{"id":54,"date":"2022-11-27T19:08:41","date_gmt":"2022-11-27T18:08:41","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=54"},"modified":"2026-01-13T17:44:59","modified_gmt":"2026-01-13T16:44:59","slug":"litera-f","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=54","title":{"rendered":"Litera F"},"content":{"rendered":"\r\n

FABRYCZNY KLUB SPORTOWY (FKS) \u201ePZL \u2013 STAL\u201d<\/strong>, w historii Mielca najwi\u0119kszy i najbardziej zas\u0142u\u017cony klub sportowy, jeden z czo\u0142owych klub\u00f3w po\u0142udniowo-wschodniej Polski. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy dorobek i trwa\u0142e warto\u015bci do historii sportu polskiego i kultury fizycznej. Dzia\u0142a\u0142 od 10 IV 1939 r., z przerw\u0105 w czasie okupacji hitlerowskiej, do 12 VI 1997 r. Zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zwi\u0105zku z pi\u0119trz\u0105cymi si\u0119 problemami finansowymi i organizacyjnymi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rozw\u00f3j bazy i form dzia\u0142alno\u015bci 10 IV 1939 r. z inicjatywy grupy pracownik\u00f3w nowo powsta\u0142ej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu powo\u0142ano do \u017cycia klub sportowy pod nazw\u0105 \u201ePZL\u201d. Pierwsz\u0105 sekcj\u0105 by\u0142a dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej, a drug\u0105 \u2013 dru\u017cyna siatk\u00f3wki m\u0119skiej. Obie rozegra\u0142y po kilka towarzyskich spotka\u0144 latem tego roku, ale do oficjalnych rozgrywek nie przyst\u0105pi\u0142y z powodu wybuchu II wojny \u015bwiatowej. W czasie okupacji hitlerowskiej, mimo zakazu dzia\u0142alno\u015bci sportowej, pi\u0142karze nielegalnie rozgrywali mecze zar\u00f3wno w Mielcu jak i w s\u0105siednich miastach. Wznowienie oficjalnej dzia\u0142alno\u015bci klubowej nast\u0105pi\u0142o 22 VI 1945 r. Przyj\u0119to now\u0105 nazw\u0119 \u2013 \u201eRobotniczy Klub Sportowy PZL Zryw\u201d. Reaktywowano dru\u017cyn\u0119 pi\u0142ki no\u017cnej, a ponadto powsta\u0142y sekcje boksu i tenisa sto\u0142owego. Dwa lata p\u00f3\u017aniej (1947) odrodzi\u0142a si\u0119 sekcja siatk\u00f3wki m\u0119skiej i utworzy\u0142a si\u0119 sekcja szachowa. W latach 1948-1949 wybudowano, niemal ca\u0142kowicie w czynie spo\u0142ecznym, stadion w po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci osiedla fabrycznego (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie jest to teren pomi\u0119dzy ulicami: S. Wyspia\u0144skiego, M. Konopnickiej, J. Kochanowskiego i S. \u017beromskiego). Obiekt stanowi\u0142y: boiska do pi\u0142ki no\u017cnej, siatk\u00f3wki i koszyk\u00f3wki oraz bie\u017cnia i inne urz\u0105dzenia lekkoatletyczne. W sierpniu 1949 r. zmieniono nazw\u0119 klubu na \u201eZwi\u0105zkowy Klub Sportowy Stal\u201d, a w 1951 r. utworzono kolejne sekcje: strzeleck\u0105, motorow\u0105 i hokejow\u0105. Z powodu rozbudowy osiedla\u00a0w 1952 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 nowego stadionu w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci miasta. \u015arodki finansowe na t\u0119 inwestycj\u0119 otrzymano z G\u0142\u00f3wnego Komitetu Kultury Fizycznej. R\u00f3wnie\u017c w 1952 r. powsta\u0142y nast\u0119pne sekcje: lekkoatletyczna, kolarska, siatk\u00f3wki kobiet, pi\u0142ki r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn i sport\u00f3w wodnych. (Ta ostatnia zosta\u0142a rozwi\u0105zana w nast\u0119pnym roku.) W 1953 r. oddano do u\u017cytku pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 stadionu \u2013 g\u0142\u00f3wne boisko do pi\u0142ki no\u017cnej, a w 1954 r. ca\u0142y obiekt z widowni\u0105 na 7 tys. miejsc (2 trybuny ziemne). Opr\u00f3cz boiska g\u0142\u00f3wnego powsta\u0142y: bie\u017cnia ok\u00f3lna, skocznie i inne urz\u0105dzenia do lekkoatletyki, 2 boiska pi\u0142karskie treningowe, kilka boisk do siatk\u00f3wki, boisko do koszyk\u00f3wki i korty tenisowe. Okaza\u0142y na owe czasy kompleks obiekt\u00f3w by\u0142 silnym impulsem do dalszego rozwoju klubu. R\u00f3wnocze\u015bnie do Mielca \u015bci\u0105gano uznan\u0105 kadr\u0119 trenerska i zaawansowanych sportowc\u00f3w, oferuj\u0105c dobrze p\u0142atn\u0105 prac\u0119 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. (W tym czasie sport wyczynowy uprawiano po pracy zawodowej.) Taka polityka klubu przynios\u0142a szybkie efekty sportowe. W 1955 r. do II ligi pa\u0144stwowej awansowa\u0142y zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki no\u017cnej i dru\u017cyna bokserska, w 1957 r. tenisi\u015bci sto\u0142owi, lekkoatleci i siatkarze. Na fali entuzjazmu tworzono kolejne sekcje \u2013 szermiercz\u0105 (1955 r.) i gimnastyczn\u0105 (1956 r.), ale rozpocz\u0119to te\u017c rozwi\u0105zywanie sekcji nie rokuj\u0105cych zdecydowanego post\u0119pu. Zaprzesta\u0142a dzia\u0142alno\u015bci sekcja motorowa, w 1957 r. upad\u0142a sekcja szermiercza, a w 1958 r. sekcja hokeja na lodzie. Sekcj\u0119 szachow\u0105 przekazano w 1955 r. do Zak\u0142adowego Domu Kultury. Kolejnym skokiem jako\u015bciowym by\u0142 awans do I ligi (\u00f3wczesnej ekstraklasy) siatkarzy (1959 r.), pi\u0142karzy no\u017cnych (1960 r.) i tenisist\u00f3w sto\u0142owych (1961 r.). Wprawdzie nie utrzyma\u0142y si\u0119 w nich d\u0142ugo (1 \u2013 2 sezony), ale prze\u0142amanie bariery wst\u0119pu do czo\u0142\u00f3wki krajowej by\u0142o odt\u0105d dla mieleckich sportowc\u00f3w niezwykle skutecznym bod\u017acem do podnoszenia poziomu. Lata 60. rozpocz\u0119to od budowy hali sportowo-widowiskowej. \u015arodki finansowe uzyskano z Totalizatora Sportowego, Spo\u0142ecznego Funduszu Odbudowy Kraju i Stolicy, macierzystej WSK, Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego i Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. G\u0142\u00f3wn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 hali (boisko do gier zespo\u0142owych o wymiarze 50 m x 24 m oraz 2 trybuny dla oko\u0142o 2 tys. os\u00f3b) oddano do u\u017cytku 9 XI 1963 r.,\u00a0a basen kryty \u2013 17 IV 1967 r. Jeden z najbardziej okaza\u0142ych w tym czasie w kraju obiekt\u00f3w halowych (poza g\u0142\u00f3wn\u0105 sal\u0105 i basenem funkcjonowa\u0142y 2 sale gimnastyczne, gabinety odnowy, szatnie dla zawodnik\u00f3w i szereg innych pomieszcze\u0144) zapewni\u0142 bardzo dobre warunki dla rozwoju tzw. sport\u00f3w halowych. Korzysta\u0142y ze\u0144 g\u0142\u00f3wnie sekcje: koszyk\u00f3wki m\u0119skiej (powsta\u0142a w 1960 r.), siatk\u00f3wki kobiet i m\u0119\u017cczyzn, pi\u0142ki r\u0119cznej, boksu i tenisa sto\u0142owego oraz od 1967 r. sekcja p\u0142ywacka (utworzona po uruchomieniu basenu krytego). Zakupiono tak\u017ce rozleg\u0142e tereny pomi\u0119dzy zespo\u0142em basen\u00f3w odkrytych a torami kolejowymi (1968 r.). W latach 60. nast\u0105pi\u0142 te\u017c zasadniczy zwrot w polityce szkoleniowej klubu. G\u0142\u00f3wny akcent po\u0142o\u017cono na prac\u0119 z miejscow\u0105 utalentowana m\u0142odzie\u017c\u0105, co zaowocowa\u0142o m.in. zdobyciem medali przez junior\u00f3w w pi\u0142ce no\u017cnej i wychowaniem szeregu reprezentant\u00f3w Polski w m\u0142odzie\u017cowych kategoriach wiekowych w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach sportowych. M\u0142odzi mielczanie stanowili te\u017c trzon I-ligowej dru\u017cyny siatk\u00f3wki, zespo\u0142u pi\u0142ki no\u017cnej, kt\u00f3ry awansowa\u0142 ponownie do I ligi oraz dru\u017cyny pi\u0142ki r\u0119cznej, kt\u00f3ra tak\u017ce wywalczy\u0142a awans do I ligi. Formami docenienia przez centralne w\u0142adze sportowe osi\u0105gni\u0119\u0107 inwestycyjnych i sportowych by\u0142o powierzanie \u00a0\u201eStali\u201d organizacji zawod\u00f3w o wysokiej randze, m.in. Jubileuszowych 40 Mistrzostw Polski w Boksie (1969 r.) Tak\u017ce w 1969 r. w Mielcu, prawdopodobnie pierwszym mie\u015bcie w Polsce, rozpocz\u0119to obowi\u0105zkow\u0105 nauk\u0119 p\u0142ywania w klasach pierwszych szk\u00f3\u0142 podstawowych. Natomiast przykrym akcentem tego okresu by\u0142o zako\u0144czenie dzia\u0142alno\u015bci sekcji: tenisowej i kolarskiej (1968 r.), bokserskiej i koszyk\u00f3wki (1970 r.). Lata 70. by\u0142y \u201ez\u0142otym okresem\u201d w dzia\u0142alno\u015bci FKS Stal, bowiem w ka\u017cdym roku odnoszono sukcesy nie tylko na skal\u0119 krajow\u0105, ale tak\u017ce i mi\u0119dzynarodow\u0105. Zasadniczy wp\u0142yw na ten sportowy awans mia\u0142o zdecydowanie wi\u0119ksze zaanga\u017cowanie finansowe i organizacyjne WSK, a zw\u0142aszcza jej dyrektora naczelnego Tadeusza Ryczaja i szerokiego grona wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w. Kolejny raz powi\u0119kszono baz\u0119 i podwy\u017cszono jej poziom do standardu europejskiego. W 1971 r. przyj\u0105\u0142 pierwszych go\u015bci hotel \u201eJubilat\u201d. W latach 1972-1976 przebudowano stadion, uzyskuj\u0105c na nowoczesnych dwupoziomowych trybunach 30 tysi\u0119cy miejsc dla publiczno\u015bci. (P\u00f3\u017aniej okaza\u0142o si\u0119, \u017ce na meczach \u201eStali\u201d z \u201eRealem\u201d Madryt i Hamburgerem SV trybuny pomie\u015bci\u0142y oko\u0142o 40 tysi\u0119cy.) Kolejn\u0105 inwestycj\u0105 by\u0142o sztuczne o\u015bwietlenie stadionu g\u0142\u00f3wnego, wykonane w latach 1979-1980. W\u015br\u00f3d sportowc\u00f3w prym wiod\u0142a dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej, kt\u00f3ra zdoby\u0142a tytu\u0142 mistrza Polski w latach 1973 i 1976 oraz wicemistrza w 1975 r., ale pozosta\u0142e sekcje tak\u017ce odnosi\u0142y licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, m.in. zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki r\u0119cznej wywalczy\u0142 Puchar Polski w 1971 r. i tytu\u0142 wicemistrza Polski w 1975 r., siatkarze \u2013 juniorzy zostali mistrzami Polski w 1976 r., a p\u0142ywacy i lekkoatleci zdobyli szereg indywidualnych medali na Mistrzostwach Polski. Kilkudziesi\u0119ciu zawodnik\u00f3w \u201eStali\u201d by\u0142o reprezentantami Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych. Pierwszymi mieleckimi olimpijczykami byli uczestnicy Igrzysk Olimpijskich w Monachium (1972 r.): Grzegorz Lato (z\u0142oty medal dru\u017cynowo z zespo\u0142em pi\u0142ki no\u017cnej) oraz pi\u0142karze r\u0119czni: Franciszek G\u0105sior, Jan Wojciech Gmyrek i Robert Zawada. W latach 80. tak\u017ce nie brakowa\u0142o sukces\u00f3w, ale z wolna tracono impet. Osi\u0105gni\u0119ciem inwestycyjnym by\u0142o oddanie do u\u017cytku bie\u017cni torpolowej (1 IX 1988 r. przeprowadzono pierwsze zawody lekkoatletyczne \u2013 Memoria\u0142 W. G\u0105ssowskiego) oraz zako\u0144czenie budowy zespo\u0142u boisk i kort\u00f3w na terenach pomi\u0119dzy basenami odkrytymi i torami kolejowymi. Rozpocz\u0119to te\u017c budow\u0119 sztucznego lodowiska. Utrzymywano przy tym wysoki standard istniej\u0105cych obiekt\u00f3w (m.in. wykonano remont dachu hali), tote\u017c rozgrywano na nich liczne presti\u017cowe zawody sportowe. M.in. 31 X 1984 r. odby\u0142 si\u0119 mecz pi\u0142ki no\u017cnej z cyklu eliminacji do Mistrzostw \u015awiata \u2013 1986, w kt\u00f3rym reprezentacja Polski zremisowa\u0142a 2 : 2 z Albani\u0105, a w latach: 1985, 1986 i 1989 na basenie odkrytym przeprowadzono mistrzostwa Polski. Transformacja ustrojowa pa\u0144stwa, rozpocz\u0119ta w 1989 r. i prowadzona w latach 90. niekorzystnie wp\u0142yn\u0119\u0142a na funkcjonowanie wielkich pa\u0144stwowych zak\u0142ad\u00f3w pracy (w tym WSK Mielec) i finansowanie przez nie klub\u00f3w sportowych. Stopniowy upadek WSK i innych wi\u0119kszych mieleckich zak\u0142ad\u00f3w pracy, lawinowo rosn\u0105ce bezrobocie oraz trudna sytuacja miasta by\u0142y g\u0142\u00f3wnymi przyczynami stopniowego kurczenia si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci Stali. Wprawdzie czyniono wiele, aby z\u0142agodzi\u0107\u00a0i przetrwa\u0107 ten kryzys, ale by\u0142o to dalece niewystarczaj\u0105ce dla rosn\u0105cych wymaga\u0144 sportu wyczynowego. Wstrzymano wszelkie inwestycje, m.in. budow\u0119 sztucznego lodowiska. Sprzedawano najlepszych zawodnik\u00f3w, pozyskiwano prywatnych sponsor\u00f3w (jak si\u0119 okaza\u0142o, zbyt s\u0142abych do zaspokojenia potrzeb), na wschodniej cz\u0119\u015bci stadionu uruchomiono bazar w czwartki i soboty (od 22 II 1990 r.), podejmowano si\u0119 organizacji zawod\u00f3w mi\u0119dzypa\u0144stwowych (m.in. 30 VI 1990 r. \u2013 czw\u00f3rmecz lekkoatletyczny: Bu\u0142garia \u2013 Rosyjska SRR \u2013 Ukraina \u2013 Polska, 9 IX 1992 r. \u2013 mecz pi\u0142ki no\u017cnej Polska \u2013 Izrael 1 : 1, 12 X 1994 r. \u2013 mecz pi\u0142ki no\u017cnej z cyklu eliminacji do Mistrzostw Europy \u2013 96 Polska \u2013 Azerbejd\u017can 1 : 0, mecz pi\u0142ki no\u017cnej Polska \u2013 Bia\u0142oru\u015b 1 : 1), p\u0142ywackich Mistrzostw Polski\u00a0w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, zgrupowa\u0144 i oboz\u00f3w szkoleniowych oraz dochodowych imprez artystycznych. Coraz ubo\u017csza kasa klubowa i relatywnie niewielka pomoc z zewn\u0105trz (\u015brodki finansowe Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego i Gminy Miejskiej w Mielcu) ledwie w cz\u0119\u015bci zabezpiecza\u0142y wydatki klubowe. Wprawdzie siatkarki awansowa\u0142y do czo\u0142\u00f3wki krajowej, a m\u0142odzi lekkoatleci i p\u0142ywacy zdobywali kolejne medale Mistrzostw Polski, ale wyra\u017anie pogarsza\u0142y si\u0119 wyniki sportowe w wiod\u0105cych dot\u0105d sekcjach. W 1992 r. dru\u017cyna pi\u0142ki r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn spad\u0142a z grupy B I ligi i nied\u0142ugo potem zosta\u0142a wycofana z rozgrywek. W 1996 r. wycofano siatkarzy z rozgrywek II ligi, a pi\u0142karze zostali zdegradowani do II ligi. W czasie rundy wiosennej sezonu 1996\/1997 r. wycofano (zaskakuj\u0105c tym ca\u0142\u0105 sportow\u0105 Polsk\u0119) dru\u017cyn\u0119 pi\u0142karsk\u0105 z II ligi. 12 VI 1997 r. Walne Zgromadzenie Cz\u0142onk\u00f3w FKS PZL-Stal, po wnikliwej analizie stanu organizacyjno \u2013 finansowego klubu, wobec lawinowo rosn\u0105cych d\u0142ug\u00f3w i braku perspektyw poprawienia sytuacji podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o jego likwidacji. R\u00f3wnolegle do tych dzia\u0142a\u0144 dzia\u0142acze poszczeg\u00f3lnych sekcji postanowili kontynuowa\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 osobno jako nowe i jednosekcyjne kluby. W ten spos\u00f3b powsta\u0142y: Klub Pi\u0142ki Siatkowej (z I-ligow\u0105 dru\u017cyn\u0105 siatk\u00f3wki kobiet), Lekkoatletyczny Klub Sportowy, Mielecki Klub Pi\u0142karski \u201eStal\u201d (z V-ligow\u0105 dru\u017cyn\u0105), Stowarzyszenie Pi\u0142ki R\u0119cznej \u201eStal\u201d i UKS \u201eIkar\u201d (sekcja p\u0142ywacka). Z wyj\u0105tkiem pi\u0142karzy zawodowych \u2013 pozostali sportowcy zostali przekazani, wraz ze sprz\u0119tem, z likwidowanego klubu do nowych klub\u00f3w. Administracj\u0119 i utrzymanie hali sportowej, basen\u00f3w oraz teren\u00f3w sportowo \u2013 rekreacyjnych przej\u0119\u0142a Gmina Miejska Mielec, w\u0142\u0105czaj\u0105c te obiekty do Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji. Stadion g\u0142\u00f3wny i pozosta\u0142e tereny od strony po\u0142udniowej pozosta\u0142y w\u0142asno\u015bci\u0105 WSK, kt\u00f3ra wydzier\u017cawi\u0142a je Lekkoatletycznemu Klubowi Sportowemu (na jego wniosek).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Prezesi Klubu: Tadeusz Golnik (1939), Maciej Sarnowski (1945-1947), Marian Suszycki (1948-1950), Stanis\u0142aw Dudzi\u0144ski (1950-1952), Kazimierz Dyl\u0105g (1953), Henryk \u017bo\u0142na (1954-1956), Henryk Latos (1956), Franciszek Jasi\u0144ski (1957), Marian Zimny (1957-1959), Boles\u0142aw M\u0119drala (1959), Edward Ko\u0142acz (1959), W\u0142adys\u0142aw Hubicki (1960-1962), Witold Rycerski (1962-1965), Stanis\u0142aw Duszkiewicz (1965-1967), Mieczys\u0142aw M\u0105dracki (1967-1969), Stefan Ga\u0142ka (1969-1972), Julian Kr\u0119\u017cel (1972-1975), Stefan W\u0119grzynek (1975-1977), Mieczys\u0142aw M\u0105dracki (1977-1979), J\u00f3zef Starzyk (1979-1982), Stanis\u0142aw Bek (1982-1984), Mieczys\u0142aw M\u0105dracki \u00a0(1984-1986), J\u00f3zef Staniszewski (1986-1987), Witold S\u0142owi\u0144ski (1987-1990), Edward \u015awi\u0105tek (1990), Teofil Hernik (1990-1991), p.o. Andrzej Bi\u0144kowski \u00a0(1991-1992) d\u0142ugoletni wiceprezes urz\u0119duj\u0105cy, Tadeusz Witek (1992-1993), Stanis\u0142aw W\u00f3jtowicz (1993-1996), Manfred Siero\u0144 (1996-1997). Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z wymienionych by\u0142a te\u017c d\u0142ugoletnimi cz\u0142onkami Zarz\u0105du.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* Inni d\u0142ugoletni i zas\u0142u\u017ceni dla Klubu cz\u0142onkowie Zarz\u0105du (w kolejno\u015bci alfabetycznej): Micha\u0142 Babula, Stanis\u0142aw Bayer, Marian B\u0105k, Ludwik Bis, Adam Cibicki, Stanis\u0142aw Czopek, Jan Dachowski, J\u00f3zef Dubiel, Ryszard Dutkiewicz, Jerzy D\u017awikowski, Emil Gross, Mieczys\u0142aw Gw\u00f3\u017ad\u017a, Jerzy Jakimowicz, Marian Katarzy\u0144ski, Edward Kazimierski (d\u0142ugoletni wiceprezes urz\u0119duj\u0105cy), J\u00f3zef Klich, Roman Kobos, J\u00f3zef Kowieski, W\u0142odzimierz Krupi\u0144ski, Aleksander Ku\u015b, Wac\u0142aw Majcher, Franciszek Miko\u0142ajczyk, Marian Modelski, Zygmunt Nosal, Ludwik Osmola, Jan Paliwoda, Stanis\u0142aw Pietryka, Jan Pietrykowski, Narcyz Pietrzak, Tadeusz Pro\u017cych, Roman Reyhman, Sergiusz Salnikow, Mieczys\u0142aw Skrzypczak, Zygmunt Stemplowski (sekretarz urz\u0119duj\u0105cy), W\u0142adys\u0142aw Szadkowski, Tadeusz \u015awiatowiec, Zygmunt Trybulec, Edward Wasylczyk, J\u00f3zef Wcis\u0142o, Roman Wcis\u0142o, Pawe\u0142 W\u0119grzynowski, Jan Wieczorek, Kurt Zombek, Antoni Zydro\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* Dzia\u0142alno\u015b\u0107 sekcji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B o k s Pierwsze treningi odbywano konspiracyjnie w okresie okupacji hitlerowskiej, w schronie bloku nr 19 (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie przy ul. J. Kochanowskiego), a pierwszym trenerem by\u0142 Zbigniew Trzaskoma. Po zako\u0144czeniu wojny kilkakrotnie wystartowano na imprezach bokserskich, ale pi\u0119trz\u0105ce si\u0119 k\u0142opoty organizacyjne nie pozwoli\u0142y na dalsz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Jej wznowienie nast\u0105pi\u0142o w 1951 r. Pozyskano renomowanego trenera Stanis\u0142awa Kiliana, a nast\u0119pnie drugiego szkoleniowca \u2013 J\u00f3zefa Bia\u0142asa. Wielkie sukcesy polskiego boksu mocno dzia\u0142a\u0142y na wyobra\u017ani\u0119 mieleckiej m\u0142odzie\u017cy, tote\u017c licznie garn\u0119\u0142a si\u0119 do sekcji (trenowa\u0142o oko\u0142o 50 m\u0119\u017cczyzn) i mimo nadal trudnych warunk\u00f3w uzyskiwa\u0142a coraz lepszy poziom. W 1955 r. wywalczono awans do II ligi, co by\u0142o \u00f3wcze\u015bnie du\u017cym sukcesem. Dru\u017cyn\u0119 stanowili (od wagi muszej od ci\u0119\u017ckiej): Adam Romaniszyn, Feliks Mikowski, Alojzy Pytel, Tadeusz Padwi\u0144ski, Ryszard Rachwa\u0142,\u00a0Obiega\u0142a, Tadeusz Nowakowski, Franciszek Urban, Franciszek Job, Adam Kustra, Jan Kulczycki i Wies\u0142aw Cieniewski. W II lidze zesp\u00f3\u0142 \u201eStali\u201d, wzmocniony kilkoma dobrymi bokserami (Kazimierz i W\u0142odzimierz Bielowie, Ryszard Dudczak, J\u00f3zef Dzia\u0142owski, Kazimierz Gawlas, Zdzis\u0142aw Soczewi\u0144ski i Janusz Sztupecki) regularnie plasowa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce, ale do awansu do ekstraklasy brakowa\u0142o nieco szcz\u0119\u015bcia. W 1955 r. odszed\u0142 trener S. Kilian i prowadzenie dru\u017cyny przej\u0105\u0142 J. Bia\u0142as, a od 1957 r. pierwszym trenerem by\u0142 Zbigniew Cebulak. Indywidualnie osi\u0105gano jeszcze wi\u0119ksze sukcesy; T. Nowakowski zdoby\u0142 tytu\u0142 mistrza Polski w 1957 r. i w tym samym roku reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na Mistrzostwach Europy w Pradze (przegra\u0142 pierwsz\u0105 walk\u0119). W 1955 r. A. Romaniszyn wywalczy\u0142 mistrzostwo Polski junior\u00f3w, a w 1958 r. zosta\u0142 mistrzem Polski senior\u00f3w. Mistrzem Polski junior\u00f3w zosta\u0142 tak\u017ce K. Gawlas. R. Dudczak i bracia Bielowie awansowali do czo\u0142\u00f3wki polskich bokser\u00f3w. Mimo tych znacz\u0105cych osi\u0105gni\u0119\u0107 sekcja pracowa\u0142a nadal w trudnych warunkach, a mecze rozgrywa\u0142a go\u015bcinnie w pawilonie nr 15 (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie to siedziba Komendy Hufca ZHP i innych organizacji spo\u0142ecznych), sto\u0142\u00f3wce zak\u0142adowej i na scenie Zak\u0142adowego Domu Kultury. W 1959 r. najlepsi bokserzy odeszli do I \u2013 ligowych zespo\u0142\u00f3w \u201eStali\u201d Stalowa Wola i \u201eHutnika\u201d Krak\u00f3w. Dru\u017cyna opu\u015bci\u0142a II lig\u0119 i odt\u0105d do 1969 r. walczy\u0142a w III lidze, a nast\u0119pnie w rozgrywkach o wej\u015bcie do II ligi, od 1963 r. ju\u017c w dobrych warunkach (oddano do u\u017cytku hal\u0119 sportowo-widowiskow\u0105). W tym okresie trenerami byli kolejno: J. Bia\u0142as, J\u00f3zef So\u0142dryk, Z. Cebulak, J\u00f3zef Zienc i Franciszek Job. Utracony dystans do czo\u0142\u00f3wki polskiego boksu (w\u00f3wczas licz\u0105cej si\u0119 w \u015bwiecie) nie pozwoli\u0142 na powr\u00f3t do II ligi, mimo posiadania sporej grupy utalentowanych zawodnik\u00f3w. W latach 60. byli to (w kolejno\u015bci alfabetycznej): Stanis\u0142aw Baran, Ryszard Cicho\u0144ski, Henryk G\u00f3recki, S\u0142awomir Grodzki, Stanis\u0142aw Haliczka, Jan Heli\u0144ski, Adam Karnasiewicz, Wies\u0142aw K\u0142aczy\u0144ski, Edwin Komisarz, Bogdan Kramek, Adam Kustra, Kazimierz Limanowski, Harry Litobarski, W\u0142odzimierz Mietlewski, Jerzy Morytko, Stanis\u0142aw Orzechowski, J\u00f3zef Pier\u00f3g, Adam Pisarczyk, Franciszek Polak, Alojzy Pytel, Stanis\u0142aw R\u00f3\u017cycki, J\u00f3zef R\u017cany, Stanis\u0142aw Soja, W\u0142odzimierz Szadkowski, W\u0142adys\u0142aw Tomalski i Kazimierz Zieli\u0144ski. Sporym sukcesem tego okresu by\u0142o zdobycie przez Henryka G\u00f3reckiego br\u0105zowego medalu na 40. Mistrzostwach Polski, organizowanych w Mielcu w 1969 r. Mimo to, bior\u0105c pod uwag\u0119 m.in. dynamiczny rozw\u00f3j innych sekcji i wzrost ich potrzeb, a tak\u017ce niejasne perspektywy dalszego funkcjonowania sekcji bokserskiej, Zarz\u0105d Klubu podj\u0105\u0142 w 1970 r. decyzj\u0119 o jej likwidacji. Cz\u0119\u015b\u0107 zawodnik\u00f3w przesz\u0142a do innych klub\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie do \u201eResovii\u201d, a pozostali zako\u0144czyli karier\u0119 sportow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski senior\u00f3w *1956 r. – Kazimierz Biel, br\u0105zowy, waga p\u00f3\u0142ci\u0119\u017cka; *1957 r. \u2013 Tadeusz Nowakowski, z\u0142oty, waga p\u00f3\u0142\u015brednia; *1958 r. \u2013 Adam Romaniszyn, z\u0142oty, waga musza; *1969 r. \u2013 Henryk G\u00f3recki, br\u0105zowy, waga ci\u0119\u017cka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski junior\u00f3w * 1955 r. \u2013 Adam Romaniszyn, z\u0142oty, waga musza; * 1958 r. \u2013 Kazimierz Gawlas, z\u0142oty, waga ci\u0119\u017cka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) reprezentanci Polski senior\u00f3w: Adam Romaniszyn, Tadeusz Nowakowski. \u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

G i m n a s t y k a Nieoficjalnie, bo bez zg\u0142oszenia do Polskiego Zwi\u0105zku Gimnastycznego, sekcja gimnastyki dzia\u0142a\u0142a od 1950 r. Inicjatorem jej powstania i pierwszym trenerem (spo\u0142ecznym) by\u0142 Czes\u0142aw Borz\u0119cki, nauczyciel Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (p\u00f3\u017aniej\u00a0I LO). Specjalizowano si\u0119 w\u00f3wczas w przygotowywaniu pokaz\u00f3w gimnastycznych. Z grupy tej wyszli tej klasy sportowcy co Zbigniew Rusek (reprezentant Polski w siatk\u00f3wce) i Ryszard Obuchowicz (czo\u0142owy lekkoatleta w okr\u0119gu), a ponadto wyr\u00f3\u017cniali si\u0119: Teresa Diabelec, Barbara Kasprowicz, Hanna Kot\u00f3wna i Janina Wery\u0144ska oraz Janusz Gardulski (p\u00f3\u017aniej znany lekarz). W latach 1956-1959 z sekcj\u0105 pracowali (spo\u0142ecznie) Urszula i Kazimierz Skowro\u0144scy. Tak\u017ce i w tym okresie efekty pracy prezentowano w czasie zbiorowych pokaz\u00f3w, a udzia\u0142 w ich przygotowaniu mia\u0142a te\u017c nauczycielka wychowania fizycznego w Liceum Pedagogicznym Janina Rusek. W roku 1961 TKKF przy WSK Mielec reaktywowa\u0142o sekcj\u0119 gimnastyki sportowej z pe\u0142nym programem konkurencji, pod kierunkiem trener\u00f3w Adama Chmielowskiego i Jerzego Babuli. Pierwszym sukcesem by\u0142o dru\u017cynowe II miejsce w mistrzostwach wojew\u00f3dztwa w 1963 r. Odt\u0105d przez szereg lat mieleccy gimnastycy byli czo\u0142ow\u0105 ekip\u0105 na Rzeszowszczy\u017anie. Wyr\u00f3\u017cniali si\u0119 w\u00f3wczas: Anna Bielecka, Ryszard Cz\u00f3\u0142no, Urszula Eska, Marta Konaszewska, Gra\u017cyna Kot, Maria Kowal, Urszula Mieszkowska, Jan Mieszkowski, Zdzis\u0142aw Mryczko i Barbara Potocka. Od 1965 r. sekcj\u0119 przej\u0119\u0142a \u201eStal\u201d, zapewniaj\u0105c jej dobre warunki treningowe w nowo wybudowanej hali. Funkcj\u0119 trenera koordynatora powierzono U. Skowro\u0144skiej, kt\u00f3ra prowadzi\u0142a tak\u017ce treningi z dziewcz\u0119tami (ok. 70), a ch\u0142opc\u00f3w (ok. 30) trenowa\u0142 nadal A. Chmielowski. Instruktorem (spo\u0142ecznym) by\u0142a Maria Konaszewska. Osi\u0105gni\u0119to w\u00f3wczas wiele dobrych wynik\u00f3w i utrzymywano czo\u0142ow\u0105 pozycj\u0119 w okr\u0119gu. Zdobywano r\u00f3wnie\u017c tytu\u0142y mistrzowskie w og\u00f3lnopolskich zawodach Federacji \u201eStal\u201d. W\u015br\u00f3d dziewcz\u0105t klas\u0119 I osi\u0105gn\u0119\u0142y: Irena Bajor, Benedykta Gola, Krystyna Gw\u00f3\u017ad\u017a, Maria Kowal, Karolina Krzysztofik, Urszula Mieszkowska i Irena P\u00f3\u0142zi\u0119\u0107, a II \u2013 Bogus\u0142awa Baran, Urszula Chlastawa, Teresa Grzech i Stanis\u0142awa Zieli\u0144ska. W\u015br\u00f3d ch\u0142opc\u00f3w wysokie umiej\u0119tno\u015bci prezentowali: Janusz \u0141abno, Jan Mieszkowski, Janusz Pelc, Jerzy Stopi\u0144ski i Janusz \u015awi\u0119to\u0144. Niezwykle dynamiczny rozw\u00f3j gimnastyki na \u015bwiecie, oparty na wiedzy naukowej, du\u017cym post\u0119pie w metodyce treningowej oraz sprz\u0119cie wysokiej klasy postawi\u0142 jednak przed polskimi klubami bardzo wysokie wymagania, zw\u0142aszcza finansowe. W tej sytuacji w latach 70. upad\u0142o wiele o\u015brodk\u00f3w gimnastycznych, a w Mielcu rozwi\u0105zano sekcj\u0119 w 1973 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

H o k e j \u00a0n a \u00a0l o d z i e Potrzeba uprawiania dynamicznej i kontaktowej dyscypliny sportowej w okresie zimy by\u0142a g\u0142\u00f3wn\u0105 przyczyn\u0105 powo\u0142ania w 1951 r. sekcji hokeja na lodzie. Jej pierwsz\u0105 dru\u017cyn\u0119 stanowili (w kolejno\u015bci alfabetycznej): Leon Bec, Janusz Korpanty, Ryszard Korpanty, Zbigniew \u0141ojczyk, Henryk Noworyta, Mieczys\u0142aw Noworyta, Adam Pyrzy\u0144ski, Jan Sarama i Marian Tymaczkowski. Pocz\u0105tkowo trenowano i rozgrywano mecze na przygotowanym spo\u0142ecznymi si\u0142ami lodowisku na pierwszym stadionie \u201eStali\u201d (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie rejon ul. S. Wyspia\u0144skiego), a od 1953 r. na terenach nowego obiektu przy ul. L. Solskiego. (Nale\u017cy nadmieni\u0107, \u017ce w tych latach zimy by\u0142y \u015bnie\u017cne i mro\u017ane.) Dru\u017cyn\u0119 zasilili m.in. Zygmunt Grochala, Jerzy Kami\u0144ski, Zenon Karpi\u0144ski, Jan Kr\u00f3l, Pawe\u0142 Popiel (graj\u0105cy trener), Eustachy Poticha i Leszek Procak, a nieco p\u00f3\u017aniej Tadeusz Bregu\u0142a, Marek Brze\u017anicki, Zygmunt Fiutek, Andrzej Szychowiak, Maciej \u015alimak i Helmut Tobolik. (Tak wi\u0119c cz\u0119\u015b\u0107 zespo\u0142u stanowili pi\u0142karze, kt\u00f3rzy w ten spos\u00f3b utrzymywali sprawno\u015b\u0107 fizyczn\u0105 i kondycj\u0119 przez okres zimowy.) W 1956 r. wystartowano po raz pierwszy w mistrzostwach okr\u0119gu rzeszowskiego i pocz\u0105tkowo osi\u0105gano obiecuj\u0105ce rezultaty (2 : 0 ze Stal\u0105 Rzesz\u00f3w, 7 : 2 z JKS Jaros\u0142aw, remisy 3 : 3 z Czuwajem Przemy\u015bl i W\u0142\u00f3kniarzem Krosno). Runda rewan\u017cowa by\u0142a jednak znacznie gorsza (m.in. pora\u017cki z Resovi\u0105 i Stal\u0105 Rzesz\u00f3w) i dru\u017cyna uplasowa\u0142a si\u0119 na dalszej pozycji. Brak perspektyw na dalszy rozw\u00f3j i k\u0142opoty wewn\u0119trzne sekcji spowodowa\u0142y, \u017ce w 1958 r. w\u0142adze Klubu zdecydowa\u0142y si\u0119 j\u0105 rozwi\u0105za\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K o l a r s t w o Sekcja kolarska powsta\u0142a 24 III 1952 r. z inicjatywy Jerzego D\u017awikowskiego i Zbigniewa Penczaka, by\u0142ego kolarza \u0141KS W\u0142\u00f3kniarz \u0141\u00f3d\u017a. Pocz\u0105tkowo jej zawodnikami byli m\u0119\u017cczy\u017ani: Edward Janaszek, Karol Jancewicz, Stanis\u0142aw Jezuit, Boles\u0142aw Maziarz, Zenon Murawski, Zbigniew Penczak i Ryszard Rachwa\u0142. Od 1953 r. trenowa\u0142y tak\u017ce kobiety (m.in. Janina Dziekan, Barbara Miko\u0142ajczyk, Halina Niechoda, Halina Rudzka\u00a0i Maria Wajs) i przez kilka lat stanowi\u0142y licz\u0105ca si\u0119 ekip\u0119 w okr\u0119gu rzeszowskim. Pierwsze sukcesy m\u0119\u017cczyzn, m.in. w 1953 r. dru\u017cynowe zwyci\u0119stwo w wy\u015bcigu \u201eSzlakiem Stali\u201d, zwyci\u0119stwa B. Maziarza w prze\u0142ajowych mistrzostwach okr\u0119gu i Z. Murawskiego w wy\u015bcigu ulicami Rzeszowa, a tak\u017ce wielka popularno\u015b\u0107 \u201eWy\u015bcigu Pokoju\u201d zach\u0119ci\u0142y m\u0142odych mielczan do podj\u0119cia trudnych trening\u00f3w kolarskich. W 1955 r. sekcja zosta\u0142a wzmocniona renomowanymi kolarzami: Kazimierzem Piotrowskim i Jerzym T\u0142ustochowiczem (obaj z I klas\u0105 sportow\u0105) oraz Markiem Brzezi\u0144skim i Zygmuntem Ciskiem, posiadaj\u0105cymi II klas\u0119. Odt\u0105d przez szereg lat mieleccy kolarze (obok wymienionych tak\u017ce Tadeusz Dobek i Romuald Jaworski) stanowili czo\u0142\u00f3wk\u0119 okr\u0119gu i liczyli si\u0119 na wy\u015bcigach krajowych. Du\u017c\u0105 popularno\u015bci\u0105 cieszy\u0142y si\u0119 wy\u015bcigi kolarskie ulicami Mielca (m.in. o \u201ePuchar Nowego Mielca\u201d), wy\u015bcig \u201eSzlakiem Stali\u201d i wy\u015bcig o \u201ePuchar Konferencji Post\u0119pu Technicznego\u201d \u2013 wszystkie organizowane przez Stal Mielec. W latach 1955-1957 spore sukcesy indywidualne odnosili: J. T\u0142ustochowicz, kt\u00f3ry zosta\u0142 powo\u0142any do kadry narodowej i kandydowa\u0142 do reprezentacji na Wy\u015bcig Pokoju oraz K. Piotrowski \u2013 wicemistrz silnego Zrzeszenia Sportowego \u201eStal\u201d i cz\u0142onek kadry Centralnej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych. Przy ko\u0144cu lat 50. dzia\u0142alno\u015b\u0107 os\u0142ab\u0142a, na co wp\u0142yw mia\u0142o odej\u015bcie z sekcji J. D\u017awikowskiego oraz zmiana pokoleniowa kolarzy. Instruktorem zosta\u0142 wtedy K. Piotrowski (nadal liczy\u0142 si\u0119 w kraju) i po kilku latach doprowadzi\u0142 grup\u0119 kolarzy do dobrego poziomu, sukces\u00f3w na szczeblu okr\u0119gu, a nast\u0119pnie w wy\u015bcigach krajowych i zagranicznych. Du\u017cym wsparciem dla K. Piotrowskiego byli kolejni kierownicy sekcji: R. Rachwa\u0142, E. Janaszek i S. Jezuit. W sekcji trenowa\u0142o systematycznie oko\u0142o 30 zawodnik\u00f3w w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, a do najlepszych nale\u017celi: Stanis\u0142aw Bogdan, Jan Ci\u0105g\u0142o, Henryk Gi\u017ca, Antoni Harla, Jerzy \u0141ukasiak, Maciej Maj, Andrzej Niedba\u0142a, L. Pawlicki, Leon Ratusi\u0144ski i W\u0142adys\u0142aw \u017bak. W 1961 r. J. \u0141ukasiak zosta\u0142 mistrzem wojew\u00f3dztwa w wy\u015bcigu prze\u0142ajowym i w wy\u015bcigu indywidualnym na czas, a w 1966 r. H. Gi\u017ca zwyci\u0119\u017cy\u0142 w IV Wojew\u00f3dzkiej Spartakiadzie (I miejsce zdoby\u0142a te\u017c dru\u017cyna) oraz zaj\u0105\u0142 drugie miejsca w mi\u0119dzynarodowym Wy\u015bcigu o Puchar ZW ZMW w Rzeszowie i w kryterium ulicznym w Humennem (CSRS). W tym roku dru\u017cynowo zwyci\u0119\u017cono w dobrze obsadzonych 4 wy\u015bcigach na terenie woj. rzeszowskiego. Rok 1967 by\u0142 ostatnim pomy\u015blnym sezonem dla sekcji, w kt\u00f3rej pojawili si\u0119 kolejni m\u0142odzi utalentowani kolarze, m.in. Stanis\u0142aw Dymek, Mieczys\u0142aw Krawiec, Stanis\u0142aw Surowiec, Piotr Zasowski i Antoni Zatwarnicki. Wygrywano wy\u015bcigi na terenie wojew\u00f3dztwa (J. Ci\u0105g\u0142o, H. Gi\u017ca, A. Harla), zdobywano dobre miejsca w wy\u015bcigach krajowych i mi\u0119dzynarodowych (Koszyce, Rzesz\u00f3w \u2013 Lw\u00f3w), gdzie mieleccy kolarze startowali w reprezentacji okr\u0119gu. Za ca\u0142okszta\u0142t wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cej si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci Polski Zwi\u0105zek Kolarski odznaczy\u0142 mieleck\u0105 \u201eStal\u201d Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PZKol. Ostatnim licz\u0105cym si\u0119 sukcesem by\u0142o miejsce w czo\u0142\u00f3wce (VIII) H. Gi\u017cy w mistrzostwach Federacji \u201eStal\u201d, zorganizowanych przez Stal Mielec w 1968 r. na trasie Mielec-Sanok. Niesprzyjaj\u0105cy zbieg okoliczno\u015bci, m.in. rezygnacja z uprawiania sportu przez starszych kolarzy, odej\u015bcie na studia i do wojska m\u0142odzie\u017cy, a tak\u017ce priorytetowe traktowanie innych dyscyplin \u00a0mia\u0142y decyduj\u0105cy wp\u0142yw na rozwi\u0105zanie sekcji w 1968 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K o s z y k \u00f3 w k a Sekcja koszyk\u00f3wki powsta\u0142a w 1960 r. Wtedy to rozpocz\u0119to budow\u0119 hali sportowo \u2013 widowiskowej i rysowa\u0142y si\u0119 dobre perspektywy do uprawiania tzw. dyscyplin halowych. Organizatorem i pierwszym trenerem dru\u017cyny m\u0119\u017cczyzn by\u0142 nauczyciel w.f. Adam Skr\u0119t. Trenowano i rozgrywano mecze w szkolnych salach gimnastycznych. Pierwszy sk\u0142ad stanowili: Stanis\u0142aw Bidnik, Adam Cibicki, Jerzy Kom\u0119za, Aleksander Kozub, Jacek Kowalski, Grzegorz Pietrykowski, Andrzej Rak, Jan Seku\u0142a, Wiktor Stelnik, Stanis\u0142aw Wra\u017ce\u0144 i Jerzy Zydro\u0144. Rozpocz\u0119to od gry w klasie A i w 1963 r. uzyskano awans do klasy okr\u0119gowej. R\u00f3wnocze\u015bnie prowadzono prac\u0119 z m\u0142odzie\u017c\u0105, kt\u00f3ra systematycznie uzupe\u0142nia\u0142a pierwszy sk\u0142ad. Przysz\u0142o te\u017c kilku zawodnik\u00f3w z zewn\u0105trz.\u00a0W lidze okr\u0119gowej zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 z r\u00f3\u017cnymi efektami do 1967 r., a w sezonie 1967\/1968 awansowa\u0142 do nowo utworzonej ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej. W tym okresie grali: Adam Bomba, Grzegorz Guzak, Jan Koszelski, Jan Kr\u00f3l (p\u00f3\u017aniejszy wicemarsza\u0142ek Sejmu RP), Wies\u0142aw Kud\u0142acz, Wies\u0142aw Lemke, Tadeusz Leszkiewicz, Andrzej Majcherek, Stanis\u0142aw Padyku\u0142a (p\u00f3\u017aniej pose\u0142 i wiceminister), Aleksander Palej, Jan Paszkowski, Witold Przychodze\u0144, Stefan Przywara, Witold Rodze\u0144, Leszek Rudnicki, Maciej Szapski, Krzysztof Zaj\u0105c, Jerzy Zaucha, Edward Zubrzycki i Jerzy Zydro\u0144. Kierownikiem dru\u017cyny by\u0142 Stefan Szel\u0105g, a wspierali go m.in. Tadeusz Kozub i Jan Seku\u0142a. Po awansie nast\u0105pi\u0142o kilka zmian, m.in. nowym trenerem zosta\u0142 J. Kom\u0119za i pozyskano Kazimierza Chrobaka. Zmienili si\u0119 te\u017c dzia\u0142acze i opiekunowie sekcji. Niestety, w 2 sezonach gry w klasie mi\u0119dzyokr\u0119gowej nie osi\u0105gni\u0119to rezultat\u00f3w zadowalaj\u0105cych Zarz\u0105d Klubu, a rosn\u0105ce koszty finansowe i wyb\u00f3r innych priorytet\u00f3w w dzia\u0142alno\u015bci Stali zadecydowa\u0142y o rozwi\u0105zaniu sekcji koszyk\u00f3wki w 1970 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

L e k k o a t l e t y k a Sekcja lekkoatletyczna powsta\u0142a w 1952 r. Jej zawodnicy wystartowali w lipcu tego\u017c roku na mistrzostwach okr\u0119gu rzeszowskiego w Przemy\u015blu i zdobyli kilka czo\u0142owych lokat. Antoni Wi\u0105cek zwyci\u0119\u017cy\u0142 w biegu na 10 000 m, a Zofia W\u00f3jcik by\u0142a najlepsza w rzucie granatem. Drugie miejsca zaj\u0119li J\u00f3zef Klich i J\u00f3zef Lenkowski. W 1954 r. dru\u017cynowo zwyci\u0119\u017cono w mistrzostwach okr\u0119gu, a indywidualnie mielczanie z regu\u0142y plasowali si\u0119 na czo\u0142owych lokatach. Trenerem by\u0142 A. Wi\u0105cek,\u00a0a do najlepszych nale\u017celi: Danuta Gargas, Krystyna Mako\u015b, Zyta Mojek, Kazimiera Redli\u0144ska, Teresa Sok\u00f3\u0142, Zofia Szenkiel, Zofia W\u00f3jcik i Lidia Zajdel w\u015br\u00f3d kobiet oraz J\u00f3zef D\u0105browski, Teofil Hernik, J\u00f3zef Jarecki, J.Klich, Aleksander Kozub, Jerzy Kulczycki, Stanis\u0142aw Kopacz, Jan Kozik, Stanis\u0142aw Lasek, J. Lenkowski, Les\u0142aw Lichy, J\u00f3zef Machlowski, Wies\u0142aw Mako\u015b, Czes\u0142aw M\u0142y\u0144ski, Ryszard Obuchowicz, Janusz Peterkowski, Aleksander Rusek, Kazimierz Stanowiec i Zbigniew \u017b\u00f3\u0142kiewicz. W 1955 r. przyjecha\u0142 do Mielca uznany ju\u017c trener lekkoatletyczny W\u0142odzimierz Krupi\u0144ski i przej\u0105\u0142 prowadzenie sekcji. Zorganizowa\u0142 grupy specjalistyczne i unowocze\u015bni\u0142 prac\u0119 szkoleniow\u0105, w\u0142\u0105czaj\u0105c do tych prac najbardziej do\u015bwiadczonych i maj\u0105cych odpowiednie predyspozycje zawodnik\u00f3w (L. Lichy, J. Machlowski, J. Peterkowski i Z. \u017b\u00f3\u0142kiewicz). Planowa praca przynosi\u0142a coraz lepsze wyniki. W rozgrywanych w 1956 r., po raz pierwszy na mieleckim stadionie, og\u00f3lnopolskich mistrzostwach Zrzeszenia \u201eStal\u201d \u2013 mielczanie zdobyli kilka czo\u0142owych miejsc i dru\u017cynowo uplasowali si\u0119 na III miejscu. Nied\u0142ugo potem w Mielcu odby\u0142 si\u0119 fina\u0142 dru\u017cynowych mistrzostw Polski z udzia\u0142em \u00f3wczesnej czo\u0142\u00f3wki krajowej. Tak\u017ce w roku 1956 r. Lidia Zajdel zdoby\u0142a srebrny medal na 200 m na Mistrzostwach Polski senior\u00f3w w Zabrzu, pierwszy w historii klubu, Z. Mojek zaj\u0119\u0142a IV miejsce w rzucie dyskiem, a pierwszy medal MP junior\u00f3w wywalczy\u0142 Jan Mojek w rzucie oszczepem. Post\u0119py wi\u0119kszo\u015bci zawodnik\u00f3w i dobra opieka ze strony klubu (Stanis\u0142aw Duszkiewicz, J. Machlowski, Teofil Paluch) zaowocowa\u0142y w 1957 r. bezproblemowym awansem do II ligi. Sk\u0142ad dru\u017cyny: Janina Baranowska, Krystyna D\u0105bkowska, Danuta Gargas, Genowefa Koco\u0144, Zyta Mojek, Anna Osmyk, Kazimiera Redli\u0144ska i Lidia Zajdel oraz Stanis\u0142aw Baranowski, Kazimierz Betlejewski, Jacek Jakubowski, Roman Kiszka, Marian Kopacz, Jerzy Kulczycki, Stanis\u0142aw Lasek, Wincenty Lizakowski, Jan Mojek, Ryszard Obuchowicz, Wojciech Ostrowski, Janusz Peterkowski, W\u0142adys\u0142aw Sobu\u015b, Piotr Surowiec i Jan W\u0105sowski. Do reprezentacji Polski powo\u0142ano J. Jakubowskiego, pierwszego lekkoatlet\u0119 z Mielca. W latach 1958-1961 widoczna by\u0142a dalsza progresja indywidualnych wynik\u00f3w, a II-ligowa dru\u017cyna dominowa\u0142a w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. Pomna\u017cano medalowy dorobek na Mistrzostwach Polski (J. Jakubowski, W. Baran, Z. Mojek). Wydarzeniem roku 1959 by\u0142o ustanowienie rekordu Polski (3:15,0) w popularnej wtedy sztafecie olimpijskiej (800 m \u2013 400 m \u2013 200 m \u2013 100 m) przez W. Barana, J. Jakubowskiego, J. Peterkowskiego i Z. \u017b\u00f3\u0142kiewicza na stadionie Resovii. W 1960 r. rozpocz\u0119to organizowanie corocznego Memoria\u0142u im. Wac\u0142awa G\u0105ssowskiego (tragicznie zmar\u0142ego wybitnego lekkoatlety, olimpijczyka i trenera). Ponadto w corocznym kalendarzu imprez klubowych znajdowa\u0142o si\u0119 kilkana\u015bcie zawod\u00f3w lekkoatletycznych r\u00f3\u017cnej rangi (ten rytm zachowano do ko\u0144ca dzia\u0142alno\u015bci klubu). Powa\u017cnym os\u0142abieniem zespo\u0142u by\u0142o odej\u015bcie do innych klub\u00f3w W. Barana i J. Jakubowskiego w 1960 r. Wymiana pokoleniowa zawodnik\u00f3w i remont \u00a0urz\u0105dze\u0144 lekkoatletycznych zachwia\u0142y sekcj\u0105 i w 1962 r. dru\u017cyna spad\u0142a z II ligi. W 1963 r. powr\u00f3ci\u0142a do niej, a czo\u0142owe zawodniczki (reprezentantki Polski) S. Cybulko i Z. Mojek-Bobola zdoby\u0142y srebrne medale na mistrzostwach Polski. Coraz wi\u0119ksz\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142a nowa fala utalentowanej m\u0142odzie\u017cy, a Mariusz B\u0142\u0119dowski (skoki), Adam Dybek (biegi \u015brednie i d\u0142ugie), Stanis\u0142aw Majewski (400 m pp\u0142) i Zbigniew Rajewski (110 m i 200 m pp\u0142) \u2013 medali\u015bci mistrzostw Polski junior\u00f3w \u2013 powo\u0142ani zostali do kadry narodowej. Znacz\u0105ce role odgrywali na zawodach krajowych inni czo\u0142owi zawodnicy Stali: Janina Rup (biegi \u015brednie), Jerzy Adamski (biegi d\u0142ugie), J\u00f3zef Fija\u0142kiewicz (rzut m\u0142otem), Ryszard Gruchalski (rzut dyskiem), Waldemar Kaleta (skoki), J\u00f3zef Kr\u00f3l (pchni\u0119cie kul\u0105 i rzut dyskiem), J\u00f3zef Marsza\u0142ek (sprinty, skoki), Zbigniew Rad\u0142owski (biegi dlugie), Stanis\u0142aw S\u0119d\u0142ak (skok wzwy\u017c), Marian Snoch (biegi d\u0142ugie), Piotr Surowiec (skoki i wieloboje), J\u00f3zef Szura i Andrzej Szurek (biegi \u015brednie \u00a0i d\u0142ugie) oraz Adam Zi\u0119ba (biegi \u015brednie) \u2013 liderzy tabel najlepszych w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. Szkoleniowcami w tym okresie byli: W. Krupi\u0144ski \u2013 trener koordynator, Z. \u017b\u00f3\u0142kiewicz \u2013 sprinty, P. Surowiec \u2013 skoki, J. Peterkowski \u2013 biegi \u015brednie i d\u0142ugie, J. Kr\u00f3l \u2013 rzuty i L. Zajdel-Peterkowska \u2013 szk\u00f3\u0142ka l.a. Przy ko\u0144cu lat 60. sekcj\u0119 wzmocni\u0142a Zofia Solarska \u2013 czo\u0142owa oszczepniczka w Polsce. W 1967 r. W. Krupi\u0144skiemu powierzono funkcj\u0119 trenera \u2013 koordynatora Stali, a g\u0142\u00f3wnym trenerem lekkoatlet\u00f3w zosta\u0142 J. Peterkowski. Opiek\u0119 z ramienia Zarz\u0105du przej\u0105\u0142 Edward Drozd, a kierownictwo sekcji \u2013 Stanis\u0142aw Rysz. Do ko\u0144ca lat 60. dru\u017cyna senior\u00f3w walczy\u0142a z powodzeniem w II lidze, ale lata 70. rozpocz\u0119to, mimo wielu indywidualnych sukces\u00f3w, niepomy\u015blnie \u2013 dru\u017cyna spad\u0142a z II ligi. Mobilizacja wewn\u0105trz sekcji i udane wzmocnienia z zewn\u0105trz sprawi\u0142y, \u017ce po reformie rozgrywek i eliminacjach w 1972 r. Stal awansowa\u0142a do I ligi i startowa\u0142a w niej do 1976 r., a po kolejnej zmianie rozgrywek \u2013 w II lidze. O jej sile decydowa\u0142a ju\u017c nowa grupa zawodnik\u00f3w, m.in.: Dorota Bogdanowska i Zofia Borczewska (skok wzwy\u017c), Jolanta Greczka (skok w dal), Bogus\u0142awa Kowalska (400 m), Czes\u0142awa Maj (rzut oszczepem), Czes\u0142awa Markowska (rzut dyskiem), Gra\u017cyna Nowak \u2013 Tychota (sprinty), Maria Pier\u00f3g (skok w dal), Helena Sabaj ( d\u0142ugie dystanse), Olga Soja (pchni\u0119cie kul\u0105, rzut dyskiem) i Zofia Solarska-G\u0105ska (rzut oszczepem) oraz Czes\u0142aw Borodziej (rzut oszczepem), Henryk Chmielewski (d\u0142ugie dystanse), Andrzej Dobrowolski (400 m), Jerzy Dzia\u0142owski (400 m, 400 m pp\u0142), Janusz Hyc (skok o tyczce), Miros\u0142aw Jakubowski (\u015brednie dystanse), Waldemar Kaleta (skok w dal, tr\u00f3jskok), Cezary Ko\u0142odziejczyk (\u015brednie dystanse, Jerzy Kr\u00f3likowski (\u015brednie dystanse), Bogdan Markwardt (110 m pp\u0142), J. Marsza\u0142ek (sprinty), Mieczys\u0142aw Pikor (skok wzwy\u017c), Ryszard Regu\u0142a (pchni\u0119cie kul\u0105 i rzut dyskiem), Henryk Sapko (\u015brednie dystanse), Bogdan Saba i Jerzy Saba (biegi d\u0142ugie), Marian Snoch (biegi d\u0142ugie), Krzysztof Szelest (sprinty), Tadeusz \u015aliwa (400 m pp\u0142) i Stanis\u0142aw Zio\u0142o (biegi d\u0142ugie). Trenerem koordynatorem by\u0142 Les\u0142aw Lichy, a instruktorami: Jerzy Adamski, Stanis\u0142aw Baranowski, Czes\u0142aw Borodziej, Edward Maryniak, Janusz Peterkowski, Zbigniew Rad\u0142owski i Piotr Surowiec. Opiek\u0119 z ramienia Zarz\u0105du sprawowa\u0142 Tadeusz Pro\u017cych, a dzia\u0142aczami sekcji byli: S. Rysz (kierownik), Stanis\u0142aw Bobola, Adam Dybek, J\u00f3zef Fija\u0142kowski, J\u00f3zef Skoczek i J\u00f3zef Staniszewski. Na prze\u0142omie lat 70. i 80. nast\u0105pi\u0142a kolejna zmiana pokoleniowa. Odesz\u0142a z Mielca do innych klub\u00f3w du\u017ca grupa zawodnik\u00f3w z klas\u0105 I, a kilku dalszych zako\u0144czy\u0142o karier\u0119 sportow\u0105. Pozostali, wspierani utalentowanymi wychowankami, walczyli o II lig\u0119 i w 1983 r. zdobyli awans. Czo\u0142owi zawodnicy tej dru\u017cyny: Ma\u0142gorzata Owcarz (sprinty), Helena Sabaj (biegi d\u0142ugie) i Jerzy Stasz (rzut oszczepem) zostali powo\u0142ani do kadry narodowej. Kolejnymi sukcesami by\u0142y medale H. Sabaj i Miros\u0142awa Hydla (skok w dal) na MP senior\u00f3w oraz M. Owcarz, Kazimierza G\u00f3rala (prze\u0142aje), Artura Treli (400 m pp\u0142), Krzysztofa \u0106wik\u0142y (biegi \u015brednie), Ewy Grabo\u015b (prze\u0142aje) i Danuty Doleckiej (biegi \u015brednie) na MP junior\u00f3w. W roku 1986 kolejny raz awansowano do I ligi, a zawodnicy osi\u0105gn\u0119li szereg bardzo dobrych rezultat\u00f3w, m.in. M. Hydel skoczy\u0142 8,08 m w dal, a Barbara Paczos uzyska\u0142a klas\u0119 mistrzowsk\u0105 w maratonie. Spo\u015br\u00f3d blisko 200 zawodnik\u00f3w sekcji klasy sportowe otrzyma\u0142o ponad 70, w tym I \u2013 10. W fina\u0142ach Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy startowa\u0142a kilkunastoosobowa ekipa Stali, co by\u0142o dobrym znakiem na przysz\u0142o\u015b\u0107. W 1987 r. utrzymano I lig\u0119 (ekstraklas\u0119) i wywalczono kilka medali MP, a w 1988 r. (50-lecie WSK) otrzymano torpolow\u0105 nawierzchni\u0119 bie\u017cni oraz hal\u0119 lekkoatletyczn\u0105 pod trybun\u0105 zachodni\u0105, co awansowa\u0142o mielecki obiekt do grona najnowocze\u015bniejszych w Polsce. Tak\u017ce w 1988 r. M. Hydel zdoby\u0142 pierwszy w historii klubu z\u0142oty medal na seniorskich MP, a sekcja zaj\u0119\u0142a 22 miejsce w Polsce. Czo\u0142owymi zawodnikami tych lat byli: El\u017cbieta Bajor (100 m pp\u0142), Barbara Baran (skok w dal), E. Grabo\u015b (biegi \u015brednie), Danuta Ignatowicz (rzut dyskiem), Stanis\u0142awa Pietrycha (biegi d\u0142ugie), B. Paczos, H. Sabaj, Bo\u017cena Szypu\u0142a i J\u00f3zefa Szypu\u0142a (biegi \u015brednie), Teresa Turek (rzut dyskiem), Janina Warunek (sprinty) i Anna \u017baczek (rzut dyskiem) w\u015br\u00f3d kobiet oraz \u00a0Stanis\u0142aw Baran (biegi \u015brednie), Stanis\u0142aw Herbut (biegi d\u0142ugie), M. Hydel, Ryszard Jakubowski (rzut m\u0142otem), Leszek Koco\u0144 (sprinty), Lech Kowalski (rzut m\u0142otem), Andrzej Pach (biegi z przeszkodami), Cezary Pawelec (biegi \u015brednie), Pawe\u0142 Peciak (sprinty), Zbigniew Puk (skok wzwy\u017c), Krzysztof Spycha\u0142a (110 m pp\u0142) i J. Stasz (rzut oszczepem). Przewodnicz\u0105cym Rady Opieku\u0144czej WSK by\u0142 J\u00f3zef Skoczek, przewodnicz\u0105cym Rady Sekcji \u2013 Manfred Siero\u0144, wiceprzewodnicz\u0105cym \u2013 S. Rysz, a kierownikiem sekcji \u2013 Maria Bia\u0142ek (z d. Pier\u00f3g), za\u015b cz\u0142onkami Zarz\u0105du Sekcji: Julian Tokarski, W. Krupi\u0144ski, Waldemar Kaleta, J. Fija\u0142kowski, Zbigniew Rad\u0142owski, Jerzy Dzia\u0142owski i Bronis\u0142aw Hryniszyn. Funkcj\u0119 trenera koordynatora pe\u0142ni\u0142 P. Surowiec, a kadr\u0119 trenersk\u0105 stanowili: Stanis\u0142aw Zio\u0142o (biegi \u015brednie i d\u0142ugie), Tomasz Murat (sprinty), Ryszard G\u0105bka (rzuty), Kazimierz Fronk (koordynator szkolenia m\u0142odzik\u00f3w i selekcji), Celina Naprawa, Gra\u017cyna Bi\u0144kowska i Witold Celi\u0144ski (szkolenie wst\u0119pne). Mimo niekorzystnych dla sportu zmian w podej\u015bciu zak\u0142adu opieku\u0144czego (WSK) jeszcze do 1991 r. utrzymywano wysoki poziom sekcji (m.in. z\u0142ote i srebrne medale A. \u017baczek, M. Hydla i L. Kowalskiego, srebrny W. Bielewicza i br\u0105zowe K. \u0106wik\u0142y na MP senior\u00f3w). W latach 1991-1993 nie brakowa\u0142o sukces\u00f3w indywidualnych, ale odej\u015bcie H. Sabaj, K. \u0106wik\u0142y i kilku innych zawodnik\u00f3w oraz \u015bmier\u0107 K. Fronka znacznie obni\u017cy\u0142o warto\u015b\u0107 (na kr\u00f3tko) dru\u017cyny. W 1994 r. powr\u00f3ci\u0142a ona do II ligi i jeszcze w tym samym roku awansowa\u0142a do I ligi (ekstraklasy). O jej sile decydowali w pierwszym rz\u0119dzie m\u0142ociarze: L. Kowalski i R. Jakubowski, W. Bielewicz (skoki), Grzegorz Cis\u0142o (biegi \u015brednie) \u00a0oraz \u00a0Janina Bielewicz (Warunek), B. Paczos i Anna \u017baczek, a tak\u017ce kolejni utalentowani wychowankowie. Grupa, w kt\u00f3rej liderami byli: Regina Anusz (biegi \u015brednie), Joanna Bry\u0142a (biegi przez p\u0142otki), Hanna Czy\u017c \u00a0(biegi \u015brednie), Dorota Dydo (sprinty), Anna Marsza\u0142ek (biegi \u015brednie), Ma\u0142gorzata Pos\u0142uszna (400 m), Patrycja Rataj (skok wzwy\u017c), Ilona Rolek (sprinty) i Katarzyna Zio\u0142o (skok w dal) oraz Rafa\u0142 Czachor i Grzegorz G\u0105ska (rzut m\u0142otem), Wies\u0142aw Figurski (biegi d\u0142ugie), Marek Hryniszyn (biegi \u015brednie), Andrzej Paluch (tr\u00f3jskok), Dariusz P\u0119cak (biegi \u015brednie), Krzysztof Stefanowicz (biegi d\u0142ugie) i Grzegorz Ziobro (biegi d\u0142ugie), w latach 1994-1997 zdoby\u0142a 24 medale i szereg fina\u0142owych lokat na MP m\u0142odzik\u00f3w i junior\u00f3w, a w roku 1995 awansowa\u0142a do I ligi junior\u00f3w. W 1996 r. w rundzie jesiennej I ligi, z powodu braku sk\u0142adu (m.in. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 L. Kowalski) i bardzo z\u0142ej sytuacji finansowej klubu, nie wystartowali seniorzy i zostali zdegradowani do II ligi. Kryzys w FKS \u201eStal\u201d pog\u0142\u0119bi\u0142 si\u0119 jeszcze bardziej w 1997 r. i 12 czerwca tego\u017c roku klub zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Nim do tego dosz\u0142o, m\u0142odzi lekkoatleci zdobyli na MP junior\u00f3w w Spale (hala) 3 medale \u2013 by\u0142y to ostatnie medale w dziejach FKS. Kadr\u0119 trenersk\u0105 stanowili: S. Zio\u0142o (koordynator) oraz P. Surowiec, R. Jakubowski, W. Bielewicz i Marek Dydu\u0142a. Przewodnicz\u0105cym Rady Sekcji by\u0142 J. Dzia\u0142owski, a cz\u0142onkami: M. Siero\u0144, W. Krupi\u0144ski, M. Bia\u0142ek, Z. Rad\u0142owski, J. Fija\u0142kowski, J. Spycha\u0142a, R. Regu\u0142a i W. Celi\u0144ski. Niemal r\u00f3wnocze\u015bnie z likwidacj\u0105 FKS \u00a0zesp\u00f3\u0142 ten (niestety, ju\u017c bez zmar\u0142ego W. Krupi\u0144skiego, co by\u0142o olbrzymi\u0105 strat\u0105 dla sekcji) powo\u0142a\u0142 do \u017cycia nowy, jednosekcyjny Lekkoatletyczny Klub Sportowy (LKS), kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 sekcj\u0119 lekkoatletyczn\u0105 i jej sprz\u0119t oraz podj\u0105\u0142 si\u0119 administracji stadionu. (Dzia\u0142alno\u015b\u0107 LKS opisana jest w odr\u0119bnym ha\u015ble.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski senior\u00f3w *1956 r. (Zabrze): L. Zajdel, srebrny, 200 m (25,7 sek); *1958 r. (Bydgoszcz): J. Jakubowski, srebrny, \u00a0800 m (1:50,6); *1959 r. (Gda\u0144sk): W. Baran, br\u0105zowy, 1500 m (3:46,7); *1960 r. (Olsztyn): Z. Mojek, br\u0105zowy, rzut dyskiem (47,82 m); *1961 r. (Nowa Huta): Z. Mojek, br\u0105zowy, rzut dyskiem (49,22); *1962 r. (Warszawa): Z. Mojek, srebrny, rzut dyskiem (48,10); *1963 r. (Bydgoszcz): S. Cybulko, srebrny, 400 m (57,8), Z. Mojek, srebrny, rzut dyskiem (47,78); *1964 r. (Warszawa): Z. Mojek, srebrny, rzut dyskiem (48,32); *1965 r. (Szczecin): Z. Mojek, srebrny, rzut dyskiem (50,88); *1966 r. (Pozna\u0144): Z. Mojek, srebrny, rzut dyskiem (50,10); *1967 r. (Chorz\u00f3w): Z. Mojek, br\u0105zowy, rzut dyskiem (49,18); *1969 r. (Krak\u00f3w): Z. Solarska, br\u0105zowy, rzut oszczepem (48,38); *1970 r. (Warszawa): Z. Solarska-G\u0105ska, br\u0105zowy, rzut oszczepem (49,56), M. Snoch, br\u0105zowy, maraton (2:30:35,0); *1977 r. (Zabrze \u2013 hala): J. Kr\u00f3likowski, br\u0105zowy, 800 m (1:50,58); *1984 r. (Zabrze \u2013 hala): H. Sabaj, br\u0105zowy, 1500 m (4:28,03); *1985 r. (Bydgoszcz): H. Sabaj, br\u0105zowy, 3000 m (9:20,40); (Grudzi\u0105dz): H. Sabaj, br\u0105zowy, 5000 m (16:31,45);* 1986 r. (Zabrze \u2013 hala): H. Sabaj, br\u0105zowy, 3000 m (9:48,28), M. Hydel, srebrny, skok w dal (7,77 m); *1987 r. (Zabrze \u2013 hala): M. Hydel, br\u0105zowy, skok w dal (7,69); (Pozna\u0144): M. Hydel, srebrny, skok w dal (7,78), R. Jakubowski, srebrny, rzut m\u0142otem (66,88 m); *1988 r. (Zabrze \u2013 hala): M. Hydel, srebrny, skok w dal (7,76), (Grudzi\u0105dz): M. Hydel, z\u0142oty, skok w dal (7,90), L. Kowalski, br\u0105zowy, rzut m\u0142otem (68,06); *1989 r. (Zabrze \u2013 hala): W. Bielewicz, srebrny, tr\u00f3jskok (16,01 m), (Krak\u00f3w): M. Hydel, z\u0142oty, skok w dal (7,62), L. Kowalski, z\u0142oty, rzut m\u0142otem (69,06), A. \u017baczek, srebrny, rzut dyskiem (52,12); *1990 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): K. \u0106wik\u0142a, br\u0105zowy, 1500 m (3:48,37); (Pi\u0142a): A. \u017baczek, z\u0142oty, rzut dyskiem (54,88), L. Kowalski, srebrny, rzut m\u0142otem (68,56), R. Jakubowski, br\u0105zowy, rzut m\u0142otem (65,70); *1991 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): K. \u0106wik\u0142a, br\u0105zowy, 1500 m (3:48,00); (Kielce): L. Kowalski, z\u0142oty, rzut m\u0142otem (72,20); *1992 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): K. \u0106wik\u0142a, zloty, 1500 m (3:50,95); (Warszawa): L. Kowalski, z\u0142oty, rzut m\u0142otem (75,56); *1993 r. (Kielce): L. Kowalski, z\u0142oty, rzut m\u0142otem (72,16); *1994 r. (Pi\u0142a): L. Kowalski, z\u0142oty, rzut m\u0142otem (72,74); *1995 r. (Warszawa): L. Kowalski, z\u0142oty, rzut m\u0142otem (73,34). Og\u00f3\u0142em medali: 10 z\u0142otych, 15 srebrnych i 17 br\u0105zowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Zdobywcy medali M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostw Polski: *1985 r. (Stargard Szczeci\u0144ski): M. Owcarz, z\u0142oty, 100 m (11,72) i z\u0142oty, 200 m (23,97); *1986 r. (Pozna\u0144): M. Owcarz, srebrny, 100 m (12,01), D. Macio\u0142ek, br\u0105zowy, rzut dyskiem (42,90); *1988 r. (Zielona G\u00f3ra): E. Bajor, br\u0105zowy, 100 m pp\u0142 (14,63); *1989 (Bydgoszcz): E. Bajor, br\u0105zowy, 100 m pp\u0142 (14,51); *1995 r. (Bia\u0142a Podlaska): R. Czachor, br\u0105zowy, rzut m\u0142otem (57,78); *1996 r. (Suwa\u0142ki): R. Czachor, br\u0105zowy, rzut m\u0142otem (58,60). Og\u00f3\u0142em medali: 2 z\u0142ote, 1 srebrny i 5 br\u0105zowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski junior\u00f3w (starszych i m\u0142odszych): *1956 r. (Szczecin): J. Mojek, br\u0105zowy, rzut oszczepem (53,64); *1963 r. (Pozna\u0144): Z. Rajewski, srebrny, 200 m pp\u0142 (25,2), S. Majewski, srebrny, 400 m pp\u0142 (57,0), A. Dybek, srebrny, 1500 m (4:03,6) i br\u0105zowy, 2000 m (6:09,2); *1964 r.: W. Kaleta, br\u0105zowy, tr\u00f3jskok (14,51); *1967 r. (Olsztyn): J. Marsza\u0142ek, br\u0105zowy, tr\u00f3jskok (14,79); *1970 r. (Chorz\u00f3w): K. Szelest, z\u0142oty, 100 m (10,5) i br\u0105zowy, 200 m (22,0); *1974 r. (Katowice \u2013 hala): J. Greczka, br\u0105zowy, 60 m pp\u0142 (9,33); *1975 r. (Warszawa \u2013 hala): Z. Borczewska, br\u0105zowy, skok wzwy\u017c (1,65); *1982 r. (Pi\u0142a): K. G\u00f3ral, br\u0105zowy, 6000 m (18:43,4); *1983 r. (Zielona G\u00f3ra): M. Owcarz, srebrny, 100 m (12,27); *1984 r. (Pozna\u0144): M. Owcarz, srebrny, 100 m (12,04) i srebrny, 200 m (24,67), A. Trela, srebrny, 400 m pp\u0142 (54,74); *1985 (Rzesz\u00f3w): K. \u0106wik\u0142a, z\u0142oty, 1500 m (3:51,34); *1986 r. (Radom): E. Grabo\u015b, br\u0105zowy, 2000 m (bez mierzenia czasu); (Spa\u0142a): D. Dolecka, br\u0105zowy, 800 m (2:15,83); *1987 r. (Zabrze \u2013 hala): E. Bajor, br\u0105zowy, 60 m pp\u0142 (9,07); (Bielsko Bia\u0142a): E. Bajor, br\u0105zowy, 100 m pp\u0142 (14,72); *1988 r. (Zabrze \u2013 hala): E. Bajor, z\u0142oty, 60 m pp\u0142 (8,97); (Warszawa \u2013 hala): A. Gielas, z\u0142oty, skok wzwy\u017c (1,97); (Pi\u0142a): A. Gielas, srebrny, skok wzwy\u017c (1,94); *1990 r. (W\u0142oc\u0142awek): K. Ko\u0142odziej, srebrny, 2000 m (bez mierzenia czasu), G. Cis\u0142o, br\u0105zowy, 3000 m (bez mierzenia czasu); (Stargard Szczeci\u0144ski): G. Cis\u0142o, br\u0105zowy, 3000 m (8:18,97); *1994 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): G. Ziobro, srebrny, 600 m (1:21,07); (Kielce): W. Figurski, srebrny, 5000 m (14:36,55); *1995 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): K. Zio\u0142o, br\u0105zowy, skok w dal (5,50); (Zamo\u015b\u0107): W. Figurski, br\u0105zowy, 6000 m (17:48,0): (Krak\u00f3w): W. Figurski, z\u0142oty, 5000 m (14:30,11); (Pozna\u0144): K. Zio\u0142o, srebrny (5,92); *1996 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): K. Zio\u0142o, z\u0142oty, skok w dal (5,66), J. Bry\u0142a, srebrny, 60 m pp\u0142 (9,08); (Bydgoszcz): K. Zio\u0142o, z\u0142oty, skok w dal (5,82), A. Marsza\u0142ek, srebrny, 800 m (2:12,34), H. Czy\u017c, br\u0105zowy, 1500 m (4:33,51), D. P\u0119czak, br\u0105zowy, 1500 m (4:04,58); *1997 r. (Spa\u0142a \u2013 hala): K. Zio\u0142o, z\u0142oty, skok w dal (5,61), P. Rataj, br\u0105zowy, skok wzwy\u017c (1,68), H. Czy\u017c, br\u0105zowy, 1000 m (2:55,2). Og\u00f3\u0142em medali: 8 z\u0142otych, 15 srebrnych i 19 br\u0105zowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

4) Reprezentanci Polski senior\u00f3w: Barbara Baran, Witold Baran, Wojciech Bielewicz, Stefania Cybulko, Krzysztof \u0106wik\u0142a, Miros\u0142aw Hydel, Jacek Jakubowski, Lech Kowalski, J\u00f3zef Marsza\u0142ek, Zyta Mojek-Bobola, Mieczys\u0142aw Pikor, Kazimiera Redli\u0144ska-Stachowicz, Marian Snoch, Helena Sabaj i Anna \u017baczek. Ponadto Jerzy Ko\u0142acz reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 w zawodach g\u0142uchoniemych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

5) Reprezentanci Polski junior\u00f3w: Jerzy Adamski, Mariusz B\u0142\u0119dowski, Dorota Bogdanowska, Rafa\u0142 Czachor, Andrzej Dobrowolski, Adam Dybek, Wies\u0142aw Figurski, Waldemar Kaleta, J\u00f3zef Marsza\u0142ek, Ma\u0142gorzata Owcarz, Zbigniew Rajewski, Krzysztof Szelest, Artur Trela, Jerzy Wo\u017cniak i Adam Zi\u0119ba.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

N a r c i a r s t w o Sekcja narciarska powsta\u0142a w 1953 r. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 zawodnikami byli: Alfred Czauderna, Tadeusz Matuszek, Ireneusz Noga, Zenon Polak, Lucjan Szeptycki i Alfred \u015apiewak. Grupa ta doprowadzi\u0142a do wybudowania skoczni narciarskiej na G\u00f3rze Cyranowskiej (od strony p\u00f3\u0142nocno-wschodniej). Budowl\u0119 t\u0119 wykonano z cz\u0119\u015bci hangaru i s\u0142up\u00f3w drewnianych. Osi\u0105gano na niej skoki o d\u0142ugo\u015bci 30-35 m, a nieoficjalnym rekordzist\u0105 by\u0142 I. Noga. On te\u017c reprezentowa\u0142 mielecki klub na mistrzostwach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w skokach i w 1954 r. w Iwoniczu Zdroju uplasowa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce. Jeszcze lepsze wyniki w 1954 r. osi\u0105gn\u0105\u0142 A. \u015apiewak, zdobywaj\u0105c mistrzostwo wojew\u00f3dztwa w slalomie specjalnym i zje\u017adzie. Niekorzystne warunki \u015bniegowe w nast\u0119pnych latach oraz niewielkie zainteresowanie narciarzami ze strony klubu spowodowa\u0142y, \u017ce sekcja zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107, a zaniedban\u0105 skoczni\u0119 rozebrano.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P i \u0142 k a \u00a0n o \u017c n a Dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej by\u0142a jedn\u0105 z dw\u00f3ch pierwszych sekcji klubu PZL Mielec (drug\u0105 by\u0142a dru\u017cyna siatk\u00f3wki m\u0119\u017cczyzn), powsta\u0142ego w 1939 r. Jej sk\u0142ad tworzyli zawodnicy graj\u0105cy dot\u0105d w innych mieleckich klubach (TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, AZS) oraz pracownicy Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL. W pierwszym meczu zwyci\u0119\u017cono miejscowy zesp\u00f3\u0142 Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 4 : 1, a nast\u0119pnie wygrano z KS Dzikovia Tarnobrzeg 2 : 1, Metalem Tarn\u00f3w 3 : 1 i dru\u017cyn\u0105 Fabryki Amunicji w D\u0119bie 6 : 1. Grali wtedy m.in.: Zdzis\u0142aw Gordziejew, Eugeniusz Grodecki, W\u0142adys\u0142aw Jasi\u0144ski, Karol Jaszcz, Marian Korpanty, Marian Meissner, (?) Ry\u015b, Leon Solarski, Emil Toczy\u0144ski, Jan Wilk i (?) Zieli\u0144ski. Zaplanowanego na wrzesie\u0144 spotkania z \u201eOk\u0119ciem\u201d nie rozegrano, gdy\u017c wybuch\u0142a II wojna \u015bwiatowa. W czasie okupacji hitlerowskiej nie wolno by\u0142o organizowa\u0107 \u017cadnych rozgrywek sportowych. Nielegalne mecze odbywa\u0142y si\u0119 jednak, najcz\u0119\u015bciej na b\u0142oniach za lasem komunalnym (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie \u2013 osiedle Kazimierza Wielkiego i POD \u201eMetalowiec\u201d. Wyje\u017cd\u017cano te\u017c do innych miejscowo\u015bci i miast (D\u0119bica, Gr\u0119b\u00f3w, Kolbuszowa, Sandomierz, Tarnobrzeg). Jedyny oficjalny mecz rozegrano z niemieck\u0105 jednostk\u0105 wojskow\u0105 (1 : 2) na stadionie przy ul. Warszawskiej. W tych latach w dru\u017cynie grywali m.in. Stanis\u0142aw Achtyl, Zbigniew Adamczewski, Henryk Bory\u0144ski, Stanis\u0142aw Bro\u017conowicz, Zenon Brzezi\u0144ski, Lucjan K\u0119dzierski, Leszek Kopacz, Janusz Korpanty, Wies\u0142aw Lachnit, Edmund Lipczy\u0144ski, Kazimierz Lipczy\u0144ski, Zygmunt Lipczy\u0144ski, Zbigniew \u0141ojczyk, (?) Magdali\u0144ski, Henryk Noworyta, Mieczys\u0142aw Noworyta, Zygmunt Noworyta, Adam Pyrzy\u0144ski, Ryszard Stopka, Kazimierz \u015al\u0119zak, J\u00f3zef \u015awiatowiec, Zygmunt Trzaskoma, Mieczys\u0142aw Wydro i J\u00f3zef Zdebko. Wznowienie oficjalnej dzia\u0142alno\u015bci sportowej nast\u0105pi\u0142o w 1945 r., a dru\u017cyna pod now\u0105 nazw\u0105 RKS PZL Zryw wygra\u0142a z radzieck\u0105 jednostk\u0105 wojskow\u0105 na stadionie \u201eMakkabi\u201d (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie na tym terenie, przy ul. Wolno\u015bci, mie\u015bci si\u0119 hala targowa). W 1946 r. przyst\u0105piono do rozgrywek klasy B, a w 1949 r. wywalczono 1. miejsce w klasie B i awansowano do klasy A. Sezon 1949\/1950 zako\u0144czy\u0142 si\u0119 pierwszym wi\u0119kszym sukcesem \u2013 pod nazw\u0105 ZKS Stal zdobyto mistrzostwa klasy A z bilansem: 16 25 47-23 (przed W\u0142\u00f3kniarzem Krosno i Stal\u0105 Rzesz\u00f3w) i startowano w rozgrywkach o wej\u015bcie do II ligi. Niestety, dru\u017cyna gra\u0142a nier\u00f3wno, uplasowa\u0142a si\u0119 na 3. miejscu i nie awansowa\u0142a. Mecze w tych latach rozgrywano pocz\u0105tkowo na boisku \u201eMakkabi\u201d, a od 1949 r. na w\u0142asnym stadionie przy osiedlu fabrycznym (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie \u2013 teren pomi\u0119dzy ulicami: S. Wyspia\u0144skiego, M. Konopnickiej, J. Kochanowskiego i S. \u017beromskiego). W latach 1945-1950 grali (przy zawodnikach, kt\u00f3rzy zdobyli mistrzostwo klasy A, znajduj\u0105 si\u0119 litery mA): Julian B\u0105tor, Tadeusz Biernat, Wac\u0142aw Biernat, Aleksander Dro\u017cd\u017cowski mA, Kazimierz Drygalski mA, Zbigniew Furtak, Julian Gargas mA, Jan Garlewicz, J\u00f3zef Giera, J\u00f3zef Gryczman, W\u0142adys\u0142aw Gwo\u017adziowski mA, W\u0142adys\u0142aw Kochma\u0144ski, Janusz Korpanty mA, Adam Krzysztoforski, Tytus Lachnit mA, Edmund Lipczy\u0144ski, Kazimierz Lipczy\u0144ski mA, Zygmuny Lipczy\u0144ski, Ryszard Michalski mA, Zygmunt Nosal, Henryk Noworyta mA, Mieczys\u0142aw Noworyta mA, Stanis\u0142aw Olczak, Tadeusz Or\u0142owski, Tadeusz Ro\u017cnia\u0142 mA, J\u00f3zef Snopkowski, Mieczys\u0142aw Sztuka, Zbigniew \u015amieszek, J\u00f3zef \u015awiatowiec mA, Stefan \u015awiatowiec mA, Zygmunt Trzaskoma, Kazimierz Wanatowicz, Pawe\u0142 W\u0119grzynowski, Wojciech Witkowski, Jan Wo\u0142k, W\u0142odzimierz Zabrzejewski mA i Zenon Zydro\u0144 mA. Trenerami byli Stanis\u0142aw Maurer (1947-1948) i Rudolf Pyrich (1948-1950), a kierownikami dru\u017cyny: Franciszek Zybura, Zygmunt Nosal, Stanis\u0142aw Bayer i Pawe\u0142 W\u0119grzynowski. W latach 50. budowano dru\u017cyn\u0119 zdoln\u0105 do skutecznej \u00a0walki o II lig\u0119. Procesowi temu sprzyja\u0142 rozw\u00f3j macierzystego zak\u0142adu – Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego- zatrudniaj\u0105cego sportowc\u00f3w na dobrych warunkach finansowych (w\u00f3wczas sport wyczynowy uprawiano po pracy zawodowej). Progresja wynik\u00f3w by\u0142a widoczna. W 1951 r. zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 4. miejsce w I grupie klasy wojew\u00f3dzkiej, w 1952 r. \u2013 2. miejsce, a w 1953 r., po reformie rozgrywek, 3. miejsce w klasie A. Sukcesem w tym roku by\u0142o zdobycie tytu\u0142u najlepszej dru\u017cyny w Pucharze Polski na szczeblu okr\u0119gu rzeszowskiego. Tak\u017ce w roku 1953 przeniesiono si\u0119 z rozgrywaniem mecz\u00f3w na nowy stadion w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci miasta. Prze\u0142omowym okaza\u0142 si\u0119 rok 1954, kiedy dru\u017cyna gra\u0142a w sk\u0142adzie \u00a0wzmocnionym dobrymi zawodnikami: Antonim Brze\u017ca\u0144czykiem (graj\u0105cy trener), Henrykiem Czylokiem, Tadeuszem Grze\u015bk\u0105, Henrykiem Pilarskim, Leszkiem Procakiem, Helmutem Tobolikiem i Helmutem Walesk\u0105. W grupie I klasy A mielczanie zdobyli 1. miejsce (22 39 116-12) i awansowali do fina\u0142u rozgrywek o wej\u015bcie do ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej, kt\u00f3r\u0105 utworzono w ramach reformy rozgrywek. Jesieni\u0105 dru\u017cyna wygra\u0142a ten fina\u0142 (10 15 24-14) i awansowa\u0142a do ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej (rzeszowsko \u2013 lubelskiej). Drugim sukcesem by\u0142o zdobycie \u201eZimowego Pucharu Miast\u201d po zwyci\u0119stwie 4 : 1 nad reprezentacj\u0105 Krosna. W 1955 r. wywalczono 1. miejsce w lidze mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej (22 34 63-16) i awansowano do rozgrywek o wej\u015bcie do II ligi. Po zdobyciu 2. miejsca (6 7 11-6) Stal rozegra\u0142a bara\u017cowe spotkanie z Bzur\u0105 Chodak\u00f3w na neutralnym stadionie Lublinianki i zwyci\u0119\u017caj\u0105c 3 : 1, awansowa\u0142a do II ligi. Rado\u015b\u0107 z awansu dzielono z dwoma tysi\u0105cami mieleckich kibic\u00f3w obecnych na meczu. W zwyci\u0119skiej dru\u017cynie grali: Mieczys\u0142aw Sztuka, Tadeusz Grze\u015bko, Zenon Ksi\u0105\u017cek, Herbert Juraszczyk, Helmut Waleska, Edwin Wieczerzak, Leszek Procak, (Alfred Lenart), Henryk Czylok, Antoni Brze\u017ca\u0144czyk, Helmut Tobolik i Stanis\u0142aw Latacz. Ponadto w latach 1951-1955 w barwach Stali wyst\u0119powali m.in.: Rafa\u0142 Anio\u0142a, Ginter Ba\u0144czyk, Aleksander Dro\u017cd\u017cowski, Kazimierz Drygalski, Eugeniusz Eksner, Leszek Gaj, Julian Gargas, Jan Iwanow, Herbert Juraszczyk, Antoni Kanik, Janusz Korpanty, (?) Kosmala, Jan Kr\u00f3l, Engelbert Kuczera, Kazimierz Lipczy\u0144ski, Jerzy Marszal, Marian \u00a0Micha\u0142uszko, Tadeusz Mokrzycki, Henryk Noworyta, Mieczys\u0142aw Noworyta, J\u00f3zef Olszewski, Boles\u0142aw Piekarski, Henryk Pilarski, Marcin Powa\u0142a, Adam Pyrzy\u0144ski, Tadeusz Ro\u017cnia\u0142, Czes\u0142aw St\u0119plewski, J\u00f3zef \u015awiatowiec, J\u00f3zef Wcis\u0142o, J\u00f3zef Wolski, (?) Wosi\u0144ski, (?) Wo\u017aniczko, W\u0142odzimierz Zabrzejewski i Zenon Zydro\u0144. Trenerami byli: Rudolf Pirych (1951-1952), Eustachy Poticha (1952-1953) i Antoni Brze\u017ca\u0144czyk (1954-1955). Funkcj\u0119 kierownika dru\u017cyny pe\u0142nili: Boles\u0142aw Klima\u0144ski, Stanis\u0142aw Bayer, Roman Wcis\u0142o, Edward Ko\u0142acz i Stanis\u0142aw Czopek. Pierwszy sezon w II lidze (1956 r.) by\u0142 nieustann\u0105 walk\u0105 o ligowy byt i zadanie to wykonano dopiero w ostatnim meczu, wygrywaj\u0105c 3 : 2 z G\u00f3rnikiem w Wa\u0142brzychu. W gronie 14 zespo\u0142\u00f3w Stal uplasowa\u0142a si\u0119 na 11. miejscu (26 22 30-34). Rozegrano te\u017c pierwszy mecz z zagraniczn\u0105 dru\u017cyn\u0105 I-ligow\u0105 \u2013 Tatranem Preszov (CSRS), uzyskuj\u0105c remis 0 : 0. Sk\u0142ad na rok 1957 zosta\u0142 wzmocniony m.in. Kazimierzem Bieleckim, Stefanem Gabrysiakiem, Marianem Kalet\u0105, J\u00f3zefem K\u0119ckim, Rajmundem Kapu\u015bci\u0144skim, Ryszardem Mysiakiem i Ottonem Opie\u0142k\u0105 oraz znanym trenerem Micha\u0142em Matyasem. Drugi sezon w II lidze, po dobrej grze, przyni\u00f3s\u0142 2. miejsce (22 27 42-23). W 1958 r. jeszcze silniejszy sk\u0142ad (pozyskano Kazimierza Budka, Zbigniewa Czud\u0119 i Alfreda Gazd\u0119) zaj\u0105\u0142 3. miejsce (22 24 36-27). Przebudowa dru\u017cyny trwa\u0142a w 1959 r. (powr\u00f3ci\u0142 trener A. Brze\u017ca\u0144czyk, wprowadzano do dru\u017cyny kolejnych zawodnik\u00f3w) i efektem by\u0142o dopiero 6. miejsce (22 25 29-29). Na marginesie trzeba doda\u0107, \u017ce w latach 1958-1959 w reprezentacji Polski junior\u00f3w gra\u0142 pierwszy zawodnik mieleckiej Stali \u2013 bramkarz Wies\u0142aw Pytlos. Atak na I lig\u0119 (ekstraklas\u0119) powi\u00f3d\u0142 si\u0119 w 1960 r. \u2013 pi\u0105tym sezonie w II lidze. Zesp\u00f3\u0142 Stali Mielec wywalczy\u0142 1. miejsce w grupie po\u0142udniowej (22 31 40-20) i awansowa\u0142 do ekstraklasy. Dru\u017cyn\u0119, kt\u00f3ra wygra\u0142a w Mielcu 3 : 0 z Piastem Gliwice, konkurentem do awansu, stanowili: Ryszard Mysiak, Otton Opie\u0142ka, Jan Kr\u00f3l, Leszek Gaj, Zbigniew Czudo, Kazimierz Budek, Alfred Gazda, Henryk Czylok, Helmut Tobolik, Rajmund Kapu\u015bci\u0144ski i Stefan Gabrysiak. W innych meczach tego roku wyst\u0119powali: Erwin Pyka, Tadeusz Lupa, Herbert Juraszczyk i Adam Lubertowicz, a wcze\u015bniej, w latach 1956-1959 grali tak\u017ce: Ryszard Baran (zgin\u0105\u0142 w wypadku w 1956 r.), Kazimierz Bielecki, Antoni Brze\u017ca\u0144czyk (graj\u0105cy trener), Tadeusz Grze\u015bko, Herbert Juraszczyk, J\u00f3zef K\u0119cki, Zenon Ksi\u0105\u017cek, Stanis\u0142aw Latacz, Alfred Lenart, (?) Mleczko, Leszek Procak, Wies\u0142aw Pytlos, Henryk Robotycki, Stanis\u0142aw Smajda, Mieczys\u0142aw Sztuka i Helmut Waleska. Trenerami w tym okresie byli Micha\u0142 Matyas (1957-1958) i Antoni Brze\u017ca\u0144czyk (1959-1960), a kierownikami dru\u017cyny: Zygmunt Nosal, Stanis\u0142aw Czopek, Edward Ko\u0142acz, Stanis\u0142aw Olczak i J\u00f3zef Wcis\u0142o. Do walki o mistrzostwo Polski w 1961 r. przyst\u0105piono w sk\u0142adzie, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 awans. Inauguracyjny mecz z \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a, rozegrany 19 III na mieleckim stadionie przy obecno\u015bci oko\u0142o 15 tysi\u0119cy widz\u00f3w, zako\u0144czy\u0142 si\u0119 remisem 1 : 1. P\u00f3\u017aniejsze mecze, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wyr\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 wygrane z Poloni\u0105 Bytom 4 : 3, Legi\u0105 Warszawa 2 : 0 i Lechi\u0105 Gda\u0144sk 6 : 1, potwierdzi\u0142y mo\u017cliwo\u015bci mieleckiego zespo\u0142u. Nier\u00f3wna forma i brak do\u015bwiadczenia, mimo ambicji i niez\u0142ego wyszkolenia, spowodowa\u0142y jednak, \u017ce mielecki zesp\u00f3\u0142 z najwy\u017cszym trudem uratowa\u0142 si\u0119 przed spadkiem do II ligi, zajmuj\u0105c 12. miejsce (26 21 34-45). Przed kolejnym sezonem zmieniono trenera, ale nie dokonano potrzebnych wzmocnie\u0144 (mimo odej\u015bcia E. Pyki) i w zreformowanej I lidze (grano tylko na wiosn\u0119 w zwi\u0105zku z przej\u015bciem na system jesie\u0144 \u2013 wiosna) Stal zaj\u0119\u0142a w grupie II ostatnie – 7. miejsce (12 6 9-21) i zosta\u0142a zdegradowana do II ligi wraz z Cracovi\u0105 (ostatnie miejsce w grupie I). W bara\u017cowych meczach o 13. miejsce Stal pokona\u0142a Cracovi\u0119 3 : 0 i 1 : 0. Sukcesem by\u0142o natomiast wyr\u00f3\u017cnienie Stali pucharem PZPN za 1. miejsce w klasyfikacji fair play. Pierwsze, dwuletnie spotkanie z ekstraklas\u0105 zako\u0144czy\u0142a Stal bilansem: 40 mecz\u00f3w \u2013 11 zwyci\u0119stw, 9 remis\u00f3w i 20 pora\u017cek, stosunek punkt\u00f3w 31 : 49, ilo\u015b\u0107 bramek zdobytych i straconych 47-66. W meczach mi\u0119dzynarodowych mielczanie wygrali m.in. z czo\u0142ow\u0105 dru\u017cyn\u0105 NRD Emporem Rostock 3 : 2 i przegrali z Lewskim Sofia 1 : 2. W zespole grali: Ryszard Mysiak i Wies\u0142aw Pytlos (bramkarze), Otton Opie\u0142ka, Jan Kr\u00f3l, Tadeusz Lupa, Leszek Gaj, Jerzy Syska, Herbert Juraszczyk i Ryszard Rachwa\u0142 (obro\u0144cy), Zbigniew Czudo i Kazimierz Budek (pomocnicy), Alfred Gazda, Henryk Czylok, Erwin Pyka, Helmut Tobolik, Stefan Gabrysiak, Tadeusz P\u0142aneta, Ryszard Har\u0119\u017clak i Ryszard \u00a0Kleszcz (napastnicy). Trenerami byli: Henryk Skromny (1961 r.) i Czes\u0142aw Suszczyk (1962 r.), a kierownikiem dru\u017cyny – Edward Ko\u0142acz. Po spadku do II ligi liczono, \u017ce pi\u0142karze szybko odzyskaj\u0105 I lig\u0119, bowiem z pierwszego sk\u0142adu uby\u0142 tylko H. Tobolik (zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 z powodu choroby serca), a zasilono dru\u017cyn\u0119 kilkoma zdolnymi pi\u0142karzami ze \u015al\u0105ska i Krakowa. Powr\u00f3ci\u0142 te\u017c renomowany trener Micha\u0142 Matyas. Zmiany te okaza\u0142y si\u0119 jednak niewystarczaj\u0105ce nawet na II lig\u0119, w kt\u00f3rej dru\u017cyny traktowa\u0142y mecze z by\u0142ym I-ligowcem z regu\u0142y presti\u017cowo. W sezonie 1962\/1963 Stal zaj\u0119\u0142a 10. miejsce (na 16 zespo\u0142\u00f3w) z bilansem: 30 29 31-33, a w sezonie 1963\/1964 \u2013 12. miejsce (30 28 26-38). W dalszych latach sprowadzano do Mielca kolejnych zawodnik\u00f3w i zmieniano trener\u00f3w, ale nie osi\u0105gni\u0119to satysfakcjonuj\u0105cych wynik\u00f3w. Sezon 1964\/1965 zako\u0144czono na 8. miejscu (30 29 27-32), a sezon 1965\/1966 na 7. miejscu (30 30 45-38). Zupe\u0142ne za\u0142amanie si\u0119 dru\u017cyny nast\u0105pi\u0142o w sezonie 1966\/1967, kiedy nie grali ju\u017c podstawowi zawodnicy z dawnego I-ligowego sk\u0142adu, a nast\u0119pstwem s\u0142abej gry (Stal zaj\u0119\u0142a 14. miejsce (30 25 35-52) by\u0142 spadek do III ligi. W latach 1962-1967 wyst\u0119powali w zespole m.in.: Andrzej Barglik, Kazimierz Budek, Zbigniew Czudo, Henryk Czylok, Adam D\u0105bek, Leszek Gaj, Waldemar Gajek, Alfred Gazda, W\u0142odzimierz G\u0105sior, Stanis\u0142aw Gruszka, Jan Haberko, Eryk Hansel, Ryszard Har\u0119\u017clak, Mieczys\u0142aw Kamuda, Rajmund Kapu\u015bci\u0144ski, Henryk Kasperczak, Ryszard Kleszcz, J\u00f3zef Klimza, Stanis\u0142aw Korpalski, Janusz Korpanty jr, Jan Kr\u00f3l, Antoni Kruczy\u0144ski, Jan Le\u015b, Adam Lubertowicz, Tadeusz Lupa, Adam Macheta, Stanis\u0142aw Macho\u0144, Bogus\u0142aw Mazur, J\u00f3zef Mazur, Ryszard Miceusz, \u00a0Ryszard Mysiak, Otton Opie\u0142ka, Stanis\u0142aw Paluch, Zygmunt Pietraszewski, Maciej Pietrykowski, Tadeusz P\u0142aneta, Marian P\u0142aza, Wies\u0142aw Pytlos, Ryszard Rachwa\u0142, Jerzy Rejdych, Jan Rymanowski, Marian Stala, Stanis\u0142aw St\u00f3j, Ginter Stra\u0144czyk, Pawe\u0142 Strzelecki, J\u00f3zef Sudo\u0142, Jerzy Syska, Wolfgang Volstaedt, Diter Weiss i \u00a0Adam Wincencik. W tym okresie trenerami byli: Micha\u0142 Matyas (1962-1963), Stanis\u0142aw Malczyk (1963-1964), Otton Opie\u0142ka (1964), W\u0142adys\u0142aw Lemiszko (1964-1965) i Konrad J\u0119dryka (1966-1967), a kierownikami dru\u017cyny \u2013 Edward Ko\u0142acz i Tertulian \u015awiech. R\u00f3wnocze\u015bnie licz\u0105ce si\u0119 sukcesy odnosili juniorzy Stali. W 1964 r. w fina\u0142owym turnieju Mistrzostw Polski w Mielcu wywalczyli wicemistrzostwo, remisuj\u0105c w finale 2 : 2 ze szczeci\u0144sk\u0105 Arkoni\u0105 (mistrza, kt\u00f3rym zosta\u0142a Arkonia, wy\u0142oniono losowaniem monet\u0105). W dru\u017cynie grali: Zygmunt Kukla, Jan Bana\u015b, Zbigniew Stadnik, Tadeusz Rogowski, Jan Rymanowski, W\u0142odzimierz G\u0105sior, Stanis\u0142aw Paluch, Zbigniew Pomyka\u0142a, Janusz Korpanty jr, Waldemar Wieprz\u0119\u0107, Roman Jele\u0144, Jan Maziarz, Witold Stelnik i \u00a0Stanis\u0142aw Czajkowski, a trenerem by\u0142 Mieczys\u0142aw Noworyta. W 1968 r. w fina\u0142owym turnieju Mistrzostw Polski, zorganizowanym ponownie w Mielcu, juniorzy Stali zdobyli br\u0105zowy medal w sk\u0142adzie: S\u0142awomir Waliszewski, Ryszard Wra\u017ce\u0144, Andrzej Korpanty, Czes\u0142aw Buda, Marek Garlewicz, Grzegorz Lato, Janusz Kapu\u015bci\u0144ski, Stanis\u0142aw St\u0119pie\u0144, Waldemar Wydro, \u00a0Jan Wi\u0105cek, Marian Dymek, Zenon Lipa, Zbigniew Noworyta, Kazimierz Czerw, Stanis\u0142aw Myjak, Ryszard Ch\u0119ci\u0144ski i Andrzej Wie\u015bniak. Trenerem by\u0142 Konrad J\u0119dryka, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Stanis\u0142aw Kwiecie\u0144. Nieco zmieniony sk\u0142ad zdoby\u0142 r\u00f3wnie\u017c br\u0105zowy medal w 1969 r. w Lublinie. W zespole grali: S. Waliszewski, R. Wra\u017ce\u0144, J. Wi\u0105cek, Cz. Buda, S. St\u0119pie\u0144, W. Wydro, S. Myjak, M. Dymek, R. Ch\u0119ci\u0144ski, A. Wie\u015bniak, Z. Noworyta i Z. Lipa oraz Witold Kara\u015b, Wies\u0142aw Kusek, Kazimierz Pietras, Leszek St\u0119pie\u0144 i Zbigniew Stanowski. Trenerami byli Konrad J\u0119dryka i Mieczys\u0142aw Noworyta, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Henryk Robotycki. Dru\u017cyna senior\u00f3w, po spadku do III ligi, jeszcze w sezonie 1967\/1968 nie mog\u0142a si\u0119 odnale\u017a\u0107 i zaj\u0119\u0142a 4. miejsce (30 34 57-29). Zdecydowana poprawa gry, w kt\u00f3rej coraz wi\u0119cej do powiedzenia mieli w\u0142a\u015bni wychowankowie, nast\u0105pi\u0142a w sezonie 1968\/1969. Stal zaj\u0119\u0142a 1. miejsce i \u00a0awansowa\u0142a do II ligi (30 45 64-21). Zwyci\u0119ski marsz w g\u00f3r\u0119 trwa\u0142 tak\u017ce w nast\u0119pnym sezonie 1969\/1970. Po zaj\u0119ciu 2. miejsca w II lidze (30 43 40-15) Stal awansowa\u0142a do I ligi. Autorami tych awans\u00f3w byli: Zygmunt Kukla i Marian Stala \u2013 bramkarze oraz Stanis\u0142aw Paluch, Marian Kosi\u0144ski, Ryszard Rachwa\u0142, Eryk Hansel, Henryk Kasperczak, W\u0142odzimierz G\u0105sior, Pawe\u0142 Strzelecki, Grzegorz Lato, Edward Male\u0144ki, Pawe\u0142 Koczot, Stanis\u0142aw St\u00f3j, Witold Kara\u015b, Ryszard Sekulski, Tadeusz P\u0142aneta, Ginter Stra\u0144czyk, Janusz Korpanty jr, W\u0142adys\u0142aw Paul, Ginter Langer, Jan Wi\u0105cek, Jan Rymanowski, Czes\u0142aw Buda, Andrzej Wie\u015bniak, Wiktor Wilk i Wies\u0142aw Kusek. Trenerem by\u0142 Andrzej Gajewski, a opiekunami dru\u017cyny: W\u0142adys\u0142aw Szadkowski, Ludwik Niegowski, J\u00f3zef Klich i Edward Kie\u017cel. W pierwszym sezonie (1970\/1971) drugiego pobytu w ekstraklasie Stal zosta\u0142a wzmocniona, a w jej sk\u0142adzie wyst\u0119powali: Z. Kukla, M. Stala i Stanis\u0142aw Majcher \u2013 bramkarze oraz S. Paluch, Krzysztof Rze\u015bny, M. Kosi\u0144ski, R. Rachwa\u0142, Franciszek Smuda, W. G\u0105sior, E. Hansel, E. Male\u0144ki, G. Lato, H. Kasperczak, Roman Kasprzyk, Adam Popowicz, R. Sekulski, S. St\u00f3j i W. Kara\u015b. Dru\u017cyna utrzyma\u0142a si\u0119 w I lidze, plasuj\u0105c si\u0119 na 10. miejscu (26 24 27-33), a w pami\u0119ci kibic\u00f3w zapisa\u0142 si\u0119 inauguracyjny mecz z Wis\u0142\u0105 Krak\u00f3w (5 : 2). Sukcesem by\u0142o zwyci\u0119stwo w jednej z grup mi\u0119dzynarodowego turnieju o Puchar Lata (6 12 15 \u2013 3). W meczach m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski wyst\u0105pili po raz pierwszy mielczanie: G. Lato, Z. Kukla i W. G\u0105sior. Ustabilizowany sk\u0142ad (doszli tylko Artur Janus, Tadeusz Krysi\u0144ski i Stanis\u0142aw St\u0119pie\u0144) gra\u0142 coraz lepiej i w sezonie 1971\/1972 zdoby\u0142 5.miejsce (26 30 29-19), ledwie 3 punkty mniej od wicemistrza \u2013 Zag\u0142\u0119bia Sosnowiec. G. Lato, jako pierwszy mielczanin, wyst\u0105pi\u0142 w pierwszej reprezentacji Polski (3 razy). W lecie pozyskano rzeszowianina Jana Domarskiego, napastnika z reprezentacyjnym do\u015bwiadczeniem. Sezon 1972\/73 by\u0142 ju\u017c zupe\u0142nie wyj\u0105tkowym i nadzwyczaj szcz\u0119\u015bliwym \u2013 Stal Mielec zdoby\u0142a 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Polski! (26 36 47-21). O sile zespo\u0142u \u015bwiadczy\u0142y nie tylko liczne wygrane mecze w Mielcu (m.in. z Gwardi\u0105 Warszawa 5 : 0), ale przede wszystkim zwyci\u0119stwa na wyjazdach (m.in. z \u201ePogoni\u0105\u201d Szczecin 3 : 1, Wis\u0142\u0105 Krak\u00f3w 3 : 0, Legi\u0105 Warszawa 3 : 0 i Poloni\u0105 Bytom 6 : 0). G. Lato zosta\u0142 \u201ekr\u00f3lem strzelc\u00f3w\u201d (13 bramek). Sk\u0142ad: Z. Kukla \u2013 bramkarz oraz K. Rze\u015bny, M. Kosi\u0144ski, E. Hansel, W. G\u0105sior, A. Popowicz, W. Kara\u015b, G. Lato, H. Kasperczak, A. Janus, R. Sekulski, J. Domarski, S. St\u00f3j, J. Wi\u0105cek, T. Krysi\u0144ski, R. Rachwa\u0142 i S. St\u0119pie\u0144. (Rezerwowy bramkarz S. Majcher nie gra\u0142 w meczach mistrzowskich.) Trenerami byli: Stanis\u0142aw Gajewski (1968-1972) oraz W\u0119gier Karoly Kontha i II trener Aleksander Bro\u017cyniak (runda wiosenna 1973 r.), a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 J\u00f3zef Dubiel. W jesieni Stal (bez E. Hansela, kt\u00f3rego zast\u0105pi\u0142 Ryszard Per) wystartowa\u0142a w Pucharze Europy Mistrz\u00f3w Krajowych i odpad\u0142a w I rundzie, przegrywaj\u0105c z Crven\u0105 Zvezd\u0105 Belgrad (1 : 2 w Belgradzie \u2013 19 IX i 0 : 1 w Krakowie \u2013 3 X), poniewa\u017c stadion w Mielcu nie spe\u0142nia\u0142 w\u00f3wczas wymog\u00f3w rozgrywek tej rangi). Mieleccy pi\u0142karze odgrywali coraz wi\u0119ksz\u0105 rol\u0119 w reprezentacji Polski. W eliminacyjnych meczach do Mistrzostw \u015awiata (RFN-1974) wyst\u0105pili w 1973 r.: z Wali\u0105 (0 : 2 – Cardiff ) \u2013 H. Kasperczak, z Angli\u0105 (2 : 0 \u00a0\u2013 Chorz\u00f3w) \u2013 K. Rze\u015bny i J. Domarski, z Wali\u0105 (3 : 0 – Chorz\u00f3w) \u2013 H. Kasperczak, G. Lato i J. Domarski oraz z Angli\u0105 (17 X \u2013 Londyn \u2013 1 : 1) \u2013 H. Kasperczak, G. Lato i J. Domarski. Bramk\u0119 dla Polski, jedn\u0105 z najs\u0142ynniejszych w historii polskiej pi\u0142ki no\u017cnej i daj\u0105c\u0105 Polsce awans do fina\u0142\u00f3w Mistrzostw \u015awiata -1974, zdoby\u0142 J. Domarski po akcji H. Kasperczaka i G. Laty. Do sezonu 1973\/1974 przyst\u0105piono z trenerem Aleksandrem Bro\u017cyniakiem (II trener \u2013 Zenon Ksi\u0105\u017cek) i ustabilizowanym sk\u0142adem, kt\u00f3ry uzupe\u0142nili m.in.: Edward Oratowski, Ryszard Adamowicz i bramkarz Wies\u0142aw Siewierski. Po zaci\u0119tych bojach \u2013 g\u0142\u00f3wnie z koalicj\u0105 \u015bl\u0105skich dru\u017cyn (m.in. z G\u00f3rnikiem Zabrze 0 : 2 i 0 : 1) \u2013 Stal zaj\u0119\u0142a 3. miejsce (30 37 41-24) za Ruchem Chorz\u00f3w i G\u00f3rnikiem. W pami\u0119ci mieleckiej publiczno\u015bci pozosta\u0142 szczeg\u00f3lnie zwyci\u0119ski \u00a0mecz z \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a 7 : 0 i wygrana ze \u015al\u0105skiem we Wroc\u0142awiu 5 : 0. Po zako\u0144czeniu rozgrywek reprezentacja Polski uczestniczy\u0142a w Mistrzostwach \u015awiata (15 VI \u2013 6 VII 1974 r. \u2013 RFN) i po szeregu \u015bwietnych mecz\u00f3w zdoby\u0142a 3. miejsce i srebrne medale. G. Lato z 7 strzelonymi bramkami zosta\u0142 \u201ekr\u00f3lem strzelc\u00f3w\u201d M\u015a, H. Kasperczak by\u0142 jednym z najlepszych w dru\u017cynie, a J. Domarski tak\u017ce wyst\u0105pi\u0142 w kilku meczach. W sezonie 1974\/1975 dru\u017cyna Stali, wzmocniona m.in.: Edwardem Bielewiczem, Andrzejem Padwi\u0144skim, Kazimierzem Polakiem i Miros\u0142awem Misiowcem, zdoby\u0142a wicemistrzostwo Polski (30 38 40-24), za Ruchem Chorz\u00f3w. G. Lato z 19 bramkami zosta\u0142 ponownie \u201ekr\u00f3lem strzelc\u00f3w\u201d. Z 13 zwyci\u0119stw na uwag\u0119 zas\u0142u\u017cy\u0142o pierwsze w historii klubu zwyci\u0119stwo nad G\u00f3rnikiem Zabrze 2 : 1. Trenerem by\u0142 Zenon Ksi\u0105\u017cek, II trenerem Orest Lenczyk, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 J. Dubiel. W roku 1975 rozegrano rekordow\u0105 ilo\u015b\u0107 mecz\u00f3w mi\u0119dzynarodowych. W Pucharze UEFA Stal (jako wicemistrz Polski) wyeliminowa\u0142a kolejno: Holbaeck (Dania) 1 : 0 i 2 : 0, Carl Zeiss Jena (NRD) 0 : 1, 1 : 0 i 3 : 2 w rzutach karnych oraz Inter Bratys\u0142awa 0 : 1 i 2 : 0, co da\u0142o jej awans do \u0107wier\u0107fina\u0142u. W towarzyskich spotkaniach m.in. przegra\u0142a z reprezentacj\u0105 Buenos Aires 2 : 3 \u00a0i wygra\u0142a z Estudiantes La Plata 2 : 1 (w czasie tournee po Argentynie) oraz przegra\u0142a z Bordeaux 1 : 2 i wygra\u0142a z Merignac 4 : 0 (w czasie tournee po Francji). G. Lato i H. Kasperczak pozostawali nadal podstawowymi zawodnikami reprezentacji Polski. Do sezonu 1975\/1976 przyst\u0105piono z trenerem Edmundem Zientar\u0105 i asystentem Henrykiem Czylokiem oraz niewiele zmienionym sk\u0142adem (przybyli: m.in. Henryk Ja\u0142ocha, Jerzy Krawczyk, Miros\u0142aw Tryba i Wojciech Niemiec, odeszli m.in. J. Wi\u0105cek i A. Popowicz). Po niezwykle wyr\u00f3wnanej (do ostatniej kolejki) rywalizacji 4 dru\u017cyn \u2013 Stal wywalczy\u0142a po raz drugi 1. miejsce w ekstraklasie i tytu\u0142 mistrza Polski (30 38 45-23). Hitem sezonu by\u0142o rekordowe 6 : 0 z Legi\u0105 Warszawa na mieleckim stadionie, a bodaj najwa\u017cniejszym meczem \u2013 wygrana 5 : 2 z ROW w \u00a0Rybniku w ostatniej kolejce rozgrywek. Sk\u0142ad: Z. Kukla, K. Rze\u015bny, M. Kosi\u0144ski, R. Per, W. G\u0105sior, Z. Hnatio, Z. Oratowski, G. Lato, H. Kasperczak, J. Domarski, W. Kara\u015b, E. Bielewicz, R. Sekulski, J. Krawczyk, M. Tryba, A. Janus, A. Padwi\u0144ski i W. Niemiec. Rok 1976 by\u0142 wyj\u0105tkowo bogaty w mecze mi\u0119dzynarodowe. Na wiosn\u0119, w \u0107wier\u0107finale Pucharu UEFA, mielczanie zostali wyeliminowani przez niemiecki Hamburger SV (1 : 1 w Hamburgu \u00a0i 0 : 1 w Mielcu). Mielecki zesp\u00f3\u0142 dotar\u0142 tak\u017ce do fina\u0142u rozgrywek o Puchar Polski, w kt\u00f3rym przegra\u0142 ze \u015al\u0105skiem Wroc\u0142aw 0 : 2 (2 V 1976 r. w Warszawie). Jesieni\u0105 Stal, jako mistrz Polski, rozegra\u0142a w ramach PEMK dwumecz z Realem Madryt i odpad\u0142a z rozgrywek po wyr\u00f3wnanych meczach (1 : 2 w Mielcu \u2013 15 IX i 0 : 1 w Walencji \u2013 29 IX). Oceniono, \u017ce mecze z Hamburgerem i Realem, rozegrane ju\u017c na zmodernizowanym mieleckim stadionie, ogl\u0105da\u0142o po oko\u0142o 40 tysi\u0119cy widz\u00f3w. W innych ciekawszych towarzyskich meczach mi\u0119dzynarodowych Stal wygra\u0142a z Dynamo Berlin 3 : 2 i CF Valencja 2 : 1 oraz przegra\u0142a z Dynamo Berlin 1 : 2 i FC Sochaux (Francja) 1 : 3. G. Lato i H. Kasperczak wyst\u0105pili w reprezentacji Polski na Igrzyskach Olimpijskich w Montralu (18 VII \u2013 30 VII 1976 r.) i zdobyli srebrne medale za 2. miejsce, a w meczach eliminacyjnych do M\u015a \u2013 1978 wyst\u0105pili ponadto: Z. Kukla, K. Rze\u015bny i A. Szarmach (ju\u017c jako zawodnik Stali). W zwyci\u0119skim meczu z Portugali\u0105 (2 : 0 -16 X 1976 r. w Porto) wyst\u0105pi\u0142o a\u017c 5 mieleckich pi\u0142karzy (Z. Kukla, K. Rze\u015bny, H. Kasperczak, G. Lato i A. Szarmach), a obie bramki zdoby\u0142 G. Lato. W reprezentacji, w meczu z Grecj\u0105, zadebiutowa\u0142 Z. Hnatio. Na sezon 1976\/77 przygotowano kilka istotnych zmian. Do Nimes (Francja) odszed\u0142 J. Domarski, ale zesp\u00f3\u0142 wzmocnili m.in.: wspomniany ju\u017c A. Szarmach (\u201ekr\u00f3l strzelc\u00f3w\u201d Igrzysk Olimpijskich-1976), Edward Za\u0142\u0119\u017cny, Marek Chamielec, Andrzej Demko, Stanis\u0142aw Kara\u015b, Andrzej Banasik i Andrzej Gac. Przebudowa zespo\u0142u, obowi\u0105zki reprezentacyjne czo\u0142owych zawodnik\u00f3w \u00a0i szereg innych czynnik\u00f3w spowodowa\u0142y, \u017ce Stal gra\u0142a nieco gorzej i zaj\u0119\u0142a 4. miejsce (30 36 42-30), z minimaln\u0105 strat\u0105 (2 pkt.) do wicemistrzowskiego Widzewa. Mecze mi\u0119dzynarodowe nie przynios\u0142y wi\u0119kszych sukces\u00f3w, ale wygrano m.in. z Hans\u0105 Rostock (NRD) 1 : 0, Dynamem Berlin 2 : 1 i Lokomotivem Koszyce (CSRS) 3 : 0. Przegrano natomiast z AEK Ateny 0 : 1 i Karpatami Lw\u00f3w 1 : 3. W pierwszej reprezentacji Polski wyst\u0119powali: Z. Kukla, H. Kasperczak, G. Lato i A. Szarmach. W sezonie 1977\/78 pojawili si\u0119 w zespole m.in.: Kazimierz Buda, Krzysztof Frankowski, Janusz Duchnowski i Ryszard Padwi\u0144ski, a funkcj\u0119 trenera powierzono Konstantemu Pawlika\u0144cowi. Pojawi\u0142y si\u0119 pierwsze oznaki kryzysu, czego efektem by\u0142o dopiero 8. miejsce (30 29 31-29). Dobre wyniki osi\u0105gni\u0119to natomiast w spotkaniach mi\u0119dzynarodowych. M.in. Stal wygra\u0142a XIV edycj\u0119 Trofeo Colombina w hiszpa\u0144skim mie\u015bcie Huelva (12-13 VIII 1978 r.) po pokonaniu Espagnol Sevilla (Hiszpania) 2 : 1 i Dinamo Bukareszt (Rumunia) 4 : 1. W innych meczach Stal wygra\u0142a z Dynamo Berlin1:0 i FC Metz (Francja) 6 : 2. W pierwszej reprezentacji Polski, kt\u00f3ra kolejny raz wyst\u0105pi\u0142a w fina\u0142ach M\u015a (1 VI \u2013 21 VI 1978 r., Argentyna, 5 \u2013 6 miejsce) – wyst\u0119powali: Z. Kukla, H. Kasperczak, G. Lato i A. Szarmach, a w meczu z Rumuni\u0105 (11 X) zadebiutowa\u0142 W\u0142odzimierz Cio\u0142ek \u2013 nowy nabytek Stali. Do rozgrywek 1978\/1979 przyst\u0105piono bez H. Kasperczaka (przeszed\u0142 do francuskiego FC Lens), ale z m.in. W. Cio\u0142kiem i Bogus\u0142awem Skib\u0105 oraz trenerem Z. Ksi\u0105\u017ckiem. Dru\u017cyna zaj\u0119\u0142a 3. miejsce (30 36 43-27), tylko 3 punkty za mistrzowskim Ruchem Chorz\u00f3w. W Pucharze UEFA Stal zosta\u0142a niespodziewanie wyeliminowana w I rundzie przez du\u0144ski AGF Aarhus (1 : 1 w Aarhus i 0 : 1 w Mielcu). W I reprezentacji Polski wyst\u0119powali Z. Kukla i G. Lato. W sezonie 1979\/1980 zesp\u00f3\u0142 zasilili m.in.: bramkarz Janusz Stawiarz oraz Antoni Mrowiec, Edward Tyburski, Miros\u0142aw Abramowicz i Miros\u0142aw Wnuk. Po s\u0142abej grze (jak na potencjalne mo\u017cliwo\u015bci) Stal zaj\u0119\u0142a dopiero 13. miejsce (30 26 28-34). Po rozgrywkach G. Lato przeszed\u0142 do belgijskiego \u00a0KSC Lokeren, a do dru\u017cyny przybyli m.in. Henryk Janikowski i Witold \u0141ukasik. W I reprezentacji Polski wyst\u0119powali: G. Lato, W. Cio\u0142ek i A. Szarmach. Przebudowana dru\u017cyna, ju\u017c bez Z. Kukli i A. Szarmacha (przeszed\u0142 w czasie sezonu do francuskiego Auxerre) zako\u0144czy\u0142a sezon 1980\/1981 na 9. miejscu (30 28 41-44). Jej trenerami byli Mieczys\u0142aw Kruk i Marian Kosi\u0144ski, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. W I reprezentacji Polski wyst\u0119powali K. Buda i W. Cio\u0142ek oraz \u2013 wy\u0142\u0105cznie w ramach zimowego tournee po Japonii \u2013 K. Frankowski, H. Janikowski i J. Stawarz. Sezon 1981\/1982 rozpocz\u0119to z nowym trenerem J\u00f3zefem Walczakiem oraz kolejnymi nabytkami, m.in. Dariuszem Kubickim i Andrzejem \u0141atk\u0105. Gruntownie przebudowany zesp\u00f3\u0142 zdoby\u0142 3. miejsce (30 35 33-26) i zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do rozgrywek o Puchar UEFA. Sk\u0142ad: J. Stawarz, Witold Pazdan i Zbigniew Klimczak \u2013 bramkarze oraz B. Skiba, Stefan Kawalec, J. Bedryj, J. Bia\u0142ek, W. \u0141ukasik, K. Polak, Kazimierz Zuba, D. Kubicki, Z. Hnatio, A. Mrowiec, W. Cio\u0142ek, E. Oratowski, K. Buda, M. Abramowicz, H. Janikowski, E. Tyburski, K. Frankowski, A. \u0141atka, Janusz Stelmach i M. Chamielec. W lecie reprezentacja Polski kolejny raz zagra\u0142a w fina\u0142ach Mistrzostw \u015awiata (14 VI \u2013 10 VII 1982 r., Hiszpania) i zdoby\u0142a III miejsce oraz srebrne medale, a jednym z reprezentant\u00f3w by\u0142 W. Cio\u0142ek. Do sezonu 1982\/1983 przyst\u0105piono w niemal niezmienionym podstawowym sk\u0142adzie, uzupe\u0142nionym m.in. Romanem Gruszeckim, Mariuszem Barnakiem, Januszem Dobrowolskim i Piotrem Por\u0119bnym. W jesiennych eliminacyjnych meczach I rundy rozgrywek o Puchar UEFA Stal zosta\u0142a wyeliminowana przez belgijski KSC Lokeren (1 : 1 w Mielcu i 0 : 0 w Lokeren), a o awansie Belg\u00f3w zadecydowa\u0142a bramka strzelona w Mielcu. Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce i ten mecz mia\u0142 nadkomplet publiczno\u015bci \u2013 oko\u0142o 40 tysi\u0119cy. Ku zaskoczeniu ca\u0142ego pi\u0142karskiego \u015brodowiska, a zw\u0142aszcza mieleckich kibic\u00f3w \u2013 w sezonie 1982\/1983 teoretycznie silny zesp\u00f3\u0142 Stali gra\u0142 s\u0142abo, zaj\u0105\u0142 dopiero 15. miejsce (30 24 27-36) i zosta\u0142 zdegradowany do II ligi. W I reprezentacji Polski zadebiutowa\u0142 D. Kubicki. Nie pomog\u0142y roszady trenerskie \u2013 dru\u017cyn\u0119 prowadzili kolejno: J\u00f3zef Walczak, Jacek Machci\u0144ski i Henryk Ja\u0142ocha oraz Marian Kosi\u0144ski. Po spadku \u2013 kilku pi\u0142karzy, m.in. J. Stawarz, K. Buda, W. Cio\u0142ek, D. Kubicki i A. \u0141atka – przenios\u0142o si\u0119 do innych klub\u00f3w. Zadanie odbudowy dru\u017cyny powierzono trenerowi Henrykowi Stroniarzowi i asystentowi W\u0142odzimierzowi G\u0105siorowi. W pierwszym sezonie drugoligowym (1983\/1984) dru\u017cyna z wieloma nowymi nabytkami nie spe\u0142ni\u0142a oczekiwa\u0144 i zaj\u0119\u0142a 4. miejsce (30 32 34-30). Sporym sukcesem by\u0142o natomiast dotarcie a\u017c do p\u00f3\u0142fina\u0142u rozgrywek o Puchar Polski, w kt\u00f3rym mielczanie zostali wyeliminowani przez Wis\u0142\u0119 Krak\u00f3w (0 : 0 i 0 : 2). Po rezygnacji, jeszcze w trakcie rozgrywek, H. Stroniarza dru\u017cyn\u0119 poprowadzi\u0142 samodzielnie W. G\u0105sior i on te\u017c kierowa\u0142 ni\u0105 w sezonie 1984\/1985, kiedy zdoby\u0142a 1. miejsce (30 40 35-18) i awansowa\u0142a do I ligi. Sk\u0142ad: Witold Pazdan i Dariusz Zieli\u0144ski \u2013 bramkarze oraz Jan Bedryj, Witold \u0141ukasik, Kazimierz Zuba, Janusz Duchnowski, Piotr Czachowski, Piotr Por\u0119bny, Mariusz Barnak, Roman Gruszecki, Jan Urbanek, Edward Tyburski, Andrzej Ko\u0142osowski, Marek Lizo\u0144czyk, Maciej \u015aliwowski i Miros\u0142aw Wnuk. Ponadto pozyskano m.in. bramkarza Piotra Wojdyg\u0119, Marka Filipczaka i Adama Fedoruka. Rozgrywki w sezonie 1985\/1986 Stal uko\u0144czy\u0142a na 11. miejscu (30 25 25-32), a trenerzy zn\u00f3w zmieniali si\u0119 (W. G\u0105sior, Ryszard Latawiec, Z. Ksi\u0105\u017cek). Sezon 1986\/1987 zako\u0144czy\u0142 si\u0119 kolejnym spadkiem do II ligi po zaj\u0119ciu 15. miejsca (30 17 24-44). Trenerami byli Z. Ksi\u0105\u017cek i W\u0142odzimierz Jakubowski. (Nale\u017cy nadmieni\u0107, \u017ce do punktacji wprowadzono 3 punkty za zwyci\u0119stwo.) Istotnym wzmocnieniem dru\u017cyny w sezonie 1987\/1988 by\u0142o pozyskanie Krzysztofa Tochela i wprowadzenie kilku w\u0142asnych wychowank\u00f3w, a tak\u017ce ponowne zatrudnienie trenera W. G\u0105siora i asystenta Janusza Bia\u0142ka. (Kierownikiem dru\u017cyny by\u0142 Leszek Lichy.) Stal wywalczy\u0142a bezproblemowo 1. miejsce (30 48 44-19) i kolejny raz powr\u00f3ci\u0142a do ekstraklasy. Jej sk\u0142ad stanowili: P. Wojdyga i W. Pazdan \u2013 bramkarze oraz P. Czachowski, P. Por\u0119bny, A. Fedoruk, Miros\u0142aw Kuniczuk, J. Bedryj, Edward Tyburski, Bogus\u0142aw Waliszewski, Miros\u0142aw Rad\u0142owski, K. Tochel, M. Filipczak, M. \u015aliwowski, Jan Urbanek, M. Barnak, Zbigniew Makuch, Leszek J\u0119draszczyk, J. Dobrowolski, Tomasz Tu\u0142acz, Roman Gruszecki i Dariusz Peredzy\u0144ski. W sezonie 1988\/1989 m\u0142oda dru\u017cyna, po kilku korektach (odeszli: J. Bedryj, M. Filipczak i J. Dobrowolski \u2013 przybyli m.in.: Dariusz Sajdak, Dariusz Zag\u00f3rski, Tomasz Kukowski i Wojciech Klich), zagra\u0142a w sezonie bardzo dobrze i wywalczy\u0142a 5. miejsce (30 33 35-27). Uczestniczy\u0142a te\u017c w mi\u0119dzynarodowych rozgrywkach o Puchar Lata, ale mimo zwyci\u0119stw 4 : 1 i 1 : 0 z Djurgardens Sztokholm i remis\u00f3w z Stuttgarter Kickers (RFN) 1 : 1 i 0 : 0, zaj\u0119\u0142a dopiero 3. miejsce, maj\u0105c tyle samo punkt\u00f3w, co zwyci\u0119zca (\u201eNaestved\u201d z Danii) lecz gorszy bilans bramkowy. Sezon 1989\/1990 grano w sk\u0142adzie os\u0142abionym odej\u015bciem lidera dru\u017cyny K. Tochela oraz Z. Makucha i J. Urbanka. (Przybyli m.in. Krzysztof \u0141\u0119tocha, Marcin Hrapkowicz, Jacek Tomczak i Krzysztof Tomanek.) Stal uplasowa\u0142a si\u0119 na 11. miejscu (30 26 27-38). W reprezentacji Polski grali P. Czachowski i A. Fedoruk. Do sezonu 1990\/1991 przyst\u0105piono bez M. \u015aliwowskiego (wypo\u017cyczony do Bochum) i E. Tyburskiego, ale z m.in. Rafa\u0142em Rut\u0105, Krzysztofem Bo\u0107kiem, Andrzejem Jaskotem i kilkoma innymi wychowankami. W po\u0142owie rozgrywek odszed\u0142 P. Czachowski. Trenerami byli: M. Kosi\u0144ski, a po 12 meczach \u2013 W. G\u0105sior. Nie zdo\u0142ali jednak skutecznie przebudowa\u0107 dru\u017cyny i efektem by\u0142o dopiero przedostatnie, 15.miejsce (30 16 25-49). Stal nie zosta\u0142a jednak zdegradowana, poniewa\u017c powi\u0119kszono I lig\u0119 do 18 zespo\u0142\u00f3w i w bara\u017cach zwyci\u0119\u017cy\u0142a wicemistrza II ligi Mied\u017a Legnica (1 : 3 w Legnicy i 3 : 0 w Mielcu). W I reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142 \u00a0A. Fedoruk. Kolejne powa\u017cne zmiany w sk\u0142adzie nast\u0105pi\u0142y przed sezonem 1991\/1992. Odeszli m.in.: P. Wojdyga, D. Sajdak i D. Zag\u00f3rski, a przybyli m.in. Pawe\u0142 Curzytek, Modest Boguszewski i Wies\u0142aw Bartkowski oraz grupa wychowank\u00f3w z bramkarzami Witoldem Gajkiem i Bogus\u0142awem Wypar\u0142\u0105, a tak\u017ce pierwsi zawodnicy zagraniczni \u2013 Aleksiej Tierieszczenko z Dniepru Czerksa i Siergiej Raliuczenko z Metallista Chark\u00f3w. Mocno przebudowany sk\u0142ad utrzyma\u0142 si\u0119 w I lidze, plasuj\u0105c si\u0119 na 13. miejscu (34 32 27-28). Graj\u0105c we wzmocnionym sk\u0142adzie (przybyli m.in.: Ryszard Federkiewicz, Janusz Czyrek, A. Dro\u017cd\u017c, Daniel Konopelski), z I trenerem G. Lat\u0105 i II trenerem Januszem Bia\u0142kiem (kierownik dru\u017cyny: Edward Kie\u017cel, a nast\u0119pnie Waldemar Gajek) \u2013 w sezonie 1992\/1993 wywalczono 6. miejsce (34 39 41-28). W I reprezentacji Polski nadal wyst\u0119powa\u0142 A. Fedoruk. Po odej\u015bciu \u00a0trener\u00f3w G. Laty i J. Bia\u0142ka do Olimpii Pozna\u0144 \u2013 dru\u017cyn\u0119 przej\u0119li Witold Kara\u015b i Krzysztof Rze\u015bny. Odeszli m.in. A. Fedoruk i A. Jaskot, a przyby\u0142 Pawe\u0142 Pilawiecki. Niepomy\u015blny przebieg rundy jesiennej sezonu 1993\/1994 spowodowa\u0142 zmian\u0119 na stanowiskach trenerskich \u2013 w miejsce W. Karasia i K. Rze\u015bnego zatrudniono Franciszka Smud\u0119 i menad\u017cera Edwarda Soch\u0119. Asystentem trenera zosta\u0142 Jan Z\u0142oma\u0144czuk, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Edward Oratowski. 1 I 1994 r. sponsorem i prezesem Autonomicznej Sekcji Pi\u0142ki No\u017cnej zosta\u0142 Thomas Mertel, przedsi\u0119biorca z RFN. W zimowej przerwie dru\u017cyn\u0119 wzmocnili: Bogus\u0142aw Cygan, Pawe\u0142 Kloc i kolejny nabytek zagraniczny \u2013 Aleksander Spiwak z Doniecka. Po bardzo dobrej grze \u201eStal\u201d wydosta\u0142a si\u0119 ze strefy spadkowej i zaj\u0119\u0142a 11. miejsce (34 31 32-45). W okresie przygotowawczym do sezonu 1994\/1995 odeszli m.in. A. Tierieszczenko, P. Curzytek, R. Dro\u017cd\u017c i A. Spiwak, a przybyli m.in.: Janusz Kacz\u00f3wka, Marek Kupidura, Rafa\u0142 Domarski (syn Jana \u2013 b. reprezentanta Polski) i Sebastian Piechota. Na pocz\u0105tku rozgrywek nowego sezonu Stal zosta\u0142a zaproszona do Norymbergi, gdzie rozegra\u0142a sparingowy mecz z reprezentacj\u0105 Kuwejtu i wygra\u0142a 1 : 0 (bramk\u0119 zdoby\u0142 D. Konopelski). Pierwszy i ostatni mecz z reprezentacj\u0105 pa\u0144stwow\u0105 \u2013 FKS Stal rozegra\u0142a w sk\u0142adzie: S\u0142awomir Bielecki, K. \u0141\u0119tocha, R. Federkiewicz, W. Bartkowski (M. Kupidura), Barnak, J. Kacz\u00f3wka, P. Kloc (D. Konopelski), R. Ruta (S. Piechota), T. Kukowski, R. Domarski (T. Tu\u0142acz), B. Cygan. W trakcie sezonu przybyli Rafa\u0142 Oprzondek i T. Tu\u0142acz. 11 IV 1995 r. trener F. Smuda zrezygnowa\u0142 z prowadzenia zespo\u0142u, ale ostatecznie Stali (pod kierunkiem trenera J. Z\u0142oma\u0144czuka) uda\u0142o si\u0119 uratowa\u0107 przed spadkiem i zaj\u0105\u0107 11. miejsce (34 31 44-50). Sukcesem by\u0142o zdobycie przez B. Cygana tytu\u0142u \u201ekr\u00f3la strzelc\u00f3w\u201d z 16 bramkami. Kryzys dru\u017cyny pog\u0142\u0119bi\u0142 si\u0119 w sezonie 1995\/1996. Mimo pewnych wzmocnie\u0144 (Wojciech Rycak, Rafa\u0142 Piotrowski i K. Bociek, kt\u00f3ry powr\u00f3ci\u0142 z PAOK Saloniki) \u2013 trenerom J. Z\u0142oma\u0144czukowi i Leszkowi Brzezi\u0144skiemu nie uda\u0142o si\u0119 stworzy\u0107 rozumiej\u0105cego si\u0119 kolektywu. W trakcie rozgrywek odeszli: J. Czyrek, K. \u0141\u0119tocha i R. Ruta, a R. Federkiewicz zosta\u0142 wypo\u017cyczony do innego klubu. Nie pomog\u0142y wzmocnienia \u00a0obrony Piotrem Jegorem i Wojciechem Jarzynk\u0105 oraz wprowadzanie kolejnych w\u0142asnych wychowank\u00f3w. Zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 przedostatnie 17. miejsce (34 28 33-67) i opu\u015bci\u0142 ekstraklas\u0119. Przed startem w II lidze w sezonie 1996\/1997 opiek\u0119 nad dru\u017cyn\u0105 przej\u0119li: G. Lato oraz asystenci W. Kara\u015b i L. Brzezi\u0144ski. Pocz\u0105tkowo Stal wygrywa\u0142a, ale narastaj\u0105ce k\u0142opoty finansowe spowodowa\u0142y, \u017ce zmuszeni byli odej\u015b\u0107: K. Bociek (AZ Alkmar \u2013 Holandia), B. Cygan, R. Domarski, P. Kloc, W. Bartkowski, R. Federkiewicz i B. Wypar\u0142o. Powr\u00f3cili Por\u0119bny i E. Tyburski, a ponadto do zespo\u0142u wprowadzano wychowank\u00f3w: Damiana Polaka, Dawida Polaka, Marcina Murdz\u0119, Macieja G\u0105dka, Arkadiusza Ger\u0119, Jacka D\u0105browskiego, Paw\u0142a Wyst\u0119pka, Paw\u0142a Gajka, Krzysztofa Petrykowskiego, Waldemara Grzank\u0119, Grzegorza Kolisza i Tomasza Abramowicza. Mieleckim \u015brodowiskiem wstrz\u0105sa\u0142y zaskakuj\u0105ce wydarzenia. 30 X 1996 r. pi\u0142karze nie wyszli do meczu z Cracovi\u0105, chc\u0105c strajkiem wymusi\u0107 nale\u017cno\u015bci finansowe. (Cracovia wygra\u0142a walkowerem 3 : 0.) 6 XI 1996 r. rozwi\u0105zano umow\u0119 z T. Mertelem, kt\u00f3ry nie wywi\u0105zywa\u0142 si\u0119 z przyj\u0119tych zobowi\u0105za\u0144 finansowych. Ros\u0142y d\u0142ugi wobec dru\u017cyny i szeregu wierzycieli. Po I rundzie Stal zajmowa\u0142a ostatnie 18. miejsce (17 17 17-29). Mecze wiosenne ko\u0144czy\u0142y si\u0119 najcz\u0119\u015bciej pora\u017ckami. 12 VI 1997 r. na Walnym Zgromadzeniu \u00a0Cz\u0142onk\u00f3w FKS PZL-Stal podj\u0119to decyzj\u0119 o zako\u0144czeniu dzia\u0142alno\u015bci klubu i wycofaniu dru\u017cyny pi\u0142karskiej z rozgrywek II ligi. W tym momencie Stal zajmowa\u0142a ostatnie, 18. miejsce (30 21 24-55).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Bilans wyst\u0119p\u00f3w w I lidze: 25 sezon\u00f3w, 737 mecz\u00f3w, 721 punkt\u00f3w, r\u00f3\u017cnica bramek 834-844. Mistrz Polski w 1973 i 1976 r., wicemistrz w 1975 r., 3. miejsce w 1974, 1979 i 1982 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Bilans wyst\u0119p\u00f3w w II lidze: 15 sezon\u00f3w, 414 mecz\u00f3w, 454 punkty, r\u00f3\u017cnica bramek 518-458 (z uwzgl\u0119dnieniem 4 walkower\u00f3w na zako\u0144czenie sezonu 1996\/1997 \u2013 r\u00f3\u017cnica bramek 518-470).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Zawodnicy, kt\u00f3rzy rozegrali najwi\u0119cej spotka\u0144 w I lidze: G. Lato \u2013 272, M. Kosi\u0144ski \u2013 263, Z. Hnatio \u2013 238, W. Kara\u015b \u2013 235, Z. Kukla \u2013 229, E. Oratowski \u2013 226, H. Kasperczak \u2013 209, K. Rze\u015bny \u2013 196, A. Fedoruk \u2013 179 i W. G\u0105sior \u2013 175.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Zawodnicy, kt\u00f3rzy strzelili najwi\u0119cej bramek: G. Lato \u2013 111, A. Szarmach \u2013 60, H. Kasperczak \u2013 37, J. Domarski \u2013 36, B. Cygan \u2013 36, A. Fedoruk \u2013 26, K. Buda \u2013 25, M. \u015aliwowski \u2013 25, W. Cio\u0142ek \u2013 23, W. Kara\u015b \u2013 21, R. Sekulski \u2013 21, J. Czyrek \u2013 20 i K. Bociek \u2013 20.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentanci Polski senior\u00f3w: Kazimierz Buda, W\u0142odzimierz Cio\u0142ek, Piotr Czachowski, Jan Domarski, Adam Fedoruk, Krzysztof Frankowski, Zbigniew Hnatio, Henryk Janikowski, Witold J\u00f3zef Kara\u015b, Henryk Kasperczak, Dariusz Kubicki, Zygmunt Kukla, Grzegorz Lato, Krzysztof Rze\u015bny, Janusz Stawarz i Andrzej Szarmach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentanci Polski w kategorii m\u0142odzie\u017cowej: Krzysztof Bociek, Kazimierz Buda, Marek Chamielec, W\u0142odzimierz Cio\u0142ek, Krzysztof J. Frankowski, W\u0142odzimierz G\u0105sior, Zbigniew Hnatio, Henryk Janikowski, Witold Kara\u015b, Henryk Kasperczak, Dariusz Kubicki, Zygmunt Kukla, Grzegorz Lato, Andrzej \u0141atka, Andrzej Padwi\u0144ski, Ryszard Per, Rafa\u0142 Ruta, Krzysztof Rze\u015bny, Janusz Stawarz, Maciej \u015aliwowski, Tomasz Tu\u0142acz, Bogus\u0142aw Wypar\u0142o i Edward Za\u0142\u0119\u017cny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentaci Polski w kategorii junior\u00f3w: Tomasz Abramowicz, Krzysztof Bociek, Kazimierz Buda, Janusz Dobrowolski, Roman Gruszecki, Grzegorz Kolisz, Daniel Konopelski, Andrzej \u0141atka, Zbigniew Makuch, Marcin Murdza, Wojciech Niemiec, Krzysztof Petrykowski, Wies\u0142aw Pytlos, Bogus\u0142aw Skiba, Janusz Stawarz, Janusz Stelmach, Tomasz Tu\u0142acz, S\u0142awomir Waliszewski i Andrzej Wie\u015bniak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dalsza historia odrodzonego klubu pi\u0142ki no\u017cnej Stal Mielec – patrz: MIELECKI KLUB PI\u0141KARSKI STAL …<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P i \u00a0\u0142 k a \u00a0r \u0119 c z n a Na pocz\u0105tku lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych uprawiano w Mielcu pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 11-osobow\u0105 (na boisku do pi\u0142ki no\u017cnej) jako sport uzupe\u0142niaj\u0105cy. W pierwszym zespole Stali, zg\u0142oszonym w 1952 r. do rozgrywek wojew\u00f3dzkich, wyst\u0119powali g\u0142\u00f3wnie pi\u0142karze no\u017cni i siatkarze, m.in. Jerzy Korpanty, J\u00f3zef Lenkowski, Mieczys\u0142aw Noworyta, Jan Og\u0142obin i Stanis\u0142aw Zalewski. Po dw\u00f3ch latach, w kt\u00f3rych dwukrotnie wywalczono drugie miejsce, dru\u017cyna zosta\u0142a rozwi\u0105zana. Po wybudowaniu hali sportowej w 1963 r. ponownie zorganizowano sekcj\u0119 pi\u0142ki r\u0119cznej (ju\u017c 7-osobowej). Inicjatorem za\u0142o\u017cenia by\u0142 Jan Paliwoda, opiekunem z ramienia Zarz\u0105du \u2013 Marian Buda, kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Mieczys\u0142aw Skrzypczak, a trenerem \u2013 Karol Mr\u00f3z. Pierwszy sk\u0142ad stanowili: Jan Chrzanowski \u00a0i Bogdan Harmaci\u0144ski \u2013 bramkarze oraz Tomasz Cebula, W\u0142adys\u0142aw G\u0142adysek, Edward Jele\u0144, Janusz Kapinos, Stanis\u0142aw Kopacz, Jerzy Korpanty, Jerzy Kowal, Roman Lonca, Jerzy Malaczy\u0144ski, Jerzy Nizio\u0142ek, Wojciech Ostrowski, Stanis\u0142aw Pier\u00f3g, Andrzej Sikora, Andrzej Sulicki, Tomasz Szl\u0119k, Franciszek Warcha\u0142owski, Waldemar Wieprz\u0119\u0107 i Boles\u0142aw Zacharski. W 1964 r. dru\u017cyna zdoby\u0142a 1 m. w klasie B i awansowa\u0142a do klasy A. Jeszcze w tym samym roku, po reorganizacji rozgrywek, wystartowa\u0142a w rozgrywkach ligi okr\u0119gowej (powsta\u0142a w miejsce kl. A), w sezonie 1964\/1965 i zaj\u0119\u0142a 4. miejsce. Graj\u0105cym trenerem by\u0142 J\u00f3zef Herchel, a jednym z bramkarzy \u2013 Zygmunt Kukla. Przed rozgrywkami sezonu 1965\/1966 zosta\u0142a zasilona m.in. bramkarzem W\u0142adys\u0142awem Oleksiewiczem oraz Ryszardem Gruchalskim, Andrzejem Traczem, Henrykiem Dro\u017cd\u017cowskim, Tadeuszem Maziarskim, Ryszardem Dutkiewiczem, Zbigniewem Zwo\u017anym i Henrykiem Trojanowskim, a tak\u017ce Andrzejem Binkowskim i Zbigniewem Koz\u0105 i trenerem Stanis\u0142awem Majorkiem z Tarnowa. W niemal ca\u0142kowicie zmienionym sk\u0142adzie Stal zdoby\u0142a 1 m. w rozgrywkach ligi okr\u0119gowej i zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do rozgrywek o wej\u015bcie do I ligi. W turnieju eliminacyjnym, rozegranym w Mielcu, zaj\u0119\u0142a 3. miejsce i nie awansowa\u0142a do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w. Sukcesem by\u0142o natomiast zdobycie pucharu na turnieju w D\u0119bicy z okazji Tysi\u0105clecia Pa\u0144stwa Polskiego. W sezonie 1966\/1967 zesp\u00f3\u0142 ponownie wywalczy\u0142 1 m. w lidze okr\u0119gowej i uczestniczy\u0142 w rozgrywkach o wej\u015bcie do I ligi. Tym razem zwyci\u0119\u017cy\u0142 w turnieju eliminacyjnym, a nast\u0119pnie pomy\u015blnie przebrn\u0105\u0142 przez p\u00f3\u0142fina\u0142, ale w finale, rozegranym w Mielcu, przegra\u0142 3 mecze (16 : 26 z Ruchem Radzionk\u00f3w, 18 : 20 z Wiarusem Szczecin i 18 : 20 z Warszawiank\u0105) i nie awansowa\u0142 do I ligi. Przed sezonem 1967\/1968 do dru\u017cyny doszli m.in. W\u0142adys\u0142aw G\u00f3rnicki, Stanis\u0142aw Ko\u0142odziejczyk, J\u00f3zef Konieczny, Edward Strz\u0105ba\u0142a, Kazimierz Tylko i Antoni Wery\u0144ski. W nowo utworzonej lidze mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej Stal zdoby\u0142a 1. miejsce i zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do rozgrywek o wej\u015bcie do I ligi, ale zosta\u0142a wyeliminowana w pierwszym turnieju (16: 20 z AZS Katowice i 14 : 20 z Rafametem Ku\u017ania Raciborska). Sezon 1968\/1969 rozpocz\u0119to z nowym trenerem Edwardem Strz\u0105ba\u0142\u0105 i kilkoma nowymi nabytkami. W lidze mi\u0119dzyokr\u0119gowej \u201eStal\u201d by\u0142a bezkonkurencyjna i zdobywaj\u0105c 1. miejsce (14 26 330-203) po raz czwarty zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do rozgrywek o wej\u015bcie do I ligi. Po pomy\u015blnym p\u00f3\u0142finale w Mielcu (zwyci\u0119stwa z Concordi\u0105 Piotrk\u00f3w Trybunalski i Ma\u0142\u0105panwi\u0105 Ozimek) \u2013 w finale, rozegranym w Piotrkowie Tryb., zdoby\u0142a 2. miejsce (12 : 17 z Concordi\u0105 Piotrk\u00f3w Tryb., 8 : 9 z Energetykiem Pozna\u0144 i 22 : 18 z \u201eFlot\u0105\u201d Gdynia) i awansowa\u0142a do I ligi – ekstraklasy (22 VI 1969 r.). W jej sk\u0142ad wchodzili: Jan Kami\u0144ski i Tadeusz Bo\u017cyk \u2013 bramkarze oraz Andrzej Binkowski, Henryk Dro\u017cd\u017cowski, Piotr Gardulski, Stanis\u0142aw Ko\u0142odziej, Stanis\u0142aw Ko\u0142odziejczyk, Zbigniew Koza, Jerzy Michalski, Henryk Trojanowski, W\u0142odzimierz Tylko, Adam Wdowiarz, Antoni Wery\u0144ski, Janusz Wierzbicki i Zbigniew Zwo\u017any. Kierownictwo sekcji sprawowali: Tadeusz Ostrowski, Roman K\u0119dziora i Mieczys\u0142aw Skrzypczak. W sezonie 1969\/1970 dokonano znacz\u0105cych wzmocnie\u0144 \u2013 dru\u017cyn\u0119 zasilili reprezentanci Polski – Robert Zawada i Stanis\u0142aw Baran. Pierwszy sezon w I lidze, sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z 12 dru\u017cyn, zako\u0144czono na 7. miejscu (22 19 389-413). W meczach z najlepszymi zespo\u0142ami osi\u0105gni\u0119to kilka warto\u015bciowych wynik\u00f3w (13 : 13 z mistrzem \u2013 Sp\u00f3jni\u0105 Gda\u0144sk w Mielcu, 11 : 10 z \u201ebr\u0105zowym medalist\u0105\u201d \u2013 Wybrze\u017cem Gda\u0144sk, 21 : 19 z Anilan\u0105 w \u0141odzi). Najskuteczniejszy strzelec mielczan \u2013 Kazimierz Tylko zdoby\u0142 120 bramek i zosta\u0142 wicekr\u00f3lem strzelc\u00f3w. Ze wzgl\u0119du na reorganizacj\u0119 rozgrywek (m.in. redukcja ilo\u015bci dru\u017cyn w I lidze do 8) odby\u0142y si\u0119 bara\u017ce, kt\u00f3re mielecka Stal zako\u0144czy\u0142a na premiowanym 2. miejscu (w p\u00f3\u0142finale 18 : 11 ze Spart\u0105 Katowice i 16 : 16 z AZS Warszawa, a w finale 14 : 7 ponownie ze Spart\u0105, 23 : 9 z MDK Tarn\u00f3w i 10 : 14 z Gwardi\u0105 Opole). Spo\u015br\u00f3d coraz liczniejszych kontakt\u00f3w zagranicznych sukcesami by\u0142y: zwyci\u0119stwa z Szondi Gyorgy (W\u0119gry) 27 : 23, Banyasz Pecs (W\u0119gry) 28 : 19 oraz Lokomotiv\u0105 Michalowce (CSRS) 25 : 16 i 20 : 14, a tak\u017ce remis 17 : 17 z Emporem Rostock (NRD). Na sezon 1970\/1971 przygotowano jeszcze silniejszy sk\u0142ad. Przybyli m.in. Franciszek G\u0105sior, Zenon \u0141akomy i Jerzy Sobczak. Rozgrywki I-ligowe zako\u0144czono na 4. miejscu (28 28 467-471). Wyj\u0105tkowo udanymi meczami by\u0142y zwyci\u0119skie spotkania 22 : 12 z mistrzem \u2013 Grunwaldem Pozna\u0144 w Mielcu i z br\u0105zowym medalist\u0105 \u2013 Anilan\u0105 \u0141\u00f3d\u017a: 16 : 12 i 22 : 15 w Mielcu oraz 13 : 7 i 16 : 15 w \u0141odzi. Spektakularnym sukcesem by\u0142o zdobycie Pucharu Polski, po zwyci\u0119stwach z Gwardi\u0105 Opole 22 : 19, Pogoni\u0105 Zabrze 25 : 14 i \u015al\u0105skiem Wroc\u0142aw 18 : 12. Stal rozegra\u0142a tak\u017ce szereg spotka\u0144 mi\u0119dzynarodowych, a spo\u015br\u00f3d zwyci\u0119stw upami\u0119tni\u0107 nale\u017cy: 14 : 11 z Dynamo Halle (NRD), 16 : 13 z Wismutem Aue (NRD) i 13 : 10 z Lokomotiv\u0105 Mivchalovce (CSRS). Sezon przedolimpijski 1971\/1972, ze wzgl\u0119du na udzia\u0142 reprezentacji Polski w Olimpiadzie, by\u0142 kr\u00f3tszy. Stal uplasowa\u0142a si\u0119 zn\u00f3w na 4. miejscu, ale po raz pierwszy uzyska\u0142a korzystn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 bramek (14 14 251-227). Sukcesami by\u0142o m.in. pokonanie wicemistrza \u2013 Grunwald Pozna\u0144 16 : 11 oraz trzeciej w tabeli Anilany \u0141\u00f3d\u017a 28 : 19 w Mielcu. Znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 w dru\u017cynie odgrywa\u0142 kolejny nabytek \u2013 Jan Wojciech Gmyrek. On te\u017c oraz Franciszek G\u0105sior i Robert Zawada wyst\u0119powali w \u00a0reprezentacji \u00a0Polski na Igrzyskach Olimpijskich \u2013 1972 w Monachium. W okresie przygotowawczym przed sezonem 1972\/1973 rozegrano kilkana\u015bcie mecz\u00f3w mi\u0119dzynarodowych, w kt\u00f3rych odniesiono kilka presti\u017cowych zwyci\u0119stw: 17 : 11 z Tatranem Preszov (CSRS), 16 : 11 i 15 : 10 z RK Split (Jugos\u0142awia), 32 : 25 Honvedem Budapeszt (W\u0119gry) i 20 : 17 z \u201eEto\u201d Gyoer (W\u0119gry). Rozgrywki I-ligowe w gronie 10 dru\u017cyn \u00a0uko\u0144czono na 5. miejscu (36 40 692-611). Po raz pierwszy mielczanie pokonali w meczu ligowym \u015al\u0105sk Wroc\u0142aw (mistrza Polski) 17 : 14 w Mielcu i zremisowali z nim 15 : 15 we Wroc\u0142awiu, a tak\u017ce pokonali \u00a022 : 12 Sp\u00f3jni\u0119 Gda\u0144sk (wicemistrza) w Mielcu. W trakcie tego sezonu Stal odby\u0142a sportowe tournee po RFN (20 : 14 z Tus Essen, 27 : 17 z Angemend Tureverain, 11 : 5 z MTV Muelheim i 16 : 9 z TV Aldekerk) oraz go\u015bci\u0142a na W\u0119grzech (20 : 15 z Banyasz Tatabanya, 38 : 39 z Raba Eto Hgyoer i 18 : 10 z Magasebtok). W sezonie 1973\/1974 dru\u017cyn\u0119 zasili\u0142a grupa m\u0142odych pi\u0142karzy, m.in. Jerzy Gackowski, Janusz Hoszowski i Zbigniew Pa\u0142ka, a rezultatem by\u0142o m.in. 4. miejsce w I lidze (36 44 712-671). Sukcesami by\u0142y: wygrana z wicemistrzem Polski Sp\u00f3jni\u0105 Gda\u0144sk 20 : 17 w Mielcu i remis 18 : 18 z t\u0105 dru\u017cyn\u0105 na wyje\u017adzie, a tak\u017ce 3 zwyci\u0119stwa z Grunwaldem Pozna\u0144 ( 23 : 20 i 26 : 22 w Mielcu oraz 26 : 25 i 22 : 25 w Poznaniu). W reprezentacji Polski, kt\u00f3ra zdoby\u0142a 4. miejsce na Mistrzostwach \u015awiata \u2013 1974 w Berlinie, wyst\u0105pili m.in. J. W. Gmyrek i H. Trojanowski. Najwi\u0119kszym sukcesem w historii mieleckiej pi\u0142ki r\u0119cznej \u2013 zdobyciem 2. miejsca i tytu\u0142u wicemistrza Polski \u2013 zako\u0144czy\u0142 si\u0119 sezon 1974\/1975 (36 44 701-653). Zwyci\u0119\u017cono w nim m.in. mistrza Polski \u2013 \u015al\u0105sk Wroc\u0142aw 18 : 16 i 13 : 11 w Mielcu, a tak\u017ce trzykrotnie zdobywc\u0119 3. miejsca \u2013 Anilan\u0119 \u0141\u00f3d\u017a: 15 : 14 i 17 : 16 w \u0141odzi oraz 23 : 14 w Mielcu. Wicemistrzowsk\u0105 dru\u017cyn\u0119 tworzyli: Tadeusz Bo\u017cyk, Jan Kami\u0144ski i Andrzej K\u0105cki \u2013 bramkarze oraz Jerzy Gackowski, Franciszek G\u0105sior, Jan Wojciech Gmyrek, Janusz Hoszowski, Zenon \u0141akomy, Zbigniew Pa\u0142ka, Grzegorz Proszowski, Henryk Trojanowski, Adam Wdowiarz, Antoni Wery\u0144ski, Kazimierz Tylko i Robert Zawada. Trenerem by\u0142 Zenon Nosila, a kierownikiem sekcji \u2013 Mieczys\u0142aw Skrzypczak. Nast\u0119pny sezon 1975\/1976 nie by\u0142 ju\u017c tak owocny, ale zajmuj\u0105c 4. miejsce, potwierdzono przynale\u017cno\u015b\u0107 do czo\u0142\u00f3wki krajowej (18 20 378-363). Obok znacz\u0105cych zwyci\u0119stw (w Mielcu 28 : 22 ze \u015al\u0105skiem Wroc\u0142aw – mistrzem Polski oraz 22 : 16 z Pogoni\u0105 Zabrze – wicemistrzem, a tak\u017ce 18 : 16 w Mielcu i 18 : 15 w \u0141odzi z Anilan\u0105) poniesiono niespodziewane pora\u017cki (16 : 17 z ostatni\u0105 w tabeli Koron\u0105 w Kielcach i 19 : 25 ze Sp\u00f3jni\u0105 Gda\u0144sk w Mielcu), co pozbawi\u0142o Stal miejsca na podium. Niew\u0105tpliwym sukcesem by\u0142 natomiast udzia\u0142 J. W. Gmyrka w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra na Igrzyskach Olimpijskich \u2013 1976 w Montrealu zdoby\u0142a br\u0105zowy medal. Po Olimpiadzie \u00a0J. W. Gmyrek przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Hutnika Krak\u00f3w. Mimo wprowadzenia do sk\u0142adu kolejnych m\u0142odych zawodnik\u00f3w, w sezonie 1976\/1977 nast\u0105pi\u0142a pewna obni\u017cka formy zespo\u0142u. Po s\u0142abej I rundzie \u2013 w II nast\u0105pi\u0142a wyra\u017ana poprawa i zajmuj\u0105c 6. miejsce, uratowano si\u0119 przed spadkiem (36 34 759-763). Tradycyjnie dobre mecze rozegrano z \u0142\u00f3dzk\u0105 Anilan\u0105, kt\u00f3ra zdoby\u0142a tytu\u0142 wicemistrzowski (m.in. 22 : 18 w Mielcu i 20 : 15 w \u0141odzi),\u00a0a ponadto dwukrotnie pokonano w Mielcu Grunwald Pozna\u0144 \u2013 zdobywc\u0119 3. miejsca (25 : 24 i 19 : 17).W sk\u0142ad przebudowywanego zespo\u0142u wchodzili: Andrzej K\u0105cki i J. Kami\u0144ski \u2013 bramkarze oraz Jan Basiak, Alfred Cie\u0107kiewicz, Henryk Czul, Bogumi\u0142 Drewniak, J. Gackowski, F. G\u0105sior, J. Hoszowski, Z. \u0141akomy, Wojciech Nie\u015bci\u00f3r, Marian Olsz\u00f3wka, Henryk Or\u0142owski, Ryszard Or\u0142owski, G. Proszowski, K. Tylko, A. Wdowiarz, A. Wery\u0144ski i R. Zawada. Nieco lepiej wypad\u0142a dru\u017cyna Stali w sezonie 1977\/1978, plasuj\u0105c si\u0119 na 4. miejscu (36 35 785-785). Tym razem pokonano w Mielcu \u015al\u0105sk Wroc\u0142aw \u2013 mistrza Polski – 24 : 19, wicemistrzowskiego Hutnika Krak\u00f3w 24 : 23 i dwukrotnie trzeci\u0105 w tabeli Anilan\u0119 \u0141\u00f3d\u017a (22 : 20 w Mielcu i 23 : 20 w \u0141odzi), ale poniesiono te\u017c szereg przykrych pora\u017cek. Odej\u015bcie kolejnych starszych zawodnik\u00f3w i gorsza postawa zast\u0119puj\u0105cej ich m\u0142odzie\u017cy, a tak\u017ce brak sportowego szcz\u0119\u015bcia sprawi\u0142y, \u017ce w sezonie 1978\/1979 zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 dopiero 9. lokat\u0119 i zosta\u0142 zdegradowany do II ligi (36 33 860-894). Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce poziom wi\u0119kszo\u015bci zespo\u0142\u00f3w by\u0142 wyr\u00f3wnany, a zdobywca 4. miejsca mia\u0142 zaledwie 2 punkty wi\u0119cej od Stali. O mo\u017cliwo\u015bciach mielczan \u015bwiadczy\u0142y 2 zwyci\u0119stwa z mistrzowskim Hutnikiem Krak\u00f3w (28 : 23 w Mielcu i sensacyjne 28 : 27 w Krakowie). Sezon 1979\/1980 w II lidze mielczanie zako\u0144czyli na 1. miejscu (36 59 1004-777) i powr\u00f3cili do ekstraklasy. W dru\u017cynie wyst\u0119powali: A. K\u0105cki, J. Kami\u0144ski i Jan Kulig \u2013 bramkarze oraz J. Basiak, A. Cie\u0107kiewicz, J. Gackowski, J. Hoszowski, Marek Mazurek, W. Nie\u015bci\u00f3r, M. Olsz\u00f3wka, H. Or\u0142owski, R. Or\u0142owski, Z. Pa\u0142ka, K. Tylko, A. Wdowiarz, A. Wery\u0144ski i Marek Wilczek. Trenerem by\u0142 Ryszard Skutnik, kierownikiem sekcji \u2013 Zbigniew Stachowicz, zast\u0119pc\u0105 \u2013 Mieczys\u0142aw Skrzypczak, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Jerzy Michalski. Na Igrzyskach Olimpijskich \u2013 1980 r. w Moskwie, w bramce reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142 mielczanin Andrzej K\u0105cki. Wygranie turniej\u00f3w w Tarnowie i Mielcu (w obsadzie mi\u0119dzynarodowej) stwarza\u0142o dobre perspektywy. Niestety, w sezonie 1980\/1981 os\u0142abiona odej\u015bciem m.in. K. Tylki i A. Wdowiarza Stal nie potrafi\u0142a przystosowa\u0107 si\u0119 do wymaga\u0144 I-ligowych i w gronie 10 zespo\u0142\u00f3w zaj\u0119\u0142a 9. miejsce ( 36 25 920-980) i w nast\u0119pstwie spad\u0142a do II ligi. Widoczna r\u00f3\u017cnica poziom\u00f3w I i II ligi znalaz\u0142a potwierdzenie\u00a0w kolejnym sezonie 1981\/1982. W niewiele zmienionym sk\u0142adzie \u2013\u00a0doszed\u0142 m.in. Henryk Dobosz i pod opiek\u0105 trenera R. Zawady \u2013 mielczanie pokonali rywali i zdobywaj\u0105c 1. miejsce (36 55 1038-905), awansowali do I ligi. Sezon 1982\/1983 uko\u0144czono na bezpiecznym 8. miejscu (36 29 927-1017). Sukcesami by\u0142y zwyci\u0119stwa z Hutnikiem Krak\u00f3w 33 : 27 i \u015al\u0105skiem Wroc\u0142aw 34 : 31. W okresie przygotowawczym, ju\u017c z trenerem R. Skutnikiem, ale bez wzmocnie\u0144, Stal zaj\u0119\u0142a 2. miejsce w mi\u0119dzynarodowym turnieju w Gyoer (W\u0119gry), m.in. pokonuj\u0105c Wat Margarette (Austria) 32 : 30 i Raba Eto \u00a0(W\u0119gry) 24 : 22 oraz remisuj\u0105c z Desau (NRD) 22 : 22. Znacznie gorzej grano w lidze i sezon 1983\/1984 zako\u0144czono na 9. miejscu (36 18 850-981), co oznacza\u0142o kolejny spadek do II ligi. Odeszli m.in.: A. K\u0105cki, W. Nie\u015bci\u00f3r, J. Gackowski i H. Or\u0142owski. Przybyli natomiast m.in.: Rafa\u0142 Ma\u0107kowski, Roman Kossowski i Dariusz Jaworski oraz wychowankowie: Andrzej Bielec, Jacek Domaga\u0142a (bramkarz) i Jacek Michalik. Mimo wielu w sezonie 1984\/1985 jeszcze raz wywalczono 1 m. w II lidze (36 55 945-814), uzyskuj\u0105c wst\u0119p do I ligi. Przed sezonem 1985\/1986 odeszli m.in. Z. Pa\u0142ka i J. Domaga\u0142a, a przybyli m.in. Dariusz Tyter i Marek D\u0119bkowski (bramkarz). Rozegrano kilka spotka\u0144 mi\u0119dzynarodowych, w kt\u00f3rych \u00a0m.in. pokonano w\u0119gierski zesp\u00f3\u0142 Borszadi Miszkolc 36 : 33 \u00a0oraz Lokomotiv\u0119 Michalowce (CSRS) 27 : 26 i 31 : 25. W rywalizacji ligowej \u00a0zaprocentowa\u0142o do\u015bwiadczenie zdobyte w poprzednich latach. Sukcesami by\u0142y zwyci\u0119stwa 25 : 22 ze Stal\u0105 w Gorzowie oraz w Mielcu z Pogoni\u0105 Zabrze 24 : 20, Anilan\u0105 \u0141\u00f3d\u017a 26 : 23 i 28 : 27, a tak\u017ce Hutnikiem Krak\u00f3w 29 : 23. \u00a0W efekcie zdobyto 7. miejsce (18 16 483-525). Sk\u0142ad: Marek D\u0119bkowski, J\u00f3zef Korze\u0144 i Jan Kulig \u2013 bramkarze oraz Jan Basiak, Jerzy Bialic, Wies\u0142aw Bednarczyk, Alfred Cie\u0107kiewicz, Dariusz Jaworski, Henryk Luberecki, Jacek Michalik, Ryszard Or\u0142owski, Dariusz Tyter i Mariusz Wi\u0119ckowiak. R. Or\u0142owski zosta\u0142 \u201ewicekr\u00f3lem strzelc\u00f3w\u201d (140 bramek). I trenerem by\u0142 Ryszard Skutnik, II trenerem \u2013 Janusz Hoszowski (I runda) i Wojciech Ostrowski (II runda), kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Eugeniusz Poticha, a kierownikiem sekcji \u2013 Ryszard Dutkiewicz. Udany sezon spowodowa\u0142, \u017ce Zarz\u0105d FKS zaakceptowa\u0142 wniosek sekcji o znaczne wzmocnienie zespo\u0142u i podj\u0119cie walki o najwy\u017csze miejsca w ekstraklasie. Do Mielca sprowadzono m.in. reprezentant\u00f3w Polski \u2013 Jerzego G\u00f3rskiego i Marka Kordowieckiego oraz Jacka Nowaka, Grzegorza Olszewskiego i Andrzeja Moszk\u0119, a ponadto w\u0142\u0105czono do sk\u0142adu Bogdana M\u00f3zgowskiego, Waldemara K\u0142osi\u0144skiego i Janusza \u015aliwi\u0144skiego. Funkcj\u0119 trenera powierzono Leonowi Nosili, a II trenerem pozosta\u0142 W. Ostrowski. Kierownictwo dru\u017cyny obj\u0105\u0142 R. K\u0119dziora. Zasadnicze zmiany w zespole nie przynios\u0142y oczekiwanego rezultatu w rozgrywkach sezonu 1986\/1987 i zaj\u0105\u0142 on dopiero 6. miejsce (36 36 942-983).\u00a0W sezonie 1987\/1988 nast\u0105pi\u0142y du\u017ce zmiany (odeszli: J. Basiak, A. Cie\u0107kiewicz, M. D\u0119bkowski i J. \u015aliwi\u0144ski, a przybyli m.in. Janusz Strz\u0119pka \u2013 bramkarz i Krzysztof W\u0142odarczyk). Nowym szkoleniowcem zosta\u0142 Piotr Siekierski, trenerem odnowy \u2013 Jacek Cybowski, kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Janusz Chrzanowski, a kierownikiem sekcji pozostawa\u0142 R. Dutkiewicz. Wewn\u0119trzne nieporozumienia w zespole i brak zaanga\u017cowania niekt\u00f3rych zawodnik\u00f3w spowodowa\u0142y, \u017ce mimo silnego sk\u0142adu Stal zaj\u0119\u0142a dopiero 10. miejsce (28 24 702-728) i po kompromituj\u0105cych bara\u017cach z wicemistrzem II ligi G\u00f3rnikiem Sosnowiec (19 : 20 w Sosnowcu i 21 : 26 w Mielcu) spad\u0142a kolejny raz do II ligi. Po analizie gry dru\u017cyny pi\u0119ciu jej czo\u0142owych zawodnik\u00f3w zosta\u0142o zdyskwalifikowanych, a do sk\u0142adu na sezon 1988\/1989 wprowadzono kilku m\u0142odych zawodnik\u00f3w. Funkcj\u0119 trenera obj\u0105\u0142 Stanis\u0142aw Kubala. Konstruowany na nowo zesp\u00f3\u0142 nie by\u0142 w stanie wygra\u0107 rozgrywek II-ligowych i zaj\u0105\u0142 3. miejsce (36 45 884-819). W sezonie 1989\/1990 nast\u0105pi\u0142a wyra\u017ana konsolidacja dru\u017cyny, kt\u00f3ra z \u00a0trenerem \u00a0S. Kubal\u0105 zdoby\u0142a 1. miejsce (28 43 882-761) i awansowa\u0142a do ekstraklasy. Sk\u0142ad: Janusz Strz\u0119pka \u2013 bramkarz oraz W. Bednarczyk, Andrzej Bielec, J. Bialic, Jacek Ko\u0142acz, Andrzej Krupa, Rafa\u0142 Ma\u0107kowski, B. M\u00f3zgowski, J. Nowak, G. Olszewski, Piotr Pietrzak i D. Tyter. W sezonie 1990\/1991 Stal z trenerami Siemionem Po\u0142o\u0144skim i W. Ostrowskim oraz wzmocniona m.in. bramkarzami Niko\u0142ajem \u017bukowem i Grzegorzem Kucharskim oraz W\u0142adymirem \u00a0Miroszniczenk\u0105, Dariuszem Jaworskim i Krzysztofem Much\u0105 zaj\u0119\u0142a 5. miejsce w grupie B I ligi (28 26 782-788), a wi\u0119c 13. miejsce w Polsce (w wy\u017cszej grupie\u00a0A gra\u0142o 8 dru\u017cyn). Przed sezonem 1991\/1992 nast\u0105pi\u0142o szereg zmian \u2013 trenerem zosta\u0142 R. Zawada, odeszli m.in. J. Bialic, G. Olszewski i P. Pietrzak, a do dru\u017cyny w\u0142\u0105czono kolejnych wychowank\u00f3w. Po wyra\u017anie gorszej grze mielczanie uplasowali si\u0119 na 7. miejscu (28 19 681-765) w grupie B I ligi (15. miejsce) i zostali zdegradowani do II ligi. Sk\u0142ad: J. Strz\u0119pka i G. Kucharski \u2013 bramkarze oraz J. Basiak, A. Bielec, D. Jaworski, Tomasz Kardy\u015b, Witold Kozio\u0142, A. Krupa, R. Ma\u0107kowski, Tomasz Malikowski, W. Miroszniczenko, B. M\u00f3zgowski i K. Mucha. Kierownikiem dru\u017cyny by\u0142 J. Cybowski, a kierownikiem sekcji \u2013 R. K\u0119dziora. W zwi\u0105zku z gwa\u0142townie pogarszaj\u0105c\u0105 si\u0119 sytuacj\u0105 finansow\u0105 FKS Stal w\u0142adze klubu podj\u0119\u0142y decyzj\u0119 o wycofaniu dru\u017cyny pi\u0142ki r\u0119cznej z rozgrywek ligowych. Wznowienie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o w 1996 r. Z inicjatywy R. Zawady, J. Basiaka i J\u00f3zefa M\u0105czki oraz przy wsparciu organizacyjnym ze strony Ryszarda Sieronia i J. Hoszowskiego, utworzono sekcj\u0119 pi\u0142ki no\u017cnej i zg\u0142oszono dru\u017cyn\u0119 do rozgrywek III-ligowych sezonu 1996\/1997. Trenerem zosta\u0142 R. Zawada, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 R. Siero\u0144. W sk\u0142adzie znale\u017ali si\u0119 niekt\u00f3rzy byli I-ligowcy i kilku m\u0142odych zawodnik\u00f3w: Marek Kania i J. M\u0105czka \u2013 bramkarze oraz J. Basiak, H. Dobosz, J. Krupa, J. Michalik, J. Nowak, H. Or\u0142owski, \u00a0Pawe\u0142 Pazdan, Pawe\u0142 Ry\u015b, Witold Skuci\u0144ski, Adam Sowa, D. Tyter i Ryszard Zychowicz. Dru\u017cyna z meczu na mecz gra\u0142a coraz lepiej i zaj\u0119\u0142a 2. miejsce, kt\u00f3re nie dawa\u0142o awansu do II ligi. Zako\u0144czenie dzia\u0142alno\u015bci przez FKS \u201eStal\u201d nie przerwa\u0142o funkcjonowania zespo\u0142u. Ju\u017c 19 V 1997 r. odby\u0142o si\u0119 zebranie za\u0142o\u017cycielskie nowego klubu \u2013 Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej Stal, kt\u00f3ry po zarejestrowaniu si\u0119 20 VI przej\u0105\u0142 od FKS Stal wszystkich pi\u0142karzy r\u0119cznych i zg\u0142osi\u0142 dru\u017cyn\u0119 do rozgrywek III ligi w sezonie 1997\/1998.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Bilans wyst\u0119p\u00f3w w I lidze: 18 sezon\u00f3w, 544 mecze, stosunek punkt\u00f3w \u2013 504 : 584, r\u00f3\u017cnica bramek: 12 281 \u2013 12 618.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Najwi\u0119ksze sukcesy: wicemistrz Polski \u2013 1975 r., zdobywca Pucharu Polski \u2013 1971 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Bilans wyst\u0119p\u00f3w w II lidze: 5 sezon\u00f3w, 172 mecze, stosunek punkt\u00f3w \u2013 257 : 87, r\u00f3\u017cnica bramek: 4 753 \u2013 4 076.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentanci Polski: Stanis\u0142aw Baran, Jerzy Gackowski, Franciszek G\u0105sior, Jan Wojciech Gmyrek, Jerzy G\u00f3rski, Jan Kami\u0144ski, Andrzej K\u0105cki, Marek Kordowiecki, Zenon \u0141akomy, Marek Pazdur, Jerzy Sobczak, Ryszard Skutnik, Henryk Trojanowski, Adam Wdowiarz i Robert Zawada.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentanci Polski w kategorii m\u0142odzie\u017cowej: Marek D\u0119bkowski, Jerzy Gackowski, Wies\u0142aw Gurdzio\u0142ek, Andrzej K\u0105cki, Henryk Luberecki, Z. \u0141akomy, Bogdan M\u00f3zgowski, Ryszard Skutnik, Jerzy Sobczak, Janusz Strz\u0119pka, Dariusz Tyter, Adam Wdowiarz, Antoni Wery\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentanci Polski w kategorii junior\u00f3w: Jerzy Bialic, Janusz Hoszowski, Mariusz Wi\u0119ckowiak, Janusz Wierzbicki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P \u0142 y w a n i e Pocz\u0105tki zorganizowanego treningu p\u0142ywackiego si\u0119gaj\u0105 lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych. Wtedy to powsta\u0142a sekcja wio\u015blarsko-p\u0142ywacka, ale sporadycznie odbywane zaj\u0119cia p\u0142ywackie na basenie przeciwpo\u017carowym przy ul. F. Chopina (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie parking przy ul. ks. H. Arczewskiego) mia\u0142y charakter rekreacyjny. W kr\u00f3tkim czasie sekcja zosta\u0142a rozwi\u0105zana. Oddanie do u\u017cytku krytej p\u0142ywalni 25-metrowej w 1967 r. otworzy\u0142o przed p\u0142ywaniem szans\u0119 rozwoju, tote\u017c nied\u0142ugo potem, 10 V 1968 r. ponownie utworzono sekcj\u0119 p\u0142ywack\u0105. Jej organizatorami byli: Julian Kr\u0119\u017cel i Stanis\u0142aw Jezuit, a opiekunem z ramienia Zarz\u0105du Klubu \u2013 W\u0142adys\u0142aw Pitrof. Pierwszym trenerem zosta\u0142 Edward Strz\u0105ba\u0142a, a po jego przej\u015bciu do sekcji pi\u0142ki r\u0119cznej treningi prowadzi\u0142 Ryszard Obuchowicz. Pod koniec 1968 r. zatrudniono Zdzis\u0142awa Frankiewicza i obaj trenerzy prowadzili zaj\u0119cia p\u0142ywackie z grupami m\u0142odzie\u017cowymi. Aby zapewni\u0107 sekcji dalszy rozw\u00f3j, Zarz\u0105d FKS Stal postanowi\u0142 zatrudni\u0107 Kurta Zombka \u2013 trenera z du\u017cym do\u015bwiadczeniem i osi\u0105gni\u0119ciami w p\u0142ywaniu wyczynowym. K. Zombek opracowa\u0142 program powszechnej nauki p\u0142ywania dla dzieci i na tej bazie \u2013 plan rozwoju sekcji p\u0142ywania. Podstawowe za\u0142o\u017cenia tego przedsi\u0119wzi\u0119cia sformu\u0142owa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cy spos\u00f3b: 1) obj\u0119cie obowi\u0105zkow\u0105 nauk\u0105 p\u0142ywania dzieci klas I i II szk\u00f3\u0142 podstawowych , 2) stworzenie kryteri\u00f3w selekcyjnych dla klas III, w kt\u00f3rych mia\u0142y si\u0119 zale\u017a\u0107 najbardziej utalentowane dzieci, a nast\u0119pnie utworzenie takich klas w szko\u0142ach podstawowych nr 6 i 7, 3) zorganizowanie w przysz\u0142o\u015bci klas o poszerzonym programie nauczania wychowania fizycznego ze specjalno\u015bci\u0105 p\u0142ywania w szko\u0142ach podstawowych nr 6 i 7. Program zosta\u0142 przyj\u0119ty i zatwierdzony przez w\u0142adze o\u015bwiatowe wszystkich szczebli,\u00a0a nast\u0119pnie wprowadzony od roku szkolnego 1969\/1970. W ten spos\u00f3b Mielec sta\u0142 si\u0119 pierwszym miastem w Polsce, gdzie dzieci klas I i II otrzymywa\u0142y na \u015bwiadectwie szkolnym oceny z p\u0142ywania. Kadr\u0119 trenersk\u0105 stanowili: Kurt Zombek \u2013 koordynator oraz Ryszard Chlebowski, Zdzis\u0142aw Frankiewicz, Jan Mi\u0142o\u015b i Ryszard Obuchowicz. (Tak\u017ce w 1969 r. oddano do u\u017cytku odkryt\u0105 p\u0142ywalni\u0119 50-metrow\u0105, co stworzy\u0142o jeszcze wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci dla wyczynowego i rekreacyjnego p\u0142ywania.) W celu organizacyjnego zabezpieczenia tego ogromnego przedsi\u0119wzi\u0119cia rozszerzono zarz\u0105d sekcji p\u0142ywackiej, w kt\u00f3rym g\u0142\u00f3wne role pe\u0142nili: Jan Og\u0142obin oraz Piotr Biegocki, Tadeusz Je\u017c, Jan Kusz i Marian Modelski. W kolejnych latach powi\u0119kszano kadr\u0119 trenersko-instruktorsk\u0105. W 1971 r. zatrudniono Jerzego Kom\u0119z\u0119, w 1972 r \u2013 Roman\u0119 Borz\u0119ck\u0105, Jerzego Borz\u0119ckiego, Krzysztofa Kowalika i Wies\u0142awa Stawickiego, a w 1973 r. \u2013 Jerzego Dymka i Dariusza Krupi\u0144skiego. W tym czasie odeszli R. Chlebowski i R. Obuchowicz. Prowadzona na szerok\u0105 skal\u0119 praca szkoleniowa z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105 szybko przynios\u0142a efekty. Ju\u017c w 1974 r. na Mistrzostwach Polski M\u0142odzik\u00f3w\u00a0w \u0141odzi zdobyto dwa srebrne medale: Gabriela Zombek w wy\u015bcigu na 200 m stylem dowolnym i Zbigniew Gi\u017ca na 200 m st. grzbietowym, a w 1975 r. w Halowych MP Junior\u00f3w w Tarnowie wywalczono pierwsze z\u0142ote medale: Anna Korycka na 100 m i 200 m st. motylkowym oraz Z. Gi\u017ca na 100 m st. grzbiet. Ponadto Z. Gi\u017ca zdoby\u0142 srebrny medal na 200 m st. grzbiet., a br\u0105zowe medale \u2013 Marzena Kalita na 200 m st. mot. i Gabriela Zombek na 200 m, 400 m i 800 m st. dow. Odt\u0105d mieleccy p\u0142ywacy regularnie startowali w mistrzostwach Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych oraz na Og\u00f3lnopolskich Spartakiadach M\u0142odzie\u017cy i zdobywali szereg medali oraz czo\u0142owych lokat. W celu dalszego usprawnienia organizacyjnego i osi\u0105gania coraz wy\u017cszego poziomu sportowego przy r\u00f3wnoczesnej prawid\u0142owej pracy dydaktyczno-wychowawczej \u2013 w 1975 r. powo\u0142ana zosta\u0142a sportowa Szko\u0142a Podstawowa Nr 6 w Mielcu, s\u0105siaduj\u0105ca z obiektami sportowymi FKS Stal, skupiaj\u0105ca m.in. utalentowan\u0105 p\u0142ywacko m\u0142odzie\u017c. Pierwszym dyrektorem szko\u0142y zosta\u0142a Urszula Skowro\u0144ska. Konsekwencj\u0105 dalszego rozwoju sekcji by\u0142o powo\u0142anie, przy du\u017cym wsparciu dyrektora W\u0142adys\u0142awa Gajowca, klas sportowych w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika. Maj\u0105c tak rozwini\u0119ty i zabezpieczony system szkolenia, Mielec sta\u0142 si\u0119 znacz\u0105cym o\u015brodkiem sportu p\u0142ywackiego w Polsce, czego wyrazem by\u0142o przyznawanie mu przez Polski Zwi\u0105zek P\u0142ywacki organizacji wielu wa\u017cnych imprez o znaczeniu krajowym (Mistrzostwa Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych) i mi\u0119dzynarodowym (m.in. mecze mi\u0119dzypa\u0144stwowe) oraz organizowanie zgrupowa\u0144 kadry narodowej w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych. W 1977 r. pierwsza grupa szkolonych zawodnik\u00f3w (rocznik 1961) przesz\u0142a do kategorii senior\u00f3w i tym samym zamkni\u0119to etap tworzenia struktury sekcji. Od tego momentu stan ilo\u015bciowy grup p\u0142ywania sportowego wynosi\u0142 oko\u0142o 100 zawodniczek i zawodnik\u00f3w. W\u015br\u00f3d wielu utalentowanych uda\u0142o si\u0119 wychowa\u0107 grup\u0119 startuj\u0105c\u0105 z powodzeniem na wielu presti\u017cowych zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych, w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych. Nale\u017celi do niej: Anna Bajda, Marek Baranowski, Witold Borowik, Jaros\u0142aw Butryn, Tomasz Chudzik, Renata Dere\u0144, Bo\u017cena Dudek, Bo\u017cena Dul, Urszula G\u0105gol, Dariusz Gil, Zbigniew Gi\u017ca, Ewa Gronek, Lidia Jemio\u0142o, Jerzy Janusz, Ma\u0142gorzata Kalita, Stanis\u0142aw Kie\u0142b, Anna Korycka, Iwona Ko\u017cuchowska, Beata Kos, Joanna Oleksiak, Bogus\u0142aw Omiotek, Ma\u0142gorzata Ozimek, Barbara Pacu\u0142a, Marzena Rado\u0144, Anna Robotycka, Dorota Sieradzka, Wojciech Sieros\u0142awski, Renata Stradomska, J\u00f3zef Strycharz, Andrzej \u015awitkowski, Joanna Wlezie\u0144, Robert Zieli\u0144ski, Gabriela Zombek, S\u0142awomir Zybert i Bogus\u0142aw Zychowicz. Pierwsze medale (2 srebrne) w Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w (Pu\u0142awy \u2013 1977 r.) zdobyli: S. Zybert na 1500 m st. dow. i sztafeta dziewcz\u0105t 4 x 100 m st. dow. Pierwszym z\u0142otym medalist\u0105 MP Senior\u00f3w (Szczecin \u2013 1978) zosta\u0142 B. Zychowicz na 200 m st. mot. Te i kolejne medale na MP zwr\u00f3ci\u0142y uwag\u0119 Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego na mieleckich p\u0142ywak\u00f3w i w konsekwencji spowodowa\u0142y powo\u0142ania do reprezentacji Polski. Najlepsi mielczanie otrzymali r\u00f3wnie\u017c propozycje dalszego szkolenia w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Raciborzu, z zachowaniem dotychczasowej przynale\u017cno\u015bci klubowej. Najpierw D. Gil, a nast\u0119pnie B. Zychowicz i S. Zybert przenie\u015bli si\u0119 do Raciborza. D. Gil startowa\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata \u2013 1978 r. w Berlinie i na Uniwersjadzie w Bukareszcie. Ustanowiony przez niego rekord Polski na dystansie 200 m st. dow. \u2013 1.51,80 przetrwa\u0142 a\u017c 6 lat. Pierwszym mieleckim p\u0142ywakiem \u2013 olimpijczykiem, startuj\u0105cym na Igrzyskach Olimpijskich Moskwa-1980 by\u0142 B. Zychowicz Uczestnikami Mistrzostw Europy Junior\u00f3w \u2013 1983 w Miluzie (Francja) byli: B. Dudek (7. miejsce na 200 m st. zmiennym) i T. Chudzik (14. miejsce na 400 m st. zm.). B. Dudek by\u0142a tak\u017ce pierwsz\u0105 Polk\u0105, kt\u00f3ra przep\u0142yn\u0119\u0142a dystans 100 m dow. w czasie poni\u017cej 58 sek. (57,99). Ona r\u00f3wnie\u017c by\u0142a reprezentantk\u0105 Polski na Zawodach Przyja\u017ani \u201eMoskwa-84\u201d i na Mistrzostwach Europy Senior\u00f3w \u2013 1985 r. w Sofii (Bu\u0142garia), gdzie zdoby\u0142a 5. miejsce w finale \u201eB\u201d na 200 m st. zmiennym. W mi\u0119dzyczasie wszyscy starsi mieleccy zawodnicy zako\u0144czyli kariery zawodnicze. W 1984 r. wyjecha\u0142 Kurt Zombek, a w latach 1986-1987 nast\u0105pi\u0142y dalsze zmiany w sk\u0142adzie kadry szkoleniowej. Odesz\u0142a grupa starszych trener\u00f3w, a trenerem koordynatorem zosta\u0142 Dariusz Krupi\u0144ski. W nowej ekipie trenerskiej, kt\u00f3ra szkoli\u0142a oko\u0142o 100 m\u0142odych zawodnik\u00f3w, znale\u017ali si\u0119: Anna Korycka, Bogus\u0142awa Krupi\u0144ska i Bogus\u0142aw Omiotek, a ponadto siedmiu dalszych instruktor\u00f3w prowadzi\u0142o powszechn\u0105 nauk\u0119 p\u0142ywania w 10 szko\u0142ach z udzia\u0142em ok. 1100 dzieci. Dzia\u0142ania te wspierali dzia\u0142acze z M. Modelskim na czele. Szeroko zakrojona praca z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105 da\u0142a wkr\u00f3tce imponuj\u0105ce rezultaty. Na pocz\u0105tku lat 90. zawodniczk\u0105 nr 1 sta\u0142a si\u0119 Magdalena Modelska, specjalizuj\u0105ca si\u0119 w stylu grzbietowym, wielokrotna Mistrzyni Polski w kategorii juniorek oraz seniorek. M.in. w 1991 r. w czasie Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy\u00a0w O\u015bwi\u0119cimiu zdoby\u0142a z\u0142oty medal na 100 m grzb. i czasem 1.06,17 ustanowi\u0142a nowy rekord Polski juniorek, a na Mistrzostwach Polski Seniorek w Poznaniu wywalczy\u0142a 3 medale, w tym z\u0142oty na 50 m st. grzb. (31,45). Za te osi\u0105gni\u0119cia uznana zosta\u0142a \u201eNajlepszym Sportowcem Mielca w 1991 r.\u201d w plebiscycie \u201eKorso\u201d. M. Modelska by\u0142a te\u017c uczestniczk\u0105 Mistrzostw Europy w Sprincie (Gelsenkirchen \u2013 1992 r.), gdzie zaj\u0119\u0142a 12. miejsce na 50 m. grzb. (30,59). W krajowej czo\u0142\u00f3wce znajdowa\u0142a si\u0119 tak\u017ce Katarzyna Ortyl. Ponadto rokrocznie m\u0142odzi mieleccy p\u0142ywacy zdobywali po oko\u0142o 20 -30 medali w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych (od 11 do 15 lat). Do grupy szkoleniowc\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142a Bo\u017cena Dudek. W 1995 r. do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki krajowej junior\u00f3w awansowa\u0142 Pawe\u0142 Marzec, zdobywaj\u0105c na \u00a0MP Junior\u00f3w 6 medali w stylu zmiennym. W tym samym roku reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na mi\u0119dzynarodowych zawodach junior\u00f3w w Heidenheim (RFN) i Antwerpii (Belgia), zdobywaj\u0105c 3 razy 2 miejsce oraz na Mistrzostwach Europy Junior\u00f3w w Genewie (Szwajcaria). Sukcesy odnosi\u0142 tak\u017ce w nast\u0119pnych latach, od 1996 r. r\u00f3wnie\u017c w gronie senior\u00f3w. Sporo osi\u0105gni\u0119\u0107 w gronie junior\u00f3w, a szczeg\u00f3lnie na Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy \u2013 1989 r., mia\u0142 Robert Korycki W ostatnich latach funkcjonowania FKS Stal du\u017ce nadzieje na sukcesy stwarza\u0142a grupa m\u0142odzie\u017cy, w tym wielokrotni medali\u015bci i finali\u015bci MP w m\u0142odszych kategoriach wiekowych: Eliza Wojdon, Szczepan Solecki, Tomasz Rado, Tomasz Kluj, J\u00f3zef Stopi\u0144ski, Grzegorz Cisek, Pawe\u0142 \u015awierczy\u0144ski, Daniel Torba, Mariusz Rejowski, Bartosz Warcha\u0142owski, Marek Wal, Rafa\u0142 Szady, Szymon Micha\u0142ek, Karol Gorczyca, Dawid Surman, Ewa Bojczuk, Dominika Krakowiak, El\u017cbieta Rokoszak, Katarzyna Warcha\u0142owska, Ewa Skrzypek, Katarzyna \u0141uczak, Micha\u0142 Mazurkiewicz, Pawe\u0142 Pier\u00f3g, Jan \u0106wiok, Piotr Bienias, Magdalena Madej, Marta Domaga\u0142a, Wojciech Betlej, Karolina Gil i Jaros\u0142aw Magda. Po likwidacji FKS Stal w czerwcu 1997 r. sekcja p\u0142ywacka, dzi\u0119ki staraniom D. Krupi\u0144skiego, M. Modelskiego i Dyrekcji Szko\u0142y Podstawowej Nr 6 (sportowej) przesz\u0142a w ca\u0142o\u015bci do Uczniowskiego Klubu Sportowego \u201eIkar\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski Senior\u00f3w *1977 r. (Pu\u0142awy \u2013 Letnie MP): S\u0142awomir Zybert \u2013 srebrny, 1500 m dow. (17.02,2), sztafeta \u017ce\u0144ska \u2013 srebrny, 4 x 100 m dow.; *1978 r. (Olsztyn \u2013 Halowe MP): Dorota Sieradzka \u2013 srebrny, 100 m dow. (1.01,1), Dariusz Gil \u2013 br\u0105zowy, 400 m dow. (4.10,9) i br\u0105zowy, 1500 m dow. (16.39,9); (Szczecin \u2013 L): Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 z\u0142oty, 200 m mot. (2.11,9), D. Gil \u2013 srebrny, 400 m dow. (4.07,8) i srebrny, 1500 m dow. (16.19,8), sztafeta \u017ce\u0144ska \u2013 srebrny, 4 x 100 m dow. (4.17,8), D. Gil \u2013 br\u0105zowy, 200 m dow. (1.59,6), S. Zybert \u2013 br\u0105zowy, 1500 m dow. (16.28,8), B. Zychowicz \u2013 br\u0105zowy, 100 m mot. (1.00,2), sztafeta m\u0119ska \u2013 br\u0105zowy, 4 x 100 m dow. (3.48,5) i br\u0105zowy, 4 x 200 m dow. (8.17,4) * 1979 r. (Pu\u0142awy \u2013 H): B. Zychowicz \u2013 z\u0142oty, 100 m mot. (56,43), S. Zybert \u2013 z\u0142oty, 1500 m dow. (15.58,22); (O\u015bwi\u0119cim \u2013 L): Marek Baranowski \u2013 z\u0142oty, 100 m dow., \u00a0B. Zychowicz \u2013 srebrny, 100 m mot. (58,11), S. Zybert \u2013 br\u0105zowy, 200 m dow. (1.58,89), br\u0105zowy, 400 m dow. (4.09,03) i br\u0105zowy, 1500 m dow. (16.37,48); *1980 r. (Warszawa \u2013 H): B. Zychowicz \u2013 z\u0142oty, 100 m mot. (57,48) i z\u0142oty, 200 m mot. (2.05,06), D. Gil \u2013 z\u0142oty, 1500 m dow. (16.09,25), sztafeta m\u0119ska \u2013 z\u0142oty, 4 x 100 m dow. (3.41,39) i z\u0142oty, 4 x 200 m dow. (8.06,84), M. Baranowski \u2013 br\u0105zowy, 100 m dow. (54,95); (Tarn\u00f3w \u2013 L): D. Gil \u2013 z\u0142oty, 100 m dow. (53,73), z\u0142oty, 200 m dow. (1.56,67) i z\u0142oty, 400 m dow. (4.03,37), B. Zychowicz \u2013 z\u0142oty, 100 m mot. (57,62) i z\u0142oty, 200 m mot. (2.06,30), sztafeta m\u0119ska \u2013 z\u0142oty, 4 x 100 m dow. (3.42,87), sztafeta m\u0119ska \u2013 srebrny, 4 x 200 m dow. (8.11,05), S. Zybert \u2013 br\u0105zowy, 100 m dow. (54,91) i sztafeta \u017ce\u0144ska \u2013 br\u0105zowy, 4 x 100 m dow. (4.21,17); *1981 r. (Lublin \u2013 H): D. Gil \u2013 z\u0142oty, 400 m dow. (3.56,05), srebrny, 200 m dow. (1.53,40), br\u0105zowy, 100 m dow. (52,91), br\u0105zowy, 1500 m dow. (16.00,41) i br\u0105zowy, 200 m mot. (2.05,01); (O\u015bwi\u0119cim \u2013 L): M. Baranowski \u2013 z\u0142oty, 50 m dow. (25,21) i srebrny, 100 m dow. (54,42), Bo\u017cena Dul \u2013 br\u0105zowy, 50 m dow. (28,11); *1982 r. (Warszawa \u2013 H): Bo\u017cena Dudek \u2013 srebrny, 100 m dow. i br\u0105zowy, 50 m dow.; *1983 r. (Szczecin – H): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 100 m dow. (58,02), z\u0142oty, 200 m dow., z\u0142oty, 200 m zm., srebrny, 50 m dow., (O\u015bwi\u0119cim \u2013 L): B. Dudek \u2013 srebrny, 50 m dow. (27,78), srebrny, 100 m dow. (59,70), srebrny, 200 m dow. (2.09,24) i br\u0105zowy, 200 m zm. (2.27,59); *1984 r. (O\u015bwi\u0119cim \u2013 H): B. Dudek \u2013 srebrny, 100 m dow. (1.00,10), srebrny, 100 m mot. (1.05,55), br\u0105zowy, 50 m dow. i br\u0105zowy, 200 m zm.; (Wroc\u0142aw \u2013 L): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 50 m dow. (28,18), z\u0142oty, 200 m zm. (2.24,71) i srebrny, 200 m dow. (2.09,06); *1985 r. (Gda\u0144sk \u2013 H): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 200 m dow. (2.04,12 \u2013 rekord Polski), srebrny, 50 m dow., srebrny, 100 m dow., srebrny, 100 m mot. i srebrny, 200 m zm.; (O\u015bwi\u0119cim \u2013 L): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 200 m zm., z\u0142oty, 200 m mot., srebrny, 50 m dow. i srebrny, 400 m zm.; *1986 r. (Krak\u00f3w \u2013 H): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 200 m dow., srebrny, 100 m mot., srebrny, 200 m zm.; (Mielec \u2013 L): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 50 m mot. (29,48 \u2013 rekord Polski), br\u0105zowy, 50 m dow. i br\u0105zowy, 100 m mot.; *1987 r. (Szczecin \u2013 H): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 50 m mot. (29,48 \u2013 rekord Polski), srebrny, 100 m mot.; *1988 r. (Lublin \u2013 H): B. Dudek \u2013 z\u0142oty, 50 m mot., sztafeta \u017ce\u0144ska \u2013 z\u0142oty, 4 x 100 m zm., srebrny, 4 x 100 m dow. \u00a0i srebrny, 4 x 200 m dow.; *1991 r. (Pozna\u0144 \u2013 L): Magdalena Modelska \u2013 z\u0142oty, 50 m grzb. (31,45), srebrny, 100 m grzb. (1.06,59), br\u0105zowy, 200 m grzb. (2.23,36) * 1992 r. (Rzesz\u00f3w \u2013 L): M. Modelska \u2013 z\u0142oty, 50 m grzb. (31,64); *1994 r. (Rzesz\u00f3w \u2013 Z): M. Modelska \u2013 srebrny, 50 m grzb. (30,46); (Wroc\u0142aw \u2013 L): M. Modelska \u2013 srebrny, 50 m grzb. (31,01), srebrny, 100 m grzb. (1.05,80) i srebrny, 200 m grzb. * 1995 r. (O\u015bwi\u0119cim \u2013 L): M. Modelska \u2013 br\u0105zowy, 50 m grzb. (30,98). Razem: 32 z\u0142ote, 34 srebrne i \u00a025 br\u0105zowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Indywidualni zdobywcy medali Mistrzostw Polski Junior\u00f3w (w kategoriach od 12 do 19 lat): M. Baranowski, Maciej Berger, Wojciech Betlej, Ewa Bojczuk, Jaros\u0142aw Butryn, Tomasz Chudzik, Grzegorz Cisek, Jan \u0106wiok, Urszula G\u0105gol, D. Gil, Karolina Gil, Zbigniew Gi\u017ca, Lidia Jemio\u0142o, Marzena Kalita, Tomasz Kluj, Anna Korycka, Robert Korycki, Dominika Krakowiak, P. Marzec, Micha\u0142 Mazurkiewicz, Szymon Micha\u0142ek, M. Modelska, Joanna Oleksiak, Bogus\u0142aw Omiotek, Norbert Ozimek, Barbara Pacu\u0142a, Pawe\u0142 Pier\u00f3g, Tomasz Rado, Marzena Rado\u0144, Anna Robotycka, El\u017cbieta Rokoszak, D. Sieradzka, Wojciech Sieros\u0142awski, Szczepan Solecki, J\u00f3zef Stopi\u0144ski, J\u00f3zef Strycharz, Kazimierz Stycze\u0144, Rafa\u0142 Szady, Pawe\u0142 \u015awierczy\u0144ski, Daniel Torba, Marek Wal, Bartosz Warcha\u0142owski, Krzysztof Wery\u0144ski, Eliza Wojdon, Gabriela Zombek i S. Zybert.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Reprezentanci Polski senior\u00f3w: Marek Baranowski, Bo\u017cena Dudek, Dariusz Gil, Magdalena Modelska, S\u0142awomir Zybert i Bogus\u0142aw Zychowicz.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

4) Reprezentanci Polski junior\u00f3w: Marek Baranowski, Ewa Bojczuk, Tomasz Chudzik, Grzegorz Cisek, Bo\u017cena Dudek, Dariusz Gil, Lidia Jemio\u0142o, Tomasz Kluj, Robert Korycki, Joanna Oleksiak, Bogus\u0142aw Omiotek, Pawe\u0142 Marzec, Ewa Mazurkiewicz, Szymon Micha\u0142ek, Magdalena Modelska, Tomasz Rado, El\u017cbieta Rokoszak, Szymon Solecki, J\u00f3zef Stopi\u0144ski, Kazimierz \u00a0Stycze\u0144, Rafa\u0142 Szady, Wojciech Sieros\u0142awski, S\u0142awomir Zybert i Bogus\u0142aw Zychowicz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S i a t k \u00f3 w k a \u00a0 \u00a0k o b i e t \u00a0 \u00a0 Pierwsz\u0105 dru\u017cyn\u0119 siatk\u00f3wki kobiet, a co za tym \u2013 sekcj\u0119, utworzono w 1952 r. Jej trzon stanowi\u0142y zawodniczki wyszkolone w szkolnym zespole mieleckiego Liceum Pedagogicznego, prowadzonym przez nauczyciela wychowania fizycznego Mariana Mazura i wspieranym przez gor\u0105cego or\u0119downika sportu \u2013 dyrektora Marcina Saram\u0119. W sk\u0142ad zespo\u0142u wchodzi\u0142y m.in.: Janina Chrebor, Maria Purli\u0144ska, Roma Rz\u0105sa, Barbara Wanatowicz, Urszula Wi\u015bniewska i Zofia W\u00f3jcik. Pierwszym trenerem zosta\u0142 J\u00f3zef Lenkowski, a kierownikiem sekcji \u2013 Kazimierz Tyrlik. Do rozgrywek na szczeblu okr\u0119gu rzeszowskiego przyst\u0105piono w sezonie 1952\/1953, a efektem ko\u0144cowym by\u0142o 3. miejsce. Ponadto uczestniczono w turnieju Zrzeszenia Sportowego Stal oraz rozgrywano sporo spotka\u0144 towarzyskich (\u0142\u0105cznie 34 mecze \u2013 30 wygranych). Coraz lepsze zgranie zespo\u0142u uwidoczni\u0142o si\u0119 ju\u017c w nast\u0119pnym sezonie \u2013 1953\/1954, kiedy to zdoby\u0142 1. miejsce w lidze okr\u0119gowej i uczestniczy\u0142 w rozgrywkach o awans do I ligi (II ligi jeszcze w\u00f3wczas nie by\u0142o). Na turnieju w Toruniu mielczanki zaj\u0119\u0142y jednak dopiero 3. miejsce i odpad\u0142y z dalszych gier. Sukces na szczeblu okr\u0119gowym ponowiono w sezonie 1954\/1955. W p\u00f3\u0142fina\u0142owym turnieju o wej\u015bcie do I ligi, rozegranym w Mielcu, Stal zwyci\u0119\u017cy\u0142a i zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do fina\u0142u w Kielcach, gdzie po dramatycznych meczach zaj\u0119\u0142a 3. miejsce i nie awansowa\u0142a do ekstraklasy. Sporym sukcesem by\u0142o natomiast zdobycie 1. miejsca w mistrzostwach Zrzeszenia Sportowego Stal. W zespole gra\u0142y: J. Baranowska (Chrebor), Maria Wyka (Ko\u0142ek), Halina Niechoda, Zofia Domagalska (P\u0142awiak),\u00a0M. Rachwa\u0142 (Purli\u0144ska), R. Og\u0142obin (Rz\u0105sa), B. Lichy (Wanatowicz) i Z. Dziewit (W\u00f3jcik). Do sezonu 1955\/1956 przyst\u0105piono w os\u0142abieniu, bez R. Og\u0142obin i M. Wyki. Dru\u017cyna zaj\u0119\u0142a 2. miejsce w lidze okr\u0119gowej. Powr\u00f3t R.Og\u0142obin podzia\u0142a\u0142 mobilizuj\u0105co i w kolejnych turniejach nast\u0105pi\u0142a wyra\u017ana poprawa (2. miejsca w Pucharze CRZZ i Pucharze Podkarpacia). Sezon 1956\/1957 w nowo utworzonej lidze mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej rozpocz\u0119to z now\u0105 grup\u0105 m\u0142odych siatkarek, m.in. Ann\u0105 Dec, Krystyn\u0105 D\u0105bkowsk\u0105, Stanis\u0142aw\u0105 Hasek\u00a0i Zofi\u0105 Pikul. Trenerem zosta\u0142 Adam Cibicki, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Julian Skawi\u0144ski. W dru\u017cynie, opr\u00f3cz wymienionych, wyst\u0119powa\u0142y: J. Baranowska, Jadwiga Dec, M. Mokrzycka, Z. P\u0142awiak, M. Purli\u0144ska, R. Og\u0142obin i Z. \u00a0 W\u00f3jcik. Przebudowany zesp\u00f3\u0142 zdoby\u0142 1. miejsce, ale w rozgrywkach o awans do I ligi nie odni\u00f3s\u0142 sukcesu. Tak\u017ce w kolejnych sezonach (1957\/1958 i 1958\/1959) mielczanki odgrywa\u0142y czo\u0142ow\u0105 rol\u0119 w lidze mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej i kwalifikowa\u0142y si\u0119 do dalszych eliminacji. Pr\u00f3g ligi pa\u0144stwowej okazywa\u0142 si\u0119 jednak za wysoki. W 1959 r. prowadzenie dru\u017cyny powierzono Stanis\u0142awowi Bidnikowi. Systematycznie odm\u0142adzany sk\u0142ad nadal zajmowa\u0142 czo\u0142owe lokaty w lidze mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej, lecz w dalszych rozgrywkach zespo\u0142y z innych rejon\u00f3w kraju okazywa\u0142y si\u0119 lepsze. Pewnego rodzaju sukcesem by\u0142o powo\u0142anie do kadry juniorek pierwszych mielczanek \u2013 Aleksandry Kazibut i Barbary Skazy. W 1962 r., w rezultacie reformy rozgrywek, liga mi\u0119dzywojew\u00f3dzka zosta\u0142a zlikwidowana. Zbieg\u0142o si\u0119 to z zasadniczymi zmianami w mieleckiej dru\u017cynie. Trenerem zosta\u0142a Janina Baranowska, a opiekunami z ramienia klubu \u2013 Eugeniusz Pelc i Stanis\u0142aw Kaniepie\u0144. Wydarzeniem sprzyjaj\u0105cym przebudowie dru\u017cyny by\u0142o zdobycie przez m\u0142ode mieleckie siatkarki z SP Nr 6 wicemistrzostwa Polski w pionie Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego. Najlepsze dziewcz\u0119ta z tego zespo\u0142u (Bo\u017cena Major, Anna Panz, Maria Rachwa\u0142 i Waleria \u017bar\u00f3w) zasili\u0142y dru\u017cyn\u0119 Stali i w kolejnych latach stanowi\u0142y jego g\u0142\u00f3wn\u0105 si\u0142\u0119. Opr\u00f3cz wymienionych, dru\u017cyn\u0119 stanowi\u0142y: Maria B\u0105tor, Barbara Ko\u0142acz, Barbara Lichy, Danuta Szelest, Irena Sztaba, Wanda Tracz i Anna Wydro. Rokrocznie mielczanki zajmowa\u0142y czo\u0142owe miejsca w lidze okr\u0119gowej i kwalifikowa\u0142y si\u0119 do walk eliminacyjnych o I, a p\u00f3\u017aniej \u2013 II lig\u0119. Mimo tych wielu pr\u00f3b wej\u015bcia do rozgrywek og\u00f3lnopolskich, nadal \u017cadna z nich nie zako\u0144czy\u0142a si\u0119 pozytywnie. To zniech\u0119ci\u0142o cz\u0119\u015b\u0107 zawodniczek, kt\u00f3re zako\u0144czy\u0142y karier\u0119 sportow\u0105. Nap\u0142yw m\u0142odych, utalentowanych siatkarek by\u0142 jednak systematyczny i to pozwala\u0142o na utrzymywanie si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce utworzonej (ponownie) ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej. W sezonie 1968\/1969 funkcj\u0119 trenera obj\u0105\u0142 J. Lenkowski, a kierownictwo dru\u017cyny stanowili Julian B\u0105tor i Leszek Starosielec. Wyra\u017anie lepsz\u0105 dyspozycj\u0119 prezentowa\u0142a dru\u017cyna w sezonie 1969\/1970. W klasie mi\u0119dzyokr\u0119gowej zaj\u0119\u0142a zdecydowanie 1. miejsce z kompletem 24 zwyci\u0119stw. W p\u00f3\u0142finale rozgrywek o wej\u015bcie do II ligi zdoby\u0142a tak\u017ce 1. miejsce, a w finale rozegranym w Kielcach zaj\u0119\u0142a 4. miejsce, premiowane awansem do II ligi (m.in. wygra\u0142a z Zawisz\u0105 Sulech\u00f3w i Ogniskiem Bia\u0142ystok po 3 : 0). Innymi wa\u017cnymi osi\u0105gni\u0119ciami by\u0142y zdobycie Pucharu G\u00f3r \u015awi\u0119tokrzyskich oraz start\u00a0w finale Pucharu CRZZ. Sukcesy te by\u0142y dzie\u0142em zespo\u0142u w sk\u0142adzie: Danuta Aborowicz, M. B\u0105tor, Danuta Chomenko, Lucyna Kostka, Izabela Kwiecie\u0144, Teresa Mryczko, Czes\u0142awa Ochman, Halina Pamu\u0142a, Maria Szpakowska,W. Tracz, Janina Trzewik i Maria Zaucha oraz trenera J. Lenkowskiego i kierownika dru\u017cyny J. B\u0105tora. W pierwszym starcie II \u2013 ligowym (sezon 1970\/1971) Stal nie potrafi\u0142a utrzyma\u0107 dobrej formy i zajmuj\u0105c ostatnie \u2013 8. miejsce (28 7 40-9), spad\u0142a do ligi okr\u0119gowej. Doceniono jednak talent\u00a0M. Zauchy i powo\u0142ano j\u0105 do kadry narodowej. W rozgrywkach ligi okr\u0119gowej sezonu 1971\/1972 mielczanki, ju\u017c z nowym trenerem \u2013 Ryszardem Hasiakiem, kolejny raz zdoby\u0142y 1. miejsce (28 27 81-) i zakwalifikowa\u0142y si\u0119 do gier o II lig\u0119. Wygra\u0142y p\u00f3\u0142fina\u0142 w Cz\u0119stochowie (m.in. 3 : 0 z Rakowem), a nast\u0119pnie uplasowa\u0142y si\u0119 na premiowanym 4. miejscu w finale rozegranym w Radomiu (m.in. wygra\u0142y z Czarnymi S\u0142upsk 3 : 0 i Sp\u00f3jni\u0105 Gda\u0144sk 3 : 2). W stabilnym sk\u0142adzie, opr\u00f3cz wcze\u015bniej wymienionych, pojawi\u0142y si\u0119 juniorki: Regina Czudowska, Urszula K\u0119pa i Olga Kwiecie\u0144. Tak\u017ce w drugim starcie w II lidze (sezon 1972\/1973) nie wiod\u0142o si\u0119 i zaj\u0119cie przedostatniego \u2013 7. miejsca (28 6 32-0) oznacza\u0142o spadek do ligi okr\u0119gowej. W sezonie 1973\/1974, mimo zdecydowanej dominacji w lidze okr\u0119gowej (28 28 84-), do II ligi nie uda\u0142o si\u0119 awansowa\u0107. Kolejny sezon w lidze okr\u0119gowej (1974\/1975), przy sporych zmianach w sk\u0142adzie, uda\u0142o si\u0119 zako\u0144czy\u0107 na 1. miejscu (28 22 68-8). W p\u00f3\u0142finale i finale rozgrywek o II lig\u0119 Stal zaj\u0119\u0142a pierwsze miejsce i po raz trzeci awansowa\u0142a do II ligi. Autorami sukcesu byli \u2013 trener R. Hasiak oraz zawodniczki: Bogus\u0142awa Bonach, Krystyna Krajewska, Danuta Machnik, Bo\u017cena Mroczek, Barbara Nowak, H. Pamu\u0142a, B. Posobkiewicz, Lucyna Prus, M. Szpakowska i J. Trzewik. Opiek\u0119 nad zespo\u0142em sprawowali J. B\u0105tor i Mieczys\u0142aw Fleszar. Trzeci start w II lidze (sezon 1975\/1976) by\u0142 nieudany. Mielczanki zaj\u0119\u0142y ostatni\u0105 \u2013 8. lokat\u0119 (28 4 26-5), ale w zwi\u0105zku z powi\u0119kszeniem ligi do 10 zespo\u0142\u00f3w nie zosta\u0142y zdegradowane. Otrzyman\u0105 przez los szans\u0119 potrafi\u0142y wykorzysta\u0107. Sezon 1976\/1977, z kolejnymi nowymi siatkarkami, zako\u0144czy\u0142y na bezpiecznym 7. miejscu (36 14 60-5). W dru\u017cynie gra\u0142y: Alicja Butryn, Anna Gryglewska, Halina Kapinos, D. Machnik, Bogumi\u0142a Michalska, B. Mroczek, Katarzyna Oberc, B. Posobkiewicz, L. Prus, Ewa Stec, J. Trzewik i Barbara Wojnarowska. W kolejnych latach Stal wyra\u017anie poprawi\u0142a gr\u0119 i regularnie plasowa\u0142a si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce II ligi, zajmuj\u0105c: w sezonie 1977\/1978 \u2013 3. miejsce (36 24 85-53), 1978\/1979 \u2013 4. miejsce (36 19 72-6), 1979\/1980 \u2013 3. miejsce (32 22 76-7) i 1980\/1981 \u2013 3. miejsce (36 26 91-3). G\u0142\u00f3wnym czynnikiem tego skoku jako\u015bciowego by\u0142o wykszta\u0142cenie si\u0119 dobrego, stabilnego sk\u0142adu: Iwona Bidnik, U. Gackowska, K. Ko\u0142odziej, Bo\u017cena Ku\u015bnierz, O. Kwiecie\u0144, B. Mroczek, Anna Piesch, B. Posobkiewicz, L. Prus, Ewa Starzec, J. Trzewik i Krystyna Trzmiel. Trenerem pozostawa\u0142 P. Nowak, kierownikiem dru\u017cyny by\u0142 Miros\u0142aw Wojtyszkiewicz, a kierownikiem sekcji \u2013 Stefan Sobol. Do sezonu 1981\/1982 dru\u017cyna przyst\u0105pi\u0142a wprawdzie bez I. Bidnik i \u00a0B. Posobkiewicz (zako\u0144czy\u0142a karier\u0119), ale z Lidi\u0105 G\u0105ga\u0142\u0105, Ann\u0105 Gotfryd (z d.Gryglewska) i El\u017cbiet\u0105 Werner. Mielczanki gra\u0142y popisowo i zdoby\u0142y 1. miejsce (36 34 104-21), awansuj\u0105c po raz pierwszy do I ligi. Przed historycznym sezonem nie by\u0142o wielu zmian. M.in. zako\u0144czy\u0142a karier\u0119 J. Trzewik, a przyby\u0142y Helena Malinowska i Ewa Struga\u0142a. Sezon 1982\/1983 nie by\u0142 pomy\u015blny. Stal zako\u0144czy\u0142a rozgrywki fina\u0142u \u201eB\u201d I ligi na ostatnim \u2013 10. miejscu (28 7 37-70) i spad\u0142a do II ligi. Pewnego rodzaju sukcesem by\u0142o zdobycie 3. miejsca w rozgrywkach Pucharu Polski. Przed sezonem 1983\/1984 z dru\u017cyny odesz\u0142y: U. Gackowska, K. Ko\u0142odziej, K. Trzmiel i E. Werner. Nast\u0105pi\u0142a te\u017c zmiana trener\u00f3w \u2013 Piotra Nowaka zast\u0105pi\u0142 Ryszard Hasiak. Os\u0142abiona Stal zaj\u0119\u0142a 3. miejsce (28 21 70-26) i nie zdo\u0142a\u0142a powr\u00f3ci\u0107 do I ligi. Odesz\u0142y m.in. E. Bialic i H. Malinowska. Do sezonu 1984\/1985 przyst\u0105piono z mocno zmienionym sk\u0142adem i pod kierunkiem nowego trenera \u2013 Romana Murdzy. Zesp\u00f3\u0142 w sk\u0142adzie: Anna G\u0119za, Anna Gotfryd, Olga Kwiecie\u0144, Danuta Maciejak, Bo\u017cena Mroczek, Beata Roma\u0144czuk, El\u017cbieta Sobieniak-Sajek, Ewa Struga\u0142a i Dorota Uram by\u0142 najlepszy w II lidze (28 25 49-26) i po raz drugi awansowa\u0142 do ekstraklasy. Indywidualnym sukcesem D. Uram by\u0142o powo\u0142anie do reprezentacji Polski. Niestety, w sezonie 1985\/1986 Stal wygra\u0142a tylko jeden mecz i zaj\u0119\u0142a ostatnie \u2013 10. miejsce\u00a0w ekstraklasie (18 19 13-53), co oznacza\u0142o kolejn\u0105 degradacj\u0119 do II ligi. W tej klasie rozgrywek mielczanki gra\u0142y przez dwa sezony \u2013 w sezonie 1986\/1987 zaj\u0119\u0142y 2. miejsce (28 48 64-37), a w sezonie 1987\/1988 \u2013 1. miejsce (28 53 78-12) i awansowa\u0142y po raz trzeci do I ligi. W tych latach wzmocniono sk\u0142ad \u2013 przyby\u0142y m.in. El\u017cbieta Bieli\u0144ska, Anna J\u0119drejek, Bo\u017cena Kochman, Ma\u0142gorzata Majka, Lidia Osipiak, Lidia \u015aliwi\u0144ska i Ma\u0142gorzata Trojanowska. Zako\u0144czy\u0142y gr\u0119 m.in. A. Gotfryd i O. Kwiecie\u0144 (zosta\u0142a kierownikiem sekcji), odesz\u0142a E. Struga\u0142a, a D. Uram po odniesieniu ci\u0119\u017ckiej kontuzji w 1985 r. nie powr\u00f3ci\u0142a, mimo wielu stara\u0144, do uprawiania siatk\u00f3wki. Trzecie spotkanie z ekstraklas\u0105 zako\u0144czy\u0142o si\u0119 sukcesem \u2013 w sezonie 1988\/1989 dru\u017cyna w sk\u0142adzie: E. Bieli\u0144ska,\u00a0A. Dybek, A. G\u0119za, A. J\u0119drejek, M. Jawor\u2013Moszko, B. Kochman, M. Majka, D. Murdza (z d. Maciejak), L. Osipiak, E. Sobieniak-Sajek, L. \u015aliwi\u0144ska i M. Trojanowska-Wnuk zaj\u0119\u0142a 6. miejsce w rundzie zasadniczej (18 27 30-37) oraz pokona\u0142a w bara\u017cach Kolejarz Katowice 3 : 0 i 3 : 2, co da\u0142o jej 5. miejsce w ko\u0144cowej klasyfikacji. Trenerem by\u0142 nadal R. Murdza, kierownikiem dru\u017cyny \u2013 W. Ko\u0142odziejczyk, kierownikiem sekcji \u2013 O. Kwiecie\u0144, a trenerem odnowy biologicznej \u2013 Grzegorz Grde\u0144. Przed sezonem 1989\/1990 odesz\u0142y: E. Bieli\u0144ska (studia) oraz M. Jawor\u2013Moszko i M. Majka (urlopy macierzy\u0144skie), a przyby\u0142a El\u017cbieta Ko\u015bcielna. W gronie 12 dru\u017cyn mielczanki uplasowa\u0142y si\u0119 na 9. miejscu (22 31 39-47) i zosta\u0142y zakwalifikowane do \u201eSerii B\u201d I ligi. Do sezonu 1990\/1991 przyst\u0105piono bez A. J\u0119drejek\u2013Kicior i M. Trojanowskiej\u2013Wnuk (urlopy macierzy\u0144skie), ale z E. Bieli\u0144sk\u0105, M. Majk\u0105 i M. Moszko. Nast\u0105pi\u0142a zmiana trenera \u2013 R. Murdz\u0119 zast\u0105pi\u0142a O. Kwiecie\u0144. Mielecki zesp\u00f3\u0142 by\u0142 bezkonkurencyjny w rundzie zasadniczej i zaj\u0105\u0142 1. miejsce (14 27 40-11). W fazie play off \u00a0wygra\u0142 z Gwardi\u0105 Wroc\u0142aw i AZS AWF Warszawa oraz w finale z Polonezem Warszawa (2 : 3 i 0 : 3 w Warszawie oraz 3 : 0, 3: 1 i 3 : 0 w Mielcu) i awansowa\u0142 do \u201eSerii A\u201d I ligi (ekstraklasy). W sezonie 1991\/1992 Stal gra\u0142a w znacznie silniejszym sk\u0142adzie. Odesz\u0142a M. Moszko, ale powr\u00f3ci\u0142y A. J\u0119drejek\u2013Kicior i M. Trojanowska\u2013Wnuk oraz przyby\u0142y Natasza Harezowa i Olga Mamontowa z Omska. Wymienione oraz E. Ko\u015bcielna, E. Kulpa (z d. Bieli\u0144ska), M. Majka, D. Murdza, Renata Syper, L. \u015aliwi\u0144ska i A. Wojtas (z d. G\u0119za) gra\u0142y bardzo dobrze i po rundzie zasadniczej zajmowa\u0142y 3. miejsce ( 24 39 55-38). W play off o miejsca 1 \u2013 4 przegra\u0142y najpierw z \u201eCzarnymi\u201d S\u0142upsk, a nast\u0119pnie wygra\u0142y z Wis\u0142\u0105 Krak\u00f3w (3 : 0 i 3 : 0 w Krakowie oraz 3 : 1 w Mielcu) i po raz pierwszy zdoby\u0142y br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski. Wsp\u00f3\u0142autorami sukcesu byli: trener R. Murdza, kt\u00f3ry powr\u00f3ci\u0142 do klubu po rocznym urlopie, a tak\u017ce kierownik dru\u017cyny W. Ko\u0142odziejczyk. Sezon 1992\/1993, ju\u017c bez L. \u015aliwi\u0144skiej i N. Har\u0119zowej, ale z Elen\u0105 Ko\u0142odin\u0105, potwierdzi\u0142 przynale\u017cno\u015b\u0107 mieleckich siatkarek do czo\u0142\u00f3wki krajowej. Zdoby\u0142y one w rundzie zasadniczej 3. lokat\u0119 (28 44 58-54), a p\u00f3\u017aniej w play off o miejsca 1 \u2013 4 uleg\u0142y \u201eWi\u015ble\u201d Krak\u00f3w i \u201eStali\u201d Bielsko-Bia\u0142a, zajmuj\u0105c w ko\u0144cowej klasyfikacji 4. miejsce. Awansowa\u0142y te\u017c do fina\u0142u Pucharu Polski, zajmuj\u0105c w nim 3. miejsce. Rozgrywki w sezonie 1993\/1994 zako\u0144czy\u0142y drugim w historii klubu br\u0105zowym medalem mistrzostw Polski. W I fazie rozgrywek uplasowa\u0142y si\u0119 na 4. miejscu (28 42 53-54), a w II fazie (w grupie 4 najlepszych zespo\u0142\u00f3w) awansowa\u0142y na 3. miejsce (38 56 72-75). W walce o br\u0105zowy medal pokona\u0142y mistrza Polski-1993 Gryf Bydgoszcz 3 : 1 i 3 : 0 w Mielcu oraz 3 : 1 w Bydgoszczy. W dru\u017cynie wyst\u0119powa\u0142y: Renata Bodzi\u0144ska, Anna Dybek, Bo\u017cena Fija\u0142kiewicz, A. Kicior, E. Ko\u0142odina, E. Ko\u015bcielna, E. Kulpa, O. Mamontowa, D. Murdza, Agata Osman, M. Wnuk i Anna Wojtas. Trenerami byli: R. Murdza i w ko\u0144c\u00f3wce sezonu Edward \u015awi\u0105tek, kierownikiem dru\u017cyny \u2013 W. Ko\u0142odziejczyk, a opiekunem z ramienia sekcji \u2013 Marek Woszczy\u0144ski i wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cym dzia\u0142aczem sekcji \u2013 Bogus\u0142aw Kamuda. Tak\u017ce w sezonie 1994\/1995, mimo coraz gorszej sytuacji finansowej klubu i wielu zmian w sk\u0142adzie, siatkarki kolejny raz wywalczy\u0142y miejsce w czo\u0142\u00f3wce krajowej. Powr\u00f3ci\u0142 trener R. Murdza. Odesz\u0142y m.in.: E. Kulpa, O. Mamontowa, A. Osman i A. Wojtas. D. Murdza przebywa\u0142a na urlopie macierzy\u0144skim, a M. Wnuk zako\u0144czy\u0142a karier\u0119. Przyby\u0142y: Olga Warfo\u0142omiejewa z Moskwy oraz Marzena Bednarek i El\u017cbieta Kabat. W I etapie rywalizacji Stal zaj\u0119\u0142a 4. miejsce (28 42 53-47) i nie poprawi\u0142a go w II etapie (40 54 56-83). Tak\u017ce start w mi\u0119dzynarodowym Pucharze Konfederacji nie przyni\u00f3s\u0142 wi\u0119kszych sukces\u00f3w. Pog\u0142\u0119biaj\u0105cy si\u0119 kryzys finansowy klubu wp\u0142ywa\u0142 coraz wyra\u017aniej na funkcjonowanie dru\u017cyny. Odesz\u0142y m.in. E. Ko\u015bcielna, E. Ko\u0142odina i O. Warfo\u0142omiejewa, a przyby\u0142y m.in.: Swiet\u0142ana Abramowa, Zofia Byzdra i Ewa Nadgrodkiewicz. Wyjecha\u0142 z Mielca trener R. Murdza, a zast\u0105pi\u0142 go Bogdan Czerniakowski. Mielczanki nie podj\u0119\u0142y walki o miejsce w czo\u0142\u00f3wce i w I fazie rozgrywek zaj\u0119\u0142y ostatnie \u2013 8. miejsce w Serii A I ligi (28 31 23-79). W II fazie by\u0142y tak\u017ce na \u00a08. pozycji (12 16 14-25) i w play off przegra\u0142y z Wis\u0142\u0105 Krak\u00f3w, a to oznacza\u0142o spadek do Serii B I ligi. Zaistnia\u0142a sytuacja zmobilizowa\u0142a dzia\u0142aczy do bardziej energicznych dzia\u0142a\u0144 przed sezonem 1996\/1997. Uzyskano pewn\u0105 autonomi\u0119 sekcji pi\u0142ki siatkowej, prezesem zarz\u0105du sekcji zosta\u0142 Janusz Ma\u0142aszewicz, kierownikiem sekcji i dru\u017cyny \u2013 Bogus\u0142aw Kamuda, trenerem \u2013 Grzegorz Cibicki, a specjalist\u0105 odnowy biologicznej \u2013 Igor Ostrowski. Wprawdzie odesz\u0142y m.in.: S. Abramowa i A. Kicior, a Danuta Murdza i E. Nadgrodkiewicz zako\u0144czy\u0142y kariery zawodnicze, ale powr\u00f3ci\u0142y E. Ko\u015bcielna i A. Wojtas. W\u0142\u0105czono te\u017c do sk\u0142adu wychowanki: Alicj\u0119 Kojder, Ma\u0142gorzat\u0119 Struga\u0142\u0119 i Agat\u0119 Wr\u00f3bel. Ponadto w zespole wyst\u0119powa\u0142y: M. Bednarek, R. Bodzi\u0144ska-Pociask, Z. Byzdra, A. Dybek, E. Kabat i A. Skorupska. Zabiegi organizacyjne i zmiany w sk\u0142adzie zahamowa\u0142y niekorzystne zjawiska w mieleckiej siatk\u00f3wce \u017ce\u0144skiej. Stal zaj\u0119\u0142a 2. miejsce w rundzie zasadniczej Serii B I ligi (28 47 66-38). W play off przegra\u0142a z Naft\u0105 Pi\u0142a (1 : 3 i \u00a03 : 2 w Mielcu oraz 1 : 3 i 1 : 3 w Pile), ale w bara\u017cowym turnieju o awans do Serii A I ligi, rozegranym w czerwcu w Be\u0142chatowie, zaj\u0119\u0142a 2. miejsce (1 : 3 \u00a0z Wis\u0142\u0105 Krak\u00f3w, 3 : 1 z Kolejarzem Katowice i 3 : 0 z Gedani\u0105 Gda\u0144sk) i uzyska\u0142a awans. By\u0142 to ostatni sukces w dziejach Fabrycznego Klubu Sportowego Stal, bowiem w tym samym miesi\u0105cu podj\u0119to decyzj\u0119 o jego likwidacji. Z tak\u0105 mo\u017cliwo\u015bci\u0105 liczyli si\u0119 mieleccy dzia\u0142acze siatk\u00f3wki i utworzyli Klub Pi\u0142ki Siatkowej (KPS) Stal, kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 sekcj\u0119 siatk\u00f3wki \u017ce\u0144skiej z jej ca\u0142ym stanem posiadania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Bilans spotka\u0144 w I lidze: 11 sezon\u00f3w, 323 mecze, stosunek zwyci\u0119stw do pora\u017cek \u2013 146 : 177, r\u00f3\u017cnica set\u00f3w wygranych i przegranych: 561 \u2013 632.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Bilans spotka\u0144 w II lidze: 13 sezon\u00f3w, 408 mecz\u00f3w, stosunek zwyci\u0119stw do pora\u017cek \u2013 247 : 161, r\u00f3\u017cnica set\u00f3w wygranych i przegranych: 877 \u2013 610.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Najwi\u0119ksze sukcesy: br\u0105zowe medale Mistrzostw Polski w sezonie 1991\/1992 i w sezonie 1993\/1994.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentantki Polski: Maria Zaucha, Dorota Uram.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Reprezentantki Polski w kategorii juniorek: Aleksandra Kazibut, Barbara Skaza, Olga Kwiecie\u0144, Lucyna Prus-Zieli\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S i a t k \u00f3 w k a \u00a0m \u0119 \u017c c z y z n Dru\u017cyna siatk\u00f3wki m\u0119\u017cczyzn powsta\u0142a latem 1939 r. jako jedna z dw\u00f3ch pierwszych sekcji Klubu Sportowego PZL Mielec. Kierownikiem sekcji i organizatorem dru\u017cyny by\u0142 Tadeusz Jezierski. Rozegrano pierwsze mecze, m.in. 13 VIII z TG Sok\u00f3\u0142 Tarnobrzeg, ale dalszy rozw\u00f3j przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. Wznowienie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o w 1947 r. w ramach sekcji gier zespo\u0142owych, kt\u00f3rej kierownikiem zosta\u0142 Tadeusz Sadowski, a pierwszy mecz rozegrano w 1948 r. ze \u201eStal\u0105\u201d Stalowa Wola. Do rozgrywek o mistrzostwo klasy A (wojew\u00f3dzkiej) przyst\u0105piono w 1950 r. i do 1953 r. trzykrotnie wywalczono drugie miejsca (za Budowlanymi Rzesz\u00f3w). W tym pierwszym okresie dzia\u0142alno\u015bci dru\u017cyn\u0119 tworzyli m.in. Stanis\u0142aw Celi\u0144ski, Aleksander Ch\u0119ci\u0144ski, Jan Dyl, J\u00f3zef Giza, Zdzis\u0142aw J\u00f3\u017awiak, Mieczys\u0142aw Kochma\u0144ski, Ryszard Korpanty, J\u00f3zef Lenkowski, Edward Mazur, Jan Og\u0142obin, Franciszek P\u0142oszajczak, Tadeusz Pro\u017cych, Ryszard Rehman, Tadeusz Sadowski, Kazimierz Tyrlik, Witold Wojnicz, Leszek Wojnowski i Franciszek Zalewski. Treningi w okresie jesienno \u2013 zimowym odbywa\u0142y si\u0119 w salach gimnastycznych Liceum Pedagogicznego (aktualnie Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego przy ul. J. Kili\u0144skiego) i Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK (aktualnie sala konferencyjna SCK). Mecze rozgrywano na kompleksie 4. boisk do siatk\u00f3wki, kt\u00f3ry wybudowano w ramach nowego obiektu sportowego Stali. W 1954 r. mieleccy siatkarze po raz pierwszy zwyci\u0119\u017cyli\u00a0w rozgrywkach klasy A i uczestniczyli w rozgrywkach o wej\u015bcie do I ligi (nie by\u0142o w\u00f3wczas II ligi), ale bez powodzenia. W zespole grali: Tadeusz \u0106wi\u0119ka\u0142a, J. Giza, Kazimierz Hryni\u00f3w, R. Korpanty, J. Og\u0142obin, Zbigniew Rusek, Andrzej Rzegocki, T. Sadowski, L. Wojnowski, Stanis\u0142aw Wale\u0144 i \u00a0F. Zalewski. Rok 1955 nie by\u0142 tak pomy\u015blny, cho\u0107 Stal zn\u00f3w znalaz\u0142a si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce kl. A. Wydarzeniem roku by\u0142o natomiast przybycie z Wroc\u0142awia do Mielca Adama Cibickiego \u2013 rutynowanego siatkarza i szkoleniowca. Jego praca trenerska ju\u017c w 1956 r. przynios\u0142a efekty \u2013 Stal zdoby\u0142a 1. miejsce w klasie A, co kwalifikowa\u0142o j\u0105 do rozgrywek o wej\u015bcie do I ligi, ale i tym razem nie uda\u0142o si\u0119 awansowa\u0107. W 1957 r. po raz trzeci mielczanie wygrali rywalizacj\u0119 wojew\u00f3dzk\u0105 i przyst\u0105pili do rywalizacji o wej\u015bcie do ligi pa\u0144stwowej (utworzono II lig\u0119). Wygrywaj\u0105c 3 : 0 z Budowlanymi Opole, 3 : 0 ze Stal\u0105 Radom i 3 : 2 ze Spart\u0105 \u0141\u00f3d\u017a oraz przegrywaj\u0105c dwa mecze, w ko\u0144cowej klasyfikacji uplasowali si\u0119 na premiowanym awansem 4. miejscu. W dru\u017cynie grali: A. Cibicki (trener i zawodnik), K. Hryni\u00f3w, K. Lubertowicz, Z. Rusek, Z. Rzegocki, T. Sadowski, T. \u015awi\u0105tek, S. Wale\u0144 i F. Zalewski. Opiek\u0119 z ramienia zarz\u0105du klubu i sekcji sprawowali J. Og\u0142obin i Jan Paliwoda. W pierwszej fazie rozgrywek II-ligowych \u2013 Stal zdoby\u0142a 1. miejsce w swojej grupie, ale w drugiej fazie (o wej\u015bcie do I ligi) zaj\u0119\u0142a 4. miejsce i pozosta\u0142a w II lidze. Jeszcze w 1957 r. sprowadzono do Mielca kilku dobrych siatkarzy: Mieczys\u0142awa Klimka, Stanis\u0142awa Litwina, J\u00f3zefa Magrysia, Jerzego Suchanka i Karola Su\u0142kowskiego, a ponadto do dru\u017cyny wprowadzono wychowanka, Jerzego Domaszewskiego. W 1958 r., w mocno przebudowanym sk\u0142adzie, mielecki zesp\u00f3\u0142 uplasowa\u0142 si\u0119 na 2. miejscu w grupie po\u0142udniowej II ligi (14 9 36-21). Poza lig\u0105 mielczanie odnie\u015bli kilka innych sukces\u00f3w \u2013 wygrali mi\u0119dzynarodowy turniej w Rzeszowie (m.in. 3 : 2 z czechos\u0142owack\u0105 dru\u017cyn\u0105 z Morawskiej Ostrawy), turniej o Puchar Podkarpacia w Kro\u015bnie i turniej o Puchar \u201eDni Lotnictwa\u201d w Mielcu. Do I reprezentacji Polski powo\u0142any zosta\u0142 J. Suchanek, a do reprezentacji m\u0142odzie\u017cowej\u00a0\u2013 J. Domaszewski. (Do I reprezentacji powo\u0142ania otrzymywa\u0142 tak\u017ce wychowanek Stali \u2013 Zbigniew Rusek, kt\u00f3ry wyst\u0119powa\u0142 w warszawskich klubach AZS AWF i Legii.) Rok 1959 zapisa\u0142 si\u0119 w historii sportu wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego pierwszym awansem w grach zespo\u0142owych do I ligi (ekstraklasy). Sta\u0142o si\u0119 to za spraw\u0105 mieleckich siatkarzy, kt\u00f3rzy zdecydowanie zdobyli 1. miejsce w II lidze (14 12 39-16) i wywalczyli miejsce w ekstraklasie. Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 w sk\u0142adzie: Stanis\u0142aw Bidnik, A. Cibicki (graj\u0105cy trener), T. \u0106wi\u0105ka\u0142a, J. Domaszewski, K. Hryni\u00f3w, M. Klimek, J. Magry\u015b, J. Suchanek, K. Su\u0142kowski i Stanis\u0142aw Wliz\u0142o. Kierownikiem dru\u017cyny by\u0142 Julian Skawi\u0144ski. Niestety, regulamin rozgrywek nakazywa\u0142 rozgrywanie mecz\u00f3w w hali, a tej w Mielcu nie by\u0142o. Doje\u017cd\u017cano wi\u0119c do Stalowej Woli i w tamtejszej hali trenowano i rozgrywano mecze ligowe. Te utrudnienia organizacyjne oraz wysokie wymagania ekstraklasy by\u0142y g\u0142\u00f3wnymi przyczynami zaj\u0119cia przedostatniego \u2013 11. miejsca i spadku do II ligi w 1960 r. Sezon 1960\/1961 by\u0142 bardzo pomy\u015blny. W listopadzie, na turnieju w Stalowej Woli, Stal zdoby\u0142a Puchar CRZZ, wygrywaj\u0105c z G\u00f3rnikiem Katowice 3 : 2, Spart\u0105 W-wa 3 : 2 i Uni\u0105 Gorz\u00f3w 3 : 1. W fazie eliminacyjnej II ligi mielczanie zdobyli 1. miejsce (10 8 26-14), a w fina\u0142owym turnieju o wej\u015bcie do I ligi byli bezkonkurencyjni (11 11 33-8) i po raz drugi awansowali do\u00a0I ligi. Najlepszy mielecki zawodnik \u2013 Jerzy Suchanek wyst\u0105pi\u0142 w reprezentacji Polski na Mistrzostwach \u015awiata \u2013 1961 w Brazylii.\u00a0W pa\u017adzierniku 1961 mielczanie ponownie zdobyli Puchar CRZZ (m.in. 3 : 0 z Che\u0142mcem i 3 : 2 ze Spart\u0105 W-wa) i w nagrod\u0119 wyjechali na tournee do Francji, gdzie rozegrali 5 mecz\u00f3w i wszystkie wygrali (m.in. 3 : 1 z \u00a0FSGT \u2013 francusk\u0105 reprezentacj\u0105 zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych i 3 : 0 z USMA Pary\u017c). W dru\u017cynie zadebiutowa\u0142 wychowanek klubu Jerzy \u015awierk. W m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski wyst\u0119powa\u0142 J. Domaszewski, a do reprezentacji Polski junior\u00f3w powo\u0142ano a\u017c czterech zawodnik\u00f3w Stali: Andrzeja Jarmoluka, Jana Jaworskiego, Tadeusza Skowrona i Andrzeja Witka. W sezonie 1961\/1962, mimo braku w\u0142asnej hali, Stal wygra\u0142a 10 z 22 pojedynk\u00f3w i zajmuj\u0105c 7. lokat\u0119, utrzyma\u0142a si\u0119 w I lidze. Trenerem by\u0142 A. Cibicki, a kierownikiem sekcji \u2013 Stefan Szel\u0105g. Przed sezonem 1962\/1963 nast\u0105pi\u0142a zmiana trenera, kt\u00f3rym zosta\u0142 J. Suchanek. Perspektyw\u0119 dalszej poprawy poziomu nakre\u015bla\u0142y liczne powo\u0142ania mielczan do reprezentacji Polski: I \u2013 J. Suchanka, m\u0142odzie\u017cowej \u2013 J. Domaszewskiego i J. \u015awierka oraz junior\u00f3w \u2013 Janusza Boruty, J. Jaworskiego, Zygmunta Kaysiewicza i A. Witka. Niestety, mielecki zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 ostatnie miejsce i zosta\u0142 zdegradowany do klasy okr\u0119gowej (II liga zosta\u0142a zlikwidowana). To by\u0142o przyczyn\u0105 niemal ca\u0142kowitego rozsypania si\u0119 pierwszego zespo\u0142u. Do innych klub\u00f3w odeszli J. Domaszewski i J. Suchanek, studia podj\u0119li J. Boruta i Z. Kaysiewicz, a zako\u0144czyli karier\u0119 zawodnicz\u0105 S. Bidnik i S. Wliz\u0142o. Zadania odbudowy dru\u017cyny podj\u0105\u0142 si\u0119 jeszcze raz A. Cibicki i do jej sk\u0142adu wprowadzi\u0142 wielu w\u0142asnych wychowank\u00f3w. Czynnikiem sprzyjaj\u0105cym by\u0142o w 1963 r. oddanie do u\u017cytku hali sportowo-widowiskowej, w zasadniczy spos\u00f3b za\u0142atwiaj\u0105cej problem trening\u00f3w i mecz\u00f3w. M\u0142oda mielecka dru\u017cyna w sezonach 1963\/1964 i 1964\/1965 zwyci\u0119\u017ca\u0142a w rozgrywkach rzeszowskiej ligi okr\u0119gowej, ale nie zdo\u0142a\u0142a awansowa\u0107 do I ligi. Przed sezonem 1965\/1966 uzyska\u0142a mo\u017cliwo\u015b\u0107 rozegrania towarzyskich spotka\u0144 z przeciwnikami najwy\u017cszej klasy \u015bwiatowej \u2013 reprezentacjami Japonii, Rumunii i Bu\u0142garii, kt\u00f3re uczestniczy\u0142y w eliminacyjnym turnieju o Puchar \u015awiata w Mielcu (12 \u2013 14 IX 1965 r.). Nie wyst\u0105pi\u0142a bowiem dru\u017cyna Zjednoczonej Republiki Arabskiej i za zgod\u0105 wymienionych reprezentacji Stal by\u0142a ich sparingpartnerem. Przegra\u0142a co prawda wszystkie mecze, ale wiele udanych zagra\u0144 wzmocni\u0142o wiar\u0119 w swoje mo\u017cliwo\u015bci. Kolejny raz wygrano bez problem\u00f3w w lidze okr\u0119gowej (10 10 30-4), a nast\u0119pnie w rundzie eliminacyjnej rozgrywek o wej\u015bcie do I ligi (komplet 7 zwyci\u0119stw) i ich finale (5 5 15-5), co da\u0142o awans. W dru\u017cynie wyst\u0119powali: Jan Adamus, T. \u0106wi\u0119ka\u0142a, J. Domaszewski, J. Jaworski, Andrzej Krzy\u017caniak, Franciszek Kwa\u015bniewski, Andrzej Niemczyk, Eugeniusz Szymczyk, J. \u015awierk i A. Witek. Trenerem by\u0142 nadal A. Cibicki, kierownikiem dru\u017cyny \u2013 J. Lenkowski, a opiekunem\u00a0z ramienia zarz\u0105du \u2013 Pawe\u0142 W\u0119grzynowski. Drugim sukcesem sekcji by\u0142o zdobycie br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski \u2013 1966 przez junior\u00f3w MKS Stal w sk\u0142adzie: Edward Czachor, Zbigniew Kolano, Jerzy Kopacz, Jerzy \u0141ozi\u0144ski, Adam Malczy\u0144ski, Zbigniew Ogorza\u0142ek, Waldemar Utracki, Aleksander W\u0119grzynek i Henryk Zi\u0119ba. Ich trenerem by\u0142 A. Cibicki. W ramach przygotowa\u0144 do startu\u00a0w I lidze w sezonie 1966\/1967 mielczanie rozegrali szereg spotka\u0144 towarzyskich, w tym dwa presti\u017cowe W Mielcu z reprezentacj\u0105 Zjednoczonej Republiki Arabskiej (2 : 3 i 3 : 0). W rozgrywkach ligowych zaj\u0119li 9. miejsce (22 8 37-48) i pozostali w I lidze. Kolejny wielki sukces odnie\u015bli m\u0142odzi siatkarze, kt\u00f3rzy reprezentuj\u0105c swoj\u0105 szko\u0142\u0119 \u2013 Technikum Mechaniczne \u2013 zdobyli w Lublinie Mistrzostwo Polski w pionie Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego (SZS) na rok 1967. Trenerem tych zespo\u0142\u00f3w by\u0142 A. Cibicki. Sukcesem mniejszego kalibru by\u0142o zaj\u0119cie 3. miejsca w Pucharze CRZZ \u2013 1966. Przed sezonem 1967\/1968 Stal odby\u0142a dwa zagraniczne tournee. W Jugos\u0142awii rozegra\u0142a 3 mecze z tamtejszymi czo\u0142owymi zespo\u0142ami i wszystkie przegra\u0142a, a we Francji zwyci\u0119\u017cy\u0142a we wszystkich 9 meczach. Odszed\u0142 m.in. A. Niemczyk, a do sk\u0142adu w\u0142\u0105czono Z. Kolano, J. Kopacza i Wojciecha Spa\u0142\u0119. Startuj\u0105c w gronie 12 dru\u017cyn, mielczanie uplasowali si\u0119 w I lidze na 6. miejscu (22 12 41-40). W sezonie 1968\/1969 dru\u017cyna wyst\u0119powa\u0142a w nieco zmienionym sk\u0142adzie: Ryszard Antosiak, T. \u0106wi\u0119ka\u0142a, Z. Kolano, J. Kopacz, A. Krzy\u017caniak, Micha\u0142 Kudiuk, Zbigniew Nowak, T. Skowron, W. Spa\u0142a, J. \u015awierk, R. Trzeci\u0144ski i A. Witek. Trenerem by\u0142 A. Cibicki, kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Zbigniew Stachowicz, kierownikiem sekcji \u2013 Stanis\u0142aw Kowal, a opiekunem z ramienia zarz\u0105du klubu \u2013 K. Hryni\u00f3w. W rozgrywkach ligowych ponownie zdobyto 6. miejsce (22 10 40-45). W zwi\u0105zku z redukcj\u0105 I ligi do 8 zespo\u0142\u00f3w (w sezonie 1969\/1970) przeprowadzono turniej kwalifikacyjny, w kt\u00f3rym Stal zdoby\u0142a 4. miejsce (10 5 18-19) i utrzyma\u0142a si\u0119 w ekstraklasie. Sezon 1969\/1970 zako\u0144czy\u0142a kolejny raz na 6. miejscu (28 8 43-64), a poza wieloma pora\u017ckami zdarza\u0142y si\u0119 tak\u017ce niespodziewane zwyci\u0119stwa (3 : 1 z Resovi\u0105 i 3 : 1 z wicemistrzem AZS AWF Warszawa). Podstawowy sk\u0142ad dru\u017cyny i dzia\u0142aczy pozosta\u0142y bez zmian. Du\u017cym sukcesem by\u0142o zdobycie (po raz trzeci) cenionego Pucharu CRZZ – 1969, a licz\u0105cym si\u0119 osi\u0105gni\u0119ciem \u2013 2. miejsce w turnieju o Puchar \u201eSportowca\u201d. Kolejny sezon \u2013 1970\/1971 nie by\u0142 udany. Kontuzje i relatywnie niewielkie wzmocnienia (doszed\u0142 m.in. Henryk Tomczak, ale w innych dru\u017cynach zgrupowano najlepszych polskich siatkarzy, stanowi\u0105cych \u00f3wczesn\u0105 czo\u0142\u00f3wk\u0119 \u015bwiatow\u0105) by\u0142y g\u0142\u00f3wnymi przyczynami nier\u00f3wnej formy mielczan i spadku do II ligi (ostatnie \u2013 8. miejsce z bilansem: 28 9 45-64). Pewn\u0105 pociech\u0105 by\u0142y zwyci\u0119stwa: 3 : 2 z Legi\u0105 Warszawa, w kt\u00f3rej sk\u0142adzie gra\u0142o kilku reprezentant\u00f3w Polski oraz 3 : 1 i 3 : 2 z niemal r\u00f3wnie silnym AZS Olsztyn. Pobyt w II lidze trwa\u0142 tylko przez sezon 1971\/1972. Stal niemal bezproblemowo zdoby\u0142a 1. miejsce (28 26 78-11) i kolejny raz powr\u00f3ci\u0142a do I ligi. Mielczanie odnie\u015bli tak\u017ce spektakularny sukces, zdobywaj\u0105c po raz czwarty Puchar CRZZ, tym razem we w\u0142asnej hali (pa\u017adziernik 1971 r.). Po 3 zwyci\u0119stwach w grupie eliminacyjnej \u2013 w finale pokonali 3 : 1 Skr\u0119 Warszawa, w kt\u00f3rej grali m.in. \u201elegendarni\u201d Zdzis\u0142aw Ambroziak i Hubert Wagner oraz inni reprezentanci kraju. Innymi sukcesami tego sezonu by\u0142y: zwyci\u0119stwa w dw\u00f3ch turniejach we W\u0142oszech, udzia\u0142 dw\u00f3ch junior\u00f3w (Jerzego Barana i Zbigniewa Gizy) w zdobyciu wicemistrzostwa Europy przez reprezentacj\u0119 Polski w Hiszpanii ( wrzesie\u0144 1971 r. \u2013 Barcelona) oraz zdobycie wicemistrzostwa Polski przez junior\u00f3w w Lublinie (marzec 1972 r.). Srebrni medali\u015bci MP wyst\u0119powali w sk\u0142adzie: J. Baran, Roman Drabi\u0144ski, Z. Giza, Stanis\u0142aw Kami\u0144ski, Miros\u0142aw Kluz, Andrzej Koziara, Zbigniew Malinowski, Zbigniew Modras, Jerzy Mroczek i Wies\u0142aw Piasecki. Trenerami byli: Edward \u015awi\u0105tek i T. Skowron. Dobra passa trwa\u0142a w sezonie 1972\/1973. Po serii bardzo dobrych mecz\u00f3w (m.in. z Legi\u0105 3 : 2 w Warszawie oraz 3 : 1 i 3 : 2 w Mielcu, 3 : 1 z Resovi\u0105 w Mielcu \u2013 to zwyci\u0119stwo nad mistrzem Polski i finalist\u0105 Pucharu Europy uznano za najlepsze w historii wyst\u0119p\u00f3w Stali w I lidze) \u2013 mielczanie zdobyli 4. miejsce (28 15 52-59), minimalnie przegrywaj\u0105c br\u0105zowy medal z Legi\u0105, kt\u00f3ra mia\u0142a tyle samo punkt\u00f3w, ale lepsz\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 set\u00f3w. W dru\u017cynie wyst\u0119powali: R. Antosiak, Z. Giza, S. Kami\u0144ski, M. Kluz, Z. Kolano, A. Krzy\u017caniak, Z. Malinowski, Z. Nowak, J. \u015awierk, H. Tomczak, R. Trzeci\u0144ski, A. Witek i Henryk Zi\u0119ba, trenerem by\u0142 nadal A. Cibicki, a kierownikiem dru\u017cyny \u2013 Z. Stachowicz. Z. Giza otrzyma\u0142 powo\u0142anie do I reprezentacji Polski. Juniorzy pod kierunkiem E. \u015awi\u0105tka \u00a0ponownie zagrali w finale mistrzostw Polski i zdobyli br\u0105zowe medale. Przed sezonem 1973\/1974 w sk\u0142adzie zespo\u0142u nast\u0105pi\u0142y zmiany \u2013 odeszli: R. Antosiak, S. Baran, Z. Kolano, H. Tomczak i H. Zi\u0119ba, a przybyli: R. Drabi\u0144ski, Edward Sielicki i Marek Szewczyk. Wyniki by\u0142y znacznie gorsze \u2013 Stal w gronie 10 dru\u017cyn zaj\u0119\u0142a dopiero 7. miejsce (36 13 57-83), co jednak pozwoli\u0142o na utrzymanie si\u0119 w I lidze. Nadzieje na lepsz\u0105 lokat\u0119 w sezonie 1974\/1975 dawa\u0142y rezultaty spotka\u0144 mi\u0119dzynarodowych, m.in. 3 : 1 z bu\u0142garskim I-ligowcem Dunay Ruse i 1 : 3 z czo\u0142ow\u0105 dru\u017cyn\u0105 w Europie \u2013 Radiotechnikiem Ryga (ZSRR). Nie uda\u0142o si\u0119 jednak awansowa\u0107 w hierarchii I \u2013ligowej i zn\u00f3w \u201estalowcy\u201d uplasowali si\u0119 na 7. miejscu (36 13 54-81). Doda\u0107 mo\u017cna, \u017ce w sk\u0142adzie pojawili si\u0119 m.in.: Jerzy Baran, Jan Czul, Ryszard Knopek, Witold Lewicki, Tadeusz Markiewicz, Ryszard M\u0119czy\u0144ski, Jerzy Mroczek i Leszek Nowi\u0144ski. W dniach 17 \u2013 20 IV 1975 r. na fina\u0142owym turnieju mistrzostw Polski Junior\u00f3w, rozegranym w mieleckiej hali, juniorzy Stali okazali si\u0119 najlepsi i zdobyli z\u0142ote medale! Ten licz\u0105cy si\u0119 sukces osi\u0105gn\u0119li: Krzysztof Adamczyk, Marek Adamczyk, Grzegorz Cibicki, Miros\u0142aw Janicki, Witold Lewicki, Jerzy Lubera, Jacek \u0141och, Ryszard Mehal, Ryszard M\u0119czy\u0144ski, J\u00f3zef Mryczko, Leszek Nowi\u0144ski i Stanis\u0142aw S\u0142\u0105ba, a ich trenerem by\u0142 Edward \u015awi\u0105tek. W zwi\u0105zku z przygotowaniami reprezentacji Polski do startu w Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (zdoby\u0142a w fantastycznym stylu z\u0142oty medal !) sezon 1975\/1976 znacznie skr\u00f3cono. Tego tempa nie wytrzyma\u0142a mielecka dru\u017cyna i 9. miejsce (18 5 20-47) oznacza\u0142o degradacj\u0119 do II ligi. Po sezonie zrezygnowali z gry: J. \u015awierk, R. Trzeci\u0144ski i A. Witek oraz Z. Malinowski. Zrezygnowa\u0142 te\u017c z prowadzenia zespo\u0142u trener A. Cibicki. Do sezonu 1976\/1977 przyst\u0105piono w mocno odm\u0142odzonym sk\u0142adzie i z trenerem E. \u015awi\u0105tkiem. Pierwszym i to du\u017cym sukcesem by\u0142o zdobycie Pucharu Polski (zwanego te\u017c Pucharem \u201eSportowca\u201d) na turnieju w Tomaszowie Mazowieckim (1 \u2013 3 X), po zwyci\u0119stwach nad Anilan\u0105 \u0141\u00f3d\u017a i Beskidem Andrych\u00f3w po 3 : 0 i pora\u017cce 2 : 3 z Lechi\u0105 Tomasz\u00f3w. Mielczanie okazali si\u0119 tak\u017ce zdecydowanie najlepsi w II lidze (36 30 94-37) i awansowali do I ligi. Autorami sukcesu byli: M. Adamczyk, Ryszard Adamiak, J. Baran, J. Czul, R. Drabi\u0144ski, Z. Giza, M. Kluz, A. Krzy\u017caniak, W. Lewicki, T. Markiewicz, R. M\u0119czy\u0144ski, Z. Nowak, L. Nowi\u0144ski, M. Szewczyk i Andrzej Tarasi\u0144ski. Asystentem trenera by\u0142 Tadeusz Skowron, kierownikami dru\u017cyny \u2013 T. Hernik i Z. Stachowicz, masa\u017cyst\u0105 \u2013 Jerzy Kowal, kierownikiem sekcji \u2013 Karol Majkowski, a wiceprezesem ds. pi\u0142ki siatkowej \u2013 Wac\u0142aw Majcher. Przed sezonem 1977\/1978 Stal wyst\u0105pi\u0142a w kilku turniejach, m.in. w Tarnowie z okazji 50-lecia Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych ( 2. miejsce), w mieleckim \u201ePucharze Lotnictwa\u201d (1. miejsce), w mi\u0119dzynarodowym turnieju na W\u0119grzech (1. miejsce), w Rzeszowie (bez sukces\u00f3w) i w NRD (4. miejsce, m.in. wygrane z TSC Berlin 3 : 2 i Ujpestem Budapeszt 3 : 1). Do sk\u0142adu z ubieg\u0142ego sezonu do\u0142\u0105czyli: K. Adamczyk, G. Cibicki i S. S\u0142\u0105ba, a asystentem trenera E. \u015awi\u0105tka zosta\u0142 A. Witek. W rundzie eliminacyjnej mielecki zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 8. miejsce (18 5 26-42) i zosta\u0142 zakwalifikowany do rozgrywek Fina\u0142u B, gdzie poprawi\u0142 miejsce ( 7) i bilans (38 21 78-68). Do sezonu 1978\/1979 przyst\u0105piono z trenerem R. Trzeci\u0144skim i niemal takim samym sk\u0142adem (ubyli R. Adamiak i A. Tarasi\u0144ski, a powr\u00f3ci\u0142 Z. Malinowski i w\u0142\u0105czono do dru\u017cyny G. Cibickiego). W rundzie eliminacyjnej zn\u00f3w wygrano tylko 5 z 18 spotka\u0144, a po rozgrywkach w Finale B zaj\u0119\u0142a przedostatnie \u2013 9. miejsce (28 10 48-58) i opu\u015bci\u0142a I lig\u0119. Kolejny spadek \u017ale wp\u0142yn\u0105\u0142 na zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry w sezonie 1979\/1980 zaj\u0105\u0142 w II lidze 7. miejsce (36 17 61-71) i ledwo obroni\u0142 si\u0119 przed spadkiem. W rozgrywkach sezonu 1980\/1981 prezentowano si\u0119 znacznie lepiej, czego potwierdzeniem by\u0142o 3. miejsce (36 22 75-62). W dru\u017cynie grali: K. Adamczyk, Stanis\u0142aw Alberski, J. Baran, Bogdan Czerniakowski, J. Czul, R. Drabi\u0144ski, Maciej Dytman, Janusz Iwanek, Waldemar Kmera, M. Kluz, Stanis\u0142aw Madejski i Ryszard M\u0119czy\u0144ski. I trenerem by\u0142 nadal R. Trzeci\u0144ski, a II \u2013 A. Cibicki. W 1. po\u0142owie lat \u00a080. Stal wyst\u0119powa\u0142a niezmiennie w II lidze i zwykle plasowa\u0142a si\u0119 w g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci tabeli, zajmuj\u0105c w 1981\/1982 \u2013 5. miejsce (32 17 64-66), 1982\/1983 \u2013 2. miejsce (36 28 96-38), 1983\/1984 \u2013 2. miejsce (28 19 63-52). 1984\/1985 \u2013 4. miejsce (36 20 76-59) i 1985\/1986 \u2013 5. miejsce (36 20 74-65). Dru\u017cyn\u0119 stanowili: K. Adamczyk, M. Adamczyk, S. Alberski, G. Cibicki, B. Czerniakowski, J. Czul, Tomasz Giza, Ryszard Knopek, Leszek Ko\u015bcielny, Tomasz Kulesza, Piotr Liguz, Jacek \u0141ach, S. Madejski, Marek Majka, R. M\u0119czy\u0144ski, Roman R\u00f3g, Dariusz Rzemi\u0144ski i Maciej W\u0142och. Po tym sezonie sk\u0142ad zespo\u0142u zmieni\u0142 si\u0119 diametralnie. Zako\u0144czyli karier\u0119 zawodnicz\u0105 B. Czerniakowski i R. M\u0119czy\u0144ski, a odeszli: S. Alberski, G. Cibicki, S. Madejski i R. R\u00f3g. Przybyli natomiast: Gabriel Konieczny, Piotr Tomanek i Jerzy Wietecha. Rozgrywki sezonu 1986\/1987 nie by\u0142y udane dla mielczan, kt\u00f3rzy w licz\u0105cej 10 zespo\u0142\u00f3w II lidze zaj\u0119li 7. lokat\u0119 (36 13 56-79). W okresie przygotowawczym do sezonu 1987\/1988 Stal odby\u0142a udane tournee po W\u0119grzech, w czasie kt\u00f3rego wygra\u0142a m.in. ze Spartakusem Nyiregyhaza 3 : 0 i Crven\u0105 Zvezd\u0105 Belgrad tak\u017ce 3 : 0. W rozgrywkach II ligi, mimo wzmocnienia sk\u0142adu Bogdanem Kijem, Mariuszem Komarem, Janem Kwok\u0105 i Bogdanem Luber\u0105, uplasowa\u0142a si\u0119 ponownie dopiero na 7. miejscu (36 15 62-78). Do rywalizacji w sezonie 1988\/1989 przyst\u0105piono z nowym trenerem \u2013 Leszkiem Osipiakiem i kolejnymi wzmocnieniami \u2013 Tomaszem Marsza\u0142kiem i Wojciechem My\u015bliwcem. Nie przynios\u0142o to wi\u0119kszego efektu, bowiem \u201eStal\u201d zaj\u0119\u0142a 6. miejsce (36 16 64-75). Doda\u0107 trzeba, \u017ce kierownikiem dru\u017cyny pozostawa\u0142 T. Hernik, a trenerem odnowy biologicznej \u2013 Wojciech Dulik. W sezonie 1989\/1990 prowadzenie zespo\u0142u przej\u0105\u0142 B. Czerniakowski, a trenerem odnowy biologicznej zosta\u0142 Edward Szczygie\u0142. Odszed\u0142 M. Komar, a zako\u0144czyli kariery zawodnicze M. Adamczyk i R. Knopek. Mielecki zesp\u00f3\u0142 gra\u0142 nieco lepiej i zako\u0144czy\u0142 rozgrywki na 5. pozycji (22 13 46-43), ale w nast\u0119pnym sezonie 1990\/1991 zn\u00f3w by\u0142o gorzej \u2013 6. miejsce (36 18 71-63). Finansowy kryzys klubu nie omin\u0105\u0142, niestety, dru\u017cyny siatk\u00f3wki m\u0119skiej, cho\u0107 ta w sezonie 1991\/1992 spisywa\u0142a si\u0119 bardzo dobrze i zaj\u0119\u0142a 2. miejsce (30 25 76-41), omal nie awansuj\u0105c do I ligi. Jej sk\u0142ad stanowili: Miros\u0142aw Bor\u00f3wka, J\u00f3zef Florek, G. Konieczny, L. Ko\u015bcielny, T. Kulesza, D. Rzemi\u0144ski, Krzysztof Szady, J. Wietecha i Marcin Zubrzycki. W sezonie 1992\/1993 w\u0142adze FKS Stal podj\u0119\u0142y dramatyczn\u0105 decyzj\u0119 o wycofaniu siatkarzy z rozgrywek II-ligowych. Pozostawiono natomiast grupy m\u0142odzie\u017cowe obejmuj\u0105ce szkoleniem \u0142\u0105cznie 85 m\u0142odych zawodnik\u00f3w. Po roku przerwy siatkarze podj\u0119li rywalizacj\u0119 w klasie M \u2013 grupie wschodniej makroregionu ma\u0142opolskiego, a nast\u0119pnie po reorganizacji \u2013 w III lidze, ale do momentu rozwi\u0105zania FKS Stal w 1997 r. nie osi\u0105gn\u0119li licz\u0105cego si\u0119 sukcesu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Najwi\u0119ksze sukcesy: Puchar CRZZ w latach: 1960, 1961, 1969 i 1971, Puchar Polski w 1976 r., Mistrz Polski junior\u00f3w w 1975 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Reprezentanci Polski: Jerzy Domaszewski, Zbigniew Giza, Witold Lewicki, Zbigniew Rusek, Jerzy Suchanek, Jerzy \u015awierk.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Reprezentanci Polski w kategorii m\u0142odzie\u017cowej: Jerzy Domaszewski, Zbigniew Rusek, Jerzy Suchanek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Reprezentanci Polski w kategorii junior\u00f3w: Jerzy Baran, Janusz Boruta, Zbigniew Giza, Jan Jaworski, Zygmunt Kaysiewicz, Miros\u0142aw Kluz, Jerzy \u015awierk i Andrzej Witek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S p o r t y \u00a0m o t o r o w e Sekcja sport\u00f3w motorowych powsta\u0142a w czerwcu 1951 r. na fali fascynacji m\u0142odzie\u017cy motocyklami. Jej za\u0142o\u017cycielami\u00a0i organizatorami r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci byli: Henryk G\u0142otka, Fryderyk Gr\u00fcngberg, Franciszek Sok\u00f3\u0142, Franciszek W\u0105sik, Franciszek Wi\u00f3rek, Mieczys\u0142aw Wro\u0144ski, Antoni Zydro\u0144, Henryk \u017bo\u0142na i Witold \u017b\u00f3\u0142kowski, kt\u00f3ry zosta\u0142 pierwszym kierownikiem sekcji. Organizowano rajdy, pokazy jazdy sprawno\u015bciowej, imprezy propaguj\u0105ce motoryzacj\u0119 i kursy na prawo jazdy. Cz\u0142onkowie sekcji (oko\u0142o 40 os\u00f3b) dysponowali g\u0142\u00f3wnie swoim sprz\u0119tem. R\u00f3wnolegle do dzia\u0142alno\u015bci sekcji funkcjonowa\u0142a w latach 50. Liga Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza (LP\u017b), kt\u00f3ra w swych statutowych powinno\u015bciach mia\u0142a rozwijanie sport\u00f3w motorowych i niepor\u00f3wnywanie wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci organizacyjne. St\u0105d po kilku latach dzia\u0142alno\u015bci w strukturze Stali nast\u0105pi\u0142o przeniesienie si\u0119 cz\u0119\u015bci zawodnik\u00f3w do LP\u017b i wobec braku mo\u017cliwo\u015bci rozwojowych (przede wszystkim \u2013 coraz dro\u017cszy sprz\u0119t) sekcja zako\u0144czy\u0142a funkcjonowanie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S p o r t y \u00a0w o d n e Sekcja sport\u00f3w wodnych \u2013 p\u0142ywania i wio\u015blarstwa \u2013 powsta\u0142a w kwietniu 1952 r. Jej kierownikiem zosta\u0142 Zbigniew Ka\u0142uski. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 p\u0142ywak\u00f3w przedstawiono w oddzielnym ha\u015ble. Wio\u015blarze i kajakarze trenowali na rzece Wis\u0142oce i ju\u017c\u00a0w 1952 r. zorganizowali mistrzostwa wewn\u0105trzklubowe. Do najaktywniejszych cz\u0142onk\u00f3w sekcji nale\u017celi: Zbigniew Adamczyk, Andrzej Baranowski, Edward Drozd, Czes\u0142aw Krzy\u017canowski, W\u0142adys\u0142aw \u0141ania, Adam Szymczak i Marian Tymaczkowski. Mimo du\u017cych k\u0142opot\u00f3w ze zdobyciem odpowiedniego sprz\u0119tu i jego magazynowaniem organizowano zawody i r\u00f3\u017cne formy rekreacyjne, m.in. odby\u0142y si\u0119 dwa sp\u0142ywy Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 do Baranowa Sandomierskiego i Tarnobrzega. W 1954 r. w\u0142adze klubu rozwi\u0105za\u0142y sekcj\u0119, nie widz\u0105c mo\u017cliwo\u015bci jej dalszego rozwoju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S z a c h y Sekcja szachowa zorganizowa\u0142a si\u0119 z inspiracji Micha\u0142a \u017burawskiego w latach 1945-1946. Miejscem trening\u00f3w i rozgrywek by\u0142a \u015bwietlica zak\u0142adowa w pawilonie przy bloku nr 15 (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie jest to siedziba KH ZHP przy ul. Asnyka 2). Czo\u0142\u00f3wk\u0119 licznej grupy szachist\u00f3w stanowili pocz\u0105tkowo: Gwidon Dobrowolski, Stanis\u0142aw Gilowski, Julian Guziakiewicz, Czes\u0142aw Kalita, Stanis\u0142aw Kowalik, Zbigniew Ku\u015bnierz, Zbigniew Urban i M. \u017burawski. Pierwszym powojennym mistrzem Mielca w szachach zosta\u0142 Stanis\u0142aw Gilowski. W 1947 r. klub oficjalnie przyj\u0105\u0142 szachist\u00f3w do swych struktur i w nast\u0119pnym roku zg\u0142osi\u0142 dru\u017cyn\u0119 do Polskiego Zwi\u0105zku Szachowego. Pocz\u0105tkowo mielczanie nie odnosili wi\u0119kszych sukces\u00f3w, ale w kolejnych latach awansowali do czo\u0142\u00f3wki wojew\u00f3dzkiej. Obok wy\u017cej wymienionych wyst\u0119powali: Leon Bec, Jerzy Czerwi\u0144ski, Henryk Drozdowski, Andrzej Gontarz, Arkadiusz Hauser, Anna Kalita (c\u00f3rka Czes\u0142awa i Krystyny), Krystyna Kalita, Stanis\u0142aw Kr\u0119\u017cel, Franciszek Mielecki, Edward Nowicki, Henryk Papudzi\u0144ski, Leonarda Pietruszecka (Sier\u017c\u0119ga), Jan Sier\u017c\u0119ga i Jan Wieczerzak. Od 1949 r. kierownikiem sekcji by\u0142 L. Bec. Poza udzia\u0142em w rozgrywkach wojew\u00f3dzkich i innych turniejach mieleccy szachi\u015bci wyje\u017cd\u017cali do okolicznych miejscowo\u015bci i na specjalnych pokazach propagowali gr\u0119 w szachy w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy wiejskiej. W 1955 r. sekcja zosta\u0142a przekazana do Zak\u0142adowego Domu Kultury, kt\u00f3ry posiada\u0142 znacznie lepsze warunki lokalowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S z e r m i e r k a Sekcja szermiercza powsta\u0142a w 1955 r. jako jedna z ostatnich w fabrycznym klubie. Jej animatorem, kierownikiem i trenerem by\u0142 czynny zawodnik Jerzy Ferenc. Wykorzystuj\u0105c zainteresowanie m\u0142odzie\u017cy modnym w\u00f3wczas sportem walki, zgromadzi\u0142 w sekcji spor\u0105 grup\u0119 adept\u00f3w. Treningi odbywa\u0142y si\u0119 w \u015bwietlicy zak\u0142adowej przy bloku nr 15. Pierwsze licz\u0105ce si\u0119 sukcesy odnosi\u0142 Grzegorz Kuleta, kt\u00f3ry m.in. w 1957 r. w wojew\u00f3dzkim turnieju w Brzozowie zaj\u0105\u0142 2. miejsce we florecie i 5. miejsce w szabli. Wyr\u00f3\u017cniali si\u0119 te\u017c: J. Adamczyk, R. Pi\u0119ko\u015b, A. Rogowski, S. S\u0142oma, D. Stopi\u0144ski i E. Setera. Niestety, niewielkie mo\u017cliwo\u015bci finansowe, trudno\u015bci ze zdobyciem dobrego sprz\u0119tu i brak odpowiednich warunk\u00f3w do treningu spowodowa\u0142y, \u017ce w\u0142adze klubu postanowi\u0142y w 1957 r. rozwi\u0105za\u0107 sekcj\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

T e n i s s t o \u0142 o w y Sekcja tenisa sto\u0142owego utworzy\u0142a si\u0119 w okresie reaktywowania dzia\u0142alno\u015bci klubu, wkr\u00f3tce po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej. Treningi i zawody rozgrywano w \u015bwietlicy zak\u0142adowej przy bloku nr 15. Z grupy pierwszych zawodnik\u00f3w wyr\u00f3\u017cniali si\u0119: Mieczys\u0142aw Noworyta, Stanis\u0142aw Olczak, W\u0142odzimierz Zabrzejewski, B. Zakrzewski i J\u00f3zef Zawadzki. Po powstaniu Rzeszowskiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Tenisa Sto\u0142owego w 1947 r. zg\u0142oszono dru\u017cyn\u0119 do rozgrywek wojew\u00f3dzkich. Pierwszym sporym sukcesem by\u0142o zdobycie tytu\u0142u mistrza okr\u0119gu rzeszowskiego w 1947 r. przez S. Olczaka. Zawodnik ten powt\u00f3rzy\u0142 sukces w 1950 r., a dru\u017cyna w sk\u0142adzie: Kazimierz Lipczy\u0144ski, Mieczys\u0142aw Noworyta i S. Olczak awansowa\u0142a do czo\u0142\u00f3wki wojew\u00f3dzkiej. W 1951 r. przybyli do Mielca i zasilili dru\u017cyn\u0119 renomowani zawodnicy Stanis\u0142aw Fajfer i Piotr Sta\u0144czyk. Efektem tego by\u0142o systematyczne zdobywanie mistrzostwa wojew\u00f3dztwa. Starania o wej\u015bcie do I ligi (II ligi w\u00f3wczas nie by\u0142o), mimo kolejnych wzmocnie\u0144 (Teofil Hernik, Zygmunt Zawadzki) ko\u0144czy\u0142y si\u0119 niepowodzeniami. Ros\u0142a jednak popularno\u015b\u0107 dyscypliny (zwanej te\u017c ping-pongiem) w\u015br\u00f3d mieleckiej m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3ra po okresie intensywnych trening\u00f3w i lokalnych turniej\u00f3w rozpocz\u0119\u0142a starty w turniejach og\u00f3lnopolskich. W 1957 r., po wywalczeniu kolejnego mistrzostwa okr\u0119gu, dru\u017cyna Stali w sk\u0142adzie: Teofil Hernik, Mieczys\u0142aw Osmyk i Marian Pietryka na turnieju eliminacyjnym w Cieszynie wywalczy\u0142a awans do II ligi. W II lidze wyst\u0119powa\u0142a przez cztery sezony, plasuj\u0105c si\u0119 na \u015brodkowych miejscach w tabeli. W 1961 r. mielczanie zdobyli w grupie III 2. miejsce (10 13 53-39) i zakwalifikowali si\u0119 do p\u00f3\u0142fina\u0142\u00f3w rozgrywek o wej\u015bcie do I ligi. P\u00f3\u0142fina\u0142owy turniej, po remisach 5 : 5 z Legi\u0105 Krosno i Cracovi\u0105 oraz zwyci\u0119stwie 6 : 2 ze Stal\u0105 Bielsko, przyni\u00f3s\u0142 awans do fina\u0142u, kt\u00f3ry zosta\u0142 rozegrany w Mielcu. Po 6 : 1 z Legi\u0105 Krosno, 5 : 5 z Budowlanymi Pozna\u0144 i 5 : 5 ze Startem Gdynia \u2013 Stal zdoby\u0142a 2. miejsce i awansowa\u0142a do I ligi. Autorami tego sukcesu byli: Teofil Hernik, Mieczys\u0142aw Osmyk, Jerzy Pos\u0142uszny i Les\u0142aw Sta\u0144czyk. R\u00f3wnolegle do osi\u0105gni\u0119\u0107 senior\u00f3w inni cz\u0142onkowie sekcji odnosili r\u00f3wnie spektakularne sukcesy. W 1957 r. na Mistrzostwach Polski w kategorii m\u0142odzik\u00f3w w Toruniu Antonina Gwo\u017adzi\u00f3wna wywalczy\u0142a w\u015br\u00f3d dziewcz\u0105t z\u0142oty medal, a w\u015br\u00f3d ch\u0142opc\u00f3w Marian Pietryka zdoby\u0142 srebrny medal i Jerzy Pos\u0142uszny \u2013 br\u0105zowy. Wymieniona tr\u00f3jka m\u0142odych mielczan reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 jeszcze w tym samym roku na turniejach w Jugos\u0142awii i na W\u0119grzech. Du\u017cy sukces odnios\u0142y tak\u017ce mieleckie ping-pongistki, kt\u00f3re w 1958 r. na Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w zdoby\u0142y br\u0105zowe medale w turnieju dru\u017cynowym w sk\u0142adzie: Antonina Gw\u00f3\u017ad\u017a, Krystyna \u0141ab\u0119dzka, Jolanta Ryzwanow i Anna Tomczyk. Liczne osi\u0105gni\u0119cia indywidualne posiada\u0142y A. Gwo\u017adzi\u00f3wna i A. Tomczyk (p\u00f3\u017aniej Ga\u0142ka), a niewiele ust\u0119powa\u0142a im Anna Osmyk. Pierwsza z nich szybko awansowa\u0142a do czo\u0142\u00f3wki krajowej, a nast\u0119pnie do reprezentacji Polski (wyst\u0119powa\u0142a m.in. w meczach z Jugos\u0142awi\u0105, NRD, Szwecj\u0105 i W\u0119grami). Jeszcze w 1968 r. zdoby\u0142a 2 br\u0105zowe medale na Mistrzostwach Polski w Lublinie: w grze podw\u00f3jnej i grze mieszanej. Druga by\u0142a wielokrotn\u0105 mistrzyni\u0105 wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego i triumfatork\u0105 zawod\u00f3w r\u00f3\u017cnego szczebla. Szczeg\u00f3lnymi jej sukcesami by\u0142y: zdobycie br\u0105zowego medalu w mik\u015bcie (z Tadeuszem Ciuprykiem) na Mistrzostwach Polski w \u0141odzi (1955 r.), udzia\u0142 w reprezentacji Polski na II Mi\u0119dzynarodowych Igrzyskach Sportowych w ramach V \u015awiatowego Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Warszawie (1955 r.), br\u0105zowy medal w grze podw\u00f3jnej kobiet (z Krystyn\u0105 \u0141ab\u0119dzk\u0105) na MP w Warszawie (1957 r.) oraz czo\u0142owe miejsca w grze pojedynczej na Mistrzostwach Polski. Pobyt m\u0119skiej dru\u017cyny senior\u00f3w w I lidze trwa\u0142 1 sezon. Mielczanie nie byli w stanie skutecznie walczy\u0107 z czo\u0142\u00f3wk\u0105 krajow\u0105 i w 1962 r. spadli do ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej (II liga zosta\u0142a zlikwidowana). Odgrywali w niej nadal czo\u0142owe role i odnosili sukcesy indywidualne, ale \u015brodk\u00f3w finansowych i si\u0142 (nie pojawili si\u0119 nowi dobrzy zawodnicy) nie wystarczy\u0142o do ponownego awansu do I ligi. Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce niemal przez ca\u0142y czas funkcjonowania sekcji jej kierownikiem pozostawa\u0142 S. Olczak, a pomagali mu m.in. Mieczys\u0142aw Gw\u00f3\u017ad\u017a, Jan Paliwoda, J\u00f3zef Tomczyk, Les\u0142aw Wojnarowski i Adam Wydro. 1 VII \u00a01968 r. w\u0142adze klubu \u00a0podj\u0119\u0142y decyzj\u0119 o rozwi\u0105zaniu sekcji, motywuj\u0105c j\u0105 brakiem perspektyw rozwojowych. Najlepsi zawodnicy zasilili inne kluby w regionie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

T e n i s \u00a0z i e m n y Sekcja dzia\u0142a\u0142a aktywnie w latach 1953-1957. Jej za\u0142o\u017cycielami i zawodnikami byli tenisi\u015bci sto\u0142owi: Teofil Hernik (od 1954 r. instruktor) i Piotr Sta\u0144czyk. Treningi i mecze w Mielcu odbywa\u0142y si\u0119 na kortach usytuowanych na nowym obiekcie \u201eStali\u201d od strony po\u0142udniowej (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie na tym miejscu usypana jest trybuna przy treningowym boisku pi\u0142karskim od strony ul. J. Kusoci\u0144skiego). W dru\u017cynie, kt\u00f3ra rozgrywa\u0142a mecze na terenie wojew\u00f3dztwa i uczestniczy\u0142a w turniejach, grywali tak\u017ce m.in. Anna Tomczyk (p\u00f3\u017aniej Ga\u0142ka) oraz J\u00f3zef G\u0105sowski, Mieczys\u0142aw Nickowski, Boles\u0142aw Stocerz i Jacek Szkaradzi\u0144ski. Po wej\u015bciu dru\u017cyny tenisa sto\u0142owego do II ligi i zdecydowanie zwi\u0119kszonym zaanga\u017cowaniu si\u0119 czo\u0142owych zawodnik\u00f3w w rozgrywki ligowe \u2013 sekcja tenisa ziemnego formalnie przesta\u0142a istnie\u0107.\u00a0Opr\u00f3cz wymienionych sekcji, kt\u00f3rych dzia\u0142alno\u015b\u0107 trwa\u0142a co najmniej kilka lat, za\u0142o\u017cono kilka dalszych, m.in. narciarsk\u0105 (biegi, skoki), ale sami zawodnicy traktowali te dyscypliny jako formy rekreacyjne i nie uczestniczyli w zdobywaniu klas sportowych oraz oficjalnych zawodach sygnowanych przez dany zwi\u0105zek sportowy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FKS STAL MIELEC<\/strong>, klub sportowy prowadz\u0105cy dzia\u0142alno\u015b\u0107 w jednej dyscyplinie sportowej – pi\u0142ce no\u017cnej; szerzej w ha\u015ble: MIELECKI KLUB PI\u0141KARSKI …<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FABRYKA NADWOZI SAMOCHODOWYCH J.KUCZY\u0143SKI & SYN S.C.<\/strong>, firma powsta\u0142a w 1995 r. Podj\u0119\u0142a produkcj\u0119 i monta\u017c nadwozi samochodowych, przeznaczonych do przewozu r\u00f3\u017cnych towar\u00f3w. Konstrukcje nadwozi kontenerowych wykonywano wed\u0142ug aktualnych standard\u00f3w \u015bwiatowych, z uwzgl\u0119dnieniem sugestii i \u017cycze\u0144 zamawiaj\u0105cych. Adres: ul. \u017begoty 7.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FABRYKA PRODUKCJI BUTLI \u201eCYLTEC \u2013 MIELEC\u201d Sp. z o.o.<\/strong>, firma powsta\u0142a 4 II 1994 r. z udzia\u0142em kapita\u0142u zagranicznego. Wi\u0119kszo\u015bciowe udzia\u0142y posiada\u0142a Carlos Alberto Etchegoyen, kt\u00f3ry by\u0142 tak\u017ce prezesem sp\u00f3\u0142ki. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 29 IX 1997 r. Lini\u0119 produkcyjn\u0105 wykona\u0142 Zak\u0142ad Narz\u0119dziowy \u201ePZL-Mielec\u201d wed\u0142ug dokumentacji wykonanej przez prezesa sp\u00f3\u0142ki. Lini\u0119 t\u0119 oceniono jako jedn\u0105 z najnowocze\u015bniejszych na \u015bwiecie w tym profilu produkcji. Firma produkowa\u0142a butle gazowe na gaz propan \u2013 butan do zasilania domowych instalacji gazowych. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. 25 VII 2007 r. zosta\u0142a wykre\u015blona z rejestru przedsi\u0119biorc\u00f3w KRS.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FAKRO-WDF Sp z o.o.<\/strong>, firma utworzona przez przedsi\u0119biorc\u00f3w 2 firm z polskim kapita\u0142em: \u201eFAKRO S.C.\u201d i \u201ePPHU FAKRO Sp.\u00a0z o.o.\u201d. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 3 II 1998 r., a dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w marcu 1999 r. Najwa\u017cniejsze rodzaje dzia\u0142alno\u015bci to produkcja wyrob\u00f3w w\u0142\u00f3kienniczych, wyrob\u00f3w stolarskich, wyrob\u00f3w z tworzyw sztucznych, element\u00f3w metalowych stolarki budowlanej i wyrob\u00f3w metalowych oraz sprz\u0119tu elektrycznego,\u00a0a g\u0142\u00f3wne produkty to: okna dachowe, \u017caluzje do okien dachowych, rolety do okien dachowych oraz w\u0142azy dachowe. Sp\u00f3\u0142ka zajmuje obiekt H-32 w centralnej cz\u0119\u015bci SSE. Adres: ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FALC WIKTOR LONGIN<\/strong>, urodzony w 1896 r. w K\u0119tach ko\u0142o Bielska-Bialej, syn Romana i ? z domu Major. Prawdopodobnie ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Seminarium Nauczycielskiego w K\u0119tach. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego i przeszed\u0142 ich ca\u0142y szlak bojowy. Po kryzysie przysi\u0119gowym wraz z 56 pu\u0142kiem piechoty zosta\u0142 skierowany na front w\u0142oski, gdzie zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Po wojnie zamieszka\u0142 w R\u00f3wnem na Wo\u0142yniu i pracowa\u0142 w tamtejszym Kuratorium O\u015bwiaty. W 1938 r. zosta\u0142 oddelegowany do Mielca w celu zorganizowania oddzia\u0142u ubezpiecze\u0144 spo\u0142ecznych. Prace te przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. Przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105 wraz z rodzin\u0105 mieszka\u0142 w Mielcu. Jesieni\u0105 1944 r. wraz z synem zg\u0142osili si\u0119 do tworz\u0105cej si\u0119 w Rzeszowie 2 Armii Wojska Polskiego i przeszli jej szlak bojowy. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej mieszka\u0142 z rodzin\u0105 na Ziemiach Odzyskanych. Uczestniczy\u0142 w organizowaniu instytucji i zak\u0142ad\u00f3w pracy, g\u00f3wnie na terenie wojew\u00f3dztwa opolskiego. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w szko\u0142ach technicznych. Zmar\u0142 w 1966 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eFARA MIELECKA\u201d<\/strong>, pismo Parafii \u015bw. Mateusza. Powsta\u0142o w 1994 r. Do ko\u0144ca 2000 r. ukaza\u0142y si\u0119 34 numery. Pierwszym redaktorem naczelnym by\u0142 ks. Franciszek Cie\u015bla, a po jego odej\u015bciu – ks. Piotr Lisowski. Ponadto w sk\u0142ad redakcji wchodz\u0105 ksi\u0119\u017ca pracuj\u0105cy w parafii oraz osoby \u015bwieckie dzia\u0142aj\u0105cy w organizacjach parafialnych. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 artyku\u0142\u00f3w i materia\u0142\u00f3w informacyjnych dotyczy najwa\u017cniejszych wydarze\u0144 z \u017cycia parafii, ale s\u0105 te\u017c artyku\u0142y dotycz\u0105ce problem\u00f3w wiary i funkcjonowania Ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Adres Redakcji: ul. B\u0142. Ks. Romana Sitki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FECKO TADEUSZ JAN<\/strong>, urodzony 27 XII 1922 r. w Tarnobrzegu, syn Jana i J\u00f3zefy z Kolasi\u0144skich. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 przymusowo w niemieckich firmach przy budowie barak\u00f3w, dr\u00f3g i kolei w D\u0119bie \u2013 Rozalinie i okolicy. W latach 1944-1945 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Uko\u0144czy\u0142 Liceum przy Wy\u017cszej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w \u0141odzi z matur\u0105 w 1947 r. Od 1945 r. do 1952 r. pracowa\u0142 jako m\u0142odszy ksi\u0119gowy w Gospodarstwie Do\u015bwiadczalnym przy WSGW w \u0141odzi. Studia na Wydziale Ekonomiki Przemys\u0142u Lekkiego Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. z tytu\u0142em ekonomisty-planisty. W marcu 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu i pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: planisty, starszego planisty i kierownika sekcji w Dziale Planowania Operatywnego, zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u ds. Lotniczych, specjalisty ds. realizacji produkcji i kierownika Dzia\u0142u Planowania Operatywnego w Pionie Szefa Produkcji.\u00a0 Uko\u0144czy\u0142 szereg specjalistycznych kurs\u00f3w. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem (ze Stanis\u0142awem Milczarkiem) opracowania: \u201eTechniczne przygotowanie produkcji a planowanie produkcji\u201d. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 30 IV 1988 r. Dzia\u0142a\u0142 w Niezale\u017cnym Samorz\u0105dnym Zwi\u0105zku Zawodowym Pracownik\u00f3w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i OBR SK. Od 1961 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu i wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w rozw\u00f3j Sp\u00f3\u0142dzielni. By\u0142 tak\u017ce zas\u0142u\u017conym dzia\u0142aczem kilku organizacji, m.in. Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (zdoby\u0142 Z\u0142ot\u0105 GOT), dzia\u0142aj\u0105cych przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Centralnego Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Budownictwa Mieszkaniowego, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PTE oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony w Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci\u201d. Zmar\u0142 2 XI 2015 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FEDERACJA SOCJALISTYCZNYCH ZWI\u0104ZK\u00d3W M\u0141ODZIE\u017bY POLSKIEJ (FSZMP)<\/strong>, powsta\u0142a w 1973 r. W jej sk\u0142ad wchodzi\u0142y: Zwi\u0105zek Socjalistycznej M\u0142odzie\u017cy Polskiej (ZSMP), Socjalistyczny Zwi\u0105zek Student\u00f3w Polskich (SZSP) i Zwi\u0105zek Harcerstwa Polskiego (ZHP). Dzia\u0142a\u0142a pod ideowopolitycznym kierownictwem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). W marcu 1981 r., po wyst\u0105pieniu ZHP i SZSP, zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. W Mielcu Federacj\u0119 tworzy\u0142y ZSMP i ZHP, a jej przewodnicz\u0105cym by\u0142 przewodnicz\u0105cy Zarz\u0105du Miejskiego ZSMP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FEDERKIEWICZ RYSZARD<\/strong>, urodzony 18 IX 1964 r. w Nowej Sarzynie. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Unii Nowa Sarzyna, a nast\u0119pnie wyst\u0119powa\u0142 w III-ligowym Zelmerze Rzesz\u00f3w i II-ligowej Stali Rzesz\u00f3w. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 Technikum Samochodowe w Rzeszowie. W 1992 r. zasili\u0142 I-ligow\u0105 Stal Mielec. W jej barwach wyst\u0119powa\u0142 do ko\u0144ca rundy jesiennej sezonu 1996\/1997, z wyj\u0105tkiem rundy wiosennej sezonu 1995\/1996, kiedy zosta\u0142 wypo\u017cyczony do Stali Rzesz\u00f3w. Jako zawodnik mieleckiej Stali rozegra\u0142 w I lidze ponad 100 mecz\u00f3w i by\u0142 jednym z najlepszych jej obro\u0144c\u00f3w w latach 90. Na rund\u0119 wiosenn\u0105 sezonu 1996\/1997 przeszed\u0142 do II-ligowej Ceramiki Opoczno. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w w Warszawie. Jako trener prowadzi\u0142 Dynovi\u0119 Dyn\u00f3w i Stal Herb Sanok. Mieszka w Rzeszowie. Jako pi\u0142karz karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w II-ligowej Ceramice Opoczno po sezonie 1998\/1999. Od kolejnego sezonu pracowa\u0142 jako trener w zespo\u0142ach: Stal Sanok (1999-2001), Pogo\u0144 Le\u017cajsk (2001-2002), Rzemie\u015blnik Pilzno (2002-2003), Stal Sanok (2003-2006), Polonia Przemy\u015bl (2006-2007), Galicja Cisna (2007-2008), Polonia Przemy\u015bl (2008-2010), Rzemie\u015blnik Pilzno (2010-2011), Stal Sanok (2011-2013), Sok\u00f3\u0142 Sieniawa (2014-2015, z przerw\u0105), Stal Rzesz\u00f3w – juniorzy (2017). R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 pracownikiem Stadionu Miejskiego w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FEDORUK ADAM<\/strong>, urodzony 11 XII 1966 r. w Elbl\u0105gu. Wychowanek Olimpii Elbl\u0105g. Do Stali Mielec przyby\u0142 z Olimpii Elbl\u0105g przed sezonem 1985\/1986, a odszed\u0142 po sezonie 1992\/1993. Rozegra\u0142 w tym czasie w I lidze 179 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 26 bramek. By\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w mieleckiej dru\u017cyny w latach 90. i jednym z najlepszych obro\u0144c\u00f3w w Polsce. Jako zawodnik Stali wyst\u0119powa\u0142 13 razy w I reprezentacji Polski. Przed sezonem 1993\/1994 przeszed\u0142 do Legii Warszawa. Graj\u0105c w jej barwach, przyczyni\u0142 si\u0119 do dwukrotnego zdobycia tytu\u0142u mistrza Polski (1993\/1994, 1994\/1995). Przyczyni\u0142 si\u0119 tak\u017ce do zdobycia przez Legi\u0119 Warszawa Pucharu Polski w 1994 r. i 1995 r. B\u0119d\u0105c zawodnikiem Legii, zagra\u0142 w I reprezentacji Polski jeszcze 4 mecze i strzeli\u0142 1 bramk\u0119. Kolejnymi klubami w jego pi\u0142karskiej karierze zawodniczej by\u0142y: Amica Wronki (1996 r.), Rak\u00f3w Cz\u0119stochowa (1997 r.), AO Kavala (Grecja, 1997 r.), Zatoka Braniewo (1998 r.), Lechia\/Polonia Gda\u0144sk (1998-1999), Pittsburgh Riverhounds (USA, 1999 r.), Lechia\/Polonia Gda\u0144sk (2000 r.), Pittsburgh Riverhounds (2000 r.), Lechia\/Polonia Gda\u0144sk (2001 r.), Polonia Elbl\u0105g (2001-2002), Polonia Olimpia Elbl\u0105g (2002-2003). W tym ostatnim klubie by\u0142 graj\u0105cym trenerem i doprowadzi\u0142 do awansu z IV do III ligi. W nast\u0119pnych latach trenowa\u0142 MGKS Tolkmicko oraz by\u0142 II trenerem w Zag\u0142\u0119biu Lubin, PGE GKS Be\u0142chat\u00f3w i Cracovii. W latach 2010-2011 pe\u0142ni\u0142 funkcje trenerskie w Olimpii Elbl\u0105g, a w 2012 r. by\u0142 trenerem dru\u017cyny Barkas Tolkmicko. W 2013 r. zosta\u0142 asystentem, a nast\u0119pnie I trenerem I-ligowej Miedzi Legnica, a od wrze\u015bnia 2014 r. prowadzi\u0142 IV-ligowy zesp\u00f3\u0142 M\u0142awianki M\u0142awa. Kolejnymi klubami by\u0142y: Lechia II Gda\u0144sk (2015-2016) i Karpaty Krosno (2016-2017). Wpierwszej cz\u0119\u015bci sezonu 2019\/2020 trenowa\u0142\u00a0 I-ligowy zesp\u00f3\u0142 Wigry Suwa\u0142ki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FELICJANKI (CSSF), ZGROMADZENIE SI\u00d3STR \u015aW. FELIKSA Z KANTALICJO III ZAKONU \u015aW. FRANCISZKA<\/strong>, powsta\u0142o w Warszawie w 1855 r. Posiada oko\u0142o 400 dom\u00f3w na ca\u0142ym \u015bwiecie, z czego w Polsce 105. W maju 1944 r. grupa Felicjanek zatrzyma\u0142a si\u0119 w Mielcu i urz\u0105dzi\u0142a szwalni\u0119. Przy ko\u0144cu sierpnia 1944 r. przenios\u0142y si\u0119 na osiedle fabryczne, gdzie w bloku 111 (dzi\u015b ul. Czarneckiego 1, mieszkania 13 i 14) otrzyma\u0142y jedno mieszkanie na siedzib\u0119 i drugie na przedszkole, kt\u00f3re otwar\u0142y 13 IX 1944 r. Do przedszkola ucz\u0119szcza\u0142o oko\u0142o 120 dzieci. Z inicjatywy si\u00f3str Felicjanek powsta\u0142a w jednym z pomieszcze\u0144 przedszkolnych male\u0144ka kaplica, w kt\u00f3rej odprawiano w 1945 r. Msze \u015aw. m.in. dla mieszka\u0144c\u00f3w osiedla. Po wybudowaniu prowizorycznego ko\u015bcio\u0142a (kaplicy) Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy na zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej \u2013 siostry sprawowa\u0142y opiek\u0119 nad ko\u015bcio\u0142em. Ponadto opiekowa\u0142y si\u0119 chorymi i niedo\u0142\u0119\u017cnymi oraz organizowa\u0142y r\u00f3\u017cne formy wypoczynku letniego dla dzieci. 4 XII 1948 r. miejscowy Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa nakaza\u0142 Felicjankom opuszczenie Mielca, a przedszkole upa\u0144stwowiono. Felicjanki powr\u00f3ci\u0142y do Mielca w 1962 r. z inicjatywy ks. Adama Duszkiewicza, kt\u00f3ry wsp\u00f3lnie z siostr\u0105 (Felicjank\u0105 \u2013 s. Rozali\u0105) przeznaczy\u0142 rodzinn\u0105 parcel\u0119 na cele tego Zgromadzenia. P\u00f3\u017aniej jeszcze raz (na kr\u00f3tko) opu\u015bci\u0142y Mielec i powr\u00f3ci\u0142y do\u0144 w 1970 r. po wybudowaniu nowego domu przy ul. J. Kili\u0144skiego 28. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142y w parafii \u015bw. Mateusza, a nast\u0119pnie w parafii Ducha \u015awi\u0119tego po jej powstaniu w 1981 r.\u00a0W 2003 r. mieszka\u0142o w Mielcu 5 si\u00f3str. W 2007 r. wyjecha\u0142y z Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FELIKS<\/strong>, mieszczanin mielecki, kramarz, \u0142awnik i podw\u00f3jci w latach 1578-1582.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FELIKS Z \u0141\u0104K<\/strong>, proboszcz kaplicy szpitalnej w Rzochowie, wzmiankowany w 1595 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FENICHEL ABRAHAM (ABBA)<\/strong>, urodzony 13 XI 1906 r. w Mielcu, syn Izaaka (malarza) i Heny. Absolwent mieleckiego gimnazjum, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1929 r. Przejawia\u0142 nieprzeci\u0119tne zdolno\u015bci plastyczne. Studiowa\u0142 filozofi\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w malarstwie i grafice. Tematami jego tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y m.in. sceny rodzajowe z \u017cycia \u017byd\u00f3w i pejza\u017ce miejskie (w tym Mielca). Nie stroni\u0142 od kopiowania znanych dzie\u0142 malarskich i znajdowa\u0142 na nie zbyt. Grywa\u0142 tak\u017ce w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w mieleckim klubie \u017cydowskim \u201eMaccabi\u201d. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, ale nie m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 pracy odpowiadaj\u0105cej wykszta\u0142ceniu. Wkr\u00f3tce jednak zatrudniony zosta\u0142 w \u017cydowskim gimnazjum w Tarnowie. W czasie II wojny \u015bwiatowej przebywa\u0142 na terenie ZSRR. Niestety, pozostawiony dorobek artystyczny z okresu pobytu w Mielcu uleg\u0142 rozproszeniu i cz\u0119\u015bciowemu zniszczeniu. (Zaledwie jedna praca znajduje si\u0119 w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu.) Po wojnie zamieszka\u0142 w Krakowie i by\u0142 ilustratorem wydawnictw \u017bydowskiej Komisji Historycznej. W 1947 r. wyjecha\u0142 do Palestyny, ale po perypetiach we W\u0142oszech i na Cyprze, dopiero w lipcu 1948 r. dotar\u0142 do nowo utworzonego pa\u0144stwa Izrael. Mieszka\u0142 w Tel Awiwie i by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 malarstwa w tamtejszym Kolegium Nauczycielskim Rysunku, a nast\u0119pnie wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Instytutu Malarstwa i Rze\u017aby Marine oraz wyk\u0142adowc\u0105 w Instytucie Sztuki w Bat Yam. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z teatrami w zakresie scenografii, ilustrowa\u0142 ksi\u0105\u017cki. Autor album\u00f3w ze szkicami, m.in. „Notatki z podr\u00f3\u017cy”. Zmar\u0142 3 VI 1986 r. w Tel Awiwie i tam zosta\u0142 pochowany. W muzeach krakowskich uda\u0142o si\u0119 zgromadzi\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 jego obraz\u00f3w i grafik. Bogaty zbi\u00f3r prac z okresu powojennego posiada Getto Fighter’s Muzeum w Jerozolimie, a ponadto jego prace s\u0105 w zbiorach Akademii Malarstwa Besaleel w Jerozolimie Ein Harod Museum\u00a0 Muzeum Sztuki w Omaha (USA) oraz w kolekcjach prywatnych. Na sesji Rady Miejskiej w Mielcu w dniu 9 II 2017 r. jego imieniem nazwano skwer przy ul. Nowy Rynek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FERENC JERZY ADAM<\/strong>, urodzony 25 XI 1933 r. w Katowicach, syn Franciszka i Marii. W latach 30. i w okresie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Warszawie. Po II wojnie \u015bwiatowej zamieszka\u0142 w Mielcu, gdy\u017c jego ojciec podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej fabryce. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, na Wydziale Konstrukcji Oprzyrz\u0105dowania i w tej jednostce organizacyjnej (p\u00f3\u017aniej zrestrukturyzowanej) przepracowa\u0142 41 lat a\u017c do emerytury, na kt\u00f3r\u0105 poszed\u0142 16 I 1994 r. Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne stanowiska, m.in. konstruktora, kierownika sekcji, szefa kontroli technicznej i szefa S\u0142u\u017cby Technicznej w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym. Uczestniczy\u0142 w konstrukcjach przyrz\u0105d\u00f3w monta\u017cowych do wszystkich niemal wa\u017cniejszych produkt\u00f3w WSK, m.in.: samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnego typu, silnik\u00f3w, woz\u00f3w transmisyjnych TV, w\u00f3zk\u00f3w golfowych i wagonik\u00f3w dla kolei wysokog\u00f3rskich. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z innymi zak\u0142adami lotniczymi, najcz\u0119\u015bciej z WSK \u015awidnik (przy \u015bmig\u0142owcu W-3) oraz zak\u0142adami na terenie \u00a0Czechos\u0142owacji, ZSRR (w Worone\u017cu przy samolocie I\u0141-96) i USA (z Boeingiem w zakresie konstrukcji oprzyrz\u0105dowania do drzwi B-757). W 1978 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 \u201eRzeczoznawcy zespo\u0142u\u201d w specjalno\u015bci \u201enarz\u0119dzia\u201d nadany przez ZG SIMP, a w 1989 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 pierwszego stopnia w zakresie konstrukcji przyrz\u0105d\u00f3w monta\u017cowych i urz\u0105dze\u0144 specjalnych. Autor 4 patent\u00f3w w zakresie oprzyrz\u0105dowania monta\u017cowego do du\u017cych samolot\u00f3w i 1 wzoru u\u017cytkowego, a ponadto \u00a0kilkudziesi\u0119ciu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych wprowadzenie da\u0142o oszcz\u0119dno\u015bci upowa\u017cniaj\u0105ce do presti\u017cowego tytu\u0142u \u201eracjonalisty \u2013 milionera\u201d. By\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142autorem projektu i dokumentacji skutera. (Wykonano dwie sztuki, ale nie podj\u0119to seryjnej produkcji.) Cz\u0142onek Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz SIMP w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem, zawodnikiem i trenerem sekcji szermierczej FKS Stal w latach 1955-1957, prowadzi\u0142 modelarni\u0119 (w latach 50.) i lata\u0142 na szybowcach. W latach 70. pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego Komitetu Rodzicielskiego Szko\u0142y Podstawowej Nr 7 i przewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedla MSM im. M. Kopernika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz Z\u0142ot\u0105 Odznaka i Tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wynalazczo\u015bci i Racjonalizacji\u201d, a tak\u017ce wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1989 r.<\/p>\r\n

FERET JAN, <\/strong>urodzony 31 VIII 1931 r. w Nockowej ko\u0142o Ropczyc, syn J\u00f3zefa i Wiktorii z domu Grobelna. Absolwent Liceum Mechanicznego w Ropczycach z matur\u0105 w 1950 r. Po maturze pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Rzeszowie, a od 1952 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu przy uruchamianiu nowych wyrob\u00f3w. W latach 1956-1959 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Lotniczej Szkole Podoficerskiej w Warszawie i 2 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego w Goleniowie. Powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec i zosta\u0142 skierowany do przygotowania produkcji i pe\u0142ni\u0142 funkcje technologa, a nast\u0119pnie kierownika Sekcji Nowych Uruchomie\u0144 w S\u0142u\u017cbie Uruchamiania i Rozwoju Produkcji. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 spo\u0142ecznego inspektora ruchu drogowego. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Pracowniczych Ogrodach Dzia\u0142kowych \u201eLotnik\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Medalem \u201eZa zas\u0142ugi w ochronie porz\u0105dku publicznego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Zmar\u0142 8 VII 2018 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIA\u0141KOWSKA \u2013 PYZOWSKA MARZANNA<\/strong>, urodzona 8 II 1938 r. we Lwowie, c\u00f3rka Zbigniewa i Ireny z domu Szklarczyk. Pocz\u0105tkowo rodzina Fia\u0142kowskich mieszka\u0142a w Rawie Ruskiej, gdzie ojciec pracowa\u0142 w starostwie, a matka dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w tamtejszym ZHP. W okresie II wojny \u015bwiatowej przebywa\u0142a z matk\u0105 w rodzinnym domu Fia\u0142kowskich w Mielcu i tu po wojnie ucz\u0119szcza\u0142a do szko\u0142y podstawowej. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142a Technikum Chemiczne w Kielcach (specjalno\u015b\u0107: technik analityk). W roku kulturalno-o\u015bwiatowym 1954\/1955 prowadzi\u0142a zesp\u00f3\u0142 recytatorski w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK w Mielcu. Studia aktorskie w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Teatralnej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1959 r. Wyst\u0119powa\u0142a g\u0142\u00f3wnie na scenach krakowskich teatr\u00f3w: \u201eRapsodycznego\u201d, \u201eZiemi Krakowskiej\u201d, \u201eRozmaito\u015bci\u201d, \u201eBagateli\u201d i Teatru Satyrycznego \u201eMaszkaron\u201d, a ponadto gra\u0142a w filmach i spektaklach telewizyjnych. Najlepsze jej role teatralne to: Anna Frank w \u201ePami\u0119tniku Anny Frank\u201d (180 razy w r\u00f3\u017cnych teatrach), Alina w \u201eBalladynie\u201d, Ania w \u201eAni z Zielonego Wzg\u00f3rza\u201d, Regina w \u201eKrewniakach\u201d, Sylwia w \u201eGrze mi\u0142o\u015bci i przypadku\u201d, Ebigeil w \u201eSzklance wody\u201d i Colin w \u201eTajemniczym ogrodzie\u201d, a w filmie \u2013 \u017cona dyrektora teatru w \u201eAktorach prowincjonalnych\u201d A. Holland. Drug\u0105 sfer\u0105 jej zainteresowa\u0144 tw\u00f3rczych jest poezja. W 1996 r. wyda\u0142a debiutancki tomik poezji Karet\u0105 nocy,<\/em>\u00a0b\u0119d\u0105cy m.in. refleksjami z podr\u00f3\u017cy po Europie i Bliskim Wschodzie, a rok p\u00f3\u017aniej \u2013 drugi tomik poezji\u00a0Wszystko przysypa\u0142 das<\/em>t. Opublikowa\u0142a te\u017c tomik prozy poetyckiej\u00a0Twarze uczu\u0107<\/em>\u00a0(1999 r.). Jej utwory prezentowano w prasie, radiu i telewizji oraz w 15 literackich pracach zbiorowych. Nale\u017cy do Stowarzyszenia Polskich Aktor\u00f3w Teatru i Filmu (SPATiF), Zwi\u0105zku Aktor\u00f3w Scen Polskich (ZASP), Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich (ZLP) oraz Stowarzyszenia Tw\u00f3rczego Artystyczno \u2013 Literackiego (STAL), w kt\u00f3rym jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. Mieszka w Krakowie, odwiedza tak\u017ce Mielec i interesuje si\u0119 jego \u017cyciem. Wyda\u0142a dwa kolejne tomiki poezji:\u00a0By\u0142am go\u0142\u0119bic\u0105<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2001 r.) i\u00a0Pora anemon\u00f3w<\/em> (Krak\u00f3w 2003 r.). Jako cz\u0142onek Stowarzyszenia Tw\u00f3rczego Artystyczno-Literackiego w Krakowie uczestniczy w corocznym „Po\u017cegnaniu Lata Pisarzy i Artyst\u00f3w”, z okazji kt\u00f3rego jest wydawany almanach, zawieraj\u0105cy wiersze cz\u0142onk\u00f3w STAL-u. Nale\u017cy tak\u017ce do Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich i pisze wiersze do Krakowskiej Nocy Poet\u00f3w \u2013 cyklicznej imprezy ZLP w Krakowie. Ponadto jej wiersze publikowane s\u0105 w wielu edycjach ksi\u0105\u017ckowych i czasopismach, m.in. \u201eAngora\u201d, \u201eForum my\u015bli wolnej\u201d, \u201eDworzanin\u201d i \u201eNadwis\u0142ocze\u201d. Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego Stowarzyszenia Tw\u00f3rczego Artystyczno-Literackiego w Krakowie. Zmar\u0142a 15 VII 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIA\u0141KOWSKI JAN,<\/strong>\u00a0urodzony 21 XI 1891 r. w Rzeszowie, syn Micha\u0142a i Stanis\u0142awy z domu Malec. Od 1912 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Rzeszowie, a w 1913 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105. W latach 1914-1918 bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz 40 pu\u0142ku piechoty i 110 pu\u0142ku piechoty armii austriackiej. W listopadzie 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i w 5 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w, a nast\u0119pnie w 6 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w (w stopniu porucznika) uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej i w wojnie polsko-bolszewickiej. Za czyny wojenne zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. W latach 20. zajmowa\u0142 si\u0119 gospodarowaniem na tzw. dzia\u0142ce wojskowej w Kra\u015bnem nad Usz\u0105, po czym powr\u00f3ci\u0142 do zaj\u0119\u0107 wojskowych i jako oficer kontraktowy by\u0142 instruktorem przysposobienia wojskowego w Baranowiczach, Nowogr\u00f3dku i Wilnie. W drugiej po\u0142owie lat 30. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 w\u00f3jta gminy Szarkowszczyzna w powiecie Dzisna. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w miejscowym Zwi\u0105zku Osadnik\u00f3w Wojskowych i Zwi\u0105zku Strzeleckim. Po naje\u017adzie wojsk radzieckich (17 IX) uciek\u0142 na \u0141otw\u0119 i tam zosta\u0142 internowany. W 1940 r. uda\u0142o mu si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do Rzeszowa, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczo-Handlowej \u201eK\u0142os\u201d. Nawi\u0105za\u0142 kontakt z miejscowymi organizacjami konspiracyjnymi i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera ds. wyszkolenia w Komendzie Powiatowej Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich w Mielcu. Utrzymywa\u0142 te\u017c kontakty z mieleck\u0105 struktur\u0105 NSZ (Narodowe Si\u0142y Zbrojne). W marcu 1945 r. zosta\u0142 mianowany komendantem powiatowym NSZ w powiecie mieleckim, ale ju\u017c we wrze\u015bniu tego roku wyjecha\u0142 do Szprotawy, po ostrze\u017ceniu o planowanym aresztowaniu przez PUBP w Mielcu. W Szprotawie ujawni\u0142 sw\u0105 konspiracyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w czasie okupacji (z wy\u0142\u0105czeniem NSZ). Zosta\u0142 zatrudniony w miejscowym starostwie powiatowym, a nast\u0119pnie w biurze Powiatowej Rady Narodowej. PUBP w Mielcu odnalaz\u0142 go jednak i 4 II 1947 r. aresztowa\u0142. Po \u201ezastosowaniu odpowiednich \u015brodk\u00f3w represyjnych i odmro\u017ceniu mu n\u00f3g\u201d zmuszono go do podpisania zezna\u0144 obci\u0105\u017caj\u0105cych innych cz\u0142onk\u00f3w NSZ, m.in. z Mielca. Po kolejnych przes\u0142uchaniach, ju\u017c w Rzeszowie, Wydzia\u0142 \u015aledczy WUBP nie potwierdzi\u0142 zarzut\u00f3w przeciwko niemu i poleci\u0142 zwolni\u0107 go z aresztu. W czasie procesu przeciwko dzia\u0142aczom NSZ w Rzeszowie (IV 1947 r.) odwo\u0142a\u0142 zeznania z Mielca jako \u201ewymuszone torturami\u201d. Dalsze losy dotychczas nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIA\u0141KOWSKI J\u00d3ZEF MARIAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 II 1916 r. w Mielcu, syn Maksymiliana i Emilii ze \u017bmijowskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1934 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Instytucie Teologicznym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1939 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Po wojnie kontynuowa\u0142 studia w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i w 1949 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 na temat historii Ko\u015bcio\u0142a w Polsce. Pracowa\u0142 m.in. jako wikariusz w Wojniczu i Nowym S\u0105czu, a nast\u0119pnie jako adiunkt w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1989 r. wyjecha\u0142 do Austrii i prowadzi prac\u0119 duszpastersk\u0105 w parafii \u015bw. Kolomana w Altenhof am Hausruck, w diecezji Linz. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 mieszka\u0142 w Domu Starc\u00f3w w V\u00f6cklabruuck (Austria) i by\u0142 jego kapelanem, a ponadto pomaga\u0142 w pracach duszpasterskich\u00a0w tamtejszej parafii rzymskokatolickiej. Zmar\u0142 13 II 2005 r. Spoczywa na cmentarzu przy ko\u015bciele w V\u00f6cklabruuck.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIA\u0141KOWSKI MAKSYMILIAN<\/strong>, urodzony 29 V 1878 r. we Lwowie, syn Stanis\u0142awa i Karoliny z Dubaniewicz\u00f3w. Praktyk\u0119 drukarsk\u0105 odby\u0142 we Lwowie. Przyby\u0142 do Mielca i w 1910 r. uruchomi\u0142 zak\u0142ad drukarski przy ul. Pa\u0144skiej (dzi\u015b ul. A. Mickiewicza 30). Stosowa\u0142 r\u0119czny sk\u0142ad typograficzny, a pierwsz\u0105 maszyn\u0105 drukarsk\u0105 by\u0142a tzw. \u201epeda\u0142\u00f3wka\u201d poruszana si\u0142\u0105 ludzk\u0105. Wykonywa\u0142 g\u0142\u00f3wnie druki akcydensowe, m.in. obwieszczenia, afisze informacyjne, nekrologi, blankiety i prospekty. W czasie I wojny \u015bwiatowej s\u0142u\u017cy\u0142\u00a0w marynarce wojennej. Po powrocie z wojny nadal prowadzi\u0142 drukarni\u0119, z czasem w\u0142\u0105czaj\u0105c do pracy syn\u00f3w: Stanis\u0142awa i J\u00f3zefa (st\u0105d p\u00f3\u017aniejsza nazwa \u201eDrukarnia M. Fia\u0142kowski & Synowie\u201d). Opr\u00f3cz akcydens\u00f3w realizowa\u0142 tak\u017ce trudniejsze zlecenia, m.in. drukowa\u0142 gazet\u0119 urz\u0119dow\u0105 starostwa mieleckiego \u201eOr\u0119downik\u201d, a tak\u017ce broszury: \u201eSprawozdania dyrekcji Gimnazjum w Mielcu<\/em>\u201d, \u201eHistoria ruchu niepodleg\u0142o\u015bciowego na terenie miasta<\/em>\u201d. Na pocz\u0105tku lat 30., w zwi\u0105zku z elektryfikacja Mielca, zakupi\u0142 urz\u0105dzenia drukarskie poruszane energi\u0105 elektryczn\u0105. W czasie okupacji hitlerowskiej nadal prowadzi\u0142 zak\u0142ad, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Wraz z synami wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu, a zw\u0142aszcza AK. M.in. na zlecenie Delegata Rz\u0105du na powiat mielecki wydrukowa\u0142\u00a0\u201eOdezw\u0119 do mieszka\u0144c\u00f3w powiatu<\/em>\u201d. Mimo rygorystycznego zakazu okupanta posiada\u0142 radio (jedyne w\u00f3wczas wiarygodne \u017ar\u00f3d\u0142o informacji o \u015bwiecie), bro\u0144 i amunicj\u0119. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 jednak dobrze j\u0119zykiem niemieckim i to pomaga\u0142o mu wychodzi\u0107 z opresji. Po zako\u0144czeniu wojny wielokrotnie do\u015bwiadcza\u0142 represji ze strony organ\u00f3w bezpiecze\u0144stwa publicznego, m.in. zniszczono mu ca\u0142e archiwum drukarskie. Na pocz\u0105tku lat 50. drukarnia zosta\u0142a upa\u0144stwowiona i przekazana pod zarz\u0105d Drukarni Sp\u00f3\u0142dzielczej w Jaros\u0142awiu. Zmar\u0142 10 IX 1963 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIA\u0141KOWSKI ZBIGNIEW STEFAN<\/strong>, urodzony 28 XI 1910 r. w Mielcu, syn Maksymiliana i Emilii ze \u017bmijowskich. Absolwent Gimnazjum w Mielcu, matura w 1929 r. Jeszcze w tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w starostwie w Jaros\u0142awiu. W latach 1931-1932 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim i 24 pu\u0142ku artylerii. W latach 30. pracowa\u0142 w starostwie w Rawie Ruskiej oraz dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w tamtejszej LOPP, za co 1 I 1934 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika artylerii. Jesieni\u0105 1938 r. zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w (Dzia\u0142 Wzmo\u017conej Produkcji), a po uko\u0144czeniu kursu dow\u00f3dc\u00f3w baterii przeciwlotniczych w Szkole Podchor\u0105\u017cych w Toruniu zosta\u0142 wyznaczony na dow\u00f3dc\u0119 baterii przeciwlotniczej mieleckiego lotniska i fabryki. Po wybuchu wojny 1 IX 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany i do 6 IX (w\u0142\u0105cznie) dowodzi\u0142 bateri\u0105 artylerii plot. przy obronie wymienionych obiekt\u00f3w oraz Wytw\u00f3rni \u201eLignoza\u201d w Pustkowie. W dniach 7 \u2013 8 IX wraz z bateri\u0105 przeby\u0142 tras\u0119 Mielec \u2013 Nisko \u2013 Kra\u015bnik \u2013 Lublin, a w dniach 8 \u2013 9 IX (po wcieleniu do 11 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej) broni\u0142 w Lublinie obiekt\u00f3w wojskowych i znajduj\u0105cy si\u0119 w tym mie\u015bcie rz\u0105d RP. W dniach 10 \u2013 18 IX uczestniczy\u0142 \u201ew obronie w marszu\u201d polskich kolumn na trasie: Lublin \u2013 Hrubiesz\u00f3w \u2013 W\u0142odzimierz \u2013 \u0141uck (obrona miasta) \u2013 Dubno \u2013 Krzemieniec \u2013 Zbara\u017c \u2013 Tarnopol (obrona miasta) \u2013 Stanis\u0142aw\u00f3w \u2013 Mikuliczyn \u2013 Prze\u0142\u0119cz Tatarska (obrona przej\u015bcia granicznego). 19 IX przekroczy\u0142 granic\u0119 w\u0119giersk\u0105 w K\u00f6r\u00f6zm\u00f6s\u00a0i zosta\u0142 internowany w obozie \u017co\u0142nierzy polskich w Ipolytarnoc (do 5 III 1940 r.). 6 III 1940 r. z grup\u0105 blisko 100 \u017co\u0142nierzy uciek\u0142\u00a0z obozu. Przedar\u0142 si\u0119 przez W\u0119gry i Jugos\u0142awi\u0119 do Splitu, sk\u0105d 17 IV 1940 r. na statku \u201eWarszawa\u201d wyp\u0142yn\u0105\u0142 do Marsylii. We Francji pocz\u0105tkowo \u00a0przebywa\u0142 w Stacji Zbornej w Carpiagne, a nast\u0119pnie w O\u015brodku Wyszkolenia Oficer\u00f3w Artylerii Przeciwlotniczej\u00a0w Pontchateau. Po kl\u0119sce Francji uda\u0142o mu si\u0119 18 VI 1940 r. ewakuowa\u0107 przez Dunkierk\u0119 do Anglii. Tam w okresie od 20 VI 1940 r. do 16 VI 1942 r. przebywa\u0142 kolejno w Crawford (\u201eRezerwa Oficer\u00f3w\u201d), na szkoleniu w 4 Brygadzie Kadrowej w Elie, na kursie spadochronowym w 1 Brygadzie Spadochronowej Polskich Si\u0142 Zbrojnych, a po wypadku i leczeniu szpitalnym \u2013 w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej. W mi\u0119dzyczasie otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika. 16 VI 1942 r. zosta\u0142 skierowany do Polskich Si\u0142 Zbrojnych na Bliskim Wschodzie i przez Palestyn\u0119 dotar\u0142 do 3 Karpackiego Pu\u0142ku Artylerii Przeciwlotniczej. Od 13 XI 1942 r. pe\u0142ni\u0142 w Iraku funkcj\u0119 dow\u00f3dcy baterii 7 Pu\u0142ku Artylerii Przeciwlotniczej, a od 9 I do 29 IX 1943 r. \u2013 stanowisko zast\u0119pcy dow\u00f3dcy 1 Dywizjonu tego\u017c pu\u0142ku. Od 22 XII 1943 r. przebywa\u0142 w Egipcie, a 4 II 1944 r. wraz z pu\u0142kiem zosta\u0142 przetransportowany do W\u0142och. Przeby\u0142 ca\u0142y szlak bojowy pu\u0142ku: Isernia \u2013 Monte Cassino \u2013 Apolnnare \u2013 San Vito \u2013 Fileto \u2013 Monte Marciano \u2013 Numana \u2013 Sunliano \u2013 Rocca \u2013 San Casciano \u2013 Pieve \u2013 Salutare \u2013 Revere \u2013 Santa Lucia \u2013 Marceno. 2 VIII 1944 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia kapitana. W 1945 r. nadal walczy\u0142 na terenie W\u0142och, m.in. o Rimini, Ravenn\u0119, Cesenatico, Costa Monte, Calette, Bruciat\u0119, Castel Guelfo di Bolonia i Granarole. 21 VI 1945 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 1 Dywizjonu. Od 21 VIII 1946 r. do 6 VI 1947 r. przebywa\u0142 (wraz z dowodzonym dywizjonem) w Wielkiej Brytanii, a od 7 VI do 7 X 1947 r. w obozie demobilizacyjnym Wojska Polskiego w La Courtine (Francja). 7 X 1947 r. zosta\u0142 zdemobilizowany i do 20 V 1948 r. pracowa\u0142 u francuskiego rolnika. 24 V 1948 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski, gdzie zosta\u0142 pos\u0105dzony o szpiegostwo i okresowo wi\u0119ziony. Po zwolnieniu pracowa\u0142 od 1 VII 1948 r. kolejno w Centrali Mi\u0119snej \u2013 Tuczarnia Drobiu Skroni\u00f3w (jako kierownik tuczu), Centrali Jajczarsko \u2013 Drobiarskiej w Kielcach (kierownik dzia\u0142u produkcji drobiarskiej) i Kieleckim Przedsi\u0119biorstwie Geologicznym (starszy technik inwestycyjny) oraz od 1 X 1954 r. w Rejonowym Przedsi\u0119biorstwie Melioracyjnym w Mielcu (kierownik Dzia\u0142u Zaopatrzenia i Transportu). Za wybitne zas\u0142ugi bojowe i wzorow\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144, m.in.: Krzy\u017c Walecznych, srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi z Mieczami, Krzy\u017c Monte Cassino, Gwiazd\u0119 Imperium Brytyjskiego, Gwiazd\u0119 Italii, Krzy\u017c Francuski Combattans Voluntaires i liczne odznaczenia polskie. W 1989 r. przekaza\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 swych pami\u0105tek wojennych Muzeum Regionalnemu w Mielcu. Zmar\u0142 14 II 1997 r. Spoczywa na mieleckim cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIBICH ANNA (z domu SROCZY\u0143SKA),<\/strong> urodzona w 1853 r., c\u00f3rka Mariana Antoniego (dzia\u0142acza konspiracyjnego, cz\u0142onka Rady Narodowej we Lwowie w 1848 r.) i Franciszki Singer Wysog\u00f3rskiej. Po powstaniu styczniowym wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Antoniego Fibicha. W okresie zamieszkania w Mielcu pomaga\u0142a mu w licznych obowi\u0105zkach spo\u0142ecznych oraz sama uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119ciach, m.in. by\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 Sp\u00f3\u0142ki Handlowo-Przemys\u0142owej w Mielcu, funkcjonuj\u0105cej w latach 1884-1899).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIBICH ANTONI<\/strong>, urodzony w 1835 r. w Siennicy k\/Krasnegostawu, w rodzinie ziemia\u0144skiej, syn Alojzego i Faustyny Tekli ze Skrzetuskich. Studia prawnicze i filozoficzne odby\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w Warszawie. Pracowa\u0142 te\u017c okresowo jako nauczyciel gimnazjalny w Pi\u0144czowie. Uczestniczy\u0142 w pracach konspiracyjnych, nale\u017ca\u0142 do Dyrekcji Bia\u0142ych. Wzi\u0105\u0142 jednak udzia\u0142 w powstaniu styczniowym i 6 V 1863 r. zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny w bitwie pod Kobylank\u0105, a po zaleczeniu ran sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prokuratora Trybuna\u0142u Rewolucyjnego. Po upadku powstania zosta\u0142 aresztowany przez s\u0142u\u017cby carskie i osadzony w kieleckim wi\u0119zieniu. W czasie przes\u0142ucha\u0144 bito go po g\u0142owie piecz\u0105tk\u0105 Trybuna\u0142u, pozostawiaj\u0105c trwa\u0142e \u015blady na twarzy. Wi\u0119zienie opu\u015bci\u0142 po interwencjach i przy pomocy finansowej ojca. W celu unikni\u0119cia dalszych represji przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Galicji. Pracowa\u0142 kolejno jako: auskulant przy S\u0105dzie Krajowym Wy\u017cszym w Krakowie, adiunkt S\u0105du Powiatowego w Rad\u0142owie i notariusz we Frysztaku k\/Jas\u0142a. W 1876 r. przyby\u0142 do Mielca i tu prowadzi\u0142 kancelari\u0119 notarialn\u0105. W\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, wykazuj\u0105c niezwyk\u0142\u0105 aktywno\u015b\u0107 w dziedzinie o\u015bwiaty. By\u0142 znanym w kraju bibliofilem, gromadzi\u0142 wydawnictwa albumowe oraz ksi\u0105\u017cki prawnicze, polityczne w j\u0119zykach polskim i francuskim, a tak\u017ce beletrystyk\u0119. (Jego biogram znajduje si\u0119 w\u00a0S\u0142owniku pracownik\u00f3w ksi\u0105\u017cki polskiej,<\/em>\u00a0wydanym w 1972 r. przez PWN.) Przy kancelarii uruchomi\u0142 nieodp\u0142atn\u0105 wypo\u017cyczalni\u0119 polskich ksi\u0105\u017cek popularnych. Prezesowa\u0142 mieleckiemu Ko\u0142u Towarzystwa Szk\u00f3\u0142 Ludowych, by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Powiatowej, Rady Miejskiej i Rady Szkolnej Okr\u0119gowej. Sporo pisa\u0142, zabieraj\u0105c g\u0142os na tematy zwi\u0105zane z \u017cywotnymi problemami polskiego spo\u0142ecze\u0144stwa. W\u0142asnym nak\u0142adem wyda\u0142 m.in.\u00a0Odpowied\u017a na ankiet\u0119 Wydzia\u0142u Krajowego z dnia 1 sierpnia 1888 r. (1889 r.), G\u0142os Trzeci (Tarn\u00f3w, 1892 r.), Rozruchy anty\u017cydowskie (1898) Nasze zadania w kraju i monarchii (1899 r.) oraz O\u015bwiata i Szko\u0142a (1899 r.).<\/em>\u00a0Zysk ze sprzeda\u017cy drugiej z wymienionych pozycji przeznaczy\u0142 na cele TSL. Zmar\u0142 10 I 1907 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIBICHA ANTONIEGO (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Na tym terenie planowana jest zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 29 VI 2006 r. Otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.
Patron ulicy: ANTONI FIBICH (1835-1907) \u2013 notariusz, uczestnik powstania styczniowego 1863, wybitny bibliofil, dzia\u0142acz spo\u0142eczny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIDZI\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1921 r. w Mielcu (?) W czasie okupacji hitlerowskiej uczestnik mieleckiego ruchu oporu \u2013 \u017co\u0142nierz Armii Krajowej, ps. \u201e\u017bbik\u201d. Aresztowany w czasie akcji zdobycia mundur\u00f3w niemieckich u krawca Holki przy ul. J. Kili\u0144skiego. W czasie \u015bledztwa nie wyda\u0142 nikogo i 19 X 1943 r. zosta\u0142 rozstrzelany na terenie Borku (wcze\u015bniej na tym miejscu rozstrzeliwano \u017byd\u00f3w) \u00a0i tam pochowany. W 1947 r., staraniem brata \u2013 Juliana Fidzi\u0144skiego, zw\u0142oki ekshumowano i pochowano w zbiorowej mogile \u017co\u0142nierzy AK na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGAS JAN<\/strong>, urodzony 24 VI 1912 r. w Niemczech. By\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Po\u0142o\u017cniczego i Ginekologicznego Szpitala Powiatowego w Mielcu w latach 1952-1954. Urodzony 24 VI 1912 r. w Hamborn (Niemcy). W 1931 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum im. Boles\u0142awa Chrobrego w Gnie\u017anie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Pozna\u0144skiego w Poznaniu. Po pracy w szpitalu w Mielcu (1952-1954) powr\u00f3ci\u0142 do Poznania. Zmar\u0142 w 1979 r. Pochowany na cmentarzu w Poznaniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIGURSKI WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 II 1976 r. w Wielopolu Skrzy\u0144skim, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Ksi\u0105\u017cek. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Budowlan\u0105 w Mielcu i kontynuowa\u0142 (eksternistycznie) nauk\u0119 w mieleckim \u00a0Technikum Budowlanym. Treningi biegowe rozpocz\u0105\u0142 w 1993 r. w FKS Stal Mielec. Pierwszy medal (srebrny) zdoby\u0142 w 1994 r. na Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w Kielcach, na dystansie 5000 m (14:36,55). Kolejne wi\u0119ksze sukcesy to: 1995 r. \u2013 br\u0105zowy medal na dystansie 6000 m (17:48,0) w centralnych Biegach Prze\u0142ajowych Junior\u00f3w w Zamo\u015bciu, z\u0142oty medal na dystansie 5000 m (14:30,11) w czasie Mistrzostw Polski Junior\u00f3w w Krakowie oraz start w reprezentacji Polski junior\u00f3w na Mistrzostwach Europy Junior\u00f3w w biegach prze\u0142ajowych w Anwick (Anglia); 1997 r. \u2013 w barwach WKS \u201eWawel\u201d Krak\u00f3w (w czasie s\u0142u\u017cby wojskowej): srebrny medal w biegu na 5000 m w czasie M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostw Polski w Krakowie i 12 miejsce na dystansie 10000 m na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy w Turku (Finlandia) oraz udzia\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata w p\u00f3\u0142maratonie (Koszyce); 1998 r. \u2013 ponownie w Mielcu, w barwach Lekkoatletycznego Klubu Sportowego, sukcesora FKS \u201eStal\u201d: br\u0105zowy medal w biegu prze\u0142ajowym na dystansie 6000 m w czasie M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostw Polski w \u017baganiu, srebrny medal w biegu na 5000 m w czasie M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostw Polski w Lublinie, z\u0142oty medal w biegu na 10000 m (29:23,57) na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski w Siedlcach oraz start w Mistrzostwach \u015awiata w p\u00f3\u0142maratonie w Zurichu (Szwajcaria); 1999 r.- przej\u015bcie do kategorii senior\u00f3w: 5 miejsce na dystansie 5000 m i 4 miejsce na 10000 m \u00a0w czasie Mistrzostw Polski w Krakowie; 2000 r.: 6 miejsce w biegu na dystansie 5000 m, a w latach 2001-2003 liczne sukcesy w biegach ulicznych (w kraju i poza jego granicami). W zawodach lekkoatletycznych na stadionie i w biegach ulicznych startowa\u0142 do 2003 r. Rekordy \u017cyciowe: 1500 m \u2013 3.48,58 (Mielec, 2001 r.), 3000 m \u2013 8.06,04 (Krak\u00f3w, 2001 r.), 5000 m \u2013 13.53,35 (Sopot, 1998 r.), 10000 m \u2013 29.18,04 (Krak\u00f3w, 1999 r.). Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w firmie Kirchhoff Polska Sp. z o.o. w Mielcu jako lider wysy\u0142ki i magazynu mi\u0119dzywydzia\u0142owego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGURA CHRYSTUSA FRASOBLIWEGO<\/strong>, ustawiona na trawniku po lewej stronie wej\u015bcia do budynku Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. J. Groszkowskiego od ul. J. Kili\u0144skiego. Tematem i kszta\u0142tem nawi\u0105zuje do pierwszej figury Chrystusa Frasobliwego, kt\u00f3ra do 1952 r.? sta\u0142a na trawniku szkolnym, w pobli\u017cu skrzy\u017cowania ulic S. S\u0119kowskiego i J. Kili\u0144skiego, a nast\u0119pnie zosta\u0142a przeniesiona na cmentarz parafialny przy ul. H. Sienkiewicza. Z inicjatyw\u0105 wykonania nowej figury Chrystusa Frasobliwego wysz\u0142a dyrekcja Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142, a pomys\u0142 ten wsparli finansowo byli wychowankowie Technikum Elektrycznego w Mielcu z ks. Marianem Midur\u0105 na czele. Figur\u0119 zaprojektowa\u0142, wykona\u0142 z \u017cywicy epoksydowej i pomalowa\u0142 (w kolorze starego piaskowca) artysta rze\u017abiarz Ryszard Kaczor z Grudzi\u0105dza. Figura stoi na postumencie z ceg\u0142y klinkierowej na podbudowie betonowej ob\u0142o\u017conej p\u0142ytkami gresowymi. Na postumencie zamontowano mosi\u0119\u017cn\u0105 tabliczk\u0119 z napisem: W 100. rocznic\u0119 powstania Gmachu Szko\u0142y i powrotu figury Chrystusa Frasobliwego na historyczne miejsce. Wdzi\u0119czna Spo\u0142eczno\u015b\u0107 Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego. Mielec, 12.10.2012 r. Nad figur\u0105 zamontowano daszek metalowy. Postument i daszek wykonali pracownicy i uczniowie warsztat\u00f3w szkolnych miejscowego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142. Ca\u0142y obiekt ma wysoko\u015b\u0107 oko\u0142o 2,60 m. Oficjalne ods\u0142oni\u0119cie i po\u015bwi\u0119cenie figury przez ks. Mariana Midur\u0119 odby\u0142o si\u0119 12 X 2012 r. w ramach uroczysto\u015bci 100-lecia Gmachu Szko\u0142y i 45-lecia Technikum Elektrycznego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGURA JEZUSA MIELECKIEGO<\/strong>, zosta\u0142a przywieziona przez trynitarzy do Mielca\u00a0i umieszczona w ko\u015bciele przyklasztornym, kt\u00f3ry zosta\u0142 ufundowany 7 I 1760 r. i uposa\u017cony przez Helen\u0119 z Potockich Morsztynow\u0105 – w\u0142a\u015bcicielk\u0119 trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca. Po likwidacji zakonu przez Austriak\u00f3w (1783) trynitarze przewie\u017ali j\u0105 do Wilna, a nast\u0119pnie do klasztoru w miejscowo\u015bci Krywicze (dzi\u015b Bia\u0142oru\u015b), gdzie w miejscowym ko\u015bciele znajduje si\u0119 do dzi\u015b. Proboszcz parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu ks. Stanis\u0142aw Sk\u0142adzie\u0144, po otrzymaniu wiadomo\u015bci o tej figurze, kilkakrotnie odwiedzi\u0142 Krywicze i doprowadzi\u0142 do wykonania repliki figury i umieszczenia jej w ko\u015bciele Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGURA MATKI BO\u017bEJ NIEUSTAJ\u0104CEJ POMOCY Z DZIECI\u0104TKIEM JEZUS<\/strong>, stoj\u0105ca na dziedzi\u0144cu zespo\u0142u obiekt\u00f3w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy przy ul. ks. Henryka Arczewskiego, wykonana w 2004 r. przez Rafa\u0142a Jedynaka z Krakowa na zlecenie proboszcza ks. Kazimierza Czesaka w intencji podzi\u0119kowania Matce Bo\u017cej za Jej obecno\u015b\u0107 i wszelkie \u0142aski dla parafii. Jest to odlew z gryzu marmurowego z bia\u0142ym cementem, niemalowany. Ma wysoko\u015b\u0107 oko\u0142o 2 m i wag\u0119 oko\u0142o 430 kg. Stoi na postumencie o podstawie kwadratu (bok 0,61 m i wysoko\u015b\u0107 1,46 m), wykonanym ze zbrojonego betonu ob\u0142o\u017conego p\u0142yt\u0105 granitow\u0105. Figur\u0119 os\u0142ania daszek na dw\u00f3ch rurach, do kt\u00f3rych przymocowane s\u0105 figury anio\u0142k\u00f3w z tego samego materia\u0142u co figura. Jest pod\u015bwietlona, a wok\u00f3\u0142 niej urz\u0105dzono klomb.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGURA \u015aWI\u0118TEGO JANA PAW\u0141A II<\/strong>, ustawiona na placu przed ko\u015bcio\u0142em Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, po lewej stronie wej\u015bcia g\u0142\u00f3wnego, w pobli\u017cu plebanii. Zosta\u0142a zaprojektowana i wykonana w br\u0105zie w 2012 r. przez artyst\u0119 rze\u017abiarza Rafa\u0142a Jedynaka w Pracowni Rze\u017aby Sakralnej w Krakowie, na zlecenie proboszcza parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu ks. pra\u0142. Kazimierza Czesaka. Figura ma wysoko\u015b\u0107 230 cm i wa\u017cy ok. 400 kg. Ustawiona jest na p\u0142ycie granitowej o wymiarach 106 cm x 106 cm, kt\u00f3ra le\u017cy na postumencie w kszta\u0142cie ostros\u0142upa \u015bci\u0119tego o podstawie kwadratu. Wymiary postumentu u do\u0142u\u00a0\u2013 100 cm x 100 cm, u g\u00f3ry \u2013 90 cm x 90 cm, wysoko\u015b\u0107 postumentu \u2013 140 cm. Postument posadowiono na p\u0142ycie granitowej o wymiarach 140 cm x 140 cm x 15 cm. Jest ob\u0142o\u017cony p\u0142yt\u0105 granitow\u0105 o dominuj\u0105cym kolorze szarym. Figura b\u0142. Jana Paw\u0142a II ustawiona jest bokiem do \u015bwi\u0105tyni, a przodem do wchodz\u0105cych i wychodz\u0105cych wiernych. Na postumencie pod figur\u0105 umieszczono napis: \u015aw. Jan Pawe\u0142 II \u2013 TOTUS TUUS. Na prawej bocznej \u015bcianie postumentu (od strony plebanii) znajduje si\u0119 p\u0142yta granitowa koloru br\u0105zowego z napisem: \u201eOtw\u00f3rzcie drzwi Chrystusowi… Nie l\u0119kajcie si\u0119 …\u201d (Jan Pawe\u0142 II). W roku Wiary i w pierwsz\u0105 rocznic\u0119 obwo\u0142ania Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy Patronk\u0105 Miasta Mielca \u2013 Wdzi\u0119czni mieszka\u0144cy Mielca. Pani Mielecka prowad\u017a nas do Jezusa. Mielec, 15 listopada 2012 r.\u201d Po\u015bwi\u0119cenia figury dokona\u0142 biskup pomocniczy dr Wies\u0142aw Lechowicz z Tarnowa w czasie uroczysto\u015bci 15 XI 2012 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGURY KULTOWE (PRZYDRO\u017bNE)<\/strong>, rze\u017aby na postumentach ustawione najcz\u0119\u015bciej w przydomowych ogr\u00f3dkach od strony ulicy lub w parkach. W Mielcu zdecydowanie przewa\u017caj\u0105 figury Matki Bo\u017cej, najcz\u0119\u015bciej postawione w okre\u015blonej intencji lub podzi\u0119ce za ocalenie \u017cycia w nadzwyczajnych okoliczno\u015bciach. Opiek\u0119 religijn\u0105 nad nimi sprawuj\u0105 poszczeg\u00f3lne parafie rzymskokatolickie, a utrzymaniem ich stanu oraz estetycznego otoczenia zajmuj\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bciciele posesji, na kt\u00f3rych s\u0105 postawione.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Figura \u015bw. Jana Nepomucena przy ul. Legion\u00f3w 81, na posesji rodziny Jaskot\u00f3w (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna, barokowa z 1736 r. (najstarsza na terenie Mielca). Wykonana wed\u0142ug figury ks. Jana Nepomucena w Pradze z 1683 r. Na czo\u0142owej \u015bcianie podstawy znajduje si\u0119 ozdobny kartusz herbowy z bocznicami\u00a0w formie or\u0142\u00f3w. W kartuszu umieszczono herb Ossoli\u0144skich \u2013 Top\u00f3r. Na czo\u0142owej \u015bcianie postumentu wyryto napis: \u201eAnno Dni \/ Dic. 9 Mai \/DAM \/ MA\u201d. Wcze\u015bniej figura ta sta\u0142a na po\u0142udniowym stoku wzg\u00f3rza zamkowego, ale w latach 70. z powodu przebudowy ulicy (\u00f3wcze\u015bnie 1 Maja) w kierunku nowego mostu na Wis\u0142oce zosta\u0142a przeniesiona na opisywane wy\u017cej miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Figura \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem przy ul. A. Mickiewicza, na posesji rodziny Mick\u00f3w (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna, p\u00f3\u017anobarokowa z 1798 r. Na frontowej \u015bcianie postumentu, w owalnym wie\u0144cu li\u015bci palmowych wyryte litery: \u201eJ.A…S\/D.P.\/M\u201d oraz data \u201eAN Dni 1798\u201d. Do po\u0142owy lat 70. figura sta\u0142a obok domu rodziny Baryckich przy ul. A. Mickiewicza, ale w zwi\u0105zku z budow\u0105 ul. Wojs\u0142awskiej w latach 1975-1977 zosta\u0142a przeniesiona na opisane miejsce.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Figura Chrystusa Frasobliwego na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna, w stylu ludowego baroku, malowana. Nie ma zgodno\u015bci co do okre\u015blenia daty jej powstania \u2013 wed\u0142ug Woj. Konserwatora Zabytk\u00f3w w Rzeszowie rze\u017aba ma rodow\u00f3d z XVII w., ale wed\u0142ug ks. Wojciecha Wernera zosta\u0142a wykonana w 2. po\u0142. XIX w. na zlecenie Marianny\u00a0z Kolasi\u0144skich Korpantowej i Jana Korpantego. Cok\u00f3\u0142 i daszek zosta\u0142y wykonane w 1939 r. Do 1942 r. sta\u0142a w ogrodzie przy gmachu gimnazjum, w okolicach skrzy\u017cowania ulic J. Kili\u0144skiego i S. S\u0119kowskiego, a po zaleceniu \u00a0niemieckich w\u0142adz okupacyjnych w sprawie jej usuni\u0119cia lub zniszczenia zosta\u0142a przeniesiona na teren cmentarza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

4) Figura Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej z Louders w Parku Oborskich przy ul. Legion\u00f3w (parafia \u015bw. Mateusza). Ufundowana przez hrabin\u0119 Konstancj\u0119 z Wo\u0142owskich Oborsk\u0105 pod koniec XIX w. Pocz\u0105tkowo sta\u0142a przed pa\u0142acykiem. W latach 70. XX w., kiedy administratorem terenu by\u0142o Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej, figur\u0119 umieszczono przy ogrodzeniu od strony \u00f3wczesnej ul. 1 Maja. Z czasem stan figury (mimo pr\u00f3b odnawiania) pogorszy\u0142 si\u0119 do tego stopnia, i\u017c kolejny remont by\u0142 niemal niemo\u017cliwy. Z inicjatywy mieszka\u0144c\u00f3w okolicznych dom\u00f3w, w porozumieniu z proboszczem Parafii \u015bw. Mateusza ks. Stanis\u0142awem Jurkiem, powsta\u0142 Komitet Odbudowy Figury, kt\u00f3ry doprowadzi\u0142 w 2000 r. do wykonania nowej figury wraz z postumentem, b\u0119d\u0105cej kopi\u0105 starej figury i postumentu. Wykona\u0142 je w marmurze (w\u0142oska karrara) artysta rze\u017abiarz Marek Blajerski z Jaros\u0142awia. Uroczyste po\u015bwi\u0119cenie nowej figury odby\u0142o si\u0119 15 X 2000 r. jako jedna z uroczysto\u015bci Roku Millenijnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

5) Figura \u015bw. Jana Nepomucena przy ul. Wojs\u0142awskiej (parafia \u015bw. Marka w Rzochowie), w naro\u017cnej cz\u0119\u015bci posesji dworu wojs\u0142awskiego, barokowa, kamienna, z daszkiem. Powsta\u0142a prawdopodobnie w XVIII w. W parku wojs\u0142awskim zosta\u0142a umieszczona po powodzi w 1934 r. Po wykupieniu dworku i parku przez WSK i przyst\u0105pieniu do prac konserwatorskich \u00a0figura zosta\u0142a umieszczona w dworku. W latach 90., na skutek \u00a0energicznych stara\u0144 mieszka\u0144c\u00f3w Wojs\u0142awia, figur\u0119 poddano gruntownej restauracji (prace te wykona\u0142 artysta plastyk Tomasz Dziurawiec z Rzeszowa), umieszczono na widocznym od ulicy miejscu i 6 VI 1997 r. po\u015bwi\u0119cono. Uroczysto\u015b\u0107 ta zosta\u0142a po\u0142\u0105czona z 10. rocznic\u0105 wmurowania kamienia w\u0119gielnego i 5. rocznic\u0105 po\u015bwi\u0119cenia ko\u015bcio\u0142a pomocniczego Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusowego w Wojs\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

6) Figura Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny w parku w Wojs\u0142awiu (parafia \u015bw. Marka w Rzochowie), kamienna, na postumencie, z daszkiem. Na cokole z przodu tablica z napisem \u201ePod Twoj\u0105 obron\u0119 uciekamy si\u0119\u201d. Z ty\u0142u figury umieszczono napis: \u201eStaraniem Stanis\u0142awa Janusza i Jerzego S\u0119kowskich RP 1908\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

7) Figura Matki Bo\u017cej na posesji Tadeusza i \u0141ucji Duszkiewicz\u00f3w przy ul. Wojs\u0142awskiej 242 (parafia \u015bw. Mateusza), metalowa (odlew), malowana, \u00a0na postumencie (oko\u0142o 1,8 m), z miedzianym daszkiem dwuspadowym umocowanym na 4 pr\u0119tach. Na postumencie zamontowano tablic\u0119 z napisem \u201ePod Twoj\u0105 Obron\u0119\u201d. \u00a0Figur\u0119 przywi\u00f3z\u0142 ks. W\u0142adys\u0142aw Piekarski (wojs\u0142awianin, wikariusz w O\u015bwi\u0119cimiu), a ca\u0142o\u015b\u0107 wykona\u0142 inicjator budowy Stanis\u0142aw Duszkiewicz w 1987 r., \u201ew podzi\u0119ce za szcz\u0119\u015bliwe przetrwanie hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Dachau i szcz\u0119\u015bliwy powr\u00f3t do domu.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

8) Figura Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem przed kaplic\u0105 gimnazjaln\u0105 \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki przy ul. Warszawskiej (parafia Ducha \u015awi\u0119tego), kamienna, na wysokim postumencie, malowana. Jej fundatorami byli Jan i Maryanna Czajowie w 1905 r. Na czo\u0142owej \u015bcianie postumentu wyryto wiersz: \u201eB\u0142ogos\u0142aw ziemie ojczyste \u0142any, cele godziwe i kraj kochany \/B\u0142ogos\u0142aw nar\u00f3d wdzi\u0119czna lilia\/ Bo\u015b nam Kr\u00f3lowa Zdrowa\u015b Marya\u201d. Pocz\u0105tkowo sta\u0142a na terenie ogrodu gimnazjalnego, po lewej stronie kaplicy. Po przej\u0119ciu budynku bursy przez Liceum Pedagogiczne w latach 40. i zmianie zagospodarowania terenu wok\u00f3\u0142 budynku figura zosta\u0142a umieszczona przed wej\u015bciem do kaplicy. W p\u00f3\u017aniejszych latach kilkakrotnie odnawiana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

9) Figura Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny przy skrzy\u017cowaniu ulic Wojs\u0142awskiej i W.Witosa, na posesji Jana Wszo\u0142a (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna (piaskowiec pi\u0144czowski), na niewielkim postumencie, malowana, z daszkiem. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku 1934 r., a ustawiono j\u0105 na postumencie 1 V 1934 r. Jej fundatorem by\u0142 Micha\u0142 Skowron \u201eza ocalenie z wojen\u201d, a wykonawc\u0105 Franciszek Niedba\u0142a, artysta rze\u017abiarz z Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a010) Figura Matki Bo\u017cej na posesji rodzinnej Je\u017c\u00f3w przy ul. H. Sienkiewicza 11 (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna, na niewielkim postumencie, malowana, z daszkiem. Na czo\u0142owej \u015bcianie postumentu umieszczono napis \u2013 pro\u015bb\u0119: \u201eMatko nie opuszczaj nas\u201d, a na \u015bcianie tylnej \u2013 napis \u0142aci\u0144ski: \u201eEX VOTO X.M.J. 1898. Powsta\u0142a w 1898 r. Ufundowali j\u0105 Jan Je\u017c i Maria z Kolasi\u0144skich Je\u017cowa \u2013 rodzice ksi\u0119dza Mateusza Je\u017ca, w podzi\u0119ce za powo\u0142anie syna do stanu kap\u0142a\u0144skiego. Pocz\u0105tkowo sta\u0142a na posesji rodzinnej Je\u017c\u00f3w. W latach 20.(?) po sprzeda\u017cy parceli, na \u017c\u0105danie jej nowych w\u0142a\u015bcicieli zosta\u0142a zabrana i przeniesiona na cmentarz parafialny. Pod koniec lat 20., po odkupieniu posesji przez Je\u017c\u00f3w, powr\u00f3ci\u0142a na dawne miejsce. Po II wojnie \u015bwiatowej, w dziwnych okoliczno\u015bciach i niewyt\u0142umaczalnych intencjach, zosta\u0142a celowo zrzucona z postumentu, ale spad\u0142a na trawnik i nie uleg\u0142a zniszczeniu. Rodzina Je\u017c\u00f3w, nie bacz\u0105c na konsekwencje, ustawi\u0142a j\u0105 ponownie na postumencie i odt\u0105d nikt jej ju\u017c nie atakowa\u0142. Wielokrotnie odnawiana przez mieleckiego malarza J\u00f3zefa Olszewskiego i jego uczni\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

11) Figura Matki Bo\u017cej na posesji rodziny Grzegorczyk\u00f3w przy ul. T. Ko\u015bciuszki 34 (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna, malowana. Powsta\u0142a w 1903 r. Ufundowa\u0142 j\u0105 znany mielecki architekt Marcin Sadowski w podzi\u0119ce za urodzenie c\u00f3rki. Tw\u00f3rc\u0105 figury by\u0142 mielecki rze\u017abiarz i kamieniarz M. Sw\u00f3\u0142. Pocz\u0105tkowo sta\u0142a w g\u0142\u0119bi parceli, ale w 1989 r. zosta\u0142a ustawiona przez Stefana Grzegorczyka przed domem od strony ulicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

12) Figura Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Nieustaj\u0105cej Pomocy na posesji przy ul. Legion\u00f3w 46 A (parafia \u015bw. Mateusza), kamienna, malowana, na postumencie. Wykonana w 1946 r. w Tarnowie, ustawiona w 1948 r. Fundatorem jej by\u0142 Roman Ortyl, w podzi\u0119ce za prze\u017cycie II wojny \u015bwiatowej i okresu okupacji hitlerowskiej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

13) Figura Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Niepokalanej przed Domem Zakonnym Niepokalanej Oblubienicy Ducha \u015awi\u0119tego przy ul. M. Pisarka 16 A (parafia Ducha \u015awi\u0119tego), gipsowa. Ustawiona 19 X \u00a02000 r. i po\u015bwi\u0119cona przez ks. Rafa\u0142a Sojk\u0119, werbist\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

14) Figura \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem na posesji Eugenii z Niedba\u0142\u00f3w St\u0119plewskiej i Czes\u0142awa St\u0119plewskiego przy ul. S. S\u0119kowskiego 37 (parafia Ducha \u015awi\u0119tego), kamienna (piaskowiec pi\u0144czowski), na postumencie, z daszkiem. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 30. XX w. Jej tw\u00f3rc\u0105 i wsp\u00f3\u0142fundatorem (razem z rodzin\u0105 Niedba\u0142\u00f3w) by\u0142 artysta rze\u017abiarz Franciszek Niedba\u0142a.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

15) Figura Serca Pana Jezusa na posesji Domu Zakonnego Si\u00f3str Felicjanek przy ul. J. Kili\u0144skiego 98 (parafia Ducha \u015awi\u0119tego). Zosta\u0142a zakupiona przez Siostry Felicjanki i postawiona na miejscu zniszczonej figury Mi\u0142osierdzia Pana Jezusa, ufundowanej w 1995 r. przez rodzic\u00f3w S. Ingi Owczarek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

16) Figura Matki Boskej Fatimskiej na posesji Aleksandra i Heleny Kope\u0107 przy ul. Mi\u0142ej 9 (parafia Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej), z tworzywa sztucznego. Stoi na postumencie z ceg\u0142y i drewna. Os\u0142ania j\u0105 stylizowany krzy\u017c, a w tle umieszczono lilie z drewna. Jej fundatork\u0105 by\u0142a Stefania Rajca (matka Heleny) w 1999 r. \u201eza otrzymane \u0142aski i 20-lecie pontyfikatu Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II\u201d. Figur\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. Leszek Durlak z parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej 13 V 1999 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

17) Figura Matki Boskiej Fatimskiej na posesji Anny Pacanowskiej przy ul. Klonowej 1 (parafia Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej). Wykonana z bia\u0142ego tworzywa sztucznego, na cokole z betonu pokrytego lastrikiem. Ufundowa\u0142a j\u0105 w 1982 r. Anna Pacanowska \u201ew intencji szcz\u0119\u015bliwego urodzenia dzieci\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

18) Figura Matki Bo\u017cej na osiedlu Mo\u015bciska (parafia \u015bw. Wojciecha w Trze\u015bni), przy skrzy\u017cowaniu dr\u00f3g do Szyd\u0142owca i Trze\u015bni, gipsowa, na postumencie z piaskowca. Na czo\u0142owej \u015bcianie postumentu wykonano napis: \u201eChrystus wczoraj, dzi\u015b i na wieki\u201d. \u00a0Ustawiona na tle muru z ceg\u0142y w kszta\u0142cie granic Polski, jako \u201ePami\u0105tka XX-lecia Pontyfikatu Jana Paw\u0142a II\u201d (\u0142\u0105cznie z krzy\u017cem, o kt\u00f3rym szerzej w oddzielnym ha\u015ble). Postawiona w 1998 r. i po\u015bwi\u0119cona 13 IX tego\u017c roku przez ks. Bpa Piotra Bednarczyka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

19) Figura Matki Bo\u017cej na posesji rodzinnej Piskor\u00f3w przy ul. Cyranowskiej 41 (parafia Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy), na postumencie. Na czo\u0142owej \u015bcianie postumentu umieszczono napis: \u201eNa cze\u015b\u0107 Bogurodzicy w rocznic\u0119 Odrodzenia Polski \u2013 1919\u201d. Ufundowana w 1919 r. przez Jana i Bronis\u0142aw\u0119 Piskor\u00f3w w podzi\u0119ce za szcz\u0119\u015bliwy powr\u00f3t Jana z frontu w\u0142oskiego I wojny \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

20) Figura Matki Bo\u017cej na rynku w osiedlu Rzoch\u00f3w (parafia \u015bw. Marka w Rzochowie), kamienna (piaskowiec), malowana, na postumencie, z daszkiem. Ufundowali j\u0105 mieszka\u0144cy \u201eGminy i Miasta Rzochowa\u201d z burmistrzem \u00a0Paw\u0142em Nowickim na czele. Wykona\u0142 j\u0105 \u00a0w Bochni rze\u017abiarz W. Samek w 1912 r. Drog\u0105 kolejow\u0105 zosta\u0142a przewieziona do D\u0119bicy, a nast\u0119pnie rzochowianie uroczy\u015bcie przewie\u017ali j\u0105 do Rzochowa i ustawili na rogu rynku przy ulicy g\u0142\u00f3wnej, od strony p\u00f3\u0142nocnej. Oko\u0142o 1930 r., kiedy burmistrzem by\u0142 Rudolf Pyzikiewicz, \u00a0figur\u0119 przesuni\u0119to na \u015brodek rynku, a nast\u0119pnie ogrodzono i obsadzono drzewami.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

21) Figura Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem w centrum ogrodu parafialnego, pomi\u0119dzy ko\u015bcio\u0142em \u015bw. Mateusza i plebani\u0105 (parafia \u015bw. Mateusza), wykonana w 2000 r. na pami\u0105tk\u0119 Roku Jubileuszowego przez artyst\u0119 rze\u017abiarza Marka Blajerskiego z Jaros\u0142awia w marmurze, na postumencie z piaskowca. Na postumencie umieszczono napis: \u201eMatko Odkupiciela \u2013 m\u00f3dl si\u0119 za nami\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

22) Figura \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem przy Domu Zakonnym Si\u00f3str Karmelitanek Dzieci\u0105tka Jezus w osiedlu Rzoch\u00f3w (parafia \u015bw. Marka w Rzochowie), betonowa, malowana na bia\u0142o, na postumencie. Wykonana w Piekarach \u015al\u0105skich. Na \u015bcianie bocznej postumentu umieszczono napis: \u201eOpiek\u0105 sw\u0105 nas chro\u0144\u201d. Postawiona w pa\u017adzierniku 1994 r., a po\u015bwi\u0119cona przez proboszcza rzochowskiego ks. J\u00f3zefa Jaworskiego w grudniu tego\u017c roku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

23) Figura Floriana, tradycyjnego patrona stra\u017cak\u00f3w, na posesji Jana Kajdra przy ul. Wojs\u0142awskiej 184 (parafia \u015bw. Mateusza), malowana, na postumencie, z daszkiem. Na \u015bcianie czo\u0142owej postumentu umieszczono napis: \u201eZ okazji 80-lecia Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej\u201d. Wykonana w latach 20. XX w. na zlecenie miejscowej Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej z komendantem Janem Skib\u0105 na czele. Pocz\u0105tkowo umieszczono j\u0105 na \u015bcianie czo\u0142owej remizy, nad jej drzwiami. Po rozebraniu remizy w latach 80. figura zosta\u0142a ustawiona przez Bogus\u0142awa Kwarcianego na posesji rodziny \u00a0Kajdr\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

24) Figura Matki Bo\u017cej na posesji Bernadetty R\u017cany przy ul. Teligi 4 (parafia Ducha \u015awi\u0119tego), gipsowa, na postumencie betonowym ob\u0142o\u017conym kamieniami g\u00f3rskimi. Ufundowa\u0142a j\u0105 Zofia R\u017cany, a przywieziona zosta\u0142a z Rzymu. Intencj\u0105 fundatorki by\u0142o uczczenie Jubileuszowego Roku \u015awi\u0119tego 2000. Po\u015bwi\u0119cenie figury przez ks. Waldemara Cioska z parafii Ducha \u015awi\u0119tego odby\u0142o si\u0119 3 V 2000 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

25) Figura Matki Bo\u017cej na posesji W\u0142adys\u0142awa i Janiny Skib\u00f3w przy ul. Nowej 35 (parafia Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy), z tworzywa, pomalowana, na postumencie o podstawie kwadratu. Wok\u00f3\u0142 figury biegnie chodniczek i rosn\u0105 kwiaty. Ca\u0142o\u015b\u0107 wykona\u0142 Bronis\u0142aw Skiba w 1999 r. w podzi\u0119ce za 50 lat ma\u0142\u017ce\u0144stwa Marii i Bronis\u0142awa Skib\u00f3w. Figur\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. misjonarz Andrzej Sudo\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

26) Figura Matki Bo\u017cej Niepokalanie Pocz\u0119tej na posesji B\u0142achowicz\u00f3w – Krzysztofa i Marty (z Cichowskich) przy ul. Smoczka (parafia Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej), gipsowa, bia\u0142a, na cokole. Ufundowa\u0142 j\u0105 (zakupiona zosta\u0142a w Tarnowie) i zbudowa\u0142 dla niej cok\u00f3\u0142 w 1994 r. Jan Cichowski. (Marzy\u0142 o tym od m\u0142odo\u015bci, kiedy by\u0142 lektorem w Pil\u017anie.) Po\u015bwi\u0119cenia figury dokona\u0142 ks. Stanis\u0142aw Sk\u0142adzie\u0144 \u2013 proboszcz parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej 26 VIII 1994 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

27) Figura Matki Bo\u017cej Niepokalanie Pocz\u0119tej, na posesji Stanis\u0142awy Zaremby przy ul. Sandomierskiej 29 (parafia \u015bw. Mateusza). Wykonana zosta\u0142a z bia\u0142ego marmuru przez Ew\u0119 i Marka Blajerskich \u2013 artyst\u00f3w rze\u017abiarzy z Jaros\u0142awia. Ma 1,10 m wysoko\u015bci i stoi na postumencie z piaskowca. Z przodu na postumencie umieszczono napis: \u201eMaryjo nie opuszczaj nas\u201d, a z ty\u0142u napis: \u201eWdzi\u0119czni za opiek\u0119 Stanis\u0142awa i W\u0142adys\u0142aw Zarembowie 2003\u201d. Jest pod\u015bwietlana. Postawiono j\u0105 we wrze\u015bniu 2003 r., a 5 X 2003 r. po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 ks. Edward Mucha z parafii \u015bw. Mateusza. 28) Figura Matki Bo\u017cej z Lauders, zdemontowan\u0105 star\u0105 figur\u0119 z parku Oborskich przej\u0119li pod opiek\u0119 Stanis\u0142aw i Maria Grzechowie z pobliskiej posesji przy ul. T. Lenartowicza 9. Po konserwacji ustawili j\u0105 przed budynkiem na ma\u0142ym podwy\u017cszeniu z kamieni. Po figur\u0105 umie\u015bcili napis: \u201eMatko R\u00f3\u017ca\u0144cowa m\u00f3dl si\u0119 za nami\u201d. Wykonali te\u017c pod\u015bwietlenie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

29. Figura \u015bw. J\u00f3zefa, na posesji Ewy i J\u00f3zefa Pyzikiewicz\u00f3w przy ul. Lwowskiej 32. Wykonana z bia\u0142ego w\u0142oskiego marmuru (karrara) przez Ew\u0119 i Marka Blejerskich z Jaros\u0142awia, wysoko\u015b\u0107 \u2013 110 cm. Umieszczona na kolumnie z br\u0105zowego granitu, wysoko\u015b\u0107 \u2013 205 cm. Na podstawie (25 cm) umieszczono tabliczk\u0119 z napisem: \u201e\u015aw. J\u00f3zefowi w dow\u00f3d wdzi\u0119czno\u015bci za nieustann\u0105 opiek\u0119 nad nami. 17 XI 2004 r. Rodzina E. J. Pyzikiewicz.\u201d Figur\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. J\u00f3zef Kie\u0142basa w czasie uroczysto\u015bci 17 XI 2004 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIGWER JAN<\/strong>, urodzony 27 III 1932 w Krakowie, syn J\u00f3zefa i Zofii z domu Ha\u0142adej. Dzieci\u0144stwo sp\u0119dzi\u0142 u rodzic\u00f3w w Mielcu, gdzie w rok 1939 rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w szkole powszechnej. Lata wojny sp\u0119dzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c przy rodzicach, jednak dalsz\u0105 nauk\u0119 kontynuowa\u0142 na tzw. tajnych kompletach. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej (1944) i po egzaminach potwierdzaj\u0105cych uko\u0144czenie edukacji w zakresie szko\u0142y powszechnej, wst\u0105pi\u0142 do Gimnazjum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu, gdzie kontynuowa\u0142 nauk\u0119 do uko\u0144czenia 4-tej klasy, czyli uzyskania tzw. ma\u0142ej matury (1948). Nast\u0119pnie, kierowany m\u0142odzie\u0144czym romantyzmem morza, wst\u0105pi\u0142 na Wydzia\u0142 Elektryczny Liceum Budownictwa Okr\u0119towego \u201eCONRADINUM\u201d w Gda\u0144sku. Po zdaniu matury w 1951 r. otrzyma\u0142 nakaz pracy w Polskich Liniach Oceanicznych w Gdyni. Na skutek odmowy udzielenia prawa p\u0142ywania i wydania ksi\u0105\u017ceczki \u017ceglarskiej jako marynarskiego paszportu zagranicznego, od pa\u017adziernika 1951 rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gda\u0144skiej. W ko\u0144cowej fazie studi\u00f3w zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku p.o. asystenta, za\u015b po uzyskaniu dyplomu magistra in\u017cyniera w czerwcu 1956 r. zosta\u0142 asystentem w Katedrze Elektrotechniki Okr\u0119towej. R\u00f3wnolegle aktywnie uczestniczy\u0142 w pracach badawczych prowadzonych w istniej\u0105cym przy Katedrze Zak\u0142adzie Elektrotechniki Morskiej. G\u0142\u00f3wny nurt tych prac by\u0142 ukierunkowany na potrzeby Marynarki Wojennej i koncentrowa\u0142 si\u0119 pocz\u0105tkowo na zagadnieniach pola magnetycznego okr\u0119t\u00f3w. P\u00f3\u017aniej obj\u0105\u0142 znacznie szersz\u0105 problematyk\u0119 p\u00f3l fizycznych okr\u0119t\u00f3w, a zw\u0142aszcza pola akustycznego i pola cieplnego. Po uzyskaniu w 1965 r. stopnia doktora nauk technicznych awansowa\u0142 na stanowisko adiunkta w macierzystej Katedrze, za\u015b po reformie organizacyjnej Politechniki Gda\u0144skiej (od roku 1968) – w Instytucie Elektrotechniki Morskiej i Przemys\u0142owej na Wydziale Elektrycznym. W roku 1970 uzyska\u0142 tytu\u0142 i stanowisko docenta, za\u015b w 1972 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora tego\u017c Instytutu. Powierzon\u0105 funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 przez szereg kadencji a\u017c do odej\u015bcia z uczelni w roku 1992. W okresie dwudziestolecia kierowania Instytutem i dzia\u0142aj\u0105cym przy Instytucie O\u015brodkiem Do\u015bwiadczalnym, uczestniczy\u0142 w realizacji wielu projekt\u00f3w badawczych, kt\u00f3rych efektem by\u0142a budowa szeregu stacji pomiarowych i demagnetyzacyjnych dla potrzeb Polskiej Marynarki Wojennej, a tak\u017ce budowa dw\u00f3ch stacji kontrolno-pomiarowych w rejonie Warny na Morzu Czarnym dla Bu\u0142garskiej Marynarki Wojennej oraz useryjniona produkcja urz\u0105dze\u0144 pomiarowych pola magnetycznego okr\u0119t\u00f3w, stosowanych szeroko na okr\u0119tach pa\u0144stw \u00f3wczesnego Uk\u0142adu Warszawskiego. Od pocz\u0105tku pe\u0142nienia funkcji kierowniczej w Instytucie przywi\u0105zywa\u0142 ogromn\u0105 wag\u0119 do rozwoju bazy lokalowej. Zaowocowa\u0142o to zbudowaniem i oddaniem do u\u017cytku w kilku etapach zespo\u0142u budynk\u00f3w o \u0142\u0105cznej powierzchni oko\u0142o 6.500 m\u00b2. W budynkach tych znalaz\u0142y swe pomieszczenia zar\u00f3wno funkcje dydaktyczne oraz badawcze Instytutu, jak i produkcyjne zwi\u0105zanego z Instytutem O\u015brodka Do\u015bwiadczalnego. R\u00f3wnolegle, z racji pe\u0142nionej funkcji, by\u0142 cz\u0142onkiem Senatu Politechniki Gda\u0144skiej. Uczestniczy\u0142 w pracach szeregu komisji senackich, w tym jako przewodnicz\u0105cy Komisji do spraw Organizacyjno-Ekonomicznych oraz w roku 1980 przewodnicz\u0105cy Komisji Statutowej. Z inicjatywy Rektora Politechniki uczestniczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c w pracach sejmowej Komisji do sprawy Ustawy o Szkolnictwie Wy\u017cszym, zwanej popularnie Komisj\u0105 Resicha.W roku 1987 wyjecha\u0142 jako \u201evisiting professor\u201d do Iraku, na roczny cykl wyk\u0142ad\u00f3w na Wydziale Elektrycznym Uniwersytetu w Basrah. W roku 1990, po zwiedzeniu z inicjatywy Rektora Politechniki, w ramach stypendium British Council szeregu o\u015brodk\u00f3w dzia\u0142aj\u0105cych jako tak zwane \u201escience and technology parks\u201d na obszarze Anglii i Szkocji, zorganizowa\u0142 przy kapita\u0142owym udziale Politechniki i Banku Gda\u0144skiego \u201eGda\u0144skie Centrum Innowacyjne Sp. z o.o.\u201d By\u0142a to, niestety przedwczesna i nieudana pr\u00f3ba przyswojenia znakomicie funkcjonuj\u0105cej w krajach zachodnich a zw\u0142aszcza w Stanach Zjednoczonych koncepcji przyuczelnianych \u201epark\u00f3w\u201d naukowo-technologicznych jako o\u015brodk\u00f3w sprzyjaj\u0105cych rozwojowi i komercjalizacji zaawansowanych technologii. We wrze\u015bniu 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i odszed\u0142 z uczelni, jednak\u017ce wykorzystuj\u0105c wiedz\u0119 w dziedzinie organizacji i zarz\u0105dzania pog\u0142\u0119bion\u0105 we Francuskim Instytucie Zarz\u0105dzania, od stycznia 1993 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Centrum Targowego Sp. z o.o. w Gda\u0144sku. By\u0142o to realizacj\u0105 wcze\u015bniej opracowanej wesp\u00f3\u0142 z Zarz\u0105dem Mi\u0119dzynarodowych Targ\u00f3w Gda\u0144skich S.A. koncepcji przekszta\u0142cenia znajduj\u0105cych si\u0119 w Gda\u0144sku-Oliwie obiekt\u00f3w likwidowanych Zak\u0142ad\u00f3w Mera-B\u0142onie i dostosowania ich dla potrzeb targowych i wystawienniczych. Dzi\u0119ki zrozumieniu i poparciu \u00f3wczesnych Wojewody Gda\u0144skiego i Prezydenta Miasta Gda\u0144ska, projekt ten zosta\u0142 zrealizowany z powodzeniem. W roku 1997, r\u00f3wnolegle do obowi\u0105zk\u00f3w prezesa Zarz\u0105du Centrum Targowego Sp. z o.o. obj\u0105\u0142 funkcje wiceprezesa Zarz\u0105du Mi\u0119dzynarodowych Targ\u00f3w Gda\u0144skich S.A. W tym samym roku podj\u0105\u0142 si\u0119 organizacji i uruchomienia dzia\u0142alno\u015bci Gda\u0144skiego Towarzystwa Budownictwa Spo\u0142ecznego Sp. z o.o. Pod koniec 1998 r. zrezygnowa\u0142 ze wszystkich pe\u0142nionych funkcji i przeszed\u0142 na emerytur\u0119, co jednak nie oznacza\u0142o zako\u0144czenia dzia\u0142alno\u015bci zawodowej. Zarejestrowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 i przyst\u0105pi\u0142 do utworzonego wcze\u015bniej przez przyjaci\u00f3\u0142 biura consultingowego, zajmuj\u0105cego si\u0119 organizacj\u0105 proces\u00f3w produkcyjnych w wybranych dzia\u0142ach budownictwa. Zmar\u0142 29 XI 2013 r. Pochowany na cmentarzu w Sopocie przy ul. Jacka Malczewskiego 31.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIGWER J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 24 IX 1896 r. w Wilamowicach, pow. Bia\u0142a, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Nikiel. W latach gimnazjalnych nale\u017ca\u0142 do Dru\u017cyny Bartoszowej i organizacji \u201eZarzewie\u201d. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora prawa. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej i konflikcie zbrojnym z Czechami. Do Mielca zosta\u0142 skierowany s\u0142u\u017cbowo do pe\u0142nienia funkcji kierownika S\u0105du Grodzkiego. Swoj\u0105 postaw\u0105 zdoby\u0142 sobie niekwestionowany autorytet w mieleckim \u015brodowisku. Zosta\u0142 wybrany na prezesa mieleckiego Oddzia\u0142u PCK i cz\u0142onka Zarz\u0105du Zwi\u0105zku Strzeleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 10-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. Zmar\u0142 25 IX 1982 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIGWER J\u00d3ZEF JACEK<\/strong>, urodzony 16 III 1928 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Zofii z domu Ha\u0142adej. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1945 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki \u015al\u0105skiej (w zakresie pr\u0105d\u00f3w s\u0142abych) uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W czasie studi\u00f3w by\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem Sekcji Samolotowej i Szybowcowej Aeroklubu \u015al\u0105skiego, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a Lotniczego przy Politechnice \u015al\u0105skiej i cz\u0142onkiem szybowcowej kadry narodowej. Od 1951 r. pracowa\u0142 w Filmowym Biurze Technicznym (F.B.T.) w Warszawie. W latach 1955\u20131958 odby\u0142 studia aspiranckie w Naukowo \u2013 Badawczym Instytucie Kinematografii (N.I.K.F.I.) w Moskwie, uzyskuj\u0105c stopie\u0144 kandydata nauk technicznych (r\u00f3wnoznaczny z doktoratem) na podstawie rozprawy \u201eBadanie wp\u0142ywu akustycznych warunk\u00f3w pomieszcze\u0144 na stereofoniczne odtwarzanie d\u017awi\u0119ku\u201d. Po powrocie zajmowa\u0142 si\u0119 zagadnieniami akustyki sal kinowych w Filmowym O\u015brodku Do\u015bwiadczalno \u2013 Us\u0142ugowym w Warszawie oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta w Zak\u0142adzie Akustyki Politechniki Warszawskiej (1958\u20131960). W 1960 r. przebywa\u0142 w Anglii, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w wydziale rozwojowym Deutsche Grammophon G.m.b.H. w Hanowerze i prowadzi\u0142 badania w\u0142a\u015bciwo\u015bci ta\u015bm magnetycznych dla cel\u00f3w zastosowa\u0144 w magnetofonie kasetowym. W 1962 r. wyemigrowa\u0142 do USA i otrzyma\u0142 prac\u0119 w g\u0142\u00f3wnym biurze akustycznego przedsi\u0119biorstwa konsultacyjnego Bolt Beranek and Newman, Inc. (BBN) w Cambridge, Massachusetts, jako konsultant specjalizuj\u0105cy si\u0119 w projektowaniu instalacji nag\u0142a\u015bniaj\u0105cych i akustyki architektonicznej. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119 do 1978 r. pracowa\u0142 nad wieloma projektami w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Po\u0142udniowej Ameryce, Afryce, Australii, na Bliskim Wschodzie i w po\u0142udniowo \u2013 wschodniej Azji oraz krajach basenu Pacyfiku. Zaprojektowa\u0142 i nadzorowa\u0142 instalacje i uruchomienie system\u00f3w d\u017awi\u0119kowych sal Senatu i Izby Reprezentant\u00f3w Stan\u00f3w Zjednoczonych na Kapitolu w Waszyngtonie. Wykona\u0142 tak\u017ce projekty i by\u0142 odpowiedzialnym za dzia\u0142anie instalacji d\u017awi\u0119kowych w czasie uroczysto\u015bci inauguracji prezydentur siedmiu kolejnych prezydent\u00f3w Stan\u00f3w Zjednoczonych (od R. Nixona do B. Clintona). W mi\u0119dzyczasie (1978) za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asne akustyczne biuro konsultacyjne Jacek Figwer Associates, Inc. (JFA), z rozszerzonym doradztwem technicznym o dziedziny kontroli ha\u0142asu urz\u0105dze\u0144 mechanicznych i ochrony \u015brodowiska przed ha\u0142asem. W czasie ca\u0142ej dotychczasowej kariery zawodowej by\u0142 konsultantem przesz\u0142o 300 projekt\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIGWER ZOFIA (z domu HA\u0141ADEJ),\u00a0<\/strong>urodzona 28 XI 1903 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Zofii z Krzyszkowskich. Absolwentka Studium Nauczycielskiego w Krakowie (1922 r.). Pierwszym miejscem jej pracy by\u0142a Szko\u0142a Powszechna w Okocimiu G\u00f3rnym, ale jeszcze w tym samym roku zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y M\u0119skiej w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Odby\u0142a dwuletni\u0105 praktyk\u0119, po 1 roku w szko\u0142ach m\u0119skiej i \u017ce\u0144skiej w Mielcu, a nast\u0119pnie zda\u0142a egzamin kwalifikacyjny w Krakowie. Ju\u017c jako sta\u0142a nauczycielka pracowa\u0142a w Publicznej Szkole \u017be\u0144skiej im. M. Konopnickiej przy ul. Pa\u0144skiej (dzi\u015b A. Mickiewicza), a od 1936 r. w Publicznej Szkole Powszechnej im. B\u0142ogos\u0142awionej Kingi przy ul. T. Ko\u015bciuszki. W czasie okupacji hitlerowskiej nie pracowa\u0142a etatowo. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 podj\u0119\u0142a w 1946 r. w Szkole Podstawowej \u017be\u0144skiej (nr 2) przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1955 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 1969-1976 by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Przez pewien przebywa\u0142a w USA u syna J\u00f3zefa Jacka i kuzynki Zofii Ha\u0142adej. Po powrocie sprzeda\u0142a dom w Mielcu i wyjecha\u0142a do drugiego syna (Jana) do Sopotu. Zmar\u0142a 24 VI 1999 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIJA\u0141KIEWICZ J\u00d3ZEF LONGIN<\/strong>, urodzony v15 IV 1945 r. w Nienaszowie k\/Jas\u0142a, syn Walentego i Stefanii z domu R\u0105czka. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych), matura w 1969 r. W 1963 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w kro\u015bnie\u0144skim oddziale Przedsi\u0119biorstwa Poszukiwa\u0144 Naftowych w Krakowie, ale jeszcze pod koniec tego roku zosta\u0142 sprowadzony (jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 sportowiec) do Mielca i zatrudniony w FKS Stal, a nast\u0119pnie jako mechanik samochodowy na Wydziale 62 WSK. W 1969 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zak\u0142adu Silnikowego, gdzie pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: mistrza, starszego mistrza, kierownika oddzia\u0142u, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u i kierownika Wydzia\u0142u 68 (Hamownia i monta\u017c silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych). Udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej m.in. jako dzia\u0142acz zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych, przewodnicz\u0105cy Klubu Mistrza w Zak\u0142adzie Silnikowym oraz cz\u0142onek Rady Pracowniczej WSK i przewodnicz\u0105cy Komisji ds. Ochrony \u015arodowiska w 1986 r. W 2000 r. pobiera \u015bwiadczenia przedemerytalne. Drug\u0105 jego pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142 sport. Ju\u017c w wieku szkolnym wykazywa\u0142 si\u0119 du\u017c\u0105 si\u0142\u0105. Treningi rzutowe rozpocz\u0105\u0142 w 1960 r., a ju\u017c w 1962 r. w Warszawie zdoby\u0142 mistrzostwo Polski szk\u00f3\u0142 \u015brednich w rzucie m\u0142otem. Rok p\u00f3\u017aniej w II Wojew\u00f3dzkiej Spartakiadzie w Rzeszowie zwyci\u0119\u017cy\u0142 w rzucie m\u0142otem oraz zaj\u0105\u0142 2. miejsce w pchni\u0119ciu kul\u0105 i 3. miejsce w rzucie oszczepem. W kolejnych latach 60. wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142 lub zajmowa\u0142 czo\u0142owe lokaty w rzucie m\u0142otem w zawodach krajowych (II liga, mistrzostwa okr\u0119gu, mistrzostwa Federacji Stal) i mi\u0119dzynarodowych (memoria\u0142y, mecze). Z rekordem \u017cyciowym 55,85 m (1969 r.) uplasowa\u0142 si\u0119 w krajowej czo\u0142\u00f3wce, a wynik ten by\u0142 rekordem okr\u0119gu rzeszowskiego a\u017c do 1988 r. W latach 70., po odniesieniu kontuzji, startowa\u0142 coraz rzadziej, ale nie zerwa\u0142 ze sportem i pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w zarz\u0105dzie sekcji lekkoatletycznej Stali. Zmar\u0142 14 III 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIJA\u0141KIEWICZ \u2013 PETRYKA BO\u017bENA<\/strong>, urodzona 9 X 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Wandy. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1989 r. Uprawianie siatk\u00f3wki rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej Nr 7, a nast\u0119pnie trenowa\u0142a w FKS Stal Mielec. Po uko\u0144czeniu liceum rozpocz\u0119\u0142a studia na AWF w Warszawie i gra\u0142a w barwach AZS Warszawa, kt\u00f3ry zdoby\u0142 w sezonie 1989\/1990 akademickie mistrzostwo Polski. W latach 1991-1993 wyst\u0119powa\u0142a w Zelmerze Rzesz\u00f3w i uko\u0144czy\u0142a Studium Rehabilitacji w Rzeszowie, a w sezonie 1993\/1994 gra\u0142a w Stali Mielec, kt\u00f3ra zdoby\u0142a br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski. W latach 1994-1996 by\u0142a zawodniczk\u0105 Wandy Krak\u00f3w. W 1995 r. uko\u0144czy\u0142a AWF w Katowicach i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra rehabilitacji. Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej pracowa\u0142a jako trener m\u0142odzie\u017cy w Wandzie oraz uczy\u0142a w studium medycznym, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w Klinice Piotra i Paw\u0142a w Krakowie na stanowisku specjalisty ds. rehabilitacji. W 2000 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIJA\u0141KOWSKI MACIEJ<\/strong>, urodzony 24 IX 1990 r. w Mielcu, syn Marka i Zofii z domu Marchut. Absolwent IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2008 r. Gra\u0142 w orkiestrach Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu \u2013 d\u0119tej i big-bandzie. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Dyrygentury Ch\u00f3ralnej (kierunek: dyrygentura orkiestr d\u0119tych) Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu w 2016 r. oraz studia w Instytucie Muzyki (kierunek: muzyka estradowa) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c w 2016 r. tytu\u0142 magistra. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem orkiestry Arioso w Mielcu, kt\u00f3ra przekszta\u0142ci\u0142a si\u0119 w Mieleck\u0105 Orkiestr\u0119 D\u0119t\u0105. Od 2013 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrygenta Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu. W 2016 r. zosta\u0142 zatrudniony w Domu Kultury SCK w Mielcu na stanowisku instruktora muzycznego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FILA S\u0141AWOMIR<\/strong>, urodzony 28 VII 1929 r. w Nisku, syn pu\u0142kownika WP, poleg\u0142ego w czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 z matk\u0105 (nauczycielk\u0105) u rodziny w Mielcu. Wiosn\u0105 1942 r. wst\u0105pi\u0142 do konspiracyjnego zast\u0119pu harcerskiego \u201eRysie\u201d i otrzyma\u0142 symbol R-7. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zdolno\u015bciami plastycznymi i w zast\u0119pie pe\u0142ni\u0142 rol\u0119 \u201enadwornego malarza\u201d, m.in. wykona\u0142 rysunki do podr\u0119cznika musztry dla harcerzy i malowa\u0142 napisy na murach. Ucz\u0119szcza\u0142 na tajne nauczanie do Marii i W\u0142adys\u0142awa Mick\u00f3w. W 1944 r., po utworzeniu Dru\u017cyny im. J. Wi\u015bniowieckiego, zosta\u0142 zast\u0119powym zast\u0119pu \u201eWilk\u00f3w\u201d. W latach 1944-1948 r. uczy\u0142 si\u0119 w mieleckim gimnazjum i liceum. Po zako\u0144czeniu wojny pozosta\u0142 wraz z Dru\u017cyn\u0105 w konspiracji. W nocy z 30 IV na 1 V 1946 r. zosta\u0142 aresztowany (na kr\u00f3tko) za rozklejanie w Mielcu \u201eulotek o tre\u015bci antypa\u0144stwowej\u201d. Po maturze w 1948 r. studiowa\u0142 na Politechnice Warszawskiej, pozostaj\u0105c nad w konspiracyjnej Dru\u017cynie, kt\u00f3ra przyj\u0119\u0142a kryptonim WiS (Wolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107). W 1951 r. zosta\u0142 aresztowany za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i skazany na procesie w Krakowie. Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia, na mocy amnestii, pracowa\u0142 w rzemio\u015ble artystycznym. W latach 80. odznaczony zosta\u0142 Krzy\u017cem AK. Zmar\u0142 w 1989 r. w Warszawie. Spoczywa na warszawskim cmentarzu na W\u00f3lce W\u0119glowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FILIPCZAK MAREK<\/strong>, urodzony 15 IV 1960 r. w Warszawie. Trenowanie pi\u0142ki no\u017cnej rozpocz\u0105\u0142 w grupie junior\u00f3w klubu Reduta Warszawa. Od 1979 r. gra\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych klubach: Farmacja Tarchomin (1979-1980), Polonia Warszawa (runda wiosenna 1981 r.), Widzew \u0141\u00f3d\u017a (1981-1984). W dru\u017cynie Widzewa \u0141\u00f3d\u017a zdoby\u0142 w sezonie 1981\/1982 mistrzostwo Polski. W sezonie 1984\/1985 wyst\u0119powa\u0142 w Ba\u0142tyku Gdynia i stamt\u0105d przeszed\u0142 w 1985 r. do Stali Mielec. W barwach Stali gra\u0142 w latach 1985-1988, uczestnicz\u0105c w spadku do II ligi i przyczyniaj\u0105c si\u0119 do awansu do I ligi (ekstraklasy) w 1988 r. W ekstraklasie (jako zawodnik Stali) rozegra\u0142 54 mecze i strzeli\u0142 15 bramek. Przed sezonem 1988\/1989 przeszed\u0142 do Olimpii Pozna\u0144, a p\u00f3\u017aniej gra\u0142 w SK Brann Bergen (Norwegia, 1990-1992) i Lov-Ham Fotball (Norwegia, 1993 r.) Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej pozosta\u0142 w Norwegii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FILIPECKI CZES\u0141AW PIOTR<\/strong>, urodzony 28 XII 1927 r. w Bogorii, syn Mieczys\u0142awa i Tekli z domu Jaszcz. W okresie okupacji hitlerowskiej, od 1943 r. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 \u2013 pod opiek\u0105 ojca \u2013 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 ruchu oporu w okolicach Kielc. By\u0142 \u0142\u0105cznikiem \u2013 go\u0144cem, posiada\u0142 pseudonim \u201eM\u0142odzian\u201d. W 1944 r., wraz z rodzin\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Radomy\u015bla Wielkiego. Pracowa\u0142 w miejscowej aptece Woli\u0144skiego. Przed nadej\u015bciem frontu przechowywa\u0142 bia\u0142o-czerwone opaski i dostarcza\u0142 je wskazanym osobom. Uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 egzaminy maturalne. Dwukrotnie, mimo pozytywnie zdanych egzamin\u00f3w, nie zosta\u0142 przyj\u0119ty na Uniwersytet Jagiello\u0144ski ze wzgl\u0119du na pochodzenie. W latach 1949-1950 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 17 Szkolnym Batalionie Oficer\u00f3w Rezerwy Artylerii i otrzyma\u0142 stopie\u0144 chor\u0105\u017cego rezerwy. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby pracowa\u0142 w Lidze Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza, ale wkr\u00f3tce trudna sytuacja rodzinna zmusi\u0142a go do rozpocz\u0119cia zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej. Od 1951 r. pracowa\u0142 w Jednostce Artylerii w Choszcznie jako dow\u00f3dca plutonu ogniowego, a nast\u0119pnie oficer zwiadu dywizjonu i dow\u00f3dca baterii szkolnej. \u00a0Po uko\u0144czeniu w latach 1959-1960 kursu szef\u00f3w s\u0142u\u017cb finansowych w Poznaniu zosta\u0142 skierowany do Garnizonu Wa\u0142cz. W tym okresie opr\u00f3cz s\u0142u\u017cby zawodowej uaktywni\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej jako cz\u0142onek zarz\u0105d\u00f3w Ligi Obrony Kraju, Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w i Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. By\u0142 tak\u017ce przez pewien czas przewodnicz\u0105cym Komitetu Rodzicielskiego. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 kurs oficer\u00f3w operacyjnych OC w Starej Mi\u0142osnej i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 s\u0142u\u017cbowy do Wojew\u00f3dzkiego Sztabu Wojskowego w Piotrkowie Trybunalskim na stanowisko szefa s\u0142u\u017cby finansowej. W 1982 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do ZBoWiD. W maju 1983 r. zosta\u0142 zwolniony ze s\u0142u\u017cby wojskowej ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Po przej\u015bciu w stan spoczynku pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczne, m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a ZBoWiD nr 5 \u0141\u00f3d\u017a \u2013 Ba\u0142uty, prelegentem i organizatorem spotka\u0144 kombatant\u00f3w. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144, m.in.: Krzy\u017c Armii Krajowej, Odznak\u0119 Pami\u0105tkow\u0105 \u201eAkcji Burza\u201d, Odznak\u0119 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Krzy\u017c Kawalerski OOP, Z\u0142oty Medal \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Z\u0142ote Odznaczenie \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0119 Opiekuna Miejsc Pami\u0119ci Narodowej. Zmar\u0142 25 I 1997 r. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym w \u0141odzi.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FILIPECKI MIECZYS\u0141AW EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 1 VI 1901 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn Mieczys\u0142awa i Honoraty z Nowakowskich. W wieku 18 lat \u00a0jako ochotnik zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska i zosta\u0142 skierowany do jednostki u\u0142an\u00f3w. Jako u\u0142an uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, walcz\u0105c m.in. pod Przemy\u015blem (otrzyma\u0142 \u201eGwiazd\u0119 Przemy\u015bla\u201d) oraz w kilku dalszych bitwach i potyczkach na bojowym szlaku do Kijowa. W rezultacie kontrofensywy wojsk bolszewickich dosta\u0142 si\u0119 do niewoli, ale uda\u0142o mu si\u0119 z niej zbiec. Powr\u00f3ci\u0142 do polskiego wojska i walczy\u0142 w zwyci\u0119skiej bitwie warszawskiej, nazwanej \u201ecudem nad Wis\u0142\u0105\u201d. Po wojnie zosta\u0142 zatrudniony w policji pa\u0144stwowej i by\u0142 komendantem posterunk\u00f3w w Bogorii, Jurkowicach, Zawicho\u015bcie i Ma\u0142ogoszczy, gdzie zasta\u0142 go wybuch II wojny \u015bwiatowej. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej na terenach nadbu\u017ca\u0144skich, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez wojsko radzieckie. Dzi\u0119ki pomocy nieznanej polskiej rodziny uda\u0142o mu si\u0119 (wraz z dwoma innymi \u017co\u0142nierzami) uciec z wi\u0119zienia i w przebraniu powr\u00f3ci\u0107 w rodzinne strony, gdzie spotka\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 \u017con\u0105 Tekl\u0105 i tr\u00f3jk\u0105 dzieci. Nie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 jednak do s\u0142u\u017cby w policji i przez ca\u0142y czas okupacji hitlerowskiej ukrywa\u0142 si\u0119 na Kielecczy\u017anie, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z tamtejszym ruchem oporu. Tak\u017ce rodzina przenios\u0142a si\u0119 do Niewachlowa ko\u0142o Kielc i tam mieszka\u0142a do 1944 r. W 1944 r. powr\u00f3ci\u0142 z rodzin\u0105 do Radomy\u015bla Wielkiego, ale nadal si\u0119 ukrywa\u0142. Po zniszczeniu domu w czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do wyzwolonego Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w milicji. Po ujawnieniu przez s\u0142u\u017cby bezpiecze\u0144stwa jego wojskowej i policyjnej przesz\u0142o\u015bci zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w budynku PUBP przy ul. G. Narutowicza. Nie udowodniono mu jednak \u017cadnej winy i wypuszczono na wolno\u015b\u0107. Przez pewien czas chorowa\u0142, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w miejscowym przedsi\u0119biorstwie drogowym i w Starostwie Powiatowym w Mielcu, sk\u0105d przeszed\u0142 na rent\u0119 chorobow\u0105. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 bojowych i kombatanckich. Zmar\u0142 14 III 1966 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FILIPOWSKI TADEUSZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 10 V 1922 r. w Bochni, syn Stanis\u0142awa i Emilii ze Zdziarskich. Uko\u0144czy\u0142 wieczorow\u0105 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 w Niepo\u0142omicach ko\u0142o Krakowa. Nale\u017ca\u0142 do ZHP i uczestniczy\u0142 w szkoleniach PW \u201eStrzelec\u201d. Pozosta\u0142 w tych organizacjach w czasie okupacji hitlerowskiej i wraz z nimi przeszed\u0142 do ruchu oporu, m.in. by\u0142 kolporterem prasy podziemnej. Posiada\u0142 pseudonim \u201ePaj\u0105czek\u201d. W sierpniu 1940 r. zosta\u0142 aresztowany w Krakowie i wywieziony do wi\u0119zienia w Rachinbergu (Niemcy). Tam by\u0142 wielokrotnie przes\u0142uchiwany i torturowany. 23 X 1941 r. przewieziono go do aresztu policyjnego w Norymberdze. 18 XI 1941 r. sta\u0142 si\u0119 wi\u0119\u017aniem nr 1245 obozu w Mauthausen, najpierw w Komando Graz, od 9 IX 1944 r. w Komando Peggau, a od 8 IV 1945 r. w obozie g\u0142\u00f3wnym. 5 V 1945 r. zosta\u0142 uwolniony przez armi\u0119 ameryka\u0144sk\u0105. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do kraju i zamieszka\u0142 w Strzegomiu (woj. wroc\u0142awskie). Do Mielca przyby\u0142 w 1947 r. i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych (p\u00f3\u017aniej WSK) jako kontroler. Na tym stanowisku pracowa\u0142 przez 35 lat a\u017c do emerytury w 1982 r. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej dzia\u0142a\u0142 w strukturach Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. \u00a0Od 1976 r. nale\u017ca\u0142 do mieleckiego Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1982 r. Zmar\u0142 28 XII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FILM \u201ePRACA MASZYN\u201d<\/strong>, film dokumentalny zrealizowany w 2010 r. Zderza przesz\u0142o\u015b\u0107 i tera\u017aniejszo\u015b\u0107 Mielca, g\u0142\u00f3wnie poprzez uk\u0142ad choreograficzny \u201ePraca maszyn\u201d przedstawiaj\u0105cy relacje cz\u0142owiek \u2013 maszyna. Dla potrzeb filmu jego autorzy: mielczanie bracia Micha\u0142 i Maciej M\u0105draccy (wnuczkowie Mieczys\u0142awa M\u0105drackiego \u2013 zast\u0119pcy dyrektora naczelnego WSK Mielec do spraw inwestycji w latach 1969-1982) oraz Gilles Lepore (Szwajcar mieszkaj\u0105cy w Polsce) odtworzyli przy pomocy by\u0142ych i obecnych cz\u0142onk\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d dawny uk\u0142ad choreograficzny \u201ePraca maszyn\u201d (wykonywany przez ten mielecki zesp\u00f3\u0142 w latach 60. i 70. XX w.) i zrealizowali go we wsp\u00f3\u0142czesnym Mielcu, m.in. na legendarnym stadionie FKS Stal Mielec, tu\u017c przed jego rozbi\u00f3rk\u0105. Ponadto w produkcji filmu uczestniczyli m.in. Igor K\u0142aczy\u0144ski (d\u017awi\u0119k) i Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu (producent filmu). Film zosta\u0142 wys\u0142any na mi\u0119dzynarodowy festiwal w Marsylii w lipcu 2010 r., gdzie zdoby\u0142 Grand Prix. Uzyska\u0142 tak\u017ce nagrod\u0119 specjaln\u0105 w kategorii \u201eshort\u201d w czasie East Silver Festiwal 2010 r. (Czechy), co og\u0142oszono 26 X 2010 r. w czasie inauguracji 14. Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Film\u00f3w Dokumentalnych w Jihlavie (S\u0142owacja). Prezentacja filmu w Mielcu odby\u0142a si\u0119 4 XI 2010 r. w kinie \u201eGalaktyka\u201d SCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FINK J\u00d3ZEF<\/strong>, doktor praw, \u00a0mielecki adwokat narodowo\u015bci \u017cydowskiej w latach 30. XX w. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, by\u0142 cz\u0142onkiem (\u0142awnikiem) Zarz\u0105du Miejskiego w latach 30. oraz cz\u0142onkiem kilku komisji, z ramienia samorz\u0105dowych w\u0142adz miasta, do spraw spo\u0142ecznych, m.in. komisji przejmuj\u0105cej na rzecz miasta maj\u0105tek Stowarzyszenia Popierania Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w 1937 r. W czasie okupacji hitlerowskiej, od listopada 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego 12-osobowego Judenratu (przedstawicielstwa ludno\u015bci \u017cydowskiej) w Mielcu. 7 III 1942 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Radomy\u015bla Wielkiego. Zosta\u0142 zamordowany w Bochni 3 IX 1943 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIO\u0141EK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 7 V 1933 r. w Wy\u017cycach, syn W\u0142adys\u0142awa i Barbary. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie, matura w 1951 r. Studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1956 r. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 24 VI 1956 r. Pierwszym miejscem pracy duszpasterskiej by\u0142a Parafia \u015bw. Mateusza w Mielcu, gdzie jako wikariusz i katecheta pracowa\u0142 do 1962 r. Naucza\u0142 religii w mieleckim Liceum Pedagogicznym i Szkole \u0106wicze\u0144 oraz w Szkole Podstawowej na Smoczce. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 nieprzeci\u0119tnymi umiej\u0119tno\u015bciami kaznodziejskimi. W latach 1962-1967 by\u0142 wikariuszem w Parafii Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny w Krynicy, w latach 1967-1973 wikariuszem w Parafii \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie przez rok proboszczem Parafii Wszystkich \u015awi\u0119tych w Bobowej. W 1974 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem Parafii \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy. W 1976 r. wybrany zosta\u0142 dziekanem Dekanatu D\u0119bica (p\u00f3\u017aniej D\u0119bica \u2013 Wsch\u00f3d). Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji diecezjalnych, m.in. cz\u0142onka Familii Papieskiej, kanonika honorowego, a od 1995 r. kanonika gremialnego Kapitu\u0142y Katedralnej w Tarnowie, cz\u0142onka Komisji Kaznodziejskiej (od lat 80.) oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du Fundacji \u201eSecuritas\u201d. Jako kaznodzieja wyg\u0142asza\u0142 w wielu parafiach nauki rekolekcyjne oraz m.in. wyk\u0142ada\u0142 na og\u00f3lnopolskich rekolekcjach kap\u0142a\u0144skich w Zakopanem. Z dniem 30 XI 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 rezydentem w parafii \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy. Utrzymywa\u0142 kontakt z Mielcem, m.in. uczestniczy\u0142 w Zje\u017adzie Profesor\u00f3w i Absolwent\u00f3w Liceum Pedagogicznego (30 IX 2007 r.) w Mielcu i g\u0142osi\u0142 okoliczno\u015bciow\u0105 homili\u0119. Zmar\u0142 18 II 2016 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w D\u0119bicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIRMA TARAPATA Sp. z o.o.<\/strong>, firma produkuj\u0105ca metalowe wyroby (t\u0142oczone w technologii t\u0142oczenia na zimno) dla przemys\u0142u motoryzacyjnego i artyku\u0142\u00f3w gospodarstwa domowego. Jest jedn\u0105 z najwi\u0119kszych firm tego rodzaju produkcji w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej. Powsta\u0142a w 2000 r. z inicjatywy Jana Tarapaty, a w 2002 r. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105 na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC. Pocz\u0105tkowo pracowano w wynajmowanej hali, ale r\u00f3wnocze\u015bnie budowano w\u0142asne obiekty. Po wybudowaniu hali lakierni (2003-2004) uruchomiono lakierni\u0119 proszkow\u0105, a nast\u0119pnie proces t\u0142oczenia na gor\u0105co (2005). W 2008 r. powsta\u0142o centrum logistyczne przy ul. COP-u. W 2009 r. wybudowano dodatkow\u0105 hal\u0119 produkcyjn\u0105. Umo\u017cliwi\u0142o to rozpocz\u0119cie procesu spawania oraz gi\u0119cia rur. Od 2012 r. uruchomiono ci\u0119cie laserem. Potwierdzeniem rosn\u0105cej pozycji firmy s\u0105 presti\u017cowe wyr\u00f3\u017cnienia, m.in. tytu\u0142 \u201eGazela Biznesu\u201d w 2006 r. i \u201eCertyfikat Wiarygodno\u015bci Biznesowej\u201d za rok 2010.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIRMA 3A COMPOSITES MOBILITY,<\/strong>\u00a0firma z sektora przetw\u00f3rstwa tworzyw sztucznych dzia\u0142aj\u0105ca w SSE EURO-PARK MIELEC na podstawie zezwolenia\u00a0 z dn. 12 VIII 2008 r. Jest cz\u0119\u015bci\u0105 koncernu Schweiter Technologies, produkuj\u0105cego od ponad 60 lat kompozytowe elementy do pojazd\u00f3w, m.in. autobus\u00f3w i poci\u0105g\u00f3w. G\u0142\u00f3wna siedziba firmy znajduje si\u0119 w Altenrhein (Szwajcaria). Jej mielecka cz\u0119\u015b\u0107 jest zak\u0142adem produkcyjnym i znajduje si\u0119 w Mielcu przy ul. Inwestor\u00f3w 6.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIRST COMPANY, Sp. z o.o.<\/strong>, jeden z wi\u0119kszych zak\u0142ad\u00f3w krawieckich w Mielcu. Powsta\u0142a w kwietniu 1993 r. Produkuje odzie\u017c r\u00f3\u017cnego typu. Pocz\u0105tkowo mia\u0142a siedzib\u0119 przy ul. Przemys\u0142owej 10. W 2008 r. jako pierwsza firma wybudowa\u0142a obiekt przy ul. Inwestor\u00f3w 10 na terenie Obszaru B Wojs\u0142aw Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego. Oficjalne rozpocz\u0119cie dzia\u0142alno\u015bci produkcyjnej w nowym miejscu nast\u0105pi\u0142o 28 VIII 2008 r. Produkuje damskie koszule i pid\u017camy z dzianiny. Ca\u0142o\u015b\u0107 produkcji eksportowana jest do Niemiec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FIUTOWSKA ZOFIA<\/strong>, urodzona 11 IX 1889 r. w Mielcu, c\u00f3rka Aureliusza Ludwika Karola Fiutowskiego, oficera wojsk powsta\u0144czych z 1863 r. i Julii Krystyny z Drapellich. By\u0142a nauczycielk\u0105, uczy\u0142a m.in. w Szkole Ludowej w Wojs\u0142awiu i w latach 20. w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu. Zmar\u0142a 13 V 1926 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FIUTOWSKI AURELIUSZ LUDWIK KAROL<\/strong>, urodzony 14 VII 1844 r. w Krakowie, syn Karola J\u00f3zefa Eugeniusza i Salomei Elzbiety z Szyszkowskich. Przyby\u0142 do Mielca po powstaniu styczniowym 1863 r. otoczony s\u0142aw\u0105 oficera wojsk powsta\u0144czych. Prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kupieck\u0105, a za\u0142o\u017cona przeze\u0144 rodzina prowadzi\u0142a restauracj\u0119 przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie na rzecz miasta. Uczestniczy\u0142 w zorganizowaniu mieleckiej Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej (w\u00f3wczas Stra\u017cy Ogniowej), a w latach 1881-1885 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej naczelnika. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i budowniczych domu stra\u017cackiego przy ul. J. Kili\u0144skiego, kt\u00f3ry obecnie jest siedzib\u0105 OSP i izby pami\u0105tek stra\u017cackich. Za te i inne zas\u0142ugi Walne Zgromadzenie OSP w 1877 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 cz\u0142onka honorowego. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem \u00a0Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu w 1894 r. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady Miejskiej Miasta Mielca, a w latach 1901-1903 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Doradczej (Rady Przybocznej) Burmistrza Mielca. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci z okazji \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych ubiera\u0142 mundur powsta\u0144czy z odznaczeniami i w czasie tradycyjnego pochodu z ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza do pomnika Wolno\u015bci wychodzi\u0142 przed dom i salutowa\u0142 przechodz\u0105cym, co tworzy\u0142o (wed\u0142ug naocznych \u015bwiadk\u00f3w) podnios\u0142\u0105 atmosfer\u0119 w\u015br\u00f3d uczestnik\u00f3w uroczysto\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FLAGA MIASTA<\/strong>, jeden z trzech podstawowych element\u00f3w symboliki miejskiej (herb, flaga, piecz\u0119\u0107). Jej projekt zosta\u0142 przyj\u0119ty uchwa\u0142\u0105 XVII\/103\/91 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 11 IX 1991 r. Autorem projektu by\u0142 dr Miros\u0142aw Maci\u0105ga. Opis flagi wed\u0142ug autora: \u201e…P\u0142at p\u0142\u00f3tna o formie prostok\u0105ta le\u017c\u0105cego, podzielony poziomo na 3 r\u00f3wne cz\u0119\u015bci o barwach (kolejno od g\u00f3ry): \u017c\u00f3\u0142tej, niebieskiej, czerwonej. Na polu \u015brodkowym \u017c\u00f3\u0142ta litera M o kszta\u0142cie uncjalnym.\u201d Barwy flagi s\u0105 zwi\u0105zane z barwami element\u00f3w herbu miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FLAGOROWSKA LUDMI\u0141A<\/strong>, urodzona 17 V 1942 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Czes\u0142awa i Emilii z Duszkiewicz\u00f3w. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142a w 1959 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142a w 1966 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku asystenta. W 1968 przenios\u0142a si\u0119 do Krakowa i do 1976 r. pracowa\u0142a jako in\u017cynier techniczny w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym Politechniki Krakowskiej. Odby\u0142a studia podyplomowe na Politechnice Warszawskiej, zako\u0144czone w 1970 r. wsp\u00f3\u0142autorstwem opracowania \u00a0\u201eStudium zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca i strefy jego bezpo\u015brednich wp\u0142yw\u00f3w\u201d. W 1976 r. uzyska\u0142a dyplom doktora nauk technicznych. W latach 1976-1984 pracowa\u0142a na etacie naukowo-badawczym adiunkta na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, a w latach 1984-1998 na etacie naukowo-dydaktycznym i dydaktycznym tej\u017ce Politechniki. Ponadto w latach 1977-1978 odby\u0142a sta\u017ce w Studio Film\u00f3w Animowanych w Krakowie i Miejskim Biurze Projekt\u00f3w \u201eMiastoprojekt\u201d w Krakowie. Wykonywa\u0142a tak\u017ce prace dydaktyczne zlecone przez Instytut Bada\u0144 Polonijnych (1983) i Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego (1988) oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a ze Stowarzyszeniem Architekt\u00f3w Polskich (od 1970), Ministerstwem Kultury i Sztuki w Warszawie (od 1977), Polsk\u0105 Akademi\u0105 Nauk w Krakowie (od 1979), the International Union of Women Architects w Pary\u017cu (od 1998). Posiada znacz\u0105cy dorobek naukowy, m.in. oko\u0142o 50 opracowa\u0144 zawodowych i naukowych, oko\u0142o 140 opracowa\u0144 ewidencyjnych do katalogu zabytkowych park\u00f3w , oko\u0142o 190 recenzji do opracowa\u0144 zabytkowych za\u0142o\u017ce\u0144 parkowych i krajobrazowych, blisko 40 publikacji (w tym 2 zeszyty naukowe), referaty na forum: PAN, SARP i Mi\u0119dzynarodowego Stowarzyszenia Kobiet Architekt\u00f3w w Tokyo (1998). Uczestniczy\u0142a w organizacji wielu form spotka\u0144 naukowc\u00f3w oraz imprez i akcji charytatywnych. W celach naukowych wyje\u017cd\u017ca\u0142a do Belgii, Danii, Francji i Japonii. By\u0142a oblatk\u0105 tynieck\u0105. W 2010 r. wyda\u0142a Szkic do hologramu istnienia. Pr\u00f3ba wizualizacji Dobrej Nowiny (Krak\u00f3w 2010). Zmar\u0142a 1 II 2012 r. Spoczywa na cmentarzu w Pr\u0105dniku Czerwonym (zwany Batowickim) w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FLESZAR BOGUS\u0141AWA (z domu GACEK)<\/strong>, urodzona 21 XI 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Rozalii z domu \u017belasko. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1976 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej uko\u0144czy\u0142a w 1980 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1981 r. w S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie (Wydzia\u0142 Rodzinny i Nieletnich), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w S\u0105dzie Rejonowym w Kolbuszowej (1983 r.), jako nauczyciel w Szkole Podstawowej Nr 2 w Mielcu, Urz\u0119dzie Gminy w Borowej i w Rejonowym Urz\u0119dzie Pracy w Mielcu na stanowisku jego kierownika. Od 1993 r. pracowa\u0142a jako inspektor w Biurze Rady Miejskiej w mieleckim Urz\u0119dzie Miejskim. Udziela\u0142a si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. Od 1996 r. do 2002 r. by\u0142a prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej (KIK) w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142organizatorka corocznego Tygodnia Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej, cyklu wyk\u0142ad\u00f3w z zakresu nauki Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy oraz akcji charytatywnych. Jedna z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w kolonii w Mielcu dla dzieci powodzian w 1997 r. Od 1 I 2004 r. do 28 II 2018 r. by\u0142a kierownikiem Biura Rady Miejskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FLISAK\u00d3W (ULICA)<\/strong>, jedna z najmniejszych (94 m d\u0142ugo\u015bci) uliczek na terenie osiedla T. Ko\u015bciuszki. Jest boczn\u0105 ulicy B\u0142. Ks. Romana Sitki, rozpoczyna si\u0119 za murami obiekt\u00f3w parafialnych od strony rzeki Wis\u0142oki i biegnie w jej kierunku. Cz\u0119\u015b\u0107 uliczki znajdowa\u0142a si\u0119 na terenie zalewowym, tote\u017c niszczy\u0142y j\u0105 wi\u0119ksze wylewy Wis\u0142oki. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 19 VI 1970 r. W 2008 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 z kostki betonowej. Po wybudowaniu wa\u0142u (2013) niebezpiecze\u0144stwo wylewu Wis\u0142oki znacz\u0105co zmniejszy\u0142o si\u0119. Nazwa ulicy upami\u0119tnia prac\u0119 mieleckich flisak\u00f3w, czynnych g\u0142\u00f3wnie w XVI i XVII w. Wtedy to w\u0142a\u015bciciele Mielca i okolic sp\u0142awiali Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 w kierunku Gda\u0144ska liczne towary, m.in. zbo\u017ce i drewno.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FLISEK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VII 1904 r. w Niwiskach, syn Stanis\u0142awa (starszego przodownika policji pa\u0144stwowej) i Marii z Rojk\u00f3w. Pocz\u0105tkowo uczy\u0142 si\u0119 w gimnazjum w Mielcu, ale egzaminy maturalne zdawa\u0142 w D\u0119bicy. (W mi\u0119dzyczasie na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105.) Po maturze uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych we Lwowie. W latach 30. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika stacji PKP w Persenk\u00f3wce k\/Lwowa. W 1939 r., po zaj\u0119ciu Lwowa przez wojska radzieckie, zosta\u0142 zmuszony do ucieczki i zamieszka\u0142 w Mielcu. (Niestety, \u017con\u0119 i troje dzieci wywieziono na Syberi\u0119, sk\u0105d tylko dwoje dzieci wr\u00f3ci\u0142o po wojnie do Polski.) Mieszkaj\u0105c w Mielcu, w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW), a nast\u0119pnie Armii Krajowej (po scaleniu NOW z AK 7 III 1944 r.). Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eRuszczyc\u201d. W NOW powierzono mu funkcj\u0119 komendanta powiatowego w Mielcu. Uczestniczy\u0142 w akcjach zbrojnych i szkoli\u0142 podchor\u0105\u017cych. W 1943 r., po ostrze\u017ceniu, przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Czajkowej, a na wiosn\u0119 1944 r. do Jam, gdzie zosta\u0142 zatrudniony przy pracach melioracyjnych. Po scaleniu NOW z AK zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 komendanta Obwodu AK i awansowany do stopnia majora. Uczestniczy\u0142 w akcji \u201eBurza\u201d, bior\u0105c udzia\u0142 w organizacji oddzia\u0142u AK \u201eHejna\u0142\u201d w Hykach D\u0119biakach i jego potyczkach z Niemcami, a nast\u0119pnie \u2013 wyzwoleniu Mielca (razem z wojskiem radzieckim) 6 VIII 1944 r. W nast\u0119pnych miesi\u0105cach organizowa\u0142 now\u0105 plac\u00f3wk\u0119 AK (kryptonim \u201e60\u201d), obejmuj\u0105c\u0105 Mielec i Zak\u0142ady Lotnicze. Z dniem 20 X 1944 r. zosta\u0142 przeniesiony do Obwodu \u201e150\u201d na stanowisko zast\u0119pcy komendanta plac\u00f3wki. Na pocz\u0105tku roku 1945, ju\u017c po rozwi\u0105zaniu AK, wst\u0105pi\u0142 w szeregi II Armii Wojska Polskiego w Lublinie i tam otrzyma\u0142 skierowanie do Warszawy. Po wojnie, od 1945 r. pracowa\u0142 w dziale szkolenia PKP w Krakowie. Tam odkryto jego AK-owsk\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 i w 1946 r. aresztowano. Zosta\u0142 uwi\u0119ziony na Zamku w Rzeszowie, ale na rozprawie nie udowodniono mu \u017cadnego przest\u0119pstwa i wypuszczono na wolno\u015b\u0107, nakazuj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie wyjazd na Ziemie Odzyskane. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Olsztyna i tam pracowa\u0142 w PKP. Zmar\u0142 31 XII 1988 r. Spoczywa na nowym cmentarzu w Olsztynie.<\/p>\r\n

\"\"FLOREK ALEKSANDRA MARIA,<\/strong> urodzona 8 XII 1998 r. w Rzeszowie, c\u00f3rka Roberta i Krystyny z domu Wilk. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2017 r. oraz Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu (klasa fortepianu) \u2013 tak\u017ce w 2017 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Edukacji Muzycznej, Ch\u00f3ralistyki i Muzyki Ko\u015bcielnej (kierunek: edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej; specjalno\u015b\u0107: prowadzenie zespo\u0142\u00f3w wokalnych i instrumentalnych) Akademii Muzycznej im. Karola Lipi\u0144skiego we Wroc\u0142awiu i uzyska\u0142a licencjat w 2021 r. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim (kierunek lekarski) Uniwersytetu Medycznego im. Piast\u00f3w \u015al\u0105skich we Wroc\u0142awiu i w 2023 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza. Lekarski sta\u017c podyplomowy odbywa w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym im. Jana Mikulicza-Radeckiego we Wroc\u0142awiu. Poza zawodow\u0105 prac\u0105 lekarsk\u0105 kontynuuje dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 jako \u015bpiewaczka – sopran. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Ch\u00f3rem Narodowego Forum Muzyki i z tym ch\u00f3rem wyst\u0119powa\u0142a m.in. z Filharmonikami Berli\u0144skimi pod batut\u0105 Kirilla Petrenko. Od 2019 r. jest cz\u0142onkini\u0105 Polskiego Narodowego Ch\u00f3ru M\u0142odzie\u017cowego. Wykonywa\u0142a m.in. parti\u0119 solow\u0105 w Symfonii Kwiaty Polskie<\/em> M. Weinberga podczas koncertu z okazji 80. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim w Teatrze Wielkim \u2013 Operze Narodowej w Warszawie oraz parti\u0119 solow\u0105 w utworze Ceremony of Carols<\/em> B. Brittena podczas I Festiwalu Bo\u017conarodzeniowego w Filharmonii Sudeckiej. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z wieloma s\u0142awami dyrygenckimi. W czerwcu 2024 r. uko\u0144czy\u0142a studia licencjackie na Wydziale Wokalnym Akademii Muzycznej im. Karola Lipi\u0144skiego we Wroc\u0142awiu – kierunek: wokalistyka, klasa \u015bpiewu prof. Danuty Paziuk-Zipser i dr hab. Aleksandry Kubas-Kruk. Aktualnie dosta\u0142a si\u0119 na studia magisterskie na wokalistyk\u0119 o specjalno\u015bci wokalno-aktorskiej (r\u00f3wnie\u017c Akademia Muzyczna im. Karola Lipi\u0144skiego we Wroc\u0142awiu).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FLOREK KRYSTYNA AGNIESZKA (z domu WILK)<\/strong>, urodzona 13 XI 1969 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Kazimiery z domu Grzelak. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1988 r. Nale\u017ca\u0142a do ch\u00f3ru szkolnego prowadzonego przez Paw\u0142a Lisa. Studiowa\u0142a histori\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1993 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 1 XI 1993 r. do 31 VIII 1994 r. pracowa\u0142a w O\u015brodku Rehabilitacyjno-Wychowawczym dla Dzieci Upo\u015bledzonych Umys\u0142owo w Mielcu na stanowisku wychowawcy-terapeuty. 1 IX 1994 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczyciela w Zespole Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. J. Korczaka w Mielcu. W pa\u017adzierniku 2003 r. zosta\u0142a wicedyrektorem tej plac\u00f3wki. 1 IX 2006 r. powierzono jej pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w dyrektora, a 17 V 2007 r. mianowano dyrektorem. R\u00f3wnocze\u015bnie pog\u0142\u0119bia\u0142a wiedz\u0119, ko\u0144cz\u0105c kolejno: studia z pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej w zakresie resocjalizacji (WSP Rzesz\u00f3w, magister, 1995), studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki (WSP Krak\u00f3w, 1996), studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania instytucj\u0105 o\u015bwiatow\u0105 w zreformowanym systemie edukacji (Uniwersytet Rzeszowski, 2003), studia podyplomowe z filologii polskiej i bloku humanistyczno-spo\u0142ecznego (Wy\u017csza Szko\u0142a Spo\u0142eczno-Gospodarcza w Tyczynie, 2003) i studia podyplomowe w zakresie wczesnej interwencji i wspomagania dziecka oraz pedagogiki leczniczej M. Montessori (Akademia Pedagogiczna im. KEN w Krakowie, 2008). Posiada tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W latach 90. nale\u017ca\u0142a do ch\u00f3ru mieszanego \u201eMelodia\u201d. W zwi\u0105zku z po\u0142\u0105czeniem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. J. Korczaka w Mielcu ze Specjalnym O\u015brodkiem Szkolno-Wychowawczym w Mielcu (osiedle Smoczka) w 2011 r., zosta\u0142a odwo\u0142ana z funkcji dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142, a nast\u0119pnie powo\u0142ana na stanowisko funkcj\u0119 wicedyrektora Specjalnego O\u015brodka Szkolno-Wychowawczego w Mielcu. W 2017 r., po po\u0142\u0105czeniu SOSW z burs\u0105 mi\u0119dzyszkoln\u0105 dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy szk\u00f3\u0142 og\u00f3lnodost\u0119pnych w Powiatowy Zesp\u00f3\u0142 Plac\u00f3wek Szkolno-Wychowawczych, powierzono jej funkcj\u0119 p.o. dyrektora. Od II 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora tego\u017c PZPSW. Ponadto anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. w grudniu 2016 r. by\u0142a za\u0142o\u017cycielem Stowarzyszenia „Ludzie z pasj\u0105” w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca i pe\u0142ni funkcj\u0119 jego wiceprezesa. Od 1 I 2022 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Mielcu. W maju 2024 r. w\u00f3jt gminy Mielec powierzy\u0142 jej funkcj\u0119 zast\u0119pcy w\u00f3jta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FLORIANKA<\/strong>, Towarzystwo Wzajemnych Ubezpiecze\u0144 w Krakowie, najstarszy polski zak\u0142ad ubezpiecze\u0144 powsta\u0142y w 1860 r. Na zgod\u0119 w\u0142adz austriackich w sprawie jego rejestracji bezpo\u015bredni wp\u0142yw mia\u0142 po\u017car Mielca w 1856 r. Zak\u0142ad wprowadzi\u0142 m.in. ubezpieczenia nieruchomo\u015bci i ruchomo\u015bci od ognia, upraw od gradobicia, ubezpieczenia na \u017cycie i ubezpieczenia samochod\u00f3w (od 1910 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FLUGZEUGWERK MIELEC (FWM)<\/strong>, nazwa Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL w okresie okupacji hitlerowskiej (13 IX 1939 r. \u2013 5 VIII 1944 r.). Po zaj\u0119ciu fabryki przez jednostk\u0119 Wehrmachtu i zmuszeniu dotychczasowej za\u0142ogi do powrotu na opuszczone stanowiska \u00a0wprowadzono now\u0105 organizacj\u0119 i zasady funkcjonowania zak\u0142adu, opieraj\u0105ce si\u0119 na \u017celaznej dyscyplinie i bezwzgl\u0119dnym wykonywaniu polece\u0144 niemieckich prze\u0142o\u017conych. Od pa\u017adziernika nadz\u00f3r przej\u0105\u0142 niemiecki koncern fabryk lotniczych ERNST HEINKEL FLUGZEUGWERKE (GMBH) \u2013 Seedstadt Rostock i podleg\u0142o\u015b\u0107 ta trwa\u0142a przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119. \u00a0Niewielkie zniszczenia obiekt\u00f3w fabrycznych, powsta\u0142e w czasie bombardowania przez niemieckie samoloty 2 IX 1939 r., naprawiono do ko\u0144ca pa\u017adziernika i od listopada 1939 r. rozpocz\u0119to dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjno \u2013 remontow\u0105.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

O b i e k t y \u00a0i \u00a0u r z \u0105 d z e n i a \u00a0Zar\u00f3wno teren (w kszta\u0142cie prostok\u0105ta o wymiarach 1000 m x 500 m) jak i zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 obiekt\u00f3w oraz urz\u0105dze\u0144 wybudowanych przed wojn\u0105 pozostawiono bez zmian. Teren fabryki ogrodzony by\u0142 od strony po\u0142udniowej (aktualnie ul. Wojska Polskiego) p\u0142otem metalowym segmentowym, a od pozosta\u0142ych trzech stron \u2013 p\u0142otem \u017celbetowym (w betonie znajdowa\u0142a si\u0119 siatka metalowa). Dodatkowym zabezpieczeniem od strony wschodniej by\u0142 r\u00f3w (pozosta\u0142 do naszych czas\u00f3w). Czynne by\u0142y 3 bramy: 2 od po\u0142udnia i 1 od p\u00f3\u0142nocy (na drodze do lotniska, jak dzi\u015b). Wszystkie posiada\u0142y wartownie, a ponadto przy bramie g\u0142\u00f3wnej, jak wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie, znajdowa\u0142o si\u0119 biuro przepustek. G\u0142\u00f3wnymi obiektami by\u0142y: budynek dyrekcji, hala nr 2, hala nr 3 i hala nr 8. W budynku dyrekcji (aktualnie PT \u201eCentrala\u201d) znajdowa\u0142y si\u0119 m.in. archiwum, centrala telefoniczna i kasa. W hali nr 2 odbywa\u0142 si\u0119 p\u00f3\u0142monta\u017c, a ponadto funkcjonowa\u0142y: odlewnia, spawalnia, blacharnia, galwanizernia i malarnia. W hali nr 8 wykonywano prace monta\u017cowe i remontowe, a po jej po\u017carze (III 1941 r.) funkcje te przej\u0119\u0142a hala nr 3, kt\u00f3rej budow\u0119 doko\u0144czono w latach 1940-1941 \u00a0(do wybuchu wojny wybudowano j\u0105 w stanie surowym). Za biurem przepustek znajdowa\u0142y si\u0119 gara\u017ce, a w ich cz\u0119\u015bci stra\u017c po\u017carna. W pobli\u017cu gara\u017cy usytuowane by\u0142y: magazyn g\u0142\u00f3wny i dwa mniejsze magazyny, a tak\u017ce sto\u0142\u00f3wki dla Niemc\u00f3w i Polak\u00f3w. \u00a0W cz\u0119\u015bci naro\u017cnej od strony po\u0142udniowo-zachodniej funkcjonowa\u0142a stolarnia, a w jej cz\u0119\u015bci czynny by\u0142 gabinet lekarski. W pobli\u017cu stolarni wchodzi\u0142a na teren fabryki linia kolejowa, kt\u00f3r\u0105 w pierwszych latach okupacji przed\u0142u\u017cono o odcinek biegn\u0105cy obok zachodniego ogrodzenia a\u017c poza ogrodzenie od strony p\u00f3\u0142nocnej, przy drodze do lotniska. Tam te\u017c znajdowa\u0142a si\u0119 wiata ze zbiornikami paliw. Niemal przy wej\u015bciu linii kolejowej na teren fabryczny wybiega\u0142a ode\u0144 niewielka linia boczna dwutorowa, prowadz\u0105ca do wymienionych wcze\u015bniej magazyn\u00f3w. Przy nowo wybudowanej linii kolejowej znajdowa\u0142o si\u0119 kilka obiekt\u00f3w: kot\u0142ownia z drukarni\u0105, odwszalnia oraz wydzia\u0142 elektryczny z kompresorowni\u0105. Na rozleg\u0142ym \u00a0terenie pomi\u0119dzy tymi obiektami a halami p\u00f3\u0142monta\u017cu i monta\u017cu sadzono pomidory, a w inspektach m.in. arbuzy i melony. Za inspektami od strony p\u00f3\u0142nocnej znajdowa\u0142a si\u0119 tapicernia, a nieco dalej r\u00f3w przeciwlotniczy i gospodarstwo hodowlane (przy ogrodzeniu p\u00f3\u0142nocnym). Po stronie wschodniej, pomi\u0119dzy ulic\u0105 i ogrodzeniem, znajdowa\u0142y si\u0119 (od po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci zaczynaj\u0105c): baraki (wybudowane pocz\u0105tkowo dla jednostki Wehrmachtu, a od 1942 r. stanowi\u0105ce ob\u00f3z dla \u017byd\u00f3w), barak karny dla Polak\u00f3w, barak dla nauki zawodu, teren uprawy ziemniak\u00f3w, magazyn, budynek \u201etrzy daszki\u201d (popularna nazwa) i wspomniana wcze\u015bniej hala nr 8, po po\u017carze w 1941 r. wy\u0142\u0105czona z dzia\u0142alno\u015bci. Ju\u017c poza ogrodzeniem p\u00f3\u0142nocnym, od strony lotniska, usytuowana by\u0142a oczyszczalnia \u015bciek\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K i e r o w n i c t w o, \u00a0n a d z \u00f3 r \u00a0i \u00a0p r a c o w n i c y \u00a0Dyrektorem FWM z ramienia koncernu ERNST HEINKEL FLUGZEUGWERKE (GMBH) SEEDSTADT ROSTOCK by\u0142 dr Thiel, a zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. technicznych \u2013 Kleinemayer. Kadr\u0119 kierownicz\u0105 i nadz\u00f3r techniczny stanowi\u0142a pocz\u0105tkowo kilkudziesi\u0119cioosobowa grupa Niemc\u00f3w (55 os\u00f3b w 1939 r.), a utrzymywaniem dyscypliny i ochron\u0105 zak\u0142adu zajmowa\u0142a si\u0119 w 1939 r. jednostka Wehrmachtu, za\u015b przez nast\u0119pne lata oko\u0142o 100-osobowa grupa niemieckich \u201ewerkschutz\u00f3w\u201d(stra\u017cnik\u00f3w). W \u00a0latach 1940-1944 ros\u0142a ilo\u015b\u0107 kadry kierowniczej i pracownik\u00f3w administracji, co by\u0142o rezultatem nie tylko wzrostu produkcji, ale r\u00f3wnie\u017c konieczno\u015bci\u0105 wzmocnienia nadzoru w zwi\u0105zku z licznymi aktami sabota\u017cu i nisk\u0105 wydajno\u015bci\u0105 pracy. W sprawozdaniu z 1 V 1943 r. komisarz AK \u201eJerzy\u201d poda\u0142 nast\u0119puj\u0105ce dane o kadrze: 19 in\u017cynier\u00f3w (16 Niemc\u00f3w, 2 folksdojcz\u00f3w i 1 Polak), 31 majstr\u00f3w (23 Niemc\u00f3w, 1 folksdojcz\u00f3w i 7 Polak\u00f3w), 315 urz\u0119dnik\u00f3w (60 Niemc\u00f3w, 6 folksdojcz\u00f3w i 249 Polak\u00f3w) oraz 94 vorarbaiter\u00f3w (9 Niemc\u00f3w, 4 folksdojcz\u00f3w i 81 Polak\u00f3w). Ponadto administracja zatrudnia\u0142a (poza produkcj\u0105) 905 os\u00f3b (85 Niemc\u00f3w, 12 folksdojcz\u00f3w i 808 Polak\u00f3w). Niemal do ko\u0144ca okupacji liczba niemieckiej kadry ros\u0142a i w 1944 r. wynosi\u0142a oko\u0142o 200 os\u00f3b. Og\u00f3\u0142em w 1939 r. za\u0142og\u0119 FWM stanowi\u0142o oko\u0142o 550 os\u00f3b, w tym ok. 80 Niemc\u00f3w i folksdojcz\u00f3w oraz ok. 470 Polak\u00f3w, a w roku 1944 r. ok. 5500 os\u00f3b, w tym ok. 300 Niemc\u00f3w i folksdojcz\u00f3w, ok. 4200 Polak\u00f3w i ok. 1000 \u017byd\u00f3w. W\u015br\u00f3d Polak\u00f3w spor\u0105 grup\u0119 stanowili wysiedle\u0144cy z Wielkopolski. Pracownicy dochodz\u0105cy do pracy otrzymywali niewielkie wynagrodzenie w z\u0142ot\u00f3wkach. Wi\u0119\u017aniowie oboz\u00f3w, pracuj\u0105cy niewolniczo w FWM, nie otrzymywali wynagrodzenia finansowego, lecz jedynie \u017cywienie o niskiej jako\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D z i a \u0142 a l n o \u015b \u0107 \u00a0r e m o n t o w a \u00a0i \u00a0p r o d u k c y j n a \u00a0W pierwszych miesi\u0105cach remontowano samoloty uszkodzone w czasie napa\u015bci na Polsk\u0119 we wrze\u015bniu 1939 r.: niemieckie He\u2013111 i Ju-52 oraz polskie RWD-8, Potez-25, PWS-26 i PZL P-43B, a tak\u017ce szybowce: \u201eWrona\u201d, \u201e\u017baba\u201d i \u201eSalamandra\u201d. Znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wyremontowanych \u00a0polskich samolot\u00f3w sprzedawano Bu\u0142garii i Rumunii. Wraz z rozwojem wydarze\u0144 na frontach II wojny \u015bwiatowej, a zw\u0142aszcza systematycznie wzrastaj\u0105cymi potrzebami Luftwaffe na froncie wschodnim, zwi\u0119ksza\u0142y si\u0119 zadania FWM. Opr\u00f3cz rosn\u0105cej ilo\u015bci remont\u00f3w uszkodzonych i wyeksploatowanych samolot\u00f3w niemieckich produkowano cz\u0119\u015bci i zespo\u0142y do samolot\u00f3w He-111 i He-177, a w latach 1943-1944 kad\u0142uby samolot\u00f3w He-219.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R u c h \u00a0o p o r u \u00a0Niemal od pierwszych dni funkcjonowania FWM zniewoleni i upokarzani Polacy podejmowali r\u00f3\u017cne formy oporu i sabota\u017cu. We wrze\u015bniu 1939 r. pracownikom magazynu uda\u0142o si\u0119 z\u0142omowa\u0107 du\u017c\u0105 parti\u0119 nowych cz\u0119\u015bci do \u201e\u0141osi\u201d przeznaczonych na sprzeda\u017c do Rumunii. Powszechnymi has\u0142ami, przekazywanymi \u201eszeptan\u0105 propagand\u0105\u201d, by\u0142y np.: \u201epracuj wolniej\u201d, \u201eop\u00f3\u017aniaj dostawy dla wroga\u201d i \u201epsuj, co tylko mo\u017cliwe\u201d. W rezultacie niezliczonej ilo\u015bci indywidualnych dzia\u0142a\u0144 sabota\u017cowo-dywersyjnych zniszczono lub wykonano z wadami du\u017ce ilo\u015bci drobnych cz\u0119\u015bci oraz wykradano materia\u0142y i narz\u0119dzia (niekiedy za przyzwoleniem przekupionych stra\u017cnik\u00f3w). Inn\u0105 form\u0105 oporu by\u0142a relatywnie du\u017ca absencja chorobowa (np. 20 % w maju 1942 r.), w sankcjonowaniu kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142 polski lekarz zak\u0142adowy dr Jan Pietrykowski. Powsta\u0142o tak\u017ce kilka zorganizowanych grup ruchu oporu, dzia\u0142aj\u0105cych najcz\u0119\u015bciej niezale\u017cnie od siebie. Te wykonywa\u0142y wi\u0119ksze akcje sabota\u017cowo-dywersyjne powoduj\u0105ce du\u017ce straty i okresow\u0105 dezorganizacj\u0119 pracy fabryki. Pierwsz\u0105 i najwi\u0119ksz\u0105 z nich by\u0142a Organizacja Or\u0142a Bia\u0142ego (OOB), funkcjonuj\u0105ca z inspiracji mjr. Paw\u0142a Zag\u00f3rowskiego (ps. \u201eStrzemi\u0119\u201d, \u201eMaciej\u201d, \u201eG\u00f3ralik\u201d) \u2013 cz\u0142onka kierownictwa mieleckich PZL w latach 1938-1939, a od XI 1939 r. komendanta Okr\u0119gu Krakowskiego OOB. 23 XI 1939 r. grupa sabota\u017cowa \u00a0tej\u017ce organizacji, kierowana przez g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera Micha\u0142a Skarbi\u0144skiego ps.\u201cMicha\u0142\u201d i Tadeusza Wondo\u0142owskiego, uszkodzi\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 maszyn oraz wykrad\u0142a dokumentacj\u0119 polskich samolot\u00f3w przygotowywanych do remontu. Jesieni\u0105 1939 r. na terenie FWM powsta\u0142a druga grupa dywersyjno-wywiadowcza sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z 12 os\u00f3b, kt\u00f3r\u0105 za\u0142o\u017cy\u0142 Stanis\u0142aw Dolina (\u201eIgnac\u201d). \u00a0Na pocz\u0105tku 1940 r. grupa ta w\u0142\u0105czona zosta\u0142a w struktury OOB, kt\u00f3rej kierowanie na terenie FWM powierzono S. Dolinie. Dzia\u0142a\u0142y tak\u017ce cztery grupy sabota\u017cowe Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej (ZWZ), kt\u00f3rymi dowodzili: Gustaw Gotowicki ps. \u201eWaldemar\u201d, Marian Manowski ps. \u201e\u017buk\u201d, Boles\u0142aw Ka\u0142u\u017ca ps.\u201dChmura\u201d i (?) Pirowski. Na prze\u0142omie marca i \u00a0kwietnia 1940 r. nast\u0105pi\u0142o scalenie OOB i ZWZ, a dow\u00f3dc\u0105 pozosta\u0142 S. Dolina. Do organizacji w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 te\u017c grupa \u201eStart\u201d dowodzona przez Stanis\u0142awa Zm\u0142ockiego. Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce mielecka organizacja sabota\u017cowo-dywersyjna podlega\u0142a kierownictwu dywersji ZWZ w Krakowie, na czele kt\u00f3rego sta\u0142 mjr Jan Panczakiewicz ps. \u201eEmil\u201d, \u201eSylwester\u201d. W listopadzie 1940 r. cz\u0142onkowie Zwi\u0105zku Odwetu, podleg\u0142ego ZWZ (p\u00f3\u017aniej ZWZ-AK), pod\u0142o\u017cyli fa\u0142szyw\u0105 dokumentacj\u0119 do produkcji niekt\u00f3rych cz\u0119\u015bci samolotowych i spowodowali wybrakowanie du\u017cej ich ilo\u015bci, a tak\u017ce zniszczenie cz\u0119\u015bci maszyn do produkowania tych cz\u0119\u015bci. W tym samym miesi\u0105cu, po akcji sabota\u017cowej powoduj\u0105cej zatarcie si\u0119 silnika, rozbi\u0142 si\u0119 w \u0141\u0119kach G\u00f3rnych niemiecki samolot, a w rezultacie innej akcji zniszczeniu uleg\u0142y kompresory w kot\u0142owni fabrycznej. W marcu 1941 r. cz\u0142onkowie ZO Gustaw Gotowicki (ps. \u201eWaldemar\u201d) i Boles\u0142aw Ka\u0142u\u017ca (ps. \u201eChmura\u201d) spowodowali, przy u\u017cyciu materia\u0142\u00f3w zapalaj\u0105cych o op\u00f3\u017anionym dzia\u0142aniu, po\u017car hali nr 3 i zniszczenie umieszczonych tam szybowc\u00f3w. 27 XII 1941 r. cz\u0142onek ZO T. Bieniewski uszkodzi\u0142 na terenie Pi\u0105tkowca lini\u0119 wysokiego napi\u0119cia Mo\u015bcice \u2013 Mielec, co spowodowa\u0142o przerw\u0119 w dop\u0142ywie energii elektrycznej do FWM. W maju 1942 r. grupa sabota\u017cowa AK za\u0142o\u017cy\u0142a materia\u0142y zapalaj\u0105ce w oblatywanych samolotach i doprowadzi\u0142a do ich zapalenia si\u0119 w czasie lotu. (Dwa samoloty uleg\u0142y ca\u0142kowitemu zniszczeniu.) Szczeg\u00f3ln\u0105 skuteczno\u015bci\u0105 w niszczeniu cz\u0119\u015bci samolotowych, a tym samym w op\u00f3\u017anianiu remont\u00f3w i produkcji, wykazywa\u0142a si\u0119 grupa \u201eStart\u201d (m.in. Stanis\u0142aw Chomicz, J\u00f3zef Gawron ps. \u201eStal\u201d, kpt. \u201eKos\u201d, Edward Podziemski ps. \u201eWicher\u201d i Wac\u0142aw Wartanowski).W grudniu tego samego roku grupa sabota\u017cowa AK przeci\u0119\u0142a lini\u0119 wysokiego napi\u0119cia Mo\u015bcice \u2013 Mielec, powoduj\u0105c nie tylko przerw\u0119 w dop\u0142ywie energii elektrycznej, ale r\u00f3wnie\u017c dezorganizacj\u0119 pracy w FWM. By\u0142a to ostatnia wi\u0119ksza akcja, poniewa\u017c w listopadzie i grudniu gestapo aresztowa\u0142o kilkudziesi\u0119ciu pracownik\u00f3w \u2013 cz\u0142onk\u00f3w AK. Ma\u0142y sabota\u017c i dywersj\u0119 stosowano nadal, cho\u0107 rzadziej i ostro\u017cnie. W rezultacie tych dzia\u0142a\u0144 planowana miesi\u0119czna produkcja samolot\u00f3w z regu\u0142y nie by\u0142a wykonywana, a niekt\u00f3re z planowanych wyrob\u00f3w (m.in. monta\u017c samolotu HE-111\u201d) nie doczeka\u0142y si\u0119 realizacji. Nie ustawa\u0142a aktywno\u015b\u0107 wywiadowcza, m.in. zebrane przez kom\u00f3rk\u0119 wywiadowcz\u0105 informacje o wywo\u017ceniu z Mielca podzespo\u0142\u00f3w samolotowych do Austrii przyczyni\u0142y si\u0119 do zlokalizowania zak\u0142ad\u00f3w lotniczych w St. P\u00f6lten i zniszczenia ich przez alianckie lotnictwo. Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c przypadki wsp\u00f3\u0142pracy z Niemcami \u2013 antyfaszystami, a nawet dezercje Niemc\u00f3w we wsp\u00f3\u0142pracy z Polakami. W porozumieniu z pilotem oblatywaczem von Oerzenem Kazimierz Tyrlik (jako zak\u0142adnik) i zak\u0142adowy fotograf Miros\u0142aw Paw\u0142owski wykonywali w czasie oblatywania maszyn szkice i zdj\u0119cia mieleckiego lotniska i znajduj\u0105cych si\u0119 na nim samolot\u00f3w. Z mieleckiego lotniska uciek\u0142o na samolotach kilku niemieckich pilot\u00f3w, np. w 1943 r. zdezerterowali bracia Hermanowie i \u015al\u0105zak Kowol, zabieraj\u0105c od komendy Obwodu AK zaszyfrowane meldunki dla polskiego rz\u0105du emigracyjnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R e p r e s j e \u00a0o k u p a n t a \u00a0Bezwzgl\u0119dne i bestialskie wdra\u017canie planu panowania nad zwyci\u0119\u017conymi \u201epodlud\u017ami\u201d i systematycznego ich unicestwiania niemieccy okupanci rozpocz\u0119li od pierwszych dni funkcjonowania FWM. Zauwa\u017cone przewinienia pracownik\u00f3w karane by\u0142y, w zale\u017cno\u015bci od subiektywnej oceny ich szkodliwo\u015bci, np. zawieszeniem tablicy (z okre\u015bleniem winy) na szyi i noszeniem jej przez pewien okres czasu, pobytem w baraku karnym, wysy\u0142k\u0105 do obozu koncentracyjnego lub rozstrzelaniem na miejscu, najcz\u0119\u015bciej w pobliskim Lesie Berdechowskim. Okrucie\u0144stwo okupant\u00f3w nasila\u0142o si\u0119 z roku na rok, a po ka\u017cdej wi\u0119kszej akcji sabota\u017cowej nie mia\u0142o granic. Naoczni \u015bwiadkowie wydarze\u0144 z przera\u017ceniem obserwowali wyprowadzanie lub wywo\u017cenie kolejnych grup w kierunku Lasu Berdechowskiego lub w inne nieznane miejsca, sk\u0105d ju\u017c nikt z aresztowanych pracownik\u00f3w nie wraca\u0142. W ten spos\u00f3b rozprawiano si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z \u017bydami, ale te\u017c nierzadko z Polakami. Apogeum niemieckich represji nast\u0105pi\u0142o w listopadzie i grudniu 1942 r. Wtedy to gestapo aresztowa\u0142o kilkudziesi\u0119ciu cz\u0142onk\u00f3w AK pracuj\u0105cych w FWM i zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 wywieziono do oboz\u00f3w koncentracyjnych. W jednej z grup byli: W\u0142adys\u0142aw B\u0142o\u0144ski, Henryk Chmielewski, Eugeniusz Doma\u0144ski, Pawe\u0142 Dyl\u0105g, Karol G\u0142adyszewski, Tadeusz Go\u0142\u0119biowski, Gustaw Gotowicki, Kazimierz Ignazi\u0144ski, J\u00f3zef Jarza, Tadeusz Jezierski, Boles\u0142aw Klepando, Roman Kobek, W\u0142adys\u0142aw Koz\u0142owski, Sylwester Krzykos, Kazimierz Krzysztofik, Adam Kubieniec, Tadeusz L\u0105czak, Teodor \u0141azowski, Witold Mateja, Boles\u0142aw Michalski, Tadeusz Murdza, Teodor Noworyta, W\u0142adys\u0142aw Pola\u0144ski, J\u00f3zef Rogala, Wincenty Styszko, Franciszek Walczysko, Tadeusz W\u0105sik, Antoni Wippel, Stefan Woli\u0144ski i J\u00f3zef Witkowski. W 1943 i 1944 r. nadal rozstrzeliwano \u017byd\u00f3w w Lesie Berdechowskim, a w kwietniu 1944 r. aresztowano 12 Polak\u00f3w \u2013 mieszka\u0144c\u00f3w Cyranki, w tym 6 pracownik\u00f3w FWM, podejrzanych o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i nied\u0142ugo potem rozstrzelano. W wymienionych aktach represji jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych r\u00f3l odgrywa\u0142 mielecki gestapowiec Rudolf Zimmermann.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

L i k w i d a c j a \u00a0F W M \u00a0Nasilaj\u0105ca si\u0119 ofensywa wojsk radzieckich zmusi\u0142a niemieckich okupant\u00f3w do podj\u0119cia decyzji o przeniesieniu urz\u0105dze\u0144 FWM do kopalni soli w Wieliczce. Rozpocz\u0119to od wywiezienia ok. 290 maszyn w ostatnich dniach marca 1944 r., a w nast\u0119pnych miesi\u0105cach przewo\u017cono kolejne urz\u0105dzenia, ewakuowano niemiecka kadr\u0119 z rodzinami i cz\u0119\u015b\u0107 polskiej za\u0142ogi oraz wszystkich pracuj\u0105cych \u017byd\u00f3w. Przy ko\u0144cu lipca przerwano dzia\u0142alno\u015b\u0107 FWM, ale pozostawiono niemieck\u0105 obron\u0119. Czynne by\u0142o lotnisko, na kt\u00f3rym niemieckie samoloty uzupe\u0142nia\u0142y paliwo i amunicj\u0119. Na pocz\u0105tku sierpnia lotnisko zosta\u0142o ostrzelane przez ameryka\u0144skie samoloty Lockheedy P-38 Lightning. Niemcy planowali zniszczenie fabryki i pod\u0142o\u017cyli \u0142adunki wybuchowe pod obiekty fabryczne, ale ostatecznie nie dosz\u0142o do zrealizowania tego zbrodniczego planu. W nocy z 5 na 6 VIII 1944 r. oddzia\u0142 \u017co\u0142nierzy radzieckich zaatakowa\u0142 niemieck\u0105 obron\u0119 fabryki i lotniska od strony Lasu Cyranowskiego i po zaci\u0119tej walce zlikwidowa\u0142 j\u0105. Rankiem 6 VIII wojsko radzieckie i oddzia\u0142 AK wkroczy\u0142y do opuszczonego przez Niemc\u00f3w Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FLY POLSKA<\/strong>, przedsi\u0119biorstwo bran\u017cy lotniczej zajmuj\u0105ce si\u0119 szkoleniem lotniczym i obs\u0142ug\u0105 techniczn\u0105 statk\u00f3w powietrznych. Powsta\u0142o w 2007 r. jako O\u015brodek Szkolenia Lotniczego FLY Polska w Jasionce ko\u0142o Rzeszowa, gdzie od lat funkcjonuje mi\u0119dzynarodowe lotnisko pasa\u017cerskie. Zwi\u0119kszaj\u0105ce si\u0119 zapotrzebowanie na us\u0142ugi firmy spowodowa\u0142y jej rozw\u00f3j i w konsekwencji utworzenie w 2009 r. drugiego oddzia\u0142u na lotnisku w Mielcu. W 2012 r. firma posiada\u0142a 7 samolot\u00f3w, kt\u00f3re korzysta\u0142y z lotnisk w Rzeszowie i Mielcu. Dysponuje dobrze wyposa\u017con\u0105 baz\u0105 techniczn\u0105 na lotnisku w Mielcu. Wykonuje us\u0142ugi w zakresie: szkole\u0144 lotniczych teoretycznych i praktycznych, zarz\u0105dzania ci\u0105g\u0142\u0105 zdatno\u015bci\u0105 do lotu oraz obs\u0142ugi technicznej statk\u00f3w powietrznych lotnictwa og\u00f3lnego. Na wszystkie wymienione us\u0142ugi uzyskano certyfikaty spe\u0142niaj\u0105ce wymagania krajowe i europejskie. W 2008 r. FLY Polska zosta\u0142a cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Grupy Przedsi\u0119biorc\u00f3w Przemys\u0142u Lotniczego Dolina Lotnicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FOLCZYK W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 14 IX 1925 r. w Ba\u017can\u00f3wce, pow. kro\u015bnie\u0144ski, syn Micha\u0142a. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kro\u015bnie z matur\u0105 w 1965 r. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Po\u017carnictwa. By\u0142 komendantem powiatowym Stra\u017cy Po\u017carnych w Sanoku (1 V 1951 r. \u2013 31 V 1958 r.) i Mielcu (1 VI 1958 r. \u2013 30 IV 1959 r.) w stopniu starszego aspiranta po\u017carnictwa\u00a0 oraz d\u0142ugoletnim komendantem powiatowym i rejonowym Stra\u017cy Po\u017carnej w Ja\u015ble (1 VI 1959 r. \u2013 31 I 1978 r., 1 I 1979 r. \u2013 31 XII 1989 r.)\u00a0 oraz komendantem rejonowym w Kro\u015bnie (1 II 1978 r. \u2013 31 XII 1978 r.). W ko\u0144cowym okresie pracy posiada\u0142\u00a0 stopie\u0144\u00a0 pu\u0142kownika po\u017carnictwa. Zmar\u0142 27 X 1992 r. Zosta\u0142 pochowany na nowym cmentarzu w Ja\u015ble.<\/p>\r\n

FOLKLOR ZIEMI MIELECKIEJ<\/strong>, dziedzina kultury ludowej (od ang. folk-lore \u2013 wiedza ludu), kt\u00f3ra obejmuje szeroki zakres tw\u00f3rczo\u015bci ludowej. O formy tej tw\u00f3rczo\u015bci spierali si\u0119 badacze folkloru ju\u017c od po\u0142owy XIX w. i praktycznie sp\u00f3r ten trwa do dzi\u015b. Na przyk\u0142ad niekt\u00f3rzy badacze uwa\u017caj\u0105, \u017ce do folkloru nale\u017cy zalicza\u0107 budownictwo czy narz\u0119dzia, r\u00f3\u017cni\u0105ce si\u0119 w poszczeg\u00f3lnych regionach, ale inni nie uwa\u017caj\u0105 tego za form\u0119 folkloru. Tak\u017ce na temat odr\u0119bno\u015bci folkloru ziemi mieleckiej etnografowie mieli i maj\u0105 r\u00f3\u017cne zdania. Po szeroko zakrojonych badaniach etnograficznych na tym terenie, przeprowadzonych przez Dzia\u0142 Etnograficzny Muzeum Okr\u0119gowego w Rzeszowie pod kierunkiem doc. Franciszka Kotuli w latach 1966-1967, wyodr\u0119bniono \u201ena roboczo\u201d region etnograficzny \u201eMieleckie\u201d. Z takim wyodr\u0119bnieniem nie zgadza\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142czesny mielecki etnograf, d\u0142ugoletni dyrektor Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu, a wcze\u015bniej pracownik Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej Jacek Tejchma, kt\u00f3ry powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na definicje regionu etnograficznego wybitnych znawc\u00f3w tematu (w tym swoich nauczycieli), zaleca\u0142 pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 w przyznawaniu statusu odr\u0119bnego regionu etnograficznego. Nie mo\u017cna jednak zaprzeczy\u0107, \u017ce mieszka\u0144cy okolic Mielca stworzyli szereg odr\u0119bnych utwor\u00f3w muzycznych (melodii, pie\u015bni i piosenek), poda\u0144, legend, ba\u015bni, obyczaj\u00f3w, zabieg\u00f3w magicznych itp. Potwierdzi\u0142y to wspomniane badania etnograficzne zespo\u0142u Franciszka Kotuli oraz zapisy wielu ludowych utwor\u00f3w muzycznych, wykonane w latach 50. i 60. XX w. przez Andrzeja Wilczy\u0144skiego \u2013 skrzypka w kapelach ludowych, nauczyciela muzyki w szko\u0142ach podstawowych na terenie powiatu mieleckiego i inicjatora szkolnictwa muzycznego w Mielcu, a nast\u0119pnie dyrektora Pa\u0144stwowego Ogniska Muzycznego w Mielcu. (Zbiorek tych utwor\u00f3w zosta\u0142 opublikowany przez TMZM w Mielcu w latach 90. XX w.) Nie uda\u0142o si\u0119 jednak znale\u017a\u0107 odr\u0119bnego stroju. Mieszka\u0144cy zachodnich i po\u0142udniowych teren\u00f3w powiatu mieleckiego na szczeg\u00f3lne uroczysto\u015bci ubierali str\u00f3j krakowski, a teren\u00f3w wschodnich i p\u00f3\u0142nocnych \u2013 str\u00f3j lasowiacki. Nie uda\u0142o si\u0119 te\u017c znale\u017a\u0107 oryginalnych ta\u0144c\u00f3w z okolic Mielca.\u00a0 Na uroczysto\u015bciach szkolnych\u00a0i do\u017cynkach z regu\u0142y ta\u0144czono krakowiaka. Niekt\u00f3re dawne zwyczaje i obyczaje oraz przejawy magii dotrwa\u0142y do naszych czas\u00f3w. Np. w czasie do\u017cynek wy\u015bpiewuje si\u0119 corocznie nowe przym\u00f3wki i \u017cyczenia pod adresem samorz\u0105du lokalnego, a ich autorzy, zgodnie z odwiecznym zwyczajem, s\u0105 anonimowi. Powstaj\u0105 te\u017c nowe legendy, anegdoty, plotki, dowcipy i zwyczaje okoliczno\u015bciowe, wprowadzone do obiegu przez anonim\u00f3w. Poczynaj\u0105c od lat 50. XX w., wzorem \u201eMazowsza\u201d i \u015al\u0105ska\u201d, rozwin\u0105\u0142 si\u0119 folklor stylizowany. Na Ziemi Mieleckiej pierwszym tego typu zespo\u0142em by\u0142 Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d Zak\u0142adowego Domu Kultury, kt\u00f3ry przez wieloletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na wysokim poziomie artystycznym zdoby\u0142 mi\u0119dzynarodow\u0105 renom\u0119. Odr\u0119bny repertuar ludowy prezentowa\u0142a kapela ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d\u00a0 i\u00a0 kapela TMZM w Mielcu, kt\u00f3ra gra\u0142a wy\u0142\u0105cznie utwory z okolic Mielca. Niezmienn\u0105 popularno\u015b\u0107 mia\u0142y: \u201eJase\u0142ka\u201d, kol\u0119dowanie z gwiazd\u0105, ozdabianie dom\u00f3w zieleni\u0105 na Zielone \u015awi\u0105tki oraz \u201e\u015bmigus-dyngus\u201d. W latach 60. i 70. rozw\u00f3j mieleckiego o\u015brodka przemys\u0142owego i nowo\u015bci w kulturze (telewizja, muzyka beatowa, dyskoteki z muzyk\u0105 mechaniczn\u0105) stopniowo zmieni\u0142y upodobania muzyczne i taneczne. W tym czasie w mieleckim ZDK znaleziono przeciwwag\u0119 do tych zjawisk i organizowano Og\u00f3lnopolskie Spotkania Folklorystyczne \u201eJarmark Pie\u015bni Ta\u0144ca\u201d (1968-1979). Do Mielca przyje\u017cd\u017ca\u0142y z ca\u0142ej Polski zespo\u0142y pie\u015bni i ta\u0144ca, ludowe zespo\u0142y \u015bpiewacze i taneczne, kapele, ludowi muzycy in crudo, hafciarki, rze\u017abiarze i inni tw\u00f3rcy sztuki ludowej. Poza koncertami halowymi i plenerowymi odbywa\u0142y si\u0119 konferencje na temat folkloru oraz wystawy stroj\u00f3w ludowych i sztuki ludowej. Og\u00f3lnopolskie media g\u0142osi\u0142y, \u017ce \u201eMielec jest stolic\u0105 polskiego folkloru\u201d. Poczynaj\u0105c od 2 po\u0142. lat 70. XX w. sukcesywnie odradza\u0142y si\u0119 r\u00f3\u017cne formy folkloru stylizowanego na terenie Ziemi Mieleckiej, w czym decyduj\u0105cy udzia\u0142 mia\u0142y powo\u0142ywane w\u00f3wczas Gminne O\u015brodki Kultury. Powsta\u0142y: ZPiT \u201eWojs\u0142awianie\u201d, ZPiT \u201eChorzelowiacy\u201d i Zesp\u00f3\u0142 Taneczny \u201eBorowiacy\u201d. Wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 kapele ludowe w strojach ludowych, m.in. \u201eBorowiacy\u201d, \u201eGrochowiacy\u201d, \u201eKapela Tadka Rze\u017anika\u201d, \u201eM\u0142odzi Ja\u015blaniacy\u201d, \u201ePadwianie\u201d, \u201eRadomy\u015blanie\u201d, \u201eWadowiacy\u201d, \u201e\u017barowianie\u201d. W poszczeg\u00f3lnych gminach organizowano do\u017cynki, konkursy palm wielkanocnych, widowiska jase\u0142kowe, Noc Kupa\u0142y i\u00a0 Przegl\u0105dy Wie\u0144c\u00f3w Do\u017cynkowych, z kt\u00f3rych wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 Wojew\u00f3dzki Przegl\u0105d Wie\u0144ca Do\u017cynkowego w Radomy\u015blu Wielkim. Ju\u017c w wieku XXI rozwin\u0119\u0142y si\u0119 kolejne plenerowe imprezy ludyczne, m.in. Powiatowe Jarmarki \u015awi\u0105teczne oraz Do\u017cynki Powiatowe w Mielcu oraz Podkarpacki Jarmark Ludowy \u201eRozta\u0144czony Chorzel\u00f3w\u201d w Chorzelowie. Dla zapewnienia ci\u0105g\u0142o\u015bci dzia\u0142alno\u015bci zespo\u0142\u00f3w tanecznych prowadzono dzieci\u0119ce zespo\u0142y ta\u0144ca ludowego, m.in. \u201eMali Rzeszowiacy\u201d i \u201eZiemia Mielecka\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FORCZEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 25 I 1922 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Jana i Karoliny z domu G\u0142odzik. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Z\u0142otnikach i pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 wcielony do Baudienstu i jako junak pracowa\u0142 m.in. przy budowach i remontach dr\u00f3g i tor\u00f3w kolejowych. Po wyzwoleniu Mielca i okolic spod okupacji hitlerowskiej otrzyma\u0142 powo\u0142anie do 2 Pu\u0142ku Zapasowego WP w Rzeszowie, a nast\u0119pnie do 27 Pu\u0142ku Piechoty w Rzeszowie. W tym pu\u0142ku przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy \u2013 od Warszawy, poprzez Pomorze, walki nad Nysa \u0141u\u017cyck\u0105 i operacj\u0119 berli\u0144ska \u2013 pod Prag\u0119. Przy obs\u0142udze CKM-u zosta\u0142 dwukrotnie ranny. Pierwszy raz w r\u0119k\u0119 i nadal walczy\u0142, a drugi raz przy forsowaniu Nysy \u0141u\u017cyckiej i w\u00f3wczas leczono go przez tydzie\u0144 w szpitalu. Powr\u00f3ci\u0142 na front i uczestniczy\u0142 w walkach do ko\u0144ca wojny, a p\u00f3\u017aniej s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostkach strzeg\u0105cych granic polsko-czechos\u0142owackich i polsko-niemieckich. Do rodzinnych Z\u0142otnik powr\u00f3ci\u0142 15 IX 1945 r. Otrzyma\u0142 rent\u0119 inwalidzk\u0105 II grupy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem za Warszaw\u0119 1939-1945, Medalem za udzia\u0142 w walkach o Berlin, Srebrnym Medalem Zas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Srebrnym Medalem za zas\u0142ugi dla obronno\u015bci kraju i awansem na stopie\u0144 podporucznika WP. Zmar\u0142 8 II 2002 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FORMAPLAN MIELEC Sp. z o.o.<\/strong>, firma powsta\u0142a w 1997 r. Jej akt za\u0142o\u017cycielski zosta\u0142 podpisany przez wsp\u00f3lnik\u00f3w \u00a0FORMAPLAN POLSKA Sp. z o.o. w Wolborzu k\/Piotrkowa Trybunalskiego. Jest sp\u00f3\u0142k\u0105 o kapitale mieszanym polsko-niemieckim. W 1997 r. uzyska\u0142a pozwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SSE \u201eEURO-PARK MIELEC\u201d, a \u00a0w 1998 r. wybudowa\u0142a obiekt produkcyjny. Od kwietnia 1999 r. uruchomi\u0142a produkcj\u0119 mebli z drewna litego. Odbiorc\u0105 tych wyrob\u00f3w jest szwedzki koncern IKEA. Uruchomiono tak\u017ce produkcj\u0119 p\u00f3\u0142fabrykat\u00f3w dla przemys\u0142u meblarskiego (listew, drzwi meblowych), kt\u00f3rych odbiorcami s\u0105 fabryki mebli w kraju. W lutym 2002 r. \u201eFormaplan Mielec\u201d otrzyma\u0142 certyfikat 9001. Za wzorow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w biznesie Krajowa Izba Gospodarcza przyzna\u0142a mieleckiej firmie presti\u017cowy tytu\u0142 \u201ePrzedsi\u0119biorstwo Fair Play\u201d w 2001, 2002 i 2003 r. Posiada nowo wybudowan\u0105 hal\u0119 produkcyjn\u0105 w po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci SSE. Adres: ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FOROWICZ JAN<\/strong>, urodzony 23 III 1939 r. we Lwowie, syn Bogdana. W zwi\u0105zku ze skierowaniem ojca (geodety) do pracy w Mielcu w latach 1947 \u2013 1955 mieszka\u0142 w naszym mie\u015bcie. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 M\u0119sk\u0105 nr 1 w Mielcu i rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego w Mielcu) w Mielcu. W 1955 r. ojca przeniesiono do pracy w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, tote\u017c Jan kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Rzeszowie (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego w Rzeszowie) i tam zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej (specjalno\u015b\u0107: maszyny robocze ci\u0119\u017ckie) i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Otrzyma\u0142 te\u017c odznak\u0119 Z\u0142otego Wychowanka PK. W czasie studi\u00f3w by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli studenckiego radia Nowinki oraz publikowa\u0142 w gazecie \u201ePolitechnik\u201d. Pasjonowa\u0142 si\u0119 te\u017c sportem \u017cu\u017clowym i pisa\u0142 relacje z zawod\u00f3w organizowanych na torze Stali Rzesz\u00f3w do czasopisma \u201eMotor\u201d. Ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe zwi\u0105za\u0142 z dziennikarstwem. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 w Wydawnictwie Czasopism Technicznych NOT, gdzie by\u0142 redaktorem naczelnym pisma \u201eTemat \u2013 Wynalazczo\u015b\u0107 i Racjonalizacja\u201d oraz Zeszyt\u00f3w Problemowych tego pisma. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Stowarzyszenia Polskich Racjonalizator\u00f3w i Wynalazc\u00f3w. Popularyzowa\u0142 w mediach nauk\u0119, technik\u0119 i wynalazczo\u015b\u0107, m.in. w \u201eTr\u00f3jce\u201d Polskiego Radia. Zainicjowa\u0142 akcj\u0119 stworzenia niedrogiego, a dobrego radia Amator Stereo. Po politycznej weryfikacji dziennikarzy w 1982 r. by\u0142 przez pewien czas bezrobotny, a nast\u0119pnie uda\u0142o mu si\u0119 podj\u0105\u0107 prac\u0119 w redakcji dziennika \u201eRzeczpospolita\u201d i pracowa\u0142 w niej kilkana\u015bcie lat jako sprawozdawca parlamentarny. Kolejnym etapem by\u0142o dziennikarstwo w prasie codziennej i w agencjach, m.in. w gazecie codziennej \u201ePolska Zbrojna\u201d i jako dyrektor w Polskiej Agencji Informacji. Etatow\u0105 prac\u0119 dziennikarsk\u0105 zako\u0144czy\u0142 jako inicjator i redaktor naczelny miesi\u0119cznika promocyjnego \u201ePolska\u201d. Ponadto pisywa\u0142 teksty m.in. do: \u201ePrzekroju\u201d, \u201ePolityki\u201d, \u201eKierunk\u00f3w\u201d, \u201eNaszego Dziennika\u201d i \u201eKuriera Chicago\u201d. Zredagowa\u0142 te\u017c kilka publikacji ksi\u0105\u017ckowych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 w 1997 r. wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Rady Integracji Europejskiej przy premierze RP i Rady ds. Strategii Informacyjnej. By\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i jego Komisji Interwencyjnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju oraz Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP. Przebywaj\u0105c na emeryturze, pracowa\u0142 nad ksi\u0105\u017ck\u0105 wspomnieniow\u0105 \u201eKresowiak na Mazowszu, czyli \u017cycie dziennikarza uczciwego\u201d, kt\u00f3ra ma ukaza\u0107 si\u0119 jeszcze w 2021 r. Jej fragmenty opisuj\u0105ce lata sp\u0119dzone w Mielcu zosta\u0142y opublikowane w 2021 r. w Tygodniku Regionalnym \u201eKorso\u201d. Zmar\u0142 19 XI 2019 r. Pochowany na cmentarzu w Komorowie ko\u0142o Warszawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FORUM ORGANIZACJI POZARZ\u0104DOWYCH POWIATU MIELECKIEGO,\u00a0<\/strong>dobrowolny zwi\u0105zek stowarzysze\u0144 skupiaj\u0105cy niezale\u017cne organizacje pozarz\u0105dowe i inne podmioty dzia\u0142aj\u0105ce na terenie powiatu mieleckiego. Powsta\u0142o 27 VII 2004 r., a 19 VII 2005 r. zosta\u0142o zarejestrowane w Krajowym Rejestrze S\u0105dowym w Rzeszowie. Siedzib\u0105 Forum jest Mielec. Inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem tego Zwi\u0105zku by\u0142a Barbara Bie\u0144, kt\u00f3ra zosta\u0142a wybrana na pierwszego prezesa zarz\u0105du. Jako g\u0142\u00f3wny celem dzia\u0142ania przyj\u0119to \u201ewspieranie oraz dba\u0142o\u015b\u0107 o wszechstronny rozw\u00f3j organizacji pozarz\u0105dowych powiatu mieleckiego w budowaniu spo\u0142ecze\u0144stwa obywatelskiego\u201d. Dla realizacji tego celu przyj\u0119to szereg zada\u0144, m.in.: koordynowanie dzia\u0142a\u0144 organizacji pozarz\u0105dowych na rzecz pomocy rodzinom i osobom znajduj\u0105cym si\u0119 w trudnej sytuacji \u017cyciowej; inicjowanie i wspieranie dzia\u0142alno\u015bci charytatywnej organizacji pozarz\u0105dowych; udzielanie pomocy organizacjom pozarz\u0105dowym w realizacji zada\u0144 w zakresie kultury, sztuki i ochrony d\u00f3br kultury i tradycji; wydawanie publikacji s\u0142u\u017c\u0105cych realizacji cel\u00f3w statutowych forum oraz wspieranie techniczne i szkoleniowo-informacyjne organizacji pozarz\u0105dowych. W 2012 r. nast\u0105pi\u0142y zmiany w zarz\u0105dzie, kt\u00f3ry ukonstytuowa\u0142 si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: prezes \u2013 J\u00f3zef Smaczny, wiceprezesi \u2013 Barbara Bie\u0144 i Kazimierz Szaniawski, sekretarz \u2013 Krystyna Philipp i skarbnik \u2013 Zbigniew \u015awierczy\u0144ski. Wed\u0142ug stanu na 31 XII 2016 r. Forum skupia\u0142o 41 organizacji. W czasie walnego zgromadzenia w dniu 17 V 2018 r. wybrano niemal ten sam sk\u0142ad, z wyj\u0105tkiem sekretarza, kt\u00f3rym zosta\u0142 \u0141ukasz Gajdowski. W 2021 r. do Forum nale\u017ca\u0142o 42 stowarzyszenia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FORYT LEON JAN,<\/strong> urodzony 26 I 1926 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Antoniego i\u00a0 Wiktorii z domu Cie\u015bla. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) z matur\u0105 w 1947 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od roku szkolnego 1950\/1951 r. w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w O\u015bwi\u0119cimiu jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego. W tej szkole pracowa\u0142 34 lata, a\u017c do emerytury w 1985 r. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 wicedyrektora. Bogat\u0105 wiedz\u0105, umiej\u0119tnym zaszczepianiem mi\u0142o\u015bci do j\u0119zyka ojczystego oraz zaanga\u017cowaniem spo\u0142ecznym zdoby\u0142 sobie niekwestionowany autorytet u kilku pokole\u0144 uczni\u00f3w. Zmar\u0142 13 IX 2002 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FOTOGRAFOWIE I ZAK\u0141ADY FOTOGRAFICZNE<\/strong>, list\u0119 zawodowych fotograf\u00f3w mieleckich otwiera Emil Karol Oswald Weirich, przyby\u0142y z Lublina na pocz\u0105tku lat 70. XIX w., a mo\u017ce nawet wcze\u015bniej. Nie ustalono dot\u0105d, jak d\u0142ugo prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 fotograficzn\u0105. Pierwszy zawodowy zak\u0142ad fotograficzny za\u0142o\u017cy\u0142 August Jaderny, przyby\u0142y do Mielca w 1898 r. (Nie mo\u017cna wykluczy\u0107 go\u015bcinnych pobyt\u00f3w w Mielcu fotograf\u00f3w z innych miast, bowiem znane s\u0105 zdj\u0119cia mielczan wykonane w Mielcu przez Bronis\u0142awa Ludwika Wyspia\u0144skiego z Bochni w latach 1888-1890.) Aktywno\u015b\u0107 zawodowa fotografa A. Jadernego (1869-1921), poparta patriotyczn\u0105 postaw\u0105 i dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105 (kultura, sport), zapewni\u0142a mu nie tylko wysoki presti\u017c w mieleckim \u015brodowisku, ale tak\u017ce w okolicznych miejscowo\u015bciach. Wybudowany przeze\u0144 dom z zak\u0142adem fotograficznym przy ul. Kolejowej sta\u0142 si\u0119 nie tylko o\u015brodkiem dokumentacji bie\u017c\u0105cego \u017cycia miasta i regionu, ale tak\u017ce miejscem konspiracyjnej dzia\u0142alno\u015bci patriotycznej i \u017cycia kulturalno-o\u015bwiatowego. (Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie jest to \u201eJadern\u00f3wka\u201d \u2013 Filia Muzeum Regionalnego przy ul. Jadernych.) Formy i metody pracy Augusta Jadernego przej\u0105\u0142 i tw\u00f3rczo rozwin\u0105\u0142 jego syn Wiktor (1902-1984), wielki patriota i spo\u0142ecznik. Dokumentacja fotograficzna zak\u0142adu Jadernych, chocia\u017c cz\u0119\u015bciowo zniszczona w czasie okupacji hitlerowskiej, jest dzi\u015b jedn\u0105 z najbogatszych i najbardziej warto\u015bciowych w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej oraz stanowi jeden z g\u0142\u00f3wnych walor\u00f3w mieleckiego Muzeum Regionalnego, a pozostawione przez Jadernych urz\u0105dzenia fotograficzne i zabytkowe atelier sta\u0142y si\u0119 zacz\u0105tkiem stworzonego w latach 90. unikatowego zbioru aparat\u00f3w i sprz\u0119tu fotograficznego. W okresie mi\u0119dzywojennym XX w. znane by\u0142y te\u017c zak\u0142ady fotograficzne \u201eNowoczesna Fotografia St. Gurdowej\u201d przy ul. Pa\u0144skiej, Jak\u00f3ba Szubertowskiego (w 1927 r.) i W\u0142adys\u0142awy Podolskiej (w 1938 r.). Wa\u017cnym o\u015brodkiem dokumentacji fotograficznej sta\u0142o si\u0119 fotolaboratorium Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL, czynne od pocz\u0105tku funkcjonowania fabryki (1939). Znanym fotografem zak\u0142adowym, tak\u017ce w okresie okupacji hitlerowskiej, by\u0142 Miros\u0142aw Paw\u0142owski. W okresie okupacji do grona mieleckich fotograf\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142 wysiedlony z Poznania Jan Pi\u0105tek, kt\u00f3ry przy rynku uruchomi\u0142 zak\u0142ad \u201eFoto Rubens\u201d. (Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Poznania.) Po II wojnie \u015bwiatowej, wraz z rozwojem fabryki, z roku na rok wzrasta\u0142o zapotrzebowanie na dokumentacj\u0119 fotograficzn\u0105. Powsta\u0142 Wydzia\u0142 Dokumentacji, a w jego ramach powo\u0142ano kilkuosobow\u0105 kom\u00f3rk\u0119 fotograficzn\u0105. W latach 1945-1999 pracowali w niej m.in. fotografowie: Tadeusz Marci\u0107kiewicz, Mieczys\u0142aw Marcinek, Lucjan Prosza\u0142ek, Zenon K\u0119dra, Kazimierz Krempa, Adam Kara\u015b, Zbigniew Osmola, Zdzis\u0142aw Zassowski, Dariusz Jankowski, Dorota Jodkowska, Krzysztof Szczurek i Tomasz Marosz oraz specjali\u015bci od zdj\u0119\u0107 lotniczych Piotr Aksiuto i Marek Dykas, a tak\u017ce laborantki Zofia \u0141ukasik i Alina K\u0119dzior. Niemal wszyscy wymienieni wsp\u00f3\u0142pracowali tak\u017ce z zak\u0142adow\u0105 gazet\u0105 \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d (przemianowan\u0105 w latach 90. na \u201eG\u0142os Mielecki\u201d). Etatowym fotoreporterem \u201eG\u0142osu\u201d by\u0142 od lat 50. W\u0142adys\u0142aw Parkosz, a wsp\u00f3\u0142pracownikami m.in. Mieczys\u0142aw Gw\u00f3\u017ad\u017a (zdj\u0119cia sportowe) i Zdzis\u0142aw Korpanty. Wymienieni fotografowie WSK dokumentowali r\u00f3wnie\u017c, cho\u0107 w bardzo r\u00f3\u017cnym zakresie, \u017cycie miasta i regionu. Wraz z rozwojem urbanistycznym Mielca ros\u0142a ilo\u015b\u0107 zak\u0142ad\u00f3w fotograficznych na terenie miasta. W styczniu 1947 r. rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 fotograficzn\u0105 Bogus\u0142aw Maksymowicz, otwieraj\u0105c przy ul. J. Kili\u0144skiego zak\u0142ad fotograficzny \u201eFOTO KINO\u201d. W 1976 r. przeni\u00f3s\u0142 go do pawilonu przy ul. Kr\u00f3tkiej 5 i zmieni\u0142 nazw\u0119 na \u201eFOTO MAX\u201d. Jego sukcesorami byli kolejno: Andrzej Maksymowicz (od 1980 r.), Gra\u017cyna Maksymowicz i Zenon K\u0119dra (od 1984 r.) oraz Janusz Strza\u0142a (od 1989 r.). Ok. 1954 r. Edward Niedba\u0142a i Bogus\u0142aw Wysocki otworzyli w ramach OZR (Oddzia\u0142 Zaopatrzenia Robotniczego) zak\u0142ad fotograficzny przy g\u0142\u00f3wnej ulicy osiedla fabrycznego (p\u00f3\u017aniej ul. 22 Lipca, al. Niepodleg\u0142o\u015bci). Poza typowymi us\u0142ugami fotograficznymi wykonywano zdj\u0119cia z \u017cycia kulturalnego i sportowego Mielca oraz m.in. pierwsze poczt\u00f3wki z \u017cyczeniami \u015bwi\u0105tecznymi. W latach 70. zak\u0142ad zosta\u0142 przeniesiony \u00a0do budynku przy Placu Centralnym (p\u00f3\u017aniej Plac AK). Prowadzony przez E. Niedba\u0142\u0119 i Krystyn\u0119 Niedba\u0142\u0119, przetrwa\u0142 pod nazw\u0105 \u201eARS\u201d do 1991 r. W latach 60. rozwin\u0105\u0142 niezwykle bogat\u0105 i owocn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Jerzy Jarosz, wykonuj\u0105c obok podstawowych us\u0142ug fotograficznych reporta\u017ce z imprez kulturalnych, sportowych i turystycznych, uroczysto\u015bci pa\u0144stwowych i lokalnych. W 1981 r. Jan Kie\u0142b za\u0142o\u017cy\u0142 Zak\u0142ad Fotograficzny przy ul. T. Ko\u015bciuszki, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 go do lokalu przy Alei Niepodleg\u0142o\u015bci 9 i prowadzi\u0142 go do 1996 r. Rozw\u00f3j przestrzenny miasta i dynamiczny wzrost liczby mieszka\u0144c\u00f3w Mielca stworzy\u0142 mo\u017cliwo\u015bci powstania wi\u0119kszej ilo\u015bci zak\u0142ad\u00f3w fotograficznych, np. w roku 1983 prowadzili je: Kazimierz Chlebicki, Tadeusz Foltman, Jan Gondek, Jerzy Jarosz, W\u0142adys\u0142aw Jaros\u0142awski, Kazimierz Krempa, Zenon K\u0119dra, Andrzej Maksymowicz, Edward Niedba\u0142a, Jadwiga Piechota, Lucjan Prosza\u0142ek, Robert Rosenbajger i Mariusz Stolarski. W latach 90. nast\u0105pi\u0142 du\u017cy post\u0119p w technice fotograficznej (mechaniczne wywo\u0142ywanie zdj\u0119\u0107, automatyczne aparaty fotograficzne) oraz dalszy rozw\u00f3j sieci zak\u0142ad\u00f3w, niemal z regu\u0142y spe\u0142niaj\u0105cych tak\u017ce funkcj\u0119 sklep\u00f3w z artyku\u0142ami fotograficznymi. Ich w\u0142a\u015bcicielami byli: Jerzy Jarosz (Agencja Us\u0142ug Fotograficznych, prawdopodobnie jedyny w Mielcu stosuj\u0105cy tradycyjn\u0105, nie mechaniczn\u0105 technik\u0119 obr\u00f3bki zdj\u0119\u0107), Marek S. Graniczkowski (\u201eGRANMARK\u201d), K. Krempa (\u201eFOTO-KADR\u201d), J. Piechota, K. Szczurek, J. Strza\u0142a, Adam Borowiec, Stanis\u0142aw Bryg (\u201eFOTO-LAB\u201d), Roman Matu\u0142a, Wies\u0142aw Madej (\u201eMAWI\u201d), Karol Kie\u0142b i Krzysztof Kie\u0142b (\u201eANOUK\u201d), Grzegorz Koza (\u201eTOTAL\u201d), Krzysztof Kusek (\u201eFOTO-EKSPRES\u201d), Franciszek Buczek, Stanis\u0142aw \u017belasko, Krystyna Prosza\u0142ek, Dariusz Parys (\u201ePROFOGRAFF\u201d), W\u0142odzimierz G\u0105siewski, Jakub Hoszowski (\u201eVA BANK\u201d), Robert Modetko (\u201eRO-MA\u201d) i Renata Winiarz. W pierwszych lat XXI w. nast\u0105pi\u0142o upowszechnienie si\u0119 aparat\u00f3w fotograficznych i zapanowa\u0142a powszechna moda na fotografowanie (nawet aparatami wmontowanymi w telefony kom\u00f3rkowe). To zjawisko spowodowa\u0142o spadek zam\u00f3wie\u0144 na profesjonalne us\u0142ugi fotograficzne. W pierwszych kilkunastu latach XXI w. czynne by\u0142y zak\u0142ady: \u201eBK\u201d Bogumi\u0142a Kosi\u0144ska, ul. J. Bajana 2\/4, *Digiartfoto Ryszard Sarama, ul. Sandomierska 17, *Digital Foto-Video HDV Domaga\u0142a K., ul. Kredytowa 38, *Foto Expres Krzysztof Kusek, ul. 3 Maja 1, *Foto-Jaga-Studio \u2013 Zak\u0142ad Fotograficzny, ul. Hetma\u0144ska 30, *Foto Kadr \u2013 Zak\u0142ad Fotograficzny Kazimierz Krempa, ul. A. Mickiewicza 20, *\u201cFoto Max\u201d Krzysztof Pazdro, ul. kard. S. Wyszy\u0144skiego 3, *Foto Max \u2013 Zak\u0142ad Fotograficzny Strza\u0142a B., ul. Kr\u00f3tka 5, *Foto Stokrotka, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 12, *Fotografica Aga Binko, ul. W. Szafera 8, *Fotografie lotnicze, ul. H. Sienkiewicza 42, *FotoLab, Laboratorium i Sklepy, ul. Dworcowa 4, In-tech Wojska Polskiego 3, *\u201cGranmark Pracownia Fotografii\u201d Marek Graniczkowski, ul. A. Fredry 1, *Jarosz J. Agencja Us\u0142ug Fotograficznych, ul. Warne\u0144czyka 5, *\u0141ukasz Gurdak \u2013 Mobilne Studio Fotografii, ul. M. Raciborskiego 2, *\u0141ukasz Kilian Foto&Video, ul. J. Kili\u0144skiego 11, *Marek Kokoszka Fotografia, ul. S. S\u0119kowskiego 4a\/57, *Mawi Studio, ul. L. Solskiego 14, *Mib Media Mojek M., ul. Wojs\u0142awska 41, *\u201cNavigran\u201d Wac\u0142aw Graniczka, ul. W. Lisa 4.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

FOTO LAB, LABORATORIUM I SKLEPY FOTO LAB STANIS\u0141AW BRYG<\/strong>, firma powsta\u0142a 8 XII 1992 r. Jej za\u0142o\u017cycielami byli i pozostaj\u0105 nadal Anna i Stanis\u0142aw Brygowie. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 firmy by\u0142 lokal przy ul. Warne\u0144czyka. Pocz\u0105tkowo wykonywa\u0142a ona wy\u0142\u0105cznie us\u0142ugi fotograficzne. W 1994 r. otwarto sklep fotograficzny przy ul. Wolno\u015bci, a w 1995 r. uruchomiono sklep fotograficzny z akcesoriami plastycznymi i galeri\u0119 w CHU \u201ePasa\u017c\u201d przy ul. Dworcowej. Wsp\u00f3\u0142praca z mieleckimi plastykami zaowocowa\u0142a wieloma wystawami indywidualnymi, m.in. Marka Ba\u0142aty, Ewy Czeczot, Edwarda Kocia\u0144skiego, Krzysztofa Krawca, Danuty \u0141az, Stanis\u0142awa Mityka i Boles\u0142awa Szczurki. Ponadto firma wspiera szereg innych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych i o\u015bwiatowych. W zwi\u0105zku z rozwojem firmy siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 i pracowni\u0119 przeniesiono w 2010 r. do lokalu przy ul. Przemys\u0142owej 2, a w 2012 r. do obiektu In-Techu przy ul. Wojska Polskiego 3. W 2009 r. galeri\u0119 \u201eGaleriana\u201d, mieszcz\u0105ca si\u0119 dot\u0105d w sklepie w CHU \u201ePasa\u017c\u201d, urz\u0105dzono w oddzielnym lokalu, tak\u017ce w CHU \u201ePasa\u017c\u201d. Od 2007 r. firma rozwija swoj\u0105 mark\u0119 poprzez wykonywanie ekskluzywnych fotoalbum\u00f3w. (Zajmuj\u0105 si\u0119 tym nieliczne firmy w Polsce i na \u015bwiecie.) Uczestniczy z w\u0142asnym stoiskiem w corocznych Targach Foto Video w \u0141odzi (od 2007 r.) i najwi\u0119kszych na \u015bwiecie Mi\u0119dzynarodowych Targach Fotograficznych Photokina w Kolonii (Niemcy, 2010, 2012).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FPHU J\u00d3ZEF TUREK (FIRMA \u201eKOSTKA BRUKOWA – J\u00d3ZEF TUREK\u201c)<\/strong>, firma funkcjonuj\u0105ca w Mielcu od 1998 r. Specjalizuje si\u0119 w budowie dr\u00f3g, plac\u00f3w postojowych i chodnik\u00f3w, infrastruktury drogowej i parkingowej oraz budowie dom\u00f3w jednorodzinnych. Siedziba firmy mie\u015bci si\u0119 przy ul. M. Kasprzaka 12 E. Wa\u017cniejsze realizacje na terenie Mielca to budowa lub przebudowa i modernizacja ulic: Bocznej, D\u0119bowej, E. Dru\u017cbackiej, P. Jasienicy, M. Kasprzaka, J. Lelewela, A. Mickiewicza (od skrzy\u017cowania z ul. H. Sienkiewicza do pomnika Wolno\u015bci), Nowy Rynek, \u00a0\u015alusarskiej, Wiejskiej i S. \u017beromskiego, parking przy Urz\u0119dzie Miejskim i alejki spacerowe w parku przy ul. Kazimierza Wielkiego. Ponadto na terenie powiatu mieleckiego firma wykona\u0142a m.in. chodniki przy drodze powiatowej Z\u0142otniki-Chorzel\u00f3w oraz w Radomy\u015blu Wielkim i Dobryninie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANASZCZUK TADEUSZ ADAM<\/strong>, urodzony 25 I 1949 r. w Gda\u0144sku, syn Zygmunta i Michaliny z Kici\u0144skich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Gda\u0144sku, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Od lat dzieci\u0119cych interesowa\u0142 si\u0119 lotnictwem, a pomaga\u0142 mu w tym ojciec, kt\u00f3ry by\u0142 pilotem i dzia\u0142aczem lotnictwa sportowego. W og\u00f3lnopolskim teleturnieju \u201eNasze Skrzyd\u0142a\u201d wsp\u00f3lnie z koleg\u0105 wygrali dla Aeroklubu Gda\u0144skiego samobie\u017cn\u0105 wyci\u0105gark\u0119 \u201eTUR\u201d. W 1965 r. rozpocz\u0105\u0142 szkolenie spadochronowe i 26 IV wykona\u0142 pierwszy skok. Jeszcze w tym samym roku uzyska\u0142 III i II klas\u0119 oraz licencj\u0119 skoczka spadochronowego, za\u015b w 1966 r. zdoby\u0142 I klas\u0119 i startowa\u0142 w zawodach spadochronowych. W latach 1968-1973 pracowa\u0142 w Biurze Sprzeda\u017cy \u201eCepelia\u201d w Sopocie i w tym okresie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 jako specjalista \u0142\u0105czno\u015bci. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142 kurs na instruktora spadochronowego, zorganizowany przez Aeroklub Gda\u0144ski. W kwietniu 1973 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, z oddelegowaniem do pracy w Aeroklubie Mieleckim, gdzie by\u0142 instruktorem spadochronowym i do 1980 r. prowadzi\u0142 sekcj\u0119 spadochronow\u0105. Sam te\u017c intensywnie si\u0119 szkoli\u0142, zdobywaj\u0105c kolejno: uprawnienia s\u0119dziego spadochronowego II klasy (1974) i instruktora spadochronowego I klasy (1975), III klas\u0119 pilota szybowcowego (1976), licencj\u0119 pilota samolotowego zawodowego II klasy (1978), uprawnienia do wykonywania lot\u00f3w wg przepis\u00f3w IFR (1979), uprawnienia do wykonywania lot\u00f3w agrotechnicznych (1981), uprawnienia instruktora samolotowego II klasy (1982), uprawnienia samolotowego pilota do\u015bwiadczalnego II klasy oraz licencj\u0119 pilota samolotowego liniowego, uprawnienia na An-28 i instruktora samolotowego I klasy (1989). Uzyskiwane kwalifikacje mia\u0142y bezpo\u015bredni wp\u0142yw na dalsz\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105. W lutym 1981 r. zosta\u0142 etatowym pilotem transportowym w WSK Mielec, a w 1989 r. \u2013 pilotem do\u015bwiadczalnym Wytw\u00f3rni. Wszechstronno\u015b\u0107 umiej\u0119tno\u015bci lotniczych pozwoli\u0142a mu na osi\u0105gni\u0119cie ju\u017c znacz\u0105cych wynik\u00f3w i rokuje ich dalsze poprawianie. Wykona\u0142 11800 lot\u00f3w na 30 typach samolot\u00f3w i ich odmianach w czasie 7150 godzin, w tym 1995 godzin w lotach do\u015bwiadczalnych. Oblata\u0142 179 nowo wyprodukowanych samolot\u00f3w (90 An-2, 62 M-18, 8 An-28, 4 TB-9, 11 M28 i 4 Bryzy), a jako II pilot bra\u0142 udzia\u0142 w oblotach 43 takich samolot\u00f3w, w tym w oblocie prototypu samolotu M28 w dniach 26 i 29 VII 1993 r. Bra\u0142 udzia\u0142 w pr\u00f3bach pa\u0144stwowych i certyfikacyjnych samolot\u00f3w An-2, M-18, M-24, An-28 i Bryza. Przebazowywa\u0142 samoloty An-2 i An-28 do ZSRR, Rumunii i na W\u0119gry, M-18 do Turcji, NRD, Portugalii i Hiszpanii oraz na W\u0119gry, a tak\u017ce M28 do Kolumbii, Wenezueli, Nepalu, Indonezji i Wietnamu. Prowadzi\u0142 szkolenie pilot\u00f3w klient\u00f3w w ramach zawieranych kontrakt\u00f3w na An-2, M-18A, M-18B, M28 i An-28. W ramach pracy instruktorskiej wylata\u0142 ok. 900 godzin. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu wystawach i pokazach lotniczych, m.in. w Aero Fair Saloniki (M-18, 1985), Salon La Bourget (z Z. Nowakowskim, An-28, 1991), Aviation Africa Johannesburg RPA (An-28, 1992), Aeroexpo Wenezuela (M28, 1995 \u2013 z Cz. \u017bywockim, 1997 i 2000), Aeroindia Bangalor\u0119 Indie (z Cz. \u017bywockim, M28, 2001) oraz wyprawie Skytruck Demo Tour do obu Ameryk (z H. Bronowickim). Uczestniczy\u0142 w akcjach agrolotniczych, m.in.: w NRD (M-18, 1984), gaszeniu po\u017car\u00f3w i opryskach las\u00f3w w Gozdnicy, woj. lubuskie (1984-1987), lotach akwizycyjnych i us\u0142ugowych w Zachodniej Afryce (z Z. Nowakowskim, An-28, 1993-1994) oraz lotach turystycznych w Kenii (An-28, 1995-1996). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0105 Honorowego Pilota Gwardii Narodowej Wenezueli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANK APOLINARY<\/strong>, urodzony 21 VII 1870 w Austrii. W 1894 r. uko\u0144czy\u0142 studia medyczne, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 doktora medycyny. Do Mielca przyby\u0142 przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105. Prowadzi\u0142 w\u0142asny gabinet lekarski przy ul. T. Ko\u015bciuszki 2. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji spo\u0142ecznych. W pierwszych latach istnienia w Mielcu dru\u017cyny skautowej by\u0142 jednym z jej opiekun\u00f3w i prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z higieny. W latach 20. uczy\u0142 w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. E. Plater\u00f3wny. Z biegiem lat zyska\u0142 sobie opini\u0119 najlepszego lekarza w Mielcu. Leczyli si\u0119 u niego nawet \u017bydzi, mimo i\u017c by\u0142 katolikiem. W 1939 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Rady Przybocznej Burmistrza Mielca. 16 IX 1939 r., a wi\u0119c po kilku dniach okupacji hitlerowskiej w Mielcu, powierzono mu, za wzgl\u0119du na bardzo dobr\u0105 znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka niemieckiego, obowi\u0105zki burmistrza Mielca i wyb\u00f3r ten zosta\u0142 zatwierdzony przez niemieckiego komendanta wojennego. Funkcj\u0119 burmistrza miasta Mielca pe\u0142ni\u0142 w okresie od 16 IX 1939 r. do III 1941 r. (W marcu 1941 r. obowi\u0105zki burmistrza przej\u0105\u0142 Hans Zimmermann \u2013 kolonista niemiecki z Hohenbachu-Czermina). Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3wnie\u017c funkcj\u0119 cz\u0142onka Rady Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu. W pierwszych latach po II wojnie \u015bwiatowej by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miejskiego tej organizacji. Zmar\u0142 11 II 1949 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRANK FRYDERYKA<\/strong>, urodzona w 1879 r., \u017cona Apolinarego Franka, z pochodzenia \u017byd\u00f3wka. Aktywnie uczestniczy\u0142a w \u017cyciu miasta. W 1918 r. zosta\u0142a wybrana przewodnicz\u0105c\u0105 Rady Nadzorczej Szwalni Zwi\u0105zkowej Sp. z o.o. w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 w akcjach charytatywnych i opieku\u0144czych. W 1944 r. zosta\u0142a mianowana jednym z pierwszych pe\u0142nomocnik\u00f3w PCK (wsp\u00f3lnie z doktorem Teodorem Ciencia\u0142\u0105) w powiecie mieleckim. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem plac\u00f3wek opieku\u0144czych, sanitarnych i leczniczych. Zmar\u0142a 25 I 1963 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRANKIEWICZ KRYSTIAN<\/strong>, urodzony 28 IV 1977 r. w Krakowie, syn Zdzis\u0142awa i Alicji z Karaszewskich. W latach szkolnych trenowa\u0142 p\u0142ywanie w FKS Stal Mielec. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 2001 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii. R\u00f3wnocze\u015bnie, po odbyciu szkole\u0144 specjalistycznych, otrzyma\u0142 uprawnienia s\u0119dziego p\u0142ywackiego II klasy (1994) i I klasy (2001) oraz instruktora p\u0142ywania. Od 2004 r. pracowa\u0142 jako instruktor sekcji p\u0142ywackiej klubu Bobry D\u0119bica i MOSiR D\u0119bica, a nast\u0119pnie w MOSiR Mielec (nauka p\u0142ywania) i UKS Ikar Mielec (prowadzenie grup selekcyjnych do klas p\u0142ywackich). W 2009 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, a w 2010 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 trenera p\u0142ywania II klasy. Od 2008 r. jest trenerem w sekcji p\u0142ywackiej Klubu Sportowego Kmita Zabierz\u00f3w. Specjalizuje si\u0119 w szkoleniu m\u0142odzik\u00f3w 11-14 lat, kt\u00f3rzy stanowi\u0105 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 grup\u0119 w okr\u0119gu ma\u0142opolskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANKIEWICZ WANDA (z domu GWADERA)<\/strong>, urodzona 26 XI 1934 r. w Tomaszowie Mazowieckim, c\u00f3rka Feliksa i Anny z W\u0119gli\u0144skich. Absolwentka Liceum dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Tomaszowie Mazowieckim, matur\u0119 zda\u0142a w 1952 r. W tym samym \u00a0roku podj\u0119\u0142a prac\u0119 w miejscowym Zarz\u0105dzie Miejskim ZMP na stanowisku instruktora w Wydziale Szkolno-Harcerskim. W 1953 r. przenios\u0142a si\u0119 do Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Przemys\u0142u Terenowego w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie pracowa\u0142a w ksi\u0119gowo\u015bci. Do Mielca przyjecha\u0142a w 1954 r. i zosta\u0142a zatrudniona w WSK w dziale planowania. W 1960 r. przesz\u0142a na sta\u0142y etat nauczycielski w Przedszkolu Nr 2 WSK. W latach 1960-1965 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Ko\u0142a TPD przy Wydziale Socjalnym WSK, a w latach 1965-1978 przewodniczy\u0142a zespo\u0142owi samokszta\u0142ceniowemu nauczycieli wychowania przedszkolnego. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie z zakresu pedagogiki przedszkolnej w Tarnowie i uzyska\u0142a dyplom wy\u017cszych studi\u00f3w zawodowych. Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej otrzyma\u0142a w 1976 r. Nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania III stopnia. Z dniem 1 I 1979 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Przedszkola Pa\u0144stwowego Nr 8 przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. Organizowa\u0142a t\u0119 plac\u00f3wk\u0119 i jej otoczenie od podstaw i w znacz\u0105cy spos\u00f3b przyczyni\u0142a si\u0119 do jej dynamicznego rozwoju. Udziela\u0142a si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej, m.in. wielokrotnie pracowa\u0142a w komisjach wyborczych. By\u0142a te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem akcji charytatywnych i zbi\u00f3rek pieni\u0119dzy na wa\u017cne cele spo\u0142eczne (dla powodzian, na budow\u0119 Centrum Zdrowia Dziecka itp.). Nale\u017ca\u0142a do Ligi Kobiet Polskich i by\u0142a za\u0142o\u017cycielk\u0105 jednego z k\u00f3\u0142 tej organizacji. Wielokrotnie prowadzi\u0142a praktyki zawodowe nauczycieli i personelu administracyjnego. Publikowa\u0142a artyku\u0142y w czasopi\u015bmie \u201eWychowanie w Przedszkolu\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d. Z dniem 31 VIII 1990 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 11 V 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANKIEWICZ ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 X 1943 r. w Wiszence, wojew\u00f3dztwo lwowskie, syn Jana i Katarzyny z Dumniak\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Przemy\u015blu. W latach 1955-1967 by\u0142 zawodnikiem sekcji p\u0142ywackiej KKS Czuwaj Przemy\u015bl. W 1968 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zaanga\u017cowany w FKS Stal Mielec na stanowisko instruktora p\u0142ywania. Od 1969 r. uczestniczy\u0142 we wdra\u017caniu pierwszego w Polsce programu obowi\u0105zkowej nauki p\u0142ywania dzieci ze szk\u00f3\u0142 podstawowych. By\u0142 te\u017c jednym z organizator\u00f3w klas sportowych o profilu p\u0142ywackim w SP Nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury oraz II LO im. M. Kopernika. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Akademiach Wychowania Fizycznego w Warszawie i Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra i trenera p\u0142ywania klasy II. W mieleckiej Stali wychowa\u0142 kilku wybitnych zawodnik\u00f3w \u2013 mistrz\u00f3w, rekordzist\u00f3w i reprezentant\u00f3w Polski: Marka Baranowskiego, Tomasza Chudzika, Bo\u017cen\u0119 Dudek i Dariusza Gila. Za wybitne wyniki trenerskie uhonorowany zosta\u0142 m.in. tytu\u0142em \u201eTrener Roku 1984\u201d w plebiscycie \u201eNowin\u201d i IV miejscem w kraju w \u201eHonorowej Trybunie Trenera Wychowawcy 1984 r.\u201d w Warszawie. W latach 80. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa do spraw szkoleniowych Zarz\u0105du Okr\u0119gu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w Rzeszowie. W latach 1988 \u2013 2000 pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w SP Nr 11 w Mielcu, a od 2000 r. pracuje w mieleckim Gimnazjum Nr 4 Jest trenerem p\u0142ywania Uczniowskiego Klubu Sportowego Ikar Mielec. Wa\u017cniejsze sukcesy: *2006 \u2013 Mistrzostwa Polski junior\u00f3w 15 lat (Pozna\u0144): Bartosz Kowalik \u2013 br\u0105zowy medal na 200 m st. klas. (2.31,60), *2007 \u2013 Mistrzostwa Polski junior\u00f3w 16 lat (Opole): Bartosz Kowalik \u2013 br\u0105zowy medal na 200 m st. klas. (2.29,30). Prowadzi\u0142 treningi p\u0142ywackie w klasach p\u0142ywacko-siatkarskich w mieleckich szko\u0142ach: Szkole Podstawowej nr 6 (2001-2003), Gimnazjum nr 2 (2004-2007), LO nr 5 (2007-2010) i Szkole Mistrzostwa Sportowego (2010-2012). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 60-lecia Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego.<\/p>\r\n

FRANKOWICZ ANTONI, <\/strong>urodzony 17 V 1936 r. w \u017bar\u00f3wce, powiat mielecki, syn Franciszka i W\u0142adys\u0142awy z domu Kryczka. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Gromadzkiej Radzie Narodowej w \u017bar\u00f3wce w 1954 r., co nie tylko pozwoli\u0142o mu samodzielnie si\u0119 utrzymywa\u0107, ale tak\u017ce pom\u00f3c rodzinie. W latach 1955 \u2013 1957 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1957 r. do VII 1972 r. pracowa\u0142 w biurze Powiatowej Rady Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL) w Mielcu, a nast\u0119pnie do ko\u0144ca 1972 r. w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu.\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. W trybie zaocznym uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 w Rzeszowie i w 1966 r. zda\u0142 matur\u0119. R\u00f3wnie\u017c zaocznie uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie im. Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. W zwi\u0105zku z reform\u0105 administracji pa\u0144stwowej i utworzeniem gmin zbiorowych zosta\u0142 mianowany naczelnikiem miasta i gminy Radomy\u015bl Wielki i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 od 1 I 1973 r. do ko\u0144ca 1978 r. W tym okresie wykonano m.in. szereg inwestycji drogowych, wspierano budow\u0119 obiekt\u00f3w sakralnych na terenie gminy (ko\u015bci\u00f3\u0142 pomocniczy w Partyni, przygotowania do budowy ko\u015bcio\u0142\u00f3w w\u00a0 kilku miejscowo\u015bciach), powo\u0142ano Miejsko-Gminny O\u015brodek Kultury i przeprowadzono reorganizacj\u0119 sieci szk\u00f3\u0142 podstawowych. Od stycznia 1979 r. pracowa\u0142 na stanowisku ksi\u0119gowego w Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ug Rolniczych (SUR) w Radomy\u015blu Wielkim. W 1992 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako dzia\u0142acz ZSL. Pomaga\u0142 rodzinie w pracach na roli. Mia\u0142 rozleg\u0142e zainteresowania i pasje, w tym gr\u0119 na skrzypcach. Na co dzie\u0144 mieszka\u0142 w Mielcu. Zmar\u0142 11 II 2002 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Zdziarcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANKOWSKA ANNA WANDA (z domu GAWIN)<\/strong>, urodzona 15 VI 1942 r. w Tarnowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Zofii z domu Sys\u0142o. Absolwentka Technikum Sztuk Plastycznych w Tarnowie z matur\u0105 w 1960 r. Z dniem 1 XII 1960 r. zosta\u0142a zatrudniona jako plastyk w Zak\u0142adowym Domu Kultury Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu i z t\u0105 plac\u00f3wk\u0105, dwukrotnie przekszta\u0142can\u0105 (Robotnicze Centrum Kultury, Miejski O\u015brodek Kultury) zwi\u0105za\u0142a ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe, a\u017c do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1994 r. W toku pracy zosta\u0142a awansowana na stanowisko specjalisty plastyka, a nast\u0119pnie kierownika pracowni plastycznej. Wykonywa\u0142a prace plastyczne zwi\u0105zane z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 Domu Kultury, a wi\u0119c projekty dekoracji i dekoracje do akademii, koncert\u00f3w, spektakli, konferencji i spotka\u0144; og\u0142oszenia, plakaty i banery informuj\u0105ce o uroczysto\u015bciach, imprezach i filmach. Urz\u0105dza\u0142a wystawy malarstwa i rze\u017aby oraz eksponat\u00f3w historycznych. Szczeg\u00f3lnie skomplikowane i pracoch\u0142onne by\u0142y oprawy plastyczne kolejnych edycji Og\u00f3lnopolskiego Festiwalu Folklorystycznego \u201eJarmark Pie\u015bni i Ta\u0144ca\u201d (m.in. dekoracje frontonu Domu Kultury oraz scen w Domu Kultury i w hali sportowo-widowiskowej, wystawy o tematyce folklorystycznej), scenografie sztuk teatralnych granych przez zespo\u0142y teatralne Domu Kultury oraz dekoracje z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych. Zaprojektowa\u0142a i wykona\u0142a ornamenty w sali widowiskowej (sufit i filarki). Bra\u0142a udzia\u0142 w pracach jury konkurs\u00f3w plastycznych. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie. Przez kilka lat \u015bpiewa\u0142a w ch\u00f3rze Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. Dzia\u0142a\u0142a w Zwi\u0105zku Zawodowym Metalowc\u00f3w jako przewodnicz\u0105ca kom\u00f3rki zwi\u0105zkowej w Domu Kultury (24 lata). Prowadzi\u0142a zabawy i inne imprezy towarzyskie dla pracownik\u00f3w WSK. Przez wiele lat pracowa\u0142a spo\u0142ecznie na rzecz parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, g\u0142\u00f3wnie przy wystroju wn\u0119trza nowego ko\u015bcio\u0142a. M.in. wykona\u0142a pierwszy (malowany) wystr\u00f3j \u015bciany za o\u0142tarzem g\u0142\u00f3wnym, z centralnie umieszczonym obrazem Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy oraz obrazy przedstawiaj\u0105ce Tajemnice R\u00f3\u017ca\u0144cowe, dekoracje na uroczysto\u015b\u0107 Pierwszej Komunii \u015awi\u0119tej, szopki z okazji \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia, Gr\u00f3b Pa\u0144ski na Triduum Paschalne oraz okoliczno\u015bciowe dekoracje przed ko\u015bcio\u0142em. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK PZL Mielec\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANKOWSKI JAN ROMAN,<\/strong> urodzony 17 VI 1939 r. w Krakowie, syn J\u00f3zefa i Marii z Maciejowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) z matur\u0105 w 1957 r. oraz Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Instruktor\u00f3w Higieny w Krakowie w 1959 r. Od 1959 r. do 1994 r. pracowa\u0142 w Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu na stanowisku inspektora. Przez pewien czas by\u0142 tak\u017ce nauczycielem higieny \u017cywienia w Liceum Medycznym w Mielcu. Jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 by\u0142a muzyka. Uko\u0144czy\u0142 Spo\u0142eczne Ognisko Muzyczne w Mielcu. W czasie pobytu w Krakowie (1957-1959) prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 muzyczny i gra\u0142 w teatrze amatorskim, m.in. ze s\u0142ynnym p\u00f3\u017aniej aktorem Kazimierzem Kaczorem. Po powrocie do Mielca przez wiele lat gra\u0142 na akordeonie w orkiestrze Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. W latach 70. i 80. by\u0142 nauczycielem w klasie akordeonu i klasie fortepianu w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mielcu. W 1971 r. uzyska\u0142 uprawnienia instruktorskie do pracy w amatorskim ruchu artystycznym i\u00a0 prowadzi\u0142 zespo\u0142y muzyczne w Mielcu. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Spo\u0142eczne Studium w zakresie Szko\u0142y Muzycznej II stopnia w Krakowie. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako akordeonista na licznych spotkaniach okoliczno\u015bciowych. Zmar\u0142 28 XI 2005 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRANKOWSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 III 1915 r. w Gnojniku, pow. brzeski, syn Jana i Jadwigi. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105 w Krakowie (1932) i przez rok studiowa\u0142 w krakowskim Instytucie Administracji i Gospodarki (przerwa\u0142 studia ze wzgl\u0119du na zbyt wysokie czesne). W latach 1934-1936 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 20 pp w Krakowie, a w jej ramach uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. Od 1937 r. do 1939 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Skarbowym w \u017bywcu. Po naje\u017adzie hitlerowskim na Polsk\u0119 zosta\u0142 zmobilizowany do Baonu O.N. w stopniu plutonowego, ale w kampanii wrze\u015bniowej nie zd\u0105\u017cy\u0142 wzi\u0105\u0107 udzia\u0142u. Losy rzuci\u0142y go do Mielca i tu jesieni\u0105 1939 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Urz\u0119dzie Skarbowym (pracowa\u0142 w nim do 1944 r.) W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do AK. Po wyzwoleniu Mielca w sierpniu 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany do Rejonowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 (RKU) w D\u0119bicy, gdzie jako szef kancelarii pracowa\u0142 do pa\u017adziernika 1945 r. W tym czasie otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 sier\u017canta. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i ponownie zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Skarbowym. Po likwidacji urz\u0119d\u00f3w skarbowych w 1951 r. przeniesiony zosta\u0142 do Narodowego Banku Polskiego w Mielcu, gdzie do 1980 r. pe\u0142ni\u0142 kierownicze funkcje, m.in. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego i kierownikiem Wydzia\u0142u Administracyjno-Gospodarczego. W 1980 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 sprawowa\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w w Mielcu w latach 1971-1975 oraz 1976-1981, a tak\u017ce d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem tej\u017ce Rady, przewodnicz\u0105cym Komitetu Osiedlowego im. J. Kusoci\u0144skiego, przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a ZboWiD i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du P.O.D \u201eRelax\u201d. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015bci sportowej, np. w latach 50. i 60. by\u0142 znanym s\u0119dzi\u0105 pi\u0142karskim. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 30-lecia Polski Ludowej oraz wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1984). Zmar\u0142 10 II 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRANKOWSKI KRZYSZTOF<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 24 VIII 1959 r. Podstawowe wyszkolenie pi\u0142karskie uzyska\u0142 w Chemiku K\u0119dzierzyn. W latach 1976-1977 by\u0142 reprezentantem Polski w kategorii junior\u00f3w. Do I-ligowej Stali Mielec zosta\u0142 pozyskany w 1979 r. i w jej barwach gra\u0142 do 1982 r. Rozegra\u0142 w I lidze 81 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 5 bramek. W tym okresie wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 w m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. Po sezonie 1981\/1982 wyjecha\u0142 do Francji i tam pozosta\u0142. Gra\u0142 w zespo\u0142ach pi\u0142ki no\u017cnej FC Nantes i Le Havre AC. Po korektach w oficjalnych statystykach I reprezentacji Polski w pi\u0142ce no\u017cnej zaliczono mu 4 mecze z Japoni\u0105, rozegrane w czasie tournee po Japonii w okresie od 25 I do 1 II 1981 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRANTSCHACH IPP MIELEC Sp. z o.o.<\/strong>, funkcjonuje w ramach mi\u0119dzynarodowej grupy FRANTSCHACH PACKAGING. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 26 I 1999 r., a dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a w kwietniu 1999 r. W lutym 2002 r. zako\u0144czy\u0142a budow\u0119 nowej hal produkcyjnej we wschodniej cz\u0119\u015bci SSE i tam ma swoj\u0105 siedzib\u0119. Produkuje opakowania papierowe. Adres: ul. Wojska Polskiego 12. W rezultacie zmian w\u0142asno\u015bciowych przeprowadzonych w 2005 i 2008 r. zmieniono nazw\u0119 na MONDI BAGS MIELEC SP. Z O.O.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRASK STANIS\u0141AW ANTONI<\/strong>, urodzony 21 I 1930 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki, syn Jana i Marii z domu Ochalik. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 gimnazjaln\u0105 z tzw. ma\u0142\u0105 matur\u0105 w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu Filia w Tuszowie Narodowym, a w 1949 r. II Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. Kazimierza Morawskiego w Przemy\u015blu z matur\u0105. Od 1 XI 1949 r. do ko\u0144ca roku szkolnego 1949\/1950 uczy\u0142 w Szkole Podstawowej w Gaw\u0142uszowicach. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako inspektor ds. odszkodowa\u0144 funkcjonariuszy KWMO w Krakowie. Z dniem 15 IV 1955 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako inspektor kadr, a nast\u0119pnie kierownik dyscypliny pracy. Po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d w 1956 r. zosta\u0142 wybrany do zwi\u0105zkowych w\u0142adz przedsi\u0119biorstwa. Powierzono mu funkcj\u0119 sekretarza Rady Zak\u0142adowej i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do wrze\u015bnia 1959 r. Od 1 X 1959 r. do 31 XII 1982 r. pracowa\u0142 jako radca prawny, kierownik dzia\u0142u radc\u00f3w i koordynator zespo\u0142u radc\u00f3w prawnych. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Prawa UJ i zda\u0142 egzamin pa\u0144stwowy na stanowisko radcy prawnego. Od 1 I 1983 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 m.in.: dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, wsp\u00f3\u0142organizatorem Samorz\u0105du Robotniczego w WSK Mielec (po 1956 r.), cz\u0142onkiem sta\u0142ych strukturalnych Komisji ZZM w WSK Mielec, Zarz\u0105dzie Okr\u0119gu w Rzeszowie i Zarz\u0105dzie G\u0142\u00f3wnym w Warszawie, wyk\u0142adowc\u0105 szkolenia zawodowego i zwi\u0105zkowego, radnym Gminnej Rady Narodowej w Tuszowie Narodowym, radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (lata 60. i 70.) i przewodnicz\u0105cym Klubu Radnych przy WSK Mielec, radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, prezesem Ko\u0142a Zrzeszenia Prawnik\u00f3w Polskich w Mielcu i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gu ZPP w Rzeszowie (1969-1982) oraz cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Konsultacyjnego przy Prezesie Pa\u0144stwowego Arbitra\u017cu Gospodarczego w Rzeszowie oraz przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a Oficer\u00f3w Rezerwy przy WSK \u201ePZL \u2013 Mielec\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem m.in.: Towarzystwa Kulturalno \u2013 O\u015bwiatowego im. Gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie Narodowym (1980, cz\u0142onek zarz\u0105du), obchod\u00f3w 100. rocznicy urodzin W. Sikorskiego i budowy pomnika gen. W. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym oraz budowy nowej szko\u0142y w Tuszowie Narodowym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zrzeszenia Prawnik\u00f3w Polskich oraz szeregiem innych odznacze\u0144 resortowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRASK JAN<\/strong>, urodzony 30 VII 1924 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Wojciecha i Bronis\u0142awy z domu Rokoszak. Walczy\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz 16 pu\u0142ku piechoty 6 Dywizji Piechoty I Armii Wojska Polskiego w okresie od 1 X 1944 r. do 9 V 1945 r. Przeszed\u0142 szlak bojowy od \u017bytomierza, poprzez Przemy\u015bl, Raw\u0119 Rusk\u0105, Kowel, Warszaw\u0119, Toru\u0144, Bydgoszcz, Wa\u0142 Pomorski, Ko\u0142obrzeg i Gazdowice nad Odr\u0105, a\u017c do niemieckiego Sandau nad \u0141ab\u0105, gdzie Polacy spotkali si\u0119 z aliantami. Uko\u0144czy\u0142 kurs oficer\u00f3w piechoty I Armii Wojska Polskiego. Po wojnie zdecydowa\u0142 si\u0119 na zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Uko\u0144czy\u0142 m.in. oficersk\u0105 szko\u0142\u0119 in\u017cynieryjn\u0105. W wojsku s\u0142u\u017cy\u0142 do 1975 r., obejmuj\u0105c pe\u0142ni\u0105c stanowiska dow\u00f3dcze i sztabowe (ostatnie w stopniu podpu\u0142kownika). P\u00f3\u017aniej przez kilkana\u015bcie lat pracowa\u0142 w Szpitalu Rejonowym w Mielcu na stanowisku do spraw Obrony Cywilnej. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w LOK i ZBoWiD, a w 1981 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych przy Wojskowej Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu. W 1982 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 pu\u0142kownika. W latach 1981-1989 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego ZB\u017bZ w Rzeszowie, a w latach 1985-1987 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a ZB\u017bZ w Mielcu. Od lat 90. nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Medalem Zas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y, Medalem za Warszaw\u0119 i Berlin, medalem 40-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla ZB\u017bZ. Zmar\u0142 25 IV 2002 r. Spoczywa na cmentarzu w Chorzelowie ko\u0142o Mielca.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FR\u0104C LEON<\/strong>, urodzony 7 VII 1949 r. w Woli Mieleckiej, syn Jana i Magdaleny z B\u0105k\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie Technikum Mechaniczne (w trybie zaocznym), matura w 1971 r. W latach 1966-1974 pracowa\u0142 w mieleckiej WSK, a od 1974 r. jest pracownikiem Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ug R\u00f3\u017cnych (SUR) w Borowej. W latach m\u0142odzie\u0144czych by\u0142 dzia\u0142aczem ZMW \u2013 przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a w Woli Mieleckiej i Zarz\u0105du Gromadzkiego w Podleszanach. W latach 60. i 70. przewodniczy\u0142 tak\u017ce LZS Wola Mielecka i gra\u0142 w pi\u0142karskiej dru\u017cynie tego klubu, a tak\u017ce by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i wykonawc\u00f3w budowy boiska sportowego w Woli Mieleckiej. Nale\u017ca\u0142 r\u00f3wnie\u017c do OSP w Woli Mieleckiej i w latach 70. by\u0142 jej sekretarzem. Od 1966 r. jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi i cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Do ko\u0144ca 2000 r. odda\u0142 33 350 ml krwi. Za\u0142o\u017cy\u0142 Ko\u0142o PCK przy SUR w Borowej i doprowadzi\u0142 do powstania Ko\u0142a HDK w gminie Borowa. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami pa\u0144stwowymi i organizacyjnymi PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FR\u0104CZ WIES\u0141AW JAN,\u00a0<\/strong>urodzony 13 V 1968 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Anny z domu Kmie\u0107. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1986 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1993 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. Od tego roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako asystent w Katedrze Przer\u00f3bki Plastycznej Politechniki Rzeszowskiej. W 1999 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych z zakresu dyscypliny: budowa i eksploatacja maszyn, na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej za prac\u0119 pt. Odkszta\u0142calno\u015b\u0107 graniczna blach stalowych ocynkowanych, stosowanych w budowie pojazd\u00f3w. Promotorem pracy by\u0142 prof. dr hab. in\u017c. Feliks Stachowicz. Prac\u0119 habilitacyjn\u0105 nt. Numeryczno-eksperymentalna analiza wtryskiwania kompozyt\u00f3w WPC obroni\u0142 20 XI 2015 r. Od 2016 r. pracuje na stanowisku profesora Politechniki Rzeszowskiej w grupie pracownik\u00f3w naukowo-badawczych. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem: podr\u0119cznika akademickiego, skryptu uczelnianego, kilkunastu rozdzia\u0142\u00f3w w monografiach naukowych oraz ponad 70 artyku\u0142\u00f3w naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Bra\u0142 udzia\u0142 w\u00a0 projektach badawczych Komitetu Bada\u0144 Naukowych (KBN), grantach naukowo-badawczych NCBR i 7PREU oraz wielu zleconych pracach badawczych z dziedziny przemys\u0142u. Jest tak\u017ce autorem licznych wyst\u0105pie\u0144 na konferencjach naukowych, zar\u00f3wno krajowych jak i zagranicznych. By\u0142 promotorem ok. 40 prac magisterskich oraz in\u017cynierskich, a tak\u017ce obronionego z wyr\u00f3\u017cnieniem doktoratu. Jego zainteresowania zawodowe obejmuj\u0105 zagadnienia z przer\u00f3bki plastycznej, przetw\u00f3rstwa tworzyw polimerowych oraz projektowania wyrob\u00f3w i proces\u00f3w technologicznych wspomaganego systemami komputerowymi CAx. (Biogram poprawiony i uzupe\u0142niony.<\/em>)\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FREDRY ALEKSANDRA (ULICA)<\/strong>, niewielka (143 m) ulica, kt\u00f3rej pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, od ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie do skrzy\u017cowania z ul. M. Konopnickiej stanowi szeroki deptak, a do skrzy\u017cowania z ul. F. Chopina jednokierunkow\u0105 ulic\u0119 z chodnikami po obu stronach. Najbardziej ucz\u0119szczana w niedziele i \u015bwi\u0119ta ko\u015bcielne, bowiem jest tradycyjn\u0105 drog\u0105 wiernych z zachodniej cz\u0119\u015bci parafii MBNP do ko\u015bcio\u0142a parafialnego na Msze \u015awi\u0119te i nabo\u017ce\u0144stwa. Powsta\u0142a w latach 30. XX w. w ramach budowy osiedla fabrycznego. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1957 r. W 2003 r. przeprowadzono remont i modernizacj\u0119, m.in. u\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 z p\u0142ytek brukowych, a w 2006 r. zbudowano chodniki i parkingi.
Patron ulicy: ALEKSANDER FREDRO (1793-1876), najwi\u0119kszy polski komediopisarz. W m\u0142odzie\u0144czych latach uczestniczy\u0142 w kampanii napoleo\u0144skiej jako kapitan w polskim wojsku ks. J\u00f3zefa Poniatowskiego. P\u00f3\u017aniej prowadzi\u0142 gospodarstwo, udziela\u0142 si\u0119 w polityce (by\u0142 pos\u0142em do Sejmu Krajowego) i w \u017cyciu spo\u0142ecznym (by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk i Akademii Umiej\u0119tno\u015bci). Napisa\u0142 jedyne w swym rodzaju komedie obyczajowe oraz liczne utwory poetyckie. Znakomite ponadczasowe komedie, stanowi\u0105ce nawet w naszych czasach klasyczny repertuar teatr\u00f3w, to m.in.:\u00a0\u201ePan Geldhab\u201d, \u201eM\u0105\u017c i \u017cona\u201d, \u201ePan Jowialski\u201d, \u201e\u015aluby panie\u0144skie\u201d, \u201eZemsta\u201d, \u201eDo\u017cywocie\u201d i \u201eWielki cz\u0142owiek do ma\u0142ych interes\u00f3w\u201d.\u00a0<\/em><\/p>\r\n

FREIBERG HERSCH MEILECH<\/strong>, urodzony 9 VI 1921 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn Izaka i Frimetty z domu Frost. Absolwent Publicznej Szko\u0142y Dokszta\u0142caj\u0105cej Zawodowej w Mielcu w 1938 r. Do 1942 r. pracowa\u0142 jako stolarz w stolarni Freiberg\u00f3w w Mielcu. By\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Hebrajskiej im. Josefa Trumpeldora \u201eBetar\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 cz\u0142onkiem Judenratu W Mielcu. Po wyprowadzeniu \u017byd\u00f3w z Mielca przez hitlerowc\u00f3w zosta\u0142 skierowany do obozu pracy Baumer und Losch na Czekaju w okolicy Mielca i wybrano go na komendanta obozu. W lipcu 1944 r. znalaz\u0142 si\u0119 w grupie \u017byd\u00f3w wywiezionych do obozu Flossenburg. Uda\u0142o mu si\u0119 prze\u017cy\u0107 i zosta\u0142 wyzwolony przez wojska ameryka\u0144skie 23 IV 1945 r. Od 4 IX 1945 r. przebywa\u0142 w obozie dla os\u00f3b przesiedlonych Landsberg (Bawaria). 8 VIII 1948 r. po\u017cegna\u0142 ob\u00f3z i wyjecha\u0142 prawdopodobnie do Izraela. Dalsze losy s\u0105 nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRENKIEL LUDWIK<\/strong>, delegat rz\u0105dowy w Mielcu po drugiej inwazji rosyjskiej w czasie I wojny \u015bwiatowej. Wraz z rad\u0105 przyboczn\u0105, z\u0142o\u017con\u0105 z najbardziej powa\u017canych mielczan, zast\u0119powa\u0142 w okresie od maja 1915 r. do kwietnia 1917 r. samorz\u0105dowe w\u0142adze Mielca i powiatu mieleckiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRONCZ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, po uzyskaniu wykszta\u0142cenia nauczycielskiego w 1877 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako zast\u0119pca nauczyciela c.k. Wy\u017cszego Gimnazjum \u015bw. Anny w Krakowie, a w nast\u0119pnym roku zosta\u0142 nauczycielem nadetatowym w tej szkole. W 1879 r. zosta\u0142 przeniesiony do Wy\u017cszego Gimnazjum we Lwowie na stanowisko nauczyciela, a w 1885 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora. W 1889 r. zosta\u0142 mianowany inspektorem szkolnym dla okr\u0119gu mieleckiego i tarnobrzeskiego oraz cz\u0142onkiem Rad Szkolnych Okr\u0119gowych w Mielcu i Tarnobrzegu. Funkcje te pe\u0142ni\u0142 do 1893 r. Po roku przerwy, od 1895 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w c.k. Wy\u017cszym Gimnazjum we Lwowie. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRONK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 17 X 1937 r. w Skar\u017cysku Kamiennej. Absolwent Technikum Chemicznego w Pionkach, matura w 1956 r. Do Mielca przyby\u0142 w 1957 r. i zosta\u0142 zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej Stali. By\u0142 czo\u0142owym sprinterem i skoczkiem w okr\u0119gu rzeszowskim. W latach 60. wyjecha\u0142 z Mielca. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 AWF w Krakowie z tytu\u0142em magistra. Jako trener pracowa\u0142 w Granacie Skar\u017cysko, Lotniku Warszawa, Unii Tarn\u00f3w i Tarnovii. Do mieleckiej Stali powr\u00f3ci\u0142 w 1987 r. jako trener klasy mistrzowskiej. Wychowa\u0142 wielu licz\u0105cych si\u0119 lekkoatlet\u00f3w. Pracowa\u0142 te\u017c w Szkole Podstawowej Nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. Zmar\u0142 23 VII 1997 r. Pochowany na cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRONT JEDNO\u015aCI NARODU (FJN)<\/strong>, instytucja spo\u0142eczno-polityczna utworzona w 1952 r. jako Front Narodowy, a w 1956 r. przemianowana na Front Jedno\u015bci Narodu. Tworzy\u0142 p\u0142aszczyzn\u0119 porozumienia polskich partii i stronnictw politycznych, jednak\u017ce dominuj\u0105c\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142a w nim Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. W czasie wybor\u00f3w do sejmu i rad narodowych FJN opracowywa\u0142 i przedstawia\u0142 program wyborczy, tworzy\u0142 i zg\u0142asza\u0142 do wybor\u00f3w jedyne wsp\u00f3lne listy kandydat\u00f3w oraz organizowa\u0142 spotkania kandydat\u00f3w z wyborcami. W Mielcu pocz\u0105tkowo funkcjonowa\u0142 Powiatowy Komitet FN (1952-1957), p\u00f3\u017aniej Powiatowy Komitet FJN (1957-1975), a po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. \u2013 Miejski Komitet FJN. W jego sk\u0142ad wchodzili przedstawiciele PZPR, ZSL, SD i os\u00f3b bezpartyjnych. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 Miejskiego Komitetu FJN w Mielcu, podobnie jak w ca\u0142ym kraju, zako\u0144czono posiedzeniem 29 VIII 1983 r. w sali nr 1 RCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FRUNI ANTONI<\/strong>, mieszkaniec Mielca, uczestnik powstania styczniowego 1863 r. Walczy\u0142 w oddziale majora Jana Popiela, m.in. w bitwie pod Komorowem i tam zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez Rosjan.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FRYC STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 VII 1917 r. w Krzemienicy. Ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum, absolwent Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Piechoty. W latach 30. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a Katolickiego Stowarzyszenia M\u0142odzie\u017cy M\u0119skiej w Krzemienicy. W 1939 r. uczestniczy\u0142 w obronie Warszawy. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142 do ZWZ (przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eMajek\u201d) i by\u0142 kolporterem konspiracyjnego pisma \u201eOdwet\u201d, a nast\u0119pnie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 patrolu dywersyjnego Komendy Obwodu AK w Mielcu. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach dywersyjnych i bojowych. Zgin\u0105\u0142 19 VIII 1943 r. na terenie pomi\u0119dzy Cyrank\u0105 i Borkiem, w czasie ucieczki po wykonaniu wyroku na mieleckim konfidencie gestapo. Rozkazem Komendy Okr\u0119gu AK Krak\u00f3w z 1 III 1944 r. zosta\u0142 po\u015bmiertnie awansowany do stopnia podporucznika czasu wojny. Spoczywa w zbiorowej mogile \u017co\u0142nierzy AK na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUDKOP S.C.<\/strong>, firma powsta\u0142a 29 I 1991 r. z po\u0142\u0105czenia si\u0119 dw\u00f3ch firm, kt\u00f3re dot\u0105d prowadzili Andrzej Fudali i Krzysztof Fudali (przer\u00f3b tworzyw sztucznych) oraz Stanis\u0142aw Kope\u0107 (bran\u017ca metalowa). Zgodnie z rodzinn\u0105 tradycj\u0105, zapocz\u0105tkowan\u0105 w 1981 r. przez nie\u017cyj\u0105cego ju\u017c Les\u0142awa Fudalego, firma podj\u0119\u0142a produkcj\u0119 ok\u0142adek szkolnych z folii PCV (kilkadziesi\u0105t wzor\u00f3w), artyku\u0142\u00f3w biurowych i opakowa\u0144 z polskiej folii. Te wyroby wielokrotnie prezentowa\u0142a w latach 90. na Targach Bran\u017cy Szkolno-Biurowej \u201eTARGOPAP\u201d we Wroc\u0142awiu. W ramach drugiej bran\u017cy (obr\u00f3bka skrawaniem) produkowa\u0142a liczne akcesoria metalowe, m.in. \u015bruby rzymskie dla polskich kopalni w\u0119gla kamiennego, ale jej g\u0142\u00f3wnym profilem produkcji jest osprz\u0119t do telekomunikacji oraz cz\u0119\u015bci zamienne do r\u00f3\u017cnego typu urz\u0105dze\u0144, m.in. dla firmy Thomson Lamina w Piasecznie. Siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 firmy by\u0142 pocz\u0105tkowo budynek przy ul. W. Orkana 19, a od 2000 r. jest ni\u0105 budynek przy ul. E. Orzeszkowej 38. Ponadto F. posiada obiekty produkcyjne w Chorzelowie i Maliniu. W latach 2002-2012 firma utrzymywa\u0142a dwukierunkowy profil produkcji: precyzyjn\u0105 obr\u00f3bk\u0119 skrawaniem oraz produkcja materia\u0142\u00f3w biurowych i szkolnych. Nast\u0105pi\u0142o przekszta\u0142cenie ze sp\u00f3\u0142ki cywilnej w sp\u00f3\u0142k\u0119 jawn\u0105. W 2012 r. wdro\u017cono System Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105 zgodny z wymaganiami normy PN-ISO 9001:2008. Odbiorcami wyrob\u00f3w Fudkopu s\u0105 firmy w kraju, m.in. Dezamet w Nowej D\u0119bie, PMP w Radomiu i Komandor SA oraz firmy w innych krajach, m.in. JPR CAP we Francji, Traub i Th. Speckb\u00f6tel GmbH w Niemczech oraz Tornos Service w Szwajcarii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUHLECKI (FULEKY) JAKUB (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony w 1756 r. Uko\u0144czy\u0142 teologi\u0119 w J\u00f3zefi\u0144skim Seminarium Duchownym we Lwowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1790 r. Bezpo\u015brednio po \u015bwi\u0119ceniach zosta\u0142 wikarym w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu, a w latach 1792-1799 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 kapelana lokalnego w Chorzelowie. W latach 1799-1804 pracowa\u0142 w Trzcinicy, a w 1804 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Borowej. Tam te\u017c zmar\u0142 15 VII 1827 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUEHRER WILHELM<\/strong>, urodzony 8 XI 1901 r. w Grybowie, syn Leona i Rozalii z Gotloh\u00f3w. Absolwent II Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Nowym S\u0105czu. Jako ochotnik uczestniczy\u0142 w wojnie polsko \u2013 bolszewickiej w 1920 r. Uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Filozoficzny Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Posiada\u0142 wysokie kwalifikacje zawodowe poparte egzaminem naukowym i pedagogicznym, za co otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora. Pracowa\u0142 w V Gimnazjum w Krakowie (1927-1931), a nast\u0119pnie w mieleckim gimnazjum w latach 1931-1936. By\u0142 nauczycielem geografii, gier i zabaw oraz j\u0119zyka niemieckiego, a ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kuratora gabinetu geograficznego. W 1936 r. zosta\u0142 przeniesiony do Pa\u0144stwowego \u00a0Gimnazjum im. A. Asnyka w Bia\u0142ej.\u00a0 Po II wojnie \u015bwiatowej, ju\u017c pod zmienionym nazwiskiem zosta\u0142 mianowany dyrektorem Liceum (lub Technikum) Ekonomicznego w Bielsku-Bia\u0142ej i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 w latach 1947-1972. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szkolnictwa ekonomicznego w Bielsku-Bia\u0142ej. Zmar\u0142 1 XI 1980 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Kamienicy (Bielsko-Bia\u0142a).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FUKSA DARIUSZ<\/strong>, urodzony 5 maja 1970 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Joanny z domu Pazdro. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: elektryczna i elektroniczna automatyka przemys\u0142owa), matur\u0119 zda\u0142 w 1990 r. Studia na Wydziale G\u00f3rniczym Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (specjalno\u015b\u0107 ekonomika i organizacja g\u00f3rnictwa) uko\u0144czy\u0142 w 1995 r. z wyr\u00f3\u017cnieniem. Ponadto otrzyma\u0142 Medal Stanis\u0142awa Staszica dla Wzorowego Absolwenta Uczelni. W pa\u017adzierniku 1995 r. zosta\u0142 zatrudniony jako asystent w Pracowni Ekonomiki i Organizacji Proces\u00f3w Produkcyjnych w G\u00f3rnictwie w Katedrze Ekonomiki i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015ble na Wydziale G\u00f3rniczym AGH w Krakowie. W 2003 r. na Wydziale G\u00f3rnictwa i Geoin\u017cynierii AGH uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy\u00a0Analiza postoptymalna jako metoda racjonalizacji decyzji produkcyjnych w sp\u00f3\u0142ce w\u0119glowej.<\/em>\u00a0Od 2003 r. jest adiunktem w Pracowni Ekonomiki i Organizacji Proces\u00f3w Produkcyjnych w G\u00f3rnictwie w Katedrze Ekonomiki i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015ble na Wydziale G\u00f3rnictwa i Geoin\u017cynierii AGH. Posiada dorobek naukowy licz\u0105cy ponad 30 opublikowanych pozycji w Polsce i za granic\u0105 w recenzowanych czasopismach naukowych, w tym m.in. 5 prac w czasopismach naukowych z Listy Filadelfijskiej oraz wsp\u00f3\u0142autorstwo 5 monografii. Dwukrotnie wyr\u00f3\u017cniony indywidualn\u0105 nagrod\u0105 rektora III stopnia za osi\u0105gni\u0119cia naukowe oraz tytu\u0142em Dyrektora G\u00f3rniczego III stopnia nadanym przez Ministra Gospodarki i Pracy. Uzyska\u0142 wpis biografii do\u00a02009 Edition of Who\u2019s Who in the World – Marquis Who\u2019s Who \u2013 USA.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUNDACJA KUBEK BIZNESU,<\/strong>\u00a0zosta\u0142a utworzona 18 XII 2014 r. w Mielcu z inicjatywy Leszka i Tomasza Maksoni\u00f3w. Pocz\u0105tkowo zak\u0142adano, \u017ce podstawow\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci b\u0119dzie portal internetowy jako p\u0142aszczyzna do wymiany do\u015bwiadcze\u0144 mieleckich przedsi\u0119biorc\u00f3w. Powsta\u0142a pr\u00f3bna strona internetowa. Z czasem uznano, \u017ce po\u017cyteczniejsze b\u0119d\u0105 comiesi\u0119czne spotkania, w czasie kt\u00f3rych przedsi\u0119biorcy mogliby bezpo\u015brednio nawi\u0105zywa\u0107 kontakty i dzieli\u0107 si\u0119 swoimi do\u015bwiadczeniami, a tak\u017ce szkoli\u0107 si\u0119 w zakresie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej. Przyj\u0119to, \u017ce form\u0105 spotka\u0144 b\u0119d\u0105 \u201e\u015aniadania biznesowe\u201d. Na pierwsze spotkania przyby\u0142o 7 os\u00f3b, ale na kolejnych frekwencja by\u0142a coraz wi\u0119ksza. Pierwszym prezesem Fundacji zosta\u0142 Leszek Makso\u0144, a przewodnicz\u0105c\u0105 Rady \u2013 Anita Szymczuch. Przyj\u0119to trzy g\u0142\u00f3wne cele: pomoc w nawi\u0105zywaniu kontakt\u00f3w pomi\u0119dzy przedsi\u0119biorcami, poszerzenie wiedzy biznesowej os\u00f3b prowadz\u0105cych w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 i wymiana do\u015bwiadcze\u0144 biznesowych. Do ko\u0144ca pa\u017adziernika 2017 r. Fundacja zorganizowa\u0142a blisko 30 spotka\u0144, g\u0142\u00f3wnie w Mielcu. Kubek Biznesu go\u015bci\u0142 tak\u017ce na \u015aniadaniach Biznesowych w Nowej D\u0119bie i Tarnobrzegu. W tych spotkaniach wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 oko\u0142o 400 os\u00f3b z terenu ca\u0142ej Polski. Goszczono te\u017c biznesmen\u00f3w z Belgii. Fundacja w\u0142\u0105cza si\u0119 w r\u00f3\u017cne mieleckie przedsi\u0119wzi\u0119cia biznesowe, m.in. Leszek Makso\u0144 prowadzi\u0142 panel dyskusyjny podczas Mieleckiego Forum Biznesu, dotycz\u0105cy powstania w mie\u015bcie Mieleckiej Izby Gospodarczej, a uczestnikiem forum by\u0142a r\u00f3wnie\u017c przewodnicz\u0105ca Rady Kubka Biznesu Anita Szymczuch. Do najbardziej aktywnych w Fundacji nale\u017c\u0105: Leszek Makso\u0144, Ma\u0142gorzata Wais, Tomasz Makso\u0144, Anna Bratek, Mariusz Chmielowiec, Ryszard K\u0119trzy\u0144ski, Anita Szymczuch, Tomasz Bia\u0142ek i Agnieszka Fabi\u0144ska-Preneta.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUNDACJA MI\u0118DZYNARODOWE CENTRUM KSZTA\u0141CENIA I ROZWOJU GOSPODARCZEGO<\/strong>, powsta\u0142a w kwietniu 1994 r. z inicjatywy Kazimierza Kr\u00f3likowskiego. Za\u0142o\u017cy\u0142y j\u0105: gminy rejonu mieleckiego (miejska Mielec, wiejska Mielec, Borowa, Czermin, Gaw\u0142uszowice, Przec\u0142aw i Tusz\u00f3w Narodowy), Agencja Rozwoju Regionalnego MARR S.A., SIMP O\/Rzesz\u00f3w i VHS Bildungswerk GMBH Hannover. G\u0142\u00f3wny cel statutowy to: \u201e…Popieranie i wspieranie dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, kulturalnej, naukowej oraz o\u015bwiatowej na rzecz rozwoju regionalnego oraz przenoszenie do\u015bwiadcze\u0144 w dziedzinie rozwoju regionalnego pomi\u0119dzy krajowymi i zagranicznymi organizacjami i instytucjami tak rz\u0105dowymi jak i pozarz\u0105dowymi….\u201d Pierwszym wa\u017cnym wydarzeniem w dzia\u0142alno\u015bci F. by\u0142o uzyskanie du\u017cego grantu z Unii Europejskiej na realizacj\u0119 projektu: \u201ePrawa i obowi\u0105zki obywatelskie w budowaniu demokracji lokalnej\u201d w 1994 r. W dalszych latach realizowano projekty zwi\u0105zane z wa\u017cnymi problemami spo\u0142ecznymi i gospodarczymi, m.in.: \u201ePatologie spo\u0142eczne. Formy zwalczania bezrobocia\u201d (realizowany z partnerem bia\u0142oruskim), \u201eWsp\u00f3\u0142praca organizacji pozarz\u0105dowych z administracj\u0105 lokaln\u0105 w demokratycznym pa\u0144stwie\u201d, \u201ePrzeciwdzia\u0142anie degradacji kobiet w obszarze zawodowo-spo\u0142ecznym \u2013 O\u015brodek Pomocy Kobietom Bezrobotnym\u201d, \u201eM\u0142odzi niezale\u017cni\u201d, \u201eZarz\u0105dzanie projektami socjalnymi\u201d i \u201eZarz\u0105dzanie informacj\u0105\u201d (wsp\u00f3\u0142finansowany przez Charity Know How w Londynie), \u201eBiuro Porad Obywatelskich\u201d, \u201eFirma to ja\u201d, \u201eTr\u0105ba Jerycho\u0144ska\u201d (prze\u0142amywanie barier pomi\u0119dzy pokoleniami, w ramach programu \u201eM\u0142odzie\u017c dla Europy\u201d) oraz \u201eDom dla wielu\u201d (pomoc osobom bezdomnym i najubo\u017cszym). Fundacja rozwin\u0119\u0142a r\u00f3\u017cne formy wsp\u00f3\u0142pracy z urz\u0119dami, instytucjami i stowarzyszeniami w kraju i za granic\u0105 (Centrum Innowacji Socjalnych w Mi\u0144sku na Bia\u0142orusi, VHS Bildungswerk GMBH Hannover w RFN, Irlandzka Narodowa Organizacja Pracy w Dublinie \u2013 Irlandia). Warto\u015b\u0107 jej projekt\u00f3w zosta\u0142a doceniona poprzez dofinansowanie przez m.in.: Komisj\u0119 Europejsk\u0105 w Brukseli, Fundacj\u0119 im. Stefana Batorego w Warszawie, Europejsk\u0105 Fundacj\u0119 Praw Cz\u0142owieka i Krajowy Urz\u0105d Pracy. Presti\u017cowym wyr\u00f3\u017cnieniem by\u0142o nadanie tytu\u0142u \u201eSpo\u0142ecznika Roku 2000\u201d Piotrowi Pastule \u00a0(zast\u0119pca dyrektora Fundacji) przez Fundacj\u0119 Pomoc Spo\u0142eczna \u2013 S.O.S. w Warszawie. W latach 2001-2003 realizowano projekty: \u201eM\u0142odzie\u017cowe Vademecum Poszukiwania Pracy \u2013 Gawrosz\u201d, \u201eJa lider na wsi \u2013 nowe podej\u015bcie do rzeczywisto\u015bci gospodarczej\u201d, \u201eGminne Centrum Informacji\u201d, \u201eCentra Wspierania Przedsi\u0119biorczo\u015bci\u201d, \u201eW\u0142a\u015bciwa Wiedza Wyeliminuje Wadliwe Wyobra\u017cenia\u201d, \u201eW\u0142a\u015bciwa Wiedza Wyeliminuje W\u0142o\u015bcia\u0144skie W\u0105tpliwo\u015bci\u201d \u2013 \u201eDroga do sukcesu poprzez akcesj\u0119\u201d i \u201eEuropejskie Centra Wsp\u00f3\u0142pracy Gospodarczej\u201d. W marcu \u00a02001 r. rozpocz\u0119to program \u201eWsp\u00f3lnota Zaborcze\u201d dla bezdomnych ludzi, a 4 IV 2001 r. uruchomiono Biuro Porad Obywatelskich. Siedziba Fundacji pocz\u0105tkowo mie\u015bci\u0142a si\u0119 przy ul. F. Chopina 16 a, od 2000 r. przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie 2, a od 2003 r. przy ul. Partyzant\u00f3w 23. Dyrektorami Fundacji byli Kazimierz Kr\u00f3likowski (1994-1999) i Pawe\u0142 \u0141ukasik (1999-2003), a od 2003 r. funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142nili: Kazimierz Kr\u00f3likowski (ponownie), Anna Wi\u0105cek, Patrycja Wilk i Mariusz Barna\u015b. W 2004 r. uzyska\u0142a status organizacji po\u017cytku publicznego. M.in. z jej inicjatywy w 2006 r. powsta\u0142a w Mielcu Lokalna Grupa Dzia\u0142ania Stowarzyszenie PROWENT (Partnerstwo dla Rozwoju Obszar\u00f3w Wiejskich Ekonomika-Nauka-Tradycja). Nale\u017ca\u0142a do Mieleckiego Forum Organizacji Pozarz\u0105dowych. Jej siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 w budynku przy ul. H. Sienkiewicza 1. W zwi\u0105zku z wyczerpaniem si\u0119 formu\u0142y dzia\u0142alno\u015bci i rozwojem kom\u00f3rek organizacyjnych zajmuj\u0105cych si\u0119 pozyskiwaniem funduszy UE w poszczeg\u00f3lnych gminach \u2013 w marcu 2014 r. zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUNDACJA M\u0141ODYCH LIDER\u00d3W,<\/strong>\u00a0organizacja pozarz\u0105dowa powsta\u0142a w Mielcu w 2014 r. Zosta\u0142a za\u0142o\u017cona z potrzeby urozmaicenia i wzbogacenia \u017cycia kulturalnego mieleckiej m\u0142odzie\u017cy nowymi formami. Jej misj\u0105 jest kszta\u0142cenie i wspieranie m\u0142odych lider\u00f3w w d\u0105\u017ceniu do pozytywnych zmian w \u015brodowisku mieleckim i regionie. Fundatorem i prezesem fundacji jest Sebastian Peret. W sk\u0142ad pierwszego zarz\u0105du fundacji weszli: Izabela Peret, Monika Saj, Wiktoria Noga i Nataniel Bro\u017cnowicz.\u00a0 W latach 2014 \u2013 2021 zrealizowano ponad 150 projekt\u00f3w spo\u0142ecznych. Najwa\u017cniejsze z nich to: *Maturalni.com \u2013 innowacyjny projekt edukacyjny; *Festiwal Youthest \u2013 po\u0142\u0105czenie czterech festiwali w ci\u0105gu jednego dnia: Festiwalu Baniek Mydlanych, Festiwalu Kolor\u00f3w, Festiwalu Ognia i Festiwalu Fajerwerk\u00f3w; *Kina Samochodowe i Plenerowe (uwzgl\u0119dniaj\u0105ce obostrzenia pandemiczne); Szko\u0142a Lider\u00f3w \u2013 dla uczni\u00f3w szk\u00f3\u0142 ponadpodstawowych; Super Animator \u2013 animacje dla dzieci; Mielec CUP \u2013 najwi\u0119kszy na Podkarpaciu turniej amatorskiej pi\u0142ki no\u017cnej; Odlotowy WF \u2013 projekt uatrakcyjniaj\u0105cy wychowanie fizyczne w szko\u0142ach, Pool Party \u2013 wydarzenie na basenie w klimacie hawajskim; Fluo Zumba \u2013 propagowanie aktywno\u015bci fizycznej w wyciemnionej sali, z u\u017cyciem farby fluorescencyjnej; Turnieje e-sportowe dla pasjonat\u00f3w gier komputerowych. Za dotychczasow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 FML zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Nagrod\u0105 Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego \u201eNGO Wysokich Lot\u00f3w\u201d w kategorii: spo\u0142ecze\u0144stwo obywatelskie oraz zr\u00f3wnowa\u017cony rozw\u00f3j; Nagrod\u0105 Starosty Powiatu Mieleckiego, Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca; \u201eZ\u0142otym Wilkiem\u201d za Maturalni.com jako najlepszy projekt spo\u0142eczny w kategorii edukacja, pierwszym miejscem na EdCAMP i nagrod\u0105 1 mln z\u0142 na rozw\u00f3j innowacyjnej platformy do edukacji zdalnej; tytu\u0142em Ku\u017ania NGO dla jednej z 16\u00a0 najlepiej dzia\u0142aj\u0105cych organizacji w Polsce, zarz\u0105dzanych przez osoby poni\u017cej 30. roku \u017cycia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUNDACJA S.O.S. \u201e\u017bYCIE\u201d<\/strong> powsta\u0142a w pa\u017adzierniku 1990 r. w Mielcu z inicjatywy \u0141ucji Bielec (odr\u0119bne has\u0142o). Ma zasi\u0119g og\u00f3lnopolski. Jej g\u0142\u00f3wnym celem by\u0142o pocz\u0105tkowo ratowanie \u017cycia dzieci i m\u0142odzie\u017cy chorych na bia\u0142aczk\u0119 poprzez transplantacj\u0119 szpiku kostnego. W pierwszych latach dzia\u0142alno\u015bci Fundacja, poprzez osobiste kontakty za\u0142o\u017cycielki, korzysta\u0142a z fachowej i materialnej pomocy (aparatura medyczna) francuskich specjalist\u00f3w. W 1991 r. nawi\u0105zano kontakt z Klinik\u0105 Hematologii we Wroc\u0142awiu, w rezultacie czego w 1993 r. powsta\u0142 we Wroc\u0142awiu \u201eBank Szpiku Kostnego\u201d. Rozwini\u0119to te\u017c wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Klinikami Hematologicznymi w Krakowie i Poznaniu. W kolejnych latach F. wytycza\u0142a sobie kolejne cele o coraz szerszym zasi\u0119gu, wprowadzaj\u0105c w 1995 r. do statutu zapis o udzielaniu \u201e…potrzebuj\u0105cym pomocy w leczeniu innych schorze\u0144\u201d. Pomagano przy sfinansowaniu operacji i leczeniu ci\u0119\u017ckich schorze\u0144 oczu polskich dzieci w moskiewskiej Klinice prof. Fiedotowa. Od 1995 r., po zakupie mammografu i aparatury do zdj\u0119\u0107 mammograficznych, rozpocz\u0119to szeroko zakrojon\u0105 akcj\u0119 bada\u0144 mammograficznych w celu wczesnego wykrywania raka piersi u kobiet. Program ten wdro\u017cono p\u00f3\u017aniej w ca\u0142ym kraju. W 1996 r. przy F. za\u0142o\u017cono Klub Amazonek, a w 1999 r. \u2013 Stowarzyszenie Amazonek Powiatu Mieleckiego. F. by\u0142a te\u017c jednym z inspirator\u00f3w i organizator\u00f3w Stowarzyszenia Chorych na Stwardnienie Rozsiane w 1997 r. oraz organizatorem Niepublicznego ZOZ \u2013 O\u015brodka Diagnostycznego Chor\u00f3b Nowotworowych w Mielcu w 2000 r. Przez ca\u0142y okres funkcjonowania konsekwentnie pozyskiwano \u015brodki finansowe z wielu \u017ar\u00f3de\u0142, m.in. ze specjalnych koncert\u00f3w i imprez oraz darowizn, a tak\u017ce pomocy zagranicznej, np. w 1999 r. wdra\u017cano program wykrywania raka piersi u kobiet we wsp\u00f3\u0142pracy z Bankiem \u015awiatowym. W 2003 r. Fundacja otrzyma\u0142a I miejsce w Og\u00f3lnopolskim Konkursie PRO PUBLICO BONO w Krakowie. 19 X 2004 r. w Pa\u0142acyku Oborskich otrzyma\u0142a presti\u017cow\u0105 nagrod\u0119 \u201ePro publico bono\u201d za prowadzenie O\u015brodka Diagnostyki Chor\u00f3b Nowotworowych. Nagrod\u0119 wr\u0119czy\u0142 rzecznik praw obywatelskich prof. Andrzej Zoll. W tym samym dniu mammobus mieleckiego O\u015brodka prowadzi\u0142 badania cytologiczne, mammograficzne i ultrasonograficzne piersi dla kobiet w wieku 55-70 lat. W 2006 r. Fundacja rozpocz\u0119\u0142a projekt \u201ePoprawa efektywno\u015bci funkcjonowania lokalnej infrastruktury ochrony zdrowia (mammobus) w rejonie mieleckim\u201d, finansowany przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Rozwoju Regionalnego. W 2010 r. otrzyma\u0142a Statuetk\u0119 Z\u0142otego Lidera w kategorii Promocja Zdrowia. 10 II 2014 r. zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Nagrod\u0105 \u015awi\u0119tego Kamila (patrona chorych i pracownik\u00f3w s\u0142u\u017cby zdrowia). Po audycie klinicznym (6 XII 2019 r.) NFZ nie podpisa\u0142 kolejnej umowy z Fundacj\u0105, tote\u017c w 2020 r. nie prowadzi\u0142a program\u00f3w profilaktycznych. Przeprowadzi\u0142a natomiast remont pomieszcze\u0144 i zakupi\u0142a sprz\u0119t diagnostyczny, m.in. nowoczesny cyfrowy tomomammograf. W 2021 r. podpisa\u0142a z NFZ nowy kontrakt i powr\u00f3ci\u0142a do realizowania program\u00f3w profilaktycznych. Po zbrojnej interwencji Rosji na Ukrainie i przekszta\u0142ceniu sie w wojn\u0119 rosyjsko-ukrai\u0144sk\u0105, Fundacja SOS „\u017bycie” zg\u0142osi\u0142a sw\u00f3j akces do Podkarpackiej Grupy PARASOL, zapewniajacej obywatelom Ukrainy wszechstronn\u0105 pomoc. W listopadzie 2022 r. prezydent RP Andrzej Duda wr\u0119czy\u0142 statuetki laureatom Nagrody „Dla Dobra Wsp\u00f3lnego”, a w\u015br\u00f3d nich Grupie PARASOL. Tak\u017ce w listopadzie 2023 r. Fundacja zosta\u0142a zaproszona na gal\u0119 z wr\u0119czeniem Nagr\u00f3d „Dla Dobra Wsp\u00f3lnego”, bowiem otrzyma\u0142a nagrod\u0119 za III miejsce w kategorii: Dzie\u0142o – przedsi\u0119wzi\u0119cie, projekt.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUNDUSZ KULTURALNO \u2013 CHARYTATYWNY IM. ADAMA CHMIELOWSKIEGO \u2013 BRATA ALBERTA W MIELCU<\/strong>, powsta\u0142 w 1989 r. \u2013 roku kanonizacji Adama Chmielowskiego \u2013 Brata Alberta, z inicjatywy Ireny Nowakowskiej \u2013 by\u0142ej dyrektor RCK i wiceprzewodnicz\u0105cej MRN. G\u0142\u00f3wne za\u0142o\u017cenia programowe i cele dzia\u0142alno\u015bci to m.in. *promowanie dzia\u0142a\u0144 kulturalnych o wysokich walorach artystycznych oraz nienagannej ich organizacji, *inspirowanie, prezentowanie i promowanie indywidualnych i zespo\u0142owych osi\u0105gni\u0119\u0107 tw\u00f3rczych, *nagradzanie tw\u00f3rc\u00f3w i animator\u00f3w kultury za wybitne, znacz\u0105ce, a tak\u017ce nowatorskie dokonania artystyczne, *udzielanie pomocy ludziom zas\u0142u\u017conym dla kultury Ziemi Mieleckiej, znajduj\u0105cym si\u0119 w trudnych warunkach materialnych, *przyznawanie stypendi\u00f3w lub pomocy finansowej dzieciom i m\u0142odzie\u017cy o szczeg\u00f3lnych predyspozycjach i uzdolnieniach artystycznych, *niesienie pomocy materialnej dzieciom, m\u0142odzie\u017cy i ludziom doros\u0142ym, niepe\u0142nosprawnym, odznaczaj\u0105cym si\u0119 uzdolnieniami artystycznymi. Ustanowiono te\u017c Honorow\u0105 Nagrod\u0119 \u2013 \u201eAlbertus\u201d. Otrzymali je: zbiorowo Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d (2002) oraz indywidualnie: Stefan Ostrowski (2002), Wies\u0142aw Kulikowski (2003) i Helena Mucha (2003), *2004 r.: Janusz Kr\u0119\u017cel; *2005 r.: Pawe\u0142 Lis; *2006 r.: Grzegorz Ossak, W\u0142odzimierz K\u0142aczy\u0144ski (Honorowa Nagroda Albertus); *2007 r.: Stanis\u0142aw Sz\u0119szo\u0142, ks. pra\u0142at Kazimierz Czesak (Honorowa Nagroda Albertus), ks. pra\u0142at Stanis\u0142aw Jurek (Honorowa Nagroda Albertus), Jadwiga P\u0119kala (Albertusowe Pozdrowienie); *2008 r.: Jan St\u0119pie\u0144, Katarzyna Bojarska (Honorowa Nagroda Albertus), J\u00f3zef Witek (Honorowa Nagroda Albertus); *2009 r.: Tadeusz Wywrocki, Bogumi\u0142a Gajowiec (Honorowa Nagroda Albertus), Jerzy Kazana (Honorowa Nagroda Albertus); *2010 r.: Jadwiga Klaus, Marian Pietruszka (Honorowa Nagroda Albertus), Zofia Szaniawska (Honorowa Nagroda Albertus); *2011 r.: Marek Skalski, Zesp\u00f3\u0142 Muzyki Dawnej \u201eHortus Musicus\u201d, Edward \u017byrkowski (Honorowa Nagroda Albertus), Tadeusz P\u0142eszka (Honorowa Nagroda Albertus); *2012 r.: Zygmunt Osak, Emilia \u017bola (Honorowa Nagroda Albertus)…*2017 r.: Stypendium Albertusowe – Kalina Rokosz, Jacek Tejchma (Honorowa Nagroda Albertus). *2018 r.: Stypendium Albertusowe – Yessica Motyl i Bernadetta Ga\u0142da (stypendia), Feliks Czop (Honorowa Nagroda Albertus). *2019 r.: Honorowa Nagroda Albertus – Jadwiga Jankowska, Janusz Pacholec, Ch\u00f3r Nauczycielski „Akord” ZNP i SCK; Stypendia Albertusowe – Patrycja Kolis, Kinga Kucharska, Anita R\u00f3g.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FUNK GUMISTER (ksi\u0105dz)<\/strong>, nazywany \u201eproboszczem mieleckim\u201c. W latach 1785-1801 mieszka\u0142 w Josefsdorfie (J\u00f3zefowie), pow. mielecki i by\u0142 duszpasterzem kolonist\u00f3w niemieckich. W 1801 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Rezydowa\u0142 w Le\u017cajsku i tam zmar\u0142 w 1804 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FURDYNA ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 8 II 1930 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Honoraty z Dudzik\u00f3w. W 1938 r. wraz z rodzin\u0105 zamieszka\u0142 w Radostowie, pow. tczewski, gdzie rodzice zakupili 11-hektarowe gospodarstwo. 29 IX 1940 r. Furdynowie (i inne polskie rodziny w tym powiecie) zostali zmuszeni do opuszczenia domu i przewiezieni do wsi Karsznice (Kieleckie), sk\u0105d p\u00f3\u017aniej powr\u00f3cili do rodzinnego Tuszowa. W latach 1940-1945 pracowa\u0142 u innych gospodarzy, wielokrotnie wykonuj\u0105c prac\u0119 ponad dzieci\u0119ce si\u0142y. Po wojnie Furdynowie powr\u00f3cili do Radostowa. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum Mechaniczne w Tczewie, a w 1952 r. zda\u0142 matur\u0119 w Pa\u0144stwowym Liceum Komunikacyjnym II stopnia w Olsztynie. Po maturze pracowa\u0142 kr\u00f3tko w kopalni \u201e\u0141agiewniki\u201d w Rozbarku, a nast\u0119pnie w Szkole Zawodowej w Bartoszycach jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych. W latach 1953-1956 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1957 r. przyby\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w nowo powsta\u0142ym Miejskim Zarz\u0105dzie Budynk\u00f3w Mieszkalnych, kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 administrowanie osiedla WSK oraz inne budynki Skarbu Pa\u0144stwa na terenie miasta. Obejmowa\u0142 kierownicze stanowiska, m.in. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Zak\u0142adu Remontowego i Gospodarki Cieplnej, kierownikiem Zak\u0142adu Remontowego i od 1964 r. do 1991 r. zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. technicznych. W tym ostatnim okresie trzykrotnie (po kilka miesi\u0119cy) pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora. W znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do zagospodarowania i estetyzacji administrowanych budynk\u00f3w i ich otoczenia (m.in. wykonanie elewacji, organizacja zieleni, budowa ma\u0142ej architektury) oraz wybudowania i urz\u0105dzenia obiekt\u00f3w w\u0142asnych MZBM. W 1972 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i organizator\u00f3w Ogrodu Dzia\u0142kowego \u201eRelax\u201d przy ul. J. Kili\u0144skiego, nast\u0119pnie cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du, a w latach 1974-1984 i od 1995 r. \u2013 prezesem zarz\u0105du. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Okr\u0119gu Polskiego Zwi\u0105zku Dzia\u0142kowc\u00f3w w Rzeszowie. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d i cz\u0142onkiem zarz\u0105d\u00f3w kilku innych organizacji. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 TKKF, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik GTiOS\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 w S\u0142u\u017cbie Narodu, Medalem za Zas\u0142ugi dla Porz\u0105dku, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 J. Krasickiego i Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1989 r. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 16 XII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FURDYNA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 II 1930 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Antoniego i Julii z domu Rzeszut. Od 1944 r. ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu \u2013 Filia w Tuszowie Narodowym i od 1947 r. do Gimnazjum w Aleksandrowie Kujawskim, a matur\u0119 zda\u0142 w Liceum Pedagogicznym w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim w 1950 r. Studiowa\u0142 r\u00f3wnocze\u015bnie na Wydziale Konserwacji Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie oraz Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego i w 1956 r. uzyska\u0142 tytu\u0142y magisterskie na obu uczelniach. Od 1956 r. pracowa\u0142 w Pracowniach Konserwacji Zabytk\u00f3w w Krakowie, a p\u00f3\u017aniej m.in. w Zak\u0142adach Artystycznych ZPAP w Krakowie, Zespole Dokumentacji Zabytk\u00f3w Wojew\u00f3dzkiego Urz\u0119du Konserwatorskiego w Krakowie i Wydziale Ochrony Zabytk\u00f3w Urz\u0119du Miasta w Krakowie. R\u00f3wnocze\u015bnie odbywa\u0142 studia doktoranckie z zakresu etnografii na Uniwersytecie Marii Curie\u2013Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 1967 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy: \u201eBudynek mieszkalny i urz\u0105dzenie wn\u0119trza u Lasowiak\u00f3w w wid\u0142ach Wis\u0142y i Sanu od po\u0142owy XIX w.\u201d W dzia\u0142alno\u015bci artystycznej i naukowej ukierunkowa\u0142 si\u0119 na prowadzenie prac konserwatorskich, w\u0142asn\u0105 prac\u0119 tw\u00f3rcz\u0105 (witra\u017ce, g\u0142\u00f3wnie dla \u015bwi\u0105ty\u0144) oraz publikacje w zakresie prac konserwatorskich, architektury i sztuki ludowej. Szczeg\u00f3lne uznanie i rozg\u0142os przynios\u0142y mu zw\u0142aszcza witra\u017ce, realizowane w kraju i poza jego granicami. Od 1992 r. realizuje je w rodzinnej pracowni \u201eFurdyna\u201d w Krakowie. Maluje te\u017c obrazy. Prace konserwatorskie (wa\u017cniejsze): *polichromie \u015bcienne w \u015bwi\u0105tyniach katolickich w: Bejsce, Lipnicy Wielkiej, P\u0142azie, Starym S\u0105czu, Imbramowicach, Stani\u0105tkach, Giebu\u0142towie, Tropiach i Krakowie (wielokrotnie), bo\u017cnicach w Krakowie i dworze w Parku Etnograficznym w Nowym S\u0105czu; *dekoracje sgraffitowe w \u015bwi\u0105tyniach katolickich w Starym S\u0105czu i Krakowie; *obrazy sztalugowe \u015bwi\u0105tyniach katolickich w: Kazimierzy Wielkiej i Ma\u0142ej, Miechocinie, Bejsce, Miechowie, Opatowcu, Olkuszu, Lipnicy Wielkiej, Bielinach, Starym i Nowym S\u0105czu, M\u0119cinie, Ulinie Wielkiej, Imbranowicach, Stani\u0105tkach, Alwernii, Wietrzychowicach i Krakowie (wielokrotnie); *rze\u017aby drewniane w \u015bwi\u0105tyniach katolickich w: Zakliczynie, Jab\u0142once, Frydmanie, Nowej Bia\u0142ej, Starym S\u0105czu i Nowym Targu oraz muzeach w Lanckoronie i Lipnicy Murowanej; *o\u0142tarze, stalle i chrzcielnice w \u015bwi\u0105tyniach katolickich w: Tucz\u0119pach, Bielinach, Olkuszu, Iwanowicach, Boles\u0142awiu nad Wis\u0142\u0105, Rac\u0142awicach, Naramie Imbramowicach, Zakliczynie, Miedniewicach, Krakowie i Starym S\u0105czu oraz w muzeach w Krakowie i Chrzanowie. Polichromie i inne realizacje w\u0142asne (wa\u017cniejsze, z wyj\u0105tkiem witra\u017cy) w \u015bwi\u0105tyniach katolickich w: Bystrzycy, D\u0119brznie, Rogowie, D\u0142u\u017ccu, P\u0142azie, \u0141odzi (wielokrotnie), Krakowie, Auburn (USA), Nieczajnej, Czarnym Potoku, Chab\u00f3wce, Naramie, Starym S\u0105czu, Tarnowie, Z\u0142otej, Krakowie (wielokrotnie), Trze\u015bni k\/ Mielca, Woli Filipowskiej, Zakliczynie, O\u015bwi\u0119cimiu, Sosnowcu, Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, Starej Wsi, Wielkiej Wsi, Borkach, Na\u0142\u0119czowie, Skrzydlnej, Borku, Kamienicy, Cz\u0119stochowie, Cichawce i Skaryszewie. Projekty i realizacje witra\u017cy w \u015bwi\u0105tyniach katolickich w: Krakowie (wielokrotnie), Starym S\u0105czu, Z\u0142otej, Tarnowie, Trze\u015bni k\/Mielca, Wietrzychowicach, Pasierbcu, Rozwadowie, Chwa\u0142owicach, Brzesku, Niewachlowie, M\u0142y\u0144czyskach, Zalasowej, Biechowie, Bochni, G\u00f3rce, Rajsku, Baryczu, Skawie, Bi\u0142goraju, Borowej k\/Pilzna, Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim, Korszech, Radomiu, Niskowej, Stromcu, Marian\u00f3wce, Sosnowcu, Starachowicach, Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, Naramie, Iwkowej, Pisarzowicach, Wielkiej Wsi, Krzeczowie, Wieliczce, K\u0119tach, Ple\u015bnej, O\u015bwi\u0119cimiu, Starej Wsi, Bogumi\u0142owicach, Borkach, Na\u0142\u0119czowie, D\u0119bicy, Zaklikowie, Nowym S\u0105czu, Skrzydlnej, Tarnowie (wielokrotnie), Lubinie, Stalowej Woli, O\u017carowie, St\u0119\u017cycy, Sandomierzu, Cz\u0119stochowie, Cichawce, Toniach, Przytkowicach, Nawsiach, Karniowicach, G\u00f3rce Ko\u015bcielickiej, Wielog\u0142owach, Bor\u00f3wkach, Jaroszowcu, Luszowicach i Stadnikach oraz we W\u0142oszech, Niemczech, Australii, Samoa Zach. (wielokrotnie) i na Jawie, a tak\u017ce w domach prywatnych w kraju i za granic\u0105. Publikacje: oko\u0142o 30, g\u0142\u00f3wnie z zakresu konserwacji i etnografii. Witra\u017ce zrealizowane w ostatnich latach w miastach i innych miejscowo\u015bciach: Brzesko S\u0142otwiny, D\u0119bica, Drwinia, Havant (Anglia), Jod\u0142owa, Lind\u00f3w, Lublin, Nawsie ko\u0142o Wielopola, Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski, Ostr\u00f3w Wielkopolski, Przec\u0142aw ko\u0142o Szczecina, Pustk\u00f3w, Radom, Sandomierz, Stalowa Wola, Tarn\u00f3w \u2013 parafia Matki Bo\u017cej Szkaplerznej, Tr\u0119baczew, Ujazdy, Wielka Wie\u015b ko\u0142o Wojnicza, Witkowice. Wa\u017cniejsze realizacje wn\u0119trz: ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w Krakowie, kaplica Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Krakowie, Czarna ko\u0142o Tarnowa, \u015awiniarsko.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FURDYNA MIROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 IV 1961 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Krystyny z domu Giba\u0142a. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. W latach 1975-1982 uprawia\u0142 szermierk\u0119 (szpada, szabla) w MKS Gryf Mielec. W 1978 r. by\u0142 mistrzem Mielca w szabli. Startowa\u0142 m.in. w Igrzyskach M\u0142odzie\u017cy Szkolnej W Poznaniu, Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w (w szpadzie i szabli) i Mi\u0119dzynarodowym Turnieju o Szabl\u0119 Zamku \u0141a\u0144cuckiego. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 w Szczytnie, a w 1991 r. ASW w Warszawie (kierunek \u2013 prawo) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1986 r. w Rejonowym Urz\u0119dzie Spraw Wewn\u0119trznych w Mielcu jako inspektor Sekcji Kryminalnej. W latach 1987-1991 pracowa\u0142 w WUSW, a nast\u0119pnie w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Policji w Przemy\u015blu na stanowisku starszego inspektora Wydzia\u0142u Kryminalnego. W 1991 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w Komendzie Rejonowej Policji by\u0142 kolejno: specjalist\u0105 Sekcji Dochodzeniowo-\u015aledczej (do 1995), specjalist\u0105 ds. kadr i szkolenia (do 1999) i naczelnikiem Sekcji Prewencji (do 2007). W 2007 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 i wkr\u00f3tce potem \u2013 I zast\u0119pc\u0105 komendanta powiatowego Policji w Mielcu. Od 1 IX 2008 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 komendanta powiatowego Policji w Mielcu. Posiada stopie\u0144 m\u0142odszego inspektora. Odznaczony zosta\u0142 m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Policjant\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi\u201d. Awansowa\u0142 na stopie\u0144 inspektora. W kwietniu 2012 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko komendanta Komendy Miejskiej Policji w Tarnobrzegu. Od 23 II 2015 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta powiatowego Policji w D\u0119bicy. W 2016 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyk\u0142ada nauki prawne w Pa\u0144stwowej Uczelni Zawodowej w Tarnobrzegu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FURDYNA ROBERT OSKAR<\/strong>, urodzony 15 I 1966 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Lucji z domu Jakubczak. Absolwent Technikum Le\u015bnego w Lesku. Po maturze w 1986 r. zosta\u0142 zatrudniony w Nadle\u015bnictwie Mielec jako sta\u017cysta-robotnik le\u015bny w Le\u015bnictwie Cyranka. W tym samym roku zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej i zako\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1988 r. w stopniu plutonowego. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 wst\u0119pny kurs pedagogiczny w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli im. W. Spasowskiego Oddzia\u0142 Doskonalenia Nauczycieli w Zielonej G\u00f3rze O\u015brodek Szkoleniowy w Gorzowie Wielkopolskim. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 1988-1994 pracowa\u0142 jako podle\u015bniczy w Nadle\u015bnictwie Mielec Le\u015bnictwo Pateraki. Ponadto w 1991 r. by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Zak\u0142adu Us\u0142ug Le\u015bnych \u201eLAS-EX-POL\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Le\u015bnym (kierunek \u2013 Le\u015bnictwo) Akademii Rolniczej im. H. Ko\u0142\u0142\u0105taja w Krakowie i w 1993 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a nast\u0119pnie w 1995 r. tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Od 1994 r. do 2010 r. by\u0142 le\u015bniczym szk\u00f3\u0142karzem w Nadle\u015bnictwie Mielec Le\u015bnictwo Pateraki. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie genetyki i selekcji drzew le\u015bnych w Zak\u0142adzie Nasiennictwa, Szk\u00f3\u0142karstwa i Selekcji Drzew Le\u015bnych na Wydziale Le\u015bnym macierzystej uczelni. By\u0142 tak\u017ce dostawc\u0105 zi\u00f3\u0142 i p\u0142od\u00f3w runa le\u015bnego firm: Herbapol SA. Oddzia\u0142 w Lublinie i KRAUTEX (1999 r.) i Materne Polska Sp. z o.o. (1997-2005). Po odbyciu studi\u00f3w doktoranckich na Wydziale Le\u015bnym Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu w 2009 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora nauk le\u015bnych na podstawie rozprawy Ocena \u017cywotno\u015bci sadzonek le\u015bnych w szk\u00f3\u0142ce i na uprawie le\u015bnej.\u00a0 W 2010 r. przeszed\u0142 na stanowisko specjalisty ds. ochrony lasu i edukacji le\u015bnej w Nadle\u015bnictwie Mielec. W latach 2011-2016 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy nadle\u015bniczego w Nadle\u015bnictwie Tuszyma.\u00a0 W tym okresie bra\u0142 udzia\u0142 w zrealizowaniu m.in.: innowacyjnego i unikalnego na terenie Podkarpacia systemu do monitoringu wizyjnego las\u00f3w Nadle\u015bnictwa Tuszyma w celu ochrony przeciwpo\u017carowej obszar\u00f3w le\u015bnych oraz pierwszej na Podkarpaciu w pe\u0142ni zautomatyzowanej deszczowni szk\u00f3\u0142ki le\u015bnej w Le\u015bnictwie Szk\u00f3\u0142karskim Przec\u0142aw, a tak\u017ce przebudowaniu ponad 100 km dr\u00f3g le\u015bnych w celu dostosowania ich do parametr\u00f3w dr\u00f3g przeciwpo\u017carowych oraz wybudowaniu ponad 20 km dr\u00f3g gminnych. Od 2016 r. jest in\u017cynierem nadzoru w Nadle\u015bnictwie Kolbuszowa. Udziela\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. jako cz\u0142onek Polskiego Towarzystwa Le\u015bnego i przewodnicz\u0105cy Ko\u0142a Zak\u0142adowego PTL przy Nadle\u015bnictwie Tuszyma, przewodnicz\u0105cy Organizacji Zak\u0142adowej Zwi\u0105zku Zawodowego Le\u015bnik\u00f3w Polskich w RP przy Nadle\u015bnictwie Mielec, cz\u0142onek Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Le\u015bnictwa i Drzewnictwa praz cz\u0142onek Zarz\u0105du Stowarzyszenia \u201eOstrowy\u201d w Ostrowach Tuszowskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

FURDYNA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1916 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki. Uczy\u0142 si\u0119 w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a \u00a0nast\u0119pnie w Szkole Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Komorowie. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po jej zako\u0144czeniu powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli struktur Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej (ZWZ) na ziemi mieleckiej. Posiada\u0142 pseudonim \u201e\u015amiech\u201d. W 1940 r. zosta\u0142 aresztowany i przewieziony do obozu w O\u015bwi\u0119cimiu, sk\u0105d uda\u0142o mu si\u0119 zbiec. Zorganizowa\u0142 grup\u0119 bojow\u0105 operuj\u0105c\u0105 w rejonie O\u015bwi\u0119cimia. Zgin\u0105\u0142 3 XII 1944 r. w Brzeszczach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FURDYNA STANIS\u0141AW STEFAN<\/strong>, urodzony 18 VIII 1940 r. w Mielcu, syn Ludwika i Anny z Dudzik\u00f3w. W 1958 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w WSK Mielec jako \u015blusarz, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 na stanowiskach: tokarza, probierza, montera p\u0142atowc\u00f3w, kontrolera, starszego technologa, specjalisty \u2013 organizatora pracy oraz specjalisty organizacji i zarz\u0105dzania. Prac\u0119 w WSK zako\u0144czy\u0142 w 1992 r. W trybie zaocznym uko\u0144czy\u0142 kolejno: Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Mielcu (1965), Technikum Mechaniczne w Mielcu (1969) oraz studia z zakresu ekonomiki i organizacji przemys\u0142u na UMCS w Lublinie (1981) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 ekonomisty. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142a i pozostaje do dzi\u015b praca spo\u0142eczna, w kt\u00f3rej przejawia niezwyk\u0142\u0105 aktywno\u015b\u0107. Od 1968 r. dzia\u0142a\u0142 w Stowarzyszeniu PAX, \u00a0w latach 1983-1993 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Oddzia\u0142u Miejskiego, za\u015b od 1993 r. do 2000 r. przewodniczy\u0142 Oddzia\u0142owi Miejskiemu Katolickiego Stowarzyszenia \u201eCivitas Christiana\u201d. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem w\u0142adz wojew\u00f3dzkich obu stowarzysze\u0144 oraz w latach 1984-1990 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Od wielu lat jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a w kadencji 1996-1999 by\u0142 jego wiceprezesem. Cz\u0142onek m.in.: Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich, Ligi Ochrony Przyrody, Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (w latach 80. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du miejskiego i wojew\u00f3dzkiego obu organizacji, organizowa\u0142 r\u00f3\u017cne imprezy turystyczne, by\u0142 przewodnikiem terenowym i cz\u0142onkiem Stra\u017cy Ochrony Przyrody), Towarzystwa Opieki nad Zwierz\u0119tami (by\u0142 jego prezesem), Klubu Federacji Konsument\u00f3w (pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa), Akcji Katolickiej i Caritas, FKS Stal Mielec (by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du) i Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. By\u0142 tak\u017ce d\u0142ugoletnim kuratorem dla nieletnich i doros\u0142ych S\u0105du Rejonowego i \u0142awnikiem. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Rodzin Katolickich i zosta\u0142 wybrany do jego zarz\u0105du. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PTTK i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LOP. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2000 r. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w mieleckich stowarzyszeniach, m.in. jako cz\u0142onek Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera, cz\u0142onek Klubu Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d, uczestnik Ruchu Patriotycznego i s\u0142uchacz Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Zmar\u0142 7 XI 2014 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"FURMANIAK STEFAN<\/strong>, urodzony 13 IX 1931 r. w \u0141odzi, syn Sylwestra i J\u00f3zefy z domu Nalewaj. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (1960). Zdoby\u0142 uprawnienia: skoczka spadochronowego, pilota szybowcowego (Mi\u0142osna, 1949), instruktora spadochronowego (Nowy Targ, 1951) i pilota samolotowego ( Ostr\u00f3w Wielkopolski, 1952). Pracowa\u0142 jako instruktor w Szkole Szybowcowej Ligi Lotniczej w \u017barze (1951), Aeroklubie Rzeszowskim (1952) i Aeroklubie Ostrowskim (1952-1953). Po s\u0142u\u017cbie wojskowej i kr\u00f3tkim pobycie w Aeroklubie Podkarpackim w Kro\u015bnie \u2013 od grudnia 1954 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 instruktora spadochronowego w Aeroklubie Mieleckim. Sam tak\u017ce uczestniczy\u0142 w zawodach spadochronowych o najwy\u017cszej krajowej randze, m.in. w Mistrzostwach Polski i zawodach \u201eO B\u0142\u0119kitn\u0105 Wst\u0119g\u0119 Ba\u0142tyku\u201d w Gda\u0144sku. W 1956 r. ustanowi\u0142 rekord Polski w nocnym skoku z op\u00f3\u017anionym otwarciem spadochronu \u2013 2760 m wolnego spadania. W tym samym roku (7 XI) jako pierwszy w historii AM otrzyma\u0142 tytu\u0142 Mistrza Sportu. 11 X 1957 r. pobi\u0142 rekord \u015bwiata w nocnym skoku z natychmiastowym otwarciem spadochronu, osi\u0105gaj\u0105c wysoko\u015b\u0107 4100 m. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w skokach grupowych, m.in. ustanowi\u0142 18 X 1959 r. (wsp\u00f3lnie z Henrykiem Hyl\u0105, W\u0142adys\u0142awem Rysiem i Franciszkiem Bujaczem) rekord Polski w skoku grupowym z natychmiastowym otwarciem spadochronu \u2013 5350 m oraz 2 VI 1960 r. (wsp\u00f3lnie z Franciszkiem Bujaczem i W\u0142adys\u0142awem Rysiem) rekord Polski w grupowym skoku na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania, z natychmiastowym otwarciem spadochron\u00f3w z wysoko\u015bci 1500 m \u2013 80,06 m. 13 X 1961 r. w czasie lotu na samolocie \u201eJunak-2\u201d uleg\u0142 ci\u0119\u017ckiemu wypadkowi, co definitywnie uniemo\u017cliwi\u0142o mu dalsze uprawianie sportu. Przeszed\u0142 na rent\u0119, ale nadal pracowa\u0142 spo\u0142ecznie. Przez szereg lat pasjonowa\u0142 si\u0119 fotografik\u0105 i dokumentowa\u0142 na kliszach \u017cycie Mielca. Prowadzi\u0142 kronik\u0119 Aeroklubu Mieleckiego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki \u201e40 lat Aeroklubu Mieleckiego\u201d (Mielec 1986). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Lotnictwa Sportowego\u201d i tytu\u0142em Mistrza Sportu (1956), a ponadto (wraz\u00a0z \u017con\u0105 Alfred\u0105 Lucyn\u0105) Medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d. Zmar\u0142 1 IV 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym\u00a0w Kutnie. Rodzina przekaza\u0142a jego zbiory fotograficzne o tematyce miejskiej do Muzeum Regionalnego w Mielcu.<\/p>\r\n

FUSEK J\u00d3ZEF MIECZYS\u0141AW,<\/strong> urodzony 28 II 1909 w Ka\u0144czudze, syn Mieczys\u0142awa i Zofii ze Sta\u0144kowskich. Przez pewien czas ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej do gimnazj\u00f3w w Chrzanowie, Krakowie i Nisku, gdzie w 1928 r. zda\u0142 matur\u0119. Niemal bezpo\u015brednio po maturze podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy przy Oficerskiej Szkole Wojsk \u0141\u0105czno\u015bci w Zegrzu. W styczniu 1929 r. uko\u0144czy\u0142 j\u0105 z ocen\u0105 bardzo dobr\u0105, honorow\u0105 szabl\u0105 i mianowaniem na stopie\u0144 podchor\u0105\u017cego. Uczestniczy\u0142 w okresowych \u0107wiczeniach jako oficer rezerwy w jednostce \u0142\u0105czno\u015bci i by\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika, a p\u00f3\u017aniej \u2013 porucznika. R\u00f3wnocze\u015bnie odby\u0142 studia na Wydziale G\u00f3rniczym Akademii G\u00f3rniczej w Krakowie i w 1936 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera g\u00f3rniczego. Od 1 V 1936 r. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowych Kamienio\u0142omach Bazaltu w Janowej Dolinie ko\u0142o R\u00f3wnego jako starszy nadzorca. W 1938 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Trzebini, gdzie po pewnym czasie powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora kopalni w\u0119gla \u201eZbyszek\u201d. 24 VIII 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany i skierowany do kompanii \u0142\u0105czno\u015bci 6 Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie, wchodz\u0105cej w sk\u0142ad Armii \u201eKrak\u00f3w\u201d. Uczestniczy\u0142 w szlaku bojowym tej formacji, a o prowadzeniu przez ni\u0105 zaci\u0119tych walk \u015bwiadczy utracenie oko\u0142o 75 % stanu. Po otoczeniu przez Niemc\u00f3w w rejonie Cieszanowa dow\u00f3dztwo podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o kapitulacji. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec z okr\u0105\u017cenia, ale w pobli\u017cu Lwowa zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i uwi\u0119ziony w obozie w Kozielsku. Potwierdzi\u0142 to listem do rodziny 24 XI 1939 r. Zosta\u0142 zamordowany przez NKWD w Katyniu w kwietniu 1940 r., czego dowodami s\u0105: obecno\u015b\u0107 na Li\u015bcie Wysy\u0142kowej NKWD nr 032\/2 z 4 IV 1940 r. oraz zidentyfikowanie zw\u0142ok w 1943 r. przez Niemc\u00f3w i Komisj\u0119 Techniczn\u0105 PCK. Zosta\u0142 upami\u0119tniony tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, w Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie, na \u201e\u015acianie Katy\u0144skiej\u201d przy bazylice mn. pw. \u015bw. Mateusza w Mielcu i na Pomniku Katy\u0144skim przy ko\u015bciele pw. Chrystusa Kr\u00f3la w Jaros\u0142awiu. W 2007 r. zosta\u0142 awansowany po\u015bmiertnie przez Ministra Obrony Narodowej na stopie\u0144 kapitana. Ponadto obok Szko\u0142y Podstawowej im. Jana III Sobieskiego w Ka\u0144czudze w 2010 r. posadzono \u201eD\u0105b Pami\u0119ci\u201d po\u015bwi\u0119cony kpt. J\u00f3zefowi Mieczys\u0142awowi Fuskowi.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

FABRYCZNY KLUB SPORTOWY (FKS) \u201ePZL \u2013 STAL\u201d, w historii Mielca najwi\u0119kszy i najbardziej zas\u0142u\u017cony klub sportowy, jeden z czo\u0142owych klub\u00f3w po\u0142udniowo-wschodniej Polski. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy dorobek i trwa\u0142e warto\u015bci do historii sportu polskiego i kultury fizycznej. Dzia\u0142a\u0142 od 10 IV 1939 r., z przerw\u0105 w czasie okupacji hitlerowskiej, do 12 VI 1997 r. Zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-54","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/54","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=54"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/54\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=54"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=54"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=54"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}