Wiesio\u0142owskiego zosta\u0142 zlicytowany i rozparcelowany. W ramach reformy administracyjnej w latach 1853-1855 Golesz\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do powiatu mieleckiego. Pod koniec XIX w., za spraw\u0105 dyrektora Krajowego Biura Melioracyjnego dr. in\u017c. Andrzeja K\u0119dziora (zwi\u0105zanego rodzinnie z Goleszowem), wykonano szereg prac melioracyjnych, w tym kana\u0142 osuszaj\u0105cy tereny Podleszan, Ksi\u0105\u017cnic i Goleszowa. W 1904 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105. W czasie I wojny \u015bwiatowej wie\u015b ponios\u0142a du\u017ce straty ludzkie i materialne, szczeg\u00f3lnie 23 IX 1914 r. w czasie I inwazji rosyjskiej i I okupacji rosyjskiej (23 IX \u2013 2 X 1914 r.) oraz po trzech kolejnych walkach frontowych i II okupacji rosyjskiej (9 XI 1914 r. \u2013 10 V 1915 r.). Ponadto po odej\u015bciu frontu na wsch\u00f3d, do ko\u0144ca wojny (1918 r.) ludno\u015b\u0107 by\u0142a zmuszana do oddawania \u017cywno\u015bci, koni, byd\u0142a i nawet niekt\u00f3rych narz\u0119dzi gospodarskich na potrzeby wojska, za co p\u0142acono marnie lub zwlekano z zap\u0142at\u0105. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) po\u0142o\u017cenie ludno\u015bci by\u0142o bardzo trudne. W sprawozdaniu do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie (powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w 1921 r. do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego) podano, \u017ce z 930 mieszka\u0144c\u00f3w Goleszowa tylko 360 jest w stanie si\u0119 samodzielnie utrzyma\u0107, a 500 z rodzin ma\u0142orolnych i 70 bezrolnych wymaga pomocy. Po usuni\u0119ciu szk\u00f3d wojennych goleszowianie wykazywali du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. Powsta\u0142y ko\u0142a Polskiego Stronnictwa Ludowego \u201ePiast\u201d i Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej. Odrodzi\u0142a si\u0119 OSP i by\u0142a bardzo pomocna w czasie wielkiej powodzi w 1934 r. II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska przynios\u0142y nie tylko ofiary i zniszczenia spowodowane dzia\u0142aniami wojennymi, ale tak\u017ce tragedie zwi\u0105zane z r\u00f3\u017cnymi narodowo\u015bciami\u00a0 mieszka\u0144c\u00f3w Goleszowa (Polacy, koloni\u015bci austriaccy i niemieccy, \u017bydzi). Koloni\u015bci Oskar i Edward Jeckowie okazali si\u0119 aktywistami hitlerowskiej Ortsgruppe JDP, a Oskar wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 niezwyk\u0142ym okrucie\u0144stwem w stosunku do \u017byd\u00f3w. Polacy nie pozostawali oboj\u0119tni wobec agresji okupant\u00f3w. Spo\u015br\u00f3d goleszowian dzia\u0142aj\u0105cych w konspiracji (ZWZ-AK, BCh) szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 odegra\u0142 kapitan WP W\u0142adys\u0142aw Kwarciany (ps. \u015awierszcz\u201d, \u201eMa\u0142y\u201d, \u201eSiwy\u201d) \u2013 dow\u00f3dca plac\u00f3wki AK Mielec, uczestnik udanej akcji na niemieckie wi\u0119zienie w Mielcu i dow\u00f3dca akcji zdobycia niemieckiej wyrzutni V-1 i V-2 w Bliznie. Wielk\u0105 odwag\u0105 wykazali si\u0119 te\u017c nauczyciele Adolf i Jadwiga Stachurowie, kt\u00f3rzy prowadzili tajne nauczanie. W lecie 1944 r., s\u0142ysz\u0105c o zbli\u017caj\u0105cych si\u0119 wojskach radzieckich, niemal wszyscy osadnicy wyjechali w kierunku zachodnim, a pozostawione gospodarstwa zosta\u0142y rozparcelowane. Po II wojnie \u015bwiatowej Golesz\u00f3w nale\u017ca\u0142 do gminy Mielec (wie\u015b), od 1954 r. do 1959 r. do gromady w Bo\u017cej Woli, a od 1960 r. do 1972 r. do gromady Podleszany, ramach powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Poniewa\u017c szko\u0142a w Ksi\u0105\u017cnicach by\u0142a zniszczona, zaj\u0119cia szkolne w latach 1945-1952 odbywa\u0142y si\u0119 w poniemieckich domach\u00a0 w Bo\u017cej Woli. Od lat 50. coraz wi\u0119cej goleszowian doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu. Sta\u0142e dochody pozwoli\u0142y na sukcesywne modernizowanie gospodarstw, a nast\u0119pnie budowanie nowych murowanych dom\u00f3w. W latach 60.\u00a0 Zab\u0142ys\u0142o \u015bwiat\u0142o elektryczne. W 1979 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Klub Sportowy Madras. Jego pi\u0142karska dru\u017cyna przez wiele lat gra\u0142a w ligach regionalnych, nawet w okr\u0119gowej. Rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSP, m.in. w 1980 r. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka. W\u00a0 1993 r. zbudowano sie\u0107 gazow\u0105, a kilka lat p\u00f3\u017aniej sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105. W czasie wielkich powodzi w 1997 r. i 2010 r. goleszowscy stra\u017cacy uczestniczyli w akcjach ratowniczych. Wielkim wydarzeniem by\u0142y obchody 100-lecia OSP, kt\u00f3re zorganizowano 18 VII 2004 r. W pierwszych latach XXI w.\u00a0 rozbudowano sie\u0107 telekomunikacyjn\u0105, wyremontowano i zmodernizowano obiekt komunalny oraz wykonano o\u015bwietlenie uliczne. W 2013 r. za\u0142o\u017cono Wiejskie Stowarzyszenie Integracyjne Golesz\u00f3w, kt\u00f3re odt\u0105d prowadzi wielokierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105, o\u015bwiatow\u0105, rekreacyjn\u0105\u00a0 i towarzysk\u0105. Od 2018 r. przy LKS Madras za\u0142o\u017cono szk\u00f3\u0142k\u0119 pi\u0142karsk\u0105, a w nast\u0119pnym roku klub obchodzi\u0142 40-lecie dzia\u0142alno\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOLIK APOLONIUSZ<\/strong>, urodzony 8 VII 1928 r. w Rzeczycy Okr\u0105g\u0142ej, syn Franciszka i Marii. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Liceum Handlowe w Mielcu i zda\u0142 egzaminy maturalne w 1949 r. B\u0119d\u0105c uczniem ostatnich klas PLH pracowa\u0142 w Banku Gospodarstwa Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu na stanowisku referenta kredytowego. Zarobione w ten spos\u00f3b pieni\u0105dze przeznacza\u0142 na nauk\u0119. We wrze\u015bniu 1949 r. zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej i skierowany do SKOR (Szkolnej Kompanii Oficer\u00f3w Rezerwy) 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. T. Ko\u015bciuszki w Legionowie, w 2 \u201eBerli\u0144skim\u201d Pu\u0142ku Piechoty. Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Rezerwy uko\u0144czy\u0142 w 1950 r. i zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 plutonu piechoty (1950-1951). W 1952 r. uczy\u0142 si\u0119 na Wydziale Taktyczno-Ogniowym Wy\u017cszej Szko\u0142y Piechoty w Rembertowie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 porucznika, a nast\u0119pnie zosta\u0142 komendantem Podoficerskiej Szko\u0142y Piechoty w Sanoku (1952-1954). W latach 1954-1957 studiowa\u0142 w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie. Po jej uko\u0144czeniu pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: dow\u00f3dcy batalionu piechoty zmotoryzowanej (1957-1961), dow\u00f3dcy pu\u0142ku zmechanizowanego (1961-1962), szefa sztabu dywizji zmechanizowanej (1963-1967), dow\u00f3dcy dywizji zmechanizowanej (1968- 1972) \u2013 ju\u017c w stopniu genera\u0142a brygady (od 1971 r.) i szefa sztabu Pomorskiego Okr\u0119gu Wojskowego (1973-1976). W 1977 r. zosta\u0142 mianowany szefem Misji Polskiej w Komisji Kontroli i Nadzoru Pa\u0144stw Neutralnych Dow\u00f3dztwa ONZ w Korei, w randze Ministra Nadzwyczajnego i Pe\u0142nomocnego. W 1979 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju na stanowisko zast\u0119pcy komendanta Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie, w 1980 r.zosta\u0142 komendantem Akademii Polowej WP w Warszawie-Rembertowie. W latach 1985-1992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Szefa Inspekcji Si\u0142 Zbrojnych RP, a w 1986 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 genera\u0142a dywizji. By\u0142 autorem wielu artyku\u0142\u00f3w i podr\u0119cznika Taktyka dowodzenia wojskami (1991). Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1969), Krzy\u017cem Komandorskim OOP (1976) i Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1987). W stan spoczynku przeszed\u0142 w 1992 r. Zajmuje si\u0119 spo\u0142ecznie dzia\u0142alno\u015bci\u0105 my\u015bliwsk\u0105 i filatelistyczn\u0105. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Genera\u0142\u00f3w Wojska Polskiego. Zmar\u0142 28 VII 2012 r. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym Pow\u0105zki w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eGO\u0141\u0104B\u201d<\/strong>, rze\u017aba plenerowa z betonu, powsta\u0142a w czasie I Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-69\u201d. Wykona\u0142 j\u0105 wroc\u0142awski artysta rze\u017abiarz Bernard Lewi\u0144ski. Umieszczona jest w Parku Oborskich.<\/p>\r\n

GO\u0141\u0104B BOLES\u0141AW TEOFIL,<\/strong> urodzony 11 IV1933 r. w Bogumi\u0142owicach k. Tarnowa, syn Wilhelma i Bronis\u0142awy z domu Boryczka. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i p\u00f3\u017aniej ZMW \u201eWici\u201d. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1952 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec \u2013 Dziale Konstrukcji Narz\u0119dzi Specjalnych jako kre\u015blarz, a nast\u0119pnie m\u0142odszy konstruktor, konstruktor, specjalista konstruktor i kierownik sekcji. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu z tytu\u0142em in\u017cynier mechanik (specjalno\u015b\u0107 – technologia og\u00f3lna). Poza wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 m.in. sekretarzem Rady Robotniczej przy Pionie TT (lata 60.) i cz\u0142onkiem SIMP. Jego pozazawodowymi pasjami by\u0142y sport i kultura. Gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 systematycznie w II sk\u0142adzie Stali Mielec, ale wyst\u0119powa\u0142 te\u017c niekiedy w I dru\u017cynie. By\u0142 tak\u017ce zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec (startowa\u0142 w rzucie oszczepem i posiada\u0142 II klas\u0119 sportow\u0105) oraz niez\u0142ej klasy tenisist\u0105 sto\u0142owym. Nale\u017ca\u0142 ponadto do zespo\u0142\u00f3w artystycznych Klubu Fabrycznego WSK, a p\u00f3\u017aniej Zak\u0142adowego Domu Kultury. Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej w Stali Mielec by\u0142 m.in. wiceprezesem Klubu Sympatyk\u00f3w Stali. Zmar\u0142 14 I 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u0141\u0104B ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 V 1926 r. w Goleszowie, syn Kazimierza i Zofii z Dybskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 i Akademi\u0119 Sztabu Generalnego oraz studia wy\u017csze z zakresu historii na Uniwersytecie Warszawskim z tytu\u0142em magistra. Pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 m.in. w Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Sztabie Generalnym WP i Sztabie \u015al\u0105skiego Okr\u0119gu Wojskowego oraz od lat 70. w gabinecie Ministra Obrony Narodowej, gdzie awansowa\u0142 do stopnia pu\u0142kownika. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z redakcj\u0105 \u201e\u017bo\u0142nierza Polskiego\u201d. By\u0142 dzia\u0142aczem WKS Legia Warszawa. Napisa\u0142 szereg ksi\u0105\u017cek (nagrodzonych i t\u0142umaczonych, m.in.\u00a0Wojna a system obronny pa\u0144stwa<\/em>) oraz ponad 150 artyku\u0142\u00f3w na tematy obronno\u015bci pa\u0144stwa, sztuki wojennej i doktryny obronnej. Mieszka\u0142 w Warszawie. Zmar\u0142 24 I 1998 r. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Pow\u0105zkach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u0141\u0118BIA (ULICA)<\/strong>, niewielka (346 m) ulica na osiedlu Wojs\u0142aw, w administracji prywatnej. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej do wa\u0142u przeciwpowodziowego przy rzece Wis\u0142oce, pomi\u0119dzy prywatnymi posesjami i domami jednorodzinnymi. Do 1985 r. by\u0142a drog\u0105 poln\u0105. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r., po w\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia w granice miasta Mielca. Ma s\u0142abo utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119, bez chodnik\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GO\u0141\u0118BIEWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 1 X 1928 r. w Warszawie, syn Stefana. Szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 rozpocz\u0105\u0142 na tajnych kompletach w roku szkolnym 1943\/1944. By\u0142 absolwentem Pa\u0144stwowego Liceum Mechaniczno-Lotniczego w Warszawie, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1950 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kursy II stopnia \u2013 spadochronowy i szybowcowy. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec w Oddziale Remontu Samolot\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 kurs instruktor\u00f3w spadochronowych. W 1952 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w proces odbudowy Aeroklubu Mieleckiego i za\u0142o\u017cy\u0142 sekcj\u0119 modelarsk\u0105, a nast\u0119pnie wszed\u0142 do Komitetu Organizacyjnego Reaktywowania Dzia\u0142alno\u015bci AM i wkr\u00f3tce zosta\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. Starania Komitetu powiod\u0142y si\u0119 i 11 IV 1953 r. powsta\u0142 \u201eAeroklub Robotniczy II Ligi Lotniczej przy WSK Mielec\u201d, a oddelegowany z WSK T. Go\u0142\u0119biewski zosta\u0142 jego komendantem (ranga p\u00f3\u017aniejszego kierownika Aeroklubu). Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1956 r. By\u0142 r\u00f3wnocze\u015bnie instruktorem samolotowym i spadochronowym, kierownikiem modelarni i szefem wyszkolenia. 13 maja 1953 r. wykona\u0142 pierwszy (po reaktywowaniu AM) skok spadochronowy w Mielcu. W 1954 r. zosta\u0142 zatrudniony dodatkowo jako pilot transportowy, w 1955 r. uzyska\u0142 II klas\u0119 pilota samolotowego, a w roku 1956 \u2013 I klas\u0119. Tak\u017ce w 1956 r. startowa\u0142 w II Samolotowych Mistrzostwach Polski w Gliwicach i zdoby\u0142 VIII miejsce. W 1957 r. otrzyma\u0142 uprawnienia instruktora samolotowego I klasy, a w 1958 r. licencj\u0119 pilota do\u015bwiadczalnego II klasy. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w popularyzacj\u0119 sportu balonowego i zosta\u0142 kierownikiem sekcji balonowej. Jako pierwszy pilot mieleckiej WSK wykszta\u0142cony w lotnictwie cywilnym wielokrotnie otrzymywa\u0142 najtrudniejsze zadania, m.in. pierwsze obloty prototyp\u00f3w samolot\u00f3w wytwarzanych w Mielcu. 12 IX 1957 r. wykona\u0142 pierwszy lot samolotem holowniczym S-4 Kania-2, w 1958 r. oblatywa\u0142 dwa szkolno-treningowe M-2 i holowniczy S-4 Kania-3 oraz pierwszy z seryjnych szkolno-treningowych TS Bies. W 1960 r. otrzyma\u0142, jako pierwszy pilot WSK Mielec, licencj\u0119 pilota do\u015bwiadczalnego I klasy i przez ponad rok pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa pilot\u00f3w zak\u0142adowych. 23 X 1960 r. wykona\u0142 pierwszy oblot samolotu wielozadaniowego AN-2 zmontowanego w Mielcu, w 1961 r. \u2013 oblot prototypu szkolno- treningowego M-4 Tarpan, a w 1964 r. \u2013 oblot jego zmodyfikowanej wersji (M-4P Tarpan). Po odbyciu specjalnych szkole\u0144 oblatywa\u0142 tak\u017ce seryjne samoloty odrzutowe TS-11 Iskra. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. 9 I 1974 r. wykona\u0142 oblot pierwszego prototypu odrzutowego samolotu rolniczego PZL M-15, a 25 IV 1975 r. \u2013 pierwszego egzemplarza seryjnego. Opr\u00f3cz funkcji pilota-oblatywacza wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na rozszerzanie i doskonalenie swych kwalifikacji oraz kszta\u0142cenie innych pilot\u00f3w do\u015bwiadczalnych. 2 X 1976 r. odby\u0142 pierwszy lot na drugim prototypie samolotu rolniczego PZL M-18 Dromader. W czasie jednego z p\u00f3\u017aniejszych oblot\u00f3w tego samolotu, po powa\u017cnym defekcie maszyny musia\u0142 ratowa\u0107 si\u0119 skokiem na spadochronie, ale dozna\u0142 obra\u017ce\u0144 i leczy\u0142 si\u0119 przez blisko rok. W 1978 r. powr\u00f3ci\u0142 do latania i 14 IV wykona\u0142 oblot pierwszego egzemplarza seryjnej partii pr\u00f3bnej PZL M-18 Dromader, a 7 IX \u2013 pierwszego egzemplarza M-18 Dromader w wersji po\u017carniczej. Odnowienie si\u0119 kontuzji spowodowa\u0142o ponowne leczenie i przej\u015bcie na rent\u0119 20 XII 1980 r. Indeks dokona\u0144 lotniczych in\u017c. T. Go\u0142\u0119biowskiego zawiera m.in. nast\u0119puj\u0105ce dane: 34 lata latania, 12 600 lot\u00f3w (7 920 godz.) na 44 typach statk\u00f3w powietrznych, 1691 egzemplarzy samolot\u00f3w wyprodukowanych w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, 101 skok\u00f3w spadochronowych. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. W latach 80. powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnej Warszawy. Odznaczony i wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem 50-lecia Polskiego Lotnictwa Sportowego, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Lotnictwa Sportowego\u201d, dwukrotnie Honorowym Wyr\u00f3\u017cnieniem \u201eB\u0142\u0119kitne Skrzyd\u0142a\u201d, Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej oraz Zespo\u0142ow\u0105 Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia w dziedzinie techniki za udzia\u0142 w opracowaniu samolotu PZL M-18. Nale\u017ca\u0142 do Klubu Pilot\u00f3w Do\u015bwiadczalnych i by\u0142 tw\u00f3rc\u0105 jego kroniki. Zmar\u0142 23 I 2016 r. Pochowany na cmentarzu na Br\u00f3dnie w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GO\u0141\u0118BIOWSKA MONIKA ZOFIA<\/strong>\u00a0(z domu GRZELAK)<\/strong>, urodzona 27 III 1968 r. w Z\u0105bkowicach \u015al\u0105skich, c\u00f3rka Jerzego i Barbary z domu Kardy\u015b. Ucz\u0119szcza\u0142a do II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Wa\u0142brzychu, a nast\u0119pnie do I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu i w 1986 r. zda\u0142a matur\u0119. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Wa\u0142brzychu. Studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Bydgoszczy i w 1997 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1997 r. jako m\u0142odszy asystent w Izbie Przyj\u0119\u0107 Szpitala Rejonowego (od 1999 r. Powiatowego) w Mielcu. W 2001 r. przenios\u0142a si\u0119 do Wojew\u00f3dzkiego Szpitala w Tarnobrzegu i do 2013 r. pracowa\u0142a na stanowiskach: m\u0142odszego asystenta, starszego asystenta i zast\u0119pcy ordynatora Szpitalnego Oddzia\u0142u Ratunkowego. W 2008 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 specjalisty medycyny ratunkowej. Ponadto w maju 2012 r. powierzono jej funkcj\u0119 lekarza koordynatora ratownictwa medycznego w Podkarpackim Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. W latach 2013-2017 pracowa\u0142a na stanowisku lekarza kieruj\u0105cego Dzia\u0142em Pomocy Dora\u017anej i Izb\u0105 Przyj\u0119\u0107 Szpitala Powiatowego w Kolbuszowej. W 2016 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania w ochronie zdrowia w Centrum Studi\u00f3w Podyplomowych Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarzadzania w Rzeszowie. W lipcu 2017 r. przesz\u0142a do pracy w Szpitalu Specjalistycznym im. E. Biernackiego w Mielcu na stanowisko lekarza kieruj\u0105cego Szpitalnym Oddzia\u0142em Ratunkowym. Poza etatow\u0105 prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do r\u00f3\u017cnych akcji i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 zwi\u0105zanych z ratownictwem medycznym. Prowadzi\u0142a kursy z zakresu pierwszej pomocy, edukowa\u0142a dzieci w szko\u0142ach i przedszkolach, organizowa\u0142a \u201eDni Otwarte Ratownictwa Medycznego\u201d w Tarnobrzegu oraz akcj\u0119 \u201ePrzytulanka na odwag\u0119\u201d w Tarnobrzegu. Przygotowa\u0142a merytorycznie i praktycznie Zesp\u00f3\u0142 Ratownictwa Medycznego w Kolbuszowej, kt\u00f3ry w 2015 r. wywalczy\u0142 tytu\u0142 II wicemistrza w XIV Mistrzostwach Polski w Ratownictwie Medycznym w \u0141odzi. Od pa\u017adziernika 2017 r. by\u0142a te\u017c nauczycielem akademickim w Instytucie Medycznym Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Zawodowej im. Jana Grodka w Sanoku. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Ratunkowej. Odznaczona Srebrnym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 oraz wyr\u00f3\u017cniona \u201eplusem\u201d w konkursie \u201eKomu plus, komu minus\u201d gazety \u201eEcho Dnia\u201d w 2009 i 2011 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u0141UCHOWSKI MAREK,<\/strong>\u00a0urodzony 29 XI 1948 r. w Wejherowie, syn Leszka (z rodziny mieleckich Go\u0142uchowskich) i Janiny z Cichockich. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Gda\u0144sku, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y \u015bredniej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1965 r. w Stoczni Remontowej Nauta w Gdyni jako \u015blusarz maszynowy. W latach 1968-1970 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Kilka tygodni przed wydarzeniami grudniowymi w 1970 r. zosta\u0142 zatrudniony w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni. Bra\u0142 udzia\u0142 w grudniowych manifestacjach. Po tych wydarzeniach nie m\u00f3g\u0142 pracowa\u0107, gdy\u017c traktowano go jako \u201ewywrotowca\u201d. Po weryfikacji kadr przywr\u00f3cono mu prawa pracownicze i podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Wydziale G\u0142\u00f3wnego Mechanika Stoczni im. Komuny Paryskiej przy remontach i konserwacji maszyn i urz\u0105dze\u0144. Po szkoleniach i egzaminach uzyska\u0142 dyplom mistrza. By\u0142 kierowany do za\u0142\u00f3g nowo zbudowanych statk\u00f3w na tzw. pr\u00f3by morskie. W latach 1980-2011 pracowa\u0142 na statkach jako marynarz w maszynowniach okr\u0119towych, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od lipca 2015 r. pracuje w firmie ochroniarskiej. Jego dodatkowym zaj\u0119ciem jest zbieranie danych o rodzinie Go\u0142uchowskich, w tym r\u00f3wnie\u017c o linii mieleckiej. Utrzymuje sta\u0142y kontakt z Mielcem. Ponadto systematycznie pomaga w zbieraniu materia\u0142\u00f3w do \u201eEncyklopedii miasta Mielca\u201d<\/em>, wyszukuj\u0105c wiadomo\u015bci o Mielcu w ksi\u0105\u017ckach, czasopismach i gazetach z XIX i XX w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GO\u0141UCHOWSKI ROMAN<\/strong>, urodzony 12 VIII 1900 r. w Mielcu, syn Tomasza i Walerii z Twardzickich. Absolwent mieleckiej szko\u0142y powszechnej, a nast\u0119pnie ucze\u0144 seminarium nauczycielskiego w Tarnowie. W styczniu 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Komisji Werbunkowej w Mielcu i zosta\u0142 skierowany do Bolechowa, gdzie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego. Po 16 II 1918 r., kiedy ok. 1,5 tys. \u017co\u0142nierzy PKP pod dow\u00f3dztwem J\u00f3zefa Hallera wypowiedzia\u0142o pos\u0142usze\u0144stwo Austrii i przesz\u0142o na stron\u0119 rosyjsk\u0105, znalaz\u0142 si\u0119 w oddziale, kt\u00f3ry zosta\u0142 internowany przez Austriak\u00f3w. Zdo\u0142a\u0142 jednak uciec i powr\u00f3ci\u0107 do Mielca, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 w POW pod dow\u00f3dztwem chor. Jana Cio\u0142kosza. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku w Pucku, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w starostwie puckim i uczestniczy\u0142 w organizacji administracji na tym terenie. W p\u00f3\u017aniejszym czasie pracowa\u0142 w starostwie w Wejherowie. Jesieni\u0105 1939 r., po zaj\u0119ciu Polski, Niemcy nakazali Polakom przenie\u015b\u0107 si\u0119 z Wybrze\u017ca na tereny Generalnego Gubernatorstwa. Go\u0142uchowscy przybyli do Mielca, a po pewnym czasie przenie\u015bli si\u0119 do Zagna\u0144ska ko\u0142o Kielc. Dla utrzymania rodziny Roman Go\u0142uchowski podj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzenia podhurtowni tytoniowej. Po II wojnie \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 z rodzin\u0105 do Wejherowa, gdzie zosta\u0142 zatrudniony w administracji powiatowej i jako urz\u0119dnik powiatowy pracowa\u0142 do emerytury. Zmar\u0142 10 IX 1986 r. Spoczywa na cmentarzu w Wejherowie \u015amiechowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u0141UCHOWSKI STANIS\u0141AW,<\/strong> urodzony 29 XI 1909 r. w Mielcu, syn Tomasza i Walerii z Twardzickich. W m\u0142odo\u015bci ucz\u0119szcza\u0142 do mieleckiej szko\u0142y m\u0119skiej oraz prawdopodobnie do gimnazjum, ale go nie sko\u0144czy\u0142. W latach 30. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Seminarium Nauczycielskie nr 6 w Wejherowie. Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika. By\u0142 nauczycielem w szkole powszechnej w Wejherowie, a nast\u0119pnie w szkole powszechnej w Gdyni. Przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105, wraz z grup\u0105 znajomych Polak\u00f3w, rozp\u0119dza\u0142 spotkania zwolennik\u00f3w niemieckiego faszyzmu w Gdyni i okolicy. Po wybuchu wojny walczy\u0142 w obronie Wybrze\u017ca i K\u0119py Oksywskiej. Zosta\u0142 ranny i dosta\u0142 si\u0119 do niemieckiej niewoli. Do ko\u0144ca wojny przebywa\u0142 w oflagu. Utrzymywa\u0142 kontakt z rodzin\u0105. Po wojnie odda\u0142 si\u0119 do dyspozycji aliant\u00f3w i prawdopodobnie s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostce wartowniczej. Po demobilizacji wyjecha\u0142 do Anglii. Pracowa\u0142 jako bibliotekarz, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 szefem kuchni hotelowej w mie\u015bcie Scarborough. Tam te\u017c mieszka\u0142 po przej\u015bciu na emerytur\u0119. Zmar\u0142 w 1997 r. i zosta\u0142 pochowany na tamtejszym cmentarzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GO\u0141UCHOWSKI W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 17 VII 1896 r. w Mielcu, syn Tomasza i Walerii z Twardzickich. Uczy\u0142 si\u0119 w mieleckich szko\u0142ach. Nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Komisji Werbunkowej w Mielcu i zosta\u0142 skierowany na plac zborny do Tarnowa. Walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. W 1918 r. jako \u017co\u0142nierz polskiego wojska bra\u0142 udzia\u0142 w przejmowaniu ziemi kieleckiej z r\u0105k zaborc\u00f3w rosyjskich, a po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci by\u0142 jednym z organizator\u00f3w \u017cycia gospodarczego na tym terenie. Pe\u0142ni\u0142 kierownicze funkcje w Polskim Monopolu Tytoniowym w Kielcach. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 we wrze\u015bniu 1939 r. podj\u0105\u0142 pr\u00f3b\u0119 ewakuacji PMT, ale dotar\u0142 zaledwie do Che\u0142ma i tam z powodu szybkiej ofensywy wojsk niemieckich zrezygnowa\u0142 z dalszej w\u0119dr\u00f3wki. W pa\u017adzierniku powr\u00f3ci\u0142 do Opatowa, a nast\u0119pnie do Kielc, gdzie obj\u0105\u0142 kierownictwo tamtejszego monopolu tytoniowego. W 1941 r. zosta\u0142 pozbawiony stanowiska i przyj\u0105\u0142 podhurtowni\u0119 tytoniu dla miasta i gminy Kielce. Po wyp\u0119dzeniu Niemc\u00f3w i odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d w styczniu 1945 r. zosta\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Sprzeda\u017cy Tytoniu Polskiego Monopolu Tytoniowego w Kielcach i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do ko\u0144ca 1950 r. W nast\u0119pnych latach mieszka\u0142 w Zakopanem. Zmar\u0142 1 VIII 1957 r. Spoczywa na cmentarzu w Zakopanem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u0141USKI SEBASTIAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, d\u0142ugoletni prebendariusz kaplicy \u015bw. Anny przy parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Cz\u0119sto zast\u0119powa\u0142 proboszcz\u00f3w: ks. Tomasza Spychajewskiego i ks. Jana Mikulicza de Radeckiego w wykonywaniu pos\u0142ug duszpasterskich, co potwierdzaj\u0105 wpisy w metrykach chrzt\u00f3w w latach 1785-1810. Zmar\u0142 25 VI 1810 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym nad Wis\u0142ok\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOMBROWICZA WITOLDA (ULICA)<\/strong>, niewielka (262 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70. w czasie budowy osiedla, a patrona Juliana Marchlewskiego otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. W lutym 1990 r., na wniosek mieszka\u0144c\u00f3w, MRN nada\u0142a jej nowego patrona \u2013 Witolda Gombrowicza. Biegnie od ul. A. Naruszewicza do ul. W. Broniewskiego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. S. Okrzei. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 \u201etowarzystwem\u201d ciekawie rozwi\u0105zanych architektonicznie \u201eszereg\u00f3wek\u201d i kilku okaza\u0142ych prywatnych budynk\u00f3w mieszkalnych. W latach 2016-2017 przeprowadzono jej remont.
Patron ulicy: WITOLD GOMBROWICZ (1904-1969) to jeden z najwybitniejszych pisarzy polskich XX w. Swoje spojrzenie na stosunki mi\u0119dzyludzkie przedstawia\u0142 w formie groteski, satyry i parodii. Wa\u017cniejsze utwory to:\u00a0Ferdydurke<\/em>\u00a0(1937),\u00a0Iwona, ksi\u0119\u017cniczka Burgunda<\/em> (1938), Trans Atlantyk<\/em>\u00a0(1953),\u00a0\u015alub<\/em>\u00a0(1953),\u00a0Dziennik<\/em>\u00a0(1957-1966),\u00a0Pornografia<\/em>\u00a0(1960),\u00a0Kosmos<\/em>\u00a0(1965) i\u00a0Operetka<\/em> (1966).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOMO\u0141A MARIA DANUTA (z domu RUNO)<\/strong>, urodzona 15 I 1947 r. w Jezioranach, woj. olszty\u0144skie, c\u00f3rka Tomasza i Romualdy z Podbielskich. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Olsztynie, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1966 r. Studia wy\u017csze odby\u0142a w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki (p\u00f3\u017aniej SGH) w Warszawie i w 1970 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. Prac\u0119 zawodow\u0105 zwi\u0105za\u0142a z Mielcem. W latach 1970-1978 pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL Mielec\u201d jako projektant SEPD (Systemy Elektronicznego Przetwarzania Danych). Od 1978 r. do 1996 r. by\u0142a nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych. W 1996 r. zosta\u0142a zatrudniona w Wydziale Zamiejscowym BIG BANK S.A. w Mielcu na stanowisku starszego inspektora d\/s obs\u0142ugi klienta, w 1997 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem tego\u017c Wydzia\u0142u Zamiejscowego, a w 1999 r. dyrektorem Oddzia\u0142u Operacyjnego (przemianowanego z Wydzia\u0142u). 31 XII 2002 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Prowadzi\u0142a spo\u0142ecznie \u015bwietlic\u0119 profilaktyczno-wychowawcz\u0105 dla dzieci przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu i by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Parafialnej tej\u017ce parafii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOMO\u0141A STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 III 1948 r. w Woli Osowi\u0144skiej, powiat \u0142ukowski, syn Zdzis\u0142awa i Marty z domu Ko\u017cuch. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Adamowie ko\u0142o \u0141ukowa. Uko\u0144czy\u0142 Studium Ekonomiczne w Lublinie, studiowa\u0142 na SGPiS w Warszawie. Uzyska\u0142 dyplomy mistrzowskie w kilku zawodach technicznych i artystycznych oraz uprawnienia konserwatora obiekt\u00f3w zabytkowych i artystycznych. W latach 1971-1975 pracowa\u0142 w Zjednoczeniu Hutnictwa \u017belaza i Stali. W 1974 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny Zak\u0142ad Mechaniczny w Mielcu, w kt\u00f3rym wykonywa\u0142 prekursorskie w Mielcu us\u0142ugi w zakresie regeneracji cz\u0119\u015bci zamiennych do samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych i autobus\u00f3w, a tak\u017ce produkowa\u0142 opatentowane podno\u015bniki do bocznego przechylania samochod\u00f3w. Wykona\u0142 wiele prac konserwatorskich i renowacyjnych oraz odtwarza\u0142 elementy budowlane i wyposa\u017cenia zabytkowych wn\u0119trz do Zamku Kr\u00f3lewskiego, ratusza, kamienic i ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Sandomierzu oraz zabytkowych rze\u017ab, dwor\u00f3w i obiekt\u00f3w sakralnych na terenie kraju. W Mielcu przeprowadzi\u0142 renowacj\u0119 35 rze\u017ab plenerowych i kapliczek oraz wykona\u0142 o\u0142tarz do kaplicy \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki na wz\u00f3r starego, kt\u00f3ry nie nadawa\u0142 si\u0119 do renowacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GONIEC MIELECKI (BEZP\u0141ATNY TYGODNIK MIEJSKI)<\/strong>, dodatek specjalny do tygodnika \u201eWizjer Regionalny\u201d wydawany przez Agencj\u0119 Marketingow\u0105 Market Serwice od 2005 r. Redaktorem naczelnym by\u0142 Mieczys\u0142aw Przebieglec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORAJ TOBIASZ<\/strong>, syn Ambro\u017cego \u2013 w\u00f3jta ropczyckiego, urz\u0119dnik starosty sandomierskiego i wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca \u2013 Hieronima Mieleckiego. W 1581 r. otrzyma\u0142 za t\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 folwark \u201ew\u015br\u00f3d p\u00f3l mieszcza\u0144skich\u201d w Mielcu i 100 grzywien. Posiada\u0142 wykszta\u0142cenie, kt\u00f3re upowa\u017cnia\u0142o go do zasiadania w s\u0105dzie \u0142awniczym jako opiekuna prawnego stron. Doszed\u0142 do sporego maj\u0105tku w Mielcu. Po jego \u015bmierci posiad\u0142o\u015bci te zosta\u0142y sprzedane przez \u017con\u0119 \u2013 Zofi\u0119 z Gorzkowskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GORAZD MIROS\u0141AWA MAGDALENA (z domu WDOWIARZ)<\/strong>, urodzona 31 X 1976 r. w Mielcu, c\u00f3rka Ryszarda i Zofii z Zieli\u0144skich. Absolwentka II Liceum im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. W lutym 1997 r. zosta\u0142a zatrudniona w firmie BRW Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Sprzeda\u017cy, a od marca 2011 r. tak\u017ce jako kierownik Dzia\u0142u Sprzeda\u017cy w firmie Blek Meble Sp. z o.o. w Mielcu. Na obu stanowiskach pracowa\u0142a do ko\u0144ca stycznia 2018 r. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a: studia licencjackie w Wy\u017cszej Szkole Prawa i Administracji w Przemy\u015blu (2003 r.), studia w zakresie administracji na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie z tytu\u0142em magistra (2005 r.), studia podyplomowe w zakresie BHP w WSPiA w Przemy\u015blu (2006 r.), studia podyplomowe w zakresie handlu zagranicznego w Krakowskiej Akademii A. Frycza-Modrzewskiego (2007 r.), studia podyplomowe w zakresie pedagogiki w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu (2009 r.) oraz kilkana\u015bcie kurs\u00f3w specjalistycznych. Od lutego 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 mened\u017cera ds. audytu proces\u00f3w wewn\u0119trznych w firmach: Blek Meble Sp. z o.o. (do kwietnia 2018 r.) i BRW Sp. z o.o. w Mielcu (do pa\u017adziernika 2018 r.). W listopadzie 2018 r. powierzono jej funkcj\u0119 kierownika operacyjnego Centrum Us\u0142ug Wsp\u00f3lnych w firmie Black Red White SA w Bi\u0142goraju i sprawowa\u0142a j\u0105 do marca 2020 r. Od 1 IV 2020 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Mielcu. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. kandydowa\u0142a na prezydenta miasta Mielca i do Rady Miejskiej w Mielcu. Uzyska\u0142a mandat radnej Rady Miejskiej w Mielcu z KWW Nasz Mielec – Nasz Powiati przesz\u0142a na urlop bezp\u0142atny w MOSiR.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GORCZYCA ADAM<\/strong>, urodzony 10 IV 1943 r. w \u0141\u0105czkach Kucharskich, pow. ropczycki, syn Stanis\u0142awa i Anny z domu Wo\u017any. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. T. Ko\u015bciuszki w Ropczycach, matura w 1961 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynierskiej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1966 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1961 r. od tzw. rocznej praktyki produkcyjnej w WSK Rzesz\u00f3w. W 1966 r. zosta\u0142 zatrudniony w PKS Mielec, najpierw w charakterze sta\u017cysty, a nast\u0119pnie kierownika dzia\u0142u. W latach 1969-1974 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Oddzia\u0142u PKS Mielec, a w latach 1974-1990 by\u0142 dyrektorem tego\u017c Oddzia\u0142u i tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do jego dynamicznego rozwoju. W 1990 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 chorobow\u0105. Przez wiele lat dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w PTTK. W latach 1974-1975 by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego PTTK w Mielcu, w latach 1975-1976 \u2013 prezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Miejskiego, w latach 1976-1991 \u2013 wiceprezesem, a od roku 1991 \u2013 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du. Od 2005 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Oddzia\u0142u Miejskiego PTTK w Mielcu. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez turystycznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Transportu PRL\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PTTK i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Turystyki\u201d. Zmar\u0142 14 IX 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORCZY\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 7 I 1876 r. w Nowym Jaryczowie, pow. lwowski, syn Jana i Marii z Lewickich. Absolwent Gimnazjum (z j\u0119zykiem wyk\u0142adowym niemieckim) we Lwowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1901 r. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie na Wydziale Teologicznym (4 semestry) i Wydziale Filozoficznym (8 semestr\u00f3w). Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105. Jako zast\u0119pca nauczyciela uczy\u0142 j\u0119zyka niemieckiego i j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego w gimnazjach w: Brze\u017canach (1910-1911), Ko\u0142omyi (1911-1912), Buczaczu (1912-1913) i Stanis\u0142awowie (1913-1914). W okresie od 1 VIII 1914 r. do 31 X 1918 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej (w stopniu sier\u017canta) i uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Po wojnie pracowa\u0142 nadal jako zast\u0119pca nauczyciela w gimnazjach w: Tarnopolu (1919-1920), Czortkowie (1920-1921) i Mielcu (1921-1925). 1 IX 1925 r. otrzyma\u0142 sta\u0142\u0105 posad\u0119 nauczycielsk\u0105 w Mielcu. Sta\u0142o si\u0119 to po uzyskaniu kwalifikacji zawodowych z zakresu nauczania j. niemieckiego i j. \u0142aci\u0144skiego, potwierdzonych dyplomem Ministerstwa WRiOP. Uczy\u0142 tak\u017ce w Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim. Uczestniczy\u0142 w pracach Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego. Z dniem 30 XI 1931 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Prawdopodobnie nied\u0142ugo potem wyjecha\u0142 z Mielca. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORGON\u00d3WNA APOLONIA<\/strong>, urodzona 7 II 1910 r. w Zawierciu. Absolwentka Prywatnego Gimnazjum w Sosnowcu, matura w 1928 r. Studia wy\u017csze z zakresu filologii germa\u0144skiej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1932 r. z tytu\u0142em magistra filologii. Od 1 IX 1932 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu jako nauczycielka j\u0119zyka niemieckiego. W 1934 r. z\u0142o\u017cy\u0142a egzamin kwalifikacyjny nauczycielski przed Pa\u0144stwowa Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 w Krakowie. Z dniem 1 X 1937 r. zosta\u0142a przeniesiona do Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w Drohobyczu. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORLACH J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 18 I 1891 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Jana i Karoliny z domu Palacz. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie z egzaminem dojrza\u0142o\u015bci w 1911 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Szkole Powszechnej w Ro\u017cniatach, powiat mielecki. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej (VIII 1914 r.) zosta\u0142 zmobilizowany i skierowany do 40 pu\u0142ku piechoty armii austriackiej. Bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych na froncie wschodnim i p\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105 1914 r. zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli rosyjskiej. Do marca 1918 r. przebywa\u0142 w Omsku na Syberii, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Powszechnej w Mielcu. W okresie od marca 1919 r. do 1920 r. jako \u017co\u0142nierz Legion\u00f3w uczestniczy\u0142 w wojnach: polsko-ukrai\u0144skiej i polsko-bolszewickiej, m.in. w walkach na ziemi zamojskiej i w obronie Warszawy. W listopadzie 1920 r. w stopniu sier\u017canta zosta\u0142 zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Powr\u00f3ci\u0142 do zawodu nauczycielskiego i uczy\u0142 w szkole powszechnej w Wojkowie lub Wojkowej (1921-1922), a 1 IX 1922 r. zosta\u0142 kierownikiem szko\u0142y powszechnej w Rudzie, powiat mielecki. Dba\u0142 o jej utrzymanie i wyposa\u017cenie, cz\u0119sto wykonuj\u0105c pomoce naukowe. Uko\u0144czy\u0142 kilka kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in. ogrodniczy i sadowniczy w Ursynowie (1927 r.). oraz instruktorski kurs jedwabniczy w Milan\u00f3wku (1930 r.). Za\u0142o\u017cy\u0142 i urz\u0105dzi\u0142 ogr\u00f3d szkolny, w kt\u00f3rym wprowadza\u0142 nowo\u015bci w piel\u0119gnowaniu ro\u015blin. Zach\u0119ca\u0142 miejscow\u0105 ludno\u015b\u0107 do sadzenia drzew morwy i hodowli jedwabnik\u00f3w. Rozwin\u0105\u0142 w \u015brodowisku dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105, m.in. organizowa\u0142 uroczysto\u015bci patriotyczne i przygotowywa\u0142 z miejscow\u0105 m\u0142odzie\u017c\u0105 sztuki teatralne. By\u0142 inicjatorem powstania Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Rudzie. Jako podoficer rezerwy w 1927 r. bra\u0142 udzia\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych. Ju\u017c w pierwszych miesi\u0105cach okupacji hitlerowskiej (jesie\u0144 1939 r.) w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w struktury tworz\u0105cej si\u0119 na ziemi mieleckiej konspiracyjnej organizacji ZWZ i po zaprzysi\u0119\u017ceniu przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eOrze\u0142\u201d. W porozumieniu z W\u0142adys\u0142awem Jasi\u0144skim \u201eJ\u0119drusiem\u201d zorganizowa\u0142 w Rudzie punkt przebitkowy tajnej gazetki \u201eOdwet\u201d i prowadzi\u0142 go do lutego 1941 r. Wtedy to gestapo dokona\u0142o aresztowa\u0144 cz\u0142onk\u00f3w ZWZ na terenie Mielca, Radomy\u015bla Wielkiego i okolic, a w\u015br\u00f3d aresztowanych znalaz\u0142 si\u0119 J\u00f3zef Gorlach. Wi\u0119ziono go w Rzeszowie i Tarnowie, a nast\u0119pnie 16 IV 1942 r. przewieziono do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu. Tam zmar\u0142 lub zosta\u0142 zamordowany 19 VI 1942 r. Pami\u0119\u0107 o wyj\u0105tkowej dzia\u0142alno\u015bci J\u00f3zefa Gorlacha w Rudzie nie zgin\u0119\u0142a. 27 IX 1992 r. na budynku szkolnym ods\u0142oni\u0119to tablic\u0119 pami\u0105tkow\u0105, a 1 czerwca 2003 r. zosta\u0142 patronem miejscowej Szko\u0142y Podstawowej. Wtedy te\u017c wydano okoliczno\u015bciow\u0105 broszur\u0119\u00a0J\u00f3zef Gorlach patron Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie<\/em>, autorstwa Alicji Kru\u017cel, Andrzeja Przybyszewskiego i Aleksandra Wilka (Ruda 2003).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORO\u0143 BAZYLI<\/strong>, urodzony w 1852 r. w Ty\u015bmienicy, syn Grzegorza i Anastazji z domu Sekreta. Rewizor, a nast\u0119pnie inspektor miejskiej policji w Mielcu w ko\u0144cowych latach XIX w. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 kontrolera mieleckiej kasy gminnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GORTADT ZBIGNIEW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 X 1955 r. w Mielcu, syn Seweryna i Zofii z Mali\u0144skich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1974 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do Dru\u017cyny Wodnej ZHP. Studia wy\u017csze na Wydziale Samochod\u00f3w i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1983 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w samorz\u0105dzie akademickim w DS \u201eAkademik\u201d, m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Mieszka\u0144c\u00f3w tego prawdopodobnie najwi\u0119kszego w\u00f3wczas w Polsce domu studenckiego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1983 r. w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu WSK \u201ePZL Mielec\u201d jako konstruktor w Pracowni Projektowo-Kosztorysowej, a w dalszych latach pracowa\u0142 m.in. na stanowisku kierownika Sekcji Technologicznej. W latach 1989-1993 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika ZUiR \u201eWESTA\u201d (by\u0142 za\u0142o\u017cycielem agencji). W 1991 r. zorganizowa\u0142 w\u0142asne Biuro Po\u015brednictwa i Us\u0142ug \u201eA&Z GORTADT\u201d \u2013 pierwsz\u0105 w Mielcu multiagencj\u0119 ubezpieczeniow\u0105 oraz pierwsze w Mielcu Biuro Obrotu Nieruchomo\u015bciami \u201ePRAECURSOR\u201d. R\u00f3wnolegle dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie, m.in. w drugiej po\u0142owie lat 80. by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Osiedla M. Kopernika i cz\u0142onkiem w\u0142adz wojew\u00f3dzkich NOT w Rzeszowie. Od po\u0142owy lat. 80. by\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d, a w 2000 r. zosta\u0142 wybrany na jego prezesa. Przeni\u00f3s\u0142 w\u0142asne Biuro Po\u015brednictwa i Us\u0142ug A&Z Gortadt w Mielcu do biurowca przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka 13.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORTYCH JANINA<\/strong>, urodzona 21 IV 1939 r. w Wydrzy, powiat tarnobrzeski. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1958 r. Po maturze zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej w Skwierzynie. W 1964 r. przenios\u0142a si\u0119 do Stalowej Woli i uczy\u0142a kolejno w Szko\u0142ach Podstawowych nr 9, nr 4 i nr 7. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a studia matematyczne w Studium Nauczycielskim w Rzeszowie i w Wy\u017cszej Szkole Zawodowej w Rzeszowie. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1990 r. Od pocz\u0105tku pracy zawodowej nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. By\u0142a wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 nauczycielk\u0105, tote\u017c powierzano jej wa\u017cne funkcje zwi\u0105zkowe. By\u0142a m.in. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gu w Tarnobrzegu, sekretarzem i prezesem Zarz\u0105du Okr\u0119gu w Tarnobrzegu (1990-2000), wiceprezesem podkarpackiego Okr\u0119gu (2000-2002) i prezesem Oddzia\u0142u w Stalowej Woli (1990-2002) i wiceprezesem Oddzia\u0142owej Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w. Inicjowa\u0142a r\u00f3\u017cne formy pomocy dla cz\u0142onk\u00f3w ZNP, znajduj\u0105cych si\u0119 w trudnej sytuacji materialnej i poszkodowanych m.in. przez pow\u00f3d\u017a w 1997 r. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem uroczysto\u015bci okoliczno\u015bciowych, zwi\u0105zkowych i rekreacyjno-sportowych. By\u0142a negocjatorem w zawieraniu uk\u0142ad\u00f3w zbiorowych oraz inspiratorem protest\u00f3w przeciwko ograniczaniu \u015brodk\u00f3w finansowych na edukacj\u0119 i w obronie praw pracowniczych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Medalem \u201eZa Szczeg\u00f3lne Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku\u201d. Zmar\u0142a 25 III 2006 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORYCZKA GRZEGORZ PIOTR,<\/strong>\u00a0urodzony 29 VI 1971 r. w Bochni, syn Kazimierza i Wandy z domu Krawczyk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (kierunek: technik-mechanik budowy p\u0142atowc\u00f3w). Matur\u0119 zda\u0142 w 1991 r. Prowadzi firm\u0119 metalurgiczn\u0105 w Podleszanach. Jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 jest budowa modeli kosmicznych. Rozpocz\u0105\u0142 w wieku 10 lat w Modelarni im. Dywizjonu 316 przy Boche\u0144skiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Po przerwie w latach 1991-2010 powr\u00f3ci\u0142 do modelarstwa kosmicznego. Od wrze\u015bnia 2013 r. prowadzi modelarni\u0119 lotnicz\u0105 i kosmiczn\u0105 przy Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. W 2014 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Mieleckiego Towarzystwa Rakietowego. \u00a0Wa\u017cniejsze sukcesy jako zawodnika: *1990 r. \u2013 br\u0105zowy medal w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w klasie S6A (rakiet czasowych z ta\u015bm\u0105) w Nowym S\u0105czu, 3. miejsce w Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w w kat. S5C (wysoko\u015bciowych replik rakiet) w Lisich K\u0105tach; *2010 r. \u2013 3. miejsce w MP Senior\u00f3w w kat. S5C w Lisich K\u0105tach; *2011 r. \u2013 z\u0142oty medal w MP Senior\u00f3w w kat. S1B (klasycznych rakiet wysoko\u015bciowych) w Lisich K\u0105tach, 3. miejsce w Pucharze \u015awiata Modeli Kosmicznych w Krakowie; *2013 r. \u2013 dwa srebrne medale w MP Senior\u00f3w w kat. S7 i S5C w Lisich K\u0105tach; br\u0105zowy medal w Mistrzostwach Europy Modeli Kosmicznych w kat. S7 w Bu\u0142garii i 2. miejsce zespo\u0142owo w reprezentacji Polski w Kaspichan, 2. miejsce w Pucharze \u015awiata Modeli Kosmicznych w kat. S7 w Cz\u0119stochowie; *2014 r. \u2013 dwa tytu\u0142y mistrza Polski w MP Senior\u00f3w w kl. S7 i kat. S5C w Lisich K\u0105tach; *2015 r. \u2013 dwa srebrne medale w MP Senior\u00f3w w kl. S7 i kat. S5C w Lisich K\u0105tach, 3. miejsce w Pucharze \u015awiata w kl. S7 w Nowym Targu; *2016 r. \u2013 2. miejsce w Pucharze Polski w kl. S7 we W\u0142oc\u0142awku, 2. miejsce w Pucharze \u015awiata w kl. S7 w Krakowie, dwa srebrne medale w MP Senior\u00f3w w Nowym Targu, dru\u017cynowo srebrny medal w kat. S5C i br\u0105zowy medal w kat. S7 w Mistrzostwach \u015awiata MK we Lwowie; *2018 r.: Mistrzostwa \u015awiata Modeli Kosmicznych FAI (W\u0142oc\u0142awek) – 2 miejsce indywidualnie i 2 miejsce dru\u017cynowo w kategorii S7 senior\u00f3w, 3 miejsce indywidualnie i rekord Polski w kategorii S1 B senior\u00f3w. Wa\u017cniejsze sukcesy jako trenera: *2015 r. \u2013 8 medali w MPMK w Lisich K\u0105tach, 9 medali w Mistrzostwach Europy MK we Lwowie; *2016 r. \u2013 4 medale w MP w Aeromusicalu w Pruszkowie, 11 medali w MP w Nowym Targu, 8 medali w M\u015a we Lwowie; *2018 r. –\u00a0 4 medale. Najlepsi wychowankowie: Grzegorz Chodorowski, Eryk Halaburda, Bartosz Ka\u017amierski, Wojciech Koszelski, Bartosz Polak, Andrzej Rusinowski, Przemys\u0142aw \u017burawski, Kacper Krempa, Mateusz Czerkies \u2013 wszyscy medali\u015bci zawod\u00f3w rangi mistrzowskiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. nagrod\u0105 i stypendium sportowym Ministerstwa Sportu i Turystyki, tytu\u0142em Trener Roku 2015 w Plebiscycie Tygodnika Regionalnego Korso oraz powo\u0142aniem do sztabu szkoleniowego reprezentacji Polski w modelarstwie kosmicznym.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORZELANY HELENA<\/strong>, urodzona 3 V 1923 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Jachyra. Wykszta\u0142cenie \u015brednie og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce uzyska\u0142a zaocznie w Gimnazjum i Liceum w Rzeszowie oraz Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Kro\u015bnie, matur\u0119 zda\u0142a w 1951 r. W latach 1946-1966 pracowa\u0142a jako kierownik Szko\u0142y Podstawowej w \u017byrakowie, a nast\u0119pnie w Korzeniowie. W obu miejscowo\u015bciach, a zw\u0142aszcza w Korzeniowie, w znacz\u0105cy spos\u00f3b wp\u0142yn\u0119\u0142a na rozw\u00f3j \u017cycia spo\u0142ecznego. By\u0142a m.in. radn\u0105 Gminy \u017byrak\u00f3w, instruktorem zespo\u0142u teatralnego i ch\u00f3ru, inicjatorem i naczelnikiem OSP w Korzeniowie, przewodnicz\u0105c\u0105 tamtejszego K\u00f3\u0142ka Rolniczego oraz za\u0142o\u017cycielem LZS Korzeni\u00f3w. W 1959 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: biologia) w Rzeszowie, a w 1962 r. 3-letni Kurs Kierownik\u00f3w i Dyrektor\u00f3w Szk\u00f3\u0142. Od 1966 r. pracowa\u0142a w Mielcu. W latach 1966-1976 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora Szko\u0142y Podstawowej Nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury, w latach 1976-1979 by\u0142a nauczycielk\u0105 biologii w tej\u017ce szkole, a po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1979 r. uczy\u0142a nadal w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142a SN (kierunek: wychowanie muzyczne). R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w ZNP, do kt\u00f3rego nale\u017ca\u0142a od 1946 r. Pe\u0142ni\u0142a funkcje: sekretarza Oddzia\u0142u w Kolbuszowej, prezesa Ogniska w Pustkowie, prezesa Ogniska Nr 5 w Mielcu i cz\u0142onka Prezydium Oddzia\u0142u w Mielcu, a po okresie zawieszenia dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej w czasie stanu wojennego \u2013 w 1983 r. zosta\u0142a wybrana przewodnicz\u0105c\u0105 Komitetu Inicjatywnego Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu. W 1986 r. zawiesi\u0142a emerytur\u0119 w zwi\u0105zku z podj\u0119ciem etatowej pracy w Zarz\u0105dzie Oddzia\u0142u ZNP. Pe\u0142ni\u0142a kolejno funkcje: sekretarza, skarbnika, wiceprezesa urz\u0119duj\u0105cego i w latach 1988-1990 prezesa. W 1990 r. przesz\u0142a ponownie na emerytur\u0119, a ponadto pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w ZO ZNP jako sekretarz (1990-1992) i koordynator ch\u00f3ru nauczycielskiego \u201eAkord\u201d. Ponadto w latach 1966-1981 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Powiatowego, a nast\u0119pnie Rejonowego w Mielcu. Odznaczona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105. Zmar\u0142a 28 VIII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GORZKOWICZ JANUSZ<\/strong>, wychowanek modelarni lotniczej w Pa\u0142acu M\u0142odzie\u017cy w Tarnowie, wchodz\u0105cej w struktur\u0119 organizacyjn\u0105 Aeroklubu Mieleckiego. Jako zawodnik AM w latach 80. odnosi\u0142 sukcesy w modelarstwie kosmicznym. W 1981 r. zdoby\u0142 tytu\u0142 II wicemistrza Polski (3. miejsce) w kategorii rakiet ze spadochronem S3A na Mistrzostwach Polski Modeli Kosmicznych (Toru\u0144, 11-13 IX), w 1982 r. wywalczy\u0142 tak\u017ce br\u0105zowy medal (II wicemistrz Polski) na MP Modeli Kosmicznych w kategorii rakiet wysoko\u015bciowych S1A (Lisie K\u0105ty, 2-3 X). Za te osi\u0105gni\u0119cia powo\u0142any zosta\u0142 do reprezentacji Polski. Startowa\u0142 m.in. w Mistrzostwach Pa\u0144stw Socjalistycznych Modeli Kosmicznych (30 VI-7 VII 1983 r.) w Mi\u0144sku, gdzie zaj\u0105\u0142 10. lokat\u0119 w kat. rakiet ze spadochronem S3A, 11. \u2013 w kat. rakiet z ta\u015bm\u0105 S6A i 14. w kat. rakietoplan\u00f3w S4C; w Mistrzostwach \u015awiata Modeli Kosmicznych (6-11 IX 1983 r.) w Nowym S\u0105czu zaj\u0105\u0142 23. miejsce w kat. rakiet ze spadochronem S3A i 25. w kat. rakiet z ta\u015bm\u0105 S6A; w Mistrzostwach Pa\u0144stw Socjalistycznych Modeli Kosmicznych (30 VII-5 VIII 1984 r.) w Velke Uherce (Czechos\u0142owacja) uplasowa\u0142 si\u0119 na 15. miejscu w kat. rakiet z ta\u015bm\u0105 i na 17. w kat. rakietoplan\u00f3w. W kolejnych latach wycifa\u0142 si\u0119 ze wsp\u00f3\u0142pracy z Aeroklubem Mieleckim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOSPODARSTWO OGRODNICZE GARDEN DANUTA IGNATOWICZ<\/strong>, firma prywatna w Mielcu specjalizuj\u0105ca si\u0119 w uprawie pomidor\u00f3w i og\u00f3rk\u00f3w szklarniowych. W 1993 r. Tadeusz Bogdan i Stanis\u0142aw Socha wydzier\u017cawili od Agencji W\u0142asno\u015bci Rolnej Skarbu Pa\u0144stwa obiekty i szklarnie po Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym (PGO) przy ul. R. Traugutta. Sp\u00f3\u0142ka przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 Gospodarstwo Ogrodnicze SOBO i kontynuowa\u0142a produkcj\u0119 szklarniow\u0105 pomidor\u00f3w i og\u00f3rk\u00f3w. W 1999 r. nast\u0105pi\u0142 rozdzia\u0142 na dwie firmy: Gospodarstwo Ogrodnicze Tadeusz Bogdan i Gospodarstwo Ogrodnicze GARDEN Stanis\u0142aw Socha. Wtedy te\u017c firmy wykupi\u0142y od Agencji dzier\u017cawione dot\u0105d obiekty i szklarnie, niemal po po\u0142owie (nieco wi\u0119cej firma GARDEN). W Gospodarstwie Ogrodniczym GARDEN utrzymano dotychczasowy profil produkcji szklarniowej. Podwojono powierzchni\u0119 szklarni, wybudowano kot\u0142owni\u0119 gazow\u0105 oraz ch\u0142odnie. Dla podnoszenia jako\u015bci i bezpiecze\u0144stwa produkt\u00f3w konsekwentnie wprowadzano nowoczesne technologie i unowocze\u015bniano procesy produkcyjne oraz wdro\u017cono systemy EUREPGAP-GLOBALGAP (2005 r.) i TESCO NURTURE (2010 r.) Od 2012 r. firm\u0119 prowadzi Danuta Ignatowicz \u2013 c\u00f3rka Stanis\u0142awa Sochy. Gospodarstwo obejmuje kompleks szklarni o powierzchni 10 ha (3,6 ha typu rosyjskiego i 6,3 ha typu \u201eVenglo\u201d). Produkowane s\u0105 pomidory szklarniowe (gronowe, malinowe, cherry i koktajlowe) oraz og\u00f3rki szklarniowe. Firma posiada dwa certyfikaty: GLOBAL G.A.P. i Tesco NURTURE. Produkty maj\u0105 odbiorc\u00f3w krajowych i zagranicznych, m.in. w Federacji Rosyjskiej, Czechach, S\u0142owacji, Anglii i Francji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOSPODARSTWO OGRODNICZE \u201eSOBO\u201d S.C.<\/strong>, firma powsta\u0142a w 1993 r. na bazie wybudowanego w latach 80. Pa\u0144stwowego Gospodarstwa Ogrodniczego (PGO) przy ul. R. Traugutta. Posiada\u0142a szklarnie o \u0142\u0105cznej powierzchni ok. 80.000 m2. Produkowa\u0142a i sprzedawa\u0142a, tak\u017ce na eksport, warzywa szklarniowe: pomidory, og\u00f3rki, papryk\u0119 i nowalijki. W 1999 r. nast\u0105pi\u0142 rozdzia\u0142 na dwie firmy: Gospodarstwo Ogrodnicze Tadeusz Bogdan i Gospodarstwo Ogrodnicze GARDEN Stanis\u0142aw Socha.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u015aCINIEC RUSKI<\/strong>, prastary trakt handlowy prowadz\u0105cy z Rusi, obok Rzochowa, do zachodniej Ma\u0142opolski, wzmiankowany w XIV w. Jego skrzy\u017cowanie z go\u015bci\u0144cem sandomierskim w okolicy wsi Rzoch\u00f3w by\u0142o jednym z g\u0142\u00f3wnych powod\u00f3w lokalizacji miasta Rzochowa na pocz\u0105tku lat 80. XIV w. oraz budowy baszty obronnej (zamku) w Rzemieniu. Jego pozosta\u0142o\u015bci\u0105 jest prawdopodobnie droga przez wie\u015b Rzemie\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GO\u015aCINIEC SANDOMIERSKI<\/strong>, prastary trakt handlowy wiod\u0105cy od Sandomierza, przez Mielec i Pilzno, na po\u0142udnie Europy, wzmiankowany m.in. w mieleckiej ksi\u0119dze w\u00f3jtowskiej z lat 1572-1633. Jego pozosta\u0142o\u015bci\u0105 (przybli\u017con\u0105) s\u0105 aktualnie ulice: H. Sienkiewicza, S. S\u0119kowskiego, Sandomierska, Rzeczna i droga polna wzd\u0142u\u017c brzegu Wis\u0142oki, ul. Wojs\u0142awska i ul. Rzochowska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GOTOWICKI GUSTAW<\/strong>, urodzony 6 IX 1912 r. w Warszawie, syn Aleksandra i Zofii z domu Wilkanicz. Jako wykwalifikowany mechanik samolotowy zosta\u0142 zatrudniony prawdopodobnie w 1938 r. w powstaj\u0105cej obok Mielca Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL. Od pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej by\u0142 jednym z organizator\u00f3w ruchu oporu na terenie Flugzeugwerk Mielec (Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych). Posiada\u0142 pseudonim \u201eWaldemar\u201d. Z inspiracji S. Doliny (\u201eIgnaca\u201d) zorganizowa\u0142 w 1940 r. grup\u0119 sabota\u017cow\u0105 ZWZ i przeprowadzi\u0142 z ni\u0105 szereg udanych akcji sabota\u017cowych na terenie FWM, m.in. by\u0142 jednym z organizator\u00f3w i wykonawc\u00f3w podpalenia hali nr 3 ze znajduj\u0105cymi si\u0119 w niej szybowcami. P\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105 (XI lub XII) 1942 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu w Auschwitz II – Birkenau. Zmar\u0142 w obozie, w nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach, 26 II 1943 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOTWICKI KAROL<\/strong>, pierwszy prezes stra\u017cy obywatelskiej, powo\u0142anej w Mielcu w listopadzie 1918 r. dla utrzymania porz\u0105dku w mie\u015bcie po rozbrojeniu wojska austriackiego i odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GOWORKO<\/strong>, w\u00f3jt rzochowski w latach 1408-1424, prawdopodobnie szlachcic.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u00d3RAK WIES\u0141AWA WERONIKA (z domu CICHO\u0143)<\/strong>, urodzona 1 IX 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Giera. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1976 r. Jako piel\u0119gniarka dyplomowana pracowa\u0142a w Przychodni Przyzak\u0142adowej w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, a nast\u0119pnie w mieleckich poradniach szkolnych w Liceum Ekonomicznym, Liceum Medycznym i I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego. Obecnie przebywa na emeryturze. Plastyk\u0105 interesowa\u0142a si\u0119 od lat dzieci\u0119cych. Pierwszymi pr\u00f3bami w\u0142asnej tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y obrazy malowane olejem na p\u0142\u00f3tnie, a tematyk\u0105 \u2013 g\u0142\u00f3wnie pejza\u017ce. Z biegiem lat coraz bardziej fascynowa\u0142a si\u0119 sztuk\u0105 sakraln\u0105 i rze\u017ab\u0105 w drewnie. Pierwsze udane prace rze\u017abiarskie (2002, 2004) i akceptacja \u015brodowiska zach\u0119ci\u0142y j\u0105 do kontynuowania tego rodzaju tw\u00f3rczo\u015bci. W 2007 r. zosta\u0142a cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a w 2009 r. \u2013 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej przy Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu. Wa\u017cniejsze prace to \u201eMadonna z Dzieci\u0105tkiem\u201d oraz cykle: \u201e\u015awi\u0119ta Rodzina\u201d, \u201eMadonna\u201d, \u201eAnio\u0142 Str\u00f3\u017c\u201d, \u201eSceny z \u017cycia Chrystusa\u201d, \u201eChrystus Ukrzy\u017cowany\u201d i \u201e\u015awi\u0119ci\u201d. Niekt\u00f3re prace zosta\u0142y umieszczone w obiektach sakralnych: krzy\u017c z wizerunkiem Chrystusa Ukrzy\u017cowanego na placu cmentarnym w Turobinie (2007), p\u0142askorze\u017aba \u015awi\u0119ta Barbara w bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu (2008) oraz krzy\u017c z wizerunkiem Chrystusa Ukrzy\u017cowanego w kaplicy cmentarnej przy ko\u015bciele parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach. Ponadto prezentowa\u0142a swoje prace na wystawach zbiorowych i indywidualnych m.in. w Mielcu, Rzeszowie, Zakopanem, Kolbuszowej i \u0141a\u0144cucie oraz miejscowo\u015bciach powiatu mieleckiego: Chorzelowie, Tuszowie Narodowym i Tuszymie. Jej prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach prywatnych w Polsce, USA i Anglii. W IX Wojew\u00f3dzkim Biennale Rze\u017aby Nieprofesjonalnej im. Antoniego Rz\u0105sy w Rzeszowie (2008) uzyska\u0142a I nagrod\u0119 za prace \u201ePozw\u00f3lcie dzieciom przyj\u015b\u0107 do mnie\u201d i \u201eMatka Bo\u017ca z Chrystusem\u201d. W 2009 r. TVP Rzesz\u00f3w zrealizowa\u0142a film dokumentalny o jej dzia\u0142alno\u015bci tw\u00f3rczej pt. Piel\u0119gnowanie \u015awi\u0119tych w ramach programu kulturalnego \u201eNiezwykli\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych w latach 1949-1959, tytu\u0142em \u201eWyj\u0105tkowa Kobieta Gminy Mielec 2012 roku\u201d oraz Oznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u00d3RECKI RYSZARD<\/strong>, bokser Stali w kategorii ci\u0119\u017ckiej w latach 60. W 1969 r. zdoby\u0142 br\u0105zowy medal na 40 Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w w Mielcu. Po rozwi\u0105zaniu sekcji bokserskiej Stali (jeszcze w tym samym roku) wyjecha\u0142 z Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u00d3RKA JAN<\/strong>, urodzony 21 VI 1928 r. w S\u0142otowej ko\u0142o Pilzna, syn Antoniego i Wiktorii z Grzesiakowskich. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w D\u0119bicy. Wkr\u00f3tce po maturze 2 VII 1951 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako konstruktor. W dalszych latach by\u0142 kolejno: kontrolerem, starszym kontrolerem i kierownikiem Sekcji Kontroli oraz rzeczoznawc\u0105. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, w tym kurs dla rzeczoznawc\u00f3w w zakresie kompleksowych metod sterowania jako\u015bci\u0105 (1971). Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1983 r. Jego wielk\u0105 pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142 \u015bpiew. Od 14. roku \u017cycia \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rach w D\u0119bicy. Po przej\u015bciu do Mielca \u015bpiewa\u0142 od listopada 1951 r. w ch\u00f3rze m\u0119skim, a od 1952 r. w ch\u00f3rze mieszanym \u2013 oba dzia\u0142a\u0142y w Klubie Fabrycznym WSK (tzw. \u201e15\u201d). W 1953 r. zosta\u0142 solist\u0105, a po utworzeniu Zespo\u0142u Artystycznego ZDK WSK-Mielec (powsta\u0142ego z po\u0142\u0105czenia ch\u00f3ru z grup\u0105 baletow\u0105) \u2013 jego prezesem. Tak\u017ce po przekszta\u0142ceniu wymienionego zespo\u0142u w Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d zosta\u0142 wybrany prezesem i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1981 r. Jako reprezentant i solista zespo\u0142u znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do uzyskania przez niego wysokiego poziomu organizacyjnego i artystycznego. Bra\u0142 udzia\u0142 w kilkuset wyst\u0119pach zespo\u0142u w kraju i poza jego granicami. Miar\u0105 uznania dla tych dokona\u0144 by\u0142o otrzymanie Nagrody Zespo\u0142owej Ministra Kultury i Sztuki w 1971 r. Wyst\u0119py w zespole \u201eRzeszowiacy\u201d zako\u0144czy\u0142 w 1981 r., ale w 1985 r. powr\u00f3ci\u0142 do \u015bpiewania, tym razem w ch\u00f3rze m\u0119skim, a wkr\u00f3tce potem tak\u017ce w mieszanym Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. W mi\u0119dzyczasie zosta\u0142 wybrany prezesem ch\u00f3ru mieszanego, a w 2003 r. powierzono mu funkcj\u0119 wiceprezesa T\u015a \u201eMelodia\u201d. Za prac\u0119 zawodow\u0105 i artystyczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 z Laurem oraz Statuetk\u0105 SCK z okazji 50-lecia ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u00d3RKA JANUSZ<\/strong>, urodzony 24 IV 1958 r. w Krakowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Fija\u0142ek. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST WSK Mielec. Po maturze w 1979 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w OBR SK Mielec, w latach 1981-1983 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako technolog w Dziale Uruchomienia Produkcji Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d i od 1998 r. \u2013 Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu. Od 1967 r. nale\u017cy do harcerstwa. W latach 1976-1981 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dru\u017cynowego 11 MDH przy Szkole Podstawowej nr 7. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej (1981-1983) za\u0142o\u017cy\u0142 i by\u0142 komendantem Wojskowego Kr\u0119gu Instruktorskiego ZHP oraz zast\u0119pc\u0105 komendanta Szczepu 30 Radomskich Dru\u017cyn Harcerskich i Zuchowych w Radomiu. W latach 1983-1984 przewodniczy\u0142 Kr\u0119gowi Instruktorskiemu przy Szczepie \u201eS\u0142oneczni\u201d, a w latach 1985-1986 kierowa\u0142 Referatem Harcerskim Komendy Hufca ZHP Mielec. By\u0142 te\u017c jednym z pierwszych organizator\u00f3w i komendant\u00f3w Harcerskiego Rajdu po Ziemi Mieleckiej. Ponadto inicjowa\u0142 szereg ciekawych form pracy z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105. Otrzyma\u0142 kolejno wszystkie stopnie harcerskie do harcmistrza w\u0142\u0105cznie. Odznaczony zosta\u0142 m.in. medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Bieszczad\u00f3w\u201d i Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP. Od 1977 r. jest cz\u0142onkiem PTTK. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a przy ZST, p\u00f3\u017aniej Ko\u0142a PTTK i Klubu \u201eTorbaczek\u201d przy ODK MSM oraz do Ko\u0142a nr 1 przy WSK Mielec, w kt\u00f3rym by\u0142 skarbnikiem, a potem przewodnicz\u0105cym. W latach 1993-1996 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Oddzia\u0142u Zak\u0142adowego PTTK im. I. \u0141ukasiewicza przy WSK Mielec. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez turystycznych dla pracownik\u00f3w WSK, m.in. Og\u00f3lnopolskich Rajd\u00f3w Przemys\u0142u Lotniczego i Silnikowego oraz Rajd\u00f3w Przyja\u017ani. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 otrzyma\u0142 Srebrn\u0105 Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Turystyki\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0119 PTTK. Od 1978 r. by\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi i nale\u017cy do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza. Odda\u0142 oko\u0142o 15 000 ml krwi. Za t\u0119 szlachetn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142 Odznak\u0119 Honorow\u0105 PCK III i IV stopnia. Zmar\u0142 5 III 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

G\u00d3RKI,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Borowa, przy \u00a0drodze wojew\u00f3dzkiej 982 (Szczucin \u2013 Ja\u015blany) i powiatowej 1\u00a0151R (G\u00f3rki \u2013 Czermin \u2013 Rz\u0119dzianowice). Le\u017cy na lekko pofa\u0142dowanym terenie, tote\u017c nazwano j\u0105 kiedy\u015b G\u00f3rkami. Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 510 mieszka\u0144c\u00f3w w 142 gospodarstwach. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 zajmuje si\u0119 rolnictwem, ale funkcjonuje te\u017c niema\u0142a grupa prywatnych podmiot\u00f3w gospodarczych. Ponadto niekt\u00f3rzy g\u00f3rkowianie doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu, Borowej lub innych miejscowo\u015bci. Wie\u015b posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. W jej krajobrazie wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami s\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny Parafii Rzymskokatolickiej pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa, Dom Stra\u017caka, Niepubliczna Szko\u0142a Podstawowa G\u00f3reckiego Stowarzyszenia O\u015bwiatowo-Kulturalnego \u201ePasjonat\u201d i boisko do pi\u0142ki no\u017cnej LKS B\u0142ysk. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105:\u00a0 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, G\u00f3reckie Stowarzyszenie Lotnicze im. Jana Wn\u0119ka i Ludowy Klub Sportowy B\u0142ysk. Ewenementem na skal\u0119 krajow\u0105, a pewnie i europejsk\u0105, jest wykonywanie \u0142odzi \u2013 d\u0142ubanek z jednego pnia topoli bia\u0142ej (osiki) przez mieszka\u0144ca G\u00f3rek \u2013 Kazimierza B\u0105ka.<\/p>\r\n

Strefa numeracyjna: 17, kod: 39-305; po\u0142o\u017cenie: 500<\/sup>22\u201914\u2019\u2019N \u2013 210<\/sup>16\u201942\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Badania archeologiczne wykaza\u0142y \u015blady osadnictwa pradziejowego i z p\u00f3\u017anego \u015bredniowiecza. Pierwsza wzmianka o wsi G\u00f3rki (Gorky) zamieszczona jest w aktach wizytacyjnych z 1448 r. Jej mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem, ale cz\u0119sto ich pola by\u0142y zalewane przez pobliskie rzeki, g\u0142\u00f3wnie Wis\u0142\u0119. W XVI w. w\u0142a\u015bcicielami tych teren\u00f3w byli Tarnowscy. Katolicy nale\u017celi do parafii w Po\u0142a\u0144cu. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) G\u00f3rki znalaz\u0142y si\u0119 pod zaborem austriackim, w Kr\u00f3lestwie Galicji i Lodomerii. Z tego powodu zmieniono te\u017c przynale\u017cno\u015b\u0107 parafialn\u0105 i od tego czasu a\u017c do 1930 r. g\u00f3rkowianie nale\u017celi do parafii w Czerminie. Po serii kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych i w prote\u015bcie przeciwko bezprawnemu traktowaniu ludno\u015bci przez ekonoma \u2013 G\u00f3rki i 7 innych wsi (w\u0142asno\u015b\u0107 Massalskich) z\u0142o\u017cy\u0142y w 1780 r. zbiorow\u0105 skarg\u0119. Po\u0142o\u017cenie G\u00f3rek w pobli\u017cu granicy austriacko-rosyjskiej sprzyja\u0142o podejmowaniu przez wie\u015b r\u00f3\u017cnych form pomocy powsta\u0144com listopadowym (1830-1831 r.), wyprawie p\u0142k. J\u00f3zefa Zaliwskiego (1833 r.) i powsta\u0144com styczniowym (1863-1864). Ma\u0142o znany jest natomiast udzia\u0142 g\u00f3rkowian w krwawej rebelii ch\u0142opskiej w 1846 r., kt\u00f3ra z pewno\u015bci\u0105 przetoczy\u0142a si\u0119 przez G\u00f3rki oraz wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. W latach 1853-1855 utworzono powiaty, a G\u00f3rki zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do powiatu zasowskiego, ale po interwencjach od 1867 r. nale\u017ca\u0142y do powiatu mieleckiego. Liczne pro\u015bby ludno\u015bci i interwencje poselskie spowodowa\u0142y, \u017ce w ostatnich latach XIX w. na terenach m.in. powiatu mieleckiego przeprowadzono szeroko zakrojone prace melioracyjne i budow\u0119 wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych, co znacz\u0105co ograniczy\u0142o cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 wylew\u00f3w rzek. W 1891 r. zbudowano w G\u00f3rkach murowany budynek szkolny i prawdopodobnie od tego roku rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 funkcjonowanie szko\u0142y. W 1892 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105. W pierwszych latach XX w., kiedy nasili\u0142a si\u0119 emigracja zarobkowa Polak\u00f3w, tak\u017ce niekt\u00f3rzy g\u00f3rkowianie udali si\u0119 do kraj\u00f3w zachodnich i Ameryki P\u00f3\u0142nocnej w celach zarobkowych. I wojna \u015bwiatowa, a szczeg\u00f3lnie lata 1914-1915, kiedy czterokrotnie przez wie\u015b przeszed\u0142 front i dwukrotnie okupowa\u0142y ja wojska rosyjskie (25 IX \u2013 2 X 1914 r. i 10 XI 1914 \u2013 12 V 1915 r., pozostawi\u0142a po sobie wielkie zniszczenia. Szczeg\u00f3lnie tragiczne by\u0142y skutki zaci\u0119tej walki stacjonuj\u0105cych we wsi oddzia\u0142\u00f3w rosyjskich z otaczaj\u0105cymi je oddzia\u0142ami niemieckimi, zako\u0144czone wzi\u0119ciem Rosjan do niewoli. Ponadto a\u017c do ko\u0144ca wojny wojsko przymusowo zabiera\u0142o \u017cywno\u015b\u0107, byd\u0142o i konie oraz inne wyposa\u017cenie ch\u0142opskich gospodarstw, czasem nawet bez zap\u0142aty. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) po\u0142o\u017cenie polskiej ludno\u015bci wiejskiej by\u0142o tragiczne, ale po dw\u00f3ch latach w G\u00f3rkach by\u0142o nieco lepiej. W sprawozdaniu z 1921 r. spo\u015br\u00f3d 529 g\u00f3rkowian 383 produkowa\u0142o \u017cywno\u015b\u0107. Ponadto 84 by\u0142o ma\u0142orolnych, a 26 bezrolnych (najmniej w ca\u0142ym powiecie). Tak\u017ce w 1921 r. powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego. Niezadowolenie z polityki rolnej sanacji spowodowa\u0142o, \u017ce na wsiach, tak\u017ce w G\u00f3rkach, tworzono ko\u0142a Polskiego Stronnictwa Ludowego \u201ePiast\u201d i uczestniczono w r\u00f3\u017cnych formach protest\u00f3w. Powsta\u0142o tak\u017ce ko\u0142o ZMW \u201eWici\u201d i by\u0142o jednym z aktywniejszych w powiecie. W latach 1926-1927 g\u00f3rkowianie zbudowali prowizoryczny ko\u015bci\u00f3\u0142 i czynili starania o utworzenie w\u0142asnej parafii, co te\u017c si\u0119 sta\u0142o w 1930 r. W ramach reformy administracji od 1934 r. G\u00f3rki zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do gminy zbiorowej w Borowej. Rok 1934 zapisa\u0142 si\u0119 te\u017c wielk\u0105 powodzi\u0105, jedn\u0105 z najwi\u0119kszych w historii Polski po\u0142udniowej. Ofiar w ludziach nie by\u0142o, ale wysoki poziom wody spowodowa\u0142 olbrzymie straty materialne. Co prawda rz\u0105d stara\u0142 si\u0119 pom\u00f3c, p\u0142ac\u0105c zbo\u017cem za prace przy usuwaniu skutk\u00f3w powodzi, ale by\u0142a to pomoc dalece niewystarczaj\u0105ca. Po kilku latach przywr\u00f3cono normalne funkcjonowanie wsi, ale w 1939 r. przysz\u0142y jeszcze wi\u0119ksze nieszcz\u0119\u015bcia \u2013 najazd Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX), II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska w latach 1939-1944. Przeciwdzia\u0142aj\u0105c terrorowi niemieckich okupant\u00f3w, stosowano r\u00f3\u017cne formy ruchu oporu i udzielano wsparcia partyzantom (ZWZ-AK i BCh). W czasie wyzwalania spod okupacji hitlerowskiej w sierpniu 1944 r. zniszczonych zosta\u0142o wiele gospodarstw i ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny. Po wojnie mozolnie odbudowywano zniszczon\u0105 wie\u015b. Uruchomiono szko\u0142\u0119, wyremontowano remiz\u0119, otwarto wiejsk\u0105 \u015bwietlic\u0119, zbudowano nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa (1948-1949). Od 1954 r. do 1972 r. G\u00f3rki by\u0142y siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej. W latach 50. oddano do u\u017cytku nowy budynek szkolny i zorganizowano punkt kina objazdowego, a w latach 60. \u2013 uzyskano po\u0142\u0105czenie PKS z Mielcem, otwarto Klub M\u0142odego Rolnika i zbudowano sie\u0107 elektroenergetyczn\u0105, a w 1970 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Zesp\u00f3\u0142 Sportowy. Poza prac\u0105 na roli podejmowano dodatkowo prac\u0119 zawodow\u0105 w przemy\u015ble i us\u0142ugach, g\u0142\u00f3wnie w Mielcu. Wygl\u0105d G\u00f3rek systematycznie zmienia\u0142 si\u0119 na korzy\u015b\u0107, bo coraz cz\u0119\u015bciej budowano domy murowane, a stare remontowano i modernizowano. Po reformie administracyjnej w latach 1972-75, G\u00f3rki wesz\u0142y w sk\u0142ad gminy zbiorowej Borowa, w ramach zmniejszonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Utworzono Zbiorcz\u0105 Szko\u0142\u0119 Gminn\u0105 w Borowej, ale szko\u0142a w G\u00f3rkach zosta\u0142a utrzymana. W 1978 r. oddano do u\u017cytku nowy Dom Stra\u017caka. W kryzysowych latach 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 infrastruktury technicznej i prace te zintensyfikowano po zmianach ustrojowych w Polsce w latach 90. Harmonijny rozw\u00f3j wsi zatrzymywa\u0142y powodzie w 1997 r., 2001 r. i 2010 r., ale po ka\u017cdej naprawiano i modernizowano uszkodzone obiekty. Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w tych wydarzeniach \u2013 ratownicz\u0105 i organizatorsk\u0105 ka\u017cdorazowo odgrywa\u0142a OSP, a w uznaniu tych zas\u0142ug jej sztandar zosta\u0142 odznaczony Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku i Medalem Honorowym im. Boles\u0142awa Chomicza.\u00a0 Po kolejnych reformach gmina Borowa (a w niej G\u00f3rki) od 1999 r. wesz\u0142a w sk\u0142ad odtworzonego powiatu mieleckiego, w ramach wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Wydarzeniem tego roku by\u0142o utworzenie gimnazjum i Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w G\u00f3rkach. Pierwsze \u0107wier\u0107wiecze XXI w. zapisa\u0142o si\u0119 w historii G\u00f3rek wieloma ciekawymi inicjatywami. W 2006 r. rozpocz\u0119\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 G\u00f3reckie Stowarzyszenie Lotnicze im. Jana Wn\u0119ka, a jej efektami s\u0105 m.in. oryginalne konstrukcje lotnicze: paralotnie, motolotnie, ultralekki samolot i wiatrakowiec, dopuszczone do ruchu w powietrzu i demonstrowane na pokazach lotniczych. Mieszkaniec G\u00f3rek Kazimierz B\u0105k – fascynat oryginalnych \u0142odzi \u2013 podj\u0105\u0142 si\u0119 wykonywania \u0142odzi wyd\u0142ubywanych z jednego pnia topoli bia\u0142ej i osi\u0105gn\u0105\u0142 zadziwiaj\u0105ce rezultaty. M.in. wykona\u0142 12-metrow\u0105 \u0142\u00f3d\u017a-d\u0142ubank\u0119, kt\u00f3ra jest najd\u0142u\u017csz\u0105 lub jedn\u0105 z najd\u0142u\u017cszych w Europie. Po likwidacji publicznej szko\u0142y podstawowej i publicznego gimnazjum w 2012 r. G\u00f3reckie Stowarzyszenie O\u015bwiatowo-Kulturalne Pasjonat za\u0142o\u017cy\u0142o Niepubliczne Gimnazjum i Niepubliczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105. Wa\u017cnym wydarzeniem w 2016 r. by\u0142y obchody 125-lecia Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Po reformie o\u015bwiaty gimnazjum zosta\u0142o zlikwidowane w 2019 r. Ze smutkiem przyj\u0119to te\u017c zamkni\u0119cie cegielni, kt\u00f3ra przez wiele lat by\u0142a miejscem pracy mieszka\u0144c\u00f3w G\u00f3rek i okolicznych miejscowo\u015bci. R\u00f3wnie przykre by\u0142o tak\u017ce zamkni\u0119cie O\u015brodka Zdrowia. Aktywno\u015b\u0107 przejawia\u0142o natomiast G\u00f3reckie Stowarzyszenie Kobiet Victoria, kt\u00f3re organizowa\u0142o r\u00f3\u017cne akcje i imprezy oraz reprezentowa\u0142o G\u00f3rki w imprezach powiatowych. W 2023 r. firma WDM doprowadzi\u0142a do G\u00f3rek Internet kablowy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"G\u00d3RKIEWICZ WOJCIECH<\/strong>, urodzony w 1893 r.? w G\u00f3rkach, pow. mielecki, syn Wojciecha Pezdy i Marii z domu Licha. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum (prawdopodobnie w Tarnowie), a nast\u0119pnie Seminarium Nauczycielskie M\u0119skie (w Tarnowie?). W 1919 r. zmieni\u0142 nazwisko Pezda na G\u00f3rkiewicz. W latach 20. uczy\u0142 w szkole w Toporowie, a nast\u0119pnie w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim im. E. Plater\u00f3wny i w Szkole M\u0119skiej w Mielcu. W roku szkolnym 1931\/1932 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki tymczasowego kierownika Szko\u0142y M\u0119skiej. Wkr\u00f3tce potem przeniesiony zosta\u0142 do Sandomierza na stanowisko kierownika tamtejszej Szko\u0142y M\u0119skiej. W czasie okupacji hitlerowskiej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu. W 1943 r. zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony pocz\u0105tkowo w Sandomierzu, a nast\u0119pnie w Kielcach i Radomiu. Wobec braku dowod\u00f3w na dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 zosta\u0142 wypuszczony z wi\u0119zienia, ale ci\u0119\u017cko chorowa\u0142 i jeszcze tego samego roku zmar\u0142. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Sandomierzu \u2013 Krukowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u00d3RNISIEWICZ ROMAN MARIAN<\/strong>, z zawodu mistrz fryzjerski. W okresie okupacji hitlerowskiej dzia\u0142a\u0142, pod ps. \u201eWiktor\u201d, w ruchu oporu. W 1942 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad pierwszej w Mielcu \u201eTr\u00f3jki PPR\u201d. Wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 mianowany szefem wywiadu Komitetu Podokr\u0119gu Tarnobrzesko-Mieleckiego GL. W sierpniu 1944 r., po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej, by\u0142 jednym z organizator\u00f3w Komitetu Powiatowego PPR w Mielcu i by\u0142 jego I sekretarzem w latach 1947-1948. W tych samych latach pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u00d3RSKI ADOLF<\/strong>, lekarz w Mielcu w latach 70. XIX w., zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 w czasie epidemii cholery w 1873 r. P\u00f3\u017aniej zosta\u0142 oddelegowany do gminy Maniowy na ziemi s\u0105deckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u00d3RSKI ANTONI<\/strong>, urodzony 21 VII 1862 r. w Ule\u0144cu, syn Stanis\u0142awa (herbu Bo\u017cawola) i Heleny z M\u0119\u017ce\u0144skich. Absolwent Gimnazjum \u015bw. Anny w Krakowie. Studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i Uniwersytecie Wiede\u0144skim, gdzie w 1885 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora, a tak\u017ce prawo rzymskie w Berlinie. Powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i odby\u0142 praktyk\u0119 s\u0105dow\u0105. W 1888 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 z zakresu prawa handlowego i wekslowego na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i zosta\u0142 w nim zatrudniony jako wyk\u0142adowca ekonomii rolniczej. Od 1891 r. do emerytury w 1919 r. jako profesor UJ wyk\u0142ada\u0142 prawo handlowe i prawo cywilne. W 1903 r. zosta\u0142 profesorem zwyczajnym, a w 1921 r. obdarzono go godno\u015bci\u0105 profesora honorowego UJ.\u00a0 Od 1922 r. zamieszka\u0142 w Warszawie i wyk\u0142ada\u0142 na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Na tej uczelni pe\u0142ni\u0142 funkcje dziekana Wydzia\u0142u Nauk Politycznych Spo\u0142ecznych, a nast\u0119pnie rektora i prorektora. Na zaproszenie wyk\u0142ada\u0142 na uczelniach zagranicznych. Autor i wsp\u00f3\u0142autor wielu publikacji naukowych ksi\u0105\u017ckowych, m.in. z zakresu prawa handlowego, cywilnego i hipotecznego. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z czasopismami krakowskimi i warszawskimi. Cz\u0142onek m.in. Akademii Umiej\u0119tno\u015bci, belgijskiej Akademii Nauk i Academie Stanislas w Nancy. Uczestnik wielu mi\u0119dzynarodowych kongres\u00f3w ekonomicznych i prawniczych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie. Nale\u017ca\u0142 do lider\u00f3w konserwatyst\u00f3w krakowskich, a nast\u0119pnie neokonserwatyst\u00f3w. Pogl\u0105dy polityczne prezentowa\u0142 na \u0142amach m.in. krakowskiego \u201eCzasu\u201d i \u201eRuchu Spo\u0142ecznego\u201d (by\u0142 jego wydawc\u0105). By\u0142 cz\u0142onkiem wielu organizacji spo\u0142ecznych i pe\u0142ni\u0142 w nich wa\u017cne funkcje, m.in. by\u0142 wiceprezesem Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego. By\u0142 pos\u0142em do galicyjskiego Sejmu Krajowego i austriackiej Rady Pa\u0144stwa. Na XI kadencj\u0119 (1908-1911) pos\u0142owa\u0142 do Wiednia z galicyjskiego okr\u0119gu wyborczego nr 23 (Mielec \u2013 Kolbuszowa \u2013 Le\u017cajsk \u2013 Soko\u0142\u00f3w \u2013 Rozwad\u00f3w \u2013 Tarnobrzeg \u2013 Nisko \u2013 Rudnik). Utrzymywa\u0142 kontakty z mieleckim \u015brodowiskiem konserwatyst\u00f3w. W 1919 r. uczestniczy\u0142 w pracach delegacji polskiej na paryskiej konferencji pokojowej w 1919 r. By\u0142 te\u017c delegatem Polski na wielu konferencjach i zjazdach\u00a0 mi\u0119dzynarodowych dotycz\u0105cych prawa oraz cz\u0142onkiem Komisji Kodyfikacyjnej II RP. Zmar\u0142 24 II 1928 r. Pochowany na cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u00d3RSKI ANTONI<\/strong>, urodzony 6 VI 1960 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Badawika. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, specjalno\u015b\u0107: technik mechanik obs\u0142ugi i eksploatacji samolot\u00f3w, z matur\u0105 w 1981 r. Studiowa\u0142 prawo administracyjne w rzeszowskiej Filii UMCS Lublin i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. Pracowa\u0142 m.in. w Urz\u0119dzie Marsza\u0142kowskim Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego w Rzeszowie\u00a0 jako starszy specjalista w Departamencie Program\u00f3w Rozwoju Obszar\u00f3w Wiejskich \u2013 Oddzia\u0142 Autoryzacji Wniosk\u00f3w o P\u0142atno\u015b\u0107 (2008-2011), a nast\u0119pnie specjalista do spraw projekt\u00f3w unijnych w RARR \u2013 prowadzenie projektu \u201eInnowacyjna technologia produkcji wyrob\u00f3w polimerobetonowych\u201d w ramach\u00a0 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (2011). W latach 2012-2014 pracowa\u0142 w Tarnobrzeskiej Agencji Rozwoju Regionalnego SA. na stanowisku kierownika projektu \u201eCzas przedsi\u0119biorczo\u015bci\u201d (prowadzenie projektu, monitoring i ewaluacja). Od 2014 r. do 2018 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty w\u00a0 Punkcie Informacyjnym Funduszy Europejskich w Mielcu Urz\u0119du Marsza\u0142kowskiego Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego (us\u0142ugi informacyjne w zakresie funduszy europejskich, konsultacje w sprawie realizacji projekt\u00f3w, szkolenia i spotkania informacyjne). W 2018 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA. w Mielcu. W 2021 r. powierzono mu funkcj\u0119 wiceprezesa tej\u017ce Agencji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G\u00d3RSKI STANIS\u0141AW<\/strong> (brak danych o urodzeniu i rodzicach). W 1948 r. uczestniczy\u0142 w kursie instruktor\u00f3w modelarstwa lotniczego w Warszawie, zadziwiaj\u0105c uczestnik\u00f3w oryginalno\u015bci\u0105 modelu w\u0142asnej konstrukcji. By\u0142 jednym z prekursor\u00f3w polskiego modelarstwa na uwi\u0119zi, m.in. dzi\u0119ki zastosowaniu jego silniczka (2,5 cm3) w bezogonowym modelu na uwi\u0119zi, pobito rekord pr\u0119dko\u015bci \u2013 109,09 km\/godz. Na prze\u0142omie lat 40. i 50. tworzy\u0142 \u017cycie modelarskie w Gliwicach i L\u0119borku, a nast\u0119pnie uruchamia\u0142 produkcj\u0119 silniczk\u00f3w modelarskich w Centralnym O\u015brodku Modelarstwa Lotniczego w Je\u017cowie Sudeckim. W\u015br\u00f3d produkowanych silnik\u00f3w by\u0142y tak\u017ce silniczki typu SG-5\/54 jego konstrukcji, przeznaczone dla kadry narodowej. W 1951 r. zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski w kategorii modeli na uwi\u0119zi. W 1953 r. wykona\u0142 model wyposa\u017cony w silnik o pojemno\u015bci 20 cm3 w\u0142asnej konstrukcji i startowa\u0142 z nim w zawodach. Uzyska\u0142 tak\u017ce licencj\u0119 s\u0119dziego modelarskiego. W 1958 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK Mielec i do 1962 r. rozwin\u0105\u0142 seryjn\u0105 produkcj\u0119 silnik\u00f3w modelarskich r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w, m.in.: o pojemno\u015bci 2,5 cm3 (\u201eJask\u00f3\u0142ka\u201d) i 5 cm3 (\u201eSok\u00f3\u0142\u201d) jego konstrukcji. W 1959 r. skonstruowa\u0142 unikalny w skali \u015bwiatowej silnik modelarski o pojemno\u015bci komory spalania 12 cm3. Og\u00f3\u0142em skonstruowa\u0142 oko\u0142o 100 r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w i rodzaj\u00f3w silniczk\u00f3w modelarskich. W latach 60. studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera. W celu zebrania do\u015bwiadcze\u0144 wyjecha\u0142 do USA, ale skorzysta\u0142 tylko z dziedziny organizacji, bowiem w sprawach konstrukcyjnych Amerykanie niczym go nie zaskoczyli. Kolejnym zak\u0142adem, kt\u00f3ry powierzy\u0142 mu organizacj\u0119 produkcji sprz\u0119tu modelarskiego, by\u0142 rzeszowski \u201ePredom-Zelmer\u201d. Realizacj\u0119 tego programu przerwa\u0142a \u015bmier\u0107 2 X 1978 r. Spoczywa na cmentarzu w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRABARSKI EDWARD<\/strong>, urodzony 1 IX 1906 r. w Bielanach k\/Krakowa. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Klasyczne w Krakowie, a nast\u0119pnie studia wy\u017csze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (filologia klasyczna). W 1930 r. uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego i j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w My\u015blenicach, a w roku szkolnym 1930\/1931 j. \u0142aci\u0144skiego w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w \u017bywcu. W latach 1931-1934 by\u0142 nauczycielem j. \u0142aci\u0144skiego i j. greckiego w Prywatnym Gimnazjum w D\u0105browie k\/Tarnowa. W 1933 r. z\u0142o\u017cy\u0142 egzamin kwalifikacyjny z filologii klasycznej przed komisj\u0105 egzaminacyjn\u0105 UJ w Krakowie. Od roku szkolnego 1934\/1935 pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Uczy\u0142 j. \u0142aci\u0144skiego i historii. W pa\u017adzierniku 1940 r. zosta\u0142 zaproszony przez Niemc\u00f3w (z grup\u0105 innych nauczycieli) na rozmowy w sprawie uczenia w szkole zawodowej, a nast\u0119pnie aresztowany i wi\u0119ziony w obozach koncentracyjnych. Zmar\u0142 w 1945 r. po odzyskaniu wolno\u015bci.<\/p>\r\n

GRABDA MATEUSZ,<\/strong> urodzony 23 V 1988 r. w Kielcach. Absolwent Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego (kierunek \u2013 fizjoterapia) w Kielcach (2012). Uzyska\u0142 tak\u017ce uprawnienia trenerskie w pi\u0142ce siatkowej. Jako szkoleniowiec pracowa\u0142 z zespo\u0142ami m\u0119skimi: Effector Kielce (M\u0142oda Liga, I trener, 2012-2018),\u00a0 Effector Kielce (juniorzy, I trener, 2012-2018), Effector Kielce (asystent trenera, 2012-2018), Effector Kielce (fizjoterapeuta, 2013-2014), reprezentacja Polski U-23 (asystent trenera, 2017), Buskowianka Kielce (I trener, 2018-2019), KPS Siedlce (I trener, 2019-2023), reprezentacja Polski junior\u00f3w (asystent trenera, 2019-2020) i reprezentacja Polski kadet\u00f3w (asystent trenera, 2020-2021). W 2022 r. zosta\u0142 I trenerem reprezentacji Polski junior\u00f3w i wywalczy\u0142 z ni\u0105 srebrny medal Mistrzostw Europy Junior\u00f3w we W\u0142oszech. Od 20 XI 2023 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 I trenera ekstraklasowego zespo\u0142u pi\u0142ki siatkowej kobiet ITA TOOLS Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRABIE<\/strong>, wie\u015b po\u0142o\u017cona przy Rzochowie od strony wschodniej, wzmiankowana m.in. w dokumencie z lat 1379-1382 (\u201e…Szochow et Grabie..\u201d), w \u201eLiber beneficjorum\u201d(1470-1480) Jana D\u0142ugosza, w rejestrze poborowym (1510) i w dokumencie z 1527 r. W p\u00f3\u017aniejszych dokumentach, poczynaj\u0105c od 1529 r., nie jest wymieniana. Prawdopodobnie zosta\u0142a wtedy wch\u0142oni\u0119ta przez rozbudowuj\u0105ce si\u0119 miasto Rzoch\u00f3w. W tradycji nazwa \u201eGrabie\u201d przetrwa\u0142a do naszych czas\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRABIEC JERZY (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 18 IV 1935 r. w Tarnowie-Mo\u015bcicach. Ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy i tam zda\u0142 matur\u0119 w 1952 r. Studia teologiczne odby\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i w 1958 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Rytrze (1958-1959), D\u0119bnie (1959-1962), Kro\u015bcienku (1962-1965), Przec\u0142awiu (1965-1968) i Bochni (1968-1975). 12 VIII 1975 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Chorzel\u00f3w, obejmuj\u0105cej m.in. p\u00f3\u0142nocn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca. Poza prac\u0105 duszpastersk\u0105 interesowa\u0142 si\u0119 pami\u0105tkami historycznymi i zorganizowa\u0142 parafialn\u0105 izb\u0119 muzealn\u0105. Jego zas\u0142ug\u0105 by\u0142o odnalezienie zabytkowego obrazu \u015awi\u0119tej Rodziny, zwanego te\u017c \u201eMatk\u0105 Bo\u017c\u0105 Dzikowsk\u0105\u201d, odrestaurowanie go i doprowadzenie do intronizacji obrazu, kt\u00f3rej dokona\u0142 biskup tarnowski\u00a0 Jerzy Ablewicz 8 IX 1978 r. W latach 80. przeprowadzi\u0142 remont plebanii. W 1984 r. zrezygnowa\u0142 z probostwa w Chorzelowie (15 X) i po zgodzie w\u0142adz ko\u015bcielnych podj\u0105\u0142 prac\u0119 duszpastersk\u0105 w Szwajcarii. Do kraju powr\u00f3ci\u0142 w sierpniu 2001 r. i zamieszka\u0142 w D\u0119bicy. Zmar\u0142 19 IV 2009 r. Pochowany na Starym Cmentarzu w D\u0119bicy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRABIOWA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych ulic (790 m) na osiedlu Rzoch\u00f3w. Biegnie od ul. Kolejowej wzd\u0142u\u017c po\u0142udniowo-wschodniej granicy miasta. Jako droga polna funkcjonowa\u0142a od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1985 r. Jest s\u0142abo utwardzona, nie posiada chodnik\u00f3w. Nazwa upami\u0119tnia samodzieln\u0105 wie\u015b Grabie istniej\u0105c\u0105 na tym terenie w XIV, XV i na pocz\u0105tku XVI w. W 2008 r. zbudowano nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. W 2022 r. przebudowano ok. 500 m (nowa nawierzchnia asfaltowa, poprawa odwodnienia, wykonanie poboczy).<\/p>\r\n

\"\"GRABO\u015a EL\u017bBIETA,<\/strong> urodzona 3 VII 1966 r. w Krakowie, c\u00f3rka Wies\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z Pirowskich. Absolwentka VIII Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Wyspia\u0144skiego w Krakowie (klasa matematyczno-fizyczna) z matur\u0105 w 1985 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzie\u0142 Sztuki Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie i w 1992 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W latach 1985-1993 pracowa\u0142a w zespo\u0142ach prowadzonych przez wyk\u0142adowc\u00f3w ASP w Krakowie. Od 1993 r. pracuje samodzielnie, wykonuj\u0105c r\u00f3\u017cne zlecenia, m.in. konserwacj\u0119 malowide\u0142 \u015bciennych, malowide\u0142 sztalugowych, drewnianego wyposa\u017cenia wn\u0119trz, z\u0142oce\u0144 i kamieniarki. Wa\u017cniejsze prace z tego zakresu wykona\u0142a m.in. w ko\u015bciele dominika\u0144skim w Klimontowie, pocysterskim zespole klasztornym w Koprzywnicy, Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Sandomierzu, klasztorze pokamedulskim w Rytwianach, klasztorze pobenedykty\u0144skim na \u015awi\u0119tym Krzy\u017cu, klasztorze dominika\u0144skim w Tarnobrzegu, pustelni \u015bw. Marii Magdaleny w Kalwarii Zebrzydowskiej, Pa\u0142acu Lasot\u00f3w w Zielonkach k\/Warszawy, ko\u015bciele pw. Dziesi\u0119ciu Tysi\u0119cy M\u0119czennik\u00f3w w Niepo\u0142omicach oraz w kilkunastu innych ko\u015bcio\u0142ach, m.in. w Czerminie, pow. mielecki i bazylice mn. pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu. Jej badania i prace w mieleckiej \u015bwi\u0105tyni, przeprowadzone w latach 2015-2016, przynios\u0142y sensacyjne rezultaty. Po usuni\u0119ciu kilku warstw tynku odkry\u0142a bowiem pozosta\u0142o\u015bci malowid\u0142a z pierwszej dekoracji ko\u015bcio\u0142a w 1762 r., a nast\u0119pnie doprowadzi\u0142a do jego wiernego odtworzenia! (Planowane s\u0105 kolejne prace w mieleckiej bazylice maj\u0105ce na celu doprowadzenie do sp\u00f3jno\u015bci estetycznej jej wn\u0119trza.) Poza pracami konserwatorskimi sporo czasu przeznacza na w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105, m.in. maluje i eksponuje swoje prace na indywidualnych wystawach malarskich, wykonuje w\u0142asne kompozycje malarskie wn\u0119trz (kaplica Branickich w Niepo\u0142omicach, ko\u015bci\u00f3\u0142 dominika\u0144ski w Tarnobrzegu, ko\u015bci\u00f3\u0142 w Woli Rani\u017cowskiej, kaplica cmentarna w Kurzynie \u015aredniej), projektuje witra\u017ce i pasjonuje si\u0119 fotografowaniem (reporta\u017ce fotograficzne). Jest autork\u0105 projektu \u201eZagroda Apolonii\u201d (mini-skansen zabytkowych dom\u00f3w drewnianych z XIX i pocz. XX w.) Jest te\u017c autork\u0105 publikacji popularnonaukowych i film\u00f3w. Wyg\u0142asza prelekcje. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Ministra Kultury i Nagrod\u0105 Wojew\u00f3dztwa Ma\u0142opolskiego im. Mariana Korneckiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRABOWSKI ADAM,<\/strong> urodzony 1 IV 1970 r. w Drawsku Pomorskim, syn Mieczys\u0142awa i Teresy. Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu \u2013 Filia w Gorzowie Wielkopolskim oraz podyplomowych studi\u00f3w trenerskich w AWF Gda\u0144sk. W m\u0142odo\u015bci trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 w Polonii Pi\u0142a, a nast\u0119pnie gra\u0142 w Stali Stocznia Szczecin, gdzie przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia z\u0142otego medalu MP w kategorii kadet\u00f3w i br\u0105zowego medalu w kategorii junior\u00f3w. Po uzyskaniu kwalifikacji trenerskich od 1997 r. pracowa\u0142 w czo\u0142owej dru\u017cynie ekstraklasowej kobiet PTPS Nafta Pi\u0142a (p\u00f3\u017aniej Nafta Gaz Pi\u0142a, Nafta Famutil Pi\u0142a, PTPS Pi\u0142a) jako asystent lub I trener. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w sukcesy osi\u0105gni\u0119te przez zesp\u00f3\u0142 z Pi\u0142y w latach 1999-2009: mistrzostwa Polski w 1999 r., 2000 r., 2001 r. i 2002 r.; wicemistrzostwa Polski w 2006 r., 2007 r. i 2008 r., br\u0105zowego medalu MP w 2005 r. i 2009 r.; Pucharu Polski w 2000 r., 2002, 2003 i 2008 r., Superpucharu Polski w\u00a0 2008 r. oraz br\u0105zowego medalu kadetek w 2004 r. Ponadto w latach 2009-2011 by\u0142 asystentem trenera Jerzego Matlaka w \u017ce\u0144skiej pierwszej reprezentacji Polski i w 2009 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Polki br\u0105zowego medalu Mistrzostw Europy w Polsce. W latach 2010 \u2013 2011 by\u0142 I trenerem \u017ce\u0144skiego ekstraklasowego zespo\u0142u Stal Mielec, a nast\u0119pnie prowadzi\u0142\u00a0 II-ligow\u0105 \u017ce\u0144sk\u0105 dru\u017cyn\u0119 Sz\u00f3stka Bi\u0142goraj (runda wiosenna 2011\/2012). Przed sezonem 2012\/2013 zosta\u0142 zatrudniony w klubie Atom Trefl Sopot, pocz\u0105tkowo jako asystent trenera Jerzego Matlaka, a od XII 2012 r. jako I trener dru\u017cyny kobiecej. Tak\u017ce z sopockim zespo\u0142em odni\u00f3s\u0142 licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, m.in. zdoby\u0142 mistrzostwo Polski w 2013 r. Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych by\u0142 I trenerem zespo\u0142\u00f3w kobiecych by\u0142y: Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2013\/2014), Pa\u0142ac Bydgoszcz (2014\/2015 \u2013 2016\/2017), KSZO Ostrowiec (2017\/2018), MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza (2018\/2019), od po\u0142owy sezonu 2019\/2020\u00a0 E.Leclerc Radomka Radom i ENEA PTPS Pi\u0142a (runda jesienna 2020\/2021). W rundzie wiosennej 2020\/2021 r. pracowa\u0142 w Stali Mielec jako I trener pierwszoligowej dru\u017cyny kobiecej Stali Mielec i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia wicemistrzostwa I ligi. Zmar\u0142 17 X 2024 r. i zosta\u0142 pochowany w Pile na cmentarzu komunalnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRABOWSKI BOGUMI\u0141 JAN<\/b>, urodzony 8 VI 1956 r. w Pionkach, syn Wac\u0142awa i Ireny z domu Molenda. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Marii D\u0105browskiej w Pionkach z matur\u0105 w 1975 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W okresie studi\u00f3w pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Radzie Osiedla Akademickiego i sprawowa\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Mieszka\u0144c\u00f3w Akademika AM. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem studenckich oboz\u00f3w naukowych. Bezpo\u015brednio po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Przez rok odbywa\u0142 sta\u017c, a od 1982 r. pracowa\u0142 na Oddziale Chirurgicznym kolejno jako m\u0142. asystent, asystent i st. asystent. Tak\u017ce od 1982 r. kierowa\u0142 O\u015brodkiem Zdrowia w Rzemieniu (tam te\u017c mieszka\u0142 do 1998 r.) i przyjmowa\u0142 pacjent\u00f3w. W 1986 r. zdoby\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie chirurgii og\u00f3lnej w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie, a w 1992 r. \u2013 II stopie\u0144 specjalizacji w Warszawie. Od 1985 r. kierowa\u0142 Przychodni\u0105 Sportowo-Lekarsk\u0105 w mieleckim o\u015brodku sportowym WSK oraz przez rok by\u0142 lekarzem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej \u201eStali\u201d Mielec. Od 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora Oddzia\u0142u Chirurgicznego Szpitalu w Mielcu. W latach 2006-2009, w ramach uzyskania specjalizacji z chirurgii onkologicznej, odby\u0142 szkolenie specjalizacyjne oraz sta\u017ce w Szpitalu w Brzozowie i Centrum Onkologii w Warszawie oraz zda\u0142 egzamin w 2010 r. W 2015 r. zosta\u0142 prezesem Sp. z o.o. \u201eCHIRMED\u201d, obs\u0142uguj\u0105cej dy\u017cury lekarskie w mieleckim szpitalu i prowadz\u0105cej Poradni\u0119 Chirurgii Og\u00f3lnej w Mielcu.\u00a0 I 2018 r. powierzono mu funkcj\u0119 ordynatora Oddzia\u0142u Chirurgii Og\u00f3lnej w Szpitalu w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do XII 2021 r. Od VI 2022 r. pracuje te\u017c w Oddziale Chirurgii Og\u00f3lnej Szpitala w Kolbuszowej i w tamtejszej Poradni Chirurgii Og\u00f3lnej. (W okresie VII 2022 r. – XII 2024 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. medycznych Szpitala w Kolbuszowej.) Od VI 2023 r. ponownie pracuje w Oddziale Chirurgii Og\u00f3lnej Szpitala w Mielcu i pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora. R\u00f3wnocze\u015bnie udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Wielokrotnie wyje\u017cd\u017ca\u0142 z m\u0142odzie\u017c\u0105 na obozy sportowe i harcerskie. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorz\u0105dow\u0105 i zwi\u0105zkow\u0105. W II kadencji Izb Lekarskich (1993-1997) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Ko\u0142a Samorz\u0105du Lekarskiego w Mielcu, a w III kadencji (1997 -2001) by\u0142 cz\u0142onkiem Okr\u0119gowej Rady Lekarskiej w Rzeszowie. Od powstania w Mielcu Oddzia\u0142u Terenowego Og\u00f3lnopolskiego Zwi\u0105zku Zawodowego Lekarzy (1996) by\u0142 jego wiceprzewodnicz\u0105cym, a w pa\u017adzierniku 2000 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym. Wybrano go r\u00f3wnie\u017c delegatem na Krajowy Zjazd OZZL oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego OZZL w Rzeszowie.<\/p>\r\n

GRABOWSKI KAZIMIERZ<\/strong>, przewodnicz\u0105cy Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w Mielcu w VII kadencji oraz cz\u0142onek Towarzystwa Bursy Gimnazjalnej w Mielcu, powo\u0142anego w 1907 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRABOWSKI ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1915 r. By\u0142 urz\u0119dnikiem kolejowym. Z ramienia PPS, kt\u00f3rej by\u0142 cz\u0142onkiem, kandydowa\u0142 do w\u0142adz miejskich w Mielcu i w 1948 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym MRN w Mielcu. Po zjednoczeniu PPS z PPR w grudniu 1948 r. przekaza\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 Janowi Tadeuszowi Sobusiakowi. W latach 1948-1950 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w w Mielcu. Na prze\u0142omie marca i kwietnia 1950 r. zosta\u0142 aresztowany i umieszczony w wi\u0119zieniu w rzeszowskim zamku. W czasie przes\u0142ucha\u0144 zmar\u0142 w niewyja\u015bnionych okoliczno\u015bciach, prawdopodobnie 8 IV 1950 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRACA ANDRZEJ MIKO\u0141AJ<\/strong>, urodzony 28 XII 1961 r., syn Zygmunta i Zofii z Michniewskich. Absolwent VIII Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1986 r. z dyplomem lekarza medycyny. W latach 1989-1999 pracowa\u0142 w Szpitalu im. E. Szczeklina w Tarnowie. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 m.in. studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania sfer\u0105 us\u0142ug medycznych w Akademii Ekonomicznej w Krakowie oraz specjalizacj\u0119 I stopnia z dziedziny ortopedii i traumatologii (1990). W 1999 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Tuchowie, a w 2006 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 kurs medycyny sportowej i kurs w Centrum Rehabilitacji Ghyum (Niemcy) oraz odby\u0142 szkolenie w Medizinische Hochschule w Hannowerze (Niemcy). Od 1 V 2009 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ordynatora Szpitalnego Oddzia\u0142u Ratunkowego w Mielcu. Jest dzia\u0142aczem Polskiego Zwi\u0105zku Judo i Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Judo i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eGRACJA\u201d<\/strong>, Zak\u0142ad Produkcji Odzie\u017cy Sk\u00f3rzanej przy ul. J. Kili\u0144skiego 41. Firma powsta\u0142a w 1994 r. Za\u0142o\u017cy\u0142 j\u0105 i prowadzi Janusz Kowalski. Produkuje sk\u00f3rzane kurtki m\u0119skie, damskie i m\u0142odzie\u017cowe, sp\u00f3dnice, spodnie oraz plecaki. W pierwszych latach funkcjonowania firmy cz\u0119\u015b\u0107 produkcji eksportowano (Czechy, Ukraina), ale p\u00f3\u017aniej ograniczono si\u0119 do produkcji na polski rynek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRACZ CZES\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 9 XII 1941 r. w Trze\u015bni k\/Mielca. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO) w Mielcu, matura w 1958 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i w 1965 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Ropie, katedrze tarnowskiej i Ro\u017cnowie, gdzie w 1975 r. zosta\u0142 proboszczem. Doprowadzi\u0142 do odnowienia wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a, remontu plebanii i placu wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a. Wykazywa\u0142 du\u017co inwencji w r\u00f3\u017cnych akcjach diecezjalnego duszpasterstwa, m.in. udost\u0119pnia\u0142 parafialny budynek na letni wypoczynek rodzin pod has\u0142em \u201ewakacje z Bogiem\u201d. Zgin\u0105\u0142 tragicznie w Dunajcu 9 VIII 1982 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Ro\u017cnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRACZ-CHMURA EDYTA AGNIESZKA (z domu GRACZ),<\/strong>\u00a0urodzona 16 I 1979 r. w Mielcu, c\u00f3rka Eugeniusza i Krystyny z domu Lubacz. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Studiowa\u0142a filologi\u0119 polsk\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 2004 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2006 r. jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie odbywa\u0142a studia doktoranckie na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i w 2010 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy pt.\u00a0\u201eLiteratura romantyczna w Krakowie (1827-1863). Zarys monograficzny<\/em>\u201d. Tak\u017ce od 2010 r. \u0142\u0105czy prac\u0119 w mieleckim II LO z prowadzeniem wyk\u0142ad\u00f3w i \u0107wicze\u0144 z zakresu historii literatury i kultury na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Z m\u0142odzie\u017c\u0105 licealn\u0105 osi\u0105gn\u0119\u0142a wiele sukces\u00f3w, m.in. w konkursach recytatorskich oraz Olimpiadach Literatury i J\u0119zyka Polskiego (laureaci i finali\u015bci). Wsp\u00f3\u0142organizuje uroczysto\u015bci szkolne, wieczory poetyckie i sesje popularnonaukowe. Opiekuje si\u0119 ko\u0142em teatralnym i ko\u0142em historii literatury. W dzia\u0142alno\u015bci naukowej specjalizuje si\u0119 w edycji oraz opracowywaniu XIX-wiecznych r\u0119kopis\u00f3w i pierwodruk\u00f3w. Jest autork\u0105 ksi\u0105\u017cek:\u00a0\u201eLiteratura romantyczna w Krakowie (1827-1863). Zarys monograficzny\u201d<\/em>, Krak\u00f3w 2013,\u00a0\u201eKrakowiak ludowy i literacki. Antologia\u201d<\/em>, Krak\u00f3w 2015 oraz kilkunastu artyku\u0142\u00f3w naukowych z zakresu historii literatury XIX w. (g\u0142\u00f3wnie romantyzmu) oraz folkloru i kultury Galicji. Uczestniczy\u0142a (z referatem) w kilkudziesi\u0119ciu sesjach naukowych z dziedziny literatury i kultury. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w dzia\u0142alno\u015bci Fundacji im. Maurycego Mochnackiego, upowszechniaj\u0105cej literatur\u0119 i kultur\u0119 polsk\u0105, a tak\u017ce jest cz\u0142onkiem-za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Naukowego Instytut Studi\u00f3w Polskich, propaguj\u0105cego polsk\u0105 nauk\u0119 i edukacj\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Miasta Krakowa w 2011 r. w kategorii: najlepsza praca doktorska o Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRACZY\u0143SKA CZES\u0141AWA EUGENIA (po m\u0119\u017cu KAWECKA)<\/strong>, urodzona 13 XI 1907 r. w Radomy\u015blu Wielkim, c\u00f3rka Ludwika i Marii z domu Wajdowicz. Uczy\u0142a si\u0119 w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. Emilii Plater w Mielcu, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142a do Seminarium Nauczycielskiego i tam zda\u0142a matur\u0119 w 1925 r. W czasie nauki w Mielcu nale\u017ca\u0142a do harcerstwa i by\u0142a dru\u017cynow\u0105 I Dru\u017cyny Harcerek im. E. Plater przy Seminarium Nauczycielskim. Po maturze podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielsk\u0105 na Kresach Wschodnich. W czasie II wojny \u015bwiatowej mieszka\u0142a w Mielcu i uczy\u0142a dorywczo w szko\u0142ach powszechnych. Wkr\u00f3tce po wojnie wyjecha\u0142a do Cz\u0119stochowy i pracowa\u0142a tam w zawodzie nauczycielskim. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne w Krakowie (kierunek \u2013 filologia polska). Kolejnym etapem jej \u017cycia by\u0142a Warszawa, gdzie przyj\u0119\u0142a funkcj\u0119 kierownika szko\u0142y dla dziewcz\u0105t specjalnej troski. W latach 60. przesz\u0142a na emerytur\u0119, a p\u00f3\u017aniej mieszka\u0142a w Domu Spokojnej Staro\u015bci dla Nauczycielek w Krakowie. Zmar\u0142a w 1994 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRACZY\u0143SKI JAK\u00d3B (JAN ?)<\/strong>, urodzony ok. 1815 r. w Mielcu, uczestnik powstania styczniowego 1863 r. Walczy\u0142 w oddziale majora Jana Popiela. W bitwie pod Komorowem (20 VI 1863) zosta\u0142 wzi\u0119ty przez Rosjan do niewoli i wi\u0119ziony najpierw w Stopnicy, a nast\u0119pnie wywieziony na Sybir. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRACZY\u0143SKI J\u00d3ZEF STEFAN<\/strong>, urodzony 18 XI 1873 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z Zacharskich. W m\u0142odo\u015bci zdoby\u0142 zaw\u00f3d masarza. W 1904 r. wyjecha\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych Ameryki P\u00f3\u0142nocnej i odgrywa\u0142 znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 w\u015br\u00f3d tamtejszej Polonii. Dwukrotnie uczestniczy\u0142 w delegacji Polak\u00f3w do prezydenta Wilsona z petycj\u0105 o wsparcie d\u0105\u017ce\u0144 Polski do niepodleg\u0142o\u015bci. Zbiera\u0142 fundusze na Skarb Narodowy i zach\u0119ca\u0142 rodak\u00f3w do wsparcia wszelkimi sposobami odradzaj\u0105cej si\u0119 Ojczyzny. W 1919 r. przekaza\u0142 do Polskiej Krajowej Kasy Po\u017cyczkowej 4000 dolar\u00f3w na Skarb Pa\u0144stwa. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w 1920 r. W p\u00f3\u017aniejszych latach zajmowa\u0142 si\u0119 gospodarstwem. Zmar\u0142 3 II 1952 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRACZY\u0143SKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 31 X 1923 r. w Luszowicach, gmina Trzebinia, syn Stanis\u0142awa i Julii z domu Grzyb. Nauk\u0119 w mieleckim gimnazjum przerwa\u0142a wojna. Uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 wyw\u00f3zki na przymusowe roboty do Niemiec. W wieku16 lat zosta\u0142 zatrudniony w Fabryce Obuwia \u201eChe\u0142mek\u201d, m.in. jako pomocnik frezera. Po wojnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Fabryce Parowoz\u00f3w \u201eFablok\u201d w Chrzanowie. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zosta\u0142 skierowany na kurs dla konstruktor\u00f3w kolejowych w Poznaniu i po jego uko\u0144czeniu oddelegowano go do pracy na Ok\u0119ciu w Warszawie. Niezwykle ci\u0119\u017ckie warunki \u017cycia spowodowa\u0142y, \u017ce skorzysta\u0142 z propozycji przeprowadzki do WSK w Mielcu i od maja 1950 r. pracowa\u0142 w biurze konstrukcyjnym. Po roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do traserni lotniczej, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 si\u0119 organizacji wydzia\u0142u narz\u0119dziowego. Przez 2 lata pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika, organizuj\u0105c produkcj\u0119 i przyuczaj\u0105c do zawodu, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 tym wydzia\u0142em (w\u00f3wczas 03). W tym czasie liczba pracownik\u00f3w wydzia\u0142u z 60 wzros\u0142a do 500. Nast\u0119pnie powierzono mu kierownictwo wydzia\u0142u 31, produkuj\u0105cego m.in. cz\u0119\u015bci znormalizowane i znacz\u0105co poprawi\u0142 jego funkcjonowanie. W zwi\u0105zku z piln\u0105 potrzeb\u0105 uruchomienia produkcji pomp wtryskowych, otrzyma\u0142 zadanie zorganizowania nowego wydzia\u0142u (W-63) i kieruj\u0105c nim osi\u0105gn\u0105\u0142 bardzo dobre wyniki, co zosta\u0142o potwierdzone przyznaniem znaku jako\u015bci 1 mieleckim pompom wtryskowym. Tak\u017ce w kolejnym miejscu pracy \u2013 na stanowisku kierownika zmianowego wydzia\u0142u 61 \u2013 wzorowo wype\u0142nia\u0142 liczne obowi\u0105zki. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 z dniem 31 XII 1982 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRACZY\u0143SKI PIOTR (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 6 VI 1854 r. w Mielcu, syn Franciszka i Anny z domu Ryniewicz. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum w Tarnowie, a nast\u0119pnie tamtejsze Seminarium Duchowne. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1880 r. Pracowa\u0142 jako wikary w \u0141ososinie Dolnej, Zabierzowie i Wadowicach, a nast\u0119pnie jako administrator w Pobiedrze i proboszcz w Mi\u0119dzybrodziu (1889-1900). W tym okresie by\u0142 tak\u017ce dziekanem. Od 1900 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Niepo\u0142omicach. Zmar\u0142 w czasie leczenia w Ujanowicach 23 VII 1914 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Niepo\u0142omicach, a w miejscowym ko\u015bciele umieszczono jego epitafium.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

GRACZY\u0143SKI TOMASZ KACPER<\/strong>, urodzony 2 XII 1908 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Karoliny z Leyk\u00f3w. W m\u0142odo\u015bci terminowa\u0142 u mistrza stolarskiego. W 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego w Przemy\u015blu i zosta\u0142 skierowany do pu\u0142ku artylerii w Jaros\u0142awiu. Po powrocie do Mielca w 1919 r. pracowa\u0142 jako stolarz w r\u00f3\u017cnych firmach. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w przygotowaniu i wystawieniu sztuki teatralnej Zmartwychwstanie w Mielcu, a nast\u0119pnie w okolicznych miejscowo\u015bciach. Pod koniec lat 20. pracowa\u0142 jako instruktor w szkole stolarskiej prowadzonej przez Ojc\u00f3w Salezjan\u00f3w w O\u015bwi\u0119cimiu. W 10. rocznic\u0119 Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci przygotowa\u0142 z ks. Decem i m\u0142odzie\u017c\u0105 ze Stowarzyszenia Katolickiej M\u0142odzie\u017cy M\u0119skiej w Mielcu wspomnian\u0105 sztuk\u0119 Zmartwychwstanie.<\/em>\u00a0W latach 30. by\u0142 cz\u0142onkiem Mieszcza\u0144skiego K\u00f3\u0142ka Amatorskiego (teatralnego) w Mielcu i gra\u0142 m.in. w sztuce\u00a0Chata za wsi\u0105<\/em>\u00a0wg J. I. Kraszewskiego. Prowadzi\u0142 te\u017c amatorski zesp\u00f3\u0142 teatralny w Cyrance i wystawi\u0142 z nim kilka sztuk. Przy ko\u0144cu lat 30. uczestniczy\u0142 w budowie zak\u0142ad\u00f3w lotniczych w Mielcu i p\u00f3\u017aniej by\u0142 ich pracownikiem, tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej. W czasie II wojny \u015bwiatowej, dzia\u0142aj\u0105c wsp\u00f3lnie z J. Czopkiem i T. Wo\u017aniakiem, ocali\u0142 i przechowa\u0142 sztandar mieleckiego Zwi\u0105zku Ochotnik\u00f3w Armii Polskiej. W latach 60. wspiera\u0142 starania mieleckich regionalist\u00f3w o utworzenie Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i by\u0142 jego cz\u0142onkiem, a na pocz\u0105tku lat 80. pomaga\u0142 przy zbieraniu materia\u0142\u00f3w do I tomu\u00a0Mielec. Dzieje miasta i regionu<\/em>. Zmar\u0142 24 III 1984 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRADOWSKA MARIA (z domu Czekalska)<\/strong>, urodzona 16 III 1924 r. w Radzynie, pow. Leszno, c\u00f3rka Grzegorza i Stefanii z Niedzielskich. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a fizycznie w niemieckich zak\u0142adach wojskowych. Po wojnie ucz\u0119szcza\u0142a do Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mi\u0119dzychodzie i zda\u0142a matur\u0119 w 1946 r. Studiowa\u0142a na Uniwersytecie im. B. Bieruta we Wroc\u0142awiu (p\u00f3\u017aniej Uniwersytet Wroc\u0142awski) i w 1950 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. Uczy\u0142a kolejno w Szkole Podstawowej w Mi\u0119dzychodzie (1945-1946), Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w O\u0142awie (1948-1950), Liceum i Technikum Handlowym w Legnicy (1951), Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Lubaczowie (1951- 1952), Zasadniczej Szkole Metalowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym dla Pracuj\u0105cych w Koninie (1952-1953) oraz Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Kolbuszowej (1953-1956). W latach 1956-1979 pracowa\u0142a w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu jako nauczycielka j\u0119zyka francuskiego. By\u0142a inicjatork\u0105 wprowadzenia programu z poszerzonym nauczaniem j\u0119zyk\u00f3w obcych. Zorganizowa\u0142a szkoln\u0105 pracowni\u0119 j. angielskiego. Przez szereg lat przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do olimpiad i konkurs\u00f3w j\u0119zykowych. By\u0142a d\u0142ugoletni\u0105 przewodnicz\u0105c\u0105 zespo\u0142u samokszta\u0142ceniowego nauczycieli j\u0119zyk\u00f3w zachodnioeuropejskich w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRADOWSKI HENRYK<\/strong>, urodzony 17 I 1924 r. w Przemy\u015blu, syn W\u0142adys\u0142awa i Zofii z domu Symonowicz. W latach 1930-1939 ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y powszechnej w Przemy\u015blu i Zdo\u0142bunowie oraz do gimnazjum w \u015aniatynie i Tarnopolu. W czasach gimnazjalnych by\u0142 zwi\u0105zany z ZHP. W sierpniu 1939 r. uczestniczy\u0142 w Pogotowiu Harcerskim, kt\u00f3re w czasie wojny pomaga\u0142o wojsku i policji w s\u0142u\u017cbach \u0142\u0105czno\u015bci i sanitarnej oraz w akcjach przeciw dzia\u0142aniom dywersant\u00f3w. W czasie okupacji sowieckiej (1939-1941) kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w 10-letniej Szkole nr 3 w Tarnopolu z polskim j\u0119zykiem nauczania. Podczas okupacji niemieckiej (1941-1944) by\u0142 zatrudniony w charakterze pracownika kolejowego w Zbara\u017cu i Tarnopolu. Bra\u0142 udzia\u0142 w ruchu oporu w szeregach AK obwodu Zbara\u017c \u2013 okr\u0119g Tarnopol. Uczestniczy\u0142 te\u017c w tajnym nauczaniu, ucz\u0105c j\u0119zyka polskiego, \u0142aciny i matematyki. Po wkroczeniu wojsk sowieckich do Tarnopola w marcu 1944 r. zosta\u0142 zmobilizowany i przerzucony do O\u015brodka Formowania i Uzupe\u0142nienia I Armii Polskiej w ZSRR. St\u0105d po przeszkoleniu zosta\u0142 skierowany do Frontowej Oficerskiej Szko\u0142y Piechoty w Lublinie, gdzie 16 grudnia 1944 r. otrzyma\u0142 promocj\u0119 na stopie\u0144 podporucznika i zosta\u0142 skierowany do 18 pu\u0142ku piechoty 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty na stanowisko dow\u00f3dcy plutonu CKM, a nast\u0119pnie zwiadu pu\u0142kowego. W sk\u0142adzie tej dywizji przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy od Warszawy, poprzez prze\u0142amanie Wa\u0142u Pomorskiego, zdobycie Ko\u0142obrzegu i forsowanie Odry, do rzeki Haweli (dop\u0142yw \u0141aby). W 1947 r. jako \u201eelement obcy klasowo\u201d zosta\u0142 zwolniony z WP i w stopniu porucznika przeniesiony do rezerwy. W latach 1947-1951 pracowa\u0142 jako nauczyciel kontraktowy w szkole podstawowej w Wi\u0105zowie i p\u00f3\u017aniej w O\u0142awie. W 1949 r. z\u0142o\u017cy\u0142 (jako ekstern) egzamin dojrza\u0142o\u015bci w Liceum Pedagogicznym we Wroc\u0142awiu. W latach 1951-1961 by\u0142 nauczycielem chemii, matematyki i przysposobienia wojskowego w liceach w Lubaczowie, Koninie, Kolbuszowej i Mielcu. Ponadto w latach 1954-1957 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Pracuj\u0105cych w Kolbuszowej. W 1954 r. w WSP w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia w zakresie chemii, a w 1959 r. na UMCS w Lublinie uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra chemii. W 1961 r. za odmow\u0119 wst\u0105pienia do Towarzystwa Szko\u0142y \u015awieckiej oraz odmow\u0119 podpisania uchwa\u0142y Rady Pedagogicznej w sprawie pe\u0142nej laicyzacji \u017cycia szko\u0142y i wyeliminowania nauczania religii w szkole, decyzj\u0105 KOS w Rzeszowie zosta\u0142 dyscyplinarnie przeniesiony do SP nr 3 w Mielcu. Po odwo\u0142aniu si\u0119 od tej decyzji do Ministerstwa O\u015bwiaty zosta\u0142 przeniesiony do Zasadniczej Szko\u0142y Chemicznej w Pustkowie-Osiedlu na stanowisko nauczyciela chemii. Od tej pory przez dziewi\u0119\u0107 lat doje\u017cd\u017ca\u0142 codziennie poci\u0105giem do pracy w Pustkowie. W 1969 r., po odbyciu wy\u017cszych studi\u00f3w zawodowych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej, uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika w specjalno\u015bci aparatura i urz\u0105dzenia przemys\u0142u chemicznego. W 1970 r. zosta\u0142 na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 przeniesiony do Technikum Elektrycznego w Mielcu na stanowisko nauczyciela przedmiot\u00f3w zawodowych i chemii. W 1972 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora szko\u0142y \u015bredniej. W 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Przez ca\u0142y okres pracy pedagogicznej nie nale\u017ca\u0142 do \u017cadnej organizacji politycznej. W latach 70. mia\u0142 odwag\u0119 m\u00f3wi\u0107 uczniom o sowieckiej agresji na Polsk\u0119 w 1939 r. oraz o Katyniu. Odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Walecznych, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, medalem \u201eZa udzia\u0142 w wojnie obronnej 1939 r.\u201d, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz odznak\u0105 ZNP za Tajne Nauczanie. Posiada stopie\u0144 kapitana rezerwy WP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRAFMARR<\/strong>, Zak\u0142ad Poligraficzny w strukturze organizacyjnej Mieleckiej Agencji Rozwoju Regionalnego (MARR) S.A., zorganizowany w 1993 r. By\u0142 jednym z prekursor\u00f3w komputerowego przygotowania publikacji do druku. Do 2000 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 studia graficznego. Od 2000 r., po zainstalowaniu w\u0142asnej maszyny drukarskiej, realizuje ca\u0142y proces produkcyjny. W okresie 1993- 1999 uczestniczy\u0142 w wydaniu m.in. materia\u0142\u00f3w na VI Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu (1994), informator\u00f3w i innych materia\u0142\u00f3w zwi\u0105zanych z wszystkimi edycjami Mieleckich Targ\u00f3w Wielobran\u017cowych, folder\u00f3w (m.in. o firmach w SSE) i czasopism (m.in. \u201eIkona\u201d wydawana przez parafi\u0119 MBNP w Mielcu) oraz albumu Mielec w starej fotografii, a w 2000 r. wydrukowa\u0142 m. in. ksi\u0105\u017ck\u0119 Restrukturyzacja o\u015brodk\u00f3w monokulturowych na przyk\u0142adzie Mielca. W latach 1993-1998 Zak\u0142adem kierowa\u0142 Bogus\u0142aw Cudo, a od 1998 r. dyrektorem jest Jerzy Czerkies. Sk\u0142ad osobowy uzupe\u0142nia grafik Witold Kru\u017cel. Siedzib\u0105 studia graficznego jest budynek MARR S.A. przy ul. Chopina 18, a drukarni \u2013 budynek IN-MARR przy ul. Wojska Polskiego. W wyniku zmian organizacyjnych w Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA w Mielcu Zak\u0142ad zosta\u0142 zlikwidowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRANDE KAROL<\/strong>, pracowa\u0142 w mieleckim gimnazjum w latach 1908-1921, do 1914 r. jako zast\u0119pca nauczyciela, a nast\u0119pnie jako nauczyciel. Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego, j\u0119zyka niemieckiego, j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego, historii i \u015bpiewu. Ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zawiadowcy bibliotek dla profesor\u00f3w i uczni\u00f3w. Za\u0142o\u017cy\u0142 orkiestr\u0119 gimnazjaln\u0105 i by\u0142 jej dyrygentem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRANICE MIELCA<\/strong>; w 530-letniej historii miasta zmienia\u0142y si\u0119 kilkakrotnie, obejmuj\u0105c coraz wi\u0119cej teren\u00f3w. Pierwsze granice okre\u015blono w dokumencie lokacyjnym w 1470 r. Od zachodu stanowi\u0142a je rzeka Wis\u0142oka, od p\u00f3\u0142nocy \u2013 wie\u015b Z\u0142otniki i piaszczyste wzg\u00f3rza na terenie Borku, wie\u015b Nowa G\u00f3ra (p\u00f3\u017aniej Cyranka) i G\u00f3ra Krzemienicza (p\u00f3\u017aniej G\u00f3ra Cyranowska), od wschodu \u2013 \u0142\u0105ki i mokrad\u0142a oraz Wielki B\u00f3r (p\u00f3\u017aniej Las Cyranowski), od po\u0142udnia \u2013 wie\u015b Wojs\u0142aw. By\u0142 to obszar o powierzchni oko\u0142o 7 km2. Granice te bez wi\u0119kszych zmian przetrwa\u0142y do 1972 r., kiedy to w zwi\u0105zku z dynamicznym rozwojem miasta powi\u0119kszono jego obszar do 21,02 km2. Od zachodu (Wis\u0142oka) pozosta\u0142y bez zmian, od p\u00f3\u0142nocy w granice miasta w\u0142\u0105czono cz\u0119\u015b\u0107 teren\u00f3w rolnych Z\u0142otnik i Chorzelowa (aktualnie buduj\u0105ce si\u0119 osiedle Borek), Cyrank\u0119 i lotnisko, od wschodu przy\u0142\u0105czono tereny Dziubkowa, a od po\u0142udnia \u2013 tzw. G\u00f3rk\u0119 Wojs\u0142awsk\u0105 (p\u00f3\u017aniej osiedle Wolno\u015bci). Druga zasadnicza zmiana granic Mielca, tak\u017ce wynikaj\u0105ca z plan\u00f3w rozbudowy miasta, dokonana zosta\u0142a uchwa\u0142\u0105 WRN w Rzeszowie z dnia 20 XII 1984 r. Przy\u0142\u0105czono wtedy do Mielca: od p\u00f3\u0142nocy \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 wsi Z\u0142otniki (0,79 km2) i cz\u0119\u015b\u0107 wsi Chorzel\u00f3w (0,14 km2), od wschodu \u2013 wie\u015b Mo\u015bciska (1,85 km2) i wie\u015b Smoczk\u0119 (7,93 km2) oraz od po\u0142udnia wsie Wojs\u0142aw (10,29 km2) i Rzoch\u00f3w (5,34 km2). Od zachodu granica na Wis\u0142oce pozosta\u0142a bez zmian. W rezultacie tego znacznego rozszerzenia granic powierzchnia Mielca wzros\u0142a do 47,36 km2. W p\u00f3\u017aniejszych latach nast\u0105pi\u0142y niewielkie zmiany i aktualnie granice miasta obejmuj\u0105 oko\u0142o 47 km2.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRANICZKA EDWARD ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 28 IX 1953 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z domu Kie\u0142b. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Po maturze w 1973 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako monter mechanik przyrz\u0105d\u00f3w i aparatury lotniczej. W 1975 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Kombinatu PGR Przewod\u00f3w w woj. zamojskim na stanowisko specjalisty ds. mechanizacji, a w 1977 r. powr\u00f3ci\u0142 do mieleckiej WSK. Pracowa\u0142 na stanowiskach montera mechanika przyrz\u0105d\u00f3w i aparatury lotniczej (1977-1980) oraz technologa (1980-1985). W 1984 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji w UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. W kolejnych latach pracowa\u0142 jako specjalista technolog (1985-1988), specjalista technolog w OBR SK (1988-1990), kierownik kadr oraz kierownik s\u0142u\u017cby kadr i szkolenia w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d SA.(1990-1993), dyrektor administracyjny (1993-1995) oraz kierownik Biura ds. Pracowniczych i kierownik zespo\u0142u (1995-1996). W 1997 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka zarz\u0105du Zak\u0142adu Produkcyjno-Us\u0142ugowego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. Od 1999 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Ubezpiecze\u0144 Spo\u0142ecznych O\/Rzesz\u00f3w Inspektorat Mielec na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Inspektoratu (1999- 2003), a nast\u0119pnie kierownika referatu i zast\u0119pcy kierownika wydzia\u0142u (2003-2007). W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu ubezpiecze\u0144 spo\u0142ecznych na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0105c szereg funkcji, m.in. cz\u0142onka NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, aplikanta s\u0105dowego przy S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie, radnego Gminy Mielec i przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej Rady (1990-1998), cz\u0142onka Rady Nadzorczej MARR SA., cz\u0142onka Rady Nadzorczej ZUS O\/Rzesz\u00f3w, radnego Rady Powiatu Mieleckiego i przewodnicz\u0105cego Komisji Mandatowo-Regulaminowej Rady (1998-2002), cz\u0142onka Rady Spo\u0142ecznej Wojew\u00f3dzkiego Szpitala Specjalistycznego w Rzeszowie \u2013 przedstawiciela Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego (2002-2004) oraz ponownie radnego Rady Powiatu Mieleckiego i przewodnicz\u0105cego Komisji Regulaminowej i Porz\u0105dku Publicznego. Zmar\u0142 29 XII 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRANICZKA TADEUSZ W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 29 V 1937 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, syn Kazimierza i Honoraty z domu Kie\u0142b. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Po uko\u0144czeniu Wy\u017cszego Seminarium Duchownego \u201eHosianum\u201d w Olsztynie w 1961 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studia z zakresu teologii pastoralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Parafii Archikatedralnej Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny we Fromborku, a w 1981 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem tej parafii. Jego staraniem wykonano generalny remont zabytkowej bazyliki we Fromborku. 14 V 2006 r. w tej \u015bwi\u0105tyni odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci 45 rocznicy \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich. Poza miejscow\u0105 prac\u0105 duszpastersk\u0105 pe\u0142ni\u0142 szereg innych funkcji, m.in.: dziekana dekanatu Frombork, wizytatora nauczania religii w Archidiecezji Warmi\u0144skiej, cz\u0142onka Komisji d\/s Ekonomicznych Archidiecezji Warmi\u0144skiej, cz\u0142onka Wydzia\u0142u Sztuki Ko\u015bcielnej, kapelana szpitalnego i s\u0142u\u017cby zdrowia, kapelana Powiatowej Pa\u0144stwowej i Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, kapelana przy Komendzie Powiatowej Policji i kapelana wi\u0119ziennictwa. W uznaniu jego d\u0142ugoletniej i gorliwej pracy duszpasterskiej nadano mu tytu\u0142y i godno\u015bci: kanonika Warmi\u0144skiej Kapitu\u0142y Katedralnej, kapelana honorowego Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci i pra\u0142ata honorowego Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Z\u0142otym Medalem Zwi\u0105zku, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Kombatant\u00f3w\u201d oraz miejscow\u0105 „Statuetk\u0105 Wiktorii”. W lipcu 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 24 XI 2014 r. Pochowany na cmentarzu kanonickim we Fromborku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRANICZKA WAC\u0141AW W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 I 1960 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Jadwigi z domu Jagie\u0142ko. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1979 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH w Krakowie i w 1984 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektronika. W latach 1984-1991 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako specjalista elektronik utrzymania ruchu CNC i mistrz utrzymania ruchu. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej (kierunek: systemy mikrokomputerowe w przemy\u015ble maszynowym). Od 1991 r. do 2002 r. by\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Mechaniki Pojazdowej R\u0105czka-G\u0105sior w Mielcu na stanowiskach: g\u0142\u00f3wny specjalista, g\u0142\u00f3wny informatyk i dyrektor biura konstrukcyjnego. R\u00f3wnocze\u015bnie od IV 1999 r. do VI 2011 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej R&G Sp. z o.o. w Mielcu, kolejno jako: g\u0142\u00f3wny informatyk, dyrektor biura konstrukcyjnego, wiceprezes ds. produkcji, wiceprezes ds. technicznych \u2013 cz\u0142onek zarz\u0105du, dyrektor operacyjny i prezes zarz\u0105du. Ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcje prezesa zarz\u0105du R&G PLUS Sp. z o.o. w Mielcu (XI 2003 r. – VI 2011 r.) i prezesa zarz\u0105du Przedsi\u0119biorstwa Zastosowa\u0144 Informatyki TARAN Sp. z o.o. w Mielcu (V 2007 r. \u2013 VI 2011 r.). W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania i marketingu (2009, certyfikat PMS) i podyplomowe MBA (2010, certyfikat MBA) organizowane przez Uniwersytet Illinois (USA) i Politechnik\u0119 Lubelsk\u0105, a tak\u017ce szereg szkole\u0144 specjalistycznych z zakresu zarz\u0105dzania i finans\u00f3w. W kwietniu 2011 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora handlowego firmy Mera-B\u0142onie Systemy Sp. z o.o. w Grodzisku Mazowieckim i sprawowa\u0142 j\u0105 do stycznia 2012 r. By\u0142 tak\u017ce konsultantem Mennicy Polskiej SA w Warszawie (IV 2011 r. \u2013 VI 2012 r.). W marcu 2012 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Inkubatora Nowych Technologii IN-Tech w Mielcu. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem 5 patent\u00f3w, 8 wzor\u00f3w u\u017cytkowych, 21 zg\u0142osze\u0144 ochronnych i 3 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Od VIII 2016 r. do VII 2018 r. kierowa\u0142 plac\u00f3wk\u0105 Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Spo\u0142ecznego (KRUS) w Mielcu, a od VIII 2018 r. pracuje na stanowisku kierownika Inspektoratu Zak\u0142adu Ubezpiecze\u0144 Spo\u0142ecznych (ZUS) w Mielcu. Anga\u017cuje si\u0119 do pracy spo\u0142ecznej, m.in. w Oddziale Akcji Katolickiej przy parafii pw. \u015bw. Mateusza Ap. Ewang. w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRANICZKOWSKA JOANNA MARTYNA,<\/strong>\u00a0urodzona 3 III 1992 r. w Rzeszowie,\u00a0 c\u00f3rka Marka i Barbary z domu Mojek. Absolwentka Liceum Plastycznego w Tarnowie z matur\u0105 w 2012 r. W 2014 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Malarstwa National College of Art. & Design w Dublinie (Irlandia) oraz w 2017 r. studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Gda\u0144sku z tytu\u0142em magistra sztuki. Od 2019 r. pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 Plastycznych w Tarnowie jako nauczyciel. Sw\u00f3j dorobek tw\u00f3rczy prezentowa\u0142a w licznych projektach i na wystawach w kraju i za granic\u0105, m.in.: Creative Campus\/Rua Red i NCAD w Dublinie (2014 r.), Summer Academy Venice\/Palazzo Zenobio (2016 r.), Wystawie 100 flag\/kolektyw 100 flag (2018 r.), Wystawie w Instytucie Otwartym, Strefie Wolnos\u0142owej i Krytyce Politycznej (Warszawa, 2022 r.) oraz w Galerii DK SCK w Mielcu (2022 r.). W 2019 r. rozpocz\u0119\u0142a projekt po\u015bwi\u0119cony modrodrukowi \u2013 zapomnianej w Polsce technice druku na tkaninach. Opis dotychczasowych prac zosta\u0142 zamieszczony w mi\u0119dzynarodowej publikacji\u00a0Fashion in Blue, Blueprint in Design<\/em>\u00a0(HEAD Geneve 2021).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRANICZKOWSKA KINGA BARBARA,<\/strong>\u00a0urodzona 18 VI 1990 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, c\u00f3rka Marka i Barbary z domu Mojek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2009 r. Studiowa\u0142a na Uniwersytecie Rolniczym im. Hugona Ko\u0142\u0142\u0105taja (Studia Mi\u0119dzywydzia\u0142owe, kierunek:\u00a0 biotechnologia, specjalno\u015b\u0107: biotechnologia stosowana) w Krakowie i w 2013 r. otrzyma\u0142a dyplom in\u017cyniera, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142a studia magisterskie na tej\u017ce uczelni, tym samym kierunku i tej samej specjalno\u015bci, z tytu\u0142em magistra w 2014 r. Odby\u0142a sta\u017ce: w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie (2012 r.) oraz w Laboratory of Food Analusis, Ghent University (Belgia, 2014 r.). W latach 2014-2016 pracowa\u0142a jako asystentka na University of Gent w Gandawie (Belgia) i prowadzi\u0142a tam badania naukowe, a w latach 2017 i 2020 by\u0142a asystentk\u0105 na University of Kentucky w Lexington (USA) i prowadzi\u0142a \u0107wiczenia z mikrobiologii. W 2019 r. uko\u0144czy\u0142a presti\u017cowy kurs Advanced Bacterial Genetics w Cold Spring Harbor Laboratory na Long Island (Nowy York). Po odbyciu studi\u00f3w doktoranckich na Wydziale Biologii\u00a0 University of Kentucky w Lexington (Kentucky, USA) w 2021 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 doktora biologii. Od XI 2021 r. pracuje jako postdoc na University of California Davis w Davis (USA). Jest autorem m.in. rozdzia\u0142u \u201eCircadian Organization of the Gut Commensal Bacterium Klebsiella aerogenes\u201d<\/em>\u00a0w ksi\u0105\u017cce:\u00a0\u201eCircadian Rhythms in Bacteria and Microbiomes\u201d<\/em> oraz kilku artyku\u0142\u00f3w naukowych opublikowanych w czasopismach mi\u0119dzynarodowych. W latach 2017-2019 otrzyma\u0142a stypendia i nagrody: Ribble Graduate Award (University of Kentucky), The Trainee and Young Faculty Diversity Enhancement Fellowships Award (SRBR), 2018 SRBR Merit Award (Society for Research on Biological Rhythms), Scherr Special Opportunity Award (University of Kentucky) i Biology Morgan Fellowships (University of Kentucky).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRANICZKOWSKI MAREK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 IV 1968 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Marii z domu Milas. Uczy\u0142 si\u0119 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych Nr 1 im. prof. J. Groszkowskiego i Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych, matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. Od 1975 r. cz\u0142onek i instruktor ZHP w stopniu podharcmistrza oraz cz\u0142onek filmoteki ZHP \u201eHarcfilm\u201d w Krakowie. W latach 80. odby\u0142 praktyk\u0119 w redakcji gazety WSK Mielec \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d u renomowanego fotoreportera W\u0142adys\u0142awa Parkosza, a nast\u0119pnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142, jako fotokorespondent, z Krajow\u0105 Agencj\u0105 Wydawnicz\u0105 w Rzeszowie. W latach 90. pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury MSM jako instruktor d\/s fotografii. W 1987 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 fotograficzn\u0105 \u201eGRANMARK \u2013 Pracownia Fotografii Profesjonalnej\u201d z siedzib\u0105 przy ul. L. Staffa 2a, a nast\u0119pnie przy ul. A. Fredry 1 (obok placu AK), kt\u00f3ra nadal dzia\u0142a. Wykona\u0142 m.in. fotografie do kilku tysi\u0119cy wzor\u00f3w widok\u00f3wek, wydanych przez wydawnictwo \u017cony \u2013 Barbary M. Graniczkowskiej. W 2000 r. wyda\u0142 debiutancki kolorowy album fotograficzny\u00a0Mielec i okolice\u00a0<\/em>(tekst: J\u00f3zef Witek),\u00a0<\/em>pierwszy tego typu w historii Mielca, w 2003 r. drugi \u2013\u00a0Mieleckie skrzyd\u0142a,\u00a0<\/em>a rok p\u00f3\u017aniej trzeci\u00a0– Mielec.\u00a0<\/em>Uczestniczy\u0142 w konkursach fotograficznych, m.in. w konkursie \u201eMoje miasto w obiektywie \u2013 2000\u201d otrzyma\u0142 I nagrod\u0119 w Mielcu. Sw\u00f3j dorobek fotograficzny prezentowa\u0142 na wystawach indywidualnych w Mielcu, Rzeszowie i Lwowie oraz innych wystawach zbiorowych. Wydawa\u0142 kolejne autorskie albumy:\u00a0Polska Fatima<\/em>\u00a0(tekst: ks. Miros\u0142aw Drozdek, Mielec 2007) i\u00a0EURO-PARK MIELEC Specjalna Strefa Ekonomiczna 1995-2010<\/em>\u00a0(tekst: Ma\u0142gorzata Rojkowicz, Mielec 2010),\u00a0Ziemia Mielecka<\/em>\u00a0(tekst: Ma\u0142gorzata Rojkowicz, Mielec 2014),\u00a0Parafia Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy Patronki Miasta Mielca<\/em>\u00a0(tekst: Maryla Kotwica, Mielec 2014),\u00a0Parafia Ducha \u015awi\u0119tego Mielecki Wieczernik<\/em>\u00a0(tekst: J\u00f3zef Witek, Mielec 2014) i\u00a0Sanktuarium Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Rodzin Pani Ziemi Mieleckiej<\/em>\u00a0(tekst: Krzysztof Hapta\u015b, Mielec 2017). Jest tak\u017ce jednym z autor\u00f3w fotografii do album\u00f3w:\u00a0BRW Mielec 1996-2006<\/em>\u00a0(Mielec 2006),\u00a0Mielec wczoraj i dzi\u015b W\u0119dr\u00f3wki po mie\u015bcie<\/em>\u00a0(Mielec 2006),\u00a0Od \u0141osia do Black Hawka<\/em>\u00a0(Mielec 2008),\u00a0Statki powietrzne PZL Mielec<\/em>\u00a0(tekst: Andrzej Glass, Mielec 2013),\u00a0<\/em>autorem reprodukcji obraz\u00f3w z mieleckiej Sali Kr\u00f3lewskiej do albumu\u00a0Poczet w\u0142adc\u00f3w Polski<\/em>\u00a0(Warszawa 2012)\u00a0oraz jednym z autor\u00f3w zdj\u0119\u0107 do ksi\u0105\u017cki 30 lat odrodzonego Samorz\u0105du Terytorialnego w Mielcu 1990-2020<\/em>\u00a0(tekst: J\u00f3zef Eugeniusz Witek, Mielec 2020). Jest te\u017c autorem zdj\u0119\u0107 do wielu innych ksi\u0105\u017cek, kilku tysi\u0119cy\u00a0 wzor\u00f3w polskich widok\u00f3wek, magnes\u00f3w pami\u0105tkowych oraz publikacji prasowych i internetowych. Specjalizuje si\u0119 w fotoreporta\u017cu, fotografii krajoznawczej oraz dokumentacji architektury sakralnej. Jako akredytowany fotoreporter fotografowa\u0142 m.in. trzech papie\u017cy: \u015bw. Jana Paw\u0142a II, Benedykta XVI i Franciszka w czasie Ich pielgrzymek do Polski i uroczysto\u015bci w Watykanie. Udost\u0119pnia swoj\u0105 dokumentacj\u0119 fotograficzn\u0105 do materia\u0142u ilustracyjnego niniejszej\u00a0Encyklopedii miasta Mielca.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"\u201eGRATIS\u201d<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny o najd\u0142u\u017cszym w Mielcu sta\u017cu artystycznym. Powsta\u0142 w pa\u017adzierniku 1978 r. z inicjatywy perkusisty Wies\u0142awa Och\u0119duszki i gitarzysty Andrzeja Drewsa, kt\u00f3ry zosta\u0142 jego kierownikiem i liderem. W pierwszym okresie dzia\u0142alno\u015bci trzon zespo\u0142u stanowili: A. Drews (gitara prowadz\u0105ca, \u015bpiew), Wies\u0142aw Och\u0119duszko (perkusja) i Jerzy Pyzikiewicz (gitara basowa), a nieco p\u00f3\u017aniej do zespo\u0142u do\u0142\u0105czy\u0142 Henryk Pyzikiewicz (gitara rytmiczna, \u015bpiew). Zesp\u00f3\u0142 trafi\u0142 pod opiek\u0119 Gminnego O\u015brodka Kultury w Wojs\u0142awiu, kt\u00f3ry udost\u0119pni\u0142 sal\u0119 do pr\u00f3b oraz cz\u0119\u015b\u0107 sprz\u0119tu. Po kilku pr\u00f3bach do zespo\u0142u do\u0142\u0105czy\u0142 Robert \u015awi\u0105tek (instrumenty klawiszowe). Pocz\u0105tkowo zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 na imprezach okoliczno\u015bciowych organizowanych przez GOK Wojs\u0142aw, a poniewa\u017c wyst\u0119powa\u0142 nieodp\u0142atnie, nazwa\u0142 si\u0119 „Gratis”. Repertuar zespo\u0142u opiera\u0142 si\u0119 na muzyce popularnej, ale si\u0119gano r\u00f3wnie\u017c po utwory z innych gatunk\u00f3w muzyki oraz komponowano w\u0142asne utwory (A. Drews i R. \u015awi\u0105tek do s\u0142\u00f3w A. Ciacha i A. Drewsa). Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 zar\u00f3wno na festiwalach i przegl\u0105dach, jak i na weselach, zabawach, studi\u00f3wkach, festynach i innych imprezach okoliczno\u015bciowych. Wi\u0119kszymi sukcesami artystycznymi by\u0142y: 1. miejsce w Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych Przedsi\u0119biorstw Technicznej Obs\u0142ugi Rolnictwa (\u0141a\u0144cut, 1979), 3. miejsce w Wojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych \u201eARTAMA\u201d (Rzesz\u00f3w, 1979), 2. miejsce w Przegl\u0105dzie \u201eZ\u0142oty S\u0119k\u201d (Mielec, 1982), 1. miejsce w \u201eGie\u0142dzie Piosenki\u201d (Rzesz\u00f3w, 1983), 3. miejsce w Przegl\u0105dzie \u201eZ\u0142oty S\u0119k\u201d (Mielec, 1985). W p\u00f3\u017aniejszych latach \u201eGratis\u201d nie uczestniczy\u0142 w rywalizacji artystycznej i skupi\u0142 si\u0119 na imprezach tanecznych. Wielokrotnie czyni\u0142 to nieodp\u0142atnie, zw\u0142aszcza na imprezach dla dzieci i os\u00f3b starszych. Nast\u0119powa\u0142y te\u017c zmiany muzyk\u00f3w.\u00a0 Okresowo w zespole wyst\u0119powali: Janusz Setlak, Jerzy P\u0142aza, Marek Gancarz, Jacek Polak i Tomasz Dzie\u0144. (Na zdj\u0119ciu: od lewej u g\u00f3ry: Robert \u015awi\u0105tek (inst. klawiszowe), Wies\u0142aw Och\u0119duszko (perkusja), Jerzy Pyzikiewicz (gitarta basowa); na dole: Henryk Pyzikiewicz (gitara rytmiczna, wokal), Andrzej nDrews (gitara solowa, wokal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRAU RACHELA<\/strong>, mieszkanka Mielca narodowo\u015bci \u017cydowskiej. Za\u0142o\u017cy\u0142a w 1910 r. pierwsz\u0105 w Mielcu ksi\u0119garni\u0119 \u017cydowsk\u0105, a w 1930 r. pierwsz\u0105 drukarni\u0119 \u017cydowsk\u0105. Siedzib\u0105 tych firm by\u0142a kamienica w p\u00f3\u0142nocnej pierzei Rynku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRAWERSTWO (RYTOWNICTWO)<\/strong>, jedno z najstarszych rzemios\u0142 artystycznych. Polega na wykonywaniu rysunk\u00f3w wkl\u0119s\u0142ych lub wypuk\u0142ych w r\u00f3\u017cnych materia\u0142ach (np. metalach, drewnie, szkle, kamieniach i tworzywach) za pomoc\u0105 rylc\u00f3w, frez\u00f3w, obr\u00f3bki elektroiskrowej i ultrad\u017awi\u0119kowej, \u015brodk\u00f3w chemicznych oraz z u\u017cyciem technologii komputerowych. W prostej postaci znane by\u0142o ju\u017c w okresie paleolitu i staro\u017cytno\u015bci. W XVIII w., ze wzgl\u0119du na coraz cz\u0119stsze zam\u00f3wienia i coraz bardziej precyzyjne wyroby oraz specjalistyczny i skomplikowany proces ich wykonywania, wyodr\u0119bni\u0142o si\u0119 jako oddzielna ga\u0142\u0105\u017a rzemios\u0142a. Powstanie profesjonalnego grawerstwa w Mielcu nale\u017cy wi\u0105za\u0107 z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 grupy grawer\u00f3w zatrudnionych we Wzorcarni na Wydziale Narz\u0119dziowym (W-03) WSK, m.in. Franciszkiem \u015amigielskim, Siwcem, Tadeuszem Rachwa\u0142em, J\u00f3zefem Roznerem, Alfredem Bielcem, Janem Madejczykem, Andrzejem Witkiem, Wojciechem Nowi\u0144skim, J\u00f3zefem Kardysiem, Markiem Kani\u0105 i Jerzym Chwiejem. Ju\u017c w latach 70. szczeg\u00f3lnie wysoki poziom artystyczny osi\u0105gn\u0119li Alfred Bielec i Jan Madejczyk \u2013 wsp\u00f3\u0142autorzy i wykonawcy medali, odznak i innych prac grawerskich zamawianych na uroczysto\u015bci, imprezy i zawody sportowe oraz z okazji wielkich wydarze\u0144. Renom\u0119 w \u015brodowisku uzyskali tak\u017ce J\u00f3zef Kardy\u015b, Marek Kania, Jerzy Chwiej, Wojciech Nowi\u0144ski i Bartosz Madejczyk. Wszyscy wymienieni za\u0142o\u017cyli w Mielcu w\u0142asne zak\u0142ady grawerskie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRAWERSTWO \u2013 JAN MADEJCZYK<\/strong>, firma za\u0142o\u017cona w 1990 r. przez Jana Madejczyka \u2013 d\u0142ugoletniego pracownika WSK Mielec i do\u015bwiadczonego grawera. Pierwsza jej siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 w willi Rymanowskich przy ul. S. S\u0119kowskiego 7, a w 2005 r. przeniesiono j\u0105 do nowo wybudowanego w\u0142asnego budynku przy ul. J. Korczaka 49B. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci firma specjalizuje si\u0119 w grawerowaniu r\u0119cznym, na maszynach konwencjonalnych oraz z zastosowaniem komputerowego systemu projektowania i wspomagania produkcji (CAD\/CAM). Zakres dzia\u0142alno\u015bci obejmuje produkcj\u0119 medali pami\u0105tkowych, znaczk\u00f3w okoliczno\u015bciowych, statuetek i trofe\u00f3w sportowych, szyld\u00f3w i tabliczek opisowych. Wykonywane s\u0105 tak\u017ce inne us\u0142ugi, m.in. grawerowanie form wtryskowych, rozdmuchowych i oponiarskich, grawerowanie stempli i t\u0142ocznik\u00f3w dla przemys\u0142u motoryzacyjnego, wykonywanie czcionek koduj\u0105cych dla przemys\u0142u farmaceutycznego oraz grawerowanie matryc i piecz\u0119ci okoliczno\u015bciowych. W ponad dwudziestoletniej dzia\u0142alno\u015bci wsp\u00f3\u0142pracowano z takimi firmami jak m.in. Goodyear Company, Kirchhoff, Lear Corporation i Wentworth Tech. Wa\u017cniejsze prace grawerskie: *tablice upami\u0119tniaj\u0105ce: katastrof\u0119 lotnicz\u0105 pod Smole\u0144skiem 10 IV 2010 r., bohater\u00f3w Ziemi Brzosteckiej w czasie II wojny \u015bwiatowej; * tablice: st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w ZSO nr 1 w Mielcu, por. Zbigniewa Matuli w Radomy\u015blu Wielkim, Janusza Meissnera w Bibliotece RCK w Mielcu; *metaloplastyka w Domu Kultury w Genk (Belgia) i na elewacji budynku szkolnego w Chorzelowie; *medale: \u201e40-lecie WSK Mielec\u201d, \u201e100-lecie lotnictwa \u015bwiatowego\u201d, \u201eLot M. Hermaszewskiego w kosmos\u201d, \u201e70-lecie Wy\u017cszej Szko\u0142y Oficerskiej Si\u0142 Powietrznych w Grudzi\u0105dzu i D\u0119blinie\u201d, \u201e70-lecie PZL Ok\u0119cie\u201d, \u201e75-lecie III LO im. C.K. Norwida w Rzeszowie\u201d, \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d, \u201eWojsko Polskie w S\u0142u\u017cbie Pokoju \u2013 Syria 89\u201d, \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d, \u201eZ\u0142oty Jubileusz WSK PZL-Mielec\u201d, \u201eSercem Mielczanin\u201d, \u201eZas\u0142u\u017cony dla Miasta i Gminy Radomy\u015bl Wielki\u201d, \u201e900 lat Zg\u00f3rska\u201d i medale dla Instytutu J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego w Nowym Jorku. W 2007 r. syn Jana \u2013 Bartosz Madejczyk wraz ze szwagrem S\u0142awomirem Kopkiem za\u0142o\u017cyli siostrzan\u0105 firm\u0119 Grawerstwo S.C., zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 grawerowaniem w technologii laserowej. Obie firmy wykonuj\u0105 prace dla zleceniodawc\u00f3w z kraju i zagranicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRAZDA TOMASZ,<\/strong> urodzony 11 I 1981 r. w Nowej D\u0119bie, syn Ryszarda i Zofii z domu Bro\u017cyna. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Budowlanych im. gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tarnobrzegu z matur\u0105 w 2001 r. Do Policji wst\u0105pi\u0142 w 2002 r. Po przeszkoleniu s\u0142u\u017cy\u0142 w Oddzia\u0142ach Prewencji Komendy Sto\u0142ecznej Policji w Warszawie (do 2005 r.), Oddziale Prewencji Komendy Wojew\u00f3dzkiej Policji w Bia\u0142ymstoku (do 2006 r.) i Komendzie Miejskiej Policji w Tarnobrzegu (pion prewencji \u2013 do 2007 r., Wydzia\u0142 Kryminalny \u2013 do 2016 r., zwalczanie przest\u0119pczo\u015bci narkotykowej i pseudokibic\u00f3w).\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 i uko\u0144czy\u0142: Pa\u0144stwow\u0105 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 im. prof. Stanis\u0142awa Tarnowskiego w Tarnobrzegu \u2013 specjalno\u015b\u0107: resocjalizacja (2009 r., licencjat), Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Policji w Szczytnie \u2013 Wydzia\u0142 Bezpiecze\u0144stwa Wewn\u0119trznego (2011 r., magister). W 2012 r. otrzyma\u0142 I stopie\u0144 oficerski. W 2016 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 naczelnika Wydzia\u0142u Prewencji\u00a0 KM Policji w Tarnobrzegu i nadzorowa\u0142 pion prewencji. W lipcu 2019 r. powo\u0142ano go na stanowisko zast\u0119pcy komendanta miejskiego Policji w Tarnobrzegu, a w maju 2020 r. na stanowisko I zast\u0119pcy komendanta miejskiego Policji w Tarnobrzegu. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 kilka kierunk\u00f3w na studiach podyplomowych w Wy\u017cszej Szkole Policji w Szczytnie, m.in. na Wydziale Bezpiecze\u0144stwa Wewn\u0119trznego z zakresu problematyki przest\u0119pczo\u015bci zorganizowanej i terroryzmu (2013 r.), na Wydziale Policyjnych Nauk Stosowanych w zakresie zarz\u0105dzania jednostk\u0105 organizacyjn\u0105 w administracji publicznej (2018 r.) oraz na Wydziale Bezpiecze\u0144stwa i Nauk Prawnych w zakresie zarz\u0105dzania kryzysowego (2021 r.). Ponadto uczestniczy\u0142 w wielu kursach specjalistycznych i szkoleniach zawodowych. W styczniu 2022 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko komendanta powiatowego Policji w Mielcu, w stopniu podinspektora. Pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 15 XI 2024 r.\u00a0 Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cnego rodzaju inicjatywy spo\u0142eczne. Jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi, cz\u0142onkiem i zarejestrowanym dawc\u0105 szpiku Fundacji DKMS zajmuj\u0105cej si\u0119 walk\u0105 z nowotworami krwi oraz cz\u0142onkiem Regionu IPA (International Police Association) Sekcja Polska, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Gminnej Akademii Sportu w Baranowie Sandomierskim, cz\u0142onkiem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eNadwi\u015bla\u0144skie\u201d w Tarnobrzegu\u00a0 oraz lektorem i cz\u0142onkiem komisji szkoleniowej Zarz\u0105du Okr\u0119gowego PZ\u0141 w Tarnobrzegu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GR\u0104DZIEL J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 24 X 1892 r. w Kliszowie. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu (1914 r.). Matur\u0119 zda\u0142 jednak w Nowym S\u0105czu w czasie pe\u0142nienia s\u0142u\u017cby wojskowej. Prawdopodobnie uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych 1914- 1918. Po zako\u0144czeniu wojny studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i w 1922 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikary pracowa\u0142 w \u0141\u0105cku, Jazowsku, Pil\u017anie, Chomranicach (administrator), Radomy\u015blu Wielkim i Przec\u0142awiu (administrator). W 1931 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Rudzie i p\u00f3\u017aniej w S\u0119kowej, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 administratora w Podolu. Zmar\u0142 14 IV 1949 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu w Gaw\u0142uszowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRDE\u0143 GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 5 VII 1963 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Krystyny z domu Bana\u015b. W Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 siatkarzem. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, a po maturze uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie i kwalifikacje fizykoterapeuty-specjalisty odnowy biologicznej. W latach 80. pracowa\u0142 z zespo\u0142em siatk\u00f3wki kobiet \u201eStali\u201d Mielec. Uzyska\u0142 tak\u017ce licencj\u0119 prezentera dyskotekowego wydan\u0105 przez Ministerstwo Kultury i Sztuki. Prowadzi\u0142 dyskoteki w Mielcu. W 1990 r. wyjecha\u0142 do USA i zamieszka\u0142 w Chicago. Od wrze\u015bnia tego roku pracowa\u0142 jako disk-jockey w klubach: \u201ePolonez\u201d, \u201eCapitol\u201d, \u201eCardinal\u201d, Made in Poland\u201d i \u201eJedynka\u201d, wykorzystuj\u0105c w\u0142asn\u0105, bogat\u0105 i wci\u0105\u017c uzupe\u0142nian\u0105, fonotek\u0119. Przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 prowadzenia w radiu WPNA w Chicago audycji o europejskiej muzyce rozrywkowej i wprowadzi\u0142 sw\u00f3j sta\u0142y program \u201eNocne muzykowanie\u201d, kt\u00f3ry spotka\u0142 si\u0119 z du\u017cym zainteresowaniem s\u0142uchaczy (g\u0142\u00f3wnie Polak\u00f3w). Za\u0142o\u017cy\u0142 sklep fonograficzny \u201eEuro CD Conention\u201d w Chicago, a nast\u0119pnie rozpocz\u0105\u0142 wydawanie p\u0142yt kompaktowych, preferuj\u0105c wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 artyst\u00f3w polonijnych i z Polski (m.in. \u201eBia\u0142o-Czerwoni\u201d, \u201ePisz\u0119 pami\u0119tnik artysty\u201d w wykonaniu Stana Borysa i innych wokalist\u00f3w, \u201eWitajcie w USA\u201d). W\u015br\u00f3d wydanych p\u0142yt kompaktowych znalaz\u0142y si\u0119 te\u017c \u201eKol\u0119dy Polskie\u201d w wykonaniu Ch\u00f3ru M\u0119skiego \u201eMelodia\u201d z Mielca. Nagrania dokonane w studiach niemal z regu\u0142y sam przygotowuje do wydania na p\u0142ytach. Nieprzeci\u0119tne osi\u0105gni\u0119cia sprawi\u0142y, \u017ce powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora muzycznego stacji telewizyjnej TELERADIO POLSKA TV CHICAGO. 12-13 VIII 2006 r. w 15. edycji Spotka\u0144 Mikrosamochod\u00f3w z USA i Kanady w Crystal Lake k. Chicago przygotowany przez niego egzemplarz Mikrusa zaj\u0105\u0142 I miejsce w najbardziej presti\u017cowej kategorii mikrosamochod\u00f3w i II miejsce w kategorii najbardziej unikalnych samochod\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GREGORCZYK JERZY MARIAN<\/strong>, urodzony 24 VII 1953 r. w Mielcu, syn Stefana i Zofii z domu Nosal. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matura w 1973 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do ZHP, posiada\u0142 stopie\u0144 przewodnika. Po maturze przez rok pracowa\u0142 w WSK Mielec. Studiowa\u0142 na Wydziale Metalurgicznym Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej (specjalno\u015b\u0107: ku\u017anictwo) i w 1979 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1979-1982 pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych Nr 1 w Mielcu jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych. W 1982 r. zrezygnowa\u0142 z pracy nauczycielskiej i otworzy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad \u015blusarski przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Wyspecjalizowa\u0142 si\u0119 w produkcji urz\u0105dze\u0144 do wodoci\u0105g\u00f3w i kanalizacji. Jest autorem dw\u00f3ch patent\u00f3w w zakresie urz\u0105dze\u0144 do czyszczenia kanalizacji, dw\u00f3ch wzor\u00f3w zastrze\u017conych i w\u0142asnego znaku towarowego. Wielokrotnie wystawia\u0142 wyroby na Targach Pozna\u0144skich i Mi\u0119dzynarodowych Targach \u201eWOD-KAN\u201d w Bydgoszczy. Na V Mi\u0119dzynarodowych Targach Mieleckich w 1997 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eNajlepszego Produktu Regionalnego\u201d za \u201eUrz\u0105dzenia i dysze wysokoci\u015bnieniowe\u201d. Produkuje na rynek krajowy i na eksport (Niemcy, Belgia, Francja, Czechy). W latach 1990-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowej\u201d w Mielcu. W 2013 r. jego Zak\u0142ad Metalowy zosta\u0142 Laureatem Konkursu \u201eInnowator Podkarpacia\u201d w kategorii \u201eMikro Przedsi\u0119biorstwo\u201d za dysz\u0119 frezuj\u0105c\u0105 DF 500-800do du\u017cych \u015brednic kana\u0142u.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GREGORCZYK STEFAN<\/strong>, urodzony 20 XII 1925 r. w Dobrucie, pow. radomski, syn Karola i Gertrudy z Kacprzak\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 Obowi\u0105zkow\u0105 w Radomiu oraz pracowa\u0142 w miejscowej fabryce broni. Po wojnie pracowa\u0142 w Cukrowni G\u0142og\u00f3w-Noskowice, Wytw\u00f3rni Pude\u0142ek Tekturowych w Radomiu, Sp\u00f3\u0142dzielni Remontowo-Budowlanej \u201ePiast\u201d w Szczecinie i Hucie im. Lenina w Nowej Hucie. W 1949 r. otrzyma\u0142 \u015bwiadectwo czeladnicze (w specjalno\u015bci \u015blusarstwa maszynowego) w szczeci\u0144skiej Izbie Rzemie\u015blniczej. W 1952 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK. W 1957 r. otrzyma\u0142 dyplom mistrzowski (w specjalno\u015bci \u015blusarstwa i naprawy maszyn) w Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. W 1958 r. otworzy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad \u015blusarski, ale po dw\u00f3ch latach zlikwidowa\u0142 go i powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, a w 1965 r. ponownie otworzy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad \u015blusarsko- mechaniczny i odt\u0105d pomy\u015blnie rozwija\u0142 jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w \u015brodowisku rzemie\u015blniczym. W latach 1968-1979 pe\u0142ni\u0142 funkcje starszego Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu i cz\u0142onka Rady Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej w Mielcu. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do wybudowania Domu Rzemios\u0142a. W 1981 r. wybrano go do Rady Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c aktywnym dzia\u0142aczem Stronnictwa Demokratycznego w Mielcu. Wielokrotnie reprezentowa\u0142 \u015brodowisko rzemie\u015blnicze jako radny Powiatowej Rady Narodowej i Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi, regionalnymi i resortowymi, m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Medalem Jana Kili\u0144skiego i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a Zwi\u0105zku Izb Rzemie\u015blniczych. Obdarzono go godno\u015bci\u0105 Honorowego Starszego Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. Zmar\u0142 23 XI 1993 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GREGSON POLSKA SP Z O.O.<\/strong>, firma wykonuj\u0105ca repliki dawnych samochod\u00f3w sportowych. Za\u0142o\u017cy\u0142 j\u0105 w 2006 r. John Andrew Gregson. Od 1 XI 2007 r. prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Mielcu. Zajmuje lewe skrzyd\u0142o budynku Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR przy ul. Wojska Polskiego 9. Odbiorcami pojazd\u00f3w s\u0105 mi\u0142o\u015bnicy dawnej motoryzacji w kraju i za granic\u0105. Firm\u0105 kieruje Robert John Gregson \u2013 syn za\u0142o\u017cyciela.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GREISS BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1884 r. w Przemy\u015blanach. Absolwent c.k. Gimnazjum w Z\u0142oczowie, egzaminy maturalne zdawa\u0142 w 1906 r. w Tarnopolu i tam rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105. P\u00f3\u017aniej uczy\u0142 w Stryju, a w 1911 r., po zatargu z grup\u0105 miejscowych nacjonalist\u00f3w, zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko kierownika szko\u0142y w Rz\u0119dzianowiach ko\u0142o Mielca. Tam m.in. zainicjowa\u0142 budow\u0119 domu ludowego. W marcu 1916 r. obj\u0105\u0142 kierownictwo szko\u0142y w Rzochowie i pracowa\u0142 w niej (razem z \u017con\u0105) do 1946 r. Przejawia\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i w znacz\u0105cy spos\u00f3b przyczyni\u0142 si\u0119 do o\u017cywienia \u017cycia spo\u0142ecznego i gospodarczego Rzochowa w okresie mi\u0119dzywojennym. By\u0142 inicjatorem utworzenia w szkole k\u00f3\u0142ka o\u015bwiatowego, zespo\u0142u teatralnego, biblioteki i czytelni. Doprowadzi\u0142 do wybudowania nowego wielofunkcyjnego domu ludowego i remizy stra\u017cackiej oraz powstania orkiestry stra\u017cackiej. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem k\u00f3\u0142ka rolniczego i sp\u00f3\u0142dzielni jajczarskiej. Wp\u0142yn\u0105\u0142 na podj\u0119cie przez miejscowy samorz\u0105d budowy drogi i mostu oraz zak\u0142adanie przez mieszka\u0144c\u00f3w kwietnik\u00f3w. Propagowa\u0142 wikliniarstwo i spowodowa\u0142 obsadzenie wiklin\u0105 teren\u00f3w nad Wis\u0142ok\u0105. Nale\u017ca\u0142 do Stronnictwa Katolicko-Ludowego i z jego listy zosta\u0142 wybrany do Sejmu w 1922 r. (mandat poselski sprawowa\u0142 do 1927 r.). Sprawowa\u0142 szereg innych funkcji spo\u0142ecznych, tak\u017ce w Mielcu, m.in. okresowo by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eKonsum\u201d i prezesem Towarzystwa K\u00f3\u0142ek Rolniczych. Napisa\u0142\u00a0Wspomnienia<\/em>, kt\u00f3re zosta\u0142y opublikowane w t. 2\u00a0Wiejscy dzia\u0142acze spo\u0142eczni,<\/em>\u00a0wydanym w Warszawie w 1938 r. Od pierwszych miesi\u0119cy okupacji hitlerowskiej by\u0142 bacznie obserwowany przez s\u0142u\u017cby bezpiecze\u0144stwa \u2013 10 XI 1939 r. zosta\u0142 umieszczony przez Niemc\u00f3w na li\u015bcie zak\u0142adnik\u00f3w (jako nr 8), zagro\u017conych \u015bmierci\u0105 w wypadku powtarzania si\u0119 polskich akcji sabota\u017cowych lub zbrojnych. Mimo tego nieustaj\u0105cego zagro\u017cenia prowadzi\u0142 (z \u017con\u0105) tajne nauczanie. Po wojnie zosta\u0142 aresztowany przez UB, ale zwolniono go wobec braku dowod\u00f3w jakiejkolwiek winy. W 1946 r. wyjecha\u0142 do Prokocimia. Zmar\u0142 19 IV 1958 r. w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W uznaniu jego zas\u0142ug dla Rzochowa Rada Miejska w Mielcu uchwa\u0142\u0105 z dnia 22 VI 2018 r. nazwa\u0142a jego imieniem rondo znajduj\u0105ce si\u0119 na terenie osiedla Rzoch\u00f3w w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRELOWSKI JACEK KAZIMIERZ EDMUND<\/strong>, urodzony 1 VIII 1942 r. w \u017babnie, syn Zdzis\u0142awa i Ireny z Rymanowskich (z Mielca). Absolwent Studium Dziennikarskiego Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie (1971 r.). Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Zaoczne Wy\u017csze Studium Zawodowe Realizacji Telewizyjnych Program\u00f3w Dziennikarskich Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Filmowej\u00a0 w \u0141odzi (1975 r.). By\u0142 dziennikarzem Telewizji Polskiej, uznanym re\u017cyserem i scenarzyst\u0105 film\u00f3w dokumentalnych oraz program\u00f3w o tematyce ekologicznej, biograficznej i reklamowej. Najwa\u017cniejsze dokonania: *1983 r. \u2013 \u201eFSO\u201d (film dokumentalny, scenariusz, re\u017cyseria), \u201eR\u00f3\u017cd\u017ckarz\u201d – (film dok., scenariusz, re\u017cyseria), \u201eVIS\u201d (film dok., scenariusz, re\u017cyseria); *1984 r. \u2013 \u201eOpera\u201d (film dok., scenariusz, re\u017cyseria); *1988 r. \u2013 \u201eParki narodowe zagro\u017cone\u201d (film dok., scenariusz, re\u017cyseria);*1993 r. \u2013 \u201eOstoja pana Jana\u201d (film dok., re\u017cyseria). Film \u201eParki narodowe zagro\u017cone\u201d otrzyma\u0142 w 1989 r. Nagrod\u0119 ZOO w \u0141odzi na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Film\u00f3w Przyrodniczych im. W\u0142odzimierza Puchalskiego w \u0141odzi, a filmowi \u201eOstoja pana Jana\u201d przyznano w 1994 r. Grand Prix na Og\u00f3lnopolskim i Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Film\u00f3w Ekologicznych im. Macieja \u0141ukowskiego \u201eEkofilm\u201d w Nowogardzie. J. Grelowski udziela\u0142 si\u0119 w Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Zmar\u0142 14 IX 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GR\u0118BOSZ ADAM (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 20 X 1825 r. w Przec\u0142awiu, syn Ludwika i Kunegundy z Marci\u0107kiewicz\u00f3w. Absolwent c.k. Gimnazjum w Tarnowie. Tam te\u017c studiowa\u0142 teologi\u0119 i w 1851 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 kolejno w Zawadzie k\/D\u0119bicy, Lisiej G\u00f3rze, Skrzyszowie, Podg\u00f3rskiej Woli i \u017babnie. Od 2 VI 1871 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Rzochowie. Doprowadzi\u0142 do odrestaurowania ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Marka i pomno\u017cenia jego wyposa\u017cenia. Oceniany by\u0142 jako \u201ewzorowy kap\u0142an i gorliwy duszpasterz\u201d. Rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji parafialnych: Arcybractwa Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa, Bractwa R\u00f3\u017ca\u0144ca, III Zakonu \u015bw. Franciszka i Apostolstwa Modlitwy. Zmar\u0142 6 II 1917 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GR\u0118BOSZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 6 XI 1933 r. w Przec\u0142awiu, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Karoliny z Magleckich. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Wa\u0142brzychu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1952 r. w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w \u015awidnicy. W latach 1954-1955 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1956 r. do 1975 r. pracowa\u0142 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nowej Rudzie, w tym od 1971 r. jako kierownik Wydzia\u0142u Handlu. Po reorganizacji podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa i likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Urz\u0119du Miejskiego w Nowej Rudzie na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Handlu i Us\u0142ug. W 1979 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, zamieszka\u0142 w Mielcu i zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu, pocz\u0105tkowo na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Komunikacji, a po kilku miesi\u0105cach \u2013 kierownika Wydzia\u0142u Handlu i Us\u0142ug. Prac\u0105 Wydzia\u0142u kierowa\u0142 w niezwykle trudnym dla handlu i us\u0142ug okresie (zapa\u015b\u0107 gospodarcza, inflacja, reglamentacja wielu towar\u00f3w) do 1990 r. W nast\u0119pstwie zmian organizacyjnych Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i likwidacji Wydzia\u0142u Handlu i Us\u0142ug w listopadzie 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 sporo czasu przeznacza\u0142 na prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Spo\u0142ecznego Komitetu Przeciwalkoholowego w Mielcu, przewodnicz\u0105cym Komitet\u00f3w Rodzicielskich w Szkole Podstawowej Nr 1 w Nowej Rudzie i w Szkole Podstawowej Nr 1 w Mielcu oraz zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Komitetu Rodzicielskiego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu. Udziela\u0142 pomocy organizacyjnej FKS \u201eStal\u201d Mielec i innym organizacjom spo\u0142ecznym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d. Zmar\u0142 25 IX 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Przec\u0142awiu.<\/p>\r\n

GRISZYN MARIA,<\/strong> urodzona 12 XII 1922 r. w B\u00f3brce, c\u00f3rka Romana i Julii z domu Salewicz. Na pocz\u0105tku II wojny \u015bwiatowej wywieziona w g\u0142\u0105b ZSRR. W maju 1943 r. zg\u0142osi\u0142a si\u0119 do tworzonej w Siedlcach nad Ok\u0105 1. Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Ko\u015bciuszki i zosta\u0142a przydzielona do 1 kompanii fizylier\u00f3w 1 batalionu im. Emilii Plater. Bra\u0142a udzia\u0142 w bitwach pod Lenino, Smole\u0144skiem, \u017bytomierzem, Lublinem i o Warszaw\u0119, gdzie zosta\u0142a ranna. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142a do jednostki i uczestniczy\u0142a w walkach o Wa\u0142 Pomorski, Ko\u0142obrzeg i Berlin. Po wojnie zamieszka\u0142a i pracowa\u0142a we Wroc\u0142awiu. W 1954 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca, a w 1962 r. zosta\u0142a zatrudniona w WSK\u00a0 na stanowisku maszynisty offsetowego. W 1978 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119 jako pierwsza kobieta w WSK, kt\u00f3ra skorzysta\u0142a z uprawnie\u0144 kombatanckich (m.in. 5 lat wcze\u015bniej na emerytur\u0119).\u00a0 Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142a za\u0142o\u017cycielk\u0105 ko\u0142a TPPR na swoim wydziale, uczestniczy\u0142a w dzia\u0142alno\u015bci Oddzia\u0142u ZBoWiD w Mielcu. Zosta\u0142a odznaczona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem za Warszaw\u0119, Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem za udzia\u0142 w walkach o Berlin. Zmar\u0142a 18 VI 1996 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRO-BUD<\/strong>, prywatna firma budowlano-instalacyjna dzia\u0142aj\u0105ca w Mielcu od maja 1994 r. Za\u0142o\u017cy\u0142 j\u0105 Zygmunt Groele i jest nadal jej w\u0142a\u015bcicielem. Pierwsza siedziba firmy znajdowa\u0142a si\u0119 w budynku przy ul. Drzewieckiego. P\u00f3\u017aniej funkcjonowa\u0142a przy ul. Rac\u0142awickiej i ul. Sandomierskiej. Od 2000 r. posiada w\u0142asny lokal przy ul. Wolno\u015bci, obok Hali Targowej. Podstawowym profilem us\u0142ug jest wykonawstwo instalacji centralnego ogrzewania i kot\u0142owni, instalacji gazowych i wodnych. W ci\u0105gu blisko 20 lat pracy wykonano instalacje w wielu plac\u00f3wkach o\u015bwiatowych i opieku\u0144czych (w tym w ponad 50 szko\u0142ach), urz\u0119dach i instytucjach (np. KP PSP w Mielcu, D\u0119bicy i Ropczycach), licznych obiektach sakralnych oraz firmach przemys\u0142owych, handlowych i us\u0142ugowych, takich jak m.in. Polskie Zak\u0142ady Lotnicze, EADS \u2013 ZUA, Multi Media, Spiroflex i Dom Handlowy \u201eIkar\u201d w Mielcu, Huta Stalowa Wola i Galeria \u201eMillenium\u201d w Rzeszowie. Realizowano te\u017c zam\u00f3wienia w Warszawie, Krakowie, Tarnowie, Lublinie, Janowie Lubelskim, Tarnobrzegu i Sandomierzu. Ponadto wykonano us\u0142ugi dla ponad tysi\u0105ca klient\u00f3w indywidualnych. R\u00f3wnocze\u015bnie od pocz\u0105tku firmy prowadzono dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlow\u0105 urz\u0105dzeniami do instalacji (m.in. firm: Vaillant, Buderus, Junkers, Viessmann, De Dietrich) oraz artyku\u0142ami instalacyjnymi. Od 1995 r. posiada autoryzowany serwis, a od 1998 r. prowadzi nauk\u0119 zawodu. Spo\u015br\u00f3d ponad 40 uczni\u00f3w wielu za\u0142o\u017cy\u0142o w\u0142asne firmy lub obj\u0119\u0142o funkcje w handlu. W ostatnich latach Gro-Bud realizuje inwestycje z zastosowaniem nowych technologii, np. w 2013 r. w ramach modernizacji instalacji centralnego ogrzewania w Gimnazjum Publicznym w Radomy\u015blu Wielkim zamontowa\u0142 kolektory s\u0142oneczne, kot\u0142y kondensacyjne i agregat koogeneracyjny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GROCHOWSKI RYSZARD<\/strong>, urodzony 12 XI 1948 r. w Olsztynie. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Wydziale Budowy Maszyn i Okr\u0119t\u00f3w Politechniki Szczeci\u0144skiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po studiach pracowa\u0142 w zak\u0142adach zbrojeniowych. W latach 1992-1995, po wygraniu konkursu, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du Huty Stalowa Wola. Po z\u0142o\u017ceniu rezygnacji z tej funkcji w 1995 r. zosta\u0142 powo\u0142any przez ministra przemys\u0142u i handlu na stanowisko przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A. i obejmowa\u0142 je do pa\u017adziernika 1997 r. W latach 1996-1997 przewodniczy\u0142 te\u017c Radzie Nadzorczej ZTS ERG Bieru\u0144. By\u0142 tak\u017ce doradc\u0105 w centrali Banku PEKAO S.A. 12 III 1998 r. wybrany zosta\u0142 prezesem zarz\u0105du WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A. i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 31 V 1999 r. Wtedy to, na wniosek Zarz\u0105du WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A., S\u0105d Gospodarczy w Rzeszowie og\u0142osi\u0142 upad\u0142o\u015b\u0107 sp\u00f3\u0142ki matki WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRODZKI JAN<\/strong>, urodzony w 1906 r. w Starosielcach ko\u0142o Bia\u0142egostoku, syn Andrzeja. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej w Bia\u0142ymstoku? odby\u0142 studia z zakresu budowy dr\u00f3g i most\u00f3w, i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Kierowa\u0142 m.in. budow\u0105 mostu na rzece Supra\u015bl w okolicy Bia\u0142egostoku \u2013 podczas uroczysto\u015bci oddania tego mostu do u\u017cytku skoczy\u0142 z niego do rzeki. Na pocz\u0105tku lat 30., w zwi\u0105zku z kryzysem gospodarczym, zg\u0142osi\u0142 akces do s\u0142u\u017cby w Korpusie Ochrony Pogranicza i jako podoficer zosta\u0142 skierowany do batalionu \u201eOrany\u201d w pu\u0142ku KOP \u201eWilno\u201d. W czasie najazdu Niemiec hitlerowskich i ZSRR na Polsk\u0119 bra\u0142 udzia\u0142 z batalionem \u201eOrany\u201d w przygotowywanej obronie Wilna (w pobli\u017cu cmentarza na Rossie) przed atakiem wojsk radzieckich w dniach 17-18 IX 1939 r. Pod naporem przewa\u017caj\u0105cych si\u0142 wroga 18 IX batalion \u201eOrany\u201d wycofa\u0142 si\u0119 z Wilna, a nast\u0119pnie 21 IX pod Oranami (wraz z innymi polskimi oddzia\u0142ami pod dow\u00f3dztwem p\u0142k. K. Rybickiego) walczy\u0142 z piechot\u0105 i czo\u0142gami radzieckimi. 22 IX, po przebiciu si\u0119 przez radzieckie okr\u0105\u017cenie, zgrupowanie p\u0142k. Rybickiego przekroczy\u0142o granic\u0119 litewsk\u0105. Nieznane s\u0105 okoliczno\u015bci, w jakich Jan Grodzki dosta\u0142 si\u0119 do niewoli radzieckiej i nast\u0119pnie do obozu w Ostaszkowie. W maju 1940 r. znalaz\u0142 si\u0119 w transporcie do Tweru (numer listy 58\/4) i tam zosta\u0142 rozstrzelany. Pogrzebany w Miednoje. Jego nazwisko jest umieszczone pod numerem 8432 na Tablicy z List\u0105 Polskich Oficer\u00f3w i Policjant\u00f3w Zamordowanych w Katyniu, Miednoje i Charkowie oraz Obywateli RP z tzw. Ukrai\u0144skiej Listy Katy\u0144skiej w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Mieszkaj\u0105ca w Mielcu rodzina Jana Grodzkiego urz\u0105dzi\u0142a mu symboliczny gr\u00f3b na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROELE EDWARD<\/strong>, urodzony 2 XI 1885 r. w P\u0142awie, pow. mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Spring. Uko\u0144czy\u0142 c.k. Gimnazjum w Tarnowie, a p\u00f3\u017aniej Seminarium Nauczycielskie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w szkole ludowej w Przec\u0142awiu. W 1912 r. zawar\u0142 zwi\u0105zek ma\u0142\u017ce\u0144ski z Waleri\u0105 Szalay, nauczycielk\u0105 tej\u017ce szko\u0142y, znan\u0105 ju\u017c w\u00f3wczas pisark\u0105. W latach 1914-1918 uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako pisarz w 40 pu\u0142ku piechoty austriackiej. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Przec\u0142awiu. W 1919 r. wyjecha\u0142 z \u017con\u0105 do Poznania i tam zosta\u0142 zatrudniony w inspektoracie szkolnym jako inspektor na powiaty: Pozna\u0144, \u015arem i \u015aroda. W 1932 r. uczestniczy\u0142 w centralnym kursie inspektor\u00f3w w Warszawie, zapoznaj\u0105cym administracj\u0119 o\u015bwiatow\u0105 z reform\u0105 szkolnictwa. W czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych we wrze\u015bniu 1939 r. sp\u0142on\u0105\u0142 dom Groel\u00f3w, tote\u017c w listopadzie tego roku powr\u00f3cili w rodzinne strony i zamieszkali w Mielcu. Prawdopodobnie niemieckie nazwisko i dobra znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka niemieckiego zadecydowa\u0142y, \u017ce niemieckie w\u0142adze okupacyjne zaproponowa\u0142y mu stanowisko schulinspektora (inspektora szkolnego) przy landkomisarzu w Mielcu. Propozycj\u0119 t\u0119 przyj\u0105\u0142 po d\u0142u\u017cszej rozterce i namowach innych mieleckich nauczycieli. Wype\u0142nia\u0142 obowi\u0105zki kompetentnie i na poz\u00f3r lojalnie wobec Niemc\u00f3w, ale w rzeczywisto\u015bci wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu i nauczycielami prowadz\u0105cymi tajne nauczanie, np. ostrzega\u0142 ich przed aresztowaniami. Niestety, w 1943 r. gestapo znalaz\u0142o \u015blady tej dzia\u0142alno\u015bci i po rewizji aresztowa\u0142o go w D\u0119bicy. Wywieziony do obozu w Buchenwaldzie i tam zamordowany 5 I 1944 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROELE KAROL KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 29 VIII 1925 r. w Brodach (aktualnie Ukraina), syn J\u00f3zefa i Katarzyny z Szuma\u0144skich. W okresie od sierpnia 1941 do grudnia 1942 r. pracowa\u0142 (w ramach przymusowego obozu pracy) na linii kolejowej R\u00f3wne-Dubno-Zdo\u0142bun\u00f3w. W styczniu 1943 r przedosta\u0142 si\u0119 do P\u0142awa, rodzinnej miejscowo\u015bci ojca, gdzie przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci partyzanckiej BCh pod ps. \u201e\u017bywy\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach bojowych na terenie ziemi mieleckiej i uczestniczy\u0142 w Akcji \u201eBurza\u201d w 1944 r. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum w Mielcu, a w latach 1948-1950 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Artylerii w Szczecinie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 w PZU w Mielcu od kwietnia 1950 r., najpierw jako referent, a nast\u0119pnie kierownik wydzia\u0142u. W latach 1955-1958 uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Ekonomiczn\u0105 Ubezpieczeniow\u0105 w Radomiu, a p\u00f3\u017aniej uzupe\u0142nia\u0142 specjalistyczn\u0105 wiedz\u0119 na kursach zawodowych z dziedziny ubezpiecze\u0144. W 1960 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora PZU w Mielcu, a w 1969 r. zosta\u0142 dyrektorem tej instytucji. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 z dniem 1 I 1987 r., ale jeszcze do 1991 r. pracowa\u0142 w wymiarze po\u0142owy etatu. W okresie kierowania mieleck\u0105 instytucj\u0105 ubezpieczeniow\u0105 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do polepszenia stanu bezpiecze\u0144stwa przeciwpo\u017carowego na terenie powiatu mieleckiego poprzez finansowe wspieranie akcji wymiany s\u0142omianych pokry\u0107 dach\u00f3w na dach\u00f3wk\u0119 lub blach\u0119, a tak\u017ce do skuteczniejszej walki z gru\u017alic\u0105 poprzez wspieranie r\u00f3\u017cnych inicjatyw s\u0142u\u017cby zdrowia. Uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych oraz awansowa\u0142 na kolejne stopnie oficerskie: porucznika (1961), kapitana (1972) i majora (1978). Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in. cz\u0142onka w\u0142adz powiatowych i miejsko-gminnych ZSL, cz\u0142onka komisji Powiatowej Rady Narodowej i Miejskiej Rady Narodowej w latach 60., komendanta kurs\u00f3w kandydat\u00f3w do szk\u00f3\u0142 podoficerskich w latach 60., sekretarza ZP ZOSP w Mielcu w latach 60. i 70., komendanta obrony TOOC w Mielcu (od 1981 r.) i cz\u0142onka Sztabu Wojew\u00f3dzkiego Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy w Rzeszowie. Przez szereg lat dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w OHP w Mielcu. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza LOK. W 1981 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 18 II 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROELE ROBERT JAN<\/strong>, urodzony 8 IX 1967 r. w Mielcu, syn Krzysztofa i Heleny z domu Pi\u0105tek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1987 r. W latach 1987-1995 pracowa\u0142 jako elektromonter i elektronik w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 1995-2000 jako operator przetwarzania system\u00f3w, administrator baz danych i kierownik Dzia\u0142u Obs\u0142ugi Informatycznej WSK PZL Mielec. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Administracyjno-Informatycznym (kierunek: informatyka i ekonometria) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie oraz podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku starszego informatyka. Tak\u017ce w 1999 r. otrzyma\u0142 certyfikat j\u0119zykowy (London Chamber of Commerce and Industry – Practical Business English \u2013 First Level). Ponadto w latach 2000-2001 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Aparatury Wtryskowej \u201ePZL-Mielec\u201d i od 2000 r. w Urz\u0119dzie Gminy w Mielcu, tak\u017ce jako starszy informatyk. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142 (z wyr\u00f3\u017cnieniem) studia na Wydziale Elektrotechniki i Informatyki (kierunek: informatyka, specjalno\u015b\u0107 \u2013 systemy informacyjne) Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W 2007 r. otrzyma\u0142 certyfikat j\u0119zykowy (University of Cambridge \u2013 Preliminary English Test \u2013 Council of Europe Level B1). Uko\u0144czy\u0142 te\u017c studia podyplomowe na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (kierunek: administrowanie sieciami komputerowymi) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie (2013 r.) oraz szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 by\u0142 trenerem na kursach i szkoleniach dla doros\u0142ych z zakresu korzystania z technologii informatycznych oraz certyfikowanym \u201eLatarnikiem Polski Cyfrowej\u201d w Programie Polska Cyfrowa R\u00f3wnych Szans. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Mielcu w 2 kadencjach (2004-2007, 2008-2011) i zosta\u0142 wybrany na kadencj\u0119 2020-2023 oraz \u0142awnika S\u0105du Okr\u0119gowego w Tarnobrzegu w kadencji 2012-2015. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GROELE STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 IV 1913 r. w P\u0142awie, syn Franciszka i Katarzyny z domu Hill. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 (specjalno\u015b\u0107: murarz) w Krzemie\u0144cu na Wo\u0142yniu. Po zdobyciu zawodu powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Wykonywa\u0142 prace murarskie w okolicznych miejscowo\u015bciach i pomaga\u0142 bratu w prowadzeniu gospodarstwa. W latach 1934-1935 s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku, w pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. Pod koniec 1936 r. zosta\u0142 zatrudniony do prac budowlanych przy powstaj\u0105cej na terenie Cyranki k\/Mielca fabryce samolot\u00f3w, a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 w niej prac\u0119 stra\u017cnika. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 uczestniczy\u0142 w eskortowaniu na wsch\u00f3d grupy pracownik\u00f3w fabryki i dotar\u0142 z nimi do Zaleszczyk. Stamt\u0105d po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Schoenangeru. W czasie okupacji nie podpisa\u0142 volkslisty. Ws\u0142awi\u0142 si\u0119 natomiast (wsp\u00f3lnie z dwoma kolegami \u2013 A. Huberem i J. Malczy\u0144skim) z\u0142o\u017ceniem w 1940 r. wie\u0144ca, polskich chor\u0105giewek i kompozycji w kszta\u0142cie krzy\u017ca Virtuti Militari na grobie polskiego \u017co\u0142nierza A. S\u0142abosza. Na skutek doniesienia miejscowych volksdeuch\u00f3w zosta\u0142 aresztowany i po przes\u0142uchaniach w Krakowie wywieziony do obozu w O\u015bwi\u0119cimiu-Brzezince, gdzie otrzyma\u0142 numer 10847. Zamordowano go 7 XI 1941 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GROELE-KARWACKA WALERIA (z domu GROELE)<\/strong>, urodzona 5 II 1914 r. w P\u0142awie, pow. mielecki, c\u00f3rka Antoniego i Julii z domu Madeja. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. E. Plater w Mielcu z matur\u0105 w 1935 r. Od 1936 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka w szkole powszechnej w Sch\u00f6nangerze (Or\u0142\u00f3w), pow. mielecki. W czasie okupacji hitlerowskiej z dniem 15 V 1940 r. zosta\u0142a zwolniona z pracy. Rozpocz\u0119\u0142a w\u00f3wczas tajne nauczanie. W 1941 r. zosta\u0142a przyj\u0119ta do szko\u0142y w Borowej i uczy\u0142a w niej do 1944 r. Ostrze\u017cona o mo\u017cliwym aresztowaniu uciek\u0142a z Borowej i ukrywa\u0142a si\u0119 do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej. W 1947 r. przenios\u0142a si\u0119 do Rawicza i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w tamtejszej szkole powszechnej. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 wiedz\u0105 i umiej\u0119tno\u015bciami pedagogicznymi, tote\u017c powierzono jej funkcj\u0119 metodyka historii na powiat rawicki. W 1974 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 1981 r. zamieszka\u0142a w Poznaniu. Zmar\u0142a 20 VII 1987 r.\u00a0 Pochowana w Poznaniu na cmentarzu Mi\u0142ostowo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROCHOT JERZY<\/strong>, urodzony 19 III 1929 r. w Tarnowie, syn Jakuba i Marii z domu Kras. Pod koniec okupacji hitlerowskiej (1 VII \u2013 1 XII 1944 r.) zosta\u0142 zmuszony, wraz z innymi tarnowianami, do pracy przy budowie przyfrontowych umocnie\u0144 obronnych w okolicach Tarnowa. Absolwent Gimnazjum i Liceum Handlowego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. W tym samym roku podj\u0105\u0142 studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i uko\u0144czy\u0142 je w 1952 r. z tytu\u0142em magistra nauk ekonomicznych. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142; w latach 1949-1950 by\u0142 wychowawc\u0105 w Zak\u0142adzie Wychowawczym im. ks. Siemaszki w Krakowie, a p\u00f3\u017aniej \u2013 referentem w krakowskim Banku Inwestycyjnym, ekonomist\u0105 w Sp\u00f3\u0142dzielni Stra\u017cackiej \u201eKrakus\u201d i kierownikiem sekcji w Zak\u0142adach Mechanicznych \u201eTarn\u00f3w\u201d w Tarnowie (1952-1958). 1 VIII 1958 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK Mielec, a po 3 latach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK i w tym przedsi\u0119biorstwie pracowa\u0142 do 1990 r., z przerw\u0105 w latach 1982-1987. Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, od kierownika sekcji do zast\u0119pcy dyrektora Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego i Zak\u0142adu Silnikowego. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie. W okresie okupacji, wraz z rodzin\u0105, pomaga\u0142 najbardziej potrzebuj\u0105cym: wysiedlonym, wi\u0119zionym w getcie tarnowskim, osobom starszym i chorym. W latach 40. i 50. pe\u0142ni\u0142 funkcje organizacyjne w ZHP, a czasie pracy w Tarnowie i Mielcu dzia\u0142a\u0142 w zwi\u0105zkach zawodowych. Przez kilka kadencji by\u0142 cz\u0142onkiem prezydium Rady Zak\u0142adowej mieleckiej WSK. W latach 1960-1980 sprawowa\u0142 szereg funkcji w mieleckich strukturach Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Polskiego Zwi\u0105zku Szachowego. By\u0142 m.in. wiceprezesem OZSz w Rzeszowie. Szczeg\u00f3lne zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 w organizacji i rozwijaniu ruchu szachowego w Mielcu. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania Klubu Szachowego ZDK Mielec i jednym z czo\u0142owych zawodnik\u00f3w w zespole. Wspierana przeze\u0144 dru\u017cyna awansowa\u0142a do II ligi pa\u0144stwowej, a niekt\u00f3rzy z zawodnik\u00f3w osi\u0105gn\u0119li wysoki poziom sportowy, zdobywali medale Mistrzostw Polski (Zenon Chojnicki) i reprezentowali Polsk\u0119 w rywalizacji mi\u0119dzynarodowej. Sporo publikowa\u0142. By\u0142 m.in. wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017ckowych opracowa\u0144 monograficznych:\u00a030 lat Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Historia \u2013 Dorobek \u2013 Perspektywy 1938-1968<\/em>\u00a0i\u00a0Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec. Historia \u2013 Dorobek \u2013 Perspektywy 1938\u20131978.<\/em>\u00a0Uczestniczy\u0142 w pracach redakcyjnych przy 2 tomie\u00a0Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>, przygotowuj\u0105c (z Witoldem Paj\u0105kiem i Zbigniewem Zio\u0142o) artyku\u0142 Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec (1988). By\u0142 tak\u017ce jednym z inicjator\u00f3w i autor\u00f3w ksi\u0105\u017ckowego opracowania monograficznego\u00a040 lat Aeroklubu Mieleckiego\u00a0<\/em>(Mielec 1986). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami pa\u0144stwowi i resortowymi. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1990 r. W latach 90. wyjecha\u0142 z Mielca. Zmar\u0142 24 XI 2021 r. Pochowany na Starym Cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n

GROCHOWE, <\/strong>miejscowo\u015b\u0107 (2 so\u0142ectwa: Grochowe I i II) we wschodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Tusz\u00f3w Narodowy, przy \u00a0drogach powiatowych nr 1\u00a0139R (Grochowe I – Sarn\u00f3w), nr 1140R (Tusz\u00f3w Narodowy \u2013 Sarn\u00f3w \u2013 Ostrowy Baranowskie) i nr 1\u00a0713R (Grochowe II \u2013 Trze\u015b\u0144 \u2013 Mielec);. Powierzchnia \u2013 ok. 7,6 km2<\/sup>. Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 1023 mieszka\u0144c\u00f3w w 281 gospodarstwach. Podstawowym zaj\u0119ciem grochowian jest rolnictwo, ale wiele os\u00f3b doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu, Tuszowie Narodowym lub innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. Wie\u015b ma zabudow\u0119 rozproszon\u0105, czego potwierdzeniem jest podzia\u0142 na Grochowe I i Grochowe II oraz nazwy cz\u0119\u015bci i przysi\u00f3\u0142k\u00f3w: Anto\u0144ka, Cygany, D\u0119by, Go\u017alin, Koniec, \u0141\u0105cz\u00f3wka, Nowa Wie\u015b i Pszeniczne w Grochowem I oraz Chru\u015bciele, Fraski, Kozik\u00f3wka, Krokusie, Matyse, \u015awiaty, Trele i W\u0119glarka w Grochowem II. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, gazow\u0105 \u00a0i telekomunikacyjn\u0105, a budowana jest kanalizacja. W jej pejza\u017cu wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: budynek Gminnego O\u015brodka Kultury, kaplica, budynek szkolny, obiekty OSP Grochowe I i Grochowe II oraz boisko do pi\u0142ki no\u017cnej LKS Stra\u017cak. Rozwini\u0119t\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-artystyczn\u0105 prowadzi wspomniany GOK, a w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: wymienione wy\u017cej dwie Ochotnicze Stra\u017ce Po\u017carne, dwa Ko\u0142a Gospody\u0144 Wiejskich: Grochowe I \u2013 \u201eKlub Dobrej Wsp\u00f3\u0142pracy\u201d i Grochowe II \u201eGrochowianki\u201d oraz Ludowy Klub Sportowy Stra\u017cak.<\/p>\r\n

Po\u0142o\u017cenie: 500<\/sup>21\u201952\u201dN \u2013 210<\/sup>29\u201940\u201dE. Strefa numeracyjna: 17, kod pocztowy: 39-332<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Nie znamy dok\u0142adnej daty za\u0142o\u017cenia wsi Grochowe (wcze\u015bniej Grochowo) niedaleko od Tuszowa, na terenach kr\u00f3lewszczyzn, ale na pocz\u0105tku XVII w. w protokole lustracyjnym jest ju\u017c wymieniana. Figuruje tak\u017ce w wykazach nale\u017cno\u015bci dla dworu monarszego (zamiast kwoty pieni\u0119\u017cnej dostarcza\u0142a mi\u00f3d). Wymieniana jest tak\u017ce karczma we wsi. Katolicy z Grochowego nale\u017celi do parafii w Chorzelowie. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) polskie kr\u00f3lewszczyzny na ziemi tuszowskiej (w tym Grochowe) znalaz\u0142y si\u0119 pod zaborem austriackim, i zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do d\u00f3br monarszych habsburskich, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Po utworzeniu powiat\u00f3w (1853-1855) opisywane wsie wesz\u0142y w sk\u0142ad powiatu mieleckiego. W pierwszych latach XX w. niekt\u00f3rzy grochowianie udali si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do kraj\u00f3w zachodnich lub do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Od 1902 r. katolikom skr\u00f3ci\u0142a si\u0119 droga do ko\u015bcio\u0142a, bowiem\u00a0 w Tuszowie w przebudowanym spichlerzu zbo\u017cowym urz\u0105dzono ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Matki Bo\u017cej Wspomo\u017cenia Wiernych. Prawdopodobnie w tym czasie zorganizowano tak\u017ce szko\u0142\u0119 1-klasow\u0105, co potwierdzi\u0142 wykaz szk\u00f3\u0142 z 1906 r.\u00a0 W 1907 r. za\u0142o\u017cono Towarzystwo Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Grochowem II i zbudowano szop\u0119 na sprz\u0119t w przysi\u00f3\u0142ku Chru\u015bciele. I wojna \u015bwiatowa (1914-1918) spowodowa\u0142a olbrzymie zniszczenia i straty w ludziach. Szczeg\u00f3lnie tragiczne by\u0142y lata 1914 i 1915, kiedy przez wie\u015b czterokrotnie przesz\u0142y walki frontowe i dwukrotnie gn\u0119bi\u0142a mieszka\u0144c\u00f3w okupacja rosyjska (19 IX \u2013 4 X 1914 r. i 7 XI 1914 r. \u2013 11 V 1915 r.). Ponadto niemal do ko\u0144ca wojny na potrzeby wojska zabierano przymusowo \u017cywno\u015b\u0107, konie i byd\u0142o, a nawet niekt\u00f3re sprz\u0119ty gospodarskie, bez odpowiedniej zap\u0142aty. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) grochowianie naprawili szkody wojenne, ale ich sytuacja ekonomiczna by\u0142a z\u0142a. Od 1921 r. powiat mielecki (w nim Grochowe) zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego. W sprawozdaniu z tego roku spo\u015br\u00f3d 800 mieszka\u0144c\u00f3w Grochowego tylko 154 by\u0142o samowystarczalnych, a 598 ma\u0142orolnych i 48 bezrolnych potrzebowa\u0142o pomocy. Wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a, odrodzi\u0142a si\u0119 OSP w Grochowem II, uczestniczono w r\u00f3\u017cnych formach protest\u00f3w przeciwko z\u0142ej polityce rolnej sanacyjnego rz\u0105du. Po utworzeniu parafii rzymskokatolickiej w Tuszowie Narodowym (10 V 1925 r.) wierni z Grochowego zostali w\u0142\u0105czeni do tej wsp\u00f3lnoty parafialnej. Rok 1934 zapisa\u0142 si\u0119 dwoma wydarzeniami. W ramach reformy administracyjnej Tusz\u00f3w Narodowy zosta\u0142 siedzib\u0105 gminy zbiorowej, a Grochowe wesz\u0142o w jej sk\u0142ad. W lipcu tego roku du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 wojew\u00f3dztwa krakowskiego, w tym tak\u017ce powiatu mieleckiego, zosta\u0142a do\u015bwiadczona wielk\u0105 powodzi\u0105. Zniszczenia materialne by\u0142y ogromne i nawet pomoc rz\u0105dowa w postaci zbo\u017ca za udzia\u0142 w naprawie dr\u00f3g, most\u00f3w i innych obiekt\u00f3w, tylko w niewielkim zakresie pomog\u0142a poszkodowanym powodzianom. Jeszcze wi\u0119kszym nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a II wojna \u015bwiatowa (1939-1945) i okupacja hitlerowska (1939-1944). Niemieccy okupanci wprowadzili niespotykany dot\u0105d terror i bestialstwo, m.in. zamordowano kilka os\u00f3b oraz wiele karano w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b. Mimo zagro\u017cenia drako\u0144skimi represjami cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w Grochowego anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy polskiego ruchu oporu, m.in. niekt\u00f3rzy grochowianie nale\u017celi do formacji partyzanckich (ZWZ-AK, BCh), a inni pomagali partyzantom. W dniu 6 VIII 1944 r. w okolicy Grochowego cofaj\u0105ce si\u0119 oddzia\u0142y niemieckie zosta\u0142y rozbite przez nacieraj\u0105ce oddzia\u0142y radzieckie i oddzia\u0142 AK. Po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej grochowianie odbudowywali wie\u015b i jej \u017cycie spo\u0142eczne. Zbudowano barak szkolny, a w 1952 r. murowany budynek szko\u0142y. Wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSP Grochowe II, a w 1946 r. za\u0142o\u017cono OSP Grochowe I i przystosowano dla\u0144 poniemiecki drewniany barak. Od 1954 r. do 1972 r. Grochowe by\u0142o podporz\u0105dkowane Gminnej Radzie Narodowej w Tuszowie Narodowym. W 1960 r. zbudowano murowan\u0105 remiz\u0119 w Grochowem I. W latach 50. nast\u0105pi\u0142 dynamiczny rozw\u00f3j mieleckiej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i innych przedsi\u0119biorstw, tote\u017c z roku na rok coraz wi\u0119cej os\u00f3b z Grochowego doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 901 grochowian a\u017c 489 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych, nie rezygnuj\u0105c przy tym z prowadzenia swoich gospodarstw. Praca w dw\u00f3ch miejscach by\u0142a bardzo trudna, ale przynosi\u0142a wymierne korzy\u015bci materialne. Budowano murowane domy lub przebudowywano stare, zmieniano pokrycia dachowe na ognioodporne, unowocze\u015bniano wyposa\u017cenie gospodarstw. W 1963 r. doprowadzono do Grochowego sie\u0107 elektroenergetyczn\u0105, uruchomiono po\u0142\u0105czenie autobusowe PKS z Mielcem, zbudowano Dom Ludowy (1967 r.) i przyj\u0119to do\u0144 Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d oraz punkt kina objazdowego. Za\u0142o\u017cono te\u017c Ludowy Zesp\u00f3\u0142 Sportowy. Po reformie administracyjnej (1973-1975) i powrocie do gmin zbiorowych,\u00a0 Grochowe pozosta\u0142o przy gminie Tusz\u00f3w Narodowy, w ramach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Mimo utworzenia Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Tuszowie Narodowym (1972 r.), w Grochowem pozostawiono szko\u0142\u0119 o\u015bmioklasow\u0105. Bior\u0105c pod uwag\u0119 mo\u017cliwo\u015bci lokalowe, w Grochowem umieszczono siedzib\u0119 Gminnego O\u015brodka Kultury (1974 r.), co wykorzystali grochowianie do rozwini\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej i artystycznej, a zw\u0142aszcza teatralnej. W latach 70. zbudowano tak\u017ce murowan\u0105 remiz\u0119 w Grochowem II, a w 1994 r. oddano do u\u017cytku nowy Dom Stra\u017caka w Grochowem I. W kryzysowych latach 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 sieci wodoci\u0105gowej, a prawdziwy rozw\u00f3j infrastruktury technicznej (wodoci\u0105g, gaz, telekomunikacja) nast\u0105pi\u0142 po zmianie ustroju w Polsce w latach 90. i w pierwszym \u0107wier\u0107wieczu XXI w. Po kolejnej reformie podzia\u0142u administracyjnego kraju, od 1999 r. gmina tuszowska wesz\u0142a w sk\u0142ad przywr\u00f3conego powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w granicach sprzed 1975 r. W 2001 r. w\u0142\u0105czono jednostk\u0119 OSP Grochowe II do Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga\u015bniczego, tote\u017c unowocze\u015bniano wyposa\u017cenie i doskonalono umiej\u0119tno\u015bci ratownicze.\u00a0 W 2003 r. po\u0142\u0105czono szko\u0142y w Tuszowie Narodowym i Grochowem w Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 im. gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie Narodowym z Fili\u0105 w Grochowem, a kilkana\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej zlikwidowano Fili\u0119 w Grochowem. W 2013 r. oddano do u\u017cytku wyremontowany i zmodernizowany Dom Stra\u017caka w Grochowem II, a w nast\u0119pnym roku, z okazji 107. rocznicy powstania, OSP Grochowe II otrzyma\u0142a sztandar i zosta\u0142a uhonorowana Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. 110. rocznic\u0119 powstania upami\u0119tniono w 2017 r. tablic\u0105 okoliczno\u015bciow\u0105. W XXI w. wie\u015b zosta\u0142a spopularyzowana w wojew\u00f3dztwie za spraw\u0105 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cej si\u0119 pracy Gminnego O\u015brodka Kultury, a zw\u0142aszcza jego zespo\u0142\u00f3w artystycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROELE JADWIGA AGNIESZKA (z domu WRA\u017bE\u0143),<\/strong> urodzona 25 II 1972 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Zofii z domu Kopacz.\u00a0 Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1991 r. Studia na Wydziale Administracyjno-Informatycznym (kierunek: informatyka i ekonometria) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1999 r. z tytu\u0142em licencjata. W tym samym roku uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce kurs pedagogiczny kwalifikacyjny w Centrum Doskonalenia Pedagogicznego w Rzeszowie oraz uzyska\u0142a certyfikat j\u0119zykowy London Chamber of Commerce and Industry \u2013 Practical Business English (First Level). W 2000 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku inspektora.\u00a0 W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a z wyr\u00f3\u017cnieniem studia na Wydziale Elektrotechniki i Informatyki (kierunek: informatyka, specjalno\u015b\u0107: systemy informacyjne) Politechniki Rzeszowskiej i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Kolejnymi etapami kszta\u0142cenia zawodowego by\u0142y: studia podyplomowe na w zakresie administrowania sieciami komputerowymi na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Rzeszowskiego (2013 r.), szkolenie z uzyskaniem certyfikatu \u201eDzia\u0142anie SRP, obs\u0142uga aplikacji \u0179r\u00f3d\u0142o w zakresie Rejestru PESEL i Rejestru Dowod\u00f3w Osobistych, kompetencje lidera wdro\u017cenia aplikacji \u0179r\u00f3d\u0142o w urz\u0119dzie\u201d w Centralnym O\u015brodku Informatyki (2014 r.), studia podyplomowe na Wydziale Administracji i Nauk Spo\u0142ecznych (kierunek: administracja publiczna z elementami e-administracji) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2018 r.) oraz w ramach tych\u017ce studi\u00f3w szkolenia zako\u0144czone uzyskaniem certyfikat\u00f3w: \u201eBezpiecze\u0144stwo informacji w organizacji\u201d (Centrum Studi\u00f3w Podyplomowych, 2018 r.) i \u201eSystem Zarzadzania Dokumentami i Zadaniami Pracownik\u00f3w e-DOK\u201d (Centralny O\u015brodek Informatyki, 2018 r.). Od 2017 r. pracuje na stanowisku kierownika Referatu Spraw Obywatelskich w Wydziale Organizacyjno-Administracyjnym Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRONEK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 X 1921 r. w Jan\u00f3wku, woj. warszawskie. Absolwent Gimnazjum i Liceum w Modlinie, matura w 1939 r. Prac\u0119 rozpocz\u0105\u0142 w marcu 1944 r. w firmie Espera Werke w P\u0142ocku, a w pa\u017adzierniku tego roku zosta\u0142 wywieziony do pracy w Westfalii. Po zako\u0144czeniu wojny przebywa\u0142 w obozie w Bochum-Gerthe i Luedenscheid k\/Bielefeldu. W styczniu 1946 r. pierwszym transportem powr\u00f3ci\u0142 do Polski i pracowa\u0142 najpierw w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Samochodowych w P\u0142ocku, a od lutego 1948 r. w tamtejszej Fabryce Maszyn \u017bniwnych. W grudniu 1949 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do Zak\u0142ad\u00f3w Metalowych w Radomiu na stanowisko dyrektora naczelnego. Pe\u0142ni\u0142 je do 24 VIII 1953 r., a od nast\u0119pnego dnia rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako dyrektor przedsi\u0119biorstwa. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do ko\u0144ca wrze\u015bnia 1962 r. W tym okresie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do unowocze\u015bnienia zak\u0142adu oraz jego wszechstronnego i dynamicznego rozwoju, a w spos\u00f3b po\u015bredni \u2013 do rozwoju miasta Mielca i jego regionu. Rozwija\u0142 planowo wiod\u0105c\u0105 produkcj\u0119 samolot\u00f3w, doprowadzi\u0142 do uruchomienia szeregu innych wyrob\u00f3w, m.in.: ch\u0142odziarek (lod\u00f3wek), samochod\u00f3w osobowych \u201eMikrus\u201d i samochod\u00f3w ch\u0142odni. Inspirowa\u0142 powstanie szeregu organizacji spo\u0142ecznych i sprzyja\u0142 ich dzia\u0142alno\u015bci. Wspiera\u0142 inicjatywy kulturalne nowo powsta\u0142ego Zak\u0142adowego Domu Kultury i d\u0105\u017cenia klubu sportowego \u201eStal\u201d do osi\u0105gania sukces\u00f3w na skal\u0119 krajow\u0105. By\u0142 pomys\u0142odawc\u0105 budowy hali sportowo-widowiskowej w Mielcu. Za owocn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz rozwijania sportu wyr\u00f3\u017cniono go tytu\u0142em Honorowego Prezesa \u201eStali\u201d Mielec. Z dniem 1 X 1962 r. zosta\u0142 przeniesiony do Warszawy i powo\u0142any na stanowisko dyrektora Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego i Silnikowego. W ZPLiS pracowa\u0142 do 8 V 1969 r. Od 9 V 1969 r. do 31 XII 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora naczelnego Zak\u0142ad\u00f3w Wytw\u00f3rczych Aparatury Wysokiego Napi\u0119cia ZWAR w Warszawie, a w okresie od 1 I 1974 r. do 31 XII 1981 r. pracowa\u0142 w przedsi\u0119biorstwie \u201ePONAR-BIPRON\u201d w Warszawie na stanowisku kierownika o\u015brodka organizacji i generalnego projektanta. Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i doskonali\u0142 swoj\u0105 wiedz\u0119. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 In\u017cyniersk\u0105 w Radomiu, a wkr\u00f3tce potem Podyplomowe Studium Pedagogiczne na Politechnice Warszawskiej. Za wdra\u017canie w zarz\u0105dzanych przedsi\u0119biorstwach post\u0119pu technicznego wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 dwukrotnie Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia (1952, 1955). Otrzyma\u0142 te\u017c wysokie odznaczenia pa\u0144stwowe, m.in. Order Sztandaru Pracy II klasy oraz liczne odznaczenia resortowe. Od 1982 r. przebywa\u0142 na emeryturze. Utrzymywa\u0142 kontakty z WSK Mielec i \u017cywo interesowa\u0142 si\u0119 sprawami miasta. Zmar\u0142 16 V 1993 r. Pochowany na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROSS EMIL JAN<\/strong>, urodzony 28 III 1919 r. w Sokalu, woj. lwowskie, syn Wiktora i Marii ze Srok\u00f3w. W 1940 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Budownictwa w Jaros\u0142awiu. W latach 30. nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Od 1 VII 1938 r. do 29 VI 1940 r. pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym in\u017c. Jana Webera z Warszawy przy budowie osiedla fabrycznego w Mielcu jako technik budowlany. W czasie okupacji hitlerowskiej przez 8 miesi\u0119cy znajdowa\u0142 si\u0119 w mieleckiej jednostce \u201eBaudienstu\u201d (1941), a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika rob\u00f3t w niemieckiej firmie budowlanej J. Henniga, funkcjonuj\u0105cej m.in. na terenie Mielca i okolic. Od 20 IV 1943 r. do ko\u0144ca okupacji pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Natychmiast po wyzwoleniu Mielca, na wezwanie mieleckiej MRN, od 6 VIII do 2 XI 1944 r. wykonywa\u0142 prace budowlane zwi\u0105zane z umacnianiem linii frontu, m.in. budowa\u0142 okopy i wa\u0142y ochronne nad Wis\u0142ok\u0105, most na Wis\u0142oce oraz naprawia\u0142 nawierzchni\u0119 lotniska dla potrzeb samolot\u00f3w bojowych bazy wypadowej w Mielcu. Po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d powr\u00f3ci\u0142 do pracy w fabryce i pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika: Oddzia\u0142u Wykonawstwa Rob\u00f3t Budowlanych, Dzia\u0142u Administracyjno-Gospodarczego, Sekcji Planowania i Dokumentacji Inwestycyjnych, Dzia\u0142u Inwestycji (1955-1963) i Sekcji Kontroli Technicznej d\/s Budowlanych. Wype\u0142niaj\u0105c kompetentnie powierzane zadania, przyczyni\u0142 si\u0119 do planowej rozbudowy WSK i rozwoju osiedla fabrycznego z pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0105. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od 1946 r. do 1967 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du \u201eStali\u201d Mielec, a od 1954 r. do lat 70. (z niewielkimi przerwami) wybierany by\u0142 do Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i sprawowa\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka jej Prezydium. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w ZZ Metalowc\u00f3w, PCK, PTTK, PKKF oraz zarz\u0105dzie Funduszu Budowy Szk\u00f3\u0142 i Internat\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznaczeniami resortowymi. Zmar\u0142 9 I 1974 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GROSS-KORCZY\u0143SKI FELIKS<\/strong>, urodzony 3 II 1896 r. w Pawlikowicach ko\u0142o Wieliczki. Jego rodzicami byli Feliks Gross de Rosenburg i Maria z Mi\u0119tuszewskich. Absolwent V Gimnazjum w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1916 r. W 1915 r. zosta\u0142 wcielony do 13 pu\u0142ku piechoty armii austriackiej i bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych na froncie rosyjskim (IX 1916 r.). Uko\u0144czy\u0142 kurs oficer\u00f3w rezerwy i w stopniu chor\u0105\u017cego powr\u00f3ci\u0142 na front rosyjski, a w 1918 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach 113 pu\u0142ku piechoty na froncie w\u0142oskim. Tam zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika. Po zako\u0144czeniu wojny i powrocie w rodzinne strony zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby w Wojsku Polskim (10 I 1919 r.). Pocz\u0105tkowo by\u0142 adiutantem dow\u00f3dcy grupy 13. pu\u0142ku piechoty stacjonuj\u0105cego na \u015al\u0105sku Cieszy\u0144skim, a p\u00f3\u017aniej s\u0142u\u017cy\u0142 w r\u00f3\u017cnych jednostkach, m.in. by\u0142 instruktorem w Szkole Podchor\u0105\u017cych w Krakowie. 15 XII 1919 r. awansowano go na stopie\u0144 porucznika. W 1921 r. zosta\u0142 przeniesiony do sztabu 8 Dywizji Piechoty, a 15 VIII 1923 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 kapitana. Kolejnymi miejscami s\u0142u\u017cby by\u0142y: Centralna Szko\u0142a Wychowania Fizycznego w Poznaniu (1924-1926), 5 Pu\u0142k Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Przemy\u015blu, 32 Pu\u0142k Piechoty w Modlinie (dow\u00f3dca kompanii), Warszawa (funkcje sztabowe), ponownie 5 Pu\u0142k Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Przemy\u015blu i 22 Dywizja Piechoty G\u00f3rskiej (komendant Dywizyjnego Kursu Podchor\u0105\u017cych Rezerwy). W 1936 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 majora. Poza s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 uprawia\u0142 sport i anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 teatraln\u0105. Jako bramkarz gra\u0142 w dru\u017cynach pi\u0142ki no\u017cnej KS Krakus, KS Podg\u00f3rze Krak\u00f3w, WKS Modlin i KS Polonia Warszawa. Pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa i kierownika sekcji pi\u0142ki no\u017cnej WCSS Polonia Przemy\u015bl. By\u0142 te\u017c wiceprezesem, re\u017cyserem i aktorem przemyskiego Teatru \u201eFredreum\u201d. Z 22 Dywizj\u0105 Piechoty G\u00f3rskiej uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po jej zako\u0144czeniu zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej, ale uciek\u0142 i odt\u0105d zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (S\u0142u\u017cba Zwyci\u0119stwu Polski, Zwi\u0105zek Walki Zbrojnej). W 1940 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Tajn\u0105 Organizacj\u0105 Wojskow\u0105 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta dywersji na miasto Krak\u00f3w i rejon krakowski. Organizowa\u0142 akcje dywersyjne i sabota\u017cowe oraz bra\u0142 w nich udzia\u0142. Zagro\u017cony aresztowaniem w grudniu 1942 r. ukrywa\u0142 si\u0119 w okolicach D\u0119bicy i pe\u0142ni\u0142 funkcje dow\u00f3dcy TOW w okolicach Tarnobrzega oraz oficera dywersji w Inspektoracie Armii Krajowej w Mielcu. By\u0142 jednym z prowadz\u0105cych dochodzenie w sprawie nieprawid\u0142owo\u015bci w dzia\u0142aniu Komendy Obwodu AK w Mielcu. Od marca do ko\u0144ca maja 1944 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 inspektora Inspektoratu AK w Mielcu. Od czerwca 1944 r. pozostawa\u0142 w dyspozycji komendanta Krakowskiego Okr\u0119gu AK, a od jesieni tego\u017c roku by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 zgrupowania 4 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich AK w rejonie Cieszyna. Wtedy te\u017c otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. W dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 r\u00f3\u017cnymi pseudonimami, m.in.: \u201eGrabiec\u201d, \u201eKastor\u201d, \u201eKorczy\u0144ski\u201d, \u201eLotka\u201d, \u201eRett\u201d i \u201eStef\u201d. Po wojnie zamieszka\u0142 w Krakowie i zosta\u0142 zatrudniony w Przedsi\u0119biorstwie Pa\u0144stwowym \u201eOrbis\u201d, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem dom\u00f3w wczasowych w kilku znanych polskich uzdrowiskach (Krynica, Karpacz, Mi\u0119dzyzdroje, Ciechocinek) i pracowa\u0142 w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci. W 1949 r. zmieni\u0142 nazwisko na Gross-Korczy\u0144ski. Odznaczony Krzy\u017cem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz m.in. Br\u0105zowym Medalem za Odwag\u0119, Krzy\u017cem Wojskowym Karola, Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Partyzanckim. Od 1973 r. mieszka\u0142 w Cz\u0119stochowie. Zmar\u0142 3 XI 1978 r. Pochowany na cmentarzu \u015bw. Rocha w Cz\u0119stochowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUBA ADAM<\/strong>, urodzony 22 XII 1930 r. w Rzeszowie, syn Micha\u0142a i Michaliny z Patro\u0144skich. Absolwent Liceum Mechanicznego w Rzeszowie, matura w 1951 r. W 1949 r. uzyska\u0142 kwalifikacje pilota szybowcowego na kursie w Fordonie k\/Bydgoszczy. 14 VIII 1951 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Biurze Technicznym WSK Mielec. W 1952 r. zdoby\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego i uprawnienia instruktora pilota\u017cu silnikowego w Centrum Wyszkolenia Lotniczego Ligi Lotniczej we Wroc\u0142awiu. W latach 1953-1956 pracowa\u0142 w Aeroklubie Robotniczym w Mielcu jako instruktor-pilot, a ponadto w 1955 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego II klasy. W 1956 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK na stanowisko starszego konstruktora, ale nadal bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci Aeroklubu. 22 IX 1956 r. by\u0142 pilotem samolotu CSS-13, z kt\u00f3rego Stefan Furmaniak wykona\u0142 nocny skok z op\u00f3\u017anionym otwarciem spadochronu i ustanowi\u0142 nowy rekord Polski (2760 m wolnego opadania). W XI Locie Po\u0142udniowo-Zachodniej Polski (25-30 V 1959 r.) zaj\u0105\u0142 wraz z Franciszkiem Drozdowskim 6. miejsce. Ponadto w latach 50. i 60. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie we w\u0142adzach Aeroklubu. W 1958 r. zdoby\u0142 uprawnienia pilota zawodowego I klasy i podj\u0105\u0142 prac\u0119 pilota transportowego WSK Mielec, a w 1960 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota do\u015bwiadczalnego II klasy. Jako pilot-oblatywacz pracowa\u0142 blisko 25 lat. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje kierownicze \u2013 w latach 1961-1962 by\u0142 kierownikiem sekcji, a w latach 1968-1969 kierowa\u0142 Oddzia\u0142em Serwisu Lotniczego. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu. Wykonywa\u0142 nie tylko obloty i pr\u00f3by w locie, ale tak\u017ce przebazowywa\u0142 samoloty dla odbiorc\u00f3w krajowych i zagranicznych. W historii polskiego lotnictwa zapisa\u0142 si\u0119 (razem z Andrzejem Pamu\u0142\u0105 i J\u00f3zefem Misiaszkiem) jako pilot, kt\u00f3ry w 1966 r. wykona\u0142 pierwszy przelot samolotem AN-2 w celu jego akwizycji na terenie Afryki. W 1971 r. przebywa\u0142 na kontrakcie w Egipcie. W latach 1974-1975 prowadzi\u0142 lotnicze badania geofizyczne w Nigerii (zapocz\u0105tkowa\u0142 je inny mielecki pilot \u2013 Micha\u0142 Skowro\u0144ski), wykorzystuj\u0105c specjalnie przygotowany do tej misji samolot An-2G. 19 VII 1976 r. wykona\u0142 oblot pierwszego egzemplarza seryjnego samolotu PZL M-15-40. Og\u00f3\u0142em lata\u0142 35 lat, od 1949 r. do 1984 r. Wykona\u0142 14 036 lot\u00f3w (8 377 godzin) na 20 typach samolot\u00f3w: CSS-13, \u017bak-3, Zlin-26, Junak-2, Junak-3, Jak-12, Aero Ae 15, TS-8 Bies, AN-2 (r\u00f3\u017cne wersje), S-4 Kania-2, S-4 Kania-3, M-4 Tarpan, PZL-102 Kos, Lataj\u0105ce Laboratorium Lala-1, PZL-M-15, PZL-M-15-40 dwuster, PZL M-18 Dromader, PZL M-20 Rockwell Trush Commander S-2R, Piper Seneca PA-34-200T. B\u0119d\u0105c pilotem do\u015bwiadczalnym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, oblata\u0142 oko\u0142o 1 600 sztuk samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w wyprodukowanych w Mielcu. W 1985 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pod koniec 1987 r. zawiesi\u0142 j\u0105 i powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK na stanowisko specjalisty w pionie DH (Dyrektora Handlowego). W 1988 r., po odbytym kursie, uzyska\u0142 uprawnienia mechanika obs\u0142ugi naziemnej. W 1992 r. ponownie przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a w 1999 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z Mielca do rodzinnego Rzeszowa. Zmar\u0142 11 VI 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUBER KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 20 X 1918 r. w Krakowie, syn Franciszka i Gustawy. Po uko\u0144czeniu nauki w gimnazjum s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku jako plutonowy podchor\u0105\u017cy s\u0142u\u017cby sta\u0142ej kawalerii. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do ZWZ-AK. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eLudo\u201d. W pa\u017adzierniku 1942 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy plac\u00f3wki AK \u201eMarian\u201d w Obwodzie Mielec, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera do zada\u0144 specjalnych tego\u017c Obwodu AK. By\u0142 uczestnikiem akcji zbrojnych i sabota\u017cowych. Na podstawie doniesienia karnego o dzia\u0142aniu \u201ena szkod\u0119 Si\u0142y Zbrojnej Pa\u0144stwa Polskiego\u201d\u00a0 z dnia 14 II 1944 r. podpisanego przez: \u201eKarp\u201d (kpt. Stefan \u0141uczy\u0144ski) komendant Okr\u0119gu AK Krak\u00f3w wyda\u0142 nakaz wykonania kary \u015bmierci i 20 II 1944 r. wyrok na \u201eLudzie\u201d zosta\u0142 wykonany. Miejsce poch\u00f3wku nieznane. Mimo up\u0142ywu lat najwy\u017cszy wymiar kary dla \u201eLudo\u201d i czterech innych os\u00f3b z dow\u00f3dztwa Obwodu AK w Mielcu oceniany jest przez historyk\u00f3w jako bardzo kontrowersyjny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUCHACZ JULIAN<\/strong>, urodzony 21 VII 1928 r. w My\u015blenicach, syn Stanis\u0142awa i Kunegundy z domu \u0141atas. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Handlowego w My\u015blenicach, matura w 1950 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i przed matur\u0105 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP w My\u015blenicach. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1950 r. w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w My\u015blenicach. Pracowa\u0142 te\u017c spo\u0142ecznie w my\u015blenickiej OSP, m.in. jako zast\u0119pca komendanta. W 1954 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Miejskim Handlu Detalicznym (MHD) na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora d\/s handlu, a w latach 1976-1979 pe\u0142ni\u0142 podobn\u0105 funkcj\u0119 w mieleckim Oddziale WSS \u201eSpo\u0142em\u201d. W ci\u0105gu 25 lat pracy na kierowniczych stanowiskach znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju sieci plac\u00f3wek handlowych w Mielcu. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie; m.in. w latach 50 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, a w latach 70. \u2013 cz\u0142onkiem Rady Sp\u00f3\u0142dzielni MSM. Ponadto, zar\u00f3wno w My\u015blenicach jak i w Mielcu by\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem ZZ Pracownik\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d (p\u00f3\u017aniej ZZ Pracownik\u00f3w Handlu i Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci). W 1979 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. W latach 1988-1993 pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin jako ksi\u0119gowy Komitetu Rodzicielskiego przy Szkole Podstawowej Nr 6 w Mielcu. Od 1993 r. przebywa na emeryturze. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 otrzyma\u0142 m.in. Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi i Medal 30-lecia Polski Ludowej oraz Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d. Zmar\u0142 15 VII 2007 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUCHACZ WANDA<\/strong>, urodzona 3 VII 1923 r. w Knia\u017adworze, woj. stanis\u0142awowskie (p\u00f3\u017aniej ZSRR i Ukraina), c\u00f3rka Tadeusza i Cecylii z Prosowicz\u00f3w. Absolwentka Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ko\u0142omyi, egzaminy ko\u0144cowe zda\u0142a w 1941 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a jako ksi\u0119gowa w niemieckiej firmie w Ko\u0142omyi. Po wyp\u0119dzeniu Niemc\u00f3w przez wojska radzieckie w kwietniu 1944 r. zosta\u0142a zatrudniona w Rejonowym Kombinacie Przemys\u0142owym w \u015aniatynie, a nast\u0119pnie w radzieckim Banku Pa\u0144stwowym \u201eGOSBANK\u201d w Ko\u0142omyi. W kwietniu 1945 r. w ramach akcji repatriacyjnej przenios\u0142a si\u0119 z ca\u0142\u0105 rodzin\u0105 z Ko\u0142omyi do Mielca, gdzie podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Urz\u0119dzie Skarbowym. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Wydzia\u0142 Finansowy PMRN w Krakowie, PSS w My\u015blenicach, MHD w Mielcu i Zak\u0142ady Mi\u0119sne w D\u0119bicy. Od 1 X 1961 r. do 30 VI 1973 r. pracowa\u0142a jako g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa, a nast\u0119pnie rewident w Wydziale O\u015bwiaty PPRN w Mielcu, od 1 VII 1973 r. do 31 VIII 1974 r. by\u0142a inspektorem Wydzia\u0142u Finansowego PPRN w Mielcu, a od 1 IX 1974 r. do 31 I 1986 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 ksi\u0119gowej Miejskiego Zespo\u0142u Ekonomiczno-Administracyjny Szk\u00f3\u0142 w Mielcu. Z dniem 1 II 1986 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. W czasie 25 lat pracy w obs\u0142udze finansowej mieleckich plac\u00f3wek o\u015bwiatowych przyczyni\u0142a si\u0119 do ich rozwoju i sprawnego funkcjonowania. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a szeregiem odznacze\u0144 pa\u0144stwowych i resortowych. Zmar\u0142a 4 IX 2015. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUCHA\u0141A IRENA KRYSTYNA (z domu RZ\u0104SA)<\/strong>, urodzona 2 VIII 1955 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jerzego i Adeli z domu Szypu\u0142a. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1974 r. Studiowa\u0142a filologi\u0119 polsk\u0105 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1978 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 1978 r. do 2001 r. pracowa\u0142a w Bibliotece Jagiello\u0144skiej na stanowisku kustosza. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu informacji naukowej i bibliotekoznawstwa na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Od 2001 r. pracuje na stanowisku wyk\u0142adowcy w Instytucie Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa, Wydzia\u0142 Zarz\u0105dzania i Komunikacji Spo\u0142ecznej Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. W swym dorobku ma 25 publikacji naukowych i popularnonaukowych na temat przedstawiania i wyszukiwania danych w katalogach zautomatyzowanych i bibliotekach cyfrowych oraz biblioteki lwowskiej kolekcjonerki Heleny D\u0105bcza\u0144skiej. Wyr\u00f3\u017cniona Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUCHA\u0141A JANUSZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 IX 1954 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Leksander. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1973 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1977 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. W 1983 r. uzyska\u0142 magisterium z filologii klasycznej, a w 1986 r. – stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych (praca pt.\u00a0\u201eAratus\u201c Jana Kochanowskiego – warsztat filologiczny poety<\/em>\u00a0wyd. drukiem w 1989 r. w Krakowie). W latach 1989-1994 by\u0142 kierownikiem studi\u00f3w zaocznych w Zak\u0142adzie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej UJ, a w latach 1996-1999 pracowa\u0142 jako kierownik administracyjny Podyplomowych Studi\u00f3w dla T\u0142umaczy przy Wydziale Filologicznym UJ. W 1999 r. powierzono mu stanowisko kierownika Katedry Edytorstwa i Nauk Pomocniczych na Wydziale Polonistyki UJ i piastuje je nadal. W 2002 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa (rozprawa\u00a0Iucunda familia librorum. Humani\u015bci renesansowi w \u015bwiecie ksi\u0105\u017cki)<\/em>, a w 2007 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego UJ. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1999 r. pracuje w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Zawodowej w Kro\u015bnie. W latach 1999-2000 by\u0142 dyrektorem Instytutu Humanistycznego, a w latach 2000-2004 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prorektora ds. studi\u00f3w. W 2004 r. wybrano go na rektora tej uczelni i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUDZI\u0143SKI KAROL<\/strong>, urodzony 28 I 1911 r. w Krakowie, syn Feliksa i Anieli. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie zawodowe. W latach 1938-1954 (w tym tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej) kierowa\u0142 plac\u00f3wk\u0105 Urz\u0119du Pocztowego w Rzemieniu. Od 1 VII 1954 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki naczelnika Powiatowego Zarz\u0105du \u0141\u0105czno\u015bci w Mielcu. 1 IX 1957 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko naczelnika Obwodowego Urz\u0119du Pocztowo-Telekomunikacyjnego I klasy w Mielcu, a 1 I 1965 r., po resortowych zmianach organizacyjnych, zosta\u0142 dyrektorem Obwodowego Urz\u0119du Pocztowo-Telekomunikacyjnego w Mielcu. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do poprawy warunk\u00f3w funkcjonowania Urz\u0119du i podniesieniu jako\u015bci \u015bwiadczonych us\u0142ug po przeniesieniu jego siedziby z budynku przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju do nowego budynku przy ul. H. Sawickiej (p\u00f3\u017aniej ul. Jadernych). Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 resortowych, w tym \u201eMedal 400-lecia Poczty Polskiej\u201d. Zmar\u0142 23 XI 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eGRUNWALD\u201d<\/strong>, jednosekcyjny klub sportowy za\u0142o\u017cony w 1910 r. Posiada\u0142 dru\u017cyn\u0119 pi\u0142ki no\u017cnej, a jej czo\u0142owymi zawodnikami byli: Boles\u0142aw Kruczek (bramkarz), Stanis\u0142aw Kruczek, J. Czachor, J\u00f3zef Piotrowski, Stanis\u0142aw Hyjek, Marian Martini i Stanis\u0142aw Hado. Nie rozwin\u0105\u0142 szerszej dzia\u0142alno\u015bci i rozwi\u0105za\u0142 si\u0119 jeszcze przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUNWALDZKA (ULICA)<\/strong>, \u015bredniej wielko\u015bci ulica na osiedlach J. Kusoci\u0144skiego i M. Kopernika. Biegnie od ul. E. Biernackiego do ul. ks. P. Skargi, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 kolejno z ulicami: I. \u0141ukasiewicza, L. Solskiego i J. Kusoci\u0144skiego. Powstawa\u0142a etapami w latach 50. i 60. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. Wa\u017cnymi obiektami z jej adresem s\u0105 Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Energetyki Cieplnej i Gimnazjum Publiczne Nr 2 (wcze\u015bniej Szko\u0142a Podstawowa Nr 7 im. I. \u0141ukasiewicza). W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci przebiega obok obiekt\u00f3w sportowych MOSiR (wcze\u015bniej FKS \u201eStal\u201d) i parku przy Miejskiej Bibliotece Publicznej. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. W 2000 r. przeprowadzono remont i modernizacj\u0119, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z p\u0142ytek oraz zbudowano wiele miejsc parkingowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazw\u0105 ulicy upami\u0119tniono zwyci\u0119stwo po\u0142\u0105czonych wojsk polskich i litewskich, wspartych oddzia\u0142ami ruskimi, czeskimi i tatarskimi, nad wojskami krzy\u017cackimi pod Grunwaldem 15 lipca 1410 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUPA AA (ANONIMOWI ALKOHOLICY)<\/strong>, wsp\u00f3lnoty m\u0119\u017cczyzn i kobiet, utworzone w celu wzajemnego wspierania si\u0119 do\u015bwiadczeniem, si\u0142\u0105 i nadziej\u0105 w wyzwoleniu si\u0119 z alkoholizmu. Warunkiem uczestnictwa jest ch\u0119\u0107 zaprzestania picia alkoholu. Pocz\u0105tkiem dzia\u0142alno\u015bci AA w Mielcu by\u0142y spotkania dwuosobowej, a nast\u0119pnie czteroosobowej grupy w 1992 r. W nast\u0119pnym roku przyj\u0119to nazw\u0119 Grupa AA \u201eNadzieja\u201d. Z roku na rok przybywa\u0142y kolejne osoby i cho\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 nie potrafi\u0142a utrzyma\u0107 si\u0119 w zespole, to efekty wsp\u00f3lnej terapii u znacznie wi\u0119kszej ilo\u015bci cz\u0142onk\u00f3w grupy by\u0142y ewidentnie pozytywne. W 1994 r. powsta\u0142a Grupa Al-Anon \u201eOdnowa\u201d, kt\u00f3ra skupi\u0142a krewnych i przyjaci\u00f3\u0142 alkoholik\u00f3w. Jej podstawowym celem jest niesienie pomocy rodzinom alkoholik\u00f3w. Obie grupy funkcjonuj\u0105 w ramach O\u015brodka Profilaktyki i Rozwi\u0105zywania Problem\u00f3w Uzale\u017cnie\u0144 w budynku przy ul. F. Chopina 8.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUPA LITERACKA \u201eCOKOLWIECZEK\u201d<\/strong>, grupa literacka utworzona w 1972 r. z inicjatywy Kazimierza Biculewicza przy wsp\u00f3\u0142udziale Jana St\u0119pnia i Andrzeja Ciacha. Do grupy nale\u017ca\u0142 ponadto Ryszard Wanatowicz, a p\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czyli do niej Marek Ba\u0142ata i Ryszard Gancarz. Przewodnictwo od pocz\u0105tku istnienia grupy sprawowa\u0142 K. Biculewicz. On te\u017c wymy\u015bli\u0142 jej nazw\u0119. Spotykano si\u0119 w galerii przy Bibliotece ZDK, za wiedz\u0105 i przy \u017cyczliwym stosunku kierownictwa ZDK, a szczeg\u00f3lnie mgr Ireny Nowakowskiej. Celem istnienia grupy by\u0142a szeroko poj\u0119ta dzia\u0142alno\u015b\u0107 literacka, a szczeg\u00f3lnie prezentacje w\u0142asnej tw\u00f3rczo\u015bci poetyckiej i dyskusje o prezentowanych utworach. Z czasem wok\u00f3\u0142 grupy skupi\u0142o si\u0119 grono sympatyk\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie uczni\u00f3w II LO. Niekt\u00f3re z takich spotka\u0144 organizowane by\u0142y w sali nr 1 ZDK i niekiedy przekszta\u0142ca\u0142y si\u0119 nawet w improwizowane spektakle teatralne. W ko\u0144cowej fazie dwuletniej dzia\u0142alno\u015bci spotykano si\u0119 w mieszkaniu K. Biculewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUPA LITERACKA \u201eS\u0141OWO\u201d<\/strong>, powsta\u0142a z inicjatywy cz\u0142onk\u00f3w Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu, zajmuj\u0105cych si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 literack\u0105. Zebranie za\u0142o\u017cycielskie odby\u0142o si\u0119 2 IX 2006 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej SCK w Mielcu przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 2. Za zgod\u0105 zarz\u0105du TMZM uzyska\u0142a status samodzielnej sekcji Towarzystwa. Jej celem jest skupianie os\u00f3b, kt\u00f3re \u201e … poprzez swoje publikacje i zaanga\u017cowanie spo\u0142eczne chc\u0105 si\u0119 przyczyni\u0107 do nieustannego odkrywania bogactwa j\u0119zyka polskiego\u201d. Prezesem \u201eS\u0142owa\u201d zosta\u0142 wybrany Zbigniew Michalski. W 2008 r. zatwierdzono w\u0142asne logo, kt\u00f3rego autorami s\u0105 Marcin Niziurski i Zbigniew Wicherski. Formami dzia\u0142alno\u015bci s\u0105: comiesi\u0119czne spotkania, wieczory autorskie, imprezy poetycko-muzyczne oraz wydawnictwa zbiorowe i indywidualne cz\u0142onk\u00f3w. Ponadto cz\u0142onkowie Grupy brali udzia\u0142, cz\u0119sto z powodzeniem, w konkursach literackich. Grupa wsp\u00f3\u0142pracuje z innymi sekcjami TMZM, Samorz\u0105dowym Centrum Kultury, instytucjami kultury i podobnymi grupami literackimi w innych miastach. Wydawnictwa zbiorowe:\u00a0Z podr\u00f3\u017cy na wyspy s\u0142owa, podtytu\u0142: Pierwszy Almanach Tw\u00f3rc\u00f3w Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d<\/em>\u00a0(red. Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w, Zbigniew Michalski, Krystyna Philipp, Janusz Zborowski, Mielec 2007),\u00a0W rytmie s\u0142owa<\/em>\u00a0(Mielec 2009),\u00a0Zanurzeni w s\u0142owie<\/em>\u00a0(Mielec 2011), tom tw\u00f3rc\u00f3w z miast partnerskich Mielec i L\u00f6hne\u00a0W dalszej i bli\u017cszej perspektywie<\/em>\u00a0(2011) oraz\u00a0Artefakty Mielecki Rocznik Literacki Nr 1<\/em>\u00a0(Mielec 2012), Nr 2 (Mielec 2013) i Nr 3 (Mielec 2014) w redakcji Zbigniewa Michalskiego. 11 III 2017 r. nast\u0105pi\u0142 roz\u0142am w Grupie, bowiem cz\u0119\u015b\u0107 jej cz\u0142onk\u00f3w utworzy\u0142a odr\u0119bne stowarzyszenie – Mieleckie Towarzystwo Literackie (oddzielne has\u0142o<\/em>). Wybrano nowy zarz\u0105d. Prezesem zosta\u0142a Aleksandra Pigu\u0142a.
Cz\u0142onkowie (do 2017 r.): Barbara Augustyn, Kornelia Batko, Barbara Bernat, Renata Bik, Monika Cicho\u0144, Pawe\u0142 Jerzy Jaxa D\u0119bicki, Piotr Durak, Mieczyslaw Dzia\u0142owski, W\u0142odzimierz G\u0105siewski, J\u00f3zefa Kardy\u015b, Janusz Kapu\u015bci\u0144ski, Magdalena Korze\u0144, Danuta Ko\u015bla, Maria Kusek, Katarzyna \u0141yso\u0144, Jerzy Mamcarz, Natalia Matkowska, Zbigniew Michalski, Marcin Miela, Karolina Pazdan, Aleksandra Pigu\u0142a, Beata Pleban, Tomasz Pycior, Teresa El\u017cbieta Pyzik, Jan Robak, Jan St\u0119pie\u0144, Joanna Maria Surdej, Maria Sw\u00f3\u0142, Andrzej Talarek, Kazimierz Trela, Stefan Micha\u0142 \u017bar\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUPA TA\u0143CA \u201eBEZNAZWY\u201d<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 artystyczny Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu, za\u0142o\u017cony w 2000 r. przez Joann\u0119 Lonczak, kt\u00f3ra jest nadal jego instruktorem i choreografem. W sk\u0142ad zespo\u0142u wchodz\u0105 dwie grupy dziewcz\u0105t – starsza i m\u0142odsza. Repertuar stanowi\u0105 w\u0142asne kompozycje taneczne oparte na r\u00f3\u017cnych technikach (showdance, jazz i taniec wsp\u00f3\u0142czesny), m.in.: \u201eNastroje\u201d, \u201eRajski ptak\u201d, \u201eUFO\u201d, \u201eHistoria pewnej pozytywki\u201d, \u201eW cieniu nocy\u201d, \u201eTajemnica\u201d, \u201eGaleria \u017celaznych cia\u0142\u201d, \u201eKl\u0105twa\u201d, \u201eONO\u201d i \u201eKo\u0142ysanka\u201d. Grupa wsp\u00f3\u0142pracuje z uznanymi choreografami spoza Mielca oraz partnerskim zespo\u0142em \u201eVoyage Ballet\u201d w Tiszaf\u00f6ldvar (W\u0119gry), a tak\u017ce uczestniczy w warsztatach tanecznych. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem Og\u00f3lnopolskiego Festiwalu Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego w Mielcu. Wa\u017cniejsze sukcesy: I, II, III i II miejsce w Miko\u0142ajkowych Spotkaniach Tanecznych w Kro\u015bnie (2005, 2006, 2007, 2008), I miejsce w Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych w Le\u017cajsku (2008), 2 x III miejsce w Andrzejkowych Spotkaniach Tanecznych w Ja\u015ble (2009, 2010), II miejsce w III Wojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie \u201ePierwsze Kroki\u201d w G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim (2009), I miejsce w IX Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201ePasikonik\u201d w Mielcu (2010) i specjalne wyr\u00f3\u017cnienie w XXXIV Konfrontacjach Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201eTa\u0144cowa\u0142y Dwa Micha\u0142y\u201d w Przemy\u015blu (2011). Ponadto zesp\u00f3\u0142 bra\u0142 udzia\u0142 w IV Og\u00f3lnopolskich Konfrontacjach Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego w Koninie (2003) oraz wyst\u0119powa\u0142 na W\u0119grzech (Mez\u00f6t\u00f9r, Tiszaf\u00f6ldvar \u2013 2008, 2010) i w Niemczech (L\u00f6hne \u2013 2011). Na jubileuszu 10-cia dzia\u0142alno\u015bci (9 IV 2011 r.) GT \u201eBEZNAZWY\u201d wyst\u0105pi\u0142a ze spektaklem tanecznym \u201eArtystyczne rusztowanie\u201d. Kolejne wa\u017cniejsze sukcesy:\u00a0 *2012 r. – I miejsce w kategorii formacji tanecznych powy\u017cej 15 lat podczas 32. Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Ta\u0144ca w Bia\u0142ymstoku; *2014 r. – II miejsce w 11. Og\u00f3lnopolskich Spotkaniach Tanecznych \u201eSpontan\u201d w Warszawie oraz Grand Prix i kilka czo\u0142owych lokat w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych Festiwalu Ta\u0144ca Nowoczesnego w Bia\u0142ymstoku; *2017 r. –\u00a0 I miejsce w XI Na\u0142\u0119czowskim Festiwalu Ta\u0144ca Euro Dance. *2025 r. – I miejsce w II Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Ta\u0144ca „Salyare” w Przeworsku;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRUSZCZY\u0143SKI JAN<\/strong>, urodzony w 1897 r. prawdopodobnie w Poznaniu, syn Bronis\u0142awa i Stanis\u0142awy z Jankowskich. W Poznaniu zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie muzyczne i \u015bpiewa\u0142 w Operetce Pozna\u0144skiej. Pod koniec 1939 r. zosta\u0142 wysiedlony z Poznania i z grup\u0105 innych poznaniak\u00f3w przyby\u0142 do Mielca, gdzie mieszka\u0142 przez niemal ca\u0142\u0105 okupacj\u0119. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako robotnik le\u015bny na terenie Smoczki. W 1941 r. zosta\u0142 zatrudniony w obozie SS w Pustkowie jako t\u0142umacz. Nawi\u0105za\u0142 kontakt z mieleckim ruchem oporu i zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony przez Stanis\u0142awa Dolin\u0119 (\u201eIgnaca\u201d), a nast\u0119pnie w\u0142\u0105czony do grupy sabota\u017cowej ZWZ-AK. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eS\u0119p\u201d. Wykonywa\u0142 zadania zlecone przez S. Dolin\u0119, m.in. przewozi\u0142 materia\u0142y toksyczne i sabota\u017cowe na teren obozu SS, gdzie wykorzystywano je do akcji dywersyjnych. Sam r\u00f3wnie\u017c uczestniczy\u0142 w niekt\u00f3rych akcjach, m.in. spowodowa\u0142 po\u017cary gara\u017cy z samochodami wojskowymi i magazynu z mundurami. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w akcjach wywiadowczych. Przy ko\u0144cu 1944 r. rozchorowa\u0142 si\u0119 i zmar\u0142 31 XII 1944 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUSZECKI JAN<\/strong>, urodzony 24 VIII 1941 r. w Maliniu k\/Mielca, syn Stanis\u0142awa i Janiny z Mazur\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego przy WSK w Mielcu. Po maturze w 1959 r. rozpocz\u0105\u0142 studia wy\u017csze na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej i uko\u0144czy\u0142 je w 1965 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika. Po studiach rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 na stanowisku konstruktora w Dziale Obrabiarek Zespo\u0142owych WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako mechanik wdra\u017caj\u0105cy rosyjski system maszyn ksi\u0119guj\u0105cych w tym przedsi\u0119biorstwie. W 1967 r. zosta\u0142 przeniesiony do Wy\u017cszej Szko\u0142y In\u017cynierskiej (p\u00f3\u017aniej Politechnika Rzeszowska) w Rzeszowie na etat starszego asystenta Wydzia\u0142u Elektrycznego. Po uzyskaniu tytu\u0142u doktora nauk technicznych na Wydziale Automatyki Politechniki \u015al\u0105skiej w 1971 r. podj\u0105\u0142 misj\u0119 utworzenia Zak\u0142adu Osprz\u0119tu Lotniczego na Wydziale Mechanicznym, w strukturach powo\u0142anego do \u017cycia Oddzia\u0142u Lotniczego, dla kszta\u0142cenia specjalist\u00f3w konstruktor\u00f3w lotniczych. Na Wydziale tym (p\u00f3\u017aniej przemianowanym na Wydzia\u0142 Budowy Maszyn i Lotnictwa) zajmowa\u0142 kolejno stanowiska: adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego. Aktualnie pracuje na stanowisku profesora zwyczajnego. R\u00f3wnolegle, poza pe\u0142nieniem funkcji kierownika Zak\u0142adu (obecnie kierownika Katedry Awioniki i Sterowania), sprawowa\u0142 szereg funkcji w strukturach Politechniki Rzeszowskiej, m.in.: by\u0142 prodziekanem Wydzia\u0142u Mechanicznego (1973-1975), prorektorem ds. Dydaktyki i Wychowania (1975-1981), dziekanem Wydzia\u0142u Mechanicznego (1982-1984), dyrektorem Instytutu Lotnictwa Wydzia\u0142u Mechanicznego (1985-1986), prorektorem ds. Nauczania (1986- 1987), prorektorem ds. Nauki i Wsp\u00f3\u0142pracy z Gospodark\u0105 Narodow\u0105 (1987-1990). Dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 ju\u017c w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d podejmuj\u0105c pr\u00f3b\u0119 budowy operatywnego systemu zarz\u0105dzania produkcj\u0105 i zapasami magazynowymi. Dalsze dzia\u0142ania zosta\u0142y ukierunkowane przez ponad dwudziestoletni\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z prof. dr. in\u017c. Stefanem W\u0119grzynem i kierowanym przez niego Zak\u0142adem System\u00f3w Automatyki Kompleksowej PAN w Gliwicach. Do najbardziej znacz\u0105cych efekt\u00f3w dzia\u0142alno\u015bci naukowo-badawczej prof. Gruszeckiego i kierowanego przez niego zespo\u0142u nale\u017cy zaliczy\u0107: udane wdro\u017cenie metody optymalizuj\u0105cej proces produkcji kwasu azotowego w Zak\u0142adach Chemicznych w Tarnowie (za t\u0119 prac\u0119 otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk technicznych), opracowanie systemu sterowania piecem szklarskim i systemu optymalizacji rozkroju szk\u0142a w Hucie Sz\u0142a Okiennego w Sandomierzu, rozwi\u0105zanie problem\u00f3w optymalizacji wydobycia siarki metod\u0105 otworow\u0105 w KiZPS Mach\u00f3w oraz optymalizacji wydobycia ropy naftowej w kopalniach nafty i gazu okr\u0119gu po\u0142udniowo-wschodniego, opracowanie dotycz\u0105ce modernizacji nowo wybudowanej t\u0142oczni gazu w Swarzowie k\/D\u0105browy Tarnowskiej (dzi\u0119ki temu unikni\u0119to niedoboru gazu dla regionu ma\u0142opolskiego, co podkre\u015bli\u0142 raport Ministra Energetyki w 1983 r.). Wyniki prac nad sterowaniem obiektami o parametrach roz\u0142o\u017conych zosta\u0142y zaprezentowane w rozprawie habilitacyjnej nt. Ocena zbie\u017cno\u015bci komputerowych algorytm\u00f3w sterowania, obronionej przed Rad\u0105 Wydzia\u0142u Elektrycznego Politechniki Warszawskiej w 1994 r. Od 1990 r. ci\u0119\u017car zainteresowa\u0144 przeni\u00f3s\u0142 na sterowanie obiektami lataj\u0105cymi oraz rejestracj\u0119 parametr\u00f3w lotu. Pr\u00f3by komputeryzacji stoisk do pr\u00f3b zm\u0119czeniowych w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, budowa rejestratora parametr\u00f3w silnika lotniczego PZL-10W dla WSK \u201ePZL-Rzesz\u00f3w\u201d oraz budowa systemu sterowania i nawigacji bezza\u0142ogowego aparatu lataj\u0105cego to wynik prac ostatniego dziesi\u0119ciolecia. Wynikiem dotychczasowej dzia\u0142alno\u015bci naukowo-badawczej jest opublikowanie ponad 100 artyku\u0142\u00f3w i referat\u00f3w konferencyjnych, 3 monografii oraz materia\u0142\u00f3w dydaktycznych. Na szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 zas\u0142uguje monografia\u00a0Uk\u0142ady Sterowania Automatycznego Samolotem<\/em> (1999), wyr\u00f3\u017cniona nagrod\u0105 I stopnia Ministra Edukacji Narodowej. Uzupe\u0142nia ten dorobek wypromowanie 11 doktor\u00f3w nauk technicznych, z kt\u00f3rych jeden zajmuje stanowisko profesora. R\u00f3wnie bogata jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczna i organizacyjna prof. J. Gruszeckiego. Poza sta\u0142\u0105 trosk\u0105 o rozw\u00f3j kierowanej przez siebie Katedry Awioniki i Sterowania, kt\u00f3ra zajmuje poczesne miejsce w strukturach polskiego systemu edukacji lotniczej, od 1972 r. uczestniczy\u0142 w organizacji od 1972 r. studi\u00f3w lotniczych na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa, a od 1975 r. tworzy\u0142 unikalny kierunek kszta\u0142cenia pilot\u00f3w na Specjalizacji Pilota\u017cowej O\u015brodka Kszta\u0142cenia Lotniczego. (Absolwenci tej specjalno\u015bci stanowi\u0105 podstawow\u0105 kadr\u0119 pilot\u00f3w PLL \u201eLOT\u201d.) Od 1995 r. jest organizatorem cyklicznej Konferencji AWIONIKA. Poza wsp\u00f3\u0142prac\u0105 z krajowymi o\u015brodkami przemys\u0142owymi (cz\u0142onek Rad Naukowych OBR WSK Mielec i OBR \u201eSiarkopol\u201d), Instytutami Naukowymi i cz\u0142onkostwem w Komitecie Automatyki PAN, jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 polskiego oddzia\u0142u Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Aeronautyki i Jej Rozwoju z siedzib\u0105 w Warszawie i aktualnie jego prezesem. Poprzez dzia\u0142alno\u015b\u0107 Stowarzyszenia prof. J. Gruszecki silnie zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z wieloma uniwersytetami europejskimi, m.in. w Bordeaux, Ostendzie, Kingston, Madrycie, Rzymie i Neapol, Sankt Petersburgu i Bratys\u0142awie. Uniwersytety te, jako cz\u0142onk\u00f3w STAR\/EU, jednoczy wsp\u00f3lna idea budowy multimedialnych system\u00f3w nauczania specjalist\u00f3w dla potrzeb lotnictwa wg jednolitych przepis\u00f3w JAR. Budow\u0119 tego systemu w programach TEMPUS, LEONARDO oraz programach europejskich, wykorzystuj\u0105cego sie\u0107 Internetu, koordynuje w\u0142a\u015bnie prof. J. Gruszecki. W 2010 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad Komitetu Redakcyjnego ds. Strategicznego Programu Badawczego dla Aeronautyki (SPBA) w Polsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUSZECKI JAN WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 VI 1930 r. w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca, syn Jana i Marii z Gracz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1951 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 27 XI 1951 r. w WSK Mielec jako pracownik fizyczny. W latach 1953-1956 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do WSK i pracowa\u0142 w niej do 30 XI 1990 r. na r\u00f3\u017cnych stanowiskach zwi\u0105zanych g\u0142\u00f3wnie z Dzia\u0142em Kadr. By\u0142 m.in. kierownikiem sekcji, zast\u0119pc\u0105 kierownika Dzia\u0142u Kadr, zast\u0119pc\u0105 kierownika Dzia\u0142u BHP i kierownikiem Dzia\u0142u Kadr w Zak\u0142adzie Aparatury Paliwowej. W latach 1979-1989 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty d\/s osobowych WSK PZL-Mielec\u201d. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. W ramach zmian kadrowych w 1989 r. przeniesiony zosta\u0142 na stanowisko ekonomisty w sekcji paszportowej Dzia\u0142u Kadr. Z dniem 1 XII 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczne. W latach 60. i 70. wybierano go na \u0142awnika S\u0105du Powiatowego i Rejonowego, a w latach 70. i 80. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami resortowymi oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1989 r. Zmar\u0142 16 III 2014 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUSZECKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 18 I 1939 r. w Maliniu, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Kolb. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej i Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w). Prac\u0119 zawodow\u0105 w WSK Mielec rozpocz\u0105\u0142 w 1956 r. jako \u015blusarz p\u0142atowcowy na wydziale monta\u017cu skrzyde\u0142. W 1958 r. zosta\u0142 przeniesiony na wydzia\u0142 produkuj\u0105cy cz\u0119\u015bci i zespo\u0142y do samochodu Mikrus MR. Po zaprzestaniu produkcji samochodu przeszed\u0142 do Biura Konstrukcyjnego Lotniczego i pracowa\u0142 na stanowiskach: m\u0142odszego konstruktora, konstruktora i starszego konstruktora. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika oraz zosta\u0142 kierownikiem sekcji w Dziale Oblicze\u0144 Wytrzyma\u0142o\u015bciowych Konstrukcji Lotniczych z jednoczesnym nadzorem Plac\u00f3wki Pr\u00f3b Wytrzyma\u0142o\u015bciowych. Po przeniesieniu do O\u015brodka Badawczo-Rozwojowego Sprz\u0119tu Komunikacyjnego pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Sekcji Opis\u00f3w i Eksploatacji Samolot\u00f3w Rolniczo- Pasa\u017cerskich, a od 1972 r. by\u0142 kierownikiem Dzia\u0142u Opis\u00f3w i Eksploatacji. W tym czasie odby\u0142 wiele podr\u00f3\u017cy s\u0142u\u017cbowych do baz eksploatuj\u0105cych mieleckie samoloty, m.in. w Zwi\u0105zku Radzieckim (Rosja, Tad\u017cykistan, Kazachstan, Ukraina) oraz Wenezueli i USA. Uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1968) i w latach 1968-1978 by\u0142 nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych w ZSZD w Mielcu. Prowadzi\u0142 tak\u017ce szkolenia i kursy dla mechanik\u00f3w lotniczych krajowych i zagranicznych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, najpierw w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych i Zwi\u0105zku Zawodowym Metalowc\u00f3w, a nast\u0119pnie w SIMP. W 1995 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 SIMP i Medalem 60-lecia PEZETEL.<\/p>\r\n

\"\"GRUSZECKI LESZEK,<\/strong> urodzony 24 I 1956 r. w Chorzelowie, powiat mielecki, syn Edwarda i Janiny. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. Studia na Wydziale Instrumentalnym (kierunek \u2013 saksofon) Akademii Muzycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra sztuki. W 1978 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I i II st.) na stanowisku nauczyciela i pracuje tam nadal. W 45-letniej pracy wykszta\u0142ci\u0142 wielu muzyk\u00f3w (g\u0142\u00f3wnie saksofonist\u00f3w i klarnecist\u00f3w), kt\u00f3rzy uko\u0144czyli p\u00f3\u017aniej studia muzyczne i zasilili orkiestry (szczeg\u00f3lnie big-bandy) oraz mniejsze zespo\u0142y wokalno-instrumentalne. Otrzymywa\u0142 te\u017c wyrazy uznania za wzorowe przygotowanie ucznia do Konkursu M\u0142odych Instrumentalist\u00f3w. Poza szko\u0142\u0105 uczy te\u017c gry na r\u00f3\u017cnych instrumentach dzieci i m\u0142odzie\u017c w Spo\u0142ecznym Ognisku Muzycznym przy Towarzystwie \u015apiewaczym \u201eMelodia\u201d oraz w Gminnych O\u015brodkach Kultury w Przec\u0142awiu i Wadowicach G\u00f3rnych. R\u00f3wnocze\u015bnie sam gra\u0142 i nadal gra na r\u00f3\u017cnych instrumentach w wielu zespo\u0142ach. Za\u0142o\u017cy\u0142 kapele: folklorystyczn\u0105 \u201ePrzec\u0142awianie\u201d przy GOK w Przec\u0142awiu, folklorystyczn\u0105 \u201eWadowiacy\u201d przy GOK w Wadowicach G\u00f3rnych oraz Mieleck\u0105 Kapel\u0119 Podw\u00f3rkow\u0105 i w tych zespo\u0142ach gra na klarnecie. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 te\u017c z Robotniczym i p\u00f3\u017aniej Samorz\u0105dowym Centrum Kultury. Gra\u0142 w Big-Bandzie Antoniego Czachora, by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem ch\u00f3ru Pro Musika i jego cz\u0142onkiem oraz wyst\u0119powa\u0142 w drugim big-bandzie SCK. Za ten ogrom pracy zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Z\u0142otym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury, Nagroda Indywidualn\u0105 I stopnia Dyrektora Centralnego O\u015brodka Pedagogicznego Szkolnictwa Artystycznego\u00a0 i wieloma nagrodami Dyrektora PSM I i II st. w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUSZECKI ROMAN<\/strong>, urodzony 27 VII 1964 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Anny z domu Hapta\u015b. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. Wychowanek sekcji pi\u0142karskiej Stal Mielec. W latach 1981-1992 by\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i oddelegowany do prac sportowych. W tym okresie wyst\u0119powa\u0142 w I dru\u017cynie Stali (I i II liga). Od 1981 r. powo\u0142ywano go do reprezentacji Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, najpierw junior\u00f3w U-17 i U-18 (1982), a nast\u0119pnie U-20 (1983) i reprezentacji m\u0142odzie\u017cowej (1983-1984). W sezonie 1992\/1993 gra\u0142 w II-ligowej dru\u017cynie Karpaty Krosno, a w latach 1993-1995 w III-ligowej Pogoni Le\u017cajsk (jako graj\u0105cy trener). R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu; w 1992 r. otrzyma\u0142 uprawnienia trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy, a w 1995 r. \u2013 tytu\u0142 magistra. Jako trener pracowa\u0142 z zespo\u0142ami senior\u00f3w w klubach: Pogo\u0144 Le\u017cajsk (1993-1995, III liga, m.in. 2 miejsce w sezonie 1994\/1995), T\u0142oki Gorzyce (sezon 1995\/1996, III liga, 2 miejsce), Wis\u0142oka D\u0119bica (1997, III liga, 2 miejsce w sezonie 1996\/1997), Pogo\u0144 Le\u017cajsk (1998\/1999, III liga), Wis\u0142oka D\u0119bica (sezon 1999\/2000, III liga) i Stal Mielec (sezon 2000\/2001, IV liga). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1998 r. pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych Nr 1 (Centrum \u00a0Kszta\u0142cenia Ustawicznego) im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. Od 2004 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Ogniska ZNP przy tej szkole. Jest tak\u017ce czynnym trenerem pi\u0142ki no\u017cnej. W 2004 r. uko\u0144czy\u0142 kurs trenerski w Szkole Trener\u00f3w PZPN i uzyska\u0142 tytu\u0142 trenera I klasy pi\u0142ki no\u017cnej UEFA. W latach 2001-2012 by\u0142 trenerem zespo\u0142\u00f3w: Pogo\u0144 Le\u017cajsk (2001-2003, awans), Pogo\u0144 Stasz\u00f3w (2003), B\u0142\u0119kitni Ropczyce (2004), Igloopol D\u0119bica (2004-2005, mistrzostwo Podkarpacia junior\u00f3w), Rzemie\u015blnik Pilzno (2006-2007), Lechia S\u0119dzisz\u00f3w (2008-2010, awans), Wis\u0142oka D\u0119bica (2011), Stal Mielec (2012), Rzemie\u015blnik Pilzno (2012), AP Pi\u0142karskie Nadzieje rocznik 2003 (2015). W sezonie 2018\/2019 prowadzi\u0142 rezerwowy zesp\u00f3\u0142 Stali Mielec i awansowa\u0142 z nim do IV ligi. Po awansie zrezygnowa\u0142 i zaj\u0105\u0142 si\u0119 szkoleniem grup m\u0142odzie\u017cowych. Ponadto w 2009 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem z wychowaniem obronnym i strzelectwem sportowym na Uniwersytecie Rzeszowskim. Posiada tytu\u0142y instruktora strzelectwa sportowego i instruktora Obrony Cywilnej klasy I o specjalno\u015bci og\u00f3lnoobronnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Wybitne Osi\u0105gni\u0119cia Sportowe\u201d. We wrze\u015bniu 2019 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRUSZKA CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 I 1922 r. w Odrow\u0105\u017cu, powiat Ko\u0144skie, syn Henryka i Marceli z Kuczkowskich. Uczy\u0142 si\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie (do 1939 r.) i po wojnie w Liceum Handlowym w Chorzowie, gdzie w 1945 r. zda\u0142 matur\u0119. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczo-Handlowej w Mszanie Dolnej jako ksi\u0119gowy. Po maturze zatrudniony zosta\u0142 w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eSzombierki\u201d w Bytomiu na stanowisku ksi\u0119gowego, a nast\u0119pnie w Narodowym Banku Polskim \u2013 Oddzia\u0142 w Bytomiu (lustrator) i Oddzia\u0142 w Pszczynie (naczelnik wydzia\u0142u). R\u00f3wnocze\u015bnie odby\u0142 studia w Akademii Handlowej w Krakowie (I stopie\u0144, 1949) i w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie (II stopie\u0144, 1959, magister ekonomii). W 1961 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Narodowego Banku Polskiego Oddzia\u0142 Mielec i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 1977 r., a w latach 1978-1987 pracowa\u0142 na analogicznym stanowisku w Oddziale Przeworsk. W 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1954 r. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w radach narodowych, najpierw jako radny MRN w Pszczynie (1954-1961), a nast\u0119pnie jako radny Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, przewodnicz\u0105cy Komisji Bud\u017cetu i Planowania Gospodarczego oraz przewodnicz\u0105cy Konwentu Senior\u00f3w tej\u017ce Rady (1961-1977). W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do planowej realizacji bud\u017cetu w okresie dynamicznie rozwijaj\u0105cego si\u0119 Mielca i jego powiatu. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Polskim Towarzystwie Ekonomicznym oraz rozwija\u0142 zainteresowania numizmatyczne i filatelistyczne. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i odznaczeniami resortowymi. Zmar\u0142 7 VII 1999 r. Pochowany na cmentarzu \u201ena Zasaniu\u201d w Przemy\u015blu.<\/p>\r\n

GR\u0170NBERG FRYDERYK,<\/strong> urodzony 15 I 1911 r. w Krakowie, syn Fryderyka i Rozalii z domu Bardo. W 1931 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowa Szko\u0142\u0119 Przemys\u0142ow\u0105\u00a0 – Wydzia\u0142 Budowy Maszyn w Krakowie.\u00a0 W latach 1932-1933 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po jej uko\u0144czeniu pracowa\u0142 w Krakowie, a p\u00f3\u017aniej w Katowicach w Dyrekcji Okr\u0119gowej Kolei Pa\u0144stwowych w Katowicach. W 1939 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Niemcami podczas kampanii wrze\u015bniowej. Uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli. W okresie I 1940 r. \u2013 V 1941 r. pracowa\u0142 w FWM Mielec, a nast\u0119pnie od VI 1941 r. do X 1944 r. w Parowozowni D\u0119bica. W listopadzie 1944 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w PZL \u2013 WP 1 (p\u00f3\u017aniej WSK). Uczestniczy\u0142 w uruchamianiu mieleckiej fabryki po zniszczeniach wojennych i wywiezieniu przez Niemc\u00f3w maszyn i urz\u0105dze\u0144. By\u0142 kolejno: pracownikiem fizycznym, konstruktorem, pracownikiem Dzia\u0142u Reklamacyjno-Remontowego HR i pracownikiem HS. Na wszystkich wymienionych stanowiskach pracy wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 jako nauczyciel zawodu i wychowawca m\u0142odych pracownik\u00f3w, zw\u0142aszcza rozpoczynaj\u0105cych prac\u0119. By\u0142 te\u017c ceniony u odbiorc\u00f3w samolot\u00f3w An-2 za rozwi\u0105zywanie r\u00f3\u017cnych problem\u00f3w z ich eksploatacj\u0105. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1976 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP.\u00a0 Zmar\u0142 30 I 1996 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

GRYCZMAN ADAM JAN<\/b>, urodzony 19 VIII 1962 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Alfredy z Markowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1982 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL Mielec jako monter p\u0142atowcowy w latach 1982-1986. W 1986 r. przeszed\u0142 do firmy Zak\u0142ad Stolarski Tomasz Rogowski i pracowa\u0142 w niej do 1990 r. W latach 1991-2000 przebywa\u0142 w Hiszpanii. Od 2003 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 TURBOCALMAX, specjalizuj\u0105c\u0105 si\u0119 w sprzeda\u017cy i regeneracji turbospr\u0119\u017carek. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest historia, a szczeg\u00f3lnie historia Polski. Jest jednym z za\u0142o\u017cycieli i wiceprezesem stowarzyszenia Klub Historyczny \u201ePrawda i Pami\u0119\u0107\u201d, wsp\u00f3\u0142organizatorem Piknik\u00f3w Militarnych na Bulwarach im. Gryfit\u00f3w Mieleckich, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 Polany Niez\u0142omnych w Szyd\u0142owcu z tablicami historyczno-edukacyjnymi oraz za\u0142o\u017cycielem Zmotoryzowanej Grupy Rekonstrukcyjno-Historycznej im. gen. Stanis\u0142awa Maczka. By\u0142 autorem scenariuszy i re\u017cyserem wielu rekonstrukcji historycznych. Najwi\u0119ksz\u0105 z nich by\u0142a rekonstrukcja historyczna z okazji 100-lecia zwyci\u0119skiej Bitwy Warszawskiej, pokazana w D\u0119bicy, z udzia\u0142em ponad stu rekonstruktor\u00f3w, 40 koni i przy u\u017cyciu efekt\u00f3w pirotechnicznych. Inicjuje i organizuje akcje charytatywne na rzecz os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych i dla Polak\u00f3w na dawnych Kresach Wschodnich (dzi\u015b: Ukraina, Bia\u0142oru\u015b i\u00a0 Naddniestrze), wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c w tym zakresie z organizacj\u0105 Odra-Niemen i Stowarzyszeniem Pomocy Polakom we Lwowie i Okolicach w Przemy\u015blu. Organizuje te\u017c konkursy historyczne i \u201e\u017cywe\u201d lekcje historii z udzia\u0142em pojazd\u00f3w militarnych w szko\u0142ach i o\u015brodkach edukacyjno-wychowawczych, a tak\u017ce koncerty poezji \u015bpiewanej \u201eMieleckie Zaduszki Muzyczne\u201d. Jest fundatorem Fundacji \u201ePrawda i Pami\u0119\u0107\u201d im. gen. Stanis\u0142awa Maczka. Dzia\u0142a w wiede\u0144skim \u201ePorozumieniu Patriotyczno-Chrze\u015bcija\u0144skim\u201d. Publikuje artyku\u0142y na tematy historyczne w Tygodniku Regionalnym \u201eKorso\u201d. Jest producentem wideoklip\u00f3w o tematyce patriotycznej. Szczeg\u00f3lnym osi\u0105gni\u0119ciem jest wyprodukowanie pe\u0142nometra\u017cowego dokumentu fabularyzowanego \u201eZa Michni\u00f3w\u201d o spaleniu przez Niemc\u00f3w 204 os\u00f3b w odwecie za pomaganie majorowi Janowi Piwnikowi ps. \u201ePonury\u201d, a nast\u0119pnie prelekcja i projekcja tego filmu w Instytucie Pileckiego w Warszawie. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem uroczysto\u015bci nazwania rond na ulicy H. Sienkiewicza: gen. Stanis\u0142awa Maczka, gen. Stanis\u0142awa Sosabowskiego i gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa. Zosta\u0142 uhonorowany Medalem Pro Patria, Medalem WOT i I nagrod\u0105 na Przegl\u0105dzie Film\u00f3w Historycznych w Birczy w 2023 r. za film \u201eZa Michni\u00f3w\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRYF (\u015aWIEBODA)<\/strong>, polski herb szlachecki. Przedstawia znanego z mitologii greckiej stwora \u2013 uskrzydlonego, srebrnego lwa z g\u0142ow\u0105 i szponami or\u0142a (stra\u017cnika podziemnych skarb\u00f3w Apollina) na czerwonym polu. Piecz\u0119towa\u0142o si\u0119 nim oko\u0142o 120 rodzin szlacheckich, m.in. Mieleccy \u2013 za\u0142o\u017cyciele i w\u0142a\u015bciciele Mielca. Najstarsze wizerunki tego znaku przetrwa\u0142y na piecz\u0119ciach z 2. po\u0142owy XIV w. Oko\u0142o 30 miast polskich, posiadaj\u0105cych zwi\u0105zki z Gryfitami, wprowadzi\u0142o Gryfa do swoich herb\u00f3w. Gryf znajdowa\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w herbie miasta Mielca w latach 1867-1944. Po przeprowadzonym konkursie 23 XII 2014 r. rze\u017aba Gryfa stan\u0119\u0142a na mieleckim rynku. Jej autorami byli arty\u015bci rze\u017abiarze Agnieszka i Marek Ma\u015bla\u0144cowie z Krakowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRYF (MIELECKI KLUB SPORTOWY GRYF)<\/strong>, najstarszy klub sportowy w Mielcu i jeden z najstarszych klub\u00f3w sportowych w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej. Powsta\u0142 w latach 1908-1909 i funkcjonuje nadal. Wni\u00f3s\u0142 do historii sportu na ziemi mieleckiej znacz\u0105cy dorobek sportowy i wychowawczy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Organizacja klubu, rozw\u00f3j bazy i dzia\u0142alno\u015bci Tradycja i dotychczasowe opracowania zgodnie g\u0142osz\u0105, \u017ce pocz\u0105tkiem dzia\u0142alno\u015bci klubu by\u0142o utworzenie w latach 1908-1909 przez uczni\u00f3w i nauczycieli mieleckiego gimnazjum dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej Pogo\u0144. Mecze rozgrywano na b\u0142oniach w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci miasta (p\u00f3\u017aniej obok bursy gimnazjalnej). Oficjaln\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 przerwano na czas I wojny \u015bwiatowej. Wkr\u00f3tce po wojnie i odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci reaktywowano dzia\u0142alno\u015b\u0107 pod nazw\u0105 \u201eKruki \u2013 Gryfy Mieleckie\u201d. Klub wspierany by\u0142 w\u00f3wczas przez mieleckich kupc\u00f3w i rzemie\u015blnik\u00f3w. Czynna by\u0142a nadal tylko sekcja pi\u0142ki no\u017cnej. Boisko pi\u0142karskie znajdowa\u0142o si\u0119 na b\u0142oniach za laskiem komunalnym, w pobli\u017cu drogi do Kolbuszowej. W okresie okupacji hitlerowskiej nie prowadzono zorganizowanej dzia\u0142alno\u015bci, ale zdarza\u0142y si\u0119 nieoficjalne mecze w s\u0105siednich miastach, a nawet z \u017co\u0142nierzami niemieckimi stacjonuj\u0105cymi w Mielcu. Grano w\u00f3wczas na boisku \u017bydowskiego Klubu Sportowego Makkabi przy drodze do Kolbuszowej. Wznowienie funkcjonowania klubu nast\u0105pi\u0142o w 1945 r. pod nazw\u0105 Gryf. Ponownie wsparcia udzielili rzemie\u015blnicy i kupcy. Mecze rozgrywano nadal na boisku nie istniej\u0105cego ju\u017c Makkabi przy ul. Wolno\u015bci. W 1948 r. klub zosta\u0142 wcielony do Zrzeszenia Gwardia i nadano mu te\u017c tak\u0105 nazw\u0119. Na pocz\u0105tku lat 50. nast\u0105pi\u0142y kolejne zmiany patronat\u00f3w i nazw; w 1951 r. dzia\u0142ano pod nazw\u0105 Sp\u00f3jnia i patronatem PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, a od 1952 r. przyj\u0119to nazw\u0119 KS Sparta. W klimacie \u201eodwil\u017cy\u201d, po wydarzeniach w pa\u017adzierniku 1956 r., uda\u0142o si\u0119 dzia\u0142aczom klubu przywr\u00f3ci\u0107 w 1957 r. wcze\u015bniejsz\u0105 nazw\u0119 MKS Gryf i zapewni\u0107 patronat Federacji Sportowej Ogniwo. Wyra\u017any rozw\u00f3j organizacyjny i sportowy nast\u0105pi\u0142 w 1961 r. po patronatu nad klubem przez Przedsi\u0119biorstwo Kopalnictwa Naftowego w Mielcu. Zmieniono te\u017c nazw\u0119 na G\u00f3rniczy Klub Sportowy Gryf. Powsta\u0142y nowe sekcje: tenisa sto\u0142owego (1957), pi\u0142ki r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn (1961) oraz siatk\u00f3wki kobiet i m\u0119\u017cczyzn (1962-1963). W 1966 r. oddano do u\u017cytku przebudowane boisko pi\u0142karskie, pe\u0142nowymiarow\u0105 bie\u017cni\u0119, skoczni\u0119, rzutni\u0119, boiska do pi\u0142ki r\u0119cznej i siatk\u00f3wki oraz trybun\u0119 na 2000 miejsc, a w 1967 r. \u2013 pawilon sportowy. Inwestycje te powsta\u0142y w rezultacie wsp\u00f3lnego wysi\u0142ku organizacyjnego i finansowego w\u0142adz wojew\u00f3dzkich, powiatowych i miejskich, zak\u0142ad\u00f3w pracy, szk\u00f3\u0142 i organizacji spo\u0142ecznych z terenu ca\u0142ego Mielca oraz sk\u0142adek os\u00f3b zwi\u0105zanych z klubem, g\u0142\u00f3wnie z terenu Starego Mielca. Tak\u017ce w 1967 r. w\u0142\u0105czono do dzia\u0142alno\u015bci klubu grup\u0119 utalentowanych szermierzy. W latach 1973-1974 powsta\u0142a sekcja judo Przyj\u0119to te\u017c dru\u017cyn\u0119 koszyk\u00f3wki kobiet, graj\u0105c\u0105 wcze\u015bniej pod szyldem MKS. R\u00f3wnocze\u015bnie jednak rozwi\u0105zywano sekcje nie rokuj\u0105ce wi\u0119kszych nadziei: pi\u0142ki r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn, tenisa sto\u0142owego oraz siatk\u00f3wki kobiet i m\u0119\u017cczyzn. Znaczny wp\u0142yw na taki stan rzeczy mia\u0142y coraz silniejsze analogiczne sekcje w Stali Mielec, kt\u00f3re skupia\u0142y najzdolniejszych zawodnik\u00f3w. W 1977 r. w 4 sekcjach Gryfa trenowa\u0142o 201 zawodniczek i zawodnik\u00f3w, w tym 33 szermierzy, 42 koszykarki, 53 pi\u0142karzy no\u017cnych i 73 judok\u00f3w. W marcu 1979 r., w zwi\u0105zku z zako\u0144czeniem dzia\u0142alno\u015bci w Mielcu przez Przedsi\u0119biorstwo Kopalnictwa Naftowego, uda\u0142o si\u0119 pozyska\u0107 patronat Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego. Zmieniono przy tym nazw\u0119 na \u201eBudowlani-Gryf\u201d. Wkr\u00f3tce potem sekcja koszyk\u00f3wki kobiet zosta\u0142a rozwi\u0105zana. W latach 1981-1982 MPB wycofa\u0142o si\u0119 niemal ca\u0142kowicie z patronatu, a dalsze funkcjonowanie uratowano przez pozyskanie kilku mniejszych sponsor\u00f3w (PKS, STW, MPGK i Rzemie\u015blnicza Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eWielobran\u017cowa\u201d) oraz nieodp\u0142atne przekazanie obiektu O\u015brodkowi Sportu i Rekreacji (jednostce organizacyjnej Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu) w zamian za nieodp\u0142atne korzystanie z obiektu przez dalsze lata. Rezultatem tej decyzji by\u0142o znaczne zmniejszenie koszt\u00f3w utrzymania Klubu. Powr\u00f3cono te\u017c do nazwy MKS Gryf. 18 XI 1984 r. w Sali Kr\u00f3lewskiej PSM odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci z okazji 75-lecia Klubu, w czasie kt\u00f3rych otrzyma\u0142 on sztandar ufundowany przez zak\u0142ady patronackie. W takim stanie organizacyjnym przetrwa\u0142 do ko\u0144ca lat 80. Wtedy to na skutek dalszych ogranicze\u0144 finansowych ze strony zak\u0142ad\u00f3w patronackich i Urz\u0119du Miejskiego rozwi\u0105zano sekcj\u0119 judo. W latach 90. dzia\u0142a\u0142y dwie sekcje \u2013 pi\u0142ki no\u017cnej i szermierki. Pr\u00f3b\u0119 rozszerzenia dzia\u0142alno\u015bci podj\u0119to w 1999 r., reaktywuj\u0105c sekcj\u0119 tenisa sto\u0142owego. Tej jednak uda\u0142o si\u0119 po roku pozyska\u0107 sponsora. Od\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 od Gryfa i stworzy\u0142a odr\u0119bny klub. Pierwsze lata XXI w. nie poprawi\u0142y sytuacji, ale te\u017c nie dosz\u0142o do likwidacji klubu. Realizowa\u0142 on zadania zlecone przez Gmin\u0119 Miejsk\u0105 w zakresie szkolenia m\u0142odzie\u017cy w pi\u0142ce no\u017cnej i szermierce, na co otrzymywa\u0142 \u015brodki finansowe z bud\u017cetu miasta. Lepsze perspektywy rozwoju dzia\u0142alno\u015bci stworzy\u0142o oddanie do u\u017cytku euroboiska, a nast\u0119pnie bie\u017cni ok\u00f3lnej i pawilonu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Prezesi:<\/strong> okres do I wojny \u015bwiatowej – ?; okres mi\u0119dzywojenny: Franciszek Kazana; po 1944 r.: Stanis\u0142aw Sok\u00f3\u0142 (1944- 1948), Aleksander Bartuzi ? (1948-1950), Karol Woli\u0144ski (1950-1952), Tadeusz Kaspr\u00f3w (1952-1954), Adam Bro\u017conowicz (1954-1955), Marian Perzy\u0144ski (1955-1961), Jerzy Korz\u0119pa (1961-1982), Jan Kr\u0119pa (1982-1995), Jerzy Maciejak (1995-1999), Miros\u0142aw Basara (1999-2002), Wac\u0142aw Soja (2002-2020), Miros\u0142aw Basara (2020-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Honorowi Prezesi:<\/strong> Jerzy Korz\u0119pa i Jan Kr\u0119pa (od 1995 r.), Wac\u0142aw Soja (od 2020). Niekt\u00f3rzy z wymienionych prezes\u00f3w (M. Perzy\u0144ski, J. Korz\u0119pa, J. Maciejak) byli r\u00f3wnie\u017c d\u0142ugoletnimi cz\u0142onkami zarz\u0105du i pe\u0142nili w nim r\u00f3\u017cne funkcje.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Inni d\u0142ugoletni i zas\u0142u\u017ceni dzia\u0142acze;<\/strong>\u00a01) lata 1908-1939: Antoni Bro\u017conowicz, Eugeniusz D\u0119bicki (d\u0142ugoletni skarbnik), Zygmunt D\u0119bicki, Tadeusz Gardulski, Leon G\u00f3recki, Stanis\u0142aw Je\u017c, Zygmunt Karkowski, Jan Kowalski, Leon Lachnit, ? Muniak, Antoni Wanatowicz, Mateusz Zacharski i Stanis\u0142aw Zacharski; 2) lata 1944-1989: W\u0142adys\u0142aw Chmara, Tadeusz Diabelec, Emilia Drabik, Jerzy Dzia\u0142owski, J\u00f3zef Frankowski, Leon G\u00f3recki, Stefania Haracz, Bronis\u0142aw Jeziorski, Stanis\u0142aw Je\u017c, Tadeusz Kazana, Czes\u0142aw Koperski, Aleksander Kozub, Leon Lachnit, Zbigniew \u0141ojczyk, Stanis\u0142aw Marcinek (d\u0142ugoletni gospodarz), Janusz M\u0142ynek, Hieronim Mykietiuk, Adam Perzy\u0144ski, Marian Obuchowicz, Jerzy Oleksi\u0144ski, Lucjan Pietruszka, Boles\u0142aw Przybu\u015b, Stanis\u0142aw Ryncarz, Czes\u0142aw St\u0119plewski, Emil Toczy\u0144ski, Zygmunt Trzaskoma, Antoni Wanatowicz, Andrzej Wieczerzak, Henryk Wo\u0142os, Stanis\u0142aw Zacharski, Antoni Zydro\u0144 i Zbigniew \u017bola ; 3) od 1989 r.: Tomasz Kr\u0119pa, Les\u0142aw Lechoci\u0144ski, Stanis\u0142aw Le\u015bniak, Les\u0142aw Lichy, Tadeusz Lupa, Zbigniew Oziemb\u0142o, Agnieszka Sikora, Wies\u0142aw Szkutnicki, Zygmunt Trybulec, Wiktor Wieczerzak, W\u0142odzimierz Wieczerzak, Adam \u017belichowski i Antoni \u017buraw.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

J u d o, sekcja utworzona w latach 1973-1974 z inspiracji nauczyciela Technikum Elektrycznego mgr. in\u017c. Lucjana Pietruszki, by\u0142ego akademickiego mistrza Polski w judo. On te\u017c by\u0142 pierwszym trenerem wszystkich grup dynamicznie rozwijaj\u0105cej si\u0119 sekcji (trenowa\u0142o blisko 60 zawodnik\u00f3w). Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 zawodnikami pierwszego okresu dzia\u0142alno\u015bci byli: Zbigniew Wiatrowski, Krzysztof Grzybowski i Zbigniew Le\u015b, kt\u00f3rzy zdobywali czo\u0142owe lokaty w zawodach okr\u0119gowych. Trzech wybijaj\u0105cych si\u0119 zawodnik\u00f3w: W\u0142adys\u0142aw Krempa, Kazimierz Kumorek i Henryk Wo\u0142os zdoby\u0142o uprawnienia instruktorskie i pomaga\u0142o w pracy szkoleniowej. Po rezygnacji L. Pietruszki prowadzenie sekcji przej\u0105\u0142 Henryk Wo\u0142os, a drugim szkoleniowcem by\u0142 Krzysztof Szelc. W tym okresie wyr\u00f3\u017cniali si\u0119 m\u0142odzi zawodnicy: Krzysztof Napieracz, Wies\u0142aw Leyko, Les\u0142aw Bar, Marek Drzyzga, Jerzy Moskal i Wies\u0142aw Parys. Przeszkodami dla osi\u0105gania wi\u0119kszych sukces\u00f3w by\u0142 brak wysokiej klasy sprz\u0119tu (maty) i niewielkie mo\u017cliwo\u015bci finansowe klubu. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 junior\u00f3w przekazywano wi\u0119c do \u201eWaltera\u201d Rzesz\u00f3w, kt\u00f3ry posiada\u0142 zdecydowanie lepsze warunki finansowe, sprz\u0119towe i szkoleniowe. Rosn\u0105ca popularno\u015b\u0107 judo w\u015br\u00f3d dziewcz\u0105t spowodowa\u0142a powo\u0142anie sekcji \u017ce\u0144skiej, a liczba trenuj\u0105cych dochodzi\u0142a do 25. Trenowano w salach gimnastycznych Szk\u00f3\u0142 Podstawowych Nr 1, 7 i 8. Pod koniec lat 80., w zwi\u0105zku z przemianami spo\u0142eczno-gospodarczymi w kraju i wycofywaniem si\u0119 zak\u0142ad\u00f3w pracy z patronatu nad klubem, sytuacja finansowa klubu pogorszy\u0142a si\u0119 na tyle, \u017ce musia\u0142 zrezygnowa\u0107 z prowadzenia sekcji judo.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K o s z y k \u00f3 w k a (kobiety), sekcja powsta\u0142a na bazie by\u0142ego MKS Mielec w po\u0142owie lat 70., a w 1976 r. jej pierwsza dru\u017cyna zosta\u0142a zakwalifikowana do rozgrywek wojew\u00f3dzkiej kl. A. Jej trenerem by\u0142 nauczyciel wychowania fizycznego Jerzy Kom\u0119za. Zesp\u00f3\u0142 gra\u0142 do sezonu 1979\/1980 i zosta\u0142 rozwi\u0105zany.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P i \u0142 k a n o \u017c n a – by\u0142a pierwsz\u0105 i przez d\u0142ugi czas jedyn\u0105 sekcj\u0105 w klubie. Dru\u017cyna pod nazw\u0105 \u201ePogo\u0144\u201d powsta\u0142a w latach 1908-1909. Jej za\u0142o\u017cycielami byli uczniowie mieleckiego gimnazjum: Maksymilian W\u0119grzynek, Marian Wery\u0144ski i Jan Gesing, a innymi wybijaj\u0105cymi si\u0119 zawodnikami tego okresu byli: Adam Barycki, Tadeusz Bigo, Czes\u0142aw D\u0119bicki, Izydor Ha\u0142adej, J\u00f3zef Rawski, Franciszek Sok\u00f3\u0142, Tadeusz Szafer, Jan Usarowski i Leon Wanatowicz. Pierwsze stroje sk\u0142ada\u0142y si\u0119 z bia\u0142ych koszulek gimnastycznych z napisem Pogo\u0144 i kr\u00f3tkich spodenek powsta\u0142ych z obci\u0119tych d\u0142ugich spodni. Z czasem opiek\u0119 nad dru\u017cyn\u0105 przej\u0119li nauczyciele \u2013 entuzja\u015bci tej nowej dyscypliny sportowej, m.in. J\u00f3zef Ziemski, J\u00f3zef Orzech i Piotr Jasi\u0144ski. Treningi i mecze odbywa\u0142y si\u0119 na b\u0142oniach przy drodze do Z\u0142otnik, a p\u00f3\u017aniej obok bursy gimnazjalnej. Grano z innymi dru\u017cynami mieleckimi i z zespo\u0142ami z s\u0105siednich miast. Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c wyjazdy, m.in. do D\u0119bicy i Radomy\u015bla Wielkiego. Wybuch I wojny \u015bwiatowej i powo\u0142ania do wojska uniemo\u017cliwi\u0142y dalsz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 dru\u017cyny. Wznowiono j\u0105 dopiero wiosn\u0105 1919 r. pod now\u0105 nazw\u0105 Kruki. Do dru\u017cyny zg\u0142osili akces m.in. Mieczys\u0142aw D\u0119bicki, Jan Gesing, Stanis\u0142aw Hado, Stanis\u0142aw Krempa, Hieronim Kaysiewicz, Tadeusz Kazana, Stanis\u0142aw Krempa, Czes\u0142aw Leyko, ? Mroczek, Jan R\u0105czka, Wincenty Sikorowicz, Leon Solarski, Bronis\u0142aw Szwakop, Julian Toczy\u0144ski, Leon Wanatowicz i Aleksander \u017burawski. Kapitanem zosta\u0142 Leon Wanatowicz. W p\u00f3\u017aniejszym okresie do\u0142\u0105czyli m.in. Emil Klebankiewicz, Kazimierz Lubaska, Micha\u0142 Podolski, Czes\u0142aw Prz\u0105ka i Stanis\u0142aw Zacharski, Mecze rozgrywano za laskiem komunalnym, przy drodze do Kolbuszowej. Z biegiem czasu poziom dru\u017cyny podni\u00f3s\u0142 si\u0119 na tyle, \u017ce toczy\u0142a ona zaci\u0119te boje z Wis\u0142ok\u0105 D\u0119bica, Dzikovi\u0105 Tarnobrzeg, Tarnovi\u0105 Tarn\u00f3w, Resovi\u0105 Rzesz\u00f3w, Poloni\u0105 Przemy\u015bl i Soko\u0142em Jaros\u0142aw oraz silnymi dru\u017cynami krakowskim i lwowskimi (Czarni i Pogo\u0144), chocia\u017c zapewne te ostatnie wyst\u0119powa\u0142y w rezerwowych sk\u0142adach. ( Pierwsze zespo\u0142y gra\u0142y w I lidze i walczy\u0142y o mistrzostwo Polski.) W czasie okupacji hitlerowskiej wprowadzono zakaz rozgrywania spotka\u0144 pi\u0142karskich, ale mimo to grywano nieoficjalnie zar\u00f3wno w Mielcu jak i na wyje\u017adzie, m.in. w D\u0119bicy, Grybowie, Kolbuszowej, Przec\u0142awiu, Radomy\u015blu Wielkim, Rozwadowie, Sandomierzu i Tarnobrzegu. W momentach zagro\u017cenia ratowano si\u0119 ucieczk\u0105, np. w czasie meczu w Sandomierzu (1943), kiedy na widowni zastrzelono konfidenta niemieckiego oraz w Mielcu, w czasie meczu z niemieckimi \u017co\u0142nierzami, gdy bramkarzowi przeciwnika rozbito pi\u0142k\u0105 okulary i poraniono twarz. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944) reaktywowano dzia\u0142alno\u015b\u0107 klubu Gryf. Sk\u0142ad dru\u017cyny pi\u0142karskiej stanowili: ? Adamczewski, Witold Bro\u017conowicz, Zenon Brzezi\u0144ski, Adam Gwo\u017adziowski, J\u00f3zef Kaczor, ? K\u0119dzierski, Leszek Kopacz, Stanis\u0142aw Kozak, ? Lipczy\u0144ski, Zbigniew \u0141ojczyk, Adam Maj, Tadeusz Montikolo, Henryk Noworyta, Mieczys\u0142aw Noworyta, Jan Pasieka, Adam Perzy\u0144ski, Ryszard Stopka, Tadeusz Szafer, J\u00f3zef \u015awiatowiec, Kazimierz Wanatowicz, Mieczys\u0142aw Wydro i J\u00f3zef Zdebko. Pierwsze powojenne mecze rozegrano m.in. z dru\u017cyn\u0105 \u017co\u0142nierzy radzieckich, KS \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Rzesz\u00f3w, TUR PZL Rzesz\u00f3w i RKU D\u0119bica. W 1945 r. zarejestrowano klub w OZPN w Rzeszowie i przyst\u0105piono w gronie 6 zespo\u0142\u00f3w do rozgrywek klasy A. Mecze odbywa\u0142y si\u0119 na boisku by\u0142ego klubu \u017cydowskiego Makkabi przy ul. Wolno\u015bci, a w 5 meczach zwyci\u0119\u017cano lub remisowano. Niestety, na wyjazdach, mimo ambitnej postawy by\u0142o znacznie gorzej. W nast\u0119pnych latach, po reorganizacji rozgrywek, grano w klasie B. Zmienia\u0142 si\u0119 sk\u0142ad, poniewa\u017c zawodnicy wyje\u017cd\u017cali z Mielca (studia, s\u0142u\u017cba wojskowa, praca) lub przenosili si\u0119 do innej mieleckiej dru\u017cyny \u2013 PZL. Do dru\u017cyny doszli natomiast: Henryk Bory\u0144ski, Teodor Bro\u017conowicz, Karol Jaszcz, Jan Micho\u0144ski, Czes\u0142aw St\u0119plewski, Eugeniusz Szacki i Zygmunt Trzaskoma. Utworzono te\u017c drug\u0105 dru\u017cyn\u0119, z kt\u00f3rej najlepsi zasilali pierwsz\u0105. Wyst\u0119powali w niej m.in. Kazimierz Borz\u0119cki, Stanis\u0142aw Chocho\u0142owski, J\u00f3zef Drop, Jan Gilowski, Kazimierz Je\u017c, Franciszek Micho\u0144ski, Kazimierz Przybu\u015b, Jan Szwakop, Stefan Witek, Julian Wo\u017aniak, Jan Z\u0105bkowski i Wiktor Z\u0105bkowski. W latach 50. sk\u0142ad dru\u017cyny zmieni\u0142 si\u0119 niemal ca\u0142kowicie. Grali w niej m.in.: W\u0142adys\u0142aw Ba\u0144ka, Wies\u0142aw B\u0105k, J\u00f3zef Drop, Edward Drzyzga, Jerzy Dzia\u0142owski, Stanis\u0142aw Kamuda, Roman Kordasiewicz, Karol Korpanty, Zdzis\u0142aw Kru\u017cel, Mieczys\u0142aw Ku\u015bnierz, Kazimierz Lewicki, Jerzy Lisak, Zbigniew Lisak, Ryszard \u0141uczko\u015b, Stanis\u0142aw Myjak, Henryk Noworyta (graj\u0105cy trener), ? Pi\u0105tek, Franciszek Pietras, Zbigniew Pogoda, Tadeusz Rola i Zdzis\u0142aw Rola W 1956 r. dru\u017cyna gra\u0142a w kl. B, a w 1958 r. awansowa\u0142a do kl. A i w kolejnych sezonach zajmowa\u0142a w niej \u015brodkowe lokaty. W sezonie 1961\/1962 nast\u0105pi\u0142 jednak spadek do kl. B. Przed sezonem 1965\/1966 akces do dru\u017cyny zg\u0142osili byli zawodnicy Stali Mielec: Henryk Czylok, Rajmund Kapu\u015bci\u0144ski, Tadeusz Lewandowski, Bogus\u0142aw Mazur i J\u00f3zef Sudo\u0142, ale formalno\u015bci z przej\u015bciem zako\u0144czone zosta\u0142y w po\u0142owie rundy jesiennej. Po przebudowie zespo\u0142u i zmianie koncepcji gry w 1966 r. awansowano do klasy A, a w 1967 r. do ligi okr\u0119gowej, w kt\u00f3rej wywalczono 3. miejsce w sezonie 1967\/1968. Dobra passa trwa\u0142a i na p\u00f3\u0142metku sezonu 1968\/1969 dru\u017cyna zajmowa\u0142a 1. lokat\u0119, ale po rundzie wiosennej spad\u0142a na dalsze miejsce i nie awansowa\u0142a do ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej. W tym najlepszym w historii klubu okresie gry I zesp\u00f3\u0142 tworzyli: Tadeusz Ro\u017cnia\u0142, Bogdan Misiewicz i Kazimierz Krzesaj \u2013 bramkarze, J\u00f3zef Sudo\u0142, Tadeusz Lewandowski, Zbigniew Zwo\u017any, J\u00f3zef Dziekan i Jan Czernecki \u2013 obro\u0144cy, Wiktor Wilk, Bogus\u0142aw Mazur i Marek Tara \u2013 pomocnicy oraz Karol Korpanty, Henryk Czylok, Rajmund Kapu\u015bci\u0144ski, Stanis\u0142aw Koba i Wiktor Bujak \u2013 napastnicy. Ponadto rezerwowymi byli m.in.: bracia Lisakowie, Zbigniew Rola, Edward Komaniecki, Andrzej Stryczek, Stanis\u0142aw Sudo\u0142 i Micha\u0142 Wrze\u015bniak. Dobr\u0105 tradycj\u0105 sta\u0142o si\u0119 prowadzenie dru\u017cyny przez by\u0142ych I-ligowych zawodnik\u00f3w Stali Mielec. Byli to: Henryk Czylok, Rajmund Kapu\u015bci\u0144ski, Marian Kosi\u0144ski, Tadeusz Lupa, Janusz Bia\u0142ek i Henryk Ja\u0142ocha. Lata 70. i 80., sp\u0119dzone w lidze okr\u0119gowej, a p\u00f3\u017aniej w klasie A, to gra w cieniu wielkiej Stali i nawet jej rezerwy, kt\u00f3ra wyst\u0119powa\u0142a w III lidze. Uda\u0142o si\u0119 natomiast wychowa\u0107 grup\u0119 uzdolnionej pi\u0142karsko m\u0142odzie\u017cy i stopniowo przebudowa\u0107 sk\u0142ad zespo\u0142u senior\u00f3w. W sezonie1988\/1989 dru\u017cyna zdoby\u0142a mistrzostwo kl. A i awansowa\u0142a do ligi okr\u0119gowej. Wyst\u0119powa\u0142a w niej przez kilka lat, a sk\u0142ad stanowili: Miros\u0142aw Basara, Dariusz Dymek, Mariusz Furdyna, Artur Gruszecki, Rados\u0142aw Ho\u0142ubiuk, Marek Komo\u0144ski, Tomasz Kr\u0119pa, Dariusz Kucharski, Pawe\u0142 Maciejak, Grzegorz Mazur, Robert Mazur, Ryszard Mosio, Krzysztof Mr\u00f3z, Marek Nizio\u0142ek, Bogus\u0142aw Saran, J\u00f3zef Strycharz (bramkarz), Bogus\u0142aw W\u0119grzyn, Jerzy W\u0119grzyn, Robert Zem\u017cycki i Antoni \u017buraw. W latach 90. nast\u0105pi\u0142y du\u017ce zmiany w jej sk\u0142adzie. Podstawowi zawodnicy przeszli do innych klub\u00f3w lub zako\u0144czyli kariery. Niekorzystnym zjawiskiem by\u0142a te\u017c du\u017ca rotacja w tworz\u0105cym si\u0119 nowym zespole. Wyst\u0119powali w nim: Rafa\u0142 Ba\u0144ka, Miros\u0142aw Basara, Piotr Bogdan, Waldemar Bogdan, Marek Chrab\u0105szcz (bramkarz), Ireneusz Dudek, Mariusz G\u00f3rnisiewicz, Tomasz Klaus, Piotr Klich, Tomasz Kr\u0119pa, Mariusz \u0141ukawski, Krzysztof Mr\u00f3z, Tomasz Nawracaj, Pawe\u0142 Petrykowski, Rafa\u0142 Pier\u00f3g, Pawe\u0142 Pisarczyk (bramkarz), Mariusz Pindel, Witold Pondo, Marek Tomczyk, Pawe\u0142 Tuszy\u0144ski, Rafa\u0142 Sasor, Seweryn Sobieraj, Zbigniew Sukiennik, Tomasz Szady, Pawe\u0142 W\u0105sowski, Zbigniew W\u0105tor, Grzegorz Wyst\u0119pek. W sezonie 1994\/1995 dru\u017cyna gra\u0142a zdecydowanie gorzej i spad\u0142a do kl. A. W tej klasie rozgrywek utrzyma\u0142a si\u0119 do sezonu 1998\/1999 i od jesieni 1999 rozpocz\u0119\u0142a gr\u0119 w kl. B. Bazuj\u0105c na m\u0142odzie\u017cy, dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej w 2003 r. awansowa\u0142a do klasy A i gra\u0142a w niej do 2008 r. Wtedy to, po wielu zmianach w sk\u0142adzie, dru\u017cyna gra\u0142a s\u0142abo i spad\u0142a do klasy B. Odrodzenie zespo\u0142u nast\u0105pi\u0142o w sezonie 2010\/2011 i kolejny raz awansowa\u0142 do klasy A. W czerwcu 2011 r. oddano do u\u017cytku Euroboisko \u2013 pe\u0142nowymiarowe boisko do pi\u0142ki no\u017cnej ze sztuczn\u0105 traw\u0105, stwarzaj\u0105c bardzo dobre warunki dla pi\u0142karzy. W kolejnych sezonach zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki no\u017cnej utrzymywa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce A klasy i m.in. w sezonie 2014\/2015 zaj\u0105\u0142 3. miejsce z bilansem: 28 52 57-43.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P i \u0142 k a r \u0119 c z n a; zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki r\u0119cznej powsta\u0142 na pocz\u0105tku lat 60. Pierwszym trenerem by\u0142 Ryszard Obuchowicz. W jego sk\u0142adzie grali m.in.: Janusz Gesing, Ryszard Gruchalski, Andrzej Tracz, Jan Niemczycki, Aleksander Korpanty, Antoni Szczerba, Stefan Chudzik, Wies\u0142aw Gembicz i J\u00f3zef Krakowski. W po\u0142owie lat 60. gra\u0142 w lidze okr\u0119gowej, ale w roku 1968, po odej\u015bciu najlepszych zawodnik\u00f3w do Stali Mielec, zosta\u0142 rozwi\u0105zany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S z e r m i e r k a, sekcja ta zosta\u0142a utworzona w styczniu 1967 r. na bazie niezrzeszonej grupy szermierzy, trenowanej od 1966 r. przez Emili\u0119 Drabik w Sali Kr\u00f3lewskiej (\u00f3wcze\u015bnie by\u0142 to budynek Prezydium Powiatowej Rady Narodowej). Odt\u0105d treningi przeniesiono do sali gimnastycznej Szko\u0142y Podstawowej Nr 3 i zintensyfikowano ich nat\u0119\u017cenie. Niezwykle cenn\u0105 inicjatyw\u0105 E. Drabik by\u0142o zapraszanie do Mielca renomowanych trener\u00f3w szermierki (m.in. dr Adam Papee, Leszek Stawicki, Andrzej Prze\u017adziecki) na konsultacje z mieleck\u0105 m\u0142odzie\u017c\u0105. W rezultacie tych dzia\u0142a\u0144 szermierze Gryfa zdobywali czo\u0142owe lokaty w okr\u0119gu rzeszowskim, a na Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w 1968 r. (Opole), 1969 r. (Tarn\u00f3w) i 1970 r. (Toru\u0144), dru\u017cyna szpadzist\u00f3w zdoby\u0142a trzykrotnie wysokie si\u00f3dme miejsca. Jej sk\u0142ad stanowili: Feliks Dro\u017cd\u017cowski (dwukrotnie), Les\u0142aw Lechoci\u0144ski, Janusz M\u0142ynek, Wies\u0142aw Siwecki (jeden raz) i Zbigniew \u017bola (dwa razy). Wszyscy wymienieni byli czo\u0142owymi szermierzami w okr\u0119gu rzeszowskim i wielokrotnie z powodzeniem reprezentowali wojew\u00f3dztwo w zawodach r\u00f3\u017cnych szczebli. Sukcesy te zosta\u0142y zauwa\u017cone przez Polski Zwi\u0105zek Szermierczy. W 1969 r. F. Dro\u017cd\u017cowski zosta\u0142 powo\u0142any do kadry narodowej junior\u00f3w (jako pierwszy w historii zawodnik \u201eGryfa\u201d), a w 1970 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do GKS Katowice i zdobywa\u0142 medale MP senior\u00f3w oraz reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na M\u015a \u2013 1974 w Grenoble. Rozwin\u0119li tak\u017ce talent L. Lechoci\u0144ski (floret) i J. M\u0142ynek (szabla), kt\u00f3rzy po powo\u0142aniu do s\u0142u\u017cby wojskowej startowali w Legii Warszawa i zdobywali medale na Dru\u017cynowych MP junior\u00f3w. Z kolei Z. \u017bola, po odej\u015bciu z klubu E. Drabik, przej\u0105\u0142 w 1971 r. prowadzenie sekcji. Istotnym wzmocnieniem w pracy szkoleniowej by\u0142o zatrudnienie w 1974 r. drugiego instruktora \u2013 Janusza M\u0142ynka. Spo\u015br\u00f3d nowego zaci\u0105gu m\u0142odzie\u017cy sukcesy osi\u0105ga\u0142y juniorki \u2013 florecistki: Anna Ba\u0144ka, Maria Rajca i Emilia Smist oraz juniorzy – szpadzi\u015bci Leszek Fornal i Janusz Sarama. Na III Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy w Krakowie wspomniane juniorki zdoby\u0142y 4. miejsce. W MP Junior\u00f3w w Poznaniu (1974) szpadzi\u015bci w sk\u0142adzie: J. Cija, Z. Drabik, L. Fornal i J. Sarama zdobyli 6. miejsce, florecistki \u2013 10, a floreci\u015bci \u2013 13. Najwi\u0119ksze indywidualne sukcesy odnosi\u0142a E. \u017bola (z d. Smist), kt\u00f3ra m.in. w 1974 r. w MP Junior\u00f3w w Opolu zaj\u0119\u0142a 8. miejsce, a w MP Senior\u00f3w w Przemy\u015blu uplasowa\u0142a si\u0119 na 12. pozycji. Opr\u00f3cz niej w latach 70. wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119: Jadwiga W\u00f3jcik, Jadwiga Tomo\u0144, Maria Rajca, Anna Ba\u0144ka, Bo\u017cena Sidor, El\u017cbieta Ku\u015b, Helena W\u00f3jcik, Urszula Lewandowska, Katarzyna Mirska, Barbara Kowalczyk, Ewelina Machnik. W tym okresie w\u015br\u00f3d szermierzy indywidualne sukcesy na szczeblu okr\u0119gu odnosili: Janusz Sarama, Jacek Cija, Zbigniew \u017bola, Janusz M\u0142ynek, Les\u0142aw Fornal, Les\u0142aw Lechoci\u0144ski, J\u00f3zef \u015amist i Zbigniew Ziemi\u0144ski. Bezkonkurencyjn\u0105 w okr\u0119gu by\u0142a dru\u017cyna szpadzist\u00f3w. Nale\u017cy nadmieni\u0107, \u017ce od roku 1974 przeniesiono si\u0119 z treningami do SP Nr 7, za\u015b w 1977 r. do sali klubowej w pawilonie przy ul. Warszawskiej. W latach 80. nast\u0105pi\u0142a zmiana pokoleniowa \u2013 zako\u0144czyli kariery zawodnicze dotychczasowi liderzy, ale pojawi\u0142a si\u0119 nowa grupa utalentowanej m\u0142odzie\u017cy \u2013 wychowank\u00f3w trener\u00f3w: Zbigniewa \u017boli (floret i szpada), Janusza M\u0142ynka (szabla) i Les\u0142awa Lechoci\u0144skiego (floret i szpada). Wymieni\u0107 tu trzeba m.in. florecistk\u0119 Lucyn\u0119 Sierpin\u0119, florecist\u00f3w: Andrzeja Kuncewicza, Dariusza Pietrasa i Janusza Ruska, szpadzist\u00f3w: Dariusza Galemb\u0119, Andrzeja Ga\u0142asia i Janusza Kozio\u0142a oraz szablist\u00f3w: Janusza Fil\u0119, Piotra Maciejaka, Romana Sobonia, Janusza Strucka i S\u0142awomira Wa\u0142ka (p\u00f3\u017aniejszy reprezentant Polski w kategorii junior\u00f3w). Zajmowali oni czo\u0142owe miejsca w zawodach okr\u0119gowych i startowali z powodzeniem w zawodach og\u00f3lnopolskich. W po\u0142owie lat 80. odeszli z klubu trenerzy Z. \u017bola i J. M\u0142ynek. Pozosta\u0142 natomiast L. Lechoci\u0144ski, kt\u00f3ry przygotowa\u0142 dru\u017cyn\u0119 floretow\u0105 ch\u0142opc\u00f3w (Artur Bodziony, Artur Mi\u0142o\u015b, Jacek Rodze\u0144 i Wojciech Wa\u0142ek) do XIII Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy w Opolu (maj 1986) i ta zdoby\u0142a br\u0105zowy medal. By\u0142 to najwi\u0119kszy sukces sekcji szermierki i jeden z najwi\u0119kszych w historii klubu. W 1987 r. na XIV OSM w Cetniewie dru\u017cyna florecist\u00f3w (A. Bodziony, A. Ga\u0142a\u015b, A. Kuncewicz, J. Rodze\u0144 i W. Wa\u0142ek) zaj\u0119\u0142a 4. miejsce. R\u00f3wnie\u017c 4. lokat\u0119 wywalczy\u0142 W. Wa\u0142ek w indywidualnym turnieju florecist\u00f3w. Tak\u017ce w 1987 r. florecista A. Bodziony zdoby\u0142 3. miejsce w Mi\u0119dzynarodowym Turnieju Szermierczym Junior\u00f3w w Katowicach. Osi\u0105gni\u0119cie innych cel\u00f3w \u017cyciowych oraz pogarszaj\u0105ca si\u0119 kondycja finansowa klubu spowodowa\u0142y, \u017ce wymienieni szermierze zako\u0144czyli wyczynowe uprawianie sportu. W tej sytuacji jedyny szkoleniowiec L. Lechoci\u0144ski skupi\u0142 si\u0119 na pracy z florecistami. W\u015br\u00f3d nich na pocz\u0105tku lat 90. wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce si\u0119 wyniki osi\u0105gn\u0119li: Andrzej B\u0142aszczak i Jacek Kosowski (m.in. zakwalifikowali si\u0119 do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w OSM) oraz Marcin Watracz. Z biegiem lat 90. licz\u0105ce si\u0119 sukcesy odnosi\u0142y florecistki: Izabela Betlej, Marta Huber, Agnieszka Lechoci\u0144ska i Barbara Siuda (m.in. 2. miejsce dru\u017cynowo w Mi\u0119dzynarodowym Turnieju Szermierczym Junior\u00f3w Tarn\u00f3w-1996). W po\u0142owie lat 90. nawi\u0105zano \u015bcis\u0142\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z UKS Orlik przy Szkole Podstawowej Nr 8 im. S. Dzia\u0142owskiego w Mielcu i przeniesiono treningi do sali gimnastycznej tej szko\u0142y. W ostatnich latach 90. w turniejach og\u00f3lnopolskich sekcj\u0119 reprezentowali: Pawe\u0142 Bajor, Grzegorz R\u00f3\u017cycki i Piotr Siebiera\u0144ski. Organizowane przez szermiercze o\u015brodki w Warszawie, \u0141odzi, Krakowie, Wroc\u0142awiu, Katowicach, Cz\u0119stochowie, Gliwicach, Tarnowie i Rybniku mi\u0119dzynarodowe i og\u00f3lnopolskie turnieje tworzy\u0142y liczne i atrakcyjne szanse dla m\u0142odych talent\u00f3w. W wielu z nich uczestniczyli mieleccy adepci i zdobywali czo\u0142owe miejsca. W pierwszych latach XXI w. wytrwa\u0142a praca trenera Les\u0142awa Lechoci\u0144skiego i sta\u0142y kontakt z czo\u0142\u00f3wk\u0105 krajow\u0105 na zawodach mistrzowskich i og\u00f3lnopolskich da\u0142a wymierne efekty. Po \u015bmierci L. Lechoci\u0144skiego opiek\u0119 nad szermierzami przej\u0119\u0142a Renata Knapik – Miazga – reprezentantka Polski, olimpijka z Tokio 2020 (w 2021 r.), a po niej (od jesieni 2021 r.) S\u0142awomir Wa\u0142ek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 m\u0142odzi szermierze: Patrycja Boryczko, Wojciech \u0106wi\u0119ka, Krystian Dziekan, Anna Grabowska, Bart\u0142omiej Gwizdak, Paulina Gwizdak, Maciej Ka\u017amierski, Bart\u0142omiej Kopera, Filip Kopera, Gabriela Mosior, Julia Pilniakowska, Aleksander Pilniakowski, Mateusz Pi\u0142at, Karol Urban, Pawe\u0142 Urban, Piotr Urban, Szymon Tarachowicz, Adrian Wolak.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wa\u017cniejsze sukcesy: *2011 r. Turniej \u201eConeco Cup\u201d (Cz\u0119stochowa): Karol Urban \u2013 2. miejsce w kategorii dzieci; *2012 r. Mi\u0119dzynarodowy Turniej Szermierczy Challange Wratislavia (Wroclaw): Julia Pilniakowska \u2013 3. miejsce w kategorii dzieci; *2013 r. Mistrzostwa Polski M\u0142odzik\u00f3w (Wroc\u0142aw) \u2013 br\u0105zowy medal dru\u017cynowo w szpadzie (Wojciech \u0106wi\u0119ka, Bart\u0142omiej Gwizdak, Mateusz Pi\u0142at). *2015 r. \u2013 Og\u00f3lnopolska Olimpiada M\u0142odzie\u017cy (Oborniki \u015al\u0105skie) \u2013 br\u0105zowy medal dru\u017cynowo w szpadzie (Karol Urban, Bart\u0142omiej Gwizdak, Mateusz Pi\u0142at i Wojciech \u0106wi\u0119ka). *2017 r.: Mistrzostwa Polski M\u0142odzik\u00f3w – dru\u017cynowo z\u0142oty medal w szpadzie, Piotr Urban – z\u0142oty medal w szpadzie. *2018 r.: Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w (Piekary \u015al\u0105skie) – br\u0105zowy medal dru\u017cynowo w szpadzie (Karol Urban, Piotr Urban, Pawe\u0142 Urban).*2019 r.: Mistrzostwa Polski Jun. M\u0142. – XXV OOM (Krak\u00f3w) – Piotr Urban – z\u0142oty medal w szpadzie, srebrny medal dru\u017cynowo w szpadzie (Piotr Urban, Pawe\u0142 Urban, Maciej Ka\u017amierski, Szymon Tarachowicz). *2020 r.: Mistrzostwa Polski Jun. M\u0142. – XXVI OOM () – Piotr Urban – srebrny medal w szpadzie, Pawe\u0142 Urban – br\u0105zowy medal w szpadzie; srebrny medal dru\u017cynowo w szpadzie (Piotr Urban, Pawe\u0142 Urban, Maciej Ka\u017amierski, Szymon Tarachowicz). *2021 r.: Mistrzostwa Polski Jun. (Wroc\u0142aw) – br\u0105zowy medal dru\u017cynowo w szpadzie (Piotr Urban, Pawe\u0142 Urban, Maciej Ka\u017amierski, Szymon Tarachowicz). *2022 r. Mistrzostwa Polski Jun. () – Piotr Urban – zloty medal w szpadzie, IV miejsce dru\u017cyna: Piotr Urban Pawe\u0142 Urban, Szymon Tarachanowicz i Maciej Kazmierski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

T e n i s\u00a0 s t o \u0142 o w y, sekcja powsta\u0142a prawdopodobnie w latach 1956-1957, a jej m\u0119ska dru\u017cyna wyst\u0119powa\u0142a w lidze okr\u0119gowej. W jej sk\u0142adzie grali m.in.: Piotr Sta\u0144czyk, Tomczyk i Jerzy Rz\u0105cki. Jeszcze w 1967 r. utrzymywano si\u0119 w lidze okr\u0119gowej, ale pod koniec lat 60. klub wycofa\u0142 si\u0119 z jej prowadzenia. Wznowienie dzia\u0142alno\u015bci sekcji nast\u0105pi\u0142o w 1999 r., ale po roku od\u0142\u0105czono si\u0119 i stworzono nowy klub.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

I n n e\u00a0 d y s c y p l i n y, w latach 60. powsta\u0142y sekcje siatk\u00f3wki \u017ce\u0144skiej i m\u0119skiej. Przez kilka lat gra\u0142y w kl. A, lecz nie osi\u0105gn\u0119\u0142y wi\u0119kszych sukces\u00f3w i zosta\u0142y rozwi\u0105zane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRYFICI<\/strong>, polski r\u00f3d rycerski znacz\u0105cy si\u0119 herbem Gryf. Wa\u017cn\u0105 pozycj\u0119 (godno\u015bci, maj\u0105tki) na terenie Ma\u0142opolski i \u015al\u0105ska zdoby\u0142 ju\u017c w XII w., a ugruntowa\u0142 j\u0105 w dalszych wiekach na terenie ca\u0142ej Rzeczypospolitej. Wielu jego przedstawicieli piastowa\u0142o wysokie godno\u015bci \u015bwieckie i duchowne. Systematycznie rozrasta\u0142 si\u0119 \u2013 herbem Gryf piecz\u0119towa\u0142o si\u0119 oko\u0142o 120 rodzin, a w\u015br\u00f3d nich B\u0105kowscy, Braniccy, Grodziccy, Konarscy, Ujejscy i Mieleccy \u2013 za\u0142o\u017cyciele i w\u0142a\u015bciciele miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRYGIEL ROBERT KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 12 XII 1961 r. w Krakowie, syn Boles\u0142awa i Danuty z Tochowicz\u00f3w. Absolwent XIII Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Krakowie, matura w 1980 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP i PTTK. Studia wy\u017csze odby\u0142 na UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1983 r. w Fabryce Urz\u0105dze\u0144 G\u00f3rniczych \u201eGeoryt\u201d w Krakowie. W 1984 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PKS O\/Mielec, a nast\u0119pnie w latach 1986-1990 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL- Mielec\u201d. Na lata 1989 i 1990 otrzyma\u0142 urlop bezp\u0142atny w zwi\u0105zku z prowadzeniem Biura Poselskiego pos\u0142a Stanis\u0142awa Padyku\u0142y w Mielcu. W 1990 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem Urz\u0119du Stanu Cywilnego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZANKA WALDEMAR GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 8 II 1974 r. w Mielcu, syn Mariana i W\u0142adys\u0142awy z domu Owcarz. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1994 r. Od 1985 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w FKS Stal Mielec na pozycji bramkarza i wyst\u0119powa\u0142 w jej barwach do lipca 1995 r., m.in. w 9 meczach I-ligowych. W sezonie 1995\/96 gra\u0142 w dru\u017cynie Kamax Ka\u0144czuga (na warunkach wypo\u017cyczenia), na sezon 1996\/97 powr\u00f3ci\u0142 do Stali Mielec, a 1 VII 1997 r. przeszed\u0142 do I-ligowego Ruchu Chorz\u00f3w (na warunkach transferu definitywnego). Gra\u0142 jako bramkarz w pi\u0142karskich dru\u017cynach: Ruch Chorz\u00f3w (1997-1999), \u015al\u0105sk Wroc\u0142aw (1999-2000), KS Myszk\u00f3w (2000), Ruch Chorz\u00f3w (2001-2002), Ceramika Opoczno (2002-2003), Pogo\u0144 Stasz\u00f3w (2004), Pogo\u0144 Szczecin (2004), Radomiak Radom (2005), Polonia Mielec Chicago SC (2006), WKP Odra Wroc\u0142aw (2008-2011), Falko Rzeplin (2011). Uzyska\u0142 kwalifikacje trenera II kl., UEFA Goalkeeper B i UEFA A. Jako I trener prowadzi\u0142 dru\u017cyny Odry Wroc\u0142aw i Falko Rzeplin, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w \u015al\u0105sku Wroc\u0142aw jako\u00a0 trener bramkarzy grup m\u0142odzie\u017cowych, a nast\u0119pnie bramkarzy I dru\u017cyny \u015al\u0105ska. Odby\u0142 sta\u017ce trenerskie w Dynamo Zagrzeb (Chorwacja) i Zag\u0142\u0119biu Lubin. Uczestniczy\u0142 w wielu konferencjach szkoleniowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZEBIENIARSTWO<\/strong>, rzemios\u0142o to pojawi\u0142o si\u0119 w Mielcu w 1 po\u0142. XVIII w. Potwierdzeniem tego jest zapis w ksi\u0119dze cechu zbiorowego w 1724 r. Rozwin\u0119\u0142o si\u0119 prawdopodobnie po przybyciu do Mielca mistrza grzebieniarstwa Wawrzy\u0144ca Pandeckiego. By\u0142 on zapewne wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 rzemie\u015blnikiem, skoro w 1732 r. zosta\u0142 m\u0142odszym cechmistrzem cechu zbiorowego. Inny znany warsztat grzebieniarski prowadzi\u0142a w tym okresie rodzina Plebankiewicz\u00f3w. Grzebienie wyrabiane by\u0142y w\u00f3wczas z rog\u00f3w bydl\u0119cych. Kunszt w ich wytwarzaniu przejawia\u0142 si\u0119 nie tylko w precyzji obr\u00f3bki, ale tak\u017ce w inkrustowaniu miedzi\u0105 lub srebrem. Od 2 po\u0142. XVIII w. nie ma zapisk\u00f3w o funkcjonowaniu warsztat\u00f3w grzebieniarskich w Mielcu, st\u0105d wniosek, \u017ce prawdopodobnie rzemios\u0142o to zanik\u0142o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZECH BARBARA KRYSTYNA (z domu CZAPLA)<\/strong>, urodzona 16 XI 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Zofii z domu W\u00f3jtowicz. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. Studia na Wydziale Filozoficzno- Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (pedagogika opieku\u0144czo-wychowawcza) uko\u0144czy\u0142a w 1980 r. i otrzyma\u0142a absolutorium. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 9 w Mielcu w 1980 r., a w 1999 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem tej plac\u00f3wki i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a studia w zakresie pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej w WSP w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. W latach 1994-2002 by\u0142a cz\u0142onkiem zarz\u0105du Oddzia\u0142u, a od 1998 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Kasy Zapomogowo-Po\u017cyczkowej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Od 2010 r. pracuje w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku g\u0142\u00f3wnego specjalisty \u2013 koordynatora ds. przedszkoli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZECH KRYSTYNA (z domu STR\u0104CZEK)<\/strong>, urodzona 28 VI 1955 r. w Rudzie, powiat mielecki, c\u00f3rka Szczepana i Marii z domu Machnik. Absolwentka Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1976 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku planisty. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (w zakresie mechaniki, specjalno\u015b\u0107: technologia maszyn) i w 1981 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, a nast\u0119pnie kontynuowa\u0142a studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej i w 1985 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra mechanika o specjalno\u015bci nauczycielskiej. W 1984 r. przenios\u0142a si\u0119 do biura konstrukcyjnego w Zak\u0142adzie Lotniczym WSK w Mielcu i do 2005 r. pracowa\u0142a w dziale dokumentacji opisowej, tak\u017ce po restrukturyzacji WSK i powstaniu Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych. Od 2005 r. pobiera\u0142a \u015bwiadczenia przedemerytalne. Jej pasj\u0105 by\u0142a praca spo\u0142eczna. Od 1984 r. dzia\u0142a\u0142a w Stowarzyszeniu In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich (SIMP), najpierw w ko\u0142ach przy WSK i OBR SK w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim SIMP w Rzeszowie. By\u0142a delegatem na XXIX Walny Zjazd Delegat\u00f3w SIMP w Rydzynie (1998). Od 1980 r. pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Radzie Osiedla Lotnik\u00f3w w Mielcu, zar\u00f3wno w Radzie Samorz\u0105dowej (m.in. jako wiceprzewodnicz\u0105ca) jak i Radzie Sp\u00f3\u0142dzielczej (jako przewodnicz\u0105ca). W 2006, 2010 i 2014 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP oraz Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 NOT. Zmar\u0142a 7 VI 2017 r. Pochowana na cmentarzu w Kartuzach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZECH MARIA WERONIKA (z domu Bajor)<\/strong>, urodzona 20 V 1940 r. w Janowcu k\/Radomy\u015bla Wielkiego, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Katarzyny z domu Cicho\u0144. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Tarnowie. Po maturze w 1959 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej w Nagoszynie-Woli (pow. d\u0119bicki), a w 1962 r. przenios\u0142a si\u0119 do Szko\u0142y Podstawowej w D\u0105biu, pow. mielecki. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 filologia polska) i rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej Nr 7 w Mielcu jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142a studia magisterskie z filologii polskiej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W latach 1986-1992 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora w Szkole Podstawowej Nr 7, a w latach 1992-1999 by\u0142a jej dyrektorem. Systematycznie kszta\u0142ci\u0142a si\u0119: w 1989 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Przedmiotowo-Metodyczne w Rzeszowie (kierunek: filologia polska), a w 1990 r. uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 II stopnia z zakresu filologii polskiej. Jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego znacz\u0105co przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia przez wielu uczni\u00f3w tytu\u0142\u00f3w laureat\u00f3w konkurs\u00f3w j. polskiego i konkurs\u00f3w recytatorskich na szczeblu wojew\u00f3dzkim (najwy\u017cszym w kategorii szk\u00f3\u0142 podstawowych), a kieruj\u0105c szko\u0142\u0105, przyczynia\u0142a si\u0119 do utrzymania przez ni\u0105 wysokiego poziomu dydaktycznego i wychowawczego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do prac spo\u0142ecznych. W Nagoszynie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z miejscowym ko\u0142em ZMW, a w Mielcu dzia\u0142a\u0142a w Ognisku ZNP, pracowa\u0142a w Komitecie Osiedlowym M. Kopernika i uczestniczy\u0142a w pracach Komisji Wyborczych do Sejmu i samorz\u0105du miejskiego. W czasie wakacji w latach 70. i 80. wielokrotnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika kolonii dla dzieci pracownik\u00f3w WSK Mielec. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi oraz nagrodami, m.in. Nagrod\u0105 II stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania w 1979 r. W 1999 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 13 XI 2024 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZEGORCZYK WIES\u0141AW KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 22 IV 1950 r. w \u017bywcu, syn Kazimierza i Marii z domu Juraszek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1968 r. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie i w 1974 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 w Zrzeszeniu Student\u00f3w Polskich i by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Dom\u00f3w Studenckich przy Radzie Uczelnianej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1974 r. od rocznego sta\u017cu w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. Od 1975 r. pracuje na Oddziale Chirurgii Og\u00f3lnej tego\u017c szpitala. Specjalizacj\u0119 I stopnia w zakresie chirurgii og\u00f3lnej uko\u0144czy\u0142 w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie w 1978 r., a specjalizacj\u0119 II stopnia w Klinice Chirurgii w Krakowie. Od 1989 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora Oddzia\u0142u Chirurgicznego Szpitala Rejonowego w Mielcu, a od 2002 r. do ko\u0144ca 2017 r. by\u0142 ordynatorem tego Oddzia\u0142u. Ponadto w latach 1975-1982 pracowa\u0142 (razem z \u017con\u0105 Mari\u0105, stomatologiem) w O\u015brodku Zdrowia w Gaw\u0142uszowicach. By\u0142 tak\u017ce kierownikiem Poradni Chirurgicznej w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego (od 1974 r.) i Towarzystwa Chirurg\u00f3w Polskich (od 1978 r.) oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a Terenowego ZZ Lekarzy w Mielcu. Od 1 I 2018 r. przebywa na emeryturze. Prowadzi prywatny gabinet lekarski w Mielcu przy ul. Cyranowskiej 61a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZEGORZ<\/strong>, sukiennik mielecki wzmiankowany w 1580 r., jednym z pierwszych mistrz\u00f3w tego rzemios\u0142a w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZELAK AGNIESZKA ANNA<\/strong>, urodzona 24 IX 1976 r. w Wa\u0142brzychu, c\u00f3rka Jerzego i Barbary z domu Kardy\u015b. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1995 r. By\u0142a laureatk\u0105 og\u00f3lnopolskich konkurs\u00f3w historycznych. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 II st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu (klasa fortepianu). W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142a w sekcji prawa karnego Uniwersyteckiej Poradni Prawnej. Jej praca magisterska nt.\u00a0Europeizacja prawa karnego w \u015bwietle prawa Unii Europejskiej<\/em>\u00a0zosta\u0142a nagrodzona w konkursie prof. Rittermana na najlepsz\u0105 z prac magisterskich z zakresu prawa, obronionych w roku akademickim 1999\/2000 oraz w Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eLuminarz\u201d na najlepsz\u0105 prac\u0119 magistersk\u0105 z zakresu \u201ePrawo Wsp\u00f3lnotowe a Prawo Polskie\u201d. Praca ta zosta\u0142a skierowana do druku. Tak\u017ce w 2000 r. otrzyma\u0142a stypendium Uniwersytetu w Antwerpii (Belgia), zako\u0144czone certyfikatem mi\u0119dzynarodowych studi\u00f3w prawniczych (z wyr\u00f3\u017cnieniem). W latach 1999-2000 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Wydawnictwem Prawniczym LEX oraz Wydawnictwem \u201eZakamycze\u201d. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 16 sierpnia 2000 r. w Urz\u0119dzie Komitetu Integracji Europejskiej \u2013 Departament Harmonizacji Prawa w Warszawie, na stanowisku specjalisty. R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0119\u0142a studia doktoranckie w Katedrze Prawa Europejskiego na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Uczestniczy\u0142a w kursach i konferencjach mi\u0119dzynarodowych organizowanych przez uczelnie europejskie i Columbus School of Law – Washington (USA). By\u0142a autork\u0105 szeregu referat\u00f3w opublikowanych w materia\u0142ach pokonferencyjnych. W 2002 r. wyda\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Unia Europejska a prawo karne<\/em>\u00a0(Warszawa 2002). 19 VI 2006 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy\u00a0Instrumenty prawne w obszarze wsp\u00f3\u0142pracy policyjnej i s\u0105dowej w sprawach karnych w Unii Europejskiej<\/em>, obronionej na Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie. W 2016 r. na podstawie rozprawy pt. Ochrona danych osobowych w obszarze wsp\u00f3\u0142pracy pa\u0144stw cz\u0142onkowskich UE w dziedzinie zwalczania przest\u0119pczo\u015bci oraz dotychczasowego dorobku naukowego otrzyma\u0142a w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk stopie\u0144 doktora nauk prawnych w zakresie prawa (specjalno\u015b\u0107: prawo europejskie).\u00a0 Pracowa\u0142a jako adiunkt w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w Akademii Leona Ko\u017ami\u0144skiego w Warszawie jako profesor nadzwyczajny w Katedrze Prawa Mi\u0119dzynarodowego i Prawa Unii Europejskiej. W ramach wprowadzania innowacji dydaktycznych organizuje seminaria studenckie (z prof. Janem Barczem) z zakresu prawa UE, a w roku akademickim 2020\/2021 opracowa\u0142a i wdro\u017cy\u0142a program konwersatori\u00f3w lub warsztat\u00f3w, prowadzonych w formie pisania pism procesowych i analizowania orzecznictwa. Jest autork\u0105, wsp\u00f3\u0142autork\u0105 lub redaktorem ponad 80 publikacji naukowych (ksi\u0105\u017cek, rozdzia\u0142\u00f3w w monografiach, artyku\u0142\u00f3w) z zakresu nauk prawnych, w tym cz\u0119\u015bci wydanych w j\u0119zyku angielskim. Przyk\u0142adowe publikacje to: autor,\u00a0Unia Europejska a prawo karne<\/em>\u00a0(Warszawa 2002); autor,\u00a0Trzeci filar Unii Europejskiej. Instrumenty prawne<\/em>\u00a0(Warszawa 2008); wsp\u00f3\u0142autor,\u00a0Wsp\u00f3\u0142praca wymiar\u00f3w sprawiedliwo\u015bci w sprawach karnych i wsp\u00f3\u0142praca policyjna<\/em>\u00a0(Warszawa 2011);\u00a0 redaktor,\u00a0Europejskie prawo karne,<\/em>\u00a0Warszawa 2012; autor,\u00a0Ochrona danych osobowych we wsp\u00f3\u0142pracy pa\u0144stw cz\u0142onkowskich UE w zwalczaniu przest\u0119pczo\u015bci. W stron\u0119 standardu europejskiego<\/em>\u00a0(Warszawa 2015); wsp\u00f3\u0142autor,\u00a0Ochrona danych osobowych w s\u0105dach i prokuraturze<\/em>, (Warszawa 2019); wsp\u00f3\u0142autor,\u00a0Problem praworz\u0105dno\u015bci w Polsce w \u015bwietle dokument\u00f3w Komisji Europejskiej. Okres dialogu politycznego 2016-2017,<\/em> Warszawa 2020. Ponadto w 2016 r. zosta\u0142a cz\u0142onkiem Biura Studi\u00f3w i Analiz Sejmowych i rady programowej „Zeszyt\u00f3w Prawniczych Biura Analiz Sejmowych”, z kt\u00f3rej zrezygnowa\u0142a w 2017 r. ze wzgl\u0119d\u00f3w formalnych. Ponadto jest cz\u0142onkiem: Komitetu Ekspert\u00f3w przy Rzeczniku Praw Obywatelskich (sprawy przestrzegania praw obywatelskich w dzia\u0142aniach s\u0142u\u017cb specjalnych), Rady Naukowej Stowarzyszenia Inspektor\u00f3w Ochrony Danych SABI i korpusu ekspert\u00f3w Narodowego Centrum Nauki (NCN). Kieruje realizacj\u0105\u00a0 (i jest te\u017c wykonawc\u0105) projekt\u00f3w\u00a0 finansowanych przez NCN oraz m.in. FIDE i Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Polsce. Uhonorowana zosta\u0142a m.in.: wyr\u00f3\u017cnieniem w kategorii najlepszej ksi\u0105\u017cki z zakresu integracji europejskiej (Polskie Stowarzyszenie Studi\u00f3w Europejskich, 2016) i nagrod\u0105 Rektora Akademii Leona Ko\u017ami\u0144skiego. Od 2 II 2024 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezesa Urz\u0119du Ochrony Danych Osobowych,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZELAK BARBARA JADWIGA (z domu KARDY\u015a)<\/strong>, urodzona 23 X 1944 r. w Por\u0119bach Kupie\u0144skich, pow. kolbuszowski, c\u00f3rka Jana i Walerii z domu Hrychor\u00f3w. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Konopnickiej w \u015awiebodzicach, matura w 1963 r. Ponadto w 1962 r. uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I i II st. w \u015awidnicy (klasy wiolonczeli i fortepianu), a w roku 1966 \u2013 II Studium Nauczycielskie we Wroc\u0142awiu (kierunek: wychowanie muzyczne). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 IX 1966 r. w Technikum Mechanicznym i Szkole Podstawowej Nr 4 w Z\u0105bkowicach \u015al\u0105skich jako nauczyciel i kierownik zaj\u0119\u0107 pozalekcyjnych. Od 1 IX 1972 r. pracowa\u0142a w Wa\u0142brzyskim Towarzystwie Muzycznym im. H. Wieniawskiego w Szczawnie Zdroju na stanowisku kierownika dzia\u0142u spo\u0142ecznego szkolnictwa muzycznego. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej im. Powsta\u0144c\u00f3w \u015al\u0105skich w Opolu i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki kulturalno-o\u015bwiatowej. W roku szkolnym 1984\/1985 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Podstawowych Nr 4 w Wa\u0142brzychu. Latem 1985 r. przeprowadzi\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105 do Mielca – rodzinnego miasta m\u0119\u017ca (Jerzego). W latach 1985-1999 pracowa\u0142a jako pedagog w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych im prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Wiedzy o Prawie w IKN-ODN w Rzeszowie, a ponadto uczestniczy\u0142a w kursach i konferencjach doskonal\u0105cych wiedz\u0119 pedagogiczn\u0105. Od 1 VI 1999 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Wydzia\u0142u Edukacji, Kultury i Sportu w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od 1966 r. zwi\u0105za\u0142a si\u0119 z ruchem ludowym. W latach 1976-1985 dzia\u0142a\u0142a w Wa\u0142brzyskim Towarzystwie Muzycznym, a w latach 1982-1983 by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Opiniodawczej d\/s Spo\u0142ecznego Szkolnictwa Muzycznego przy Ministerstwie Kultury i Sztuki. Jest autork\u0105 pracy\u00a0J\u00f3zef Wi\u0142komirski \u2013 \u017cycie i tw\u00f3rczo\u015b\u0107<\/em>, wydanej drukiem przez Wa\u0142brzyskie Towarzystwo Muzyczne w 1983 r. Wyr\u00f3\u017cniona odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. W 2007 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZELAK JERZY<\/strong>, urodzony 17 III 1940 r. w Mielcu, syn Stefana i Zofii z Kozik\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego), matura w 1957 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1965 r. w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z\u0105bkowicach \u015al\u0105skich jako zast\u0119pca inspektora d\/s kultury. Ponadto uczy\u0142 w miejscowym Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym i Wychowawczy\u0144 Przedszkola, a w latach 1966-1972 prowadzi\u0142 tamtejszy ch\u00f3r nauczycielski. Studia w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Muzycznej we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra sztuki. W latach 70. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Dzier\u017coniowskiego O\u015brodka Kultury. W 1975 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora Wydzia\u0142u Kultury i Sztuki Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Wa\u0142brzychu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 Sudeckiej Filharmonii w Wa\u0142brzychu. W latach 80. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 wizytatora d\/s muzyki w Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Wa\u0142brzychu. W 1985 r. powr\u00f3ci\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela-metodyka d\/s muzyki w Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Metodycznym Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie. W 1989 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie muzyki. By\u0142 uczestnikiem i organizatorem wielu konferencji metodycznych w zakresie wychowania muzycznego i konferencji ch\u00f3rmistrzowskich. Poza prac\u0105 etatow\u0105 przez wiele lat uczy\u0142 gry na instrumentach w ogniskach muzycznych (Z\u0105bkowice \u015al\u0105skie, \u015awiebodzice, Wa\u0142brzych, Mielec). W latach 1986-1989 prowadzi\u0142 ch\u00f3r mieszany \u201eMelodia\u201d w Towarzystwie \u015apiewaczym im. Stanis\u0142awa Lachmana w Mielcu, a od roku 1986 (z dwuletni\u0105 przerw\u0105) prowadzi\u0142 ch\u00f3r mieszany przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Autor artyku\u0142\u00f3w w czasopi\u015bmie \u201eRuch Muzyczny\u201d (m.in. analiza pie\u015bni dzieci\u0119cych Feliksa Rybickiego) oraz publikacji w wydawnictwach metodycznych i materia\u0142ach pokonferencyjnych. Skomponowa\u0142 i zaaran\u017cowa\u0142 szereg utwor\u00f3w na zespo\u0142y muzyczne, m.in. napisa\u0142 muzyk\u0119 do hymnu Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 11 X 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZELAK STANIS\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 14 XI 1912 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Marianny z domu Maziarz. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Z\u0142otnikach i Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Dokszta\u0142caj\u0105c\u0105 Zawodow\u0105 w Mielcu. Praktyk\u0119 zawodow\u0105 odby\u0142 u budowniczego Franciszka Gwo\u017adziowskiego w Mielcu. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y pracowa\u0142 jako murarz przy budowie pierwszych blok\u00f3w mieszkalnych na osiedlu fabrycznym Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL w Mielcu. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w budowie hali nr 3 i innych obiekt\u00f3w WP nr 2 PZL. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie w Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Z\u0142otnikach. By\u0142 jednym z jej organizator\u00f3w i naczelnikiem w latach 1945-1964. Stara\u0142 si\u0119 o jej wyposa\u017cenie oraz bra\u0142 udzia\u0142 w gaszeniu wielu po\u017car\u00f3w, akcjach prewencyjnych i akcjach ratowniczych. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 stra\u017cackich. Zmar\u0142 9 III 1985 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZELAK WAC\u0141AW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 V 1957 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z domu Kru\u017cel. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matura w 1977 r. Studia na Politechnice Wroc\u0142awskiej uko\u0144czy\u0142 w 1984 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektronika. W okresie szkolnym i studenckim uczestniczy\u0142 w olimpiadach i konkursach przedmiotowych. W Olimpiadzie Wiedzy Technicznej w Warszawie (1975) zosta\u0142 laureatem, a w Olimpiadzie Elektronicznej Politechnik w Gda\u0144sku (1981) zdoby\u0142 III miejsce. Z tego okresu posiada dwa wzory u\u017cytkowe i jeden patent. Po studiach prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w firmach: TURBO, DUKATOR i TURBO-PRO, m.in. na stanowiskach kierownika sklepu, kierownika sieci handlowej, kierownika dzia\u0142u marketingu i ksi\u0119gowego. Od 1995 r. pracuje w Agencji Wydawniczo-Reklamowej KORSO Sp. z o.o. (wcze\u015bniej Agencja Informacyjno-Reklamowa A.I.R.-PRESS Sp. z o.o.) na stanowiskach: kierownika dzia\u0142u reklamy, dyrektora i ostatnio dyrektora-prokurenta. W tym okresie by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142eczno-kulturalnych KORSO, m.in. \u201eWybor\u00f3w Miss KORSO\u201d i p\u00f3\u017aniej \u201eWybor\u00f3w Miss Mielca\u201d, przyznawania tytu\u0142u \u201eChwa\u0142a Dobro Czyni\u0105cym\u201d, plebiscytu na \u201eMielczanina Roku\u201d i \u201eBiesiady z KORSO\u201d oraz happeningu, w czasie kt\u00f3rego most na Wis\u0142oce otrzyma\u0142 jego imi\u0119 (\u201eMost Wac\u0142awa\u201d). To ostatnie wydarzenie mia\u0142o zwi\u0105zek z seri\u0105 interwencyjnych artyku\u0142\u00f3w w KORSO, kt\u00f3re napisa\u0142 w celu przy\u015bpieszenia remontu mostu. Od szeregu lat udziela si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej, m.in. jest kuratorem s\u0105dowym, cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Gazet Lokalnych (poprzednio Stowarzyszenie Wydawc\u00f3w Polskiej Niezale\u017cnej Prasy Lokalnej) i cz\u0142onkiem-za\u0142o\u017cycielem Automobilklubu Mieleckiego. Odszed\u0142 z Agencji Wydawniczo-Reklamowej \u201eKorso\u201d i pracuje w firmie prywatnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZELAK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 VI 1943 r. w Jastrz\u0105bce Starej, syn Stanis\u0142awa i Julii z Kasprzak\u00f3w. W latach 1962-1988 pracowa\u0142 w WSK Mielec (Wydzia\u0142 03), a w latach 1988-1992 w terenowym zak\u0142adzie \u201eIGLOOPOL\u201d w Trzcianie i Czerminie. Uko\u0144czy\u0142 (zaocznie) Technikum Mechaniczne w Mielcu. Od 1966 r. jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi \u2013 cz\u0142onkiem Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Do 2000 r. odda\u0142 ponad 45.000 ml krwi. Za t\u0119 niezwykle szlachetn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142 odznaczenia pa\u0144stwowe i organizacyjne, m.in. Honorow\u0105 Odznak\u0119 PCK II st. W 1992 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. W 2006 r. otrzyma\u0142 Medal HDK \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d. Wed\u0142ug stanu na koniec 2006 r. odda\u0142 60 250 ml krwi. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZESIK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 IV 1961 r. w Bratkowicach, woj. rzeszowskie, syn Henryka i Heleny z domu Zaj\u0105c. Do Mielca przyby\u0142 w 1979 r. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1981 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP i uczestniczy\u0142 w obozach harcerskich. W latach 1976-1982 trenowa\u0142 biegi \u015brednie kolejno w klubach: Resovia, Stal Mielec i LKS T\u0119cza Mielec. Zdoby\u0142 m.in. mistrzostwo wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w biegach prze\u0142ajowych junior\u00f3w. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w OBR SK \u201ePZL-Mielec\u201d jako spawacz, a w 1996 r. awansowa\u0142 na stanowisko mistrza w Zak\u0142adzie Lotniczym. Do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d zapisa\u0142 si\u0119 w 1981 r. W latach 90. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Wydzia\u0142owej \u201eSolidarno\u015bci\u201d, a nast\u0119pnie by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej \u201eSolidarno\u015bci\u201d WSK \u201ePZL- Mielec\u201d. W 1998 r. wybrany zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Zak\u0142adowej \u201eSolidarno\u015bci\u201d Zak\u0142adu Lotniczego, a po upad\u0142o\u015bci tego\u017c Zak\u0142adu i powstaniu Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu \u2013 przewodnicz\u0105cym Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej \u201eSolidarno\u015bci\u201d Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje: cz\u0142onka Zarz\u0105du Regionu \u201eSolidarno\u015bci\u201d w Rzeszowie (od 1995 r.), delegata na WZD Regionu Rzeszowskiego, cz\u0142onka Sekcji Krajowej Przemys\u0142u Lotniczego i delegata na Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 1998-2002. Odznaczony Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. Zmar\u0142 1 III 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Borkach Nizi\u0144skich, pow. mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZYBOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (468 m) ulica na osiedlu Rzoch\u00f3w, dawna droga polna. Biegnie od ul. Jagodowej w kierunku lasu. Stanowi drog\u0119 dojazdow\u0105 dla znajduj\u0105cej si\u0119 przy lesie grupy dom\u00f3w. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1985 r. po w\u0142\u0105czeniu Rzochowa w granice Mielca. Nie ma jednak dot\u0105d utwardzonej nawierzchni. Nazwa ulicy wi\u0105\u017ce si\u0119 z przekazami ustnymi o obfito\u015bci grzyb\u00f3w w pobliskim lesie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZYBOWSKI J\u00d3ZEF ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 25 VIII 1953 r. we Wroc\u0142awiu, syn Tadeusza i Anny z Bia\u0142eckich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107: automatyka, metrologia) i w 1982 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 1980 r. zosta\u0142 zatrudniony na Politechnice Rzeszowskiej jako konstruktor specjalista, a nast\u0119pnie asystent. W 2002 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora w dyscyplinie automatyka i robotyka (specjalno\u015b\u0107: automatyka, metrologia) na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie, na podstawie rozprawy\u00a0Wielowymiarowy regulator rozmyty do sterowania obiektem autonomicznym.<\/em>\u00a0Odt\u0105d pracuje jako adiunkt w Katedrze Awioniki i Sterowania na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej. Ponadto jest cz\u0142onkiem seniorem Stowarzyszenia Awiatycznego w Tuszowie Narodowym ko\u0142o Mielca. Jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 pierwszego cyfrowego autopilota do samolot\u00f3w lekkich APC01 i mikroprocesorowego systemu rejestracji do pr\u00f3b w locie PSR 03, posiada wdro\u017cenia autorskich system\u00f3w pomiarowych i steruj\u0105cych w LEAR Corporation, PZL Mielec, Stomil Sanok i Arcelor Mittal. Wa\u017cniejsze wyr\u00f3\u017cnienia: Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi i Medal Komisji Edukacji Narodowej, \u201eSILVER MEDAL in the category of Aeronautics\/ Aerospace\u201d presented to Josef Grzybowski in recognition of the display of Smart Data Recorders\u201d (za prezentacj\u0119 na targach wynalazk\u00f3w i nowych technologii INPEX XV Pittsburgh, Pennsylvania, USA, 19 – 23.05.99 r.), \u201eBEST INVENTION of EUROPE\u201d presented to Josef Grzybowski in recognition of the display of Smart Data Recorders\u201d (za prezentacj\u0119 na targach wynalazk\u00f3w i nowych technologii INPEX, Pittsburgh, USA, 19 – 23.05.99 r.), List Gratulacyjny od Prezesa Rady Ministr\u00f3w Rzeczpospolitej Polskiej Jerzego Buzkadla J\u00f3zefa Grzybowskiego i Polish Intelligent Logic Controllers za opracowanie rejestratora do zastosowa\u0144 lotniczych nagrodzone srebrnym medalem na \u015awiatowej Wystawie Wynalazk\u00f3w INPEX w Pittsburgu, \u201eNagroda Organizator\u00f3w Targ\u00f3w Intertechnology \u201898\u201d za prezentowane na targach Lotnicze uk\u0142ady sterowania i rejestracji parametr\u00f3w lotu\u201d \u2013 na I Mi\u0119dzynarodowych Targach INTERTECHNOLOGY\u201998, \u0141\u00f3d\u017a, 6.06.98 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZYBOWSKI MIKO\u0141AJ<\/strong>, faktor (urz\u0119dnik) kasztelana krakowskiego Sebastiana Mieleckiego, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca. Zarz\u0105dza\u0142 w jego imieniu cz\u0119\u015bci\u0105 Mielca i okolicznych d\u00f3br w 2. po\u0142. XVI w. Nazywano go \u201estarost\u0105 mieleckim\u201d(1572).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZYBOWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 4 IX 1911 r. w miejscowo\u015bci Brodeckie na Wo\u0142yniu, syn Karola i Jadwigi z Lipeckich. Absolwent Liceum Matematyczno-Przyrodniczego w Krzemie\u0144cu na Wo\u0142yniu. W latach 30. studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, ale ko\u0144cowe egzaminy zdawa\u0142 w 1946 r. w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017c. mechanika lotniczego. W 1938 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Artylerii we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim. Zdoby\u0142 te\u017c kwalifikacje pilota szybowcowego kat. B. Latem 1939 r. odbywa\u0142 praktyk\u0119 studenck\u0105 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych na Ok\u0119ciu w Warszawie, ale po wybuchu wojny zosta\u0142 skierowany do Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu i nast\u0119pnie ewakuowa\u0142 si\u0119 z innymi pracownikami na polskie ziemie wschodnie. Po zaj\u0119ciu tych ziem przez wojska radzieckie uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i po kr\u00f3tkim pobycie na Politechnice Lwowskiej podj\u0105\u0142 prac\u0119 w cegielni w Zdo\u0142bunowie. W lutym 1944 r. zosta\u0142 zmobilizowany do wojska i z Pomorsk\u0105 Dywizj\u0105 Piechoty 1. Armii Wojska Polskiego przeszed\u0142 szlak bojowy od Wo\u0142gi do Berlina. Otrzyma\u0142 liczne odznaczenia bojowe. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w w Krakowie, w latach 1947-1951 pracowa\u0142 w WSK Psie Pole we Wroc\u0142awiu, a nast\u0119pnie do 1954 r. by\u0142 starszym asystentem na Politechnice Wroc\u0142awskiej. W latach 1954-1956 pracowa\u0142 jako g\u0142\u00f3wny konstruktor w \u015awi\u0119tokrzyskiej Fabryce Narz\u0119dzi Rolniczych w Kunowie, a w latach 1956-1957 w Instytucie Maszyn Rolniczych w Poznaniu (opracowa\u0142 tam projekt wst\u0119pny kombajnu do zbioru s\u0142onecznik\u00f3w). W 1957 r. po raz drugi przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w biurze konstrukcyjnym WSK, a od 1967 r. do 1982 r. w OBR SK, najpierw jako konstruktor, a p\u00f3\u017aniej kierownik grupy konstruktor\u00f3w. W 1976 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze do 1982 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W okresie pracy w WSK wykaza\u0142 si\u0119 nieprzeci\u0119tnymi zdolno\u015bciami tw\u00f3rczymi. By\u0142 autorem 10 wynalazk\u00f3w, m.in. samolotu pionowego startu, wielop\u0142atowego \u015bmig\u0142a tunelowego nadmuchiwanego, d\u017awigara wzmocnionego, cyrkla traserskiego (z in\u017c. Stanis\u0142awem Krupi\u0144skim), \u015bmig\u0142op\u0142atu (z in\u017c. Stefanem Kmonem), sk\u0142adanej nadmuchiwanej drabinki z pomostem (z Henrykiem Je\u017cem), hamulca aerodynamicznego (z H. Je\u017cem i Kazimierzem Ger\u0105), urz\u0105dzenia iniektrowego do opylaczy agrolotniczych (z in\u017c. Andrzejem Ga\u0142asiem) i sposobu sklejania konstrukcji nadmuchiwanych, tak\u017ce 34 projekt\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych zastosowanie przynios\u0142o du\u017ce oszcz\u0119dno\u015bci (ok. 2 mln z\u0142). Prowadzi\u0142 tak\u017ce prace nad konstrukcj\u0105 samolotu S-4 \u201eKania-3\u201d i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy konstrukcjach szeregu innych wyrob\u00f3w. Przez wiele lat, tak\u017ce na emeryturze, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Politechnik\u0105 Rzeszowsk\u0105 i okresowo by\u0142 jej wyk\u0142adowc\u0105. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wykazywa\u0142 si\u0119 du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105. Uczestniczy\u0142 w budowie ko\u015bcio\u0142a MBNP i zaprojektowa\u0142 konstrukcj\u0119 krzy\u017cy na jego szczycie. W 1981 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Klubu Inteligencji Katolickiej (KIK), a w 1989 r. pomaga\u0142 (z \u017con\u0105) przy tworzeniu Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Na pocz\u0105tku lat 90. uczestniczy\u0142 (z \u017con\u0105) w pracach nad dokumentacj\u0105 cmentarza parafialnego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 3 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GRZYBOWSKIEGO TADEUSZA (ULICA),\u00a0<\/strong>jedna z mniejszych (170 m) uliczek zachodniej cz\u0119\u015bci osiedla J. Kili\u0144skiego. \u0141\u0105czy si\u0119 z ul. J. Kili\u0144skiego poprzez ulice: J. Matejki, B. Limanowskiego i Konfederack\u0105. Jej nieliczni mieszka\u0144cy w domach jednorodzinnych maj\u0105 wi\u0119c spok\u00f3j, ale skomplikowany dojazd. Powsta\u0142a w 1977 r. w czasie intensywnej budowy osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych na terenach pomi\u0119dzy ul. J. Kili\u0144skiego i dolin\u0105 rzeki Wis\u0142oki, w okolicach powszechnie znanego obiektu lecznicy dla zwierz\u0105t. W 2010 r. przeprowadzono jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki.\u00a0 Pierwszy patron ulicy Tomasz D\u0105bal by\u0142 m.in. \u017co\u0142nierzem w armii austriackiej i legionist\u0105, a nast\u0119pnie m.in. cz\u0142onkiem Mi\u0119dzynarod\u00f3wki Komunistycznej. (Szerszy biogram w niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d.) W ramach realizacji Ustawy dekomunizacyjnej z dnia 1 IV 2016 r. Uchwa\u0142\u0105 z dnia 26 IV 2017 r. Rady Miejskiej w Mielcu zmieniono nazw\u0119 z ul. Tomasza D\u0105bala na ul. Grzybowskiego Tadeusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron<\/strong>: GRZYBOWSKI TADEUSZ (4 IX 1911 r. \u2013 3 VII 1995 r.), in\u017cynier mechanik lotniczy, d\u0142ugoletni i zas\u0142u\u017cony pracownik WSK Mielec, dzia\u0142acz spo\u0142eczny. (\u017byciorys w oddzielnym ha\u015ble: GRZYBOWSKI TADEUSZ w niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d.)<\/p>\r\n

GRZYB\u00d3W<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i wschodniej cz\u0119\u015bci gminy Wadowice G\u00f3rne, przy drodze powiatowej Pi\u0105tkowiec \u2013 Grzyb\u00f3w i kompleksie le\u015bnym. Zapewne obfito\u015b\u0107 grzyb\u00f3w w tych\u017ce lasach zainspirowa\u0142a w\u0142a\u015bcicieli lub pierwszych osadnik\u00f3w do nadania wsi tej wdzi\u0119cznej nazwy. Liczy 233 mieszka\u0144c\u00f3w Wed\u0142ug stanu na 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 233 mieszka\u0144c\u00f3w. Zaj\u0119ciem wielu grzybowian\u00a0 jest tradycyjnie rolnictwo, ale r\u00f3wnie\u00a0\u00a0 wiele os\u00f3b utrzymuje si\u0119 z pracy pozarolniczej, g\u0142\u00f3wnie w firmach w Mielcu. Jest r\u00f3wnie\u017c grupa prowadz\u0105cych w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Obserwuje si\u0119 rosn\u0105c\u0105 liczb\u0119 os\u00f3b z zewn\u0105trz buduj\u0105cych domy w Grzybowie. Wie\u015b ma zabudow\u0119 rozproszon\u0105, ale luki pomi\u0119dzy jej cz\u0119\u015bciami stopniowo si\u0119 wype\u0142niaj\u0105. Wyra\u017anie odznaczaj\u0105cymi si\u0119 cz\u0119\u015bciami s\u0105 jeszcze B\u0142onie i Pod Lasem. Na infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 linie: elektroenergetyczna, wodoci\u0105gowa, gazowa i telekomunikacyjna. Dominuj\u0105cymi obiektami s\u0105: Dom Stra\u017caka, Zajazd Folwark i zak\u0142ady metalowe NIKMET Sp. z o.o. W dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna. Po\u0142o\u017cenie: 500<\/sup>14\u201957\u201dN \u2013 210<\/sup>21\u201928\u201dE. Strefa numeracyjna: 14, kod pocztowy: 39-308.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Pierwsze pisane wzmianki o wsi Grzyb\u00f3w pochodz\u0105 z XVI w., m.in. jest wymieniana w dokumencie wizytacyjnym z 1595 r. Wchodzi\u0142a w\u00f3wczas w sk\u0142ad klucza zg\u00f3rskiego, w ramach powiatu sandomierskiego, za\u015b jej mieszka\u0144cy \u2013 katolicy nale\u017celi do parafii w Zg\u00f3rsku. W\u0142a\u015bcicielami Grzybowa byli Mieleccy, a p\u00f3\u017aniej Ossoli\u0144scy. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 pod zaborem austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Tworz\u0105c Bibliotek\u0119 Publiczn\u0105 im. Ossoli\u0144skich we Lwowie (1816 r.), w\u0142a\u015bciciel klucza zg\u00f3rskiego J\u00f3zef Maksymilian Ossoli\u0144ski przeznacza\u0142 dochody m.in. z folwarku w Grzybowie na koszty tworzenia i utrzymania tej\u017ce biblioteki. Niewiele wiadomo o udziale grzybowian w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. i wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. Po utworzeniu powiat\u00f3w (1853-1855) wie\u015b wesz\u0142a w sk\u0142ad powiatu zasowskiego, a od 1867 r. \u2013 do powiatu mieleckiego.\u00a0 W pierwszych latach XX w., kiedy nasili\u0142a si\u0119 emigracja zarobkowa, tak\u017ce z Grzybowa wyjecha\u0142a na Zach\u00f3d grupa os\u00f3b. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza lata 1914-1915, kiedy przez powiat mielecki czterokrotnie przeszed\u0142 front i dwukrotnie prze\u017cywano okupacj\u0119 rosyjsk\u0105 (24 IX \u2013 30 IX 1914 r. i 8 XI 1914 r . \u2013 8 V 1915 r.), a ponadto a\u017c do ko\u0144ca wojny zabierano ludno\u015bci \u017cywno\u015b\u0107, konie, byd\u0142o i niekt\u00f3re urz\u0105dzenia rolnicze, p\u0142ac\u0105c symbolicznie lub nie p\u0142ac\u0105c. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) przywracano wsi normalne \u017cycie, ale przy og\u00f3lnej biedzie przychodzi\u0142o to z trudem. W sprawozdaniu powiatowym w 1921 r. do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie (od 1921 r. powiat mielecki nale\u017ca\u0142 do wojew\u00f3dztwa krakowskiego), w Grzybowie spo\u015br\u00f3d 193 mieszka\u0144c\u00f3w tylko 55 by\u0142o w stanie samodzielnie si\u0119 utrzymywa\u0107, za\u015b 84 ma\u0142orolnych i 54 bezrolnych potrzebowa\u0142o pomocy. W latach 20. wi\u0119kszo\u015b\u0107 grzybowian uczestniczy\u0142o w protestach przeciwko reformom rz\u0105du sanacyjnego. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego w 1934 r. Grzyb\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice gminy Wadowice G\u00f3rne. Tak\u017ce w 1934 r. wie\u015b mocno cierpia\u0142a w czasie wielkiej powodzi na terenach Polski po\u0142udniowej. Jeszcze wi\u0119kszym nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska, bowiem poniesiono straty osobowe i materialne. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej przez kilka lat naprawiano szkody wojenne. Nadmieni\u0107 nale\u017cy, \u017ce od 1945 r. powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po kolejnej reformie podzia\u0142u administracyjnego,\u00a0 od 1954 r. do 1972 r. Grzyb\u00f3w podlega\u0142 Gromadzkiej Radzie Narodowej w Podborzu. W tym okresie nast\u0105pi\u0142 dynamiczny rozw\u00f3j Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu \u2013 Cyrance i innych mieleckich przedsi\u0119biorstw oraz samego Mielca, tote\u017c z roku na rok coraz wi\u0119cej grzybowian doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu. (W 1970 r. ze 177 mieszka\u0144c\u00f3w 82 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy poza rolnictwem.) W 1972 r. w grzybowskich domach zab\u0142ys\u0142o \u015bwiat\u0142o elektryczne. Nast\u0119pna reforma administracyjna przywr\u00f3ci\u0142a od 1973 r. przynale\u017cno\u015b\u0107 Grzybowa do gminy Wadowice G\u00f3rne, w ramach nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa tarnowskiego. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Poczynaj\u0105c od lat 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 infrastruktury technicznej, a intensyfikacja tych prac nast\u0105pi\u0142a po zmianach ustrojowych w Polsce w latach 90. XX w. i pierwszym \u0107wier\u0107wieczu XXI w. Doda\u0107 nale\u017cy, \u017ce od 1999 r. przywr\u00f3cono powiat mielecki i wojew\u00f3dztwo rzeszowskie w dawnych wymiarach i pod nazw\u0105 podkarpackie. Wa\u017cnymi lokalnymi wydarzeniami by\u0142y: utworzenie Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w 2002 r. i p\u00f3\u017aniejsze zbudowanie Domu Stra\u017caka. Po\u0142o\u017cenie Grzybowa w malowniczej i cichej okolicy, a do tego w pobli\u017cu przemys\u0142owego Mielca, zach\u0119ci\u0142o wiele os\u00f3b do budowania dom\u00f3w, co unowocze\u015bni\u0142o pejza\u017c wsi. Dobr\u0105 promocj\u0105 by\u0142o zorganizowanie w 2023 r. w Grzybowie Gminnych Do\u017cynek Gminy Wadowice G\u00f3rne z udzia\u0142em nie tylko mieszka\u0144c\u00f3w gminy wadowickiej, ale tak\u017ce wielu go\u015bci z zewn\u0105trz.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GRZYCH J\u00d3ZEF KASPER<\/strong>, urodzony 22 II 1947 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Antoniego i J\u00f3zefy. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i w 1971 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1971-1986 pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych jako nauczyciel, a nast\u0119pnie wicedyrektor. W 1987 r. przeszed\u0142 do Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Tarnobrzegu na stanowisko wizytatora. W latach 1991-1995 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Tarnobrzegu, w okresie 1996-2001 by\u0142 wicedyrektorem O\u015brodka Doskonalenia Pedagogicznego w Tarnobrzegu, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, a zw\u0142aszcza harcerstwu i turystyce. W latach 1973-1986 by\u0142 szczepowym Szczepu \u201eKomputery\u201d przy ZST w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Rady Hufca ZHP w Mielcu i Rady Chor\u0105gwi Rzeszowskiej. W latach 1995-2000 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 Prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego Polskiego Towarzystwa Schronisk M\u0142odzie\u017cowych w Tarnobrzegu. W latach 1994-1998 by\u0142 radnym i wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Gminy Padew Narodowa oraz przewodnicz\u0105cym jej Komisji O\u015bwiaty, a ponadto redagowa\u0142 gminne wydawnictwo samorz\u0105dowe \u201eNowinki\u201d. W latach 1999-2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego Rady Powiatu Mieleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem KEN i Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP oraz wieloma nagrodami, w tym trzykrotnie nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 (2001) doskonali\u0142 si\u0119 zawodowo, m.in. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu funduszy unijnych na Uniwersytecie \u0141\u00f3dzkim. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Instytutu Wspierania Rozwoju O\u015bwiaty w Tarnobrzegu i Stowarzyszenia Rozwoju Gminy Padew Narodowa, a tak\u017ce za\u0142o\u017cycielem firmy szkoleniowej Akademia Rozwoju Zawodowego. Wyk\u0142ada\u0142 z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i metodyki kszta\u0142cenia m.in. w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu oraz w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu. Wielokrotnie pomaga\u0142 proboszczom parafii Padew Narodowa w realizacji inwestycji parafialnych. W 2014 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Gminy Padew Narodowa. Z jego inicjatywy nawi\u0105zano wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Gmin\u0105 Poronin k\/Zakopanego. Zmar\u0142 6 II 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUBERNAT STEFANIA<\/strong>, urodzona 25 VI 1905 r. w \u017bmigrodzie Nowym, c\u00f3rka Franciszka i Rozalii. Uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Wydzia\u0142ow\u0105 we Lwowie, a nast\u0119pnie Seminarium Nauczycielskie w Krakowie (1926). Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 III 1927 r. w Woli Kalinowskiej, a nast\u0119pnie w latach 1928-1962 uczy\u0142a w Przec\u0142awiu. Od 1927 r. nale\u017ca\u0142a do ZNP i przez szereg lat pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 sekretarza Ogniska. W okresie okupacji hitlerowskiej dzia\u0142a\u0142a w ruchu oporu, by\u0142a wsp\u00f3\u0142autork\u0105 gazetki konspiracyjnej \u201eStokrotka\u201d i uczestniczy\u0142a w tajnym nauczaniu. W latach 1962-1972 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej Nr 4 (p\u00f3\u017aniej Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Specjalnych) w Mielcu, a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Podj\u0119\u0142a aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. od 1972 r. by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Sp\u00f3\u0142dzielni MSM, przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Pracy Kobiet przy MSM oraz reprezentantem MSM w Komisji Rozjemczej przy Miejskiej Radzie Narodowej w Mielcu. By\u0142a te\u017c aktywnym cz\u0142onkiem Klubu Seniora przy Osiedlowym Domu Kultury p\u00f3\u017aniej SDK) w Mielcu. Otrzyma\u0142a szereg odznacze\u0144 pa\u0144stwowych, zwi\u0105zkowych i sp\u00f3\u0142dzielczych, m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Mieszkaniowej oraz presti\u017cowy tytu\u0142 \u201eHonorowego Cz\u0142onka Stowarzyszenia LIVER\u201d w Krakowie. Zmar\u0142a 4 I 2004 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUDZ STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 IV 1912 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn Szczepana i Bronis\u0142awy z domu Mazur. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. St. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1930 r. Po studiach teologicznych w 1935 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1935-1939 pracowa\u0142 w Kr\u00f3l\u00f3wce jako wikariusz, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do Szczepanowic, gdzie w latach 1939-1958 by\u0142 administratorem, a w latach 1958-1987 proboszczem. Doprowadzi\u0142 do odbudowania miejscowego ko\u015bcio\u0142a ze zniszcze\u0144 wojennych i renowacji jego wn\u0119trza. W 1967 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 szambelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci. W 1987 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza i przez pewien czas by\u0142 rezydentem, a nast\u0119pnie mieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Zmar\u0142 7 III 1992 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Szczepanowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GU\u0141A BEATA KATARZYNA<\/strong>, urodzona 26 IV 1990 r. w D\u0105browie Tarnowskiej, c\u00f3rka Tadeusza i Marii z domu Waszut. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2009 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Biologiczno-Rolniczym (kierunek \u2013 biologia) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 licencjata, a nast\u0119pnie na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (kierunek \u2013 biologia medyczna) Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w firmie Dobrowolscy Sp. z o.o. w Wadowicach G\u00f3rnych na stanowisku zast\u0119pcy kierownika logistyki i transportu, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w Extreme Fitness Mielec jako trener personalny. Uprawia kulturystyk\u0119. Od 2020 r. odnosi licz\u0105ce si\u0119 sukcesy krajowe i mi\u0119dzynarodowe. Najwa\u017cniejsze to: *2020 r. \u2013 Mistrzostwa Polski w Kulturystyce i Fitness IFBB&WPF w Siedlcach \u2013 srebrny medal w kategorii Bikini Models, Mistrzostwa \u015awiata IFBB w S\u0142owenii \u2013 srebrny medal w kat. Wellness, br\u0105zowy medal w kat. Miss Fitness Model; *2021 r. \u2013 Mi\u0119dzynarodowy Puchar Polski WPF&IBFF w Siedlcach \u2013 z\u0142oty medal w kat. Bikini Models, PCA Grand Prix w \u0141odzi \u2013 srebrny medal w kat. First Timers, br\u0105zowy medal w kat. Bikini Toned. W Plebiscycie \u201eKorso\u201d na Najlepszego Sportowca Mielca w 2020 r. zaj\u0119\u0142a 7. miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GU\u0141A WIES\u0141AW J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 14 VII 1967 r. w Mielcu, syn Jana i Teresy z domu Furga\u0142. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1986 r. Uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego Ksi\u0119\u017cy Pallotyn\u00f3w w O\u017carowie Mazowieckim – O\u0142tarzewie oraz Studium Zaoczne na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie z magisterium w 1993 r. (Struktura i tre\u015b\u0107 teologiczna formu\u0142 rozgrzeszenia w odnowionej liturgii Sakramentu Pojednania). 8 V 1993 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 duszpastersk\u0105 jako wikariusz w parafii \u015bw. Wojciecha w Ostro\u0142\u0119ce-Wojciechowicach (1993-1995). W latach 1995-1999 odby\u0142 studia magisterskie z psychologii na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra po obronie pracy\u00a0Poziom i struktura niepokoju a postawa wobec autorytetu. Badania empiryczne m\u0142odzie\u017cy.<\/em> W czasie tych studi\u00f3w pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej Wsp\u00f3lnoty Palloty\u0144skiej w Lublinie. Od 1999 r. do 2009 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ojca duchownego w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Ksi\u0119\u017ca Pallotyni) w O\u017carowie Mazowieckim-O\u0142tarzewie. By\u0142 tak\u017ce spowiednikiem i kierownikiem duchowym si\u00f3str zakonnych. W 2009 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem okresu wst\u0119pnego (mistrzem nowicjatu) Prowincji Chrystusa Kr\u00f3la Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Ksi\u0119\u017ca Pallotyni) w Wadowicach \u2013 Kopcu, a w 2011 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Wychowawc\u00f3w Seminari\u00f3w Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych w Centrum Formacji Duchowej Salwatorian\u00f3w w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUMIENNY TADEUSZ<\/strong>, urodzony 25 VIII 1910 r. w Broszniowie, woj. stanis\u0142awowskie (p\u00f3\u017aniej ZSRR i aktualnie Ukraina), syn Franciszka i Antoniny. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum i zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie techniczne. W latach 30. prowadzi\u0142 zak\u0142ad \u015blusarsko-kowalski w Broszniowie. Jesieni\u0105 1941 r. uciek\u0142 z rodzin\u0105 z Breszniowa i zamieszka\u0142 w okolicach Tarnowa. Pracowa\u0142 w zak\u0142adach mechanicznych i ku\u017aniach w Grybowie, Ptaszkowej i Ja\u017awinach. Pod koniec okupacji uwi\u0119ziony zosta\u0142 w obozie przej\u015bciowym w Tarnowie i tam doczeka\u0142 wyzwolenia. W 1945 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i otrzyma\u0142 prac\u0119 w PZL, w Pionie G\u0142\u00f3wnego Mechanika. Od 1947 r. uczy\u0142 przedmiot\u00f3w zawodowych w Gimnazjum Przemys\u0142owym, p\u00f3\u017aniej w 2-letniej Szkole Zawodowej, a od 1953 r. w Technikum Mechanicznym, gdzie zosta\u0142 mianowany kierownikiem warsztat\u00f3w szkolnych. Na pocz\u0105tku lat 70. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Opr\u00f3cz pracy zawodowej udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Przez szereg lat by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Zak\u0142adowej PZL, a p\u00f3\u017aniej WSK. By\u0142 organizatorem i kierownikiem pierwszej kolonii dla dzieci pracownik\u00f3w mieleckich PZL w Nowej D\u0119bie w 1947 r. Uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu i rozwini\u0119ciu dzia\u0142alno\u015bci Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eMetalowiec\u201d. W latach 60. i 70. wybierano go wielokrotnie do Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi, resortowymi, zwi\u0105zkowymi i sp\u00f3\u0142dzielczymi. Zmar\u0142 30 X 1983 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUMI\u0143SKI TEOFIL<\/strong>, sekretarz Rady Powiatowej w Mielcu w latach 20. i 30., cz\u0142onek Powiatowej Komisji Opieki Spo\u0142ecznej w Mielcu w latach 20. i 30.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUMI\u0143SKI WOJCIECH<\/strong>, urodzony 4 I 1912 r. w S\u0142awnie ko\u0142o Opoczna, syn Zdzis\u0142awa i Stanis\u0142awy z Kopaczy\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1932 r. W latach 1932-1933 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Kawalerii w Grudzi\u0105dzu i 5 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Zas\u0142awskich. Po przeniesieniu do rezerwy powr\u00f3ci\u0142 do Grudzi\u0105dza i w latach 1933-1935 uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Kawalerii, kszta\u0142c\u0105cych dow\u00f3dc\u00f3w dru\u017cyn. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika i przydzia\u0142 do 19 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Wo\u0142y\u0144skich w Ostrogu nad Horyniem. W marcu 1939 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika. W wojnie obronnej 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy 4 szwadronu 19 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Wo\u0142y\u0144skich. Zgin\u0105\u0142 13 IX 1939 r. w walce z Niemcami w okolicy miejscowo\u015bci D\u0119be Wielkie pow. mi\u0144ski. Pochowany w zbiorowej mogile na tamtejszym cmentarzu parafialnym.\u00a0<\/p>\r\n

GUMOTIV SP. Z O.O., SP. K.,<\/strong> firma w SSE EURO-PARK MIELEC, specjalizuj\u0105ca si\u0119 w produkcji wyrob\u00f3w z gumy i silikonu, formowanych metod\u0105 wtrysku.\u00a0 Ma sze\u015b\u0107dziesi\u0119cioletni\u0105 histori\u0119, charakteryzuj\u0105c\u0105 si\u0119 nieustannym rozwojem: sukcesywnym unowocze\u015bnianiem bazy, wyposa\u017cenia i technologii produkcji oraz rosn\u0105cymi kwalifikacjami kadry. Jej rodow\u00f3d si\u0119ga 1957 r., kiedy Bronis\u0142aw R\u00f3g zbudowa\u0142 i uruchomi\u0142 zak\u0142ad \u201eMechanika pojazdowa i wulkanizacja\u201d w Wadowicach G\u00f3rnych. W latach 60. m.in. bie\u017cnikowa\u0142 opony i uruchomi\u0142 produkcj\u0119 wyrob\u00f3w gumowych na prasach hydraulicznych. W 1977 r. prowadzenie zak\u0142adu przej\u0105\u0142 Roman R\u00f3g i nada\u0142 jej nazw\u0119: \u201eWytwarzanie artyku\u0142\u00f3w z gumy\u201d. Dla zdynamizowania produkcji uruchomi\u0142 wydzia\u0142 mechaniczny i produkcj\u0119 form dla potrzeb zak\u0142adu. W latach 90. utworzono dwie sp\u00f3\u0142ki: \u201eTargum\u201d i \u201eGumel\u201d. Pierwsze dwudziestolecie XXI w. to dynamiczny ich rozw\u00f3j, m.in.: rozbudowa walcowni, budowa nowej hali produkcyjnej i biurowca oraz zakupy nowoczesnych maszyn. W 2011 r. kolejnym w\u0142a\u015bcicielem zosta\u0142 Pawe\u0142 R\u00f3g, przemianowa\u0142 firm\u0119 na \u201eGumotiv\u201d i dzi\u0119ki m.in. dotacjom z UE zwi\u0119kszy\u0142 produkcj\u0119. W 2016 r. zbudowano nowy zak\u0142ad produkcyjny w Mielcu i zakupiono nowe maszyny, a w nast\u0119pnym roku rozbudowano mielecki zak\u0142ad i przeniesiono produkcj\u0119 z Wadowic G\u00f3rnych do Mielca. Aktualnie \u201eGumotiv\u201d jest jednym z najnowocze\u015bniejszych zak\u0142ad\u00f3w w swojej bran\u017cy w Polsce. Wysoka jako\u015b\u0107 produkcji zosta\u0142 potwierdzona certyfikatami jako\u015bci. Bogata oferta wyrob\u00f3w maj\u0105cych zastosowanie w wielu bran\u017cach\u00a0 procentuje w postaci wci\u0105\u017c zwi\u0119kszaj\u0105cej si\u0119 liczby nabywc\u00f3w z kraju i zagranicy (oko\u0142o 30 kraj\u00f3w).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUMOWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 4 IX 1898 r. w Tarnowie, syn J\u00f3zefa i Janiny z Przygodzkich. Uko\u0144czy\u0142 jedno z gimnazj\u00f3w we Lwowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1916 r. W czasie nauki szkolnej nale\u017ca\u0142 do skautingu i by\u0142 dru\u017cynowym. Po maturze s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim (57 pp), a w 1918 r. uczestniczy\u0142 w obronie Lwowa jako ochotnik w stopniu plutonowego w 30. pp. W 1924 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Zosta\u0142 tak\u017ce zweryfikowany w stopniu podporucznika rezerwy. W 1924-1926 przebywa\u0142 w Pary\u017cu, pracuj\u0105c w zak\u0142adach Somma, a nast\u0119pnie w Polskiej Misji Zakup\u00f3w, gdzie zajmowa\u0142 si\u0119 odbiorem francuskiego sprz\u0119tu lotniczego zakupionego przez polski rz\u0105d. W latach 1926-1937 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Mechanicznych E. Plage i T. La\u015bkiewicz w Lublinie (p\u00f3\u017aniej Lubelska Wytw\u00f3rnia Samolot\u00f3w) na kierowniczych stanowiskach, m.in. jako kierownik monta\u017cu i szef produkcji. Produkowano w\u00f3wczas samoloty licencyjne (Potez 25, Fokker F-VII\/3m) i samoloty polskiej konstrukcji (Lublin R-VIII, R-X, R-XIII i R-XVI). Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c spo\u0142ecznie jako wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel Ko\u0142a Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa (1927) i prezes Lubelskiego Klubu Lotniczego (1929-1931). Od 1938 r. pracowa\u0142 w PZL \u2013 Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 1 Warszawa-Paluch, a w 1939 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika monta\u017cu w PZL \u2013 Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 2. Po wybuchu wojny zosta\u0142 ewakuowany z grup\u0105 pracownik\u00f3w WP 2 do Lwowa. W okupowanym przez wojska radzieckie Lwowie pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Remontu Samochod\u00f3w \u201eElektromechanik\u201d (1939-1941), a po zaj\u0119ciu Lwowa przez wojska hitlerowskie zosta\u0142 zatrudniony jako kierownik techniczny w Remontowych Warsztatach Samochodowych. Uczestniczy\u0142 w ruchu oporu (kontrwywiad AK), za co aresztowano go i wywieziono do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, a nast\u0119pnie do obozu w Buchenwaldzie. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Polski i pracowa\u0142 w Zjednoczeniu Przemys\u0142u Lotniczego \u2013 Grupa Zach\u00f3d w Jeleniej G\u00f3rze jako kierownik dzia\u0142u silnikowego, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora technicznego Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego w Warszawie \u2013 W\u0142ochach (1945-1946). W latach 1946-1948 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora technicznego w Fabryce Silnik\u00f3w Nr 3 PZL we Wroc\u0142awiu \u2013 Psim Polu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zwolniony ze wzgl\u0119d\u00f3w politycznych i po kilku tygodniach skierowany do Wydzielonej Grupy Konstrukcyjnej CSS PZL Wroc\u0142aw \u2013 Psie Pole na stanowisko zast\u0119pcy kierownika. Od marca 1949 r. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym projektantem w Przedsi\u0119biorstwie Projektowania Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Metalowego i Elektrotechnicznego \u201eProzamet\u201d i projektowa\u0142 m.in. Wytw\u00f3rni\u0119 Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w \u015awidniku. W latach 1951-1957 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego projektanta w Przedsi\u0119biorstwie Projektowania i Dostaw Inwestycyjnych \u201eBepes\u201d w Warszawie i w tym okresie kierowa\u0142 m.in. rozbudow\u0105 WSK Warszawa-Ok\u0119cie i WSK Mielec. W 1957 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora ds. konstrukcji lotniczych WSK Warszawa-Ok\u0119cie. W podleg\u0142ym mu OKL powsta\u0142y projekty i prototypy samolot\u00f3w: PZL-101 Gawron, PZL-102 Kos, PZL-104 Wilga, MD-12 i TS-11 Iskra. (Ten ostatni produkowano p\u00f3\u017aniej w Mielcu.) Od stycznia 1961 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 generalnego projektanta w Przedsi\u0119biorstwie Projektowania i Dostaw Inwestycyjnych \u201eProzamet-Bepes\u201d w Warszawie. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek ZBoWiD. Zmar\u0142 25 VII 1966 r. Spoczywa na cmentarzu na Woli w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GURAK (GURAK\u00d3WNA) ANNA<\/strong>, nauczycielka, kierownik \u017be\u0144skiej Szko\u0142y Powszechnej im. M. Konopnickiej w Mielcu (7-klasowej) w latach 30. XX w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GURDAK \u0141UKASZ JAN<\/strong>, urodzony\u00a0 24 V 1984 r. w D\u0119bicy, syn Andrzeja i Teresy z domu \u0141agosz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2003 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarzadzania w Rzeszowie i w 2006 r. uzyska\u0142 licencjat z zakresu zarz\u0105dzania w turystyce. Od 1999 r. jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 sta\u0142a si\u0119 fotografia. Jest za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Mieleckiej Grupy Fotograficznej (2009\/2010). W dziedzinie fotografii osi\u0105gn\u0105\u0142 zadziwiaj\u0105ce sukcesy. Wed\u0142ug stanu na koniec stycznia 2018 r. prezentowa\u0142 swoje prace fotograficzne podczas 71 mi\u0119dzynarodowych salon\u00f3w fotograficznych w 37 krajach \u015bwiata na wszystkich kontynentach, m.in. w Toronto, Singapurze, Nowym Jorku, Buenos Aires, Kalkucie, Wiedniu, Londynie, Jau, Szanghaju, New Jersey, Belgradzie, Budapeszcie, Pradze, Maitland, Rodos, Moskwie i Sankt Petersburgu. Swoje prace prezentowa\u0142 tak\u017ce na indywidualnych i zbiorowych wystawach w Polsce, m.in. w Mielcu (wystawa \u201eNatura Aktu\u201d, Jadern\u00f3wka, 2013), Rzeszowie i Jaros\u0142awiu. Nagrodzony medalami i wyr\u00f3\u017cnieniami na wielu mi\u0119dzynarodowych salonach fotograficznych, m.in. w Varnie, Belgradzie, San Domingo, Davos, Montevarchi, Bishnupur i Nowym Jorku oraz wyr\u00f3\u017cnieniami w najbardziej presti\u017cowych konkursach fotograficznych: Fine Art. Photography Awards \u2013 Londyn 2017 i ND Photography Awards \u2013 Londyn 2017. Specjalnymi wyrazami uznania za wybitn\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 by\u0142y: nadanie tytu\u0142u Excellence FIAP przez Mi\u0119dzynarodow\u0105 Federacj\u0119 Sztuki Fotograficznej (EFIAP, Pary\u017c 30 X 2017 r.) oraz nadanie Medalu \u201eZa Zas\u0142ugi dla Fotografii Polskiej\u201d przez Fotoklub Rzeczypospolitej Polskiej Stowarzyszenie Tw\u00f3rc\u00f3w w 100. rocznic\u0119 odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 (Warszawa, II 2018 r.).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GURDAK W\u0141ADYS\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 III 1949 r. w Chmielowie, syn Walentego i Kazimiery z domu Zbyrad. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1968 r. W latach szkolnych wyst\u0119powa\u0142 w zespo\u0142ach artystycznych. Studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMCS w Lublinie (kierunek \u2013 geografia) uko\u0144czy\u0142 w 1973 r. uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. W latach 1973-1976 pracowa\u0142 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Nowej D\u0119bie jako nauczyciel geografii i astronomii. Od 1976 r. pracuje w Wojew\u00f3dzkim Biurze Planowania Przestrzennego w Tarnobrzegu (kilkakrotnie zmienia\u0142o nazw\u0119) na stanowiskach kierownika Zespo\u0142u Projektowego i zast\u0119pcy dyrektora. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu planowania regionalnego w SGPiS w Warszawie, w 1990 r. uzyska\u0142 uprawnienia z zakresu planowania przestrzennego (urbanistyczne) w MGPiB w Warszawie, a w 1994 r. uko\u0144czy\u0142 studium z zakresu szacowania nieruchomo\u015bci w RCKU w Rzeszowie. Od 1998 r. jest kierownikiem Oddzia\u0142u Zamiejscowego w Tarnobrzegu Podkarpackiego Biura Planowania Przestrzennego w Rzeszowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorz\u0105dow\u0105. W latach 1994-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej w Nowej D\u0119bie, a w latach 1998-2002 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Powiatu Tarnobrzeskiego. Jego pasj\u0105 spo\u0142eczn\u0105 pozostaje turystyka. Posiada uprawnienia: pilota wycieczek krajowych \u2013 studenckich, przodownika turystyki pieszej i g\u00f3rskiej oraz przewodnika beskidzkiego (Beskid Niski i Bieszczady). Wyr\u00f3\u017cniony m. in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GURDOWA STEFANIA (z domu CZERNY)<\/strong>, urodzona 23 XII 1888 r. w Bochni, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Skoczek. Od m\u0142odo\u015bci interesowa\u0142a si\u0119 fotografi\u0105. Praktyk\u0119 odby\u0142a w Zak\u0142adzie Fotografii Artystycznej W\u0142adys\u0142awa Gargula w Bochni, a nast\u0119pnie we Lwowie. W 1921 r. uruchomi\u0142a zak\u0142ad fotograficzny w D\u0119bicy, a w 1926 r. za\u0142o\u017cy\u0142a w Mielcu drugi zak\u0142ad o nazwie \u201eNowoczesna Fotografia St. Gurdowa w Mielcu\u201d. Wykonywa\u0142a szeroki zakres us\u0142ug fotograficznych. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w portretach i osi\u0105gn\u0119\u0142a w tym zakresie bardzo wysoki poziom, o czym \u015bwiadcz\u0105 zdj\u0119cia znajduj\u0105ce si\u0119 w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu. W latach 30. zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Mielcu, a w 1937 r. tak\u017ce w D\u0119bicy i przeprowadzi\u0142a si\u0119 na \u015al\u0105sk, gdzie otworzy\u0142a dwa studia fotograficzne. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w tych zak\u0142adach pod niemieckim kierownictwem. Po wojnie odebrano jej oba zak\u0142ady. Zamieszka\u0142a w \u0141odygowicach ko\u0142o \u017bywca i tam zosta\u0142a zatrudniona w sp\u00f3\u0142dzielni fotograficznej. Szacunek \u015brodowiska dla wysokiego poziomu jej pracy spowodowa\u0142, \u017ce by\u0142a wybierana do zarz\u0105du miejscowego cechu rzemie\u015blniczego. Zmar\u0142a 3 XI 1968 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w \u0141odygowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUSTAW BOGUMI\u0141 STEFAN<\/strong>, urodzony 9 V 1931 r. w Che\u0142mie Lubelskim, syn Tadeusza i Stefanii z domu Piszczek. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matura w 1950 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do sekcji modelarskiej Aeroklubu Mieleckiego, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 kwalifikacje pilota szybowcowego. W latach 1951-1953 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Bezpo\u015brednio po niej \u2013 w latach 1953-1959 \u2013 studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie i w 1961 r. otrzyma\u0142 dyplom lekarza. W 1962 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu, a od 1965 r. pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Zdrowia w Czerminie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej kierownika. Po uzyskaniu I stopnia specjalizacji z zakresu ginekologii \u2013 w 1978 r. zosta\u0142 zatrudniony przez mielecki ZOZ i pracowa\u0142 w Szpitalu Rejonowym na Oddziale Ginekologicznym oraz w Przychodni Zdrowia przy ul. L. Wary\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej ul. Sandomierska), a nast\u0119pnie w Przychodni przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego. Zmar\u0142 6 VI 1991 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUSTAW STEFANIA ( z domu Piszczek)<\/strong>, urodzona 20 VI 1897 r. w S\u0105siadowicach, pow. samborski (aktualnie Ukraina), c\u00f3rka Tomasza i Marii z Kapalskich. Od roku 1915 uczy\u0142a si\u0119 w c.k. Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim w Przemy\u015blu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1918 r. W latach 1923-1924 ucz\u0119szcza\u0142a na Pa\u0144stwowy Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski w Warszawie, a w latach 1925- 1928 studiowa\u0142a w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Uprawnienia do nauczania geografii z geologi\u0105 w szko\u0142ach \u015brednich uzyska\u0142a w 1930 r., zdaj\u0105c egzamin przed Pa\u0144stwow\u0105 Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 we Lwowie. W latach 30. uczy\u0142a w Che\u0142mie, m.in. w Pa\u0144stwowym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim oraz w II Pa\u0144stwowym Liceum i Gimnazjum. Nie ujawni\u0142a dzia\u0142alno\u015bci z czasu okupacji hitlerowskiej. W roku szkolnym 1945\/1946 pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowym Liceum i Gimnazjum w Miko\u0142owie, a od 1 V 1946 r. do 31 VIII 1962 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 geografii w Gimnazjum i Liceum w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO Nr 26 i I LO im. S. Konarskiego). Odznaczona Medalem z okazji XX-lecia Odrodzonego Pa\u0144stwa Polskiego (1938). Zmar\u0142a 23 VI 1976 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUSTAW TADEUSZ<\/strong>, urodzony 27 IX 1899 r. w Winnikach, pow. \u017b\u00f3\u0142kiew (obecnie Ukraina), syn Wincentego i Katarzyny z domu Bazar. Do szko\u0142y \u015bredniej ucz\u0119szcza\u0142 we Lwowie i w Sokalu. Od marca 1917 r. do pa\u017adziernika 1918 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej i bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na froncie rumu\u0144skim i w\u0142oskim. W listopadzie 1918 r., ju\u017c w polskim 5 lwowskim pu\u0142ku artylerii polowej, walczy\u0142 w obronie Lwowa. Po zawarciu pokoju w 1920 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w tym\u017ce pu\u0142ku do 1922 r. W roku 1924 uko\u0144czy\u0142 2-letni\u0105 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 dla podoficer\u00f3w w Bydgoszczy. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika, a nast\u0119pnie przydzia\u0142 do 10. pu\u0142ku artylerii ci\u0119\u017ckiej w Przemy\u015blu. Dwa lata p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika, a od 1928 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dow\u00f3dcy 5 baterii wspomnianego pu\u0142ku artylerii. W 1929 r. zosta\u0142 przeniesiony do S\u0142u\u017cby Uzbrojenia na stanowisko dow\u00f3dcy 2 kompanii, a w 1931 r. w stan spoczynku. Od 1932 r. pracowa\u0142 jako instruktor I kategorii w Obronie Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej w Che\u0142mie Lubelskim. W 1939 r. powo\u0142any zosta\u0142 do s\u0142u\u017cby czynnej i w stopniu kapitana pracowa\u0142 w Referacie Mobilizacyjnym DOK 2 w Lublinie. Po wybuchu wojny uczestniczy\u0142 w ewakuacji sztabu DOK 2, z kt\u00f3rym 18 IX zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim. 20 IX uciek\u0142 z transportu je\u0144c\u00f3w, ale po powrocie do Che\u0142ma zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i osadzony w lubelskim Zamku, a nast\u0119pnie w obozie jenieckim w Radomiu. Stamt\u0105d ponownie zbieg\u0142 w grudniu 1939 r. (przed likwidacj\u0105 obozu) i zn\u00f3w powr\u00f3ci\u0142 do Che\u0142ma. Po og\u0142oszeniu obowi\u0105zku ujawniania si\u0119 by\u0142ych wojskowych, pod kar\u0105 \u015bmierci \u2013 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do niemieckich w\u0142adz okupacyjnych i otrzyma\u0142 zakaz opuszczania miasta. Przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119 pracowa\u0142 w Che\u0142mie jako handlowiec w sklepie przemys\u0142owym. W 1945 r. osiedli\u0142 si\u0119 w Mielcu i prowadzi\u0142 w\u0142asny sklep. Kilkakrotnie funkcjonariusze UB aresztowali go i wi\u0119zili, ale wobec braku winy za ka\u017cdym razem by\u0142 wypuszczany na wolno\u015b\u0107. Od 1953 r. pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d w Mielcu jako kierownik sklepu, a od 1963 r. by\u0142 kierownikiem sklepu bran\u017cy \u017celaznej w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. W 1964 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 23 VI 1975 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUT\u2013WR\u00d3BEL HALINA J\u00d3ZEFA<\/strong>, urodzona 16 I 1934 r. w Chodenicach-Bochni, c\u00f3rka J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z domu Jonak. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum i Gimnazjum im. Kr\u00f3la Kazimierza Wielkiego w Bochni, matura w 1952 r. W latach 1952- 1955 studiowa\u0142a w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: filologia rosyjska). Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w w 1955 r. otrzyma\u0142a nakaz pracy w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim i zosta\u0142a zatrudniona w Liceum Pedagogicznym w Mielcu jako nauczycielka j\u0119zyka rosyjskiego i p\u00f3\u017aniej j\u0119zyka polskiego. Odby\u0142a studia polonistyczne w WSP w Krakowie i w 1963 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Po likwidacji Liceum Pedagogicznego w 1970 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Liceum Medycznego Piel\u0119gniarstwa w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 w roku szkolnym 1970\/1971. Od 1971 r., w zwi\u0105zku z przeniesieniem s\u0142u\u017cbowym m\u0119\u017ca (Antoniego Wr\u00f3bla) do Rzeszowa, pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki dyrektora Medycznego Studium Zawodowego w Rzeszowie i uczy\u0142a j. rosyjskiego w tej\u017ce szkole. W latach 1973-1988 pracowa\u0142a jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego w Pa\u0144stwowych Szko\u0142ach Budownictwa w Rzeszowie (p\u00f3\u017aniej: Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Budowlanych, Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Nr 1). W 1988 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 dydaktyczn\u0105, wychowawcz\u0105 i opieku\u0144cz\u0105 otrzyma\u0142a szereg odznacze\u0144 pa\u0144stwowych i resortowych m.in. nagrody III stopnia (1972) i I stopnia (1979) Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Przyje\u017cd\u017ca\u0142a do Mielca i interesowa\u0142a si\u0119 jego bie\u017c\u0105cym \u017cyciem. Uczestniczy\u0142a w zjazdach szkolnych i klasowych absolwent\u00f3w Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Zmar\u0142a 8 X 2022 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUTOWSKI WINCENTY<\/strong>, nauczyciel mieleckiej szko\u0142y, wyst\u0119puje w metrykach w latach 1807- 1812.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GUZE EDGAR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 IV 1923 r. w Poznaniu. W pierwszych miesi\u0105cach okupacji hitlerowskiej, w zwi\u0105zku z przymusowym wysiedleniem Polak\u00f3w z Wielkopolski, znalaz\u0142 si\u0119 na terenie powiatu d\u0119bickiego (w jego ramach by\u0142 Mielec). By\u0142 \u017co\u0142nierzem ZWZ-AK, przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eNoga\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach dywersyjnych i w Akcji \u201eBurza\u201d. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. S. Konarskiego w Mielcu. Mieszka\u0142 w mieleckiej bursie gimnazjalnej, prowadzonej przez ksi\u0119\u017cy. Matur\u0119 zda\u0142 w lutym 1946 r. Okresowo pracowa\u0142 jako kancelista w upa\u0144stwowionym maj\u0105tku (Tarnowskich) w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. W tym czasie (prze\u0142om 1945\/1946) zosta\u0142 mianowany adiutantem kierownika Rejonu P\u00f3\u0142nocnego w Okr\u0119gu Rzesz\u00f3w WiN mjr. L. Marsza\u0142ka i m.in. by\u0142 kolporterem konspiracyjnej prasy na terenie Mielca, D\u0119bicy i Jas\u0142a. Pod koniec 1946 r. wyjecha\u0142 do Wroc\u0142awia i rozpocz\u0105\u0142 studia na Politechnice Wroc\u0142awskiej. R\u00f3wnocze\u015bnie uczestniczy\u0142 w odtwarzaniu siatki Okr\u0119gu Wroc\u0142aw WiN. W zwi\u0105zku z gro\u017ab\u0105 aresztowania w 1948 r. wyjecha\u0142 z Wroc\u0142awia i zmienia\u0142 miejsce zamieszkania, m.in. kr\u00f3tko przebywa\u0142 w maj\u0105tku w Charzewicach ko\u0142o Tarnobrzega. Mimo intensywnych poszukiwa\u0144 organy bezpiecze\u0144stwa nie zdo\u0142a\u0142y go aresztowa\u0107, poniewa\u017c prawdopodobnie w 1949 r. uciek\u0142 z Polski. Wed\u0142ug niepotwierdzonych informacji zamieszka\u0142 w Australii. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUZIAKIEWICZ EDWARD<\/strong>, urodzony 5 II 1952 r. w Mielcu, syn Juliana i Zofii z domu Mroczek. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST MPM w Mielcu, matura w 1971 r. Studia magisterskie i licencjackie uko\u0144czy\u0142 na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (kurs \u201eB\u201d \u2013 dla \u015bwieckich), uzyskuj\u0105c w 1976 r. tytu\u0142 licencjata teologii pastoralnej og\u00f3lnej (tzw. licencjat watyka\u0144ski) i w 1977 r. tytu\u0142 magistra teologii. W ramach studi\u00f3w doktoranckich zosta\u0142 wys\u0142any przez macierzyst\u0105 uczelni\u0119 na stypendium naukowe do Belgii (Katholieke Universiteit w Leuven) i przebywa\u0142 tam od jesieni 1979 r. do wiosny 1980 r.. W latach szkolnych i na studiach anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w rozmaite przedsi\u0119wzi\u0119cia duszpasterskie. Jako animator bra\u0142 udzia\u0142 w ponad dwudziestu wakacyjnych oazach rekolekcyjnych w Beskidzie S\u0105deckim, Pieninach, Gorcach, na Spiszu i w Tatrach, a tak\u017ce w kilku zimowych kursach animatora. Ponadto zajmowa\u0142 si\u0119 animacj\u0105 wzorcowej posoborowej liturgii w Centrum \u015awiat\u0142o-\u017bycie w Kro\u015bcienku n\/Dunajcem. W latach 1972-1979 prowadzi\u0142 kursy przedma\u0142\u017ce\u0144skie w parafiach Lublina i diecezji lubelskiej. Od 1977 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z ruchem \u201eDroga Neokatechumenatu (\u201eCammino\u201d) oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z tygodnikiem \u201eGo\u015b\u0107 Niedzielny\u201d (pisa\u0142 teksty o tematyce religijno-spo\u0142ecznej), a w latach 1981-1982 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 etatowego sekretarza redakcji \u201eGo\u015bcia Niedzielnego\u201d w Katowicach. W latach 1982-1985 przebywa\u0142 w Lublinie, w zwi\u0105zku z samodzielnymi badaniami naukowymi, a w 1985 r. powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca. Podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z referatem m\u0142odzie\u017cowym kurii diecezjalnej w Tarnowie, opracowuj\u0105c pomoce pastoralne dla m\u0142odzie\u017cy, a nast\u0119pnie w latach 1986-1993 by\u0142 wsp\u00f3\u0142pracownikiem i redaktorem miesi\u0119cznika \u201eWzrastanie\u201d. W p\u00f3\u017aniejszych latach wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma czasopismami i gazetami, m.in. z tygodnikiem \u201eKatolik\u201d (1987-1993) i dziennikiem \u201eNowiny\u201d (1994-1999), mieleckimi tygodnikami: \u201eG\u0142os Mielecki\u201d, \u201eKorso\u201d i \u201eWizjer Regionalny\u201d, dwutygodnikiem \u201eGazeta Mielecka\u201d oraz miesi\u0119cznikami: \u201eIkona\u201d, \u201eWie\u015bci Regionalne\u201d i \u201eMielecki Magazyn Gospodarczy MEGA\u201d. Jego publicystyk\u0119 i eseistyk\u0119 zamieszcza\u0142y tak\u017ce inne pisma, m.in.: \u201eAteneum Kap\u0142a\u0144skie\u201d, \u201eBy\u0107 Sob\u0105\u201d, \u201eChrze\u015bcijanin w \u015awiecie\u201d, \u201eDziennik Polski\u201d, \u201eGazeta w Rzeszowie\u201d, \u201eGospodyni\u201d, \u201eKierunki\u201d, \u201eKr\u00f3lowa Aposto\u0142\u00f3w\u201d, \u201eMagazyn TIK\u201d, \u201eMa\u0142y Aposto\u0142\u201d, \u201eMa\u0142y Go\u015b\u0107 Niedzielny\u201d, \u201eMielecki Magazyn Promocyjny MEGA-TIK\u201d, \u201eNiedziela\u201d, \u201eNieznany \u015awiat\u201d, \u201eN\u00f4tre Famille\u201d (Pary\u017c), \u201eNowe \u017bycie\u201d, \u201eOaza\u201d, \u201ePaedagogia Christiana\u201d, \u201ePos\u0142aniec Serca Jezusowego\u201d, \u201ePrzewodnik Katolicki \u2013 Polish Catholic Review\u201d (Sydney), \u201ePrzewodnik Katolicki\u201d, \u201eRuch Biblijny i Liturgiczny\u201d, \u201eRycerz Niepokalanej\u201d, \u201eS\u0142owo. Dziennik Katolicki\u201d, \u201eSuperNowo\u015bci\u201d, \u201eWychowawca\u201d, \u201eZorza\u201d, \u201eZa i Przeciw\u201d. Od lat 80. zajmuje si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 literack\u0105, mieszcz\u0105c\u0105 si\u0119 w trzech nurtach: dzieci\u0119cym, m\u0142odzie\u017cowym i fantastyczno-naukowym. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 wydawnicz\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1998 r. dwoma pozycjami ksi\u0105\u017ckowymi:\u00a0Szukanie Boga<\/em>\u00a0(dramat) i\u00a0Fruwaj\u0105ce zwierciad\u0142o<\/em>\u00a0(opowiadania dla dzieci, zilustrowane przez dzieci specjalnej troski z mieleckich plac\u00f3wek rehabilitacyjno- wychowawczych). W 1999 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Mieleccy malarze i rze\u017abiarze. Rozmowy z artystami. Cz. I,<\/em>\u00a0a w 2000 r.\u00a0Ekscytoza.<\/em>\u00a0Z tamtej strony Tr\u00f3jk\u0105ta Bermudzkiego<\/em>\u00a0(nowela sf) i tomik wierszy\u00a0Okruszki<\/em>. W po\u0142owie 2000 r. zosta\u0142 zainicjowany proces promocji ca\u0142o\u015bci jego tw\u00f3rczo\u015bci w Internecie za po\u015brednictwem serwis\u00f3w i stron www krajowych i zagranicznych. Jego cztery kolejne pozycje ksi\u0105\u017ckowe (w tym powie\u015b\u0107 dla m\u0142odzie\u017cy\u00a0Wakacje w Izraelu<\/em>) zosta\u0142y zamieszczone zosta\u0142y w sieci w formie e-books. W latach 2003-2008 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z kwartalnikiem \u201eNadwis\u0142ocze\u201d. W 2006 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich, a od 24 IX 2011 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du ZLP O\/Rzesz\u00f3w. Na dotychczasowy dorobek tw\u00f3rczy sk\u0142ada si\u0119: 5 powie\u015bci, 10 mikropowie\u015bci, 26 opowiada\u0144, dramat, 2 poradniki dla m\u0142odzie\u017cy (know-how), jeden dla dzieci, 2 tomy wywiad\u00f3w i tom eseistyki oraz kilkaset publikacji prasowych i drobnych utwor\u00f3w poetyckich. Wa\u017cniejsze utwory (od 2000 r.):\u00a0Ekscytoza. Z tamtej strony Tr\u00f3jk\u0105ta Bermudzkiego<\/em>\u00a0(Mielec 2000),\u00a0Przyloty na Ziemi\u0119<\/em>\u00a0(Chicago 2006),\u00a0Randka i inne opowiadania<\/em>\u00a0(Sandomierz 2006),\u00a0Zaczarowana laseczka<\/em>\u00a0(Sandomierz 2007),\u00a0Z oaz\u0105 na ty. Vademecum animatora Ruchu \u015awiat\u0142o-\u017bycie<\/em>\u00a0(Mielec 2008),\u00a0Przygoda z Rudaskiem<\/em>\u00a0(Sandomierz 2008),\u00a0Zdrada stra\u017cnika planety<\/em>\u00a0(Sandomierz 2009),\u00a0Radosny \u015bwiat Mireczki<\/em>\u00a0(Sandomierz 2009),\u00a0Szukanie Boga. Dramat \u2022 scena m\u0142odych \u2022 slang<\/em>\u00a0(Sandomierz 2009),\u00a0Szukaj mnie,<\/em>\u00a0tomik poezji wsp\u00f3lnie z Joann\u0105 Betlej (Sandomierz 2009),\u00a0Wakacje w Izraelu<\/em>\u00a0(Sandomierz 2009),\u00a0Winda czasu<\/em>\u00a0(Sandomierz 2010),\u00a0O m\u0142odo\u015bci, pracy i zmartwychwstaniu. Szkice i medytacje<\/em>\u00a0(Sandomierz 2011),\u00a0Zmartwychwstanie umar\u0142ych. Klucz antropologiczny<\/em>\u00a0(Sandomierz 2011),\u00a0Hurysy z katalogu<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2011),\u00a0Obcy z Alfy Centauri<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2011),\u00a0Radosny \u015bwiat Mireczki<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2011) i\u00a0Kaprysy Erosa<\/em>\u00a0(Sandomierz 2015),\u00a0A je\u015bli jutra nie b\u0119dzie<\/em>\u00a0(2015). Swoje utwory upowszechnia tak\u017ce w postaci E-book\u00f3w (ksi\u0105\u017cki elektroniczne) i Audiobook\u00f3w (ksi\u0105\u017cki czytane). Powie\u015b\u0107\u00a0Zdrada stra\u017cnika planety<\/em> zosta\u0142a uhonorowana \u201eZ\u0142otym Pi\u00f3rem\u201d \u2013 nagrod\u0105 Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich Oddzia\u0142 w Rzeszowie. W grudniu 2013 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Polskich Medi\u00f3w. Od marca 2014 r. do XII 2016 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego portalu zlp.rzeszow.pl<\/p>\r\n

\"\"GUZIK EMILIA HELENA<\/strong>, urodzona 23 I 1936 r. w Rabce Zdroju, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Mruk. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rabce Zdroju z matur\u0105 w 1954 r. Studia na Wydziale Lekarskim \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej uko\u0144czy\u0142a w 1960 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. Sta\u017c przeddyplomowy odby\u0142a w latach 1960-1961 w Klinikach w Bytomiu i Zabrzu, a sta\u017c podyplomowy \u2013 w latach 1962-1963 w Szpitalu w Nowym S\u0105czu. W latach 1963-1967 pracowa\u0142a jako lekarz w uzdrowisku w Szczawnicy oraz uko\u0144czy\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z chor\u00f3b wewn\u0119trznych w Krakowie. Od 1967 r. do 1975 r. pracowa\u0142a w Klinice Toksykologicznej w Krakowie przy ul. M. Kopernika oraz uko\u0144czy\u0142a specjalizacj\u0119 II stopnia z chor\u00f3b wewn\u0119trznych. Ponadto bra\u0142a udzia\u0142 w kursach doskonal\u0105cych, g\u0142\u00f3wnie w Instytucie Kardiologii w Warszawie. W pa\u017adzierniku 1975 r. zosta\u0142a zatrudniona w Przychodni Internistycznej i Kardiologicznej w Ambulatorium Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec, kt\u00f3r\u0105 zorganizowa\u0142a wsp\u00f3lnie z dr. Stanis\u0142awem Kowalem. Ponadto w latach 1982-1991 przyjmowa\u0142a pacjent\u00f3w w Sp\u00f3\u0142dzielni Lekarskiej przy ul. 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej al. Niepodleg\u0142o\u015bci). W 1997 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale pozosta\u0142a czynna zawodowo. By\u0142a autork\u0105 o\u015bmiu publikacji z zakresu toksykologii (w latach 1968-1975) i dw\u00f3ch prac statystycznych na tematy kardiologiczne w oparciu o badania pracownik\u00f3w WSK PZL-Mielec, we wsp\u00f3\u0142pracy z Klinik\u0105 Kardiologiczn\u0105 w Krakowie. By\u0142a cz\u0142onkiem Towarzystwa Internist\u00f3w Polskich \u2013 Oddzia\u0142 w Krakowie. Bra\u0142a udzia\u0142 w krajowych zjazdach i szkoleniach toksykologicznych (wyg\u0142asza\u0142a referaty) i kardiologicznych. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w mieleckim \u015brodowisku jako wiceprzewodnicz\u0105ca Funduszu Kulturalno-Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego w Mielcu.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUZIORSKI PIOTR<\/strong>, urodzony 13 X 1894 r. w Zapolu, pow. kolbuszowski. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matura w 1914 r. W tym samym roku, po wybuchu wojny, wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich i walczy\u0142 w ich r\u00f3\u017cnych formacjach (Legion Wschodni, 3 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w, \u017candarmeria polowa II Brygady) do 15 II 1918 r. Wtedy to, po konflikcie gen. J\u00f3zefa Hallera z Austriakami, zosta\u0142 pod Rara\u0144cz\u0105 wzi\u0119ty przez Austriak\u00f3w do niewoli, czasowo internowany (z wieloma legionistami) w Huszt na W\u0119grzech, a nast\u0119pnie wywieziony do pu\u0142ku austriackiego we W\u0142oszech. Uda\u0142o mu si\u0119 stamt\u0105d uciec i przedosta\u0107 do Warszawy, gdzie po zdobyciu nowych dokument\u00f3w zapisa\u0142 si\u0119 na Uniwersytet i zosta\u0142 zatrudniony w Departamencie Spraw Wewn\u0119trznych by\u0142ej Rady Regencyjnej. W listopadzie 1918 r. rozbraja\u0142 Niemc\u00f3w w Warszawie, a nast\u0119pnie wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do \u017candarmerii. Pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w \u0141odzi, \u0141owiczu, Aleksandrowie, Noworadomsku i w latach 1919-1928 ponownie w Warszawie, gdzie otrzyma\u0142 stopie\u0144 kapitana \u017candarmerii. Od wrze\u015bnia 1928 r. do lipca 1929 r. studiowa\u0142 w Mi\u0119dzynarodowym Instytucie Kryminalistycznym we Wiedniu. Po powrocie s\u0142u\u017cy\u0142 w Centrum Wyszkolenia \u017bandarmerii w Grudzi\u0105dzu jako wyk\u0142adowca, a nast\u0119pnie dow\u00f3dca batalionu szkolnego. 1 I 1931 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 majora, a w marcu 1932 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Dywizjonu \u017bandarmerii KOP w Warszawie. W pa\u017adzierniku 1934 r. przeniesiono go na stanowisko dow\u00f3dcy 10 dywizjonu \u017candarmerii w Przemy\u015blu. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych i Medalem za Wojn\u0119 1918-1921 i Medalem 10-lecia Niepodleg\u0142o\u015bci. W czerwcu 1934 r. uczestniczy\u0142 w historycznym I Zje\u017adzie Kole\u017ce\u0144skim z okazji 20-lecia pierwszej matury gimnazjalnej w Mielcu. Dalsze losy nieznane. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na polskie tereny wschodnie (17 IX) otrzyma\u0142 rozkaz opuszczenia kraju i wraz ze swoj\u0105 jednostk\u0105 znalaz\u0142 si\u0119 w Rumunii, gdzie zosta\u0142 internowany. P\u00f3\u017aniej przedosta\u0142 si\u0119 do Jugos\u0142awii, a nast\u0119pnie na Bliski Wsch\u00f3d i do formuj\u0105cej si\u0119 polskiej armii. Stacjonowa\u0142, m.in. w Tel Awiwie, a nast\u0119pnie w Kairze. Zachorowa\u0142 na malari\u0119 i prawdopodobnie nie bra\u0142 udzia\u0142u w walkach we W\u0142oszech. Po wojnie mieszka\u0142 w Londynie. Zmar\u0142 15 VI 1959 r. Zgodnie z wyra\u017con\u0105 wcze\u015bniej wol\u0105 jego prochy zosta\u0142y sprowadzone do Polski i umieszczone w grobie matki na cmentarzu w Kamienicy ko\u0142o Ostrowa Wielkopolskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GUZY EDWARD<\/strong>, urodzony 2 X 1934 r. w Brz\u00f3zie Stadnickiej, powiat \u0142a\u0144cucki, syn Teofila i Marii z domu Stopyra. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum W\u0142\u00f3kienniczego w Rakszawie (1951). W latach 1951-1954 pracowa\u0142 w Pomorskich Zak\u0142adach Przemys\u0142u We\u0142nianego w Okonku jako kierownik dzia\u0142u, a nast\u0119pnie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w jednostce Wojsk Lotniczych (1954-1956, kapral). Od 1956 r. do 1978 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, a nast\u0119pnie by\u0142 inspektorem Okr\u0119gowego Przedsi\u0119biorstwa Przemys\u0142u Mi\u0119snego w Rzeszowie (1978-1990). Od 1 I 1991 r. przebywa\u0142 na emeryturze. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in. radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (2 kadencje), radnym Sejmiku Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie (1 kadencja) i radnym Rady Gminy Tusz\u00f3w Narodowy (4 kadencje), sekretarzem Rady Nadzorczej Rzeszowskiego Banku Regionalnego w Rzeszowie (1997-2002), cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Banku Polskiej Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci w Warszawie (2002- 2004). Od 1994 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Parafialnego Oddzia\u0142u Caritas w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, a od 1994 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Maliniu i przez szereg lat by\u0142 jej skarbnikiem. Ponadto w m\u0142odo\u015bci gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w ni\u017cszych klasach i s\u0119dziowa\u0142 mecze pi\u0142ki siatkowej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zrzeszenia Krajowego Bank\u00f3w Sp\u00f3\u0142dzielczych, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Bankowej im. Franciszka Stefczyka\u201d, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi w Rozwoju Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Bankowej im. Ks. Piotra Wawrzyniaka, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zrzeszenia LZS \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Kultury Fizycznej na Wsi\u201d. Zmar\u0142 18 IX 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GWARDIA LUDOWA<\/strong>, konspiracyjna polska organizacja wojskowa z okresu okupacji hitlerowskiej, powo\u0142ana na pocz\u0105tku 1942 r. przez Polsk\u0105 Parti\u0119 Robotnicz\u0105. Jej g\u0142\u00f3wnymi celami by\u0142y: walka zbrojna z okupantem hitlerowskim, \u015bcis\u0142e wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie z Armi\u0105 Czerwon\u0105 oraz walka o \u201ech\u0142opsko-robotnicz\u0105 Polsk\u0119\u201d. Na terenie Mielca nie stanowi\u0142a wi\u0119kszej si\u0142y, ale przeprowadzi\u0142a kilka akcji, m.in. 30 V 1942 r. grupa wypadowa GL dokona\u0142a w mieleckim Banku \u201eSpo\u0142em\u201d konfiskaty 60 000 z\u0142., 8 III 1943 r. zabra\u0142a z magazyn\u00f3w \u201eBaudienstu\u201d w Mielcu 150 koc\u00f3w, 12 III 1943 r. rozkr\u0119ci\u0142a szyny na linii Tarnobrzeg-Mielec, a 12 IV zastrzeli\u0142a w Mielcu policjanta granatowego i rani\u0142a gestapowca. Przeprowadzi\u0142a tak\u017ce kilka akcji w okolicach Mielca. Funkcj\u0119 komendanta mieleckiej grupy pe\u0142ni\u0142 pocz\u0105tkowo Pawe\u0142 Narol (ps. \u201ePawe\u0142\u201d), a nast\u0119pnie Piotr Tudor. Istotne role w dzia\u0142alno\u015bci GL na terenie Komitetu Podokr\u0119gu Tarnobrzesko-Mieleckiego odgrywali sekretarz PPR w Mielcu Jan Burdzy i Maria Chrzanowska. Po utworzeniu Armii Ludowej (1 I 1944 r.) Gwardia Ludowa wesz\u0142a w jej struktur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GWIZDAK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 VIII 1893 r. w D\u0105br\u00f3wkach, pow. \u0142a\u0144cucki. W czasie I wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w wojsku austriackim. Po wojnie okresowo mieszka\u0142 w Olesinie, pow. brze\u017ca\u0144ski, gdzie by\u0142 w\u00f3jtem i gospodarowa\u0142 na 27 morgach ziemi. Tam te\u017c zorganizowa\u0142 ko\u0142o PSL \u201ePiast\u201d. W 1927 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, a w 1929 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Z\u0142otnik k\/Mielca. W 1930 r. wybrano go prezesem powiatowym Stronnictwa Ludowego. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w struktur SL i k\u00f3\u0142 ZMW \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim. Za udzia\u0142 w organizacji strajku ch\u0142opskiego w 1932 r. zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w Tarnowie. W po\u0142owie lat 30. zamieszka\u0142 w S\u0142upcy, a w 1937 r. ponownie zosta\u0142 uwi\u0119ziony za organizacj\u0119 strajku ch\u0142opskiego w D\u0105browie Tarnowskiej. Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Podleszan ko\u0142o Mielca i do 1956 r. prowadzi\u0142 7-hektarowe gospodarstwo. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. transportowa\u0142 podwod\u0105 rodziny wojskowych do Brod\u00f3w, za\u015b w drodze powrotnej zabrano mu konie i w\u00f3z. W czasie okupacji by\u0142 jednym z organizator\u00f3w konspiracyjnego powiatowego kierownictwa SL w Mielcu i jego struktur gminnych. U\u017cywa\u0142 pseudonim\u00f3w \u201eK\u0142os\u201d i \u201eWiniarski\u201d. 1 IX 1941 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym \u201ePowiatowej Tr\u00f3jki\u201d ROCh-a, a p\u00f3\u017aniej organizowa\u0142 i szkoli\u0142 tr\u00f3jki gminne. Za nielegalny ub\u00f3j zosta\u0142 uwi\u0119ziony w Tarnowie, a nast\u0119pnie w Rzeszowie, ale ostatecznie wypuszczono go po wp\u0142aceniu kaucji. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w reaktywowaniu SL na ziemi mieleckiej i tworzeniu pierwszych administracyjnych w\u0142adz powiatowych. Na podstawie porozumie\u0144 partii i stronnictw politycznych zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 starosty powiatowego. W czasie walki politycznej o w\u0142adz\u0119 by\u0142 represjonowany i nast\u0119pnie pozbawiony funkcji, a nawet w 1950 r. aresztowany i przetrzymywany przez UB. Nie zaprzesta\u0142 jednak dzia\u0142alno\u015bci politycznej i pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji w ruchu ludowym, m.in. w latach 1946-1948 by\u0142 prezesem powiatowym PSL (S. Miko\u0142ajczyka) w Mielcu, a w latach 50. cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiej Komisji Rewizyjnej ZSL w Rzeszowie. Wielokrotnie wybierano go radnym Gminnej Rady Narodowej i Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu (by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Rolnictwa i Le\u015bnictwa) oraz Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Przez wiele lat przewodniczy\u0142 Radzie Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego i zasiada\u0142 w zarz\u0105dach kilku innych organizacji sp\u00f3\u0142dzielczych. W mi\u0119dzyczasie przekaza\u0142 synowi gospodarstwo w Podleszanach i zamieszka\u0142 w Mielcu. Zmar\u0142 7 XII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GWO\u0179DZIOWSKA MARIA CECYLIA<\/strong>, urodzona 1 I 1896 r. w Janowie (aktualnie Ukraina), c\u00f3rka Walentego i Alojzy z domu Cicho\u0144. Absolwentka Gimnazjum w Rudniku?, matura w 1916 r. Uzyska\u0142a te\u017c kwalifikacje do nauczania w szko\u0142ach powszechnych. Uczy\u0142a w Kaw\u0119czynie, D\u0105br\u00f3wce i od 1928 r. w Mielcu, najpierw w Szkole M\u0119skiej, a nast\u0119pnie w Szkole \u017be\u0144skiej. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142a w tajnym nauczaniu w zakresie szko\u0142y podstawowej. Poza prac\u0105 w szkole anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do pracy zwi\u0105zkowej. W latach 1921-1956 (z wy\u0142\u0105czeniem okresu okupacji) prowadzi\u0142a biuro Zarz\u0105du Powiatowego (Oddzia\u0142u) Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1956 r., ale jeszcze przez ponad 10 lat uczy\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin m.in. w Szko\u0142ach Podstawowych nr 6 i 7 w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a odznaczeniami pa\u0144stwowymi i zwi\u0105zkowymi. Zmar\u0142a 1 II 1984 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GWO\u0179DZIOWSKI BOLES\u0141AW ROMAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 VIII 1910 r. w Mielcu, syn Romana i Antoniny z domu Surowiec. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1929 r. W latach 1929-1934 studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i 29 IV 1934 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Grybowie i w tarnowskiej katedrze, a nast\u0119pnie jako katecheta w Kolbuszowej i od 1940 r. w Mielcu. Tu, opr\u00f3cz pracy kap\u0142a\u0144skiej, uczy\u0142 na tajnych kompletach. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w gimnazjum. 18 XI 1944 r. w czasie ostrza\u0142u Mielca przez Niemc\u00f3w jeden z pocisk\u00f3w wybuch\u0142 w piwnicy bursy gimnazjalnej, gdzie schronili si\u0119 nauczyciele i uczniowie. Zgin\u0119\u0142o kilka os\u00f3b, a ks. Gwo\u017adziowski straci\u0142 nog\u0119. Po pobycie w mieleckim szpitalu powr\u00f3ci\u0142 do pracy katechetycznej w mieleckich szko\u0142ach \u015brednich. Uczy\u0142 religii w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego, Liceum Pedagogicznym (1947-1952) i Liceum Medycznym. Uzyska\u0142 te\u017c tytu\u0142 magistra na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie za prac\u0119 na temat \u015bw. Jana Kantego. Przez wiele lat by\u0142 tak\u017ce rektorem kaplicy gimnazjalnej \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki. Zmar\u0142 5 III 1978 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 20. rocznic\u0119 \u015bmierci wychowankowie ufundowali tablic\u0119 (epitafium), kt\u00f3r\u0105 umieszczono w kaplicy gimnazjalnej pw. \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki. W 2007 r. Rada Miejska w Mielcu nada\u0142a jednej z ulic na osiedlu Smoczka patronat ks. Boles\u0142awa Gwo\u017adziowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GWO\u0179DZIOWSKI CZES\u0141AW KAROL<\/strong>, urodzony 20 VI 1913 r. w Mielcu, syn Ludwika i Anieli z Olszewskich. Na pocz\u0105tku lat 30. XX w. zdoby\u0142 zaw\u00f3d murarza i zarobkowa\u0142 na budowach w Mielcu i okolicy. W czasie okupacji hitlerowskiej zapozna\u0142 si\u0119 w Krakowie (na Cmentarzu Rakowickim) z nowym (w\u0142oskim) sposobem tynkowania grobowc\u00f3w \u2013 lastriko. W Mielcu za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 prywatny zak\u0142ad kamieniarski przy ul. H. Sienkiewicza w ramach Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych. By\u0142 prawdopodobnie pierwszym w regionie mieleckim kamieniarzem, kt\u00f3ry zastosowa\u0142 lastriko przy budowie i tynkowaniu grobowc\u00f3w. Pracowa\u0142 do p\u00f3\u017anej jesieni 1978 r. Zmar\u0142 4 I 1979 r. Spoczywa na mieleckim cmentarzu parafialnym, kt\u00f3ry przez wiele lat by\u0142 jego miejscem pracy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GWO\u0179DZIOWSKI FRANCISZEK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 VII 1907 r. w Mielcu, syn Ludwika i Anieli z Olszewskich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 budowlan\u0105 we Lwowie, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 uprawnienia budowniczego. W latach 30., w czasie II wojny \u015bwiatowej i w pierwszych latach powojennych prowadzi\u0142 firm\u0119 \u201eBiuro Budowlane Franciszek Gwo\u017adziowski\u201d. Projektowa\u0142 i nadzorowa\u0142 budowy wielu dom\u00f3w prywatnych oraz szeregu obiekt\u00f3w u\u017cyteczno\u015bci publicznej na terenie Mielca i okolic. W 1948 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w Budowlanej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePION\u201d w Mielcu, a nast\u0119pnie jej kierownikiem technicznym. W 1953 r. zosta\u0142 aresztowany przez UB i uwi\u0119ziony. Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia powr\u00f3ci\u0142 do dzia\u0142alno\u015bci prywatnej, a ponadto w latach 60. i 70. pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Rolniczego w Rzeszowie. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 1956-1964 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zwi\u0105zku Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Ko\u0142a Nr 38 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelistycznego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZF. Zmar\u0142 22 I 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GWO\u0179DZIOWSKI ZENON GUSTAW<\/strong>, urodzony 14 IX 1941 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Stefanii z Cyconi\u00f3w. Zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie zasadnicze zawodowe i w latach 1957-1960 odby\u0142 praktyk\u0119 w zak\u0142adzie kamieniarskim J\u00f3zefa Weso\u0142owskiego w Krakowie. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i otworzy\u0142 zak\u0142ad kamieniarski przy ul. H. Sienkiewicza w ramach Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d. Po \u015bmierci ojca przeni\u00f3s\u0142 zak\u0142ad na w\u0142asn\u0105 posesj\u0119 przy ul. B. Limanowskiego i przeszed\u0142 do Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych. Poza podstawow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 (budowanie i remontowanie nagrobk\u00f3w, wykuwanie napis\u00f3w nagrobnych) wykona\u0142 szereg tablic pami\u0105tkowych na terenie miasta, m.in. tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 udan\u0105 akcj\u0119 \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d na mieleckie wi\u0119zienie w 1943 r. (na gmachu S\u0105du Powiatowego), tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 \u015bmier\u0107 zak\u0142adnik\u00f3w w Z\u0142otnikach w 1943 r. (na cmentarzu parafialnym), tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 patriotyzm mieleckich harcerzy (w gmachu gimnazjalnym \u2013 aktualnie CKU), tablic\u0119 po\u015bwi\u0119con\u0105 pomordowanym na Ziemiach Wschodnich (na murze przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza) oraz \u201e\u015acian\u0119 Katy\u0144sk\u0105\u201d, sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 z krzy\u017ca, tablicy g\u0142\u00f3wnej i kilkudziesi\u0119ciu tabliczek indywidualnych poszczeg\u00f3lnych pomordowanych, umieszczon\u0105 na murze przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza oraz tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 Kazimierza Sabbata (absolwenta mieleckiego gimnazjum, prezydenta RP na Uchod\u017astwie) w budynku I LO. Zmar\u0142 28 VIII 2000 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

GWO\u0179DZIOWSKIEGO BOLES\u0141AWA KSI\u0118DZA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na terenie osiedla Smoczka. Rozpoczyna sw\u00f3j bieg od ul. \u015aw. Kingi i po otoczeniu kilkunastu dzia\u0142ek budowlanych oraz niewielkiego lasku, powraca do ul. \u015aw. Kingi. Patrona otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 25 X 2007 r.
Patron ulicy: ks. BOLES\u0141AW GWO\u0179DZIOWSKI (1910-1978) \u2013 mielczanin, zas\u0142u\u017cony dla \u015brodowiska mieleckiego kap\u0142an, nauczyciel i wychowawca m\u0142odzie\u017cy. Jako rektor kaplicy gimnazjalnej \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki uchroni\u0142 j\u0105 od likwidacji i zamiany na plac\u00f3wk\u0119 o\u015bwiatow\u0105. W 1979 r. sta\u0142a si\u0119 ona pierwsz\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0105 nowo tworzonej parafii Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n

\"\"GW\u00d3\u0179D\u0179 EWELINA MARIA,<\/strong> urodzona 28 V 1987 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka Edwarda i J\u00f3zefy. Absolwentka III Liceum Profilowanego (profil ekonomiczno-administracyjny) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2006 r. oraz Medycznej Szko\u0142y Policealnej (kierunek: terapeuta zaj\u0119ciowy) w Mielcu w 2008 r. W czasie nauki w MSP odby\u0142a liczne szkolenia i praktyki w o\u015brodkach spo\u0142eczno-opieku\u0144czych, m.in. w OREW, WTZ i DPS w Mielcu oraz ODP Kobiet w Lubzinie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2008 r. w \u017b\u0142obku Miejskim nr 3 w Mielcu (sta\u017c, prace interwencyjne, 2008-2012). W 2011 r. uko\u0144czy\u0142a studia w zakresie pedagogiki spo\u0142eczno-opieku\u0144czej na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie z tytu\u0142em licencjata. W latach 2012-2016 w \u017b\u0142obku nr 3 pracowa\u0142a jako opiekunka dzieci\u0119ca. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Spo\u0142ecze\u0144stwie w Stalowej Woli (kierunek: pedagogika wczesnoszkolna i przedszkolna) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie i w 2013 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Ponadto uczestniczy\u0142a w kursach i szkoleniach na temat dzia\u0142a\u0144 i pracy z lud\u017ami w r\u00f3\u017cnych jednostkach chorobowych i na r\u00f3\u017cnych etapach \u017cycia. W roku 2016 zosta\u0142a przeniesiona do nowo utworzonej Filii \u017b\u0142obka Miejskiego nr 3, a 1 VIII 2018 r. powierzono jej funkcj\u0119 kierownika \u017b\u0142obka Miejskiego nr 7 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GW\u00d3\u0179D\u0179 LESZEK<\/strong>, urodzony 14 XI 1958 r. w Woli Wadowskiej, pow. mielecki, syn Franciszka i Stefanii z domu Kagan. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1982 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Z dniem 10 I 1983 r. zosta\u0142 zatrudniony w MZBM w Mielcu na stanowisko sta\u017cysty. W okresie V 1983 r. \u2013 IV 1984 r. odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po powrocie z wojska do MZBM pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Ekonomiczno-Pracowniczego, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem Administracji Dom\u00f3w Mieszkalnych. W 1991 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem MZBM \u2013 komunalnego zak\u0142adu bud\u017cetowego. W zwi\u0105zku z uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu o przekszta\u0142ceniu mieleckich zak\u0142ad\u00f3w komunalnych w sp\u00f3\u0142ki z ograniczon\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105, w 1996 r. zosta\u0142 ustanowiony likwidatorem MZBM jako zak\u0142adu bud\u017cetowego, a nast\u0119pnie z dniem 1 I 1997 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142ki z o.o. i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1999 r. Od 1999 r. jest prokurentem MZBM Sp. z o.o. W latach 80. by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. Posiada uprawnienia licencjonowanego zarz\u0105dcy nieruchomo\u015bci. Jest porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem Z\u0142otym Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"GW\u00d3\u0179D\u0179 WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 III 1960 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn Boles\u0142awa i Marii z domu Midura. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do sekcji modelarskiej Aeroklubu Mieleckiego oraz trenowa\u0142 biegi d\u0142ugie w LKS T\u0119cza Mielec. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1982 r. W 1979 r. zdoby\u0142 licencj\u0119 pilota szybowcowego w Aeroklubie Mieleckim. Uzyska\u0142 tak\u017ce\u00a0 kwalifikacje skoczka spadochronowego. Od 1982 r. do 1987 r. pracowa\u0142 w Aeroklubie Mieleckim jako mechanik lotniczy. Odby\u0142 szkolenie do licencji pilota samolotowego turystycznego i szkolenie na samolot An-2. W 1988 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu jako pilot przeciwpo\u017carowy i do 1994 r. jako pilot agro. M. in. bra\u0142 udzia\u0142 w pracach zleconych w Sudanie w ramach tzw. \u201eAkcji Afryka\u0144skiej\u201d. Nast\u0119pnymi etapami edukacji lotniczej by\u0142y: szkolenie na licencj\u0119 zawodow\u0105 IFR w O\u015brodku Kszta\u0142cenia Lotniczego w Rzeszowie, szkolenie do licencji pilota samolotowego liniowego w Prywatnych Liniach Lotniczych Elgaz oraz szkolenie na samoloty pasa\u017cerskie w Polskich Liniach Lotniczych LOT. Po okresie zatrudnienia w Mielcu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Prywatnych Liniach Lotniczych Elgaz (pilot samolotu SN-601 Corvette) oraz Skypol (pilot samolotu SA-226 Metro 3).\u00a0 Kolejnym miejscem pracy by\u0142y Polskie Linie Lotnicze LOT (1995-2005), gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje: pierwszego oficera samolotu ATR72, kapitana ATR72\/42, instruktora\/egzaminatora ATR72\/42 i kapitana\/instruktora\/egzaminatora EMB145. W latach 1999-2000 zosta\u0142 urlopowany z PLL LOT do Jet Airways, gdzie pracowa\u0142 jako instruktor\/egzaminator ATR72-500, a w latach 2002-2003 otrzyma\u0142 urlopowanie do Bangkok Airways i jako kapitan lata\u0142 na ATR72. Kolejnymi liniami lotniczymi, w kt\u00f3rych pracowa\u0142, by\u0142y: Wizzair (kapitan Airbus 320, 2005-2006), Vueling Hiszpania (kapitan Airbus 320, 2006-2007), Silkair Singapore (kapitan Airbus 320, 2007-2014), Singapore Airlines (kapitan Boeing 777, 2014 r.), Scoot Airlines Singapore (kapitan Boeing 777, kapitan Boeing 787 Dreamliner, 2014-2017). Od 2017 r. jest zatrudniony w Qatar Airways (kapitan Boeing 777-300ER, 200LR, 200F). Og\u00f3lny dotychczasowy nalot: 22 000 godzin. Otrzyma\u0142 dyplom za uratowanie samolotu i pasa\u017cer\u00f3w na Airbusie 320 w czasie awarii samolotu po starcie w bardzo trudnych warunkach pogodowych. Utrzymuje kontakt z Mielcem.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

GA SYSTEM SP. Z O.O., firma z sektora lotniczego,\u00a0 dzia\u0142aj\u0105ca na terenie SSE EURO-PARK MIELEC na podstawie zezwolenia z dn. 01 VIII 2018 r. Jej siedziba znajduje si\u0119 w Mielcu przy ul. Lotniskowej 30. Wykonuje kompleksowe us\u0142ugi dla w\u0142a\u015bcicieli i u\u017cytkownik\u00f3w samolot\u00f3w segmentu General Aviation (ruch lotniczy prywatny i komercyjny, z wy\u0142\u0105czeniem lot\u00f3w rozk\u0142adowych i […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-56","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/56","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=56"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/56\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=56"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=56"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=56"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}