{"id":50,"date":"2022-11-27T19:10:22","date_gmt":"2022-11-27T18:10:22","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=50"},"modified":"2026-03-11T18:35:26","modified_gmt":"2026-03-11T17:35:26","slug":"litera-d","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=50","title":{"rendered":"Litera D"},"content":{"rendered":"\r\n

DABWAN ABDUL RAQEEB<\/strong>, urodzony 28 XI 1974 r. w Taizz (Jemen), syn Mohameda i Hammamy Said. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Taizz. Po maturze w 1993 r. przyby\u0142 do Polski. Uko\u0144czy\u0142 Studium J\u0119zyka Polskiego Uniwersytetu \u0141\u00f3dzkiego (1994), a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w Akademii Medycznej w Lublinie i w 2002 r. otrzyma\u0142 dyplom lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 w reprezentacji AM Lublin w pi\u0142ce no\u017cnej i by\u0142 przewodnicz\u0105cym Stowarzyszenia Student\u00f3w Cudzoziemc\u00f3w AM Lublin. Sta\u017c lekarski odby\u0142 w Szpitalu Klinicznym nr 4 w Lublinie. W 2003 r. zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu jako lekarz m\u0142odszy asystent. Od 2007d r. pracuje w mieleckiej plac\u00f3wce Polsko-Ameryka\u0144skich Klinik Serca oraz od 2008 r. w Oddziale Neurologii i Oddziale Udarowym Szpitala Powiatowego w Mielcu jako lekarz m\u0142odszy asystent. Prowadzi indywidualn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105. Uczestniczy w konferencjach i sympozjach. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Jest pierwszym w historii mieleckiej s\u0142u\u017cby zdrowia lekarzem pochodz\u0105cym z kraj\u00f3w arabskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DACHOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 1 II 1933 r. w B\u0105czalu Dolnym, pow. jasielski, syn Stanis\u0142awa i Karoliny z domu Adamik. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, matura w 1952 r. Studiowa\u0142 na UMCS w Lublinie i w 1982 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1951 r. w WSK Mielec jako laborant i nast\u0119pnie starszy metalurg. By\u0142 \u00a0tak\u017ce spo\u0142ecznym dzia\u0142aczem w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych (ZHP, ZMP, ZMS). P\u00f3\u017aniej awansowa\u0142 na stanowisko kierownika Laboratorium Defektoskopowego. W latach 50. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Aeroklubu Mieleckiego \u2013 by\u0142 dzia\u0142aczem, pilotem samolotowym i skoczkiem spadochronowym. Kolejnym etapem by\u0142a praca w zwi\u0105zkach zawodowych \u2013 pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza Rady Zak\u0142adowej Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w i wiceprzewodnicz\u0105cego Zwi\u0105zkowej Rady Przedsi\u0119biorstwa. W tym okresie by\u0142 r\u00f3wnie\u017c wybierany do Zarz\u0105du Okr\u0119gu ZZ Metalowc\u00f3w w Rzeszowie i Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZZ Metalowc\u00f3w w Warszawie. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Zak\u0142adowym Domem Kultury (p\u00f3\u017aniej RCK) w zakresie upowszechniania kultury w Mielcu i na terenach, sk\u0105d doje\u017cd\u017cano do pracy w WSK. Uczestniczy\u0142 w organizacji opieki zak\u0142ad\u00f3w WSK nad szko\u0142ami w Mielcu. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d Mielec oraz przewodnicz\u0105cym Komitetu Rozbudowy O\u015brodka Rekreacyjnego WSK Mielec w Rzemieniu. Przez wiele lat pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Miejskich Komisjach Wyborczych w czasie wybor\u00f3w do Sejmu i rad narodowych. W latach 80. powierzono mu stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Dokumentacji, a od 1989 r. pracowa\u0142 jako technolog. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1991 r. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w oraz odznakami honorowymi Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych, Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca i Ligi Obrony Kraju. W 1985 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 8 VII 2002 r. Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DALECKI J\u00d3ZEF PIOTR<\/strong>, urodzony 25 IX 1925 r. w Bras\u0142awiu, wojew\u00f3dztwo wile\u0144skie, syn Adolfa i Salomei z domu Kondrat. W czasie okupacji hitlerowskiej \u017co\u0142nierz Armii Krajowej, w Okr\u0119gu Wile\u0144skim (Inspektorat BC, 25 O\u015brodek Dywersyjno-Partyzancki, Plac\u00f3wka w Bras\u0142awiu, od XII 1942 r. do III 1944 r.). Od IV do VII 1944 r. w 23 Brygadzie Partyzanckiej AK \u201eBras\u0142aw\u201d, dzia\u0142aj\u0105cej w ramach 2. Zgrupowania Partyzanckiego AK na Wile\u0144szczy\u017anie. Bra\u0142 udzia\u0142 we wszystkich dzia\u0142aniach zbrojnych tej Brygady, \u0142\u0105cznie z akcj\u0105 \u201eBurza\u201d i operacj\u0105 \u201eOstra Brama\u201d, w tym w walkach o Wilno. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eB\u00f3r\u201d i \u201eFala\u201d. W okresie od IX 1944 r do I 1946 r. internowany (wraz z innymi \u017co\u0142nierzami AK z Wile\u0144szczyzny) przez w\u0142adze radzieckie w Ka\u0142udze (ZSRR), a nast\u0119pnie w obozie pracy za Moskw\u0105. W 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w Narodowym Banku Polskim Oddzia\u0142 w Katowicach na stanowisku praktykanta, a nast\u0119pnie samodzielnego referenta. Jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o, ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe po\u015bwi\u0119ci\u0142 temu bankowi i jego oddzia\u0142om w r\u00f3\u017cnych miastach Polski, pe\u0142ni\u0105c liczne odpowiedzialne funkcje. Pracowa\u0142 kolejno w Oddzia\u0142ach: Katowice (1948-1950), Miko\u0142\u00f3w \u2013 zast\u0119pca kierownika (1951), Szopienice \u2013 kierownik (1952-1953), Bytom \u2013 starszy inspektor ekonomiczny, kontroler (1954-1955), Mielec \u2013 dyrektor (1956-1961), Rzesz\u00f3w \u2013 dyrektor (1962-1975), g\u0142\u00f3wny specjalista Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego (1976-1981) i dyrektor O\u015brodka Obliczeniowego (1982-1992). Studia w Wy\u017cszej Szkole Administracji Gospodarczej i Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Katowicach uko\u0144czy\u0142 w 1968 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in.: radnym i cz\u0142onkiem komisji ekonomicznych Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu (1958-1960), cz\u0142onkiem Komisji Finans\u00f3w i Bud\u017cetu Miejskiej Rady Narodowej w Rzeszowie, cz\u0142onkiem kilku komisji partyjnych w Rzeszowie, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa, prezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Wilna i Ziemi Wile\u0144skiej oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Krajowego Stowarzyszenia Bras\u0142awia. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Wilna i Ziemi Wile\u0144skiej w Rzeszowie, a po zako\u0144czeniu tej dzia\u0142alno\u015bci zosta\u0142 uhonorowany godno\u015bci\u0105 prezesa honorowego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 \u201eAkcja Burza AK\u201d, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Finans\u00f3w\u201d oraz Odznak\u0105 \u201eZas\u0142ugi dla NBP\u201d. Zmar\u0142 26 II 2013 r. Pochowany na Cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DALEKA (ULICA)<\/strong>, niewielka (176 m) uliczka na osiedlu Dziubk\u00f3w, jedna z bocznych ulicy Osiedlowej. Powsta\u0142a w 1975 r. Biegnie w\u015br\u00f3d \u00a0okaza\u0142ych dom\u00f3w jednorodzinnych. W czasie remontu w 2005 r. po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 z asfaltu i kostki betonowej oraz chodniki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DALESZY\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, szlachcic, mieszczanin mielecki (tytu\u0142owa\u0142 si\u0119 \u201eobywatelem mieleckim\u201d), \u0142awnik miejski, wzmiankowany w 1588 r. Posiada\u0142 spory maj\u0105tek na terenie Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DAMSE STANIS\u0141AW PIUS (vel STANIS\u0141AW MIKUCKI)<\/strong>, urodzony w 1839 r. w Warszawie, syn J\u00f3zefa Wiktoryna i Krystyny z Mularskich. Walczy\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 r. w \u017candarmerii. Po upadku powstania emigrowa\u0142 do Francji, a nast\u0119pnie \u2013 wzorem wielu innych powsta\u0144c\u00f3w \u2013 przyjecha\u0142 do Galicji i zamieszka\u0142 w Mielcu. Zmieni\u0142 nazwisko na Mikucki. Pracowa\u0142 w kancelarii Rady Powiatowej w Mielcu. Kontynuuj\u0105c rodzinn\u0105 tradycj\u0119, za\u0142o\u017cy\u0142 amatorski teatr i anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 o\u015bwiatowa. Zmar\u0142 5 III 1889 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DANEL JACEK KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 6 XII 1961 r. w Mielcu, syn Zbigniewa W\u0142adys\u0142awa i Julianny Ireny z domu Bartek. Absolwent \u015aredniego Studium Administracyjno \u2013 Prawnego przy Liceum Ekonomicznym w Mielcu. Studiowa\u0142 w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i w 1998 r. obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 pod kierunkiem prof. dr hab. Tomasza Strzembosza\u00a0Kazimierz Sabbat na tle emigracyjnych spor\u00f3w i polemik wok\u00f3\u0142 legalizmu 1985-1986. Dzieje legalizmu 1939 – 1986<\/em>. 4 IV 2005 r. obroni\u0142 na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu dysertacj\u0119 doktorsk\u0105\u00a0Kazimierz Sabbat polityk i m\u0105\u017c stanu 1913 \u2013 1989\u00a0<\/em>pod kierunkiem prof. dr hab. Bogus\u0142awa Polaka i otrzyma\u0142 tytu\u0142 naukowy dr. nauk humanistycznych w zakresie historii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1982 r. w WSK PZL-Mielec jako pracownik fizyczny w Dziale Inwentaryzacji Ci\u0105g\u0142ej, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w magazynach blach i tarcicy. W maju 1984 r. zosta\u0142 usuni\u0119ty z WSK Mielec na tzw. w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 i pozostawa\u0142 bez pracy do stycznia 1985 r. Wtedy to zosta\u0142 ponownie zatrudniony w WSK PZL-Mielec jako pracownik fizyczny w malarni. W 1986 roku przeszed\u0142 do pracy w rozdzielni agregat\u00f3w W-56, gdzie pracowa\u0142 jako pracownik fizyczny do lutego 1988 r. Od marca 1988 r. zosta\u0142 przeniesiony do pracy umys\u0142owej w kom\u00f3rce up\u0142ynnie\u0144 i tam pracowa\u0142 do jesieni 1991 r. W latach 1991\u20131993 pracowa\u0142 jako redaktor w \u201eG\u0142osie Mieleckim\u201d. Na pocz\u0105tku 1993 r. znalaz\u0142 si\u0119 na bezrobociu. W okresie rocznego bezrobocia podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Tygodnikiem Mieleckim \u201eKorso\u201d, gdzie pracowa\u0142 jako korespondent. W 1994 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty na etatowego pracownika w redakcji \u201eKorso\u201d. W wyniku zmian, jakie zasz\u0142y w redakcji, pod koniec 1996 r. zosta\u0142 redaktorem naczelnym \u201eKorso\u201d i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 31 VIII 2002 r. Od X 2003 do III 2004 r. pracowa\u0142 w Bibliotece Miejskiej SCK jako m\u0142odszy bibliotekarz, a od VIII 2004 r. do VIII 2005 r. by\u0142 zatrudniony w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. Tadeusza Ko\u015bciuszki w Gorzowie Wielkopolskim jako nauczyciel historii w liceum dziennym i wieczorowym. Od 1 X 2005 r. pracowa\u0142\u00a0 jako wyk\u0142adowca w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Zawodowej w Zamo\u015bciu. Wyk\u0142ada\u0142 na kierunkach: politologia i polonistyka. Od 13 XII 2005 r. zameldowa\u0142 si\u0119 Zamo\u015bciu. W dniu 12 X 2006 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Rektora PWSZ w Zamo\u015bciu za ca\u0142okszta\u0142t osi\u0105gni\u0119\u0107 dydaktycznych i w\u0142o\u017con\u0105 prac\u0119 w organizacj\u0119 pierwszego roku akademickiego 2005\/2006, a 15 X 2008 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 I stopnia Rektora PWSZ w Zamo\u015bciu za prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 i dydaktyczn\u0105 na uczelni w roku akademickim 2007\/2008. Od m\u0142odo\u015bci udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 70. nale\u017ca\u0142 do Ch\u00f3ru Ch\u0142opi\u0119cego \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d prowadzonego przez Stanis\u0142awa Steczkowskiego i Jerzego Kopcewicza, a nast\u0119pnie \u015bpiewa\u0142 w Ch\u00f3rze M\u0119skim \u201eMelodia\u201d. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Teatru M\u0142odzie\u017cowego i Dramatycznego Robotniczego Centrum Kultury. Pracowa\u0142 tak\u017ce jako instruktor Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego, z kt\u00f3rego zosta\u0142 usuni\u0119ty w 1984 r. za dzia\u0142alno\u015b\u0107 antysocjalistyczn\u0105. By\u0142 te\u017c lektorem w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu (1981-1986), cz\u0142onkiem Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d (1983-1984) oraz cz\u0142onkiem sekcji teatralnej Duszpasterstwa Ludzi Pracy przy parafii \u015awi\u0119tego Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty (1984-1989). W 1994 r. wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku Harcerstwa Rzeczypospolitej i pe\u0142ni\u0142 m. in. funkcj\u0119 rzecznika prasowego Chor\u0105gwi Rzeszowskiej ZHR. Z organizacji wyst\u0105pi\u0142 na pocz\u0105tku 1998 r. W latach 1991\u20131999 by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 zwi\u0105zkow\u0105 i polityczn\u0105. W okresie IX \u2013 XII 1981 r. by\u0142 dzia\u0142aczem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d przy mieleckim oddziale \u201eSolidarno\u015bci\u201d PKS. Ponownie z \u201eSolidarno\u015bci\u0105\u201d zwi\u0105za\u0142 si\u0119 w WSK PZL\u2013Mielec w jesieni 1988 r. Zorganizowa\u0142 struktury \u201eS\u201d w dziale dyrektora handlowego i p\u00f3\u017aniej pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego. Po 1989 r. by\u0142 delegatem na Zjazd delegat\u00f3w oraz cz\u0142onkiem G\u0142\u00f3wnej Komisji Rewizyjnej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK PZL\u2013Mielec. Wszed\u0142 w sk\u0142ad Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i pracowa\u0142 w zespole propagandy, organizuj\u0105c m. in. Stanis\u0142awowi Padykule kampani\u0119 wyborcz\u0105 do Sejmu. Od VII 1989 r. do 1990 r. pe\u0142ni\u0142 w KO funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Interwencji i Praworz\u0105dno\u015bci oraz cz\u0142onka Komisji Kultury, m. in. zajmowa\u0142 si\u0119 zmian\u0105 nazw ulic w Mielcu oraz wykonaniem \u015aciany Katy\u0144skiej na terenie ko\u015bcio\u0142a \u015aw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty. Po wyborach samorz\u0105dowych w 1990 r. wyst\u0105pi\u0142 z Komitetu Obywatelskiego. W latach 1989\u20131990 wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 Radio \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i \u201eG\u0142os Solidarno\u015bci\u201d w WSK PZL-Mielec. W 1990 r. wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 Komitet Wyborczy Tadeusza Mazowieckiego w Mielcu. W grudniu 1992 r. zaj\u0105\u0142 si\u0119 reaktywowaniem Polskiej Partii Socjalistycznej w Mielcu i w latach 1993-1994 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komitetu Rejonowego PPS w Mielcu. W grudniu 1994 r. wyst\u0105pi\u0142 z PPS. By\u0142 sygnatariuszem porozumienia mieleckiego prawicy w dniu 13 XII 1995 r. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Porozumieniem Mieleckiej Prawicy do grudnia 1996 r. Wycofa\u0142 si\u0119 ostatecznie z dzia\u0142alno\u015bci politycznej po przyj\u0119ciu funkcji redaktora naczelnego \u201eKorso\u201d. W dniu 6 IV 2004 r. zosta\u0142 uznany przez rzeszowski oddzia\u0142 IPN za pokrzywdzonego (za\u015bwiadczenie nr 197\/04) i otrzyma\u0142 dokumenty, jakie zebra\u0142a o nim S\u0142u\u017cba Bezpiecze\u0144stwa w latach 1982\u20131989. Autor licznych publikacji prasowych i naukowych. Opublikowa\u0142 m. in.: Kazimierz Sabbat. Rys biograficzny<\/em>\u00a0(2000),\u00a0Spory wok\u00f3\u0142 powrotu proch\u00f3w Genera\u0142a Sikorskiego do Polski 1943-1981<\/em>\u00a0(2004),\u00a0Jenera\u0142 Sikorski<\/em>\u00a0(2008),\u00a0Jenera\u0142 W\u0142adys\u0142aw Sikorski<\/em>\u00a0(2008), monografi\u0119\u00a0Or\u0119downik niepodleg\u0142o\u015bci Kazimierz Sabbat 1913-1989<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2015). Napisa\u0142 prac\u0119 habilitacyjn\u0105 pt.\u00a0Ziemie wschodnie Rzeczypospolitej w polityce gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego IX 1939 r. – VII 1943 r. (zarys problematyki)<\/em>, kt\u00f3ra zosta\u0142a skierowana do druku. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2007 r. pracowa\u0142 nad biografistyk\u0105 emigracji niepodleg\u0142o\u015bciowej. Dotychczas ukaza\u0142y si\u0119 dwa tomy: Druga Wielka Emigracja 1945-1990. S\u0142ownik biograficzny. A-F, Tom 1<\/em>, Zamo\u015b\u0107 2011 oraz\u00a0Druga Wielka Emigracja 1945-1990. S\u0142ownik biograficzny. G-J, Tom 2,<\/em> Zamo\u015b\u0107 2016, a przygotowywa\u0142 do druku tom 3.\u00a0 Cz\u0142onek: Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (od 1996 r., w latach 1998-2000 zasiada\u0142 we w\u0142adzach krajowych SDP), Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Archiwum i Pami\u0105tek Przesz\u0142o\u015bci w Gorzowie Wielkopolskim (od 2005 r.), Zamojskiego Towarzystwa Fotograficznego (2006-2007), cz\u0142onek \u2013 przyjaciel Instytutu i Muzeum im. gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Londynie (od 2007 r.), cz\u0142onek Instytutu im. gen. Stefana Grot-Roweckiego w Lesznie (2007-2015), cz\u0142onek Towarzystwa Le\u015bmianowskiego w Zamo\u015bciu (2008-2012), cz\u0142onek partii PiS (2010-2011), cz\u0142onek Rady Programowej BWA Galeria Zamojska (2011-nadal) i cz\u0142onek Bractwa Szkaplerza \u015awi\u0119tego (2014-nadal). By\u0142 wielokrotnie stypendyst\u0105 Fundacji Kazimierza Sabbata w Londynie i stypendyst\u0105 Uniwersytetu Polskiego na Obczy\u017anie w Londynie. By\u0142 z zami\u0142owania bibliofilem – w domowej bibliotece mia\u0142 oko\u0142o 30 tys. wolumin\u00f3w. W 2010 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Medalem \u201ePro Memoria\u201d oraz wybrany na radnego Rady Miejskiej w Zamo\u015bciu na kadencj\u0119 2010-2014. Jego biogram znajduje si\u0119 w Encyklopedii miasta Zamo\u015bcia<\/em> (aut. Andrzej K\u0119dziora, Zamo\u015b\u0107 2008). Z dniem 1 V 2020 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 chorobow\u0105. W 2023 r. otrzyma\u0142 Odznak\u0119 Honorow\u0105 „Dzia\u0142acza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powod\u00f3w politycznych” oraz Medal „Za Zas\u0142ugi dla Niepodleg\u0142o\u015bci 1956-1989”. Zmar\u0142 13 XII 2024 r. o godz. 7,25 na Oddziale Intensywnej Terapii Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Zamo\u015bciu. (Dok\u0142adny zapis na pro\u015bb\u0119 \u017cony Urszuli.) Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DANEL LIDIA (po m\u0119\u017cu STACHNIK)<\/strong>, urodzona 31 VII 1941 r. w Bydgoszczy, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Janiny z domu Krakowiak. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1960 r. By\u0142a czo\u0142ow\u0105 lekkoatletk\u0105 Stali Mielec w latach 60. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w sprintach i skoku w dal. Jej rekordy \u017cyciowe to: 12,4 sek. na 100 m i 25,4 sek. na 200 m. By\u0142a wielokrotn\u0105 mistrzyni\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego i Federacji \u201eStal\u201d. Posiada\u0142a I klas\u0119 sportow\u0105. W 1964 r. zako\u0144czy\u0142a zawodnicz\u0105 karier\u0119. W WSK \u201ePZL-Mielec” pracowa\u0142a na stanowisku kierowniczym w ksi\u0119gowo\u015bci do 1992 r., a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 4 VI 2019 r. Pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"DANEL W\u0141ADYS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 11 V 1909 r. w D\u0119bsku ko\u0142o \u015amigla na Wielkopolsce, syn Szczepana i Stanis\u0142awy. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w D\u0119bsku. W latach 1926-1929 uczy\u0142 si\u0119 zawodu w fabryce wyrob\u00f3w metalowych W. Miller i uzyska\u0142 tytu\u0142 zawodowy \u015blusarz maszynowy w Izbie Rzemie\u015blniczej w Bydgoszczy. W latach 1930-1932 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po powrocie z wojska wraz z bratem Czes\u0142awem za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119, kt\u00f3ra wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a m.in. z zak\u0142adami zbrojeniowymi w Pionkach. W 1934 r. powr\u00f3ci\u0142 do firmy W. Millera. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w firmie Parduswerk Schau & Schmiedel K.G. w Bydgoszczy. Po wojnie Ministerstwo Przemys\u0142u powierzy\u0142o mu obowi\u0105zki dyrektora firmy \u201eWac\u0142aw Miller\u201d w Bydgoszczy i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 12 VII 1946 r. W p\u00f3\u017aniejszych latach do\u015bwiadcza\u0142 represji jako tzw. \u201eprywaciarz\u201d, m.in. wi\u0119ziono go przez prawie rok. W 1952 r. przeniesiono go s\u0142u\u017cbowo z rodzin\u0105 do Mielca, gdzie otrzyma\u0142 prac\u0119 w WSK i m.in. by\u0142 kierownikiem jednego z wydzia\u0142\u00f3w. W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eSiarkopolu\u201d w Tarnobrzegu i tam pracowa\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1973 r. By\u0142 cz\u0142onkiem PZPR oraz Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w G\u00f3rnictwa. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 9 II 1978 r. Pochowano go na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza, a p\u00f3\u017aniej przeniesiono na Cmentarz Komunalny w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DANEL ZBIGNIEW W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 VIII 1935 r. w Bydgoszczy, syn W\u0142adys\u0142awa Jana i Janiny z domu Krakowiak. Ucz\u0119szcza\u0142 do szk\u00f3\u0142 w Bydgoszczy, a nauk\u0119 kontynuowa\u0142 w Mielcu, dok\u0105d s\u0142u\u017cbowo przeniesiono ojca. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 17 VIII 1955 r. w WSK Mielec jako elektryk p\u0142atowcowy, a nast\u0119pnie by\u0142 laborantem. W latach 1956-1957 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po powrocie w 1957 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako m\u0142odszy konstruktor. W lutym1960 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lotniczych Zak\u0142ad\u00f3w Remontowych nr 2 w Bydgoszczy, a w pa\u017adzierniku 1961 r. powr\u00f3ci\u0142 mieleckiej WSK na stanowisko konstruktora. Studiowa\u0142 zaocznie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika (specjalno\u015b\u0107: obrabiarki, narz\u0119dzia i technologia budowy maszyn). W latach 1973-1980 pracowa\u0142 na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 31, a w latach 1980-1981 by\u0142 kierownikiem zmianowym w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu WSK Mielec. W 1981 r. ponownie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zak\u0142ad\u00f3w Remontowych nr 2 w Bydgoszczy, ale w 1983 r. problemy z mieszkaniem zmusi\u0142y go do kolejnego powrotu do Mielca. Zosta\u0142 zatrudniony w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym. W 1995 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem projektu racjonalizatorskiego: zmiana konstrukcji drzwi kabiny pilot\u00f3w MP-1241-0. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i polityczn\u0105. By\u0142 cz\u0142onkiem: Ligi Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza i Ligi Morskiej, PCK, PTTK, Polskiego Zwi\u0105zku \u017beglarskiego, SIMP, PZPR, TPPR, ZZ Metalowc\u00f3w, ZSP i ZHP. W latach 40. nale\u017ca\u0142 do 28. Bydgoskiej Dru\u017cyny Harcerzy im. S. \u017beromskiego w Bydgoszczy, a od 1958 r. do 11. DH im. Bohater\u00f3w Westerplatte w Mielcu. W 1948 r. wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 uratowaniem \u017cycia komendanta obozu harcerskiego dha H. Go\u0142\u0119biowskiego. W m\u0142odo\u015bci uprawia\u0142 sport, m.in. startowa\u0142 w zawodach p\u0142ywackich Centralnej Spartakiady ZS \u201eGwardia\u201d we Wroc\u0142awiu (1952). By\u0142 tak\u017ce modelarzem lotniczym. Pracowa\u0142 spo\u0142ecznie jako instruktor w Domu Harcerza w Mielcu oraz w sekcji modelarskiej Ligi Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza. By\u0142 kierownikiem Wystawy z okazji XXV-lecia Przemys\u0142u Lotniczego PRL na mieleckim lotnisku (1972). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju i Br\u0105zowym Medalem Si\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny. Zmar\u0142 24 XI 1997 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DANIEL EDWARD,<\/strong> urodzony 11 IV 1921 r. w Filadelfii (USA), syn Edwarda i Bronis\u0142awy z domu Klamut. Po powrocie do Polski w 1924 r. Danielowie zamieszkali w S\u0119dziszowie. Pod koniec lat 20. zakupili gospodarstwo w Rz\u0119dzianowicach. Edward junior uko\u0144czy\u0142 miejscow\u0105 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 i pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. Poza nauk\u0105 i prac\u0105 lubi\u0142 malowa\u0107 i z biegiem lat rozwija\u0142 zdolno\u015bci plastyczne. Po przej\u0119ciu gospodarstwa urz\u0105dzi\u0142 w domu sta\u0142\u0105 galeri\u0119 swoich obraz\u00f3w. Tematyka ich by\u0142a r\u00f3\u017cna, a ulubionymi motywami – kwiaty i pejza\u017ce rodzinnej miejscowo\u015bci Rz\u0119dzianowice i okolic. W 1972 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej przy Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej w Mielcu. W \u00a01973 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w zbiorowej wystawie KTAZM w Mielcu, a nast\u0119pnie regularnie uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych mieleckich tw\u00f3rc\u00f3w. Po likwidacji powiat\u00f3w KTAZM praktycznie zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 i ka\u017cdy z jego cz\u0142onk\u00f3w dzia\u0142a\u0142 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119. E. Daniel bra\u0142 udzia\u0142 nie tylko w wystawach lokalnych, ale tak\u017ce wystawia\u0142 swoje prace w Mielcu, Rzeszowie i Krakowie, gdzie w 1978 r. na Og\u00f3lnopolskim Konkursie Malarzy Amator\u00f3w otrzyma\u0142 II nagrod\u0119. Po wystawie w \u201eJadern\u00f3wce\u201d podarowa\u0142 kilka prac Muzeum Regionalnemu w Mielcu. Wiele jego obraz\u00f3w znalaz\u0142o si\u0119 w zbiorach prywatnych w kraju i poza jego granicami. Pisa\u0142 te\u017c wiersze i pami\u0119tniki, by\u0142 mi\u0142o\u015bnikiem muzyki. Z powodu ameryka\u0144skiego obywatelstwa i posiadania du\u017cego gospodarstwa mia\u0142 wiele k\u0142opot\u00f3w w codziennym \u017cyciu. Zmar\u0142 6 XII 1986 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Rz\u0119dzianowicach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DANIELECKI STEFAN<\/strong>, urodzony 23 II 1909 r. w \u0141odzi. W 1935 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera chemika. Od marca 1935 r. do wrze\u015bnia 1939 r. pracowa\u0142 na stanowisku in\u017cyniera asystenta w Instytucie Metalurgii i Metaloznawstwa Politechniki Warszawskiej, z przerw\u0105 w latach 1935-1936 na s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1937 r. uczestniczy\u0142 w wycieczce naukowej do Szwecji. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej i osadzony w Oflagu II C Waldenberg. Od ko\u0144ca lutego 1945 r. pracowa\u0142 przez kilka miesi\u0119cy jako kierownik odlewni w Zak\u0142adach Przemys\u0142owych St. Weigt w \u0141odzi, a od X 1945 r. do X 1950 r. zajmowa\u0142 kierownicze stanowiska w chorzowskiej Hucie \u201eBatory\u201d. W mieleckiej WSK zosta\u0142 zatrudniony 16 XI 1950 r. na stanowisku g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera (g\u0142\u00f3wnego metalurga). Otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia w Dziale Post\u0119pu Technicznego za rok 1955. Po pracy zawodowej aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu kulturalnym za\u0142ogi. Posiadaj\u0105c spore umiej\u0119tno\u015bci muzyczne (by\u0142 pianist\u0105), zorganizowa\u0142 w Klubie Fabrycznym WSK ma\u0142\u0105 orkiestr\u0119 symfoniczn\u0105. Z dniem 30 IV 1959 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w WSK i 15 V 1959 r. przeszed\u0142 do Przedsi\u0119biorstwa Pa\u0144stwowego \u201eAVIA\u201d w Warszawie, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego metalurga Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego w Warszawie. Odznaczony zosta\u0142 wysokimi odznaczeniami pa\u0144stwowymi. Zmar\u0142 7 II 1975 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DAR\u0141AK GRZEGORZ ANTONI,<\/strong> urodzony 14 XI 1964 r. w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, syn Tadeusza i Stanis\u0142awy z domu B\u0105k. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim z matur\u0105 w 1983 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomiki Produkcji (kierunek: ekonomika i organizacja handlu zagranicznego) Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 1988 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1988-2011 pracowa\u0142 w firmie Zelmer SA w Rzeszowie, kolejno na stanowiskach: kierownika dzia\u0142u marketingu, kierownika sprzeda\u017cy, dyrektora handlowego i cz\u0142onka zarz\u0105du \u2013 dyrektora sprzeda\u017cy. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Szkole Przedsi\u0119biorczo\u015bci i Zarz\u0105dzania (kierunek: marketing) Akademii Ekonomicznej w Krakowie (1997 r.) W latach 2011-2012 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Weldon Sp. z o.o. w Brzez\u00f3wce ko\u0142o Ropczyc, a w latach 2012-2013 by\u0142 dyrektorem handlowym Mostostal S.A. w Ropczycach. W 2013 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w i Konsultant\u00f3w w Iwoniczu Zdroju (specjalizacja: konsultant ds. zarz\u0105dzania). Posiada certyfikat trenera \u2013 konsultanta rozwoju osobistego\u00a0 i zawodowego. Od 2013 r. do 2014 r. w sp\u00f3\u0142ce Cell-Fast Sp. z o.o. w Kro\u015bnie sprawowa\u0142 funkcje pe\u0142nomocnika zarz\u0105du ds. rozwoju i dyrektora eksportu. Od 2015 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w obszarze konsultingu i doradztwa. R\u00f3wnocze\u015bnie od wrze\u015bnia 2019 r. do lipca 2023 r. by\u0142 dyrektorem Agencji Wydawniczo-Reklamowej \u201eKorso\u201d Sp. z o.o. w Mielcu. Anga\u017cuje si\u0119 w sprawy swojego \u015brodowiska zamieszkania, m.in. jako radny Rady Miejskiej w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim (kadencje: 2014-2018, 2018-2023). Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest \u015bpiew ch\u00f3ralny. W latach 1983-1988 \u015bpiewa\u0142 w Krakowskim Ch\u00f3rze Akademickim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, a od 2014 r. jest cz\u0142onkiem Podkarpackiego Ch\u00f3ru M\u0119skiego w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DATA LESZEK<\/strong>, urodzony 13 II 1926 r. w Czarnej, wojew\u00f3dztwo krakowskie. Zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w Oficerskiej Szkole Wojsk In\u017cynieryjnych we Wroc\u0142awiu. W latach 1947-1987 odby\u0142 czynn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i p\u00f3\u017aniej zawodow\u0105 od stopnia sapera do pu\u0142kownika w wojskach in\u017cynieryjnych. By\u0142 kolejno: dow\u00f3dc\u0105 saper\u00f3w, dow\u00f3dc\u0105 kompanii, szefem sztabu Jednostek In\u017cynieryjnych w Kielcach, G\u0142ogowie, Koninie, P\u0142ocku i Sandomierzu. Bra\u0142 udzia\u0142 w rozminowywania kraju i likwidacji skutk\u00f3w kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych. W latach 1961-1968 by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Jednostki Wojskowej w D\u0119bicy, a w latach 1968-1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Szefa Powiatowych Sztab\u00f3w Wojskowych w Strzy\u017cowie i D\u0119bicy. Wtedy te\u017c wybierany by\u0142 do Powiatowych Rad Narodowych w tych miastach. Od 1975 r. do 1987 r. pracowa\u0142 w Mielcu na stanowisku Wojskowego Komendanta Uzupe\u0142nie\u0144, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 w stan spoczynku. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i medalami \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. W 1981 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DASZEWSKI DARIUSZ<\/strong>, urodzony 11 IV 1976 r. w Olsztynie, syn Jana i Krystyny z domu Wronowska. Absolwent Liceum Lotniczego w D\u0119blinie z matur\u0105 w 1995 r. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Si\u0142 Powietrznych w D\u0119blinie (kierunek: pilota\u017c \u015bmig\u0142owc\u00f3w) w 1999 r. oraz Wydzia\u0142 Elektrotechniki i Elektroniki Politechniki \u0141\u00f3dzkiej w 2003 r. S\u0142u\u017cy\u0142 w Lotniczej Grupie Poszukiwawczo-Ratowniczej w Bydgoszczy i tam uzyska\u0142 uprawnienia pilota do\u015bwiadczalnego I klasy, a nast\u0119pnie by\u0142 instruktorem szkolenia teoretycznego i praktycznego na \u015bmig\u0142owcach. Ma szereg uprawnie\u0144 i licencji, m.in. licencj\u0119 \u015bmig\u0142owcowego pilota liniowego ATPL(H) z uprawnieniami pilota do\u015bwiadczalnego i licencj\u0119 samolotowego pilota turystycznego PPL(A). Dotychczasowy (do XII 2012 r.) bilans nalotu na \u015bmig\u0142owcach \u2013 2300 godzin na Mi-2, Mi-8, EC-120, R-44, Schweizer 300 i 333 oraz Bell 206, S70i \u201eBlack Hawk\u201d. Odby\u0142 te\u017c specjalistyczne szkolenie w USA. We wrze\u015bniu 2012 r. Sergei Sikorsky, ambasador honorowy firmy Sikorsky Aircraft, w czasie Mi\u0119dzynarodowego Salonu Przemys\u0142u Obronnego w Kielcach, wr\u0119czy\u0142 jemu oraz Wojciechowi Roma\u0144czukowi dokumenty uprawniaj\u0105ce do testowania produkowanych w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu \u015bmig\u0142owc\u00f3w S-70i Black Hawk (to drugi i trzeci tego typu certyfikat dla polskiego pilota). Otrzyma\u0142 tak\u017ce pami\u0105tkowy medal potwierdzaj\u0105cy przyj\u0119cie w poczet pilot\u00f3w do\u015bwiadczalnych firmy Sikorsky Aircraft z nr 191.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DASZY\u0143SKIEGO IGNACEGO (ULICA)<\/strong>, niewielka (88 m) i \u201e\u015blepa\u201d, ale spokojna i urokliwa uliczka na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Jest \u00a0boczn\u0105 ul. 6 Sierpnia, kt\u00f3ra z kolei dobiega do ul. M. Reja, a ta dopiero \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. S. S\u0119kowskiego i ul. J. Kili\u0144skiego, wi\u0119c dojazd do opisywanej uliczki jest skomplikowany. Jej adres posiada ledwie kilka okaza\u0142ych dom\u00f3w jednorodzinnych. Powsta\u0142a w po\u0142owie lat 70., za\u015b 20 IV 1977 r. otrzyma\u0142a status ulicy i patrona Adolfa Warskiego. W lutym 1990 r. Miejska Rada Narodowa nada\u0142a jej nowego patrona \u2013 Ignacego Daszy\u0144skiego. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach.
Patron ulicy: IGNACY DASZY\u0143SKI (1866-1936) by\u0142 dzia\u0142aczem ruchu robotniczego i publicyst\u0105, pos\u0142em do parlamentu austriackiego w latach 1897-1918. W 1918 r. zosta\u0142 premierem i ministrem spraw zagranicznych Tymczasowego Rz\u0105du Republiki Polskiej w Lublinie, a p\u00f3\u017aniej pos\u0142em na Sejm II RP (1919-1930) i jego marsza\u0142kiem, a tak\u017ce jednym z lider\u00f3w PPS.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BAL FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 25 III 1920 r. w Sobowie, powiat tarnobrzeski, syn Stanis\u0142awa i Jadwigi z domu Nowak. W 1929 r. D\u0105balowie przenie\u015bli si\u0119 do P\u0142awa ko\u0142o Mielca. Franciszek uczy\u0142 si\u0119 w Mielcu, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 w Che\u0142mie. Pracowa\u0142 jako robotnik w piekarni. Nale\u017ca\u0142 do ZMW RP. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w gospodarstwie rolnym rodzic\u00f3w, a nast\u0119pnie jako praktykant w Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eBorowianka\u201d (by\u0142 jej wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem) w Borowej ko\u0142o Mielca. W 1941 r. uko\u0144czy\u0142 kurs dla ksi\u0119gowych, a w 1943 r. Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105 w \u0141a\u0144cucie. W latach 1943-1947 pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eKonsum\u201d w Mielcu, m.in. jako kierownik sklepu. Po wojnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZMW RP \u201eWici\u201d, zorganizowa\u0142 szereg k\u00f3\u0142 i zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0142onkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego, a nast\u0119pnie Stronnictwa Ludowego. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ZMW i SL by\u0142 represjonowany i po procesie w S\u0105dzie w Mielcu w 1946 r. wi\u0119ziony we Wronkach. (P\u00f3\u017aniej by\u0142 rehabilitowany.) W latach 1947-1949 pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201ePraca\u201d w Le\u017cajsku, a w latach 1949-1955 by\u0142 instruktorem i rewidentem w Oddziale Rewizji CRS (p\u00f3\u017aniej WZGS) w Rzeszowie i PZGS w Nisku. Od 1955 r. do 1959 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du WZGS w Rzeszowie. \u00a0W 1959 r. zosta\u0142 sekretarzem , a w 1963 r. \u2013 prezesem Wojew\u00f3dzkiego Komitetu ZSL. W latach 1958-1965 i 1969-1984 by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a w okresie 1969-1974 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego tej\u017ce WRN. W 1973 r. by\u0142 organizatorem Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie i przez 2 miesi\u0105ce pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki wojewody rzeszowskiego. W tym okresie by\u0142 wiceprezesem WK ZSL, a \u00a0w 1974 r. ponownie obj\u0105\u0142 prezesur\u0119 WK ZSL w Rzeszowie i sprawowa\u0142 j\u0105 do 20 XI 1980 r. W latach 1964-1980 wybierany by\u0142 do Naczelnego Komitetu ZSL, a w latach 1965-1980 by\u0142 pos\u0142em na Sejm. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in. w WZGS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d, Wojew\u00f3dzkim Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych, Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim Ligi Obrony Kraju, Naczelnej Radzie Towarzystwa Wsp\u00f3\u0142pracy z Poloni\u0105 i Spo\u0142ecznym Komitecie Odbudowy Zabytk\u00f3w Krakowa. W 1963 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Rady Centrali Rolniczej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSCh\u201d, a w 1980 r. jej przewodnicz\u0105cym. 1 V 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Medalem 1000-lecia Pa\u0144stwa Polskiego, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 TPPR, \u00a0Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 im. Janka Krasickiego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Medalem Pami\u0105tkowym \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ruchu Ludowego\u201d. Zmar\u0142 22 VI 1989 r. Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym w Rzeszowie, przy Alei Zas\u0142u\u017conych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BAL TOMASZ<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 29 XII 1890 r. w Sobowie, powiat tarnobrzeski, w rodzinie ch\u0142opskiej. Absolwent Gimnazjum w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1909 r. Studiowa\u0142 prawo we Wiedniu i medycyn\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie.(1911-1914). By\u0142 dzia\u0142aczem spo\u0142eczno-o\u015bwiatowym i nale\u017ca\u0142 do organizacji oszcz\u0119dno\u015bciowo-gospodarczych na terenie wsi. Od 1909 r. nale\u017ca\u0142 do PSL, a p\u00f3\u017aniej do PSL \u201ePiast\u201d. W czasie I wojny \u015bwiatowej s\u0142u\u017cy\u0142 w austriackim wojsku i w Legionach. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y oficerskiej otrzyma\u0142 stopie\u0144 porucznika. W listopadzie 1918 r. PKL powierzy\u0142a mu funkcj\u0119 komendanta \u017candarmerii w powiatach: kolbuszowskim, mieleckim, ni\u017ca\u0144skim i tarnobrzeskim. Z Mielcem zwi\u0105za\u0142y go dodatkowo sprawy rodzinne, gdy\u017c jego \u017cona Stanis\u0142awa pochodzi\u0142a ze znanej mieleckiej rodziny Nowaczy\u0144skich. W 1918 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 tzw. Republiki Tarnobrzeskiej. Wybrany zosta\u0142 pos\u0142em na Sejm Ustawodawczy w okr\u0119gu wyborczym 44 (m.in. Mielec i powiat mielecki), z listy PSL-Lewicy. Od 1920 r. nale\u017ca\u0142 do KPRP i stworzy\u0142 frakcj\u0119 komunistyczn\u0105 w Sejmie. W 1921 r. zosta\u0142 pozbawiony imunitetu poselskiego i skazany na 6 lat wi\u0119zienia. W ramach wymiany wi\u0119\u017ani\u00f3w w 1923 r. wyjecha\u0142 do ZSRR. Nale\u017ca\u0142 do Mi\u0119dzynarod\u00f3wki Komunistycznej i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Komisji Rolnej. By\u0142 tak\u017ce jednym z za\u0142o\u017cycieli Mi\u0119dzynarod\u00f3wki Ch\u0142opskiej. W 1934 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 na Wydziale Agrarnym Instytutu Czerwonej Profesury w Moskwie. By\u0142 autorem ponad 200 prac i artyku\u0142\u00f3w. Posiada\u0142 pseudonimy: \u201eTomasz\u201d, \u201eTomasz Ch\u0142opicki\u201d i W\u0142odzimierz T\u0119goborski. 21 VIII 1937 r. zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i oskar\u017cony, wraz z innymi cz\u0142onkami KPP, m.in. o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z polskim wywiadem, a 4 XII 1938 r. stracony. Inna wersja m\u00f3wi o \u015bmierci w wi\u0119zieniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0104BALA TOMASZA (ULICA)<\/strong>, jedna z mniejszych (170 m) uliczek zachodniej cz\u0119\u015bci osiedla J. Kili\u0144skiego. \u0141\u0105czy si\u0119 z ul. J. Kili\u0144skiego poprzez ulice: J. Matejki, B. Limanowskiego i Konfederack\u0105. Jej nieliczni mieszka\u0144cy w domach jednorodzinnych maj\u0105 wi\u0119c spok\u00f3j i skomplikowany dojazd. Powsta\u0142a w 1977 r. w czasie intensywnej budowy osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych na terenach pomi\u0119dzy ul. J. Kili\u0144skiego i dolin\u0105 rzeki Wis\u0142oki, w okolicach powszechnie znanego obiektu lecznicy dla zwierz\u0105t. W 2010 r. przeprowadzono jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z p\u0142ytek betonowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W ramach realizacji „Ustawy dekomunizacyjnej” z dnia 1 IV 2016 r. – Uchwa\u0142\u0105 z dnia 26 IV 2017 r. Rady Miejskiej w Mielcu zmieniono nazw\u0119 na ul. Grzybowskiego Tadeusza. (Odr\u0119bne has\u0142o: GRZYBOWSKIEGO TADEUSZA ULICA.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0104BKOWSKA KRYSTYNA<\/strong>, urodzona w 1936 r., lekkoatletka \u201eStali\u201d Mielec w latach 50. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w skokach i rzutach. By\u0142a cz\u0142onkini\u0105 kadry \u00a0narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BROWSKA \u0141UCJA (z domu G\u0141ODZIK)<\/strong>, urodzona 18 I 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Heleny z domu M\u0105dry. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jeszcze w tym samym roku jako referent transportu w Powiatowym Zarz\u0105dzie Dr\u00f3g Lokalnych w Mielcu. Po urodzeniu dw\u00f3ch syn\u00f3w i nale\u017cnych urlopach w 1985 r. zrezygnowa\u0142a z pracy w PZDL. Zarejestrowa\u0142a si\u0119 w firmie prywatnej za\u0142o\u017conej przez m\u0119\u017ca \u2013 Andrzeja D\u0105browskiego jako osoba wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca i prowadzi\u0142a w niej ksi\u0119gowo\u015b\u0107. D\u0105browscy ulokowali firm\u0119 w Kliszowie, p\u00f3\u017aniej przenie\u015bli do Mielca, a nast\u0119pnie osiedli na sta\u0142e w Brzy\u015bciu, gdzie pod nazw\u0105 \u201eAndrex\u201d (od 1993 r.) znacz\u0105co rozwin\u0119li dzia\u0142alno\u015b\u0107. Poza dotychczasow\u0105 produkcj\u0105 zawor\u00f3w i innych detali oraz us\u0142ugami w bran\u017cy metalowej, w 1999 r. zbudowali Zajazd \u201eAnna\u201d (od imienia c\u00f3rki). \u0141ucja przej\u0119\u0142a nadz\u00f3r nad ca\u0142okszta\u0142tem dzia\u0142alno\u015bci gastronomicznej. W 2004 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 mistrza w zawodzie kucharz, nadany przez Izb\u0119 Rzemie\u015blnicz\u0105 w Rzeszowie. Dzi\u0119ki m.in. wprowadzeniu tradycyjnych miejscowych receptur wyrob\u00f3w, a przy tym dba\u0142o\u015bci o jako\u015b\u0107 \u015bwiadczonych us\u0142ug, brzyski zajazd szybko zyska\u0142 popularno\u015b\u0107 w rejonie. Organizowano w nim zjazdy, konferencje, uroczysto\u015bci i imprezy og\u00f3lnopolskie, wojew\u00f3dzkie, powiatowe i gminne, a ponadto wesela, chrzciny i inne imprezy rodzinne. Dodatkowymi atutami Zajazdu \u201eAnna\u201d by\u0142y pi\u0119kne kompozycje zieleni, tereny do gier sportowych i plac zabaw dla dzieci.. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 \u0141ucja wraz z m\u0119\u017cem udzielali si\u0119 spo\u0142ecznie w \u015brodowiskach zamieszkania, a zw\u0142aszcza w \u017cyciu religijnym (Mielec, Gaw\u0142uszowice, Brzy\u015bcie). Sponsorowali m.in. wiele przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych w ko\u015bcio\u0142ach, ko\u0142ach \u0142owieckich oraz Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Brzy\u015bciu. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 \u0141ucja D\u0105browska zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa oraz Medalem \u201e\u017bonom My\u015bliwych za Tolerancj\u0119\u201d.\u00a0 W 2014 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale nadal wspomaga do\u015bwiadczeniem swoich nast\u0119pc\u00f3w.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BROWSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 2 VII 1954 r. w Woli Zdakowskiej, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Janiny z domu Konieczna. Mieszka\u0142 w Kliszowie, gdzie rodzice prowadzili gospodarstwo rolne. (Ojciec by\u0142 cie\u015bl\u0105, a matka krawcow\u0105.) Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. W latach 1969-1980 (jako ucze\u0144, a nast\u0119pnie pracownik) zatrudniony by\u0142 w WSK Mielec na stanowisku tokarza \u2013 ustawiacza automat\u00f3w unikalnych, a w latach 1980-1981 pracowa\u0142 zarobkowo w Austrii. Od 1982 r. do 1985 r., mieszka\u0142 w Mielcu i by\u0142 taks\u00f3wkarzem. W 1985 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 (produkcja zamkni\u0119\u0107 do butelek), pocz\u0105tkowo w wynaj\u0119tym gara\u017cu. W 1987 r. zakupi\u0142 z PFZ 1 ha gruntu w Brzy\u015bciu (powiat mielecki) i po wybudowaniu budynku uruchomi\u0142 zak\u0142ad \u015blusarski produkuj\u0105cy ogrodzenia metalowe. Zmieni\u0142 nazw\u0119 firmy na \u201eANDREX\u201d, rozbudowa\u0142 zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w, systematycznie rozszerza\u0142 produkcj\u0119 (zawory kulowe, produkcja metalowa, armatura przemys\u0142owa, obr\u00f3bka antykorozyjna) i uruchomi\u0142 zak\u0142ad gastronomiczny \u2013 Zajazd \u201eAnna\u201d. W 2014 r. ponownie zmieni\u0142 nazw\u0119 firmy na \u201eAndrex D\u0105browski Sp. J.\u201d, kt\u00f3ra odt\u0105d sta\u0142a si\u0119 firm\u0105 rodzinn\u0105. Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Od 1970 r. jest cz\u0142onkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Brzy\u015bciu, a od 1985 r. \u2013 Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. Pasjonuje si\u0119 te\u017c my\u015blistwem i jest cz\u0142onkiem K\u00f3\u0142 \u0141owieckich. Wielokrotnie sponsorowa\u0142 akcje spo\u0142eczne i dzia\u0142alno\u015b\u0107 stowarzysze\u0144. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZK RP i BWP\u201d, Medalem Honorowym im. Boles\u0142awa Chomycza, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi \u0141owieckie\u201d. W pa\u017adzierniku 2019 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zainicjowa\u0142 powstanie Stowarzyszenia Razem Czynimy Dobro. Kluczowymi projektami Stowarzyszenia s\u0105 Dzienny Dom Pomocy i Klub Seniora dla gminy Gaw\u0142uszowice z siedzib\u0105 w obiektach firmy Andrex w Brzy\u015bciu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0104BROWSKI EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 15 V 1923 r. w Bojanowie ko\u0142o Niska, syn Tomasza i Marii z Piskorowskich. Nauk\u0119 w Gimnazjum im. Jana Twardowskiego w Tarnobrzegu przerwa\u0142a wojna. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. kronikarza i dru\u017cynowego I DH im. gen. H. D\u0105browskiego w Tarnobrzegu. Jesieni\u0105 1939 r., ju\u017c podczas okupacji hitlerowskiej, w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i po nawi\u0105zaniu kontaktu z W\u0142adys\u0142awem Jasi\u0144skim zosta\u0142 cz\u0142onkiem redakcji i kolporterem konspiracyjnej gazetki \u201eOdwet\u201d. Po powstaniu oddzia\u0142u partyzanckiego \u201eJ\u0119drusie\u201d by\u0142 jednym z najaktywniejszych jego cz\u0142onk\u00f3w. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eGenek\u201d (p\u00f3\u017aniej: \u201eR\u0105czy Jele\u0144\u201d, \u201eAbrachamowicz Jerzy\u201d, \u201eGumi\u0144ski Jan\u201d). Zda\u0142 konspiracyjn\u0105 tzw. ma\u0142\u0105 matur\u0119 i podchor\u0105\u017c\u00f3wk\u0119. Bra\u0142 udzia\u0142 w niemal wszystkich wa\u017cniejszych akcjach bojowych i dywersyjnych \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d, m.in. w udanej akcji uwolnienia ok. 180 wi\u0119\u017ani\u00f3w z wi\u0119zienia niemieckiego w Mielcu (29 III 1943 r.). W Akcji \u201eBurza\u201d uczestniczy\u0142 na terenie Kielecczyzny. Tam te\u017c otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika AK. Po rozwi\u0105zaniu oddzia\u0142u powr\u00f3ci\u0142 do Tarnobrzega, ale uprzedzony o planowanym aresztowaniu ukrywa\u0142 si\u0119 i wydawa\u0142 konspiracyjne pismo \u201ePlac\u00f3wka\u201d. W 1945 r. ujawni\u0142 si\u0119 i zda\u0142 jako ekstern matur\u0119. Zosta\u0142 komendantem jawnego Hufca ZHP w Tarnobrzegu, a w 1946 r. na zlecenie antykomunistycznej organizacji WiN podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Tarnobrzegu. R\u00f3wnocze\u015bnie w konspiracji by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 \u201eStra\u017cy\u201d w WiN. W maju 1946 r. zosta\u0142 aresztowany i skazany na 5 lat, mimo \u017ce nie udowodniono mu przynale\u017cno\u015bci do WiN. Na mocy amnestii w 1947 r. zosta\u0142 wypuszczony na wolno\u015b\u0107, ale ostrze\u017cony o mo\u017cliwym ponownym aresztowaniu wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie. Pracowa\u0142 w regionalnych oddzia\u0142ach Narodowego Banku Polskiego. Ponadto w latach 1956-1964 dzia\u0142a\u0142 aktywnie w ZHP, m.in. zorganizowa\u0142 Hufiec ZHP Wroc\u0142aw \u2013Po\u0142udnie i by\u0142 jego hufcowym. Mia\u0142 stopie\u0144 harcmistrza. Powr\u00f3ci\u0142 te\u017c do dzia\u0142alno\u015bci kronikarskiej. Napisa\u0142 m.in. \u201eSzlakiem \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d Dzieje legendarnego oddzia\u0142u partyzanckiego\u201d (trzy wydania: 1966, 1967 i 1992 r.) i oko\u0142o dwie\u015bcie artyku\u0142\u00f3w o \u201eOdwecie\u201d, W\u0142adys\u0142awie Jasi\u0144skim i \u201eJ\u0119drusiach\u201d do prasy i opracowa\u0144 historycznych. Utrzymywa\u0142 kontakt z kolegami z partyzantki, m.in. z Mielca i powiatu mieleckiego, uczestniczy\u0142 w spotkaniach \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Virtuti Militari, Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem AK i awansem na stopie\u0144 kapitana. Zmar\u0142 24 XI 1996 r. Pochowany na cmentarzu parafii Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Tarnobrzegu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BROWSKI JERZY,<\/strong>\u00a0urodzony 8 IX 1899 r. w Nieborowie ko\u0142o \u0141owicza. Studiowa\u0142 na Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Warszawie, a nast\u0119pnie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Ju\u017c w czasie studi\u00f3w zosta\u0142 zatrudniony w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie, w zespole W\u0142adys\u0142awa Zalewskiego projektuj\u0105cym samolot WZ-X. R\u00f3wnocze\u015bnie w 1925 r. skonstruowa\u0142 jednomiejscowy dwup\u0142at D-1 \u201eCykacz\u201d \u2013 jeden z pierwszych w Polsce samolot\u00f3w sportowych. W latach 1927-1928 pracowa\u0142 w biurze konstrukcyjnym wytw\u00f3rni samolot\u00f3w \u201ePlage i La\u015bkiewicz\u201d w Lublinie i bra\u0142 udzia\u0142 w projektowaniu samolotu rozpoznawczo-bombowego \u201eLublin\u201d R-VIII oraz by\u0142 jednym z projektant\u00f3w dwumiejscowego samolotu sportowego DUS-III \u201ePta-Pta\u201d. Pod koniec 1928 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych PZL w Warszawie. By\u0142 jednym z projektant\u00f3w dwumiejscowego samolotu \u0142\u0105cznikowego PZL \u0141-2, na kt\u00f3rym Stanis\u0142aw Skar\u017cy\u0144ski wykona\u0142 lot dooko\u0142a Afryki, a tak\u017ce trzymiejscowego samolotu sportowego PZL-19 i serii samolot\u00f3w tego typu. W 1934 r. zaprojektowa\u0142 dwusilnikowy bombowiec PZL-37 \u201e\u0141o\u015b\u201d, kt\u00f3ry zosta\u0142 oceniony jako najnowocze\u015bniejszy samolot polskiego lotnictwa wojskowego. (Na Mi\u0119dzynarodowym Salonie Lotniczym w Pary\u017cu w 1938 r. otrzyma\u0142 z\u0142oty medal.) Od 1939 r. jego produkcj\u0119 podj\u0119\u0142y nowo wybudowane Polskie Zak\u0142ady Lotnicze \u2013 Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu. Kolejn\u0105 konstrukcj\u0105 by\u0142 bombowiec PZL-48 \u201eMi\u015b\u201d, ale w chwili wybuchu II wojny \u015bwiatowej powsta\u0142 zaledwie jego prototyp. D\u0105browski wraz z kadr\u0105 techniczn\u0105 PZL zosta\u0142 ewakuowany do Rumunii, a nast\u0119pnie uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do Anglii. Przez pewien czas pracowa\u0142 w biurze t\u0142umacze\u0144 Polskich Si\u0142 Powietrznych, a p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 przeniesiony do bazy RAF w Henlow, gdzie m.in. zajmowa\u0142 si\u0119 modernizacj\u0105 samolot\u00f3w RAF. Po wojnie pracowa\u0142 w brytyjskich wytw\u00f3rniach lotniczych. W 1955 r. wyjecha\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych Ameryki P\u00f3\u0142nocnej i tam by\u0142 g\u0142\u00f3wnym konstruktorem samolotu komunikacyjnego Cessna. Nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w biurze studi\u00f3w wytw\u00f3rni Boeing w Seattle, gdzie powierzono mu \u00a0prace nad konstruowaniem kabin kosmicznych. Zmar\u0142 17 IX 1967 r. w Renton ko\u0142o Seattle w stanie Washington. Dla upami\u0119tnienia zwi\u0105zk\u00f3w Jerzego D\u0105browskiego z mieleck\u0105 wytw\u00f3rni\u0105 samolot\u00f3w \u2013 w 1982 r. Miejska Rada Narodowa nada\u0142a jego patronat jednej z ulic w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BROWSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 23 I 1948 r. w Sarnowie, syn J\u00f3zefa i Anny z domu \u00a0Chod\u00f3r. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1966 r. w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Tuszowie Narodowym. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej (1968-1969) w 1969 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wydziale Finansowym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a w 1974 r. przeszed\u0142 do Banku Rolnego w Mielcu i pracowa\u0142 w nim 2 lata. W latach 1976-1977 by\u0142 pracownikiem Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Tarnobrzegu, a w latach 1978-1983 \u2013 Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Baranowie Sandomierskim. Studia wy\u017csze uko\u0144czy\u0142 na Uniwersytecie \u00a0Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie w 1978 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 w 1984 r. i zosta\u0142 zaanga\u017cowany w Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora. Od 1989 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Bankowej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0104BROWSKI MARIAN<\/strong>, urodzony 27 IX 1878 r. w Mielcu, syn Franciszka i Apolonii z domu Popiel. Absolwent Gimnazjum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie. Studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego uko\u0144czy\u0142 w 1907 r. W latach 1903-1906 pracowa\u0142 jako nauczyciel gimnazjalny w Krakowie. Od 1901 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 dziennikarsk\u0105 w tygodniku \u201eIlustracja Polska\u201d, a od 1908 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142pracownikiem \u201eG\u0142osu Narodu\u201d. W 1910 r. zosta\u0142 redaktorem naczelnym i wydawc\u0105 dziennika informacyjno-politycznego \u201eIlustrowany Kurier Codzienny\u201d, a w 1918 r. zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem koncernu prasowego IKC, kt\u00f3ry wydawa\u0142 m.in. czasopisma: \u201e\u015awiatowid\u201d, \u201eNa szerokim \u015bwiecie\u201d, \u201eTempo dnia\u201d, \u201eAs\u201d i \u201eWr\u00f3ble na dachu\u201d. Nazywano go powszechnie \u201ekr\u00f3lem prasy polskiej\u201d. Zajmowa\u0142 si\u0119 te\u017c polityk\u0105 i dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 pos\u0142em (PSL „Piast” i BBWR) na Sejm RP z\u00a0 w latach 1921-1935 i radnym miasta Krakowa (1933-1939). Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje, m.in. prezesowa\u0142 Towarzystwu Oratoryjnemu i Operowemu, Krakowskiemu Klubowi Automobilowemu, Zwi\u0105zkowi Turystycznemu i Towarzystwu Sztuk Pi\u0119knych, a tak\u017ce nale\u017ca\u0142 m.in. do Towarzystwa Dziennikarzy i Literat\u00f3w w Warszawie oraz Papieskiej Akademii Tiberina. Inicjowa\u0142 i wspiera\u0142 finansowo szereg przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych i sportowych. Otrzyma\u0142 liczne odznaczenia polskie i zagraniczne. W 1939 r. wyjecha\u0142 z kraju. Zmar\u0142 27 IX 1958 r. w Miami na Florydzie (USA). Urn\u0119 z jego prochami pochowano na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n

\"\"D\u0104BROWSKI ZDZIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 18 II 1930 r. w Mielcu, syn Jakuba i Julii z domu Malik. Absolwent Liceum im. Kr\u00f3la Jana III Sobieskiego w Krakowie z matur\u0105 w 1949 r. Od 1947 r. do 1959 r. by\u0142 zawodnikiem koszykarskiej dru\u017cyny Gwardii Krak\u00f3w, a po zmianie nazwy – Wis\u0142y Krak\u00f3w, graj\u0105cej w polskiej ekstraklasie (w\u00f3wczas I lidze). Gra\u0142 na pozycji \u015brodkowego i by\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w w kraju, m.in. dwa razy zdoby\u0142 najwi\u0119cej punkt\u00f3w w sezonie (1951, 1952). Z Gwardi\u0105\/Wis\u0142\u0105 odni\u00f3s\u0142 wiele sukces\u00f3w. Najwi\u0119ksze z nich to: mistrzostwo Polski w 1954 r., wicemistrzostwo w 1952 r., 1956 r. i 1959 r., III miejsce w 1958 r., Puchar Polski w 1952 r. i mistrzostwo I Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady Zrzesze\u0144 Sportowych w 1951 r. W latach 1949-1956 by\u0142 reprezentantem Polski i wyst\u0105pi\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych i mi\u0119dzynarodowych. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i zdoby\u0142 uprawnienia trenerskie II klasy. Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej pracowa\u0142 jako trener z juniorami Wis\u0142y Krak\u00f3w (trzy razy mistrzostwo Polski) i SKS Podg\u00f3rze oraz seniorami Wis\u0142y Krak\u00f3w, AZS Krak\u00f3w i Korona Krak\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie uzyska\u0142 uprawnienia s\u0119dziowskie i m.in. s\u0119dziowa\u0142 150 spotka\u0144 mi\u0119dzynarodowych, w tym 30 w rozgrywkach o Puchar Europy. W 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Ponadto w latach 1974-1983 pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. odznakami: Mistrza Sportu, Zas\u0142u\u017conego Mistrza Sportu i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Koszyk\u00f3wki oraz Medalem 100-lecia Sportu Polskiego. Zmar\u0142 15 I 1983 r. Pochowany na Cmentarzu Bronowickim w Krakowie.<\/p>\r\n

D\u0104BROWSKIEGO JERZEGO (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (543 m) ulic osiedla Lotnik\u00f3w. Powsta\u0142a w 1982 r. w czasie intensywnej budowy blok\u00f3w mieszkalnych w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci tego osiedla MSM. Rozpoczyna si\u0119 i ko\u0144czy przy Alei Ducha \u015awi\u0119tego, kszta\u0142tem przypominaj\u0105c liter\u0119 C. Po jej po\u0142udniowej stronie znajduj\u0105 si\u0119 wymienione wy\u017cej bloki, a od p\u00f3\u0142nocy \u2013 ma\u0142a skarpa i Pracownicze Ogr\u00f3dki Dzia\u0142kowe \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d.
Patron ulicy: in\u017c. JERZY D\u0104BROWSKI to prekursor polskiej my\u015bli technicznej w dziedzinie lotnictwa i cz\u0142owiek zwi\u0105zany z mieleck\u0105 produkcj\u0105 lotnicz\u0105. Urodzony w 1899 r. w Nieborowie k\/\u0141owicza. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 lotnictwem. Po pr\u00f3bach studiowania na r\u00f3\u017cnych kierunkach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w warszawskich Centralnych Warsztatach Lotniczych. Tam w\u0142a\u015bnie skonstruowa\u0142 pierwszy polski samolot sportowy \u2013 dwup\u0142atowiec D-1 \u201eCykacz\u201d. Od 1925 r. lata\u0142, jako cywil, w eskadrze treningowej 1 Pu\u0142ku Lotniczego w Warszawie. Po udanym projekcie samolotu sportowego DUS-II \u201ePta-Pta\u201d \u2013 w 1928 r. powierzono mu kierownictwo jednego z zespo\u0142\u00f3w konstrukcyjnych PZL. Wsp\u00f3lnie z in\u017c. Kottem zaprojektowali samolot \u0142\u0105cznikowy PZL-2 (zwany potem PZL \u0141-2), na kt\u00f3rym kpt pilot Stanis\u0142aw Skar\u017cy\u0144ski i por. Andrzej Markiewicz oblecieli dooko\u0142a Afryk\u0119. W 1934 r. opracowa\u0142 projekt wst\u0119pny ca\u0142kowicie metalowego dwusilnikowego samolotu bombowego PZL-37 \u201e\u0141o\u015b\u201d, kt\u00f3ry na Mi\u0119dzynarodowym Salonie Lotniczym w Pary\u017cu w 1938 r. otrzyma\u0142 z\u0142oty medal. Ten w\u0142a\u015bnie samolot produkowano w Mielcu w 1939 r. Do wybuchu wojny wyprodukowano 6 sztuk. In\u017c. D\u0105browski, wraz z personelem PZL, zosta\u0142 ewakuowany do \u00a0Rumunii, a nast\u0119pnie przedosta\u0142 si\u0119 do Anglii, gdzie wst\u0105pi\u0142 do Polskich Si\u0142 Zbrojnych i walczy\u0142 w wojnie niemiecko-francuskiej. Po kapitulacji Francji zajmowa\u0142 si\u0119 unowocze\u015bnianiem samolot\u00f3w wojskowych dla RAF. Od 1948 r. pracowa\u0142 w angielskim przemy\u015ble lotniczym, a od 1955 r. w USA, w zak\u0142adach Cessna, jako g\u0142\u00f3wny konstruktor samolotu komunikacyjnego. W latach 1959-1967 zosta\u0142 pozyskany do zak\u0142ad\u00f3w lotniczych Boeinga, gdzie pracowa\u0142 nad konstrukcjami statk\u00f3w kosmicznych. Zmar\u0142 w 1967 r. w miejscowo\u015bci Reuton k\/Seattle (USA). Wdzi\u0119czni za \u201e\u0141osia\u201d mielczanie uczynili go patronem jednej z ulic na osiedlu Lotnik\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0104BROWSKIEJ MARII (ULICA)<\/strong>, niewielka (63 m) uliczka na osiedlu J.Kili\u0144skiego. Biegnie od ulicy Wiejskiej, pomi\u0119dzy domami jednorodzinnymi, do ul. B.Limanowskiego, niedaleko od obiekt\u00f3w lecznicy dla zwierz\u0105t (przy ul. Konfederackiej). Powsta\u0142a w 1970 r. w czasie budowy osiedla na terenach opadaj\u0105cych od ul. J.Kili\u0144skiego w kierunku doliny rzeki Wis\u0142oki. W 2017 r. przeprowadzono jej remont.
Patronka ulicy: MARIA D\u0104BROWSKA (1889-1965) to jedna z najwybitniejszych polskich pisarek. Posiada\u0142a wszechstronne wykszta\u0142cenie. Jej sztandarowe dzie\u0142o to\u00a0Noce i dnie,<\/em>\u00a0jedno z najwi\u0119kszych w polskiej literaturze, \u00a0ekranizowane. By\u0142a tak\u017ce znakomit\u0105 t\u0142umaczk\u0105 obcych dzie\u0142 na j\u0119zyk polski.<\/p>\r\n

D\u0104BR\u00d3WKA OSUCHOWSKA<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci gminy Czermin, przy drogach powiatowych: nr 1\u00a0155 (Bre\u0144 Osuchowski \u2013 D\u0105br\u00f3wka Osuchowska) i 1\u00a0156 (Trzciana \u2013 Kaw\u0119czyn ). Jej nazwa pochodzi od niewielkiego lasu d\u0119bowego \u2013 d\u0105browy, d\u0105br\u00f3wki). Zajmuje powierzchni\u0119 4,84 km2<\/sup>. Ma zabudow\u0119 rozproszon\u0105, a cz\u0119\u015bciami wsi s\u0105 Podlesie i Druga D\u0105br\u00f3wka.\u00a0 Jej teren zamieszkuje oko\u0142o 420 os\u00f3b (wg stanu na 31 XII 2023 r.). Czynne s\u0105 tak\u017ce podmioty gospodarcze. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105 oraz cz\u0119\u015bciowo gazow\u0105. Szczeg\u00f3lnym obiektem sakralnym jest kapliczka Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy z 1907 r., wpisana do Rejestru Zabytk\u00f3w, przy kt\u00f3rej utrzymywana jest tradycja gromadzenia si\u0119 na nabo\u017ce\u0144stwa majowe i inne Maryjne. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami s\u0105 te\u017c: Dom Stra\u017caka, Dom Ludowy i dwa bloki mieszkalne z prze\u0142omu lat 80. i 90. XX w. Spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prowadz\u0105 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich \u201eD\u0105br\u00f3wka\u201d. Mimo mijaj\u0105cych lat nadal \u017cywa jest pami\u0119\u0107 o tragicznych wydarzeniach z 1932 r., o czym te\u017c informuje pami\u0105tkowa tablica. Niezwykle malownicza i bogata przyroda na tych terenach zainspirowa\u0142a przyrodnik\u00f3w do w\u0142\u0105czenia D\u0105br\u00f3wki Osuchowskiej w sk\u0142ad projektowanego Przec\u0142awskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Badania archeologiczne wykaza\u0142y, \u017ce na opisywanym terenie ludzie przebywali ju\u017c w okresie paleolitu i mezolitu (9\u00a0800 \u2013 5\u00a0600 lat p.n.e.), neolitu (5\u00a0600 \u2013 2 300 lat p.n.e.), w epoce br\u0105zu i wczesnej epoki \u017celaza (2\u00a0400 \u2013 1700 lat p.n.e.) oraz p\u00f3\u017aniej. Pierwsza pisemna wzmianka o nowej wsi D\u0105br\u00f3wka (p\u00f3\u017aniej D\u0105br\u00f3wka Osuchowska) pojawi\u0142a si\u0119 w rejestrze pog\u0142\u00f3wnego w 1674 r. Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 g\u0142\u00f3wnie rolnictwem. Teren wsi znajdowa\u0142 si\u0119 pomi\u0119dzy ma\u0142ymi, ale nieuregulowanymi rzeczkami (potokami), tote\u017c cz\u0119sto by\u0142 n\u0119kany powodziami. W rezultacie I rozbioru Polski (1772) wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 pod zaborem austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Historia niewiele m\u00f3wi o D\u0105br\u00f3wce w czasie krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. i zniesieniu pa\u0144szczyzny w 1848 r., mo\u017ce dlatego, \u017ce przez pewien czas znikn\u0119\u0142a z map i by\u0142a tylko cz\u0119\u015bci\u0105 s\u0105siedniego Kaw\u0119czyna. Po reformie administracyjnej i utworzeniu powiat\u00f3w w latach 1853-1855 \u2013 wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 w granicach powiatu zasowskiego, a od 1867 r. \u2013 mieleckiego. W 2. po\u0142. XIX w. D\u0105br\u00f3wka by\u0142a wymieniana w dokumentach jako obszar dworski. W 1888 r. powsta\u0142a sp\u00f3\u0142ka do regulacji Brnia z dop\u0142ywami. M.in. zbudowano wa\u0142 prawy Brnia i wa\u0142 przy Wi\u015ble. Od tego czasu wie\u015b i okolice rzadziej by\u0142y n\u0119kane wylewami. Na prze\u0142omie XIX i XX w. zorganizowano szko\u0142\u0119 dwuklasow\u0105. W tym czasie niekt\u00f3rzy mieszka\u0144cy wsi udali si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do Prus i innych kraj\u00f3w zachodnich. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza czterokrotne walki frontowe i dwukrotna okupacja rosyjska (24 IX \u2013 8 X 1914 i 8 XI 1914 \u2013 11 V 1915) \u00a0pozostawi\u0142y po sobie du\u017ce zniszczenia. Do skrajnej biedy doprowadzi\u0142o natomiast rekwirowanie na potrzeby wojska koni, byd\u0142a i \u017cywno\u015bci, a nawet niekt\u00f3rych narz\u0119dzi gospodarskich. Odzyskanie niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 (XI 1918 r.) stworzy\u0142o nadziej\u0119 na popraw\u0119 poziomu \u017cycia. W 1921 r. powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice wojew\u00f3dztwa krakowskiego. Odbudowywano wie\u015b ze zniszcze\u0144, rozwija\u0142o si\u0119 \u017cycie spo\u0142eczne. Coraz wi\u0119ksze znaczenie zdobywa\u0142 ruch ludowy i p\u00f3\u017aniej ZMW \u201eWici\u201d. Po 1926 r. polityka rolna rz\u0105d\u00f3w sanacyjnych sprawi\u0142a, \u017ce ch\u0142opi coraz cz\u0119\u015bciej buntowali si\u0119 przeciwko degradacji wsi. Eskalacja nast\u0105pi\u0142a jesieni\u0105 1932 r. Po wielkiej manifestacji ch\u0142opskiej w Mielcu 27 X i starciach z policj\u0105, niepokoje spo\u0142eczne przenios\u0142y si\u0119 na teren wiejski. W dniach 28 \u2013 29 X w D\u0105br\u00f3wce dosz\u0142o do kolejnych star\u0107 ch\u0142op\u00f3w (tak\u017ce z okolicznych wsi) z policj\u0105. Zgin\u0105\u0142 17-letni mieszkaniec Brnia Osuchowskiego, a ponad 40 os\u00f3b zosta\u0142o rannych. Konsekwencj\u0105 tych wydarze\u0144 by\u0142y liczne aresztowania, w tym z samej D\u0105br\u00f3wki a\u017c oko\u0142o 40 os\u00f3b. W 1934 r. wie\u015b wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy zbiorowej Czermin. W tym samym roku niemal ca\u0142y powiat mielecki znalaz\u0142 si\u0119 pod wod\u0105 po wylewie rzek. Straty materialne by\u0142y niewyobra\u017calne. Po ust\u0105pieniu wody tragiczn\u0105 sytuacj\u0119 poprawi\u0142a nieco pomoc rz\u0105du w postaci ziarna \u017cyta jako zap\u0142aty za udzia\u0142 w pracach publicznych przy naprawie dr\u00f3g, most\u00f3w i wa\u0142\u00f3w. Powr\u00f3t do normalnego funkcjonowania przerwa\u0142\u00a0 najazd Niemiec na Polsk\u0119 i okupacja hitlerowska. Mimo peryferyjnego po\u0142o\u017cenia wie\u015b niejednokrotnie do\u015bwiadcza\u0142a terroru okupanta. Wobec niemieckiego okrucie\u0144stwa nie pozostawano oboj\u0119tnie i w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b uczestniczono w ruchu oporu. Wyzwolenie spod okupacji niemieckiej przysz\u0142o w pierwszych dniach sierpnia 1944 r., ale jeszcze wtedy wycofuj\u0105ca si\u0119 niemiecka artyleria ostrzeliwa\u0142a wie\u015b. W 1945 r. powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W miejscowej tradycji, a p\u00f3\u017aniej oficjalnie, utrwali\u0142a si\u0119 nazwa D\u0105br\u00f3wka Osuchowska, prawdopodobnie od osuszonego terenu po przeprowadzonej regulacji rzeki Bre\u0144 i melioracji terenu. Wznowiono prac\u0119 szko\u0142y. Bez wi\u0119kszych k\u0142opot\u00f3w przesz\u0142a parcelacja maj\u0105tku. W 1957 r. utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, a 10 lat p\u00f3\u017aniej oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka. Tak\u017ce w roku 1957 odby\u0142o si\u0119 uroczyste ods\u0142oni\u0119cie tablicy upami\u0119tniaj\u0105cej krwawe wydarzenia i pacyfikacj\u0119 wsi w 1932 r.\u00a0 Poczynaj\u0105c od lat 50. coraz wi\u0119cej os\u00f3b podejmowa\u0142o dodatkowo prac\u0119 poza rolnictwem, najcz\u0119\u015bciej w mieleckiej WSK. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 328 mieszka\u0144c\u00f3w D\u0105br\u00f3wki Osuchowskiej 90 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy pozarolniczej, a w nast\u0119pnych latach liczba ta systematycznie si\u0119 powi\u0119ksza\u0142a. Grupa os\u00f3b przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Mielca. Sta\u0142e \u017ar\u00f3d\u0142o dochod\u00f3w mia\u0142o wp\u0142yw na znaczne zmiany w wygl\u0105dzie wsi. Budowano murowane domy, zmieniano s\u0142omiane pokrycia dachowe na dach\u00f3wk\u0119 lub blach\u0119 itp. W rezultacie reformy administracyjnej w latach 1973-1975 wie\u015b zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do gminy zbiorowej Czermin, kt\u00f3ra pozosta\u0142a w zmniejszonym wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. (Powiaty zosta\u0142y zlikwidowane.) Po utworzeniu Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Czerminie \u2013 szko\u0142a w D\u0105br\u00f3wce Osuchowskiej zosta\u0142a zlikwidowana. W 1977 r. oddano do u\u017cytku Dom Ludowy. Sukcesywnie unowocze\u015bniano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105, szczeg\u00f3lnie po zmianach ustrojowych kraju w latach 90. W 1997 r. gmin\u0119 Czermin i s\u0105siednie gminy nawiedzi\u0142a wielka pow\u00f3d\u017a, kt\u00f3ra spowodowa\u0142a wiele zniszcze\u0144 materialnych. Dwa lata p\u00f3\u017aniej, po kolejnej reformie administracyjnej, odrodzi\u0142y si\u0119: powiat mielecki (w kszta\u0142cie sprzed 1975 r.) i wojew\u00f3dztwo rzeszowskie o zmienionej nazwie – podkarpackie. Pod koniec lat 80. zbudowano dwa bloki mieszkalne, do kt\u00f3rych pierwsi mieszka\u0144cy wprowadzili si\u0119 w latach 90. W pierwszym \u0107wier\u0107wieczu XXI w. w D\u0105br\u00f3wce kontynuowano budow\u0119 infrastruktury technicznej oraz unowocze\u015bniano architektur\u0119. W 2007 r. obchodzono 50-lecie OSP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0104BR\u00d3WKI (ULICA)<\/strong>, ulica \u015bredniej d\u0142ugo\u015bci (500 m) na osiedlu \u00a0Smoczka . Biegnie \u0142aman\u0105 lini\u0105 od ul. Wolno\u015bci, przez tereny budownictwa wielorodzinnego, do ul. Zygmuntowskiej. Status ulicy i patronk\u0119 otrzyma\u0142a 28 I 1987 r. W latach 2003-2006 zosta\u0142a przebudowana i zmodernizowana, m.in. po\u0142o\u017cono asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek betonowych. W 2008 r. zbudowano przy niej parkingi. W 2020 r. zbudowano przy ulicy bocznej od ul. D\u0105br\u00f3wki zatok\u0119 parkingow\u0105 z betonowych p\u0142yt a\u017curowych oraz przebudowano nawierzchni\u0119 istniej\u0105cego ci\u0105gu pieszo-rowerowego na betonow\u0105 kostk\u0119 brukowa. W 2022 r. wykonano remont zniszczonych parking\u00f3w i element\u00f3w drogi o d\u0142ugo\u015bci ok. 0,2 km, od skrzy\u017cowania z ul. Zygmuntowska do skrzy\u017cowania na \u0142uku z ul. Wolno\u015bci.
Patronka ulicy: D\u0104BR\u00d3WKA ( ? \u2013 977), ksi\u0119\u017cniczka czeska, \u017cona ksi\u0119cia Mieszka I, matka Boles\u0142awa I Chrobrego. Ma\u0142\u017ce\u0144stwo Mieszka I z D\u0105br\u00f3wk\u0105 i rych\u0142y chrzest otworzy\u0142y pierwszemu pa\u0144stwu polskiemu mo\u017cliwo\u015b\u0107 przy\u0142\u0105czenia si\u0119 do chrze\u015bcija\u0144skiej Europy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DC \u2013 3 (DAKOTA, DOUGLAS)<\/strong>, ameryka\u0144ski samolot komunikacyjny produkowany od 1936 r. Na licencji ameryka\u0144skiej produkowano go w ZSRR, pod nazw\u0105 Li-2, w czasie II wojny \u015bwiatowej dla transportowych potrzeb wojska. Kiedy po wojnie reaktywowane Polskie Linie Lotnicze \u201eLOT\u201d, pozyska\u0142y kilka takich samolot\u00f3w, mieleckie Polskie Zak\u0142ady Lotnicze wykona\u0142y ich kapitalny remont i modernizacj\u0119 do cel\u00f3w pasa\u017cerskich. Jeden z takich samolot\u00f3w wykonano dla cel\u00f3w s\u0142u\u017cbowych prezydenta Boles\u0142awa Bieruta i rz\u0105du polskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEC ALEKSANDRA<\/strong>, urodzona 18 VI 1981 r. w Rzeszowie, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Marii z Zab\u0142ockich. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych Nr 1 (V LO) w Mielcu, matura w 2000 r. Studentka Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Zawodniczka Mieleckiego Klubu Karate \u201eKaminari\u201d, prowadzonego przez Andrzeja Pisarczyka. Wielokrotna medalistka (indywidualnie i dru\u017cynowo) mistrzostw Polski w karate tradycyjnym w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych: m\u0142odzik\u00f3w \u2013 3. miejsce kumite indywidualne (\u0141\u00f3d\u017a -1996 r.), kadet\u00f3w i junior\u00f3w \u2013 1. m. kumite indywidualne \u2013 mistrzyni Polski (Brenna -1999 r.) i 1. m. kumite indywidualne \u2013 mistrzyni Polski (Lublin \u2013 2000 r.) oraz senior\u00f3w \u2013 2. m. kata dru\u017cynowe kobiet (Mielec-2000). Ponadto zaj\u0119\u0142a szereg czo\u0142owych lokat w Mistrzostwach Polski junior\u00f3w i senior\u00f3w oraz w turniejach krajowych i mi\u0119dzynarodowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DEC JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 III 1882 r. w Weryni, syn Stanis\u0142awa i Karoliny z domu Osiniak. Absolwent Gimnazjum w Rzeszowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1902 r. Studia teologiczne odby\u0142 w tarnowskim seminarium i 29 VI 1906 r. otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w D\u0105browie Tarnowskiej (1906-1909), katecheta w Wojniczu (1909-1910) i katecheta w Mszanie Dolnej (1910-1916). W 1916 r. przyby\u0142 do Mielca i uczy\u0142 religii w szkole \u017ce\u0144skiej, a od 1930 r. w szkole m\u0119skiej. Ponadto od 1934 r. katechizowa\u0142 m\u0142odzie\u017c w szkole przemys\u0142owej. W 1942 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 na skutek z\u0142ego stanu zdrowia. Po II wojnie \u015bwiatowej wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie i w 1946 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w S\u0119polnie Cz\u0142uchowskim (diecezja gorzowska). Odznaczony EC i RM. Utrzymywa\u0142 kontakty z Mielcem i tu zmar\u0142 21 IV 1953 r. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Kolbuszowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEC STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 XII 1965 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Zofii z domu Kuku\u0142ka. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego \u00a0im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1984 r. W 1992 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Ekonomiczn\u0105 w Krakowie (kierunek: handel zagraniczny, specjalno\u015b\u0107: mi\u0119dzynarodowe stosunki gospodarcze) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W czasie studi\u00f3w przebywa\u0142 na sze\u015bciomiesi\u0119cznym stypendium w Oxfordzie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1993 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako t\u0142umacz ekonomista. W 1995 r. przeszed\u0142 do mieleckiego Centrum Wspierania Biznesu, gdzie na stanowisku doradcy ds. finansowych pracowa\u0142 przez 2 lata. W 1996 r. otrzyma\u0142 misj\u0119 zorganizowania i prowadzenia w Mielcu plac\u00f3wki Banku Handlowego w Warszawie, pocz\u0105tkowo na stanowisku doradcy bankowego w Punkcie Informacyjnym i p\u00f3\u017aniej w Bankowym Punkcie Obs\u0142ugi Klienta, a nast\u0119pnie dyrektora Filii. Opr\u00f3cz pracy zawodowej uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142ecznym i gospodarczym Mielca, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 radnego Rady Miejskiej w kadencji 1994-1998 i kadencji 1998-2002.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEDAL (STATUETKA, TABLICA, DYPLOM)<\/strong>\u00a0– wyr\u00f3\u017cnienia honorowe przyznawane w Mielcu wybitnym tw\u00f3rcom nowej techniki lotniczej, konstruktorom i projektantom innowacyjnych rozwi\u0105za\u0144. Zosta\u0142o wprowadzone w 2013 r. Kapitu\u0142a (przedstawiciele mieleckich stowarzysze\u0144 lotniczych, firm i instytucji zwi\u0105zanych z lotnictwem oraz starosty powiatu mieleckiego) przyznaje corocznie wyr\u00f3\u017cnienie w trzech formach: statuetki, tablicy i dyplomu. Aktu wr\u0119czenia dokonuje si\u0119 na corocznych Spotkaniach Lotniczych Pokole\u0144 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Laureatami statuetek Dedala s\u0105: *2013 r. \u2013 J\u00f3zef Oleksiak i Stanis\u0142aw Stachura; *2014 r. \u2013 Jan Madej i po\u015bmiertnie mjr Bogus\u0142aw Mrozek; *2015 r. \u2013 Edward Marga\u0144ski; *2016 r. \u2013 Wojciech Podka\u0144ski i Janusz Michalcewicz; *2017 r. – Andrzej Frydrychewicz i Marek Darecki; *2018 r. – Janusz Zakr\u0119cki, W\u0142adys\u0142aw Ortyl, Jaros\u0142aw S\u0119p, Krzysztof \u015al\u0119zak, Janusz Chojecki, Grzegorz Szeliga; *2019 r. – Kazimierz Szaniawski; *2020 r. – Czes\u0142aw Kolisz, Marek Dykas.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Tablicami Dedala zostali uhonorowani: *2014 r. \u2013 Zygmunt Osak i zesp\u00f3\u0142 z PZL Mielec: Mieczys\u0142aw Skrzypek, Jakub Skrzypek i Kazimierz Nowakowski; *2015 r. \u2013 Grzegorz Goryczka, Teofil Lenartowicz, Bogus\u0142aw Ku\u015bnierz i Leszek W\u00f3jcicki; *2016 r. \u2013 Marek Dykas i redakcja EPML Spotters. *2017 r. – Jan Drews, Wojciech Koszelski, ZPiT „Rzeszowiacy”. *2018 r. – Kazimierz Kr\u00f3likowski, Marek Stanis\u0142aw Graniczkowski; *2019 r. – M\u0142odzie\u017cowa Akademia Umiej\u0119tno\u015bci Technicznych przy CKPiDN;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0Wyr\u00f3\u017cnienia: *2020 r. – Zbigniew Wicherski;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEDAL I IKAR<\/strong>, rze\u017aba plenerowa wykonana przez artyst\u0119 rze\u017abiarza Kazimierza Mierczy\u0144skiego w czasie I Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-1969\u201d. Umieszczono j\u0105 na trawniku obok Hotelu \u201eJubilat\u201d (p\u00f3\u017aniej Hotel \u201ePolski\u201d), w okolicy skrzy\u017cowania ul. E. Biernackiego i ul. K. K. Baczy\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEDAL ROCK FESTIWAL<\/strong>, impreza muzyczna organizowana w latach 1997-1999 w Mieleckim O\u015brodku Kultury (p\u00f3\u017aniej Samorz\u0105dowe Centrum Kultury) z inspiracji Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d. Uczestniczyli w niej m\u0142odzi muzycy z terenu po\u0142udniowo-wschodniej Polski, wykonuj\u0105c g\u0142\u00f3wnie utwory rockowe i bluesowe oraz ballady.<\/p>\r\n

DEKANAT BARANOWSKI<\/strong>, zosta\u0142 utworzony 8 IX 1928 r. na mocy dekretu biskupa tarnowskiego Leona Wa\u0142\u0119gi. W jego sk\u0142ad wesz\u0142y parafie rzymskokatolickie: Baran\u00f3w Sandomierski, Borowa, Gaw\u0142uszowice, Ja\u015blany, Padew Narodowa, S\u0142upiec, Tusz\u00f3w Narodowy i Wola Baranowska. Po powstaniu nowych parafii i zmianach granic diecezji, w 1990 r. dekanat baranowski obejmowa\u0142 parafie: Baran\u00f3w Sandomierski, Borki Nizi\u0144skie, Domacyny, Gaw\u0142uszowice, Ja\u015blany, Padew Narodowa, Sarn\u00f3w, Skopanie \u2013 Osiedle, Tusz\u00f3w Narodowy i Wola Baranowska i Zachwiej\u00f3w. W takim kszta\u0142cie funkcjonuje nadal. Funkcje dziekan\u00f3w pe\u0142nili m.in.: ks. Micha\u0142 Nawalny, ks. Tadeusz Rodak, ks. W\u0142adys\u0142aw Jab\u0142o\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0DEKANAT MIELECKI<\/strong>, utworzony zosta\u0142 oko\u0142o 1595 r. przez kardyna\u0142a krakowskiego Jerzego Radziwi\u0142\u0142a. (Wed\u0142ug pierwotnych za\u0142o\u017ce\u0144 polskich w\u0142adz ko\u015bcielnych w XIV w. dekanat mia\u0142 obejmowa\u0107 swym zasi\u0119giem 10 parafii i s\u0142u\u017cy\u0107 usprawnieniu funkcjonowania struktur Ko\u015bcio\u0142a na jego najni\u017cszych szczeblach. P\u00f3\u017aniej ilo\u015b\u0107 parafii w dekanacie zmienia\u0142a si\u0119, ale jego funkcja przetrwa\u0142a do naszych czas\u00f3w.) W sk\u0142ad pierwszego dekanatu mieleckiego wesz\u0142y parafie: Borowa, Brze\u017anica, Chorzel\u00f3w (filia), Czermin, D\u0119bica, Ksi\u0105\u017cnice, Lubzina, Mielec, Przec\u0142aw, Radomy\u015bl, Rzoch\u00f3w, \u00a0Strasz\u0119cin, Wadowice i Zg\u00f3rsko. Dekanat wchodzi\u0142 w sk\u0142ad archidiecezji krakowskiej. Taki porz\u0105dek przetrwa\u0142 do 1784 r. Po utworzeniu diecezji tarnowskiej jej biskup Jan Duwal zmieni\u0142 w zasadniczy spos\u00f3b granice wielu dekanat\u00f3w, w tym r\u00f3wnie\u017c mieleckiego. Ten\u017ce obj\u0105\u0142 od 1784 r. swym zasi\u0119giem parafie: Baran\u00f3w, Cmolas, Chorzel\u00f3w (filia), Czarna S\u0119dziszowska, Gaw\u0142uszowice, Ja\u015blany, Kolbuszowa, Mielec, Niwiska, Ostrowy, Ocieka, Padew, Rzoch\u00f3w, Trz\u0119s\u00f3wka i Witkowice. Na jego terenie, wed\u0142ug spisu z 1786 r., mieszka\u0142o 44 624 katolik\u00f3w, a pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 pe\u0142ni\u0142o 19 ksi\u0119\u017cy. W latach 1807-1821 podlega\u0142 diecezji kieleckiej (tarnowska zosta\u0142a zniesiona), a w latach 1821-1826 diecezji tynieckiej. W 1844 r. liczy\u0142 23 kap\u0142an\u00f3w i 49 686 wiernych. Kolejnej znacznej zmiany terytorialnej dokona\u0142, po reaktywowaniu diecezji tarnowskiej, bp J\u00f3zef Wojtarowicz dekretem z 10 X 1844 r. W granice mieleckiego dekanatu wesz\u0142y parafie: Baran\u00f3w, Chorzel\u00f3w (filia), Cmolas, Gaw\u0142uszowice, Ja\u015blany, Kolbuszowa, Mielec, Niwiska, Ostrowy, Padew, Rzoch\u00f3w i Trz\u0119s\u00f3wka. (Od 1854 r. Chorzel\u00f3w zosta\u0142 odr\u0119bn\u0105 parafi\u0105.) W 1891 r. bp Ignacy \u0141obos utworzy\u0142 nowe dekanaty, m.in. kolbuszowski, tote\u017c mieleckiemu \u00a0zmieniono granice. Skupia\u0142 on parafie: Baran\u00f3w, Borowa, Chorzel\u00f3w, Czermin, \u00a0Gaw\u0142uszowice, Ja\u015blany, Mielec, Padew i S\u0142upiec. Kiedy 8 IX 1928 r. bp Leon Wa\u0142\u0119ga utworzy\u0142 nowy dekanat baranowski, zn\u00f3w nast\u0105pi\u0142y zmiany granic okolicznych dekanat\u00f3w, a mieleckiemu przydzielono parafie: Chorzel\u00f3w, Czermin, Ksi\u0105\u017cnice, Mielec, Przec\u0142aw, Rzoch\u00f3w, Wadowice G\u00f3rne i Zg\u00f3rsko, a tak\u017ce od 1930 r. nowe parafie \u2013 G\u00f3rki Mieleckie i Rz\u0119dzianowice. Dostrzegaj\u0105c wyra\u017any wzrost ludno\u015bci w Mielcu i perspektywy dalszego rozwoju miasta, bp Jan Piotr Stepa w 1949 r. ograniczy\u0142 teren dekanatu mieleckiego do parafii: Chorzel\u00f3w, Czermin, Ksi\u0105\u017cnice, Mielec \u2013 par. Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i par. \u015bw. Mateusza, Przec\u0142aw, Rz\u0119dzianowice i Rzoch\u00f3w. Po utworzeniu nowych parafii w \u0141\u0105czkach Brzeskich (1957) i Trzcianie (1959) granice dekanatu nie uleg\u0142y zmianie. Dynamiczny rozw\u00f3j Mielca i okolic w latach 70. i 80. by\u0142 g\u0142\u00f3wn\u0105 przyczyn\u0105 powstania kolejnych parafii: w Ziempniowie (1976), Dobryninie (1977), Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu i Trze\u015bni (1981), Kie\u0142kowie (1984) i Korzeniowie, a nast\u0119pnie podzia\u0142u dekanatu mieleckiego, dekretem bpa Jerzego Karola Ablewicza z 10 X 1986 r., na dwa: Mielec \u2013 Po\u0142udnie i Mielec \u2013 P\u00f3\u0142noc. W tym roku dekanat liczy\u0142 51 kap\u0142an\u00f3w i ok. 85 160 katolik\u00f3w. Od 1808 r. funkcj\u0119 dziekana pe\u0142nili: ks. Jan Mikulicz Radecki z Mielca (1808-1830), ks. Jan Konopka z Kolbuszowej (1831-1848), ks. J\u00f3zef Mozdrzeniowski z Mielca (1848-1851), ks. Edmund Eques de Szreniawa Oraczewski z Mielca (1851-1867), ks. Ludwik Ruczka z Kolbuszowej (1867-1886), ks. J\u00f3zef Knutelski z Mielca (1886-1891), ks. Franciszek Szurmiak z Czermina (1892-1911), ks. Franciszek Pawlikowski z Mielca (1911-1932), ks. Micha\u0142 Nawalny z Mielca (1933-1957), ks. Wojciech Madej z Mielca (1957-1979), ks. Jan Bia\u0142obok z Mielca (1979-1986).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEKANAT MIELEC \u2013 PO\u0141UDNIE<\/strong>, powsta\u0142 10 X 1986 r. na podstawie dekretu bpa Jerzego Karola Ablewicza i obj\u0105\u0142 swymi granicami parafie: Dobrynin, Kie\u0142k\u00f3w, Korzeni\u00f3w, Ksi\u0105\u017cnice, \u0141\u0105czki Brzeskie, Mielec \u2013 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, now\u0105 (powsta\u0142\u0105 4 VIII 1987 r.) Mielec \u2013 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, Mielec \u2013 Rzoch\u00f3w, Przec\u0142aw i Trze\u015b\u0144. (W 1988 r. Korzeni\u00f3w przy\u0142\u0105czono do dekanatu D\u0119bica \u2013 Wsch\u00f3d.) W 1987 r. na jego terenie mieszka\u0142o ok. 43 030 wiernych, za\u015b pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 pe\u0142ni\u0142o 25 kap\u0142an\u00f3w. Pierwszym dziekanem zosta\u0142 ks. Jan Bia\u0142obok \u2013 proboszcz parafii MBNP w Mielcu. Po okresie 2 kadencji, w roku 1996 funkcj\u0119 dziekana powierzono ks. Stanis\u0142awowi Sk\u0142adzieniowi \u2013 proboszczowi parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu, a w 2001 r. \u2013 ks. Kazimierzowi Czesakowi \u2013 proboszczowi parafii MBNP w Mielcu. W 2000 r. dekanat liczy\u0142 32 kap\u0142an\u00f3w i 48 363 wiernych. Po przej\u015bciu ks. Kazimierza Czesaka na emerytur\u0119 – od 2017 r. do 2021 r. funkcj\u0119 dziekana sprawowa\u0142 ks. dr Bogus\u0142aw Po\u0142e\u0107 – proboszcz parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, a po jego przej\u015bciu do Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocyw Krynicy – ks. dr Ryszard Biernat – kolejny proboszcz parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEKANAT MIELEC \u2013 P\u00d3\u0141NOC<\/strong>, powsta\u0142 10 X 1986 r. na podstawie dekretu bpa Jerzego Karola Ablewicza. W jego granice wesz\u0142y parafie: Borowa, Chorzel\u00f3w, Czermin, G\u00f3rki Mieleckie, Mielec \u2013 \u015bw. Mateusza, Mielec \u2013 Ducha \u015awi\u0119tego, Rz\u0119dzianowice, Trzciana i Ziempni\u00f3w. W 1987 r. na tym terenie mieszka\u0142o ok. 42 130 wiernych, a pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 pe\u0142ni\u0142o 26 kap\u0142an\u00f3w. Pierwszym dziekanem zosta\u0142 ks. Stanis\u0142aw Jurek \u2013 proboszcz parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Po 2 kadencjach, w 1996 r. funkcj\u0119 dziekana powierzono ks. J\u00f3zefowi Mrozowi \u2013 proboszczowi parafii w Borowej. W 2000 r. dekanat liczy\u0142 33 kap\u0142an\u00f3w i 40 917 wiernych. Na podstawie dekretu biskupa ordynariusza Wiktora Skworca 1 I 2009 r. powsta\u0142a parafia Bo\u017cej Opatrzno\u015bci w Woli Mieleckiej. Pierwszym proboszczem zosta\u0142 ks. Zbigniew Smo\u0142kowicz. W 2011 r. funkcj\u0119 dziekana powierzono ks. Januszowi K\u0142\u0119czkowi \u2013 proboszczowi parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu (po przej\u015bciu ks. Stanis\u0142awa Jurka na emerytur\u0119).<\/p>\r\n

DEKANAT RADOMYSKI,<\/strong> zosta\u0142 utworzony 16 V 1784 r. na mocy dekretu biskupa Jana Duwala. W jego sk\u0142ad wesz\u0142y parafie rzymskokatolickie: Borowa, Czermin, Ksi\u0105\u017cnice, Przec\u0142aw, Radomy\u015bl Wielki, Wadowice i Zg\u00f3rsko. Po powstaniu wielu nowych parafii i kilkakrotnych zmianach granic diecezji, w 1990 r. dekanat obejmowa\u0142 parafie: D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka, Dulcza Ma\u0142a, Dulcza Wielka, Jamy, Janowiec, Radomy\u015bl Wielki, R\u00f3\u017ca, Ruda, Stara Jastrz\u0105bka, Wadowice Dolne, Wadowice G\u00f3rne, Zas\u00f3w, Zdziarzec i Zg\u00f3rsko. Ten sk\u0142ad utrzymuje si\u0119 nadal. Funkcje dziekan\u00f3w pe\u0142nili m.in.: ks. Stanis\u0142aw Augustyniak (1878-1887), ks. Franciszek Szurmiak (1887-1891), ks. Jan Michalik (1892-1918), ks. Jan Cury\u0142\u0142o (1946-1969), ks. W\u0142adys\u0142aw J\u0119drzejowski (1969-1976), ks. Kazimierz Zaj\u0105c, ks. Stanis\u0142aw Niemiec, ks. Kazimierz \u015awi\u0119ch, ks. Waldemar Rawi\u0144ski i ks. Jan \u0106wik.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEMBOWSKIEGO EDWARDA (ULICA)<\/strong>, ma\u0142a ( 72 m) uliczka na osiedlu J. Kili\u0144skiego w okolicach Parku Oborskich. \u0141\u0105czy ul. Legion\u00f3w z ul. S. Konarskiego, biegn\u0105c pomi\u0119dzy kilkoma domami jednorodzinnymi. Powsta\u0142a w 1970 r., kiedy w tym rejonie Mielca rozwin\u0119\u0142o si\u0119 budownictwo jednorodzinne. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. W 2012 r. przeprowadzono jej remont, w ramach kt\u00f3rego po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano chodniki z kostki brukowej.
Patronem ulicy jest EDWARD DEMBOWSKI (1822-1846), dzia\u0142acz polityczny i publicysta. By\u0142 zwolennikiem po\u0142\u0105czenia wyzwolenia narodowego z wyzwoleniem spo\u0142ecznym. Jako jeden z inicjator\u00f3w i przyw\u00f3dc\u00f3w powstania krakowskiego 1846 r. bywa\u0142 w wojs\u0142awskim dworze, jednym z g\u0142\u00f3wnych miejsc przygotowania tego powstania. Zgin\u0105\u0142 w czasie spotkania procesji, w kt\u00f3rej szed\u0142 na czele, z wojskiem austriackim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEMKO ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 17 II 1952 r. w Przemy\u015blu, syn Stefana i Marii z domu B\u0119ben. Karier\u0119 sportow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w sekcji pi\u0142karskiej Czuwaju Przemy\u015bl. W wieku 17 lat wyst\u0119powa\u0142 w Stali Stalowa Wola, a nast\u0119pnie w ekstraklasowym Zag\u0142\u0119biu Sosnowiec. W 1975 r. rozegra\u0142 2 mecze w m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. Od jesieni 1976 r. wyst\u0119powa\u0142 w barwach Stali Mielec, b\u0119d\u0105cej w\u00f3wczas mistrzem Polski. W sezonach 1976\/77 i 1977\/78 rozegra\u0142 21 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 2 bramki. W 1979 r. przeszed\u0142 do B\u0142\u0119kitnych Kielce, a w 1984 r. wyjecha\u0142 do Austrii, gdzie gra\u0142 w zespole Trieibach \u2013 Aglthofen. Tam r\u00f3wnie\u017c przez pewien czas pracowa\u0142 jako szkoleniowiec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEMKOW W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 XI 1907 r. w Mielcu. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej ucz\u0119szcza\u0142 do Seminarium Nauczycielskiego w Mys\u0142owicach i uko\u0144czy\u0142 je w 1930 r. W latach 1931-1939 pracowa\u0142 jako nauczyciel w szko\u0142ach podstawowych w Luboni, powiat rybnicki i Rybnej, powiat Tarnowskie G\u00f3ry. Ponadto dzia\u0142a\u0142 w wielu organizacjach kulturalno-o\u015bwiatowych, prowadzi\u0142 kursy o\u015bwiatowe i zaj\u0119cia kulturalne, w kt\u00f3rych akcentowa\u0142 polsko\u015b\u0107 G\u00f3rnego \u015al\u0105ska. Zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w Batalionie Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty w Jarocinie i otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako dow\u00f3dca kompanii. Po przekroczeniu granicy z W\u0119grami zosta\u0142 internowany i przewieziony do obozu jenieckiego na terenie Niemiec. Po wojnie zamieszka\u0142 w B\u0142otnicy Strzeleckiej (wojew\u00f3dztwo opolskie), za\u0142o\u017cy\u0142 tam Uniwersytet Ludowy i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego dyrektora do emerytury w 1978 r. G\u0142\u00f3wnym celem swojej dzia\u0142alno\u015bci uczyni\u0142 repolonizacj\u0119 miejscowej ludno\u015bci. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu pedagogiki spo\u0142ecznej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu \u0141\u00f3dzkiego, a nast\u0119pnie roczne Studium Religioznawstwa i Etyki Socjalistycznej przy KW PZPR w Opolu. Od 1946 r. nale\u017ca\u0142 do Stronnictwa Ludowego, a nast\u0119pnie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i by\u0142 wybierany do jego w\u0142adz powiatowych. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w organizacji Zwi\u0105zku Samopomocy Ch\u0142opskiej i k\u00f3\u0142ek rolniczych. Inspirowa\u0142 m\u0142odzie\u017c do tworzenia k\u00f3\u0142 ZMW RP \u201eWici\u201d i ZMW. By\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Kultury Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Opolu i Instytutu \u015al\u0105skiego w Opolu oraz Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich i kilku dalszych organizacji. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 \u201eGdy wr\u00f3cili\u015bmy na Ziemie Piast\u00f3w\u201d. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. Zmar\u0142 13 IV 1995 r. w Opolu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DEPTU\u0141A LESZEK ROMAN<\/strong>, urodzony 25 II \u00a01953 r. w \u017baganiu, syn Rocha i Marii z domu Koral. Od 1956 r. mieszka\u0142 w Mielcu. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1973 r. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Wydziale Weterynaryjnym Akademii Rolniczej w Lublinie. W 1978 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako lekarz \u00a0weterynarii w gminie Wadowice G\u00f3rne. Tam r\u00f3wnie\u017c od 1990 r. pracowa\u0142 jako lekarz wolnej praktyki. By\u0142 d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem samorz\u0105du zawodowego. Przez 2 kadencje (1991-1999) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Okr\u0119gowego S\u0105du Lekarsko-Weterynaryjnego Ma\u0142opolskiej Izby Lekarsko\u2013Weterynaryjnej z siedzib\u0105 w Tarnowie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Krajowego S\u0105du Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Od lat 70. zwi\u0105zany by\u0142 z ruchem ludowym. W latach 1990-1999 (2 kadencje) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Polskiego Stronnictwa Ludowego w Tarnowie. Po reformie administracyjnej i utworzeniu powiat\u00f3w w 1999 r. wybrany zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du Powiatowego PSL w Mielcu, a nast\u0119pnie wiceprezesem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PSL wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. W latach 1997-1999 wielokrotnie uczestniczy\u0142 (jako delegat) w Kongresach PSL. W tym samym okresie by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Rodzic\u00f3w w II LO im. M. Kopernika w Mielcu oraz przewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej ZOZ w D\u0105browie Tarnowskiej. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany na radnego do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego, a nast\u0119pnie powierzono mu urz\u0105d marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego na kadencj\u0119 2002-2006. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany radnym Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego na kadencj\u0119 2006-2010, ale r\u00f3wnocze\u015bnie z zako\u0144czeniem kadencji 2002-2006 przesta\u0142 pe\u0142ni\u0107 funkcj\u0119 marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Po wygraniu konkursu od 21 II 2007 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Wydzia\u0142u Rozwoju, Pozyskiwania \u015arodk\u00f3w oraz Promocji Starostwa Powiatowego w Mielcu. W wyborach do parlamentu w 2007 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a na Sejm RP. Zgin\u0105\u0142 w katastrofie samolotu pod Smole\u0144skiem 10 IV 2010 r. w drodze na uroczysto\u015bci w Katyniu z okazji 70. rocznicy zbrodni NKWD na polskich oficerach. Jego pogrzeb w Mielcu by\u0142 wielk\u0105 manifestacj\u0105 patriotyczn\u0105. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu zosta\u0142 patronem ronda przy zbiegu Alej Jana Paw\u0142a II i ul. Legion\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Meritus za Zas\u0142ugi dla Samorz\u0105du Lekarsko-Weterynaryjnego, Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 AZS, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Akademii Rolniczej w Lublinie, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rolnictwa\u201d i Odznak\u0105 „Za Zas\u0142ugi dla Ratownictwa G\u00f3rskiego” oraz po\u015bmiertnie: Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Odznak\u0105 Honorow\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego” i gruzi\u0144skim Orderem Honoru. W siedzibie Urz\u0119du Marsza\u0142kowskiego Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego umieszczono tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 jego dzia\u0142alno\u015b\u0107, a Publicznemu Gimnazjum w Wadowicach G\u00f3rnych nadano jego imi\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DEPTU\u0141A MICHA\u0141,<\/strong> urodzony 29 X 1988 r. w Rzeszowie, syn Leszka i Joanny z Krasowskich. Absolwent II liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2007 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Studi\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 2013 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra politologii o specjalno\u015bci: transformacje ustrojowe i polityczne. W 2014 r. uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studia podyplomowe na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie (kierunek: zarz\u0105dzanie w administracji publicznej). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 2013 r. (po studiach) jako doradca w\u00f3jta Gminy Wadowice G\u00f3rne. W latach 2015-2018 pracowa\u0142 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku starszego inspektora do spraw rozwoju i projekt\u00f3w (2015-2017), a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu Us\u0142ug Komunalnych (2017-2018). R\u00f3wnocze\u015bnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. i 2014 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencjach 2010-2014 i 2014-2018. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Klubu Radnych Powiatowych Porozumienia Samorz\u0105dowo-Gospodarczego. Jest cz\u0142onkiem: Rady Naczelnej Polskiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (od 2014 r.), Rady Spo\u0142ecznej Pogotowia Ratunkowego w Mielcu, Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Wadowicach Dolnych i Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Muzeum Wincentego Witosa w Wierzchos\u0142awicach oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Ludowego Klubu Sportowego Wierzchowiny. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Wadowice G\u00f3rne. Tak\u017ce w wyborach w 2024 r. wybrano go w I turze na w\u00f3jta Gminy Wadowice G\u00f3rne w kadencji 2024-2029. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Honorow\u0105 za Zas\u0142ugi dla Samorzadu Terytorialn ego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DEPTU\u0141Y LESZKA (RONDO)<\/strong>, skrzy\u017cowanie ulicy Legion\u00f3w i Alej Jana Paw\u0142a II z wysp\u0105 zieleni po\u015brodku i okalaj\u0105c\u0105 j\u0105 jezdni\u0105. Powsta\u0142o w 2005 r. w ramach budowy Alej Jana Paw\u0142a II. Nazw\u0119 otrzyma\u0142o na sesji Rady Miejskiej w Mielcu 24 V 2012 r. na wniosek Rady Powiatu Mieleckiego.
Patron ronda: LESZEK DEPTU\u0141A (1953-2010) to mielczanin, lekarz weterynarii i dzia\u0142acz polityczny. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Akademii Rolniczej w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Od 1978 r. pracowa\u0142 w gminie Wadowice G\u00f3rne jako lekarz weterynarii, a od 1990 r. jako lekarz wolnej praktyki. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Stronnictwa Ludowego i pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. prezesa Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu i wiceprezesa Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego, a nast\u0119pnie powierzono mu urz\u0105d marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa podkarpackiego na kadencj\u0119 2002-2006. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j wojew\u00f3dztwa i powiatu mieleckiego. 7 VI 2005 r. zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. W 2006 r. wybrano go ponownie na radnego Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego na kadencj\u0119 2006-2010. Od 21 II 2007 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Wydzia\u0142u Rozwoju, Pozyskiwania \u015arodk\u00f3w oraz Promocji Starostwa Powiatowego w Mielcu. W wyborach do parlamentu w 2007 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a na Sejm RP. Zgin\u0105\u0142 w katastrofie samolotu pod Smole\u0144skiem 10 IV 2010 r. w drodze na uroczysto\u015bci w Katyniu z okazji 70. rocznicy zbrodni NKWD na polskich oficerach. Jego pogrzeb w Mielcu by\u0142 wielk\u0105 manifestacj\u0105 patriotyczn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DERENIOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (ok. 100 m) ulica prywatna na osiedlu Dziubk\u00f3w. Biegnie r\u00f3wnolegle do ulicy Nowej i \u0142\u0105czy si\u0119 z ni\u0105 przez si\u0119gacz. Po obu jej stronach trwaj\u0105 intensywne prace budowlane. Status ulicy i nazw\u0119, zaproponowan\u0105 przez w\u0142a\u015bcicieli, otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 8 IX 2010 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DERE\u0143 LESZEK ksi\u0105dz<\/strong>, urodzony 14 XII 1965 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Antoniego i Bronis\u0142awy z domu Niedba\u0142a. Ucz\u0119szcza\u0142 do Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i w 1984 r. zdoby\u0142 zaw\u00f3d \u015blusarza-spawacza. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Po maturze w 1987 r. wst\u0105pi\u0142 do Wy\u017cszego Seminarium Duchownego \u201eHosianum\u201d w Olsztynie (diecezja warmi\u0144ska). Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 w 1993 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Tak\u017ce w 1993 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach \u015bw. Brunona w Bartoszycach (1993-1999) i \u015bw. Antoniego w Braniewie (1999-2006). W dniu 1 VII 2006 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem dw\u00f3ch parafii \u2013 Przenaj\u015bwi\u0119tszej Tr\u00f3jcy w Chru\u015bcielu i Wszystkich \u015awi\u0119tych w Wielkim Wierznie (archidiecezja warmi\u0144ska). W latach 2006-2010, poza prac\u0105 duszpastersk\u0105, przeprowadzi\u0142 remonty dw\u00f3ch zabytkowych ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Chru\u015bcielu i Wielkim Wierznie. 1 VII 2010 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Dobrym Mie\u015bcie, a 1 VII 2010 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Jana Chrzciciela w Bartoszycach. Opr\u00f3cz dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej prowadzi\u0142 m.in. prace remontowe dachu zabytkowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego z XIV w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DERLAGA KAZIMIERZ<\/strong>, redaktor naczelny gazety \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d WSK Mielec w latach 1952 \u2013 1953.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DERNOGA AGNIESZKA EWA (z domu KOTLARZ)<\/strong>, urodzona 16 XII 1977 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Rusek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1996 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1998 r. w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. jako pracownik ksi\u0119gowo\u015bci, a w 2001 r. przesz\u0142a do mieleckiej firmy \u201ePRODREM\u201d na stanowisko ksi\u0119gowej. Od 2003 r. do 2007 r. pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Marsza\u0142kowskim Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego w Rzeszowie jako inspektor w Departamencie Funduszy Strukturalnych i Program\u00f3w Przedakcesyjnych. W 2007 r. powierzono jej stanowisko dyrektora Wydzia\u0142u Funduszy, Rozwoju i Promocji Powiatu w Starostwie Powiatowym w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Ekonomii w Rzeszowie Akademii Rolniczej w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera, a nast\u0119pnie na Wydziale Marketingu i Zarz\u0105dzania Politechniki Rzeszowskiej, gdzie otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c studia podyplomowe z zakresu rachunkowo\u015bci i finans\u00f3w w Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Studium Psychotroniczne w Warszawie (kierunek: prognozowanie i doradztwo psychotroniczne) z tytu\u0142em psychotronika. Uczestniczy\u0142a w licznych kursach i szkoleniach, m.in. prowadzonym przez Biuro Certyfikacji Stowarzyszenia Project Management Polska (tytu\u0142: Certifield Project Management Associate IPMA Level D) i z zakresu metodyki mi\u0119dzynarodowego programu edukacyjnego \u201eOdyssey of the Mind\u201d (uprawnienia Trenera Odysei Umys\u0142u). By\u0142a cz\u0142onkiem Komisji Oceniaj\u0105cych projekty w ramach PHARE 2002 i Dzia\u0142a\u0144 2.2 ZPORR. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Jest m.in. sekretarzem Zarz\u0105du Stowarzyszenia Porozumienie Samorz\u0105dowo-Gospodarcze w Mielcu, cz\u0142onkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju i Innowacyjno\u015bci. Od wielu lat uczestniczy w r\u00f3\u017cnych formach artystycznych, sportowych i turystycznych, m.in. by\u0142a cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Piosenki i Ruchu \u201eSmerfy\u201d przy Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu, trenowa\u0142a wschodnie sztuki walki i uzyska\u0142a zielony pas w karate tradycyjnym oraz zdoby\u0142a sporo szczyt\u00f3w g\u00f3rskich, w tym najwy\u017cszy szczyt Afryki P\u00f3\u0142nocnej D\u017cabal Tubkal (4165 m npm) w Atlasie Wysokim (Maroko, V 2010 r.). Pasjonuje si\u0119 te\u017c medycyn\u0105 naturaln\u0105 i psychotronik\u0105. Otrzyma\u0142a nagrody za I miejsce w konkursie na \u201eNajciekawsze Stoisko Wystawowe\u201d Agrobieszczady w Lesku (2009, 2010) i nagrod\u0119 Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego za III miejsce filmu \u201eMieleckie Wantarium\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Po\u017carnictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DERNOGA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 XI 1947 r. w Wierzchowinach, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Midura. Absolwent Technikum Budowlanego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. W 1964 r. przeszed\u0142 szkolenie spadochronowe w Aeroklubie Krakowskim, a w latach 1967-1968 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 w 1969 r. w WSK Mielec jako zbrojarz, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako mechanik sprz\u0119tu wysoko\u015bciowo-ratowniczego i uk\u0142adacz spadochron\u00f3w, instruktor spadochronowy, pilot, pilot \u2013instruktor i nawigator. R\u00f3wnocze\u015bnie szkoli\u0142 si\u0119 w pilota\u017cu samolotowym i uzyskiwa\u0142 licencje: pilota turystycznego (1977), pilota zawodowego klasy II (1982) i pilota zawodowego klasy I (1994). W maju 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako pilot. W 2000 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota liniowego. Odby\u0142 te\u017c teoretyczny kurs pilot\u00f3w do\u015bwiadczalnych (2003) i szkolenie na symulatorze lotu samolotu Jetstream 31\/32 Manchester (2005). W kwietniu 2004 r. przeszed\u0142 do EADS Warszawa-Ok\u0119cie Zak\u0142ad Us\u0142ug Agrolotniczych Mielec na stanowisko pilota. Od XII 2005 r. do VI 2006 r. by\u0142 pilotem w Jet Air Warszawa, a w kwietniu 2007 r. powr\u00f3ci\u0142 na stanowisko pilota w EADS Warszawa-Ok\u0119cie ZUA Mielec.W dotychczasowej 32-letniej pracy pilota (w tym instruktora \u2013 21 lat), wg stanu na 31 XII 2008 r. posiada nast\u0119puj\u0105cy bilans: 4600 godz. og\u00f3\u0142em, w tym jako dow\u00f3dca 3300 godz. i instruktor \u2013 750 godz. Na samolotach M28, An-28 i J32 wylata\u0142 og\u00f3\u0142em 1571 godz., w tym jako dow\u00f3dca \u2013 749 godz. i instruktor \u2013 176 godz. Bra\u0142 udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych akcjach (promocyjnych, przeciwpo\u017carowych) i kontraktach w kilkudziesi\u0119ciu krajach w Europie, Afryce, Azji i obu Amerykach. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Aeroklubie Mieleckim. Startuj\u0105c w reprezentacji AM w IX Nowoczesnym Pi\u0119cioboju Spadochronowym (12-14 IX 1975 r.) zdoby\u0142 (wsp\u00f3lnie z Andrzejem Krasoniem i Janem Jachyr\u0105) zespo\u0142owo I miejsce. Przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DETA \u2013 POLSKA<\/strong>, firma produkcyjno-handlowa, cz\u0142onek grupy Exide Technologies. Podstawowym profilem dzia\u0142alno\u015bci jest produkcja i sprzeda\u017c baterii trakcyjnych przeznaczonych do nap\u0119du w\u00f3zk\u00f3w elektrycznych, wid\u0142owych i innych. Produkuje tak\u017ce tradycyjne baterie kwasowo-o\u0142owiowe, a tak\u017ce bardziej zaawansowane w technologii \u017celowej i CSM. Oddzia\u0142 w Mielcu zajmuje si\u0119 obs\u0142ug\u0105 handlow\u0105 i doradztwem technicznym dla klient\u00f3w z teren\u00f3w po\u0142udniowo-wschodniej Polski. Siedziba Oddzia\u0142u znajduje si\u0119 przy ul. Przemys\u0142owej 10.<\/p>\r\n

D\u0118BIAKI,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo we wschodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i wschodniej cz\u0119\u015bci gminy Tusz\u00f3w Narodowy, nad rzek\u0105 Babul\u00f3wk\u0105 (dop\u0142ywem Wis\u0142y), przy drodze powiatowej nr 1\u00a0140 (Tusz\u00f3w Narodowy \u2013 Sarn\u00f3w \u2013 Ostrowy Baranowskie), w pobli\u017cu malowniczych las\u00f3w nale\u017c\u0105cych do Puszczy Sandomierskiej. Nazw\u0119 przyj\u0119to zapewne od\u00a0 nazwiska pierwszych mieszka\u0144c\u00f3w \u2013 Hyjek i miejscowego lasu d\u0119bowego. Ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, a jej cz\u0119\u015bci maj\u0105 nazwy: D\u0119biaki Smo\u0142y, Hyjki, Jordan\u00f3wka, Biedacz\u00f3w i M\u0142yn. Wie\u015b zamieszkuj\u0105 262 osoby w 74 gospodarstwach (wg stanu na 31 XII 2023 r.). Funkcjonuje te\u017c grupa kilku podmiot\u00f3w gospodarczych. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, telekomunikacyjn\u0105 i wodoci\u0105gow\u0105. W pejza\u017cu wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: Dom Stra\u017caka, budynek szkolny (obecnie siedziba Dziennego Domu Pomocy dla Senior\u00f3w), stadion sportowy i zabytkowy m\u0142yn. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ludowy Klub Sportowy D\u0119biaki i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Pocz\u0105tki osady Hyki-D\u0119biaki nie zosta\u0142y dot\u0105d dok\u0142adnie zbadane, ale mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce jej pierwsi polscy mieszka\u0144cy pojawili si\u0119 w XVII w. Wtedy bowiem na terenie powiatu sandomierskiego, w ramach kr\u00f3lewszczyzn, prowadzono zasiedlanie wolnych teren\u00f3w. Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem i drobnym przemys\u0142em le\u015bnym. Po I rozbiorze Polski (1772 r.), kiedy opisywane tereny znalaz\u0142y si\u0119 pod zaborem austriackim w Kr\u00f3lestwie Galicji i Lodomerii, do Hyk\u00f3w-D\u0119biak\u00f3w skierowano osadnik\u00f3w niemieckich i ci za\u0142o\u017cyli wie\u015b Hyki Kolonia, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej nazwano Raichsheim. Od reformy administracji1853-1855 r. obie cz\u0119\u015bci Hyk\u00f3w zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do nowo powsta\u0142ego powiatu mieleckiego. Odwiecznym problemem by\u0142y cz\u0119ste wylewy rzeki Babul\u00f3wki i s\u0105siednich potok\u00f3w. W latach 1889-1896 dokonano regulacji rzek: Krzemienicy, Trze\u015bni i Babul\u00f3wki, co znacznie poprawi\u0142o sytuacj\u0119 tamtejszego rolnictwa. Pod koniec XIX w. miejscowo\u015b\u0107 liczy\u0142a 233 mieszka\u0144c\u00f3w, posiada\u0142a szko\u0142\u0119 i gminn\u0105 kas\u0119 po\u017cyczkow\u0105. Katolicy nale\u017celi do parafii w Chorzelowie. Na pocz\u0105tku XX w. grupa os\u00f3b uda\u0142a si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do Prus i innych kraj\u00f3w zachodnich. Trudne, ale spokojne \u017cycie w le\u015bnej wsi przerwa\u0142a I wojna \u015bwiatowa. W latach 1914-1915, kiedy czterokrotnie przez te ziemie przetoczy\u0142 si\u0119 front wojenny, a tak\u017ce w czasie dwukrotnej okupacji rosyjskiej (20 IX \u2013 6 X 1914 i 7 XI 1914 \u2013 11 V 1915) wie\u015b zosta\u0142a w du\u017cym stopniu zniszczona. Po\u00a0 odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918) by\u0142a odr\u0119bn\u0105 gromad\u0105 w powiecie mieleckim i od 1921 r. w wojew\u00f3dztwie krakowskim. W tym roku liczy\u0142a 371 mieszka\u0144c\u00f3w, ale w\u015br\u00f3d nich tylko 41 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107, 172 ma\u0142orolnych i a\u017c 158 bezrolnych. Znajdowa\u0142a si\u0119 wi\u0119c w bardzo trudnym po\u0142o\u017ceniu. Jedynym jej atutem by\u0142 m\u0142yn, reklamowany nawet w publikacjach krajowych. W 1925 r. katolicy otrzymali now\u0105 parafi\u0119 w Tuszowie Narodowym. W wyniku reformy administracyjnej w 1934 r. Hyki-D\u0119biaki zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do gminy zbiorowej Tusz\u00f3w Narodowy. W tym\u017ce roku niemal ca\u0142\u0105 Polsk\u0119 po\u0142udniow\u0105 dotkn\u0119\u0142o niewyobra\u017calne nieszcz\u0119\u015bcie \u2013 wielka pow\u00f3d\u017a, kt\u00f3ra spowodowa\u0142a ogrom nieszcz\u0119\u015b\u0107 materialnych. Pomoc rz\u0105dowa w postaci ziarna \u017cyta za prace przy naprawie dr\u00f3g, most\u00f3w i innych obiekt\u00f3w, tylko w cz\u0119\u015bci ul\u017cy\u0142a powodzianom. Ledwie naprawiono uszkodzone gospodarstwa, a przysz\u0142o kolejne nieszcz\u0119\u015bcie \u2013 II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany, a jego teren podporz\u0105dkowano powiatowi d\u0119bickiemu (Gross Kreiss D\u0119bica). Uaktywnili si\u0119 koloni\u015bci niemieccy w Hykach Kolonii (Raichsheim) i zorganizowali Orstgruppe JDP \u2013 organizacj\u0119 wrogo nastawion\u0105 do Polak\u00f3w i \u017byd\u00f3w. W latach 1939-1941 nakazano polskiej ludno\u015bci przekazanie gospodarstw grupie kolonist\u00f3w i opuszczenie wsi, a opornych przymuszano si\u0142\u0105. Ponadto w 1940 r. Niemcy urz\u0105dzili ob\u00f3z pracy dla \u017byd\u00f3w i Polak\u00f3w, kt\u00f3rych kierowali do budowy kolejki w\u0105skotorowej Mielec \u2013 D\u0119ba. Z kolei w latach 1941-1942 przesiedlono drug\u0105 grup\u0119 kolonist\u00f3w do Czermina, a tamtejszym mieszka\u0144com \u2013 Polakom nakazano przeniesienie si\u0119 do Raichsheimu. Do tej miejscowo\u015bci przenoszono tak\u017ce polskich wysiedle\u0144c\u00f3w z teren\u00f3w przygotowywanych pod poligon wojskowy, czyli z Toporowa, Ostrow\u00f3w Tuszowskich i Baranowskich oraz Podlesia.\u00a0 Terrorowi niemieckiemu przeciwstawiono r\u00f3\u017cne formy ruchu oporu. Szczeg\u00f3lnie aktywny by\u0142 oddzia\u0142 ZWZ-AK Wojciecha Lisa, kt\u00f3ry wykona\u0142 szereg udanych akcji sabota\u017cowych i bojowych. Niemcy wielokrotnie pr\u00f3bowali rozbi\u0107 oddzia\u0142 Lisa, ale bez powodzenia.\u00a0 Ostatni\u0105 akcj\u0105 niemieck\u0105 przeciwko temu oddzia\u0142owi by\u0142a nieudana ob\u0142awa 18 VI 1944 r., zako\u0144czona ofiarami ludzkimi. W lecie 1944 r. ofensywa wojsk radzieckich spycha\u0142a Niemc\u00f3w coraz bardziej na zach\u00f3d. W drugiej po\u0142owie lipca w lasach ko\u0142o Hyk\u00f3w \u2013 D\u0119biak\u00f3w nast\u0105pi\u0142a koncentracja miejscowych oddzia\u0142\u00f3w AK w ramach akcji \u201eBurza\u201d. W pierwszych dniach sierpnia, po likwidacji sporadycznych pr\u00f3b oporu niemieckiego, oddzia\u0142y radzieckiej 5. Armii Gwardyjskiej i batalion AK \u201eHejna\u0142\u201d zdoby\u0142y tereny gminy Tusz\u00f3w Narodowy i 6 VIII wesz\u0142y do Mielca. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej niemal ca\u0142ego powiatu mieleckiego w jesieni 1944 r. ludno\u015b\u0107 polska przyst\u0105pi\u0142a do naprawy szk\u00f3d wojennych. Nast\u0105pi\u0142a te\u017c parcelacja maj\u0105tk\u00f3w kolonist\u00f3w niemieckich. W 1945 r. powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo powsta\u0142ego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W tym samym roku uruchomiono szko\u0142\u0119 w poniemieckim budynku szkolnym. W 1951 r. katolicy zostali przepisani z parafii w Tuszowie Narodowym do nowej parafii rzymskokatolickiej w Sarnowie. Od 1954 r. Hyki-D\u0119biaki nale\u017ca\u0142y do Gromadzkiej Rady Narodowej w Sarnowie, a od 1969 r. do GRN w Tuszowie Narodowym. W 1966 r. szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 przekszta\u0142cono na 8-klasow\u0105. Od 1968 r. zmieniono nazw\u0119 na Chyki-D\u0119biaki. W latach 50. i 60. do wsi doje\u017cd\u017ca\u0142o kino objazdowe. W tym czasie doprowadzono lini\u0119 energetyczn\u0105 i w pobli\u017ce – lini\u0119 autobusow\u0105 PKS. Z roku na rok coraz wi\u0119cej os\u00f3b doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu, zw\u0142aszcza do Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (WSK). W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 352 mieszka\u0144c\u00f3w a\u017c 195 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy poza rolnictwem. Widocznymi efektami poprawy ich sytuacji materialnej by\u0142y m.in. budowa dom\u00f3w murowanych, zmiany pokrycia dachowego i unowocze\u015bnianie funkcjonowania gospodarstw. W 1970 r. powsta\u0142 Ludowy Klub Sportowy D\u0119biaki, kt\u00f3rego dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej uczestniczy do dzi\u015b w rozgrywkach regionalnych. Zbudowano te\u017c boisko pi\u0142karskie z wymagan\u0105 infrastruktur\u0105. W 1972 r. utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, a w 1978 r. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka. W ramach reformy administracyjnej pa\u0144stwa w latach 1973-1975 Chyki-D\u0119biaki pozosta\u0142y w granicach gminy zbiorowej Tusz\u00f3w Narodowy i zmniejszonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. (Powiaty zosta\u0142y zlikwidowane w 1975 r.) W 1977 r. zmieniono nazw\u0119 miejscowo\u015bci na D\u0119biaki i tak aktualnie si\u0119 nazywa. Mimo trudnego okresu kryzysu gospodarczego i polityczno-spo\u0142ecznego kraju w latach\u00a0 80. sukcesywnie unowocze\u015bniano zabudow\u0119 wsi i jej infrastruktur\u0119 techniczn\u0105. Impulsem do dalszego post\u0119pu by\u0142y przemiany ustrojowe na prze\u0142omie lat 80. i 90. W latach 90. i w pierwszych latach XXI w. kontynuowano rozbudow\u0119 i modernizacj\u0119 infrastruktury technicznej: dr\u00f3g, telekomunikacji i wodoci\u0105g\u00f3w. Wybudowano te\u017c nowy budynek szkolny. Po kolejnej reformie administracyjnej w 1999 r. restytuowano powiaty. Gmina Tusz\u00f3w Narodowy powr\u00f3ci\u0142a do powiatu mieleckiego i przywr\u00f3conego do stanu sprzed 1975 r. wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego, ale ju\u017c pod now\u0105 nazw\u0105: wojew\u00f3dztwo podkarpackie. W zwi\u0105zku z reformami szkolnictwa i spadkiem ilo\u015bci dzieci \u2013 Szko\u0142a Podstawowa w D\u0119biakach zosta\u0142a w 2001 r. przemianowana na fili\u0119, a w 2008 r. zlikwidowana. W budynku szkolnym, po przeprowadzeniu modernizacji,\u00a0 urz\u0105dzono gminny Dom Dziennego Pobytu Senior\u00f3w. Rozwija\u0142a si\u0119 OSP, kt\u00f3rej Dom Stra\u017caka rozbudowano i zmodernizowano w 2011 r., a tak\u017ce przystosowano dla potrzeb wprowadzonego do\u0144 LKS D\u0119biaki. W latach 20. XXI uaktywni\u0142o si\u0119 Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0118BICKA (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych ulic (2000 m) na osiedlu Rzoch\u00f3w, cz\u0119\u015b\u0107 drogi wojew\u00f3dzkiej nr 985, \u0142\u0105cz\u0105cej Mielec z D\u0119bic\u0105, mierzonej od skrzy\u017cowania z ul. Rzochowsk\u0105 do granicy po\u0142udniowej miasta. Jej wybudowanie w latach 70. w zasadniczy spos\u00f3b odci\u0105\u017cy\u0142o stare centrum Rzochowa od ruchu ko\u0142owego i u\u0142atwi\u0142o jazd\u0119 pojazdom. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1985 r. po w\u0142\u0105czeniu Rzochowa w granice miasta Mielca. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119, nie ma natomiast chodnik\u00f3w. W czasie przebudowy i modernizacji w latach 2009-2010 po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.<\/p>\r\n

\"\"D\u0118BICKA DANUTA ALINA (z domu MAJCZYNA), <\/b>urodzona 16 VI 1957 r. w Bielawie, c\u00f3rka B\u0142a\u017ceja i Marii z domu Chudy. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Adama Mickiewicza w Lubli\u0144cu z matur\u0105 w 1976 r. i Dwuletniego Studium Zawodowego w Jeleniej G\u00f3rze z tytu\u0142em programisty informatyka w 1981 r. Studiowa\u0142a informatyk\u0119 na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (1981-1984) oraz\u00a0 socjologi\u0119 na Wydziale Filozoficzno-Historycznym tej\u017ce uczelni i w 1988 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra socjologii. Ponadto na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim uko\u0144czy\u0142a kwalifikacyjne studia pedagogiczne i Studium Pedagogiczne (1989 r.) oraz roczne Studium Wojskowe UJ z tytu\u0142em ratownika medycznego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako starszy sta\u017cysta informatyk (1988-1991), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowym Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Bardo jako wychowawca. Od 1992 r., najpierw z m\u0119\u017cem \u2013 Paw\u0142em D\u0119bickim, a po jego \u015bmierci sama prowadzi firm\u0119 rodzinn\u0105 \u201eKsi\u0119garnia D\u0119bickich S.C.\u201d w Mielcu jako ksi\u0119garz i wydawca. Od czas\u00f3w studenckich udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. bior\u0105c udzia\u0142 (z m\u0119\u017cem Paw\u0142em) w niezale\u017cnym ruchu wydawniczym i wolnych strukturach kolporta\u017cu w Krakowie oraz jako re\u017cyser artystyczny (wraz z m\u0119\u017cem Paw\u0142em) ulicznego teatru \u201eCzarne i Bia\u0142e\u201d ze sztuk\u0105 \u201eD\u017cin. Czerwona wyrwa w bruku ulicznym\u201d A.R. Grillet\u2019a w ramach Reminescencji Teatralnych w Krakowie w 1986 r. By\u0142a cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Jako cz\u0142onek Komisji Kultury Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w budow\u0119 \u201e\u015aciany Katy\u0144skiej\u201d przy ko\u015bciele pw. \u015bw. Mateusza oraz organizacj\u0119 cyklu spotka\u0144 i wydarze\u0144 pod szyldem \u201eTygodnia Wolnej My\u015bli\u201d, a tak\u017ce inne prace KO \u201eS\u201d. By\u0142a pe\u0142nomocnikiem listy kandydat\u00f3w KO \u201eS\u201d w wyborach samorz\u0105dowych w 1990 r. Cz\u0142onek Mieleckiego Komitetu Katy\u0144skiego, cz\u0142onek NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, dru\u017cynowa Zwi\u0105zku Strzeleckiego im. J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego\u00a0 – JS 2093 im. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Mielcu, cz\u0142onek Stowarzyszenia Spo\u0142eczno-Edukacyjnego \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y \u2013 Strzelec\u201d. Wspiera \u201eBieg Tropem Wilczym\u201d w Mielcu. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca (Paw\u0142a D\u0119bickiego) uzyska\u0142a dla \u201eKsi\u0119garni D\u0119bickich\u201d Certyfikat dla ma\u0142ych ksi\u0119garni, staj\u0105c si\u0119 beneficjentem programu w\u0142asnego Instytutu Ksi\u0105\u017cki w Krakowie oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach 2021-2022 i 2023-2024. Wyda\u0142a seri\u0119 miniatur ksi\u0105\u017ckowych autorstwa Stanis\u0142awa Wanatowicza i udost\u0119pni\u0142a ksi\u0119garni\u0119 na ich promocj\u0119. Promuje te\u017c inne mieleckie wydawnictwa i ksi\u0105\u017cki o tematyce patriotycznej.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI ANTONI<\/strong>, urodzony 15 I 1861 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Eleonory z domu Jaworskiej. U boku ojca (Micha\u0142a) uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu firmy handlowej \u201eMicha\u0142 D\u0119bicki i Syn \u2013 handel korzenny i mieszany\u201d, a nast\u0119pnie w jej rozwijaniu poprzez m.in. wprowadzenie w 1892 r. dzia\u0142u przybor\u00f3w szkolnych i ksi\u0105\u017cek. W 1893 r. otworzy\u0142 restauracj\u0119 i \u201eHotel Polski\u201d, a od 1896 r. prowadzi\u0142 handel drewnem. Pracowa\u0142 te\u017c spo\u0142ecznie na rzecz miasta. W 1894 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. (Dzia\u0142a\u0142 w nim do ko\u0144ca \u017cycia, w ramach tzw. \u201estarszyzny sokolej\u201d.) Od 9 V 1897 r. do 15 V 1902 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. W kolejnych latach rozwija\u0142 kontakty swojej firmy z zagranic\u0105, importuj\u0105c z Hiszpanii, W\u0119gier i kraj\u00f3w nad Adriatykiem wina, koniaki, owoce i inne artyku\u0142y delikatesowe. Doszed\u0142 do znacznego maj\u0105tku, m.in. zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem tzw. \u201ePrebendy Ksi\u0105\u017cnickiej\u201d i goleszowskich las\u00f3w. Po wielkim po\u017carze Mielca w 1900 r. odbudowa\u0142 budynki na rodzinnej posesji przy ul. Pa\u0144skiej i przyozdobi\u0142 je bogatym wystrojem zewn\u0119trznym z akcentami patriotycznymi (orze\u0142 w koronie, popiersie Tadeusza Ko\u015bciuszki) oraz pami\u0105tkowym \u017cu\u017clem i wtopionymi butelkami po wspomnianym po\u017carze. (Aktualnie s\u0105 to budynki nr 5 i 7 przy ul. A. Mickiewicza.) Ponadto wybudowa\u0142 dom przy ul. Sandomierskiej 4 (projektantem i wykonawc\u0105 by\u0142 Tomasz Bujas z Krakowa). Impulsem do dalszego rozszerzenia dzia\u0142u przybor\u00f3w szkolnych i ksi\u0105\u017cek, a w\u0142a\u015bciwie rozpocz\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci ksi\u0119garni, by\u0142o utworzenie w Mielcu gimnazjum oraz rozw\u00f3j szkolnictwa powszechnego. Zmar\u0142 29 I 1919 r. Pochowany zosta\u0142 w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 VII 1897 r. w Mielcu, syn Antoniego i Emilii z domu Christ. W 1909 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w mieleckim gimnazjum. Zwi\u0105za\u0142 si\u0119 wtedy z niepodleg\u0142o\u015bciowym ruchem \u201ezarzewiackim\u201d. Nale\u017ca\u0142 do I Mieleckiej Dru\u017cyny Skautowej (by\u0142 zast\u0119powym w zast\u0119pie \u201eLw\u00f3w\u201d) i organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych: Polskiego Zwi\u0105zku Wojskowego, tajnej Armii Polskiej i potem Polskich Dru\u017cyn Strzeleckich. W lipcu 1914 r przerwa\u0142 nauk\u0119 i wraz z grup\u0105 m\u0142odych mielczan wyruszy\u0142 do Krakowa, gdzie wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w J. Pi\u0142sudskiego. W I Brygadzie, a nast\u0119pnie w II uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej (1914-1918) oraz w wojnie polsko-bolszewickiej (1919-1920). Za udzia\u0142 w tych walkach otrzyma\u0142 Krzy\u017c Pami\u0105tkowy I Brygady, Odznak\u0119 II Brygady (nr 548) i \u00a0Krzy\u017c Niepodleg\u0142o\u015bci. Po powrocie do Mielca prowadzi\u0142 maj\u0105tek w Ksi\u0105\u017cnicach, odziedziczony po ojcu. W 1924 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Poznania i tam zosta\u0142 przedsi\u0119biorc\u0105. W latach 1932-1939 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 burmistrza miasta \u015arem w Pozna\u0144skiem. Okupacj\u0119 prze\u017cy\u0142 w \u0141a\u0144cucie, gdzie pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSpo\u0142em\u201d. W latach 1944-1946 pe\u0142ni\u0142 misj\u0119 pe\u0142nomocnika rz\u0105dowego ds. organizacji ruchu sp\u00f3\u0142dzielczego w \u0141odzi, a p\u00f3\u017aniej w Szczecinie. W tym okresie nale\u017ca\u0142 do miko\u0142ajczykowskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego. W marcu 1946 r., podczas pobytu na wczasach w okolicach Jeleniej G\u00f3ry, zosta\u0142 aresztowany i przewieziony do aresztu Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa w Mielcu. Tu \u015blad po nim zagin\u0105\u0142. Symboliczn\u0105 tablic\u0119 nagrobn\u0105 umieszczono na rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI EUGENIUSZ LUCJAN<\/strong>, urodzony 17 X 1900 r. w Mielcu, syn Antoniego i Emilii z domu Christ. W latach 1912-1913 uczy\u0142 si\u0119 w mieleckim gimnazjum, a w latach 1913-1914 uko\u0144czy\u0142 2\u2013letni\u0105 Szko\u0142\u0119 Wydzia\u0142ow\u0105 w Rzeszowie. W 1915 r. na skutek wybuchu prochu zosta\u0142 silnie poparzony i okaleczony, w zwi\u0105zku z czym leczono go w klinice wiede\u0144skiej przez trzy lata. W latach 1919-1920 uzupe\u0142ni\u0142 wykszta\u0142cenie handlowe na kursie buchalterii i ksi\u0119gowo\u015bci handlowej u Albina Hochhausera. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1919 r., po \u015bmierci ojca, przej\u0105\u0142 prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci handlowej i us\u0142ugowej rodziny D\u0119bickich \u2013 sklepu z towarami korzennymi i mieszanymi, restauracji, \u201eHotelu Polskiego\u201d oraz sklepu z materia\u0142ami szkolnymi i ksi\u0105\u017ckami. W 1924 r. otrzyma\u0142 koncesj\u0119 na sprzeda\u017c podr\u0119cznik\u00f3w szkolnych, w latach 1935-1938 prowadzi\u0142 hurtowni\u0119 i sklep tytoniowy, a w 1938 r. uruchomi\u0142 nowocze\u015bnie wyposa\u017con\u0105 i urz\u0105dzon\u0105 ksi\u0119garni\u0119. Wierny tradycji rodzinnej aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142ecznym miasta. Od 1911 r. by\u0142 cz\u0142onkiem mieleckiej dru\u017cyny skautowej. W 1920 r. powierzono mu funkcj\u0119 skarbnika Klubu Sportowego \u201eKruki\u201d. Ponadto udost\u0119pni\u0142 temu klubowi pomieszczenia na magazyn, biuro i \u201epok\u00f3j pami\u0119ci\u201d. W 1926 r. zosta\u0142 radnym miejskim, w 1934 r. skarbnikiem i gospodarzem Oddzia\u0142u Kajakowego TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, a w 1936 r. s\u0119dzi\u0105 okr\u0119gowym Polskiego Zwi\u0105zku Kajakowego. W okresie okupacji hitlerowskiej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z partyzanckim oddzia\u0142em \u201eJ\u0119drusie\u201d, dostarczaj\u0105c mu papier i materia\u0142y poligraficzne do wydawania gazetki \u201eOdwet\u201d. Udziela\u0142 schronienia cz\u0142onkom miejscowego kierownictwa Inspektoratu i Obwodu AK oraz udost\u0119pnia\u0142 mieszkanie na tajne nauczanie. Tam w\u0142a\u015bnie przeprowadzono pierwsze tajne egzaminy maturalne. W lutym 1941 r. zosta\u0142 aresztowany przez Gestapo i pos\u0105dzony o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z ruchem oporu. Konsekwentnie nie przyznawa\u0142 si\u0119 i po usilnych staraniach \u017cony Zofii zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia w marcu 1942 r. W pierwszych miesi\u0105cach po wyzwoleniu Mielca (sierpie\u0144 i wrzesie\u0144 1944 r.) udost\u0119pni\u0142 piwnic\u0119 pod ksi\u0119garni\u0105 dla potrzeb parafii \u015bw. Mateusza. (Ze wzgl\u0119du na silny ostrza\u0142 miasta przeniesiono tam najcenniejsze naczynia liturgiczne, odprawiano Msze \u015awi\u0119te i nabo\u017ce\u0144stwa. Po zmniejszeniu si\u0119 ostrza\u0142u tymczasow\u0105 kaplic\u0119 przeniesiono na parter.) Po wojnie nadal prowadzi\u0142 ksi\u0119garni\u0119, ale w 1950 r. zosta\u0142a mu zabrana i upa\u0144stwowiona. Pozostawiono jedynie niewielk\u0105 powierzchni\u0119 na parterze obok ksi\u0119garni, gdzie do ko\u0144ca \u017cycia prowadzi\u0142 ma\u0142y sklep z galanteri\u0105 i materia\u0142ami papierniczymi. Nie zaprzesta\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku \u00a0By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych Hitlerowskich Wi\u0119zie\u0144 oraz Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119. W latach 1948-1952 dzia\u0142a\u0142 w Zarz\u0105dzie Ligi Morskiej w Mielcu, a w latach 1964-1966 uczestniczy\u0142 w zorganizowaniu Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (leg. nr 13). Zmar\u0142 2 VI 1969 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI \u00a0JERZY TADEUSZ JANUSZ<\/strong>, urodzony 27 XII 1929 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Zofii ze Sockich. Nale\u017ca\u0142 do szkolnej dru\u017cyny zuchowej ZHP. W czasie okupacji hitlerowskiej uczy\u0142 si\u0119 w szkole powszechnej i na tajnych kompletach z zakresu przedmiot\u00f3w zabronionych, a nast\u0119pnie I i II klasy gimnazjalnej. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 1948-1951 studiowa\u0142 na Wydziale Komunikacji (Oddzia\u0142 Pojazd\u00f3w Mechanicznych i Ci\u0105gnik\u00f3w) Akademii G\u00f3rniczo \u2013 Hutniczej w Krakowie. W okresie nauki \u00a0nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Od VIII 1940 r. do I 1945 r. by\u0142 harcerzem Szarych Szereg\u00f3w AK \u2013 Dru\u017cyny im. J. Wi\u015bniowieckiego, a od I 1945 r. do XI 1951 r. \u2013 Tajnej Niepodleg\u0142o\u015bciowej Dru\u017cyny Harcerskiej \u00a0im. J. Wi\u015bniowieckiego, wyst\u0119puj\u0105cej te\u017c pod nazw\u0105 WiS (Wolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107). W listopadzie 1951 r. zosta\u0142 aresztowany i skazany na 12 lat wi\u0119zienia za przynale\u017cno\u015b\u0107 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 w tajnych organizacjach niepodleg\u0142o\u015bciowych. Od V 1953 r. do V 1956 r. pracowa\u0142 w wi\u0119ziennym Przedsi\u0119biorstwie Remontu Samochod\u00f3w w Sztumie, a od VI 1956 r. do XII 1956 r., jako wi\u0119zie\u0144, w Biurze Projekt\u00f3w Ministerstwa Spraw Wewn\u0119trznych Nr 1 w Warszawie. W okresie \u201eodwil\u017cy\u201d w grudniu 1956 r. zosta\u0142 uwolniony. W 1957 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Od IV 1957 r. do XII 1982 r. pracowa\u0142 w WSK i OBR SK Mielec w s\u0142u\u017cbach konstrukcyjno-badawczych, m.in. na stanowiskach: kierownika sekcji konstruktorskiej nadwozia samochodu \u201eMikrus\u201d, kierownika sekcji konstruktorskiej i konstruktora prowadz\u0105cego samochod\u00f3w ch\u0142odni, kierownika sekcji konstruktorskiej i konstruktora prowadz\u0105cego telewizyjnych woz\u00f3w transmisyjnych oraz kierownika sekcji bada\u0144 i konstrukcji rozwojowych silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych. Ponadto w latach 1960-1969 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 O\u015brodka Szkolenia Kierowc\u00f3w LOK w Mielcu oraz w latach 1961-1963 nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych w Technikum Mechanicznym Ministerstwa Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego w Mielcu. Od 1 I 1983 r. przebywa na emeryturze. Zaistnia\u0142a po 1989 r. nowa sytuacja polityczna umo\u017cliwi\u0142a reaktywowanie ksi\u0119garskich tradycji rodzinnych. Wraz z \u017con\u0105 Iren\u0105 (ekonomistk\u0105 z wykszta\u0142cenia, kt\u00f3ra by\u0142a si\u0142\u0105 motoryczn\u0105 wielu rodzinnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107) oraz synem Paw\u0142em podj\u0105\u0142 trud wznowienia dzia\u0142alno\u015bci ksi\u0119garni, zabranej bezprawnie w 1950 r. Eugeniuszowi D\u0119bickiemu. W wyniku du\u017cego nak\u0142adu pracy i zaanga\u017cowaniu rodzinnych \u015brodk\u00f3w finansowych w grudniu 1992 r. doprowadzi\u0142 do restytuowania firmy pod nazw\u0105 \u201eKsi\u0119garnia D\u0119bickich\u201d SC, pomy\u015blanej jako przedsi\u0119biorstwo rodzinne, przechodz\u0105ce z pokolenia na pokolenie. Wspomaga\u0142 rad\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 firmy prowadzonej przez ma\u0142\u017ce\u0144stwo Danut\u0119 i Paw\u0142a D\u0119bickich. Awansowany na stopie\u0144 kapitana Wojska Polskiego. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem z Mieczami Orderu Krzy\u017ca Niepodleg\u0142o\u015bci oraz Krzy\u017cem Oficerskim OOP. Zmar\u0142 20 XI 2020 r. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W uznaniu zas\u0142ug Rada Miejska w Mielcu nada\u0142a rondu w ci\u0105gu ul. Wolno\u015bci, przy zbiegu ulic W. Szafera i Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, patronat kpt. Jerzego D\u0119bickiego uchwa\u0142\u0105 nr LII\/518\/2022 z dnia 29 IX 2022 r. W 2023 r. po\u015bmiertnie zosta\u0142 uhonorowany Nagrod\u0105 Honorow\u0105 \u015awiadek Historii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 16 IX 1826 r. w Mielcu, syn Wawrzy\u0144ca i Marii z domu Rojkowicz. By\u0142 w\u0142a\u015bcicielem nieruchomo\u015bci przy ul. Pa\u0144skiej (obecnie ul. A. Mickiewicza). Wsp\u00f3lnie z synem Antonim za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 handlow\u0105 i wystara\u0142 si\u0119 o wpisanie jej do rejestru handlowego 26 X 1882 r. pod nazw\u0105 \u201eMicha\u0142 D\u0119bicki i Syn \u2013 handel korzenny i mieszany\u201d. W sklepie tym prowadzi\u0142 m.in. dzia\u0142 przybor\u00f3w szkolnych i ksi\u0105\u017cek, co stanowi\u0142o pocz\u0105tek ksi\u0119garstwa mieleckiego. W latach 1875-1876 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 burmistrza miasta, a w latach 1877-1883 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 burmistrza. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w budowy budynku Urz\u0119du Gminnego w Mielcu. Potwierdza to jego nazwisko na dokumencie aktu fundacyjnego budynku, datowanego 29 sierpnia 1892 r., gdzie wyst\u0119puje jako \u201eCz\u0142onek Reprezentacji Gminy Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 20 IX 1909 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1896 r. w Mielcu, syn Romana i W\u0142adys\u0142awy z domu Kudrna. By\u0142 handlowcem i ekonomist\u0105. Po ojcu odziedziczy\u0142 posesj\u0119 przy ul. Pa\u0144skiej (obecnie ul. A. Mickiewicza 9) i mieszcz\u0105c\u0105 si\u0119 w niej firm\u0119 handlow\u0105, kt\u00f3r\u0105 prowadzi\u0142 do wyjazdu z Mielca. W 1918 r. by\u0142 cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem klubu sportowego \u201eKruki\u201d i zawodnikiem dru\u017cyny pi\u0142karskiej tego klubu. W 1925 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania \u201eChrze\u015bcija\u0144skiego Zjednoczenia Mieszczan\u201d, w kt\u00f3rym aktywnie dzia\u0142a\u0142. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0142onkiem zarz\u0105du Mieleckiego Ko\u0142a Kongregacji Kupieckiej. Oko\u0142o 1928 r. sprzeda\u0142 dom w Mielcu i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Katowic, gdzie pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim jako prowadz\u0105cy biuro Ligi Morskiej. Okupacj\u0119 niemieck\u0105 sp\u0119dzi\u0142 w Krakowie, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy, gdzie zmar\u0142 w 1969 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 17 VII 1960 r. w Mielcu, syn Jerzego i Ireny z domu Strych. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1979 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. By\u0142 cz\u0142onkiem Niezale\u017cnego Zrzeszenia Student\u00f3w (NZS) od pocz\u0105tku jego powstania (1980 r.) oraz cz\u0142onkiem Ko\u0142a Naukowego Student\u00f3w Historii UJ. Wraz z przyjaci\u00f3\u0142mi, po z\u0142o\u017ceniu deklaracji o odmowie s\u0142u\u017cby wojskowej w LWP (II 1981 r.), utworzy\u0142 grup\u0119 \u201eM\u0142odzie\u017c na Rzecz Spo\u0142ecze\u0144stwa Alternatywnego\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z dzia\u0142aj\u0105c\u0105 autonomicznie grup\u0105 niepodleg\u0142o\u015bciow\u0105 \u201eSzeregi Solidarno\u015bci i Pokoju\u201d, zwi\u0105zan\u0105 z \u201eSolidarno\u015bci\u0105 Walcz\u0105c\u0105\u201d oraz grupami zorientowanymi na Ruch \u201eWolno\u015b\u0107 i Pok\u00f3j\u201d, a p\u00f3\u017aniej na Polsk\u0105 Parti\u0119 Socjalistyczn\u0105 Jana J\u00f3zefa Lipskiego. W okresie szkolnym i studenckim podejmowa\u0142 pr\u00f3by poetyckie. Od roku 1980 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z niezale\u017cnymi inicjatywami wydawniczymi w Krakowie, m.in. Wydawnictwem Kultury Alternatywnej, Wydawnictwem Pacyfistycznym, \u201eNIV\u0104\u201d. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 teatraln\u0105. Bra\u0142 udzia\u0142 w pracach wyst\u0119puj\u0105cego poza cenzur\u0105, a funkcjonuj\u0105cego przy legendarnej \u201ePiwnicy pod Baranami\u201d i \u201eKonfraterni Robotniczej\u201d w nowohuckiej \u201eArce\u201d, Teatru \u201eCzarne i Bia\u0142e\u201d, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 w marcu 1987 r. na presti\u017cowych \u201eXII Krakowskich Reminescencjach Teatralnych\u201d. Sporadycznie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 te\u017c z wroc\u0142awsk\u0105 \u201ePomara\u0144czow\u0105 Alternatyw\u0105\u201d. W 1986 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Niezale\u017cnej Krajowej Rady K\u00f3\u0142 Naukowych Student\u00f3w Socjologii. Studia wy\u017csze uko\u0144czy\u0142 w 1988 r. (kierunek: socjologia) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Mielcu. W tym okresie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Polsk\u0105 Parti\u0105 Zielonych. W latach 1989-1990 uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu, najpierw jako cz\u0142onek, a p\u00f3\u017aniej \u2013 przewodnicz\u0105cy Komisji Kultury. Z ramienia KO \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d zosta\u0142 wybrany na radnego \u00a0Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 1990-1994 oraz na delegata do samorz\u0105dowego Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego, a nast\u0119pnie na jego wiceprzewodnicz\u0105cego (w tej samej kadencji). W 1990 r. powierzono mu stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Kultury, Kultury Fizycznej i Turystyki Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Sprawowa\u0142 je do 1992 r. By\u0142 inicjatorem odnowienia w Mielcu Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Wtedy to skorzysta\u0142 z mo\u017cliwo\u015bci kontynuowania rodzinnych tradycji ksi\u0119garskich. Wraz z rodzicami Iren\u0105 i Jerzym, przy ogromnym wk\u0142adzie pracy i zaanga\u017cowaniu rodzinnych \u015brodk\u00f3w finansowych, doprowadzi\u0142 do wznowienia rodzinnego przedsi\u0119biorstwa ksi\u0119garskiego, zabranego w 1950 r. przez w\u0142adze komunistyczne. Od grudnia 1992 r., to jest od chwili restytucji firmy pod szyldem \u201eKsi\u0119garnia D\u0119bickich\u201d S.C. (przy ul. A. Mickiewicza 5), by\u0142 jej kierownikiem. Prowadzi\u0142 firm\u0119 wraz z \u017con\u0105 Danut\u0105, r\u00f3wnie\u017c absolwentk\u0105 Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. W 1993 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 Honorowego Cz\u0142onka Dru\u017cyny \u201eSzare Szeregi\u201d im. J. Wi\u015bniowieckiego za pomoc w odnalezieniu cennych dokument\u00f3w historycznych. By\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem „Pro Patria”. Zmar\u0142 26 V 2021 r. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI ROMAN<\/strong>, urodzony 31 VII 1863 r., syn Micha\u0142a i Eleonory z domu Jaworskiej. By\u0142 w\u0142a\u015bcicielem posesji przy ul. Pa\u0144skiej (obecnie ul. A. Mickiewicza 9). Zajmowa\u0142 si\u0119 kupiectwem i prac\u0105 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz miasta. W 1894 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, a nast\u0119pnie jego d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem (wchodzi\u0142 w sk\u0142ad tzw. \u201estarszyzny sokolej\u201d). W 1902 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy burmistrza, a po rozwi\u0105zaniu Rady Miejskiej w 1903 r. by\u0142 komisarzem rz\u0105dowym, za\u015b w latach 1904-1909 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego Rady Miejskiej w Mielcu. Wtedy to zainicjowa\u0142 za\u0142o\u017cenie ogrodu miejskiego i parku spacerowego na terenach le\u015bnych od boiska pi\u0142karskiego \u201eMakkabi\u201d do szczytu G\u00f3ry Cyranowskiej. Od 1910 r. do 1913 r. by\u0142 komisarzem przemys\u0142owym z ramienia Rady Powiatu, a w latach 1914-1918 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 m\u0119\u017ca zaufania i cz\u0142onka Rady Przybocznej Komisarza Powiatu Mieleckiego. Pracowa\u0142 te\u017c, w okresie 8 VII 1916 r. \u2013 2 V 1919 r., jako zast\u0119pca dyrektora Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci wybrany zosta\u0142 29 XII 1919 r. burmistrzem miasta Mielca. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 tylko do 20 I 1920 r., poniewa\u017c po og\u0142oszeniu wojny polsko-bolszewickiej dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorz\u0105d\u00f3w zosta\u0142a zawieszona. Powierzono mu natomiast funkcj\u0119 Komisarza Miasta Mielca, kt\u00f3r\u0105 pe\u0142ni\u0142 w okresie od 20 I 1920 r. do 21 XII 1921 r. W tych samych latach by\u0142 prezesem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu, a od 1921 r. cz\u0142onkiem Rady Szkolnej Miejscowej. Zmar\u0142 18 VI 1922 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0118BICKI STANIS\u0141AW MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1866 r. w Lubaczowie. Absolwent szko\u0142y realnej w Ko\u0142omyi. Malarstwa uczy\u0142 si\u0119 w akademii wiede\u0144skiej (odznaczony srebrnym medalem), Szkole Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie, Monachium i Pary\u017cu. Od 1886 r (?) pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Przemys\u0142u Ceramicznego w Ko\u0142omyi. W latach 90. XIX w. zamieszka\u0142 we Lwowie. Od 5 XI 1909 r. obj\u0105\u0142 katedr\u0119 malarstwa dekoracyjnego w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie jako asystent, a nast\u0119pnie docent (1910), profesor nadzwyczajny (1911) i profesor zwyczajny (1923). Od 2. po\u0142owy lat 80. XIX w. tworzy\u0142 dzie\u0142a nawi\u0105zuj\u0105ce do najlepszych tradycji malarstwa realistycznego. Pocz\u0105tkowo malowa\u0142 sceny rodzajowe z Huculszczyzny, portrety i pejza\u017ce, a p\u00f3\u017aniej zaj\u0105\u0142 si\u0119 tak\u017ce tematyk\u0105 mieszcza\u0144sk\u0105, grafik\u0105 u\u017cytkow\u0105, zdobnictwem i ilustracj\u0105 ksi\u0105\u017ckow\u0105. Rze\u017ab\u0105, projektowaniem mebli i ceramik\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 sporadycznie. Wykona\u0142 (wsp\u00f3lnie z innymi artystami) polichromi\u0119 w ko\u015bciele w \u017bo\u0142yni i w kaplicy Chrystusa Mi\u0142osiernego w katedrze lwowskiej. Wystawia\u0142 indywidualnie we Lwowie. Dla Mielca wykona\u0142 w 1909 r. tryptyk patriotyczno-religijny, kt\u00f3ry stanowi\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 wyposa\u017cenia sali obrad Rady Powiatowej (Sala Kr\u00f3lewska), a obecnie PSM I i II stopnia przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Jego dzie\u0142a znajduj\u0105 si\u0119 w muzeach, m.in. w Bydgoszczy, Gda\u0144sku, Lesznie, Opolu, Przemy\u015blu. Szczecinie i Toruniu oraz w Lwowskiej Pa\u0144stwowej Bibliotece Naukowej we Lwowie i Towarzystwie Historyczno-Literackim w Pary\u017cu. Zmar\u0142 12 VIII 1924 r. w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0118BICKI WAWRZYNIEC JAXA<\/strong> (1784-1874), w tradycji rodzinnej D\u0119bickich uwa\u017cany jest za protoplast\u0119 mieleckiej ga\u0142\u0119zi tego herbowego i bardzo rozbudowanego rodu. Wed\u0142ug ustnych przekaz\u00f3w pochodzi\u0142 z nadwi\u015bla\u0144skiego pogranicza Kongres\u00f3wki. Do Galicji przyby\u0142 w obawie przed represjami za udzia\u0142 w powstaniu (prawdopodobnie listopadowym), a jego maj\u0105tek uleg\u0142 konfiskacie. Zmar\u0142 31 VII 1874 r.jako obywatel miasta Mielca. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"D\u0118BICKI ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 6 VII 1896 r. w Mielcu, syn Antoniego i Emilii z domu Christ. Absolwent mieleckiego gimnazjum. W 1913 r. rozpocz\u0105\u0142 studia farmaceutyczne w Krakowie. W czasie I wojny \u015bwiatowej oraz wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w wojskowych formacjach sanitarnych. Z powodu nabytych na froncie chor\u00f3b i znacznego uszczerbku zdrowia zosta\u0142 zwolniony z wojska. Po powrocie do domu i rekonwalescencji obj\u0105\u0142 otrzymane w spadku po ojcu lasy goleszowskie. Zbudowa\u0142 nowe budynki le\u015bnictwa i zagospodarowa\u0142 je. W latach okupacji hitlerowskiej czynnie wspomaga\u0142 polskie podziemie i pomaga\u0142 wysiedle\u0144com z Pozna\u0144skiego (na terenie Mielca i okolic by\u0142o ich wielu). W jego le\u015bnicz\u00f3wce zorganizowano punkt kontaktowy i tam znajdowali schronienie cz\u0142onkowie kierownictwa terenowych struktur AK, a w okresie dzia\u0142a\u0144 wojennych w 1944 r. funkcjonowa\u0142 szpital polowy AK (przez oko\u0142o 2 miesi\u0105ce). W 1945 r., na podstawie dekretu o upa\u0144stwowieniu las\u00f3w, odebrano mu ca\u0142y maj\u0105tek. \u00a0Zosta\u0142 przesiedlony do wsi Mi\u0142akowo w woj. olszty\u0144skim. Zmar\u0142 17 III 1966 r. w szpitalu w Mr\u0105gowie. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0118BOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka uliczka (260 m) na buduj\u0105cym si\u0119 osiedlu dom\u00f3w jednorodzinnych Borek. \u0141\u0105czy si\u0119 z ul. H. Sienkiewicza przez ul. W. Jagie\u0142\u0142y, J. Poniatowskiego i J. Przybosia lub ul. Brzozow\u0105. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 I 1987 r. W 2006 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki brukowej.\u00a0<\/p>\r\n

D\u0118BSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 13 IX 1919 r. w Bia\u0142ej Podlaskiej, syn Mariana i Adeli z Lisowskich. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe spawacza-\u015blusarza i w latach 30. zosta\u0142 zatrudniony w Podlaskiej Wytw\u00f3rni Samolot\u00f3w w Bia\u0142ej Podlaskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej (w 1941 r.) zosta\u0142 skierowany jako specjalista spawacz do niemieckiej Wytw\u00f3rni Samolot\u00f3w w Mielcu (Flugzeugwerk Mielec), ale po jednym dniu pracy uciek\u0142 i ukrywa\u0142 si\u0119 w Gr\u00f3jcu i p\u00f3\u017aniej w Bia\u0142ej Podlaskiej. Tam zosta\u0142 aresztowany i przywieziony ponownie do Mielca. Wytrzyma\u0142 4 miesi\u0105ce i przy pierwszej okazji zn\u00f3w uciek\u0142 do Bia\u0142ej Podlaskiej, ale tam zn\u00f3w zosta\u0142 aresztowany. Po II wojnie \u015bwiatowej okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w Bia\u0142ej Podlaskiej nie b\u0119dzie fabryki samolot\u00f3w, tote\u017c w 1946 r. po raz trzeci przyjecha\u0142 do Mielca, zosta\u0142 zatrudniony w PZL Zak\u0142ad nr 1 i ju\u017c pozosta\u0142 na sta\u0142e. Pracowa\u0142 kolejno jako: spawacz w Wydziale 42, kontroler w Wydziale 53, brakarz, kierownik oddzia\u0142u, kierownik WKT, specjalista kontroli jako\u015bci Wydzia\u0142\u00f3w 41 i 54. Przez 15 lat by\u0142 przewodnicz\u0105cym zak\u0142adowej komisji kwalifikacji zawodowej spawaczy \u2013 zgrzewaczy. Posiada\u0142 uprawnienia do przyznawania kategorii spawacza. By\u0142 jednym z dw\u00f3ch pracownik\u00f3w WSK uprawnionych przez kierownictwo zak\u0142adu do decydowania w sprawach spawalnictwa przy ostatecznym odbiorze produkcji i dopuszczeniu do eksploatacji. By\u0142 autorem wielu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich oraz instrukcji dotycz\u0105cej zagadnie\u0144 organizacyjno-technicznych przy problemach spawalnictwa. Udziela\u0142 si\u0119 politycznie (PZPR) i spo\u0142ecznie w miejscu zamieszkania. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Komisji Bezpiecze\u0144stwa i Porz\u0105dku Publicznego MRN w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dzia\u0142acz FJN\u201d.\u00a0 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK. W 1979 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 1 VI 2012 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0118BY NIEPODLEG\u0141O\u015aCI<\/strong>, og\u00f3lnopolska akcja upami\u0119tniania bohater\u00f3w walk o odzyskanie niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 w latach 1914-1921, b\u0119d\u0105ca r\u00f3wnocze\u015bnie uczczeniem 100. rocznicy odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci. W Mielcu, z inicjatywy Komitetu Obchod\u00f3w 100-lecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci, posadzono D\u0119by Niepodleg\u0142o\u015bci dedykowane: 100. rocznicy odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci (skwer przy II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym, ul. \u017beromskiego, wsp\u00f3\u0142organizator: II LO, 10 XI 2017 r.), Janowi Hajcowi (przy SP w Ksi\u0105\u017cnicach, wsp\u00f3\u0142organizator: Gmina Mielec, 10 VI 2018 r.), Augustowi Jadernemu i Janowi Wery\u0144skiemu (park \u201eSoko\u0142a\u201d przy ul. F. \u017bwirki i S. Wigury, wsp\u00f3\u0142organizator: PTG Sok\u00f3\u0142 1893, 16 VI 2018 r.), Micha\u0142owi Osmoli (skwer przy ul. W. Witosa, wsp\u00f3\u0142organizator: Rada Osiedla Wojs\u0142aw, 3 IX 2018 r.), Franciszkowi Dubielowi (park Oborskich przy Muzeum Regionalnym SCK przy ul. Legion\u00f3w, wsp\u00f3\u0142organizator: Muzeum Regionalne w Mielcu, 15 IX 2018 r.), Franciszkowi Soko\u0142owi (plac przy budynku II Szko\u0142y Podstawowej nr 6 przy ul. E. Biernackiego, wsp\u00f3\u0142organizator: SP nr 6, 18 IX 2018 r.), Paw\u0142owi Wa\u0142kowi (Rynek Rzochowski, wsp\u00f3\u0142organizator: Szko\u0142a Podstawowa nr 12, 1 X 2018 r.) i Walentemu Machnikowi (Chorzel\u00f3w, wsp\u00f3\u0142organizator: Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 w Chorzelowie, 25 X 2018 r.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DIABELEC MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 XII 1907 r. w Z\u0142oczowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Heleny. Absolwent Gimnazjum im. J. S\u0142owackiego w Z\u0142oczowie. Uko\u0144czy\u0142 weterynari\u0119 we Lwowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. W okresie mi\u0119dzywojennym pracowa\u0142 w Przemy\u015blanach. Bra\u0142 udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej. Po wojnie zamieszka\u0142 w Mielcu i przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii. Zmar\u0142 10 X 1980 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"DIABELEC TADEUSZ<\/strong>, urodzony 13 V 1906 r. w Z\u0142oczowie na Ukrainie, syn W\u0142adys\u0142awa i Heleny z domu Demko. Uko\u0144czy\u0142 tamtejsze gimnazjum, a nast\u0119pnie prywatn\u0105 Szko\u0142\u0119 Administracji Publicznej im. Karola Adamieckiego w Krakowie. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i otrzyma\u0142 posad\u0119 sekretarza gminy w okolicy Z\u0142oczowa. W czasie okupacji hitlerowskiej ukrywa\u0142 si\u0119. Po II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 zmuszony do przeniesienia si\u0119 na teren Polski. Mieszka\u0142 pocz\u0105tkowo u proboszcza w D\u0105browie Tarnowskiej, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Nowej D\u0119by i tam uczy\u0142 w miejscowej szkole przemys\u0142owej. Pod koniec lat 40. zatrudniony zosta\u0142 w administracji pa\u0144stwowej w Tarnobrzegu. W 1950 r. zosta\u0142 sekretarzem pierwszego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika wydzia\u0142u, zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego PRN i dyrektora MZBM. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w organizacjach spo\u0142ecznych. W latach 50. i 60. by\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym Powiatowego Zarz\u0105du Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego PCK, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego TPPR, przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Powiatowego Spo\u0142ecznego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miejskiego Polskiego Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w, Rencist\u00f3w i Inwalid\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem X-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rady Narodowej\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 TPPR. W 1980 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 23 I 1987 r. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DIECEZJA TARNOWSKA<\/strong>, administracyjna jednostka terytorialna Ko\u015bcio\u0142a Rzymskokatolickiego, w kt\u00f3rej ramach znajduje si\u0119 dekanat mielecki. Powsta\u0142a po pierwszym rozbiorze Polski (1772 r.) w kilku etapach. 21 IX 1777 r. biskup krakowski I. K. So\u0142tyk utworzy\u0142 w Zakrz\u00f3wku pod Krakowem osobny wikariat i oficja\u0142at generalny dla galicyjskiej cz\u0119\u015bci diecezji krakowskiej, w tym dekanatu mieleckiego, a 26 II 1781 r. przeni\u00f3s\u0142 siedzib\u0119 wikariatu i oficja\u0142atu do Tarnowa, powo\u0142uj\u0105c na urz\u0105d oficja\u0142a i wikariusza generalnego ks. Jana Duwalla. 20 IX 1783 r. cesarz austriacki J\u00f3zef II utworzy\u0142 diecezj\u0119 tarnowsk\u0105, a na biskupa powo\u0142a\u0142 ks. J. Duwalla. Now\u0105 diecezj\u0119 usankcjonowa\u0142 kanonicznie papie\u017c Pius VI 13 III 1786 r., ju\u017c po \u015bmierci bpa Duwalla. Tragiczne dla Polski dalsze rozbiory spowodowa\u0142y, \u017ce 13 VI 1805 r. ten sam papie\u017c zni\u00f3s\u0142 diecezj\u0119 tarnowsk\u0105 i przeni\u00f3s\u0142 jej \u201estolic\u0119 i kapitu\u0142\u0119 katedraln\u0105\u201d do Kielc, a teren diecezji rozdzielono na biskupstwo krakowskie (z m.in. dekanatem mieleckim) i przemyskie. W 1821 r. ponownie erygowano diecezj\u0119 z siedzib\u0105 w Ty\u0144cu, a prawdopodobnie w nast\u0119pnym roku stolic\u0119 diecezji umieszczono ponownie w Tarnowie. Od tego czasu dekanat mielecki jest integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 diecezji tarnowskiej. Biskupami ordynariuszami diecezji byli kolejno: bp Jan Duwall (1783- 1785), bp Florian Amand \u00a0Janowski (1786-1801), bp Grzegorz Tomasz Ziegler (1822-1827), bp Ferdynand Maria hr. Chotek z Wognin (1831), bp Franciszek de Paula Pisztek (1832-1836), bp Franciszek Ksawery Abgaro Zachariasiewicz (1836-1840), bp J\u00f3zef Grzegorz Wojtarowicz (1840-1850), bp J\u00f3zef Alojzy Pukalski (1852-1885), bp Ignacy J\u00f3zef \u0141obos (1886-1900), abp Leon Wa\u0142\u0119ga (1901-1933), bp Franciszek Lisowski (1933-1939), bp Jan Piotr Stepa (1946-1959), abp Jerzy Ablewicz (1962-1990), bp J\u00f3zef \u017byci\u0144ski (1990-1997), bp Wiktor Skworc (1998-2011), bp admin. Wies\u0142aw Lechowicz (XI 2011 \u2013 V 2012), bp Andrzej Je\u017c (2012-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DIETL BRONIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 15 VIII 1878 r. w Rzuchowej, syn Leopolda i Jadwigi z Artwi\u0144skich. Absolwent gimnazjum w Tarnowie. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, ale prawdopodobnie studi\u00f3w tych nie uko\u0144czy\u0142. Kr\u00f3tko zajmowa\u0142 si\u0119 rolnictwem, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w urz\u0119dach administracji pa\u0144stwowej na terenie Galicji. Rozpocz\u0105\u0142 od pracy w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Kolejnymi miejscami zatrudnienia by\u0142y starostwa w Rohatynie, Ko\u0142omyi i Przeworsku. W niepodleg\u0142ej Polsce by\u0142 m.in.: starost\u0105 powiatu kolbuszowskiego, starost\u0105 powiatu \u015bniaty\u0144skiego, prezydentem miasta Torunia (1921-1922) i starost\u0105 powiatu inowroc\u0142awskiego (1922-1929). Jego spo\u0142eczn\u0105 pasj\u0105 by\u0142o rolnictwo. Udziela\u0142 si\u0119 m.in. w Towarzystwie Rolniczym Inowroc\u0142awsko-Strzelne\u0144skim, Powiatowym Komitecie Charytatywnym w Inowroc\u0142awiu, Polskim Komitecie Opieki nad Dzieckiem i lokalnych strukturach Akcji Katolickiej. W 1929 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Poznania i przez wiele lat by\u0142 kierownikiem Biura Informacji Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu. W 1939 r. przeszed\u0142 do pracy w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Poznaniu. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w okresie mi\u0119dzywojennym zosta\u0142 odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 wysiedlony z Poznania i mieszka\u0142 w Jacentowie ko\u0142o Opatowa, a nast\u0119pnie w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Poznania i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wydziale Rolnictwa Pa\u0144stwowych Nieruchomo\u015bci Ziemskich. W 1948 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku. Zmar\u0142 24 I 1952 r. Pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DISARTE (STUDIO REKLAMY DISARTE),<\/strong>\u00a0firma wydawniczo-reklamowa w Mielcu. Powsta\u0142a w 2009 r. Jej za\u0142o\u017cycielem i w\u0142a\u015bcicielem jest Konrad Dudek. Biuro, studio graficzne\u00a0 i drukarnia firmy znajduj\u0105 si\u0119 w pawilonie przy ul. M. Pisarka 14. Przedmiotem jej dzia\u0142alno\u015bci jest projektowanie graficzne, drukowanie i produkcja reklam z wykorzystaniem najnowocze\u015bniejszych technologii cyfrowych. W latach 2009-2021 zrealizowano kilka tysi\u0119cy r\u00f3\u017cnych projekt\u00f3w i kampanii reklamowych w kraju i za granic\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 1<\/strong>, pierwszy (i jeden z pierwszych w Polsce) samolot sportowy (awionetka) konstrukcji mielczanina Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego i jego brata \u2013 Mieczys\u0142awa Dzia\u0142owskiego w 1926 r. w Bydgoszczy, przy wsparciu finansowym miejscowego szewca Jana Krugera. Nazwa powsta\u0142a od pocz\u0105tkowych liter nazwisk: Dzia\u0142owski-Kruger-Dzia\u0142owski. Podstawowe dane techniczne: rozpi\u0119to\u015b\u0107 skrzyde\u0142 \u2013 8,40 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 4,50 m, ci\u0119\u017car w\u0142asny \u2013 220 kg, ci\u0119\u017car ca\u0142kowity \u2013 380 kg, pr\u0119dko\u015b\u0107 \u2013 120 km\/godz., moc silnika 30 KM (typ: Haacke), 2. miejsca. Pierwszy lot wykona\u0142 sier\u017cant pilot J\u00f3zef Mu\u015blewski 1 II 1926 r. Tak\u017ce na tym samolocie wykona\u0142 pierwszy samodzielny lot Stanis\u0142aw Dzia\u0142owski (20 XI 1926 r.) nad Bydgoszcz\u0105. W 1927 r. samolot eksponowany by\u0142 na wystawie lotniczej w Warszawie. Przelot z Bydgoszczy do Warszawy by\u0142 pierwszym w Polsce przelotem mi\u0119dzymiastowym polskiego samolotu turystycznego! 30 V 1927 r. w czasie przelotu na trasie Warszawa \u2013 Krak\u00f3w, pilotowany przez S. Dzia\u0142owskiego DKD-1, uleg\u0142 powa\u017cnemu uszkodzeniu i odt\u0105d ju\u017c nie by\u0142 u\u017cywany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 2<\/strong>, ulepszona wersja DKD \u2013 1, nie uczestniczy\u0142 w \u017cadnej z powa\u017cniejszych pr\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 3<\/strong>, samolot sportowy (turystyczny) zaprojektowany przez Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego i wykonany przy pomocy brata Mieczys\u0142awa oraz innych pasjonat\u00f3w lotnictwa sportowego w 1927 r. w Krakowie (w hali 2. Pu\u0142ku Lotniczego). Do jego budowy u\u017cyto cz\u0119\u015b\u0107 DKD \u2013 1. Zaj\u0105\u0142 4 miejsce w I Krajowym Konkursie Awionetek w 1927 r. W 1928 r. zosta\u0142 ulepszony \u00a0za fundusze przekazane braciom Dzia\u0142owskim przez rodzinne miasto Mielec i powiat mielecki. Na stateczniku wymalowano wtedy herb Mielca \u2013 \u201eGryf\u201d. Startuj\u0105c na tym samolocie w II KKA w 1928 r., Stanis\u0142aw Dzia\u0142owski zaj\u0105\u0142 5 miejsce. Dane DKD-3: rozpi\u0119to\u015b\u0107 \u2013 8,4 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 5,2 m, masa w\u0142asna \u2013 293 kg, masa ca\u0142kowita \u2013 420 kg, pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna \u2013 125 km\/godz., pu\u0142ap \u2013 3800 m, zasi\u0119g \u2013 500 km.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 4, DKD \u2013 4 bis<\/strong>, samoloty sportowe (turystyczne) zaprojektowane i wykonane przez braci Stanis\u0142awa i Mieczys\u0142awa Dzia\u0142owskich w 1928 r. w Krakowie (w hali 2. Pu\u0142ku Lotniczego), na zlecenie Aeroklubu Akademickiego i Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego LOPP w Krakowie. Samoloty te odnios\u0142y wielki sukces w II Krajowym Konkursie Awionetek w 1928 r., zdobywaj\u0105c 1 i 3 miejsce. W I Locie Po\u0142udniowo \u2013 Zachodniej Polski S. Dzia\u0142owski na DKD-4 zdoby\u0142 3 miejsce. Popularno\u015b\u0107 samolotu spowodowa\u0142a, \u017ce w 1929 r. by\u0142 eksponowany na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. 28 I 1930 r. pilot Jan So\u0142tykowski trzykrotnie przelecia\u0142 pod mostem D\u0119bnickim w Krakowie. Na tych samolotach wyszkolono kilkudziesi\u0119ciu pilot\u00f3w, a wielu oficer\u00f3w 2 Pu\u0142ku Lotniczego w Krakowie uprawia\u0142o akrobatyk\u0119 samolotow\u0105. Powszechnie uznaje si\u0119, \u017ce DKD-4 by\u0142 najlepsz\u0105 konstrukcj\u0105 braci Dzia\u0142owskich. Dane: rozpi\u0119to\u015b\u0107 \u2013 9,0 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 5,5 m, masa w\u0142asna \u2013 264 kg, masa ca\u0142kowita \u2013 548 kg, pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna \u2013 135 km\/godz., pu\u0142ap 2270 m, silnik (4 bis) \u2013 \u201eSimens \u2013 Halske\u201d 55 KM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 5<\/strong>, samolot sportowy (turystyczny) zaprojektowany i wykonany przez braci Stanis\u0142awa i Mieczys\u0142awa Dzia\u0142owskich w Krakowie (w hali 2 Pu\u0142ku Lotniczego) w 1929 r., na zlecenie Aeroklubu Akademickiego w Krakowie, w celu reprezentowania Polski w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Samolot\u00f3w Turystycznych (Challenge) w 1930 r. (20 VII \u2013 7 VIII). Do udzia\u0142u w III Krajowym Konkursie Awionetek w 1929 r. nie zosta\u0142 dopuszczony z powodu nieregulaminowego ci\u0119\u017caru. 15 VII 1929 r. w czasie lotu w okolicach Ko\u0144skich uleg\u0142 katastrofie, a S. Dzia\u0142owski odni\u00f3s\u0142 powa\u017cne obra\u017cenia. W tej sytuacji DKD-5 nie zosta\u0142 wytypowany przez Aeroklub RP do Challengeu. W II Locie Po\u0142udniowo-Zachodniej Polski (7 IX 1930 r.) startuj\u0105cy na nim S. Dzia\u0142owski (Aeroklub Akademicki w Krakowie) zdoby\u0142 3 miejsce. Dane: rozpi\u0119to\u015b\u0107 \u2013 10 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u20136,30 m, masa w\u0142asna \u2013 380 kg, masa ca\u0142kowita \u2013 600 kg, pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna \u2013 175 km\/godz., silnik \u2013 Cirrus III 85 KM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 6, – 7, – 8, – 9<\/strong>, ulepszane przez braci Dzia\u0142owskich projekty kolejnych wersji samolot\u00f3w turystycznych DKD. Wykonano ich modele, ale z powodu braku odpowiednich funduszy i rosn\u0105cej konkurencji, a zw\u0142aszcza powsta\u0142ych w Warszawie zak\u0142ad\u00f3w pa\u0144stwowych, \u017caden z nich nie zosta\u0142 zbudowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKD \u2013 10, AEROMOBIL<\/strong>, zaprojektowany w 1931 r. przez S. Dzia\u0142owskiego lekki samolot r\u00f3\u017cnego przeznaczenia, kt\u00f3ry r\u00f3wnocze\u015bnie posiada\u0142by mo\u017cliwo\u015bci samochodu. (Po odpi\u0119ciu skrzyde\u0142 i ogona samolot zamienia\u0142 si\u0119 w samoch\u00f3d.) W latach 30. prowadzono zbi\u00f3rk\u0119 pieni\u0119dzy na ten cel. Przysz\u0142y aeromobil nazywano \u017cartobliwie \u201ePodoficerem\u201d, gdy\u017c najwi\u0119ksze wsparcie uzyskali Dzia\u0142owscy od zawodowej kadry podoficerskiej. Wykonano cz\u0119\u015b\u0107 prac, m.in. podwozie, kratownic\u0119 kad\u0142uba i podw\u00f3jny nap\u0119d. W 1938 r., na podstawie niekorzystnej opinii komisji Instytutu Bada\u0144 Techniki Lotniczej, zbi\u00f3rka funduszy i prace zosta\u0142y przerwane. Niedoko\u0144czony aeromobil, ze wzgl\u0119du na du\u017ce zainteresowanie entuzjast\u00f3w lotnictwa i motoryzacji, eksponowany by\u0142 na wystawie we Lwowie w 1939 r. i tam zasta\u0142a go II wojna \u015bwiatowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DKF \u201eDONALD\u201d, DYSKUSYJNY KLUB FILMOWY<\/strong>, powsta\u0142 w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK w 1968 r. z inicjatywy Jerzego Daniluka i Kazimierza Majcherkiewicza, przy akceptacji i wsparciu kierownictwa ZDK. Posiada\u0142 dwie sekcje: doros\u0142ych (oko\u0142o 150 os\u00f3b), kt\u00f3rej prezesami byli: J. Daniluk (w latach 1968-1980), Apolinary Rzadkowski\u00a0 i Romuald Sowi\u0144ski (1980-1988) oraz m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3rej inspiratorem dzia\u0142alno\u015bci by\u0142 w 1972 r. R. Sowi\u0144ski. Podstawowym celem \u201eDonalda\u201d by\u0142o wzbogacanie si\u0119 intelektualne poprzez ambitne kino i dyskusje nad problemami przeze\u0144 przedstawianymi. S\u0142u\u017cy\u0142y temu takie formy jak: czwartkowe spotkania klubowe (prelekcja \u2013 projekcja \u2013 dyskusja), seminaria filmowe, spotkania towarzyskie w Klubie \u201eOwiewka\u201d oraz coroczne tygodniowe wyjazdy do Krynicy. Go\u015b\u0107mi DKF byli m.in. wybitni polscy re\u017cyserzy Jerzy Hoffman, Krzysztof Zanussi i Krzysztof Kie\u015blowski, aktorzy i krytycy filmowi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0141UBACZEWSKI B\u0141A\u017bEJ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony w 1755 r., \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 ok. 1780 r. W latach 1785-1788 by\u0142 wikarym i mansjonarzem w Mielcu, a nast\u0119pnie – wikarym w Przec\u0142awiu i Szczurowej, administratorem w Ociece i wikarym w D\u0119bicy. Zmar\u0142 7 XII 1802 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0141UGA (ULICA)<\/strong>, faktycznie d\u0142uga (1485 m) ulica rozgraniczaj\u0105ca osiedle Cyranka od osiedli W. Szafera i Dziubk\u00f3w. Stanowi te\u017c dla tych osiedli drog\u0119 wyjazdow\u0105 od strony p\u00f3\u0142nocnej. Biegnie od ul. Przemys\u0142owej do ul. Partyzant\u00f3w, pomi\u0119dzy domami jednorodzinnymi, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych ciekaw\u0105 architektur\u0105 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 po prawej stronie \u201eszereg\u00f3wki\u201d wybudowane w dw\u00f3ch r\u00f3wnoleg\u0142ych rz\u0119dach. Dojazd do tego drugiego rz\u0119du zapewnia r\u00f3wnoleg\u0142a uliczka \u2013 \u201eodnoga\u201d ul. D\u0142ugiej i maj\u0105ca te\u017c jej nazw\u0119. Jako droga polna istnia\u0142a wiele lat, a nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1973 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. W 2006 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik. W zwi\u0105zku z przed\u0142u\u017ceniem ul. W. Szafera do al. E. Kwiatkowskiego powsta\u0142o skrzy\u017cowanie ul. D\u0142ugiej z ul. W. Szafera i w 2009 r. wykonano przy nim sygnalizacj\u0119 \u015bwietln\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0141UGOSZA JANA (ULICA)<\/strong>, \u015bredniej d\u0142ugo\u015bci (408 m) ulica na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie od ul. S. Drzewieckiego, obok cmentarza parafialnego, do alei Niepodleg\u0142o\u015bci, \u0142\u0105cz\u0105c si\u0119 z ni\u0105 tu\u017c przy jej skrzy\u017cowaniu z ul. H. Sienkiewicza. Powsta\u0142a jako droga polna z pewno\u015bci\u0105 w po\u0142owie XIX w., a mo\u017ce nawet znacznie wcze\u015bniej, poniewa\u017c mog\u0142a by\u0107 drog\u0105 dojazdowa do mieszcza\u0144skich p\u00f3l. D\u0142ugie lata nie cieszy\u0142a si\u0119 dobr\u0105 s\u0142aw\u0105, co potwierdzali wystraszeni lub napadni\u0119ci noc\u0105 przechodnie ( t\u0119dy by\u0142o najkr\u00f3cej do stacji PKP i PKS). \u00a0Po wybudowaniu wiaduktu w latach 80. XX w., kiedy ruch pieszy przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na ul. 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej aleja Niepodleg\u0142o\u015bci), ul. D\u0142ugosza \u201eprzesta\u0142a straszy\u0107\u201d. W latach 90. otrzyma\u0142a asfaltowy dywanik i odt\u0105d jest jedynie drog\u0105 dojazdow\u0105 do cmentarza i wygodnym parkingiem dla samochod\u00f3w. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z p\u0142yt od strony cmentarza.
Patron ulicy JAN D\u0141UGOSZ (1415-1480) to najwybitniejszy do czas\u00f3w O\u015bwiecenia historyk polski i jeden z najwybitniejszych w dziejach naszego pa\u0144stwa. Jego fundamentalnym dzie\u0142em by\u0142y Roczniki czyli kroniki s\u0142awnego Kr\u00f3lestwa Polskiego, napisane w latach 1455-1480, obejmuj\u0105ce histori\u0119 pa\u0144stwa polskiego od jego bajecznych pocz\u0105tk\u00f3w do ostatnich dni \u017cycia J. D\u0142ugosza. By\u0142 te\u017c wychowawc\u0105 syn\u00f3w kr\u00f3lewskich, skrupulatnym administratorem d\u00f3br biskupstwa krakowskiego, uczestnikiem wa\u017cnych misji politycznych i negocjatorem w sprawach mi\u0119dzynarodowych. W 1479 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 arcybiskupa lwowskiego, ale nie zd\u0105\u017cy\u0142 ju\u017c rozpocz\u0105\u0107 dzia\u0142alno\u015bci na tym stanowisku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DNI KULTURY, O\u015aWIATY, KSI\u0104\u017bKI I PRASY<\/strong>, coroczny, organizowany od lat 50. (zawsze w maju) w ca\u0142ej Polsce, cykl imprez kulturalnych i o\u015bwiatowych. Pocz\u0105tkowo, kiedy mia\u0142y nazw\u0119 \u201eDni O\u015bwiaty, Ksi\u0105\u017cki i Prasy\u201d, organizowane by\u0142y g\u0142\u00f3wnie przez biblioteki, ksi\u0119garnie i Przedsi\u0119biorstwo Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d. Dominuj\u0105cymi formami by\u0142y: plenerowe kiermasze ksi\u0105\u017cki i prasy, spotkania z literatami (cz\u0119sto przy kiermaszach, gdzie podpisywali swoje utwory), wystawy ksi\u0105\u017cki i konkursy czytelnicze. W latach 70., kiedy nazwa \u201eDni\u201d zosta\u0142a rozszerzona, do ich organizacji w\u0142\u0105czy\u0142y si\u0119 domy kultury i stowarzyszenia kulturalne. W Mielcu organizowano je do 1987 r. Wtedy to w maju wprowadzono bardziej dynamiczne i znacznie szersze programowo \u201eDni M\u0142odo\u015bci\u201d, a pod koniec lat 90. zrezygnowano z tej formy promocji o\u015bwiaty i kultury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DNI MIELCA<\/strong>, coroczne \u015bwi\u0119to miasta. Sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na\u0144 imprezy kulturalne, o\u015bwiatowe, sportowe i rekreacyjne, dedykowane miastu i jego mieszka\u0144com. \u00a0Wa\u017cnym celem \u201eDni\u201d jest tak\u017ce wywo\u0142anie jak najszerszego zainteresowania osi\u0105gni\u0119ciami i problemami miasta. (Forma \u201eDni miasta\u201d jest powszechnie stosowana w Polsce i innych krajach europejskich.) Pierwsze \u201eDni Mielca\u201d zorganizowano na pocz\u0105tku lat 60. XX w., ale p\u00f3\u017aniej z r\u00f3\u017cnych przyczyn zaniechano ich organizacji. W 1987 r. (18 \u2013 20 IX) wznowiono \u201eDni\u201d, \u0142\u0105cz\u0105c je ze \u201e\u015awi\u0119tem Lotnictwa\u201d i powierzon\u0105 w tym roku Mielcowi organizacj\u0105 \u201e\u015awi\u0119ta Trybuny Ludu\u201d. Odt\u0105d, z wyj\u0105tkiem okresu 1990-1992 (imprezy odby\u0142y si\u0119 pod zmienion\u0105 nazw\u0105), \u201eDni Mielca\u201d organizowano corocznie we wrze\u015bniu, przez 7-14 dni. W ostatnich latach powr\u00f3cono do dwudniowej formu\u0142y \u201eDni\u201d. Przyk\u0142adowe programy Dni: *2009 r. (tereny zielone MOSiR), 29 VIII: spektakl dla dzieci, konkursy, koncert w wykonaniu zespo\u0142\u00f3w muzycznych: Funk Street, Freeks, Obserwator, Via Rei, RH+, 30 VIII: spektakl dla dzieci, program Tadeusza Drozdy, koncert zespo\u0142\u00f3w Abba Cover i Budka Suflera; *2010 r. (tereny zielone MOSiR), 28 VIII: mieleckie zespo\u0142y rockowe, zespo\u0142y muzyczne Habakuka i Happysad, 29 VIII: Zbigniew Fory\u015b Band, Cezary Pazura, Kayah z zespo\u0142em; *2011 r. (tereny zielone MOSiR), 27 VIII: zespo\u0142y muzyczne Cantica Romanza, Ekspedycja i h.R.A.B.I.A z Mielca, Pectus z Rzeszowa, 28 VIII: zespo\u0142y artystyczne SCK Mielec, Wa\u0142y Jagiello\u0144skie i Rudi Schuberth, Doda (Dorota Rabczewska) z zespo\u0142em. Rekord widz\u00f3w: oko\u0142o 40 tysi\u0119cy. *2012 r. (tereny zielone MOSiR), 25 VIII: zespo\u0142y muzyczne Pr\u00f3g i Error z Mielca, Ciryam z Krosna, Zero Procent z \u017bar i VIDEO. 26 VIII: zespo\u0142y taneczne SCK, zespo\u0142y muzyczne Chrz\u0105szcze i Big-Band, wyst\u0119py Andrzeja Grabowskiego, Rupherta i Rico, koncert zespo\u0142u T.LOVE. Ponadto wystawa pojazd\u00f3w zabytkowych i szybowc\u00f3w, zawody spadochronowe i balonowe. *2013 r. (tereny zielone MOSiR): 24 VIII \u2013 Koncert zespo\u0142\u00f3w muzycznych: Stomborn, Ligt Tension, Revolution, Ca\u0142a G\u00f3ra Barwink\u00f3w (K\u0142obuck) i Afromental (Olsztyn). Ponadto: weso\u0142e miasteczko, Samochodowe Mistrzostwa Mielca, pokaz jazdy sprawno\u015bciowej i driftu samochodowego. 25 VIII \u2013 Wyst\u0119py zespo\u0142\u00f3w dzieci\u0119cych i Big Bandu SCK Mielec, wyst\u0119p Artura Barcisia i Cezarego \u017baka, koncert zespo\u0142u Golec uOrkiestra. Ponadto: Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych, pokazy akcji ratunkowych, pokazy modelarskie, skoki spadochronowe, przeloty samolotu PZL-101 Gawron i zawody balonowe \u201eMa\u0142y Gordon Bennet\u201d. *2014 r. (tereny zielone MOSiR): 30 VIII \u2013 Koncerty zespo\u0142\u00f3w muzycznych, m.in. Agnieszki Chyli\u0144skiej z zespo\u0142em. Ponadto: Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych. 31 VIII \u2013 Koncert zespo\u0142\u00f3w SCK Mielec, m.in. Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej i Sary Girgis, koncert Zespo\u0142u KOMBI. *2015 r. (tereny zielone MOSiR): 29 VIII – Koncerty: The Gate, MR.Pollack,\u00a0 Rafa\u0142a Brzozowskiego i Patrycji Markowskiej, pokaz akrobacji rowerowych Bartka \u0106wika z Mielca, prezentacje dru\u017cyny PGE Stal Mielec i Jednostki Strzeleckiej nr 2093 im. gen. broni W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Mielcu. 30 VIII – Agencja Eventowa „Alternatywa” – rodzinny program animacyjny „Zielono mi”, wyst\u0119py: zespo\u0142\u00f3w tanecznych SCK Mielec, Senior Show, Inity Sounds, Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej SCK, Big Bandu SCK oraz koncert Ray’a Wilsona i zespo\u0142u Genesis Classic (plac AK). Ponadto: Rajd Samochodowy, rywalizacja o tytu\u0142 „Kierowcy Mielca”, V Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych, wystawa Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM. *2016 r. (tereny zielone MOSiR): 26 VIII – prezentacje dru\u017cyn: futbolu ameryka\u0144skiego Aviators Mielec, pi\u0142ki no\u017cnej FKS Stal Mielec i pi\u0142ki r\u0119cznej SPR Stal Mielec, koncerty zespo\u0142\u00f3w MAKAR i KULT (Kazik Staszewski). 27 VIII – Koncerty zespo\u0142\u00f3w Popovacula i Red Lips oraz Grzegorza Hy\u017cego; rajd samochodowy. 28 VIII – AE „Alternatywa” – program dla dzieci,turniej rodzinny „Wymiatacze”, koncerty Big Bandu SCK Mielec i Micha\u0142a Grobelnego z go\u015bcinnym udzia\u0142em Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej, VI Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych, prezentacja prac K\u015aT TMZM. *2017 r. (tereny zielone MOSiR): 26 VIII – Koncerty: The Human Trip, Light Tension,Katarzyna Mo\u015b, Ania D\u0105browska. 27 VIII – „Wymiatacze”, koncerty: Big Band Mielec, Orkiestra D\u0119ta SCK Mielec, Inoros, Enej. Ponadto: Europejski Dzie\u0144 „Mikrusa” i VII Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych. *2018 r. (tereny zielone MOSiR): 1 IX – Koncerty: Jelly Beans, Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej, MR Pollack,TABU i Tomasza Organka,\u00a0 prezentacja zespo\u0142u siatkarek UKS „Sz\u00f3stka”. 2 IX – Koncerty: „Rzeszowiacy” na rockowo, Big Band SCK, Landberry i Kamila Bednarka. Ponadto: prezentacja zespo\u0142u pi\u0142ki no\u017cnej PGE Stal Mielec, Mielecki Tor Przeszk\u00f3d, Ruphert&Rico – animacje dla dzieci, VIII Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych, stoisko K\u015aT TMZM. *2019 r. (tereny zielona MOSiR): 24 VIII – Koncerty: Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej i zespo\u0142\u00f3w:The Human Trip, Mrzonki, Poparzeni Kaw\u0105 Trzy oraz recital Margaret. 25 VIII – Koncerty: Big Bandu Mielec, ZPiT „Rzeszowiacy”, Trzy Maszty, \u0141\u0105ki \u0141an i recital Kasi Kowalskiej. Ponadto m.in.: IX Zlot Pojazd\u00f3w Zabytkowych, Ekstremalny Plac Zabaw oraz Ruphert&Rico. *2020 r. – Z powodu pandemii choroby COVID-19 „Dni Mielca” odwo\u0142ano. *2021 r. (tereny zielone MOSiR): 28 VIII\u00a0 – Koncerty: Void Spectrum, Ch\u00f3ru ZPiT „Rzeszowiacy”, Stowarzyszenia ZPiT „Rzeszowiacy”, Sound’n’Grace i Reni Jusis. 29 VIII – Koncerty: Big Mielec Band, Sorry Boys i Mrozu. Ponadto: III Mistrzostwa Mielca w malowaniu kreda na ulicy, „Ruphert i Rico Circus Show”, „Smaki Lata”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DNI M\u0141ODO\u015aCI<\/strong>, wielodniowy cykl dzieci\u0119cych i m\u0142odzie\u017cowych imprez kulturalnych, o\u015bwiatowych, sportowych i rekreacyjnych, organizowany w Mielcu w maju i czerwcu. Po raz pierwszy zorganizowano je od 23 V do 1 VI 1987 r. Ich podstawowym celem by\u0142a szeroka prezentacja dorobku kulturalnego i efekt\u00f3w pracy mieleckich dzieci i m\u0142odzie\u017cy skupionych w zespo\u0142ach artystycznych, ko\u0142ach zainteresowa\u0144 i klubach sportowych. Zapraszano tak\u017ce go\u015bci z kraju i zagranicy, kt\u00f3rzy prezentowali si\u0119 m\u0142odym mielczanom na scenie lub rywalizowali z nimi w zawodach sportowych. Od 1998 r. \u201eDni M\u0142odo\u015bci\u201d otrzyma\u0142y nazw\u0119 \u201eJuwenilia\u201d, a w kolejnych latach zrezygnowano z ich organizowania. Wprowadzono w zamian przegl\u0105dy zespo\u0142\u00f3w dzieci\u0119cych i m\u0142odzie\u017cowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DNI MORZA<\/strong>, cykl imprez o tematyce morskiej, organizowany corocznie w ostatniej dekadzie czerwca w Polsce (od okresu mi\u0119dzywojennego), a tak\u017ce w Mielcu w ko\u0144cowych latach 40. i 50. Organizowa\u0142 je Powiatowy Zarz\u0105d Ligi Morskiej, np. w 1947 r. na ich program z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119: Msza \u015awi\u0119ta, poch\u00f3d nad Wis\u0142ok\u0119, \u201erzucanie wiank\u00f3w i butelek do Wis\u0142oki\u201d, akademia i koncerty. W latach 60. zaniechano ich organizacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOBOSZ-S\u0141\u0104BA MA\u0141GORZATA (z domu DOBOSZ)<\/strong>, urodzona 27 IX 1965 r w Mielcu, c\u00f3rka Bart\u0142omieja i Julii z domu Kilian. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1984 r. \u00a0Studiowa\u0142a prawo na UMCS w Lublinie i w 1989 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra prawa. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c studia podyplomowe z zakresu prawa karnego materialnego oraz studia podyplomowe z prawa medycznego dla prokurator\u00f3w \u2013 oba kierunki na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Aplikacj\u0119 odby\u0142a w Prokuraturze Rejonowej w Tarnowie (1989-1992), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w tej instytucji jako asesor (1992-1993). Od 1 I 1994 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu jako asesor, a 10 XII 1994 r. awansowa\u0142a na stanowisko prokuratora. Od 10 III 2011 r. do 30 IV 2016 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prokuratora rejonowego w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej – zast\u0119pcy prokuratora rejonowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOBRA (ULICA)<\/strong>, jedna ze \u015bredniej d\u0142ugo\u015bci (573 m) ulic na osiedlu Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku Wis\u0142oki. Jako droga polna istnia\u0142a od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Sympatyczn\u0105 nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1985 r. po w\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia w granice Mielca. W 2005 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOBROWOLSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 17 XI 1957 r. w Brzozowie, syn Klemensa i Heleny z Gazdowicz\u00f3w. Lekkoatleta \u201eStali\u201d Mielec w latach 70. Mistrz Polski junior\u00f3w starszych w biegu na 400 m (48,04 \u2013 Pozna\u0144, 1976 r.). Rekord \u017cyciowy na 400 m \u2013 47,11. Reprezentant Polski junior\u00f3w. Startowa\u0142 w wielu zawodach krajowych i zagranicznych. Nale\u017ca\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej na 400 m.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOBROWOLSKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 19 VIII 1963 r. w Prudniku, syn Zbigniewa i Anny z domu Wrona. Cz\u0142onek reprezentacji Polski junior\u00f3w w pi\u0142ce no\u017cnej w latach 1980-1982. W \u201eStali\u201d Mielec gra\u0142 od 1982 r. W sezonie 1984\/1985 przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu dru\u017cyny \u201eStali\u201d do ekstraklasy. W mieleckich barwach rozegra\u0142 w ekstraklasie 23 mecze i strzeli\u0142 5 bramek. Pod koniec 1994 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Sandomierza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOBRY TYDZIE\u0143<\/strong>, tygodnik podkarpacki, kt\u00f3rego pierwszy numer ukaza\u0142 si\u0119 10 XII 2008 r. w nak\u0142adzie 10 tysi\u0119cy egzemplarzy i by\u0142 rozprowadzany nieodp\u0142atnie. Jego redakcja znajdowa\u0142a si\u0119 w Mielcu, a pierwszym redaktorem naczelnym jest Marek Nikodem. Wydawc\u0105 by\u0142 POLSKA PAWE\u0141 WO\u0141OS w Mielcu. Na pocz\u0105tku 2009 r. zawieszono wydawanie tego tygodnika.<\/p>\r\n

DOBRYNIN<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i wschodniej cz\u0119\u015bci gminy Przec\u0142aw, przy drodze powiatowej 1\u00a0176 (Tuszyma \u2013 Niwiska \u2013 Kolbuszowa). \u00a0Zajmuje teren o powierzchni 13,6 km2<\/sup>. Ma zabudow\u0119 rozproszon\u0105. Cz\u0119\u015bci wsi to: D\u0119brzyna, Gr\u0105dy, Koz\u0142\u00f3wki, Ruda i Zastawie. Mieszka w niej 996 os\u00f3b w 274 gospodarstwach domowych\u00a0 (stan na 31 XII 2023 r.). Funkcjonuje grupa podmiot\u00f3w gospodarczych. Wiele os\u00f3b doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu, Rzemieniu i innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. Wie\u015b posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Dominant\u0105 w jej malowniczym pejza\u017cu jest ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny Parafii Rzymskokatolickiej pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Kr\u00f3lowej Polski. Ponadto wa\u017cnymi obiektami s\u0105: budynek OSP i Szko\u0142a Podstawowa im. Jana Paw\u0142a II. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich i Stowarzyszenie Kawalerii Konnej w Dobryninie im. 5 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych, a tak\u017ce Grupa Apostolska \u201eCa\u0142kiem Normalna Grupa\u201d dzia\u0142aj\u0105ca przy parafii. Wizyt\u00f3wk\u0105 promocyjn\u0105 jest Orkiestra D\u0119ta \u201eDobrynin\u201d, dzi\u0119ki kt\u00f3rej o Dobryninie dowiaduje si\u0119 publiczno\u015b\u0107 na wielu koncertach w kraju i za granic\u0105.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-322, strefa numeracyjna: 17; po\u0142o\u017cenie: 500<\/sup>12\u201910\u201d N \u2013 210<\/sup>32\u201944\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Badania archeologiczne na opisywanym terenie odkry\u0142y \u015blady osadnictwa pradziejowego, epoki kamienia, epoki br\u0105zu i \u017celaza (w tym wczesnego \u015bredniowiecza). O Dobrominie (p\u00f3\u017aniej Dobryninie) po raz pierwszy wspomniano w dokumencie z 1618 r. jako wsi w parafii rzymskokatolickiej w Rzochowie. W dokumencie z 1619 r. potwierdzono istnienie wsi, przy kt\u00f3rej czynna by\u0142a kopalnia rud darniowych, a w\u00a0 kolejnym dokumencie z XVII w. informowano o tamtejszej ku\u017ani. Przez d\u0142ugie lata w\u0142a\u015bcicielami klucza rzochowsko-rzemie\u0144skiego, w sk\u0142ad kt\u00f3rego wchodzi\u0142 Dobrynin, byli Tarnowscy. Np. po \u015bmierci Stanis\u0142awa Tarnowskiego w 1572 r. podzielono pozostawiony maj\u0105tek, a klucz rzochowsko-rzemie\u0144ski otrzyma\u0142 kolejny Stanis\u0142aw. P\u00f3\u017aniej r\u00f3\u017cnymi kolejami losu tereny te przesz\u0142y na w\u0142asno\u015b\u0107 Lubomirskich. \u017bycie mieszka\u0144c\u00f3w, w cz\u0119\u015bci by\u0142ych je\u0144c\u00f3w z wypraw wojennych Tarnowskich i Lubomirskich, by\u0142o ci\u0119\u017ckie, poniewa\u017c tereny Dobrynina i okolic by\u0142y podmok\u0142e i bardzo trudne dla prac polowych, a cz\u0119ste wylewy rzek i potok\u00f3w niszczy\u0142y zbiory. Po I rozbiorze Polski w 1772 r. wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 pod zaborem austriackim, w Kr\u00f3lestwie Galicji i Lodomerii. Historia milczy na temat udzia\u0142u ch\u0142op\u00f3w z Dobrynina w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. i nie m\u00f3wi nic o reakcji dobryninian na zniesienie pa\u0144szczyzny w 1848 r. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego w latach 1853-1855 Dobrynin znalaz\u0142 si\u0119 w granicach powiatu kolbuszowskiego, a od 1867 r. w granicach powiatu mieleckiego. W 2. po\u0142. XIX w. liczy\u0142 oko\u0142o 270 mieszka\u0144c\u00f3w. Ustna tradycja g\u0142osi, \u017ce w ostatnich latach XIX w. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a, ale a\u017c do 1924 r. tu\u0142a\u0142a si\u0119 po domach prywatnych. W latach 1905-1910 wykonano osuszanie podmok\u0142ych teren\u00f3w, co poprawi\u0142o warunki do uprawy roli. Ponadto eksploatowano torfy do cel\u00f3w opa\u0142owych. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza lata 1914-1915, kiedy czterokrotnie przeszed\u0142 front i dwukrotnie wojska rosyjskie okupowa\u0142y teren powiatu mieleckiego (21 IX \u2013 5 X 1914 i 10 XI 1914 \u2013 11 V 1915), pozostawi\u0142a du\u017ce zniszczenia i skrajne ub\u00f3stwo ludno\u015bci. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918) sukcesywnie naprawiano szkody wojenne. Uruchomiono szko\u0142\u0119. Od 1921 r. powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa krakowskiego. W tym roku spo\u015br\u00f3d 728 mieszka\u0144c\u00f3w Dobrynina a\u017c 411 by\u0142o bezrolnych, 237 ma\u0142orolnych i tylko 80 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107 na sprzeda\u017c. W 1923 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, w 1924 r. zorganizowano Szko\u0142\u0119 Ludow\u0105, a w 1927 r. wybudowano siedzib\u0119 szko\u0142y przy znacz\u0105cej pomocy finansowej \u00f3wczesnego ministra przemys\u0142u i handlu Eugeniusza Kwiatkowskiego.\u00a0 W wyniku kolejnej reformy podzia\u0142u administracyjnego, w 1934 r. Dobrynin zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w sk\u0142ad gminy zbiorowej Przec\u0142aw. Tak\u017ce w 1934 r. niemal ca\u0142a po\u0142udniowa Polska znalaz\u0142a si\u0119 pod wod\u0105 po wylewie rzek.\u00a0\u00a0 Pomoc rz\u0105dowa w postaci ziarna \u017cyta za prace przy usuwaniu szk\u00f3d powodziowych tylko w niewielkim stopniu poprawi\u0142a tragiczne po\u0142o\u017cenie powodzian. Trudne po\u0142o\u017cenie wsi i niekorzystna dla ch\u0142op\u00f3w polityka rolna rz\u0105d\u00f3w sanacyjnych by\u0142y przyczynami coraz cz\u0119stszych protest\u00f3w. M.in. w Dobryninie 9 VIII 1936 r. odby\u0142a si\u0119 manifestacja przeciwko rz\u0105dom sanacji, w kt\u00f3rej wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 oko\u0142o 5 tysi\u0119cy ch\u0142op\u00f3w z wielu okolicznych wsi. Kolejnym wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Okupanci niemieccy od pierwszych dni wykazali si\u0119 wrogo\u015bci\u0105, a z biegiem czasu wprowadzali coraz wi\u0119kszy terror. Zaj\u0119li szko\u0142\u0119 na w\u0142asne potrzeby. (Nauka odbywa\u0142a si\u0119 w domach prywatnych.) W zwi\u0105zku z planami budowy urz\u0105dze\u0144 wojskowych, od 1940 r. przymusowo wysiedlano ludno\u015b\u0107, a zw\u0142aszcza tych, kt\u00f3rzy nie chcieli pracowa\u0107 u Niemc\u00f3w. W odpowiedzi Polacy tworzyli coraz silniejszy ruch oporu. Jego g\u0142\u00f3wn\u0105 postaci\u0105 sta\u0142 si\u0119 Aleksander Rusin (\u201eRusal\u201d), kt\u00f3ry zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 partyzancki ZWZ-AK i po udanych akcjach sabota\u017cowych i bojowych by\u0142 postrachem Niemc\u00f3w. W sk\u0142ad jego oddzia\u0142u wchodzili g\u0142\u00f3wnie mieszka\u0144cy Dobrynina, Rzemienia, Tuszymy i Przec\u0142awia. Od 1940 r. przez pewien czas w domu Rusina powstawa\u0142a gazetka konspiracyjna W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eOdwet\u201d. Najbardziej spektakularn\u0105 akcj\u0105 miejscowych oddzia\u0142\u00f3w AK by\u0142o zdobycie w dniu 31 VII 1944 r. niemieckiej wyrzutni pocisk\u00f3w V-1 i V-2 w Bli\u017anie. 4 VIII 1944 r. do Dobrynina wesz\u0142y oddzia\u0142y radzieckiej 5 Gwardyjskiej Armii i dosz\u0142o do spotkania dow\u00f3dc\u00f3w tych oddzia\u0142\u00f3w z dow\u00f3dcami polskich oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich. Dwa dni potem wyzwolono Mielec i wi\u0119kszo\u015b\u0107 miejscowo\u015bci powiatu mieleckiego. Do Dobrynina powr\u00f3cili wysiedleni mieszka\u0144cy i ju\u017c w jesieni rozpocz\u0119li odbudow\u0119 zniszczonej wsi. Odby\u0142a si\u0119 te\u017c parcelacja wi\u0119kszych posiad\u0142o\u015bci ziemskich. Przeprowadzono remont szko\u0142y. Odzyskano drewnian\u0105 stra\u017cnic\u0119 OSP, kt\u00f3ra na rozkaz Niemc\u00f3w w czasie okupacji zosta\u0142a rozebrana i przewieziona do Tuszymy. Od 1954 r. Dobrynin zosta\u0142 podporz\u0105dkowany Gromadzkiej Radzie Narodowej w Rzemieniu. W 1956 r. przeprowadzono remont i rozbudow\u0119 szko\u0142y. Do wsi doprowadzono lini\u0119 elektryczn\u0105. W latach 1957-1960 w\u0142asnymi si\u0142ami wybudowano ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Kr\u00f3lowej Polski. Poczynaj\u0105c od lat 50. coraz wi\u0119cej os\u00f3b podejmowa\u0142o prac\u0119 poza rolnictwem, g\u0142\u00f3wnie w mieleckiej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i zak\u0142adach przemys\u0142owych w pobliskim Rzemieniu. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 727 mieszka\u0144c\u00f3w a\u017c 448 pracowa\u0142o poza rolnictwem. Sta\u0142e zarobki spowodowa\u0142y, \u017ce wie\u015b systematycznie si\u0119 unowocze\u015bnia\u0142a. Budowano domy murowane, zmieniano pokrycia dachowe, wprowadzano coraz wi\u0119cej urz\u0105dze\u0144 do gospodarstw itp. W 1966 r. ks. Wojciech Zygmunt za\u0142o\u017cy\u0142 orkiestr\u0119 ko\u015bcieln\u0105.\u00a0 W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w latach 1973-1975 – Dobrynin w\u0142\u0105czono do gminy zbiorowej Przec\u0142aw, kt\u00f3ra pozosta\u0142a w zmniejszonym wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. (Powiat mielecki zlikwidowano.) Obni\u017cono te\u017c stopie\u0144 organizacyjny szko\u0142y do filii Szko\u0142y Podstawowej w Rzemieniu. Wydarzeniem 1977 r. by\u0142o erygowanie parafii Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Kr\u00f3lowej Polski (5 XII), skupiaj\u0105cej katolik\u00f3w z\u00a0 Dobrynina i kilku s\u0105siednich miejscowo\u015bci. W latach 80., mimo wielkiego kryzysu spo\u0142eczno-politycznego i gospodarczego kraju, Dobrynin systematycznie si\u0119 rozwija\u0142. Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna zbudowa\u0142a now\u0105 remiz\u0119. Po kolejnym remoncie i rozbudowie obiektu szkolnego przywr\u00f3cono status szko\u0142y o\u015bmioklasowej. Budowano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: wodoci\u0105gow\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. O Dobryninie dowiadywano si\u0119 w kraju i poza jego granicami za spraw\u0105 koncert\u00f3w bardzo dobrej orkiestry d\u0119tej, kt\u00f3ra od 1983 r. przesz\u0142a pod opiek\u0119 OSP i gminy Przec\u0142aw. Odnosi\u0142a sukcesy na wielu festiwalach i przegl\u0105dach og\u00f3lnopolskich oraz koncertach zagranicznych (Niemcy, W\u0142ochy, Watykan, Czechy, W\u0119gry, Bu\u0142garia). Wyst\u0119powa\u0142a te\u017c m.in. na placu \u015bw. Piotra w Rzymie. Zasadnicze zmiany ustrojowe w Polsce na pocz\u0105tku lat 90. stworzy\u0142y wi\u0119ksze mo\u017cliwo\u015bci samorz\u0105dom gminnym, tote\u017c zintensyfikowano prace przy infrastrukturze technicznej. Wydarzeniami pierwszych lat XXI w. by\u0142y: nadanie Szkole Podstawowej imienia Jana Paw\u0142a II oraz 90-lecie Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej (1 IX 2013). W ubieg\u0142ym roku, tj. 2023 r. OSP obchodzi\u0142a jubileusz 100-lecia istnienia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOBRZA\u0143SKI KAROL (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 11 XII 1884 r. w Tuchowie, syn J\u00f3zefa i Marianny z Piotrowskich. Absolwent Gimnazjum w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1905 r. Po studiach teologicznych w tarnowskim seminarium w 1909 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Po roku pracy w D\u0119bicy studiowa\u0142 muzyk\u0119 w Ratyzbonie i Bueron. W latach 1911-1916 by\u0142 wikarym w Nowym S\u0105czu (kr\u00f3tko), profesorem \u015bpiewu w tarnowskim seminarium i wikarym w katedrze. \u00a020 VII 1917 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Rzochowie. Zorganizowa\u0142 remont ko\u015bcio\u0142a i budow\u0119 nowej plebanii. Prowadzi\u0142 ch\u00f3r i organizowa\u0142 muzyczne \u017cycie parafii. W 1935 r. powierzono mu funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu mieleckiego. (Pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1957 r.) W okresie okupacji hitlerowskiej poszukiwany by\u0142 przez gestapo, gdy\u017c podejrzewano go o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z ruchem oporu. (W latach 1942-1945 ukrywa\u0142 si\u0119 w Jastrz\u0119bi pod przybranym nazwiskiem \u201eJ\u00f3zef Krukuski\u201d i prowadzi\u0142 tajne nauczanie.) W styczniu 1945 r. powr\u00f3ci\u0142 do parafii i pracy duszpasterskiej w Rzochowie. Odznaczony zosta\u0142 EC i RM. Zmar\u0142 6 XII 1960 r. Pochowano go na Cmentarzu Parafialnym w Rzochowie.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOBRZA\u0143SKI MAREK<\/strong>, urodzony 11 V 1955 r. w Mielcu, syn Augustyna i Bronis\u0142awy G\u0105sior. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 elektromechanika og\u00f3lna), matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r.. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w \u0141odzi i w 1981 r. uzyska\u0142 dyplom lekarza medycyny i oraz promocj\u0119 na pierwszy stopie\u0144 oficerski. W latach 1981-1982 odby\u0142 sta\u017c w 114. Szpitalu Wojskowym z Przychodni\u0105 w Przemy\u015blu. Od 1982 r. pe\u0142ni\u0142 zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 jako oficer \u2013 lekarz. W latach 1982-1994 by\u0142 starszym lekarzem pu\u0142ku w Jednostce Wojskowej w Gi\u017cycku, w latach 1994-1995 przebywa\u0142 na misji pokojowej w Libanie i pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Szpitalu Polowym ONZ. Od 1995 r. do 2000 r. pracowa\u0142 na oddziale chirurgii og\u00f3lnej w 108. Szpitalu Wojskowym w E\u0142ku. W 2000 r. odszed\u0142 z zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej w stopniu majora i podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Oddziale Urologii Szpitala Powiatowego w Gi\u017cycku. W 1987 r. uzyska\u0142 pierwszy stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie chirurgii og\u00f3lnej, a w 1996 r. \u2013 drugi stopie\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOKTOROWICZ JERZY JULIAN<\/strong>, urodzony 13 II 1907 r. w Owczarach, pow. opoczy\u0144ski, syn Mieczys\u0142awa i Heleny z Kami\u0144skich. Absolwent Gimnazjum w Tomaszowie Mazowieckim, matura w 1925 r. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Wile\u0144skim i w 1938 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera melioracji. Do wybuchu wojny pracowa\u0142 na terenie Wo\u0142ynia. W sierpniu 1939 r. powo\u0142ano go do wojska i uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej. W walkach pod Janowem Lubelskim zosta\u0142 ranny i wzi\u0119ty do niewoli przez Niemc\u00f3w. Uda\u0142o mu si\u0119 opu\u015bci\u0107 szpital w Warszawie i dotrze\u0107 do G\u00f3rek Mieleckich, sk\u0105d pochodzi\u0142a jego \u017cona. W 1940 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony do prac melioracyjnych na terenie by\u0142ego powiatu mieleckiego. W\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (AK). W okresie walk o ziemi\u0119 mieleck\u0105 w lecie 1944 r. przebywa\u0142 w G\u00f3rkach, a nast\u0119pnie w Surowej i Kliszowie. W 1945 r. zamieszka\u0142 w Uj\u015bciu (\u017cona otrzyma\u0142a prac\u0119 w miejscowej szkole) i powr\u00f3ci\u0142 do pracy w mieleckiej melioracji. Nie ujawni\u0142 swej przynale\u017cno\u015bci do AK i pozosta\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej pod dow\u00f3dztwem pu\u0142kownika Antoniego Kwiatkowskiego, organizowanej w rejonie Borowej. Zgin\u0105\u0142 25 V 1945 r. w czasie akcji UB i NKWD na dom A. Kwiatkowskiego, w kt\u00f3rym odbywa\u0142o si\u0119 konspiracyjne spotkanie. Miejsce poch\u00f3wku nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOLECKA DANUTA<\/strong>, urodzona w 1968 r. Lekkoatletka \u201eStali\u201d Mielec w latach 80. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w biegu na 800 m. W 1986 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal na Mistrzostwach Polski juniorek w biegu na 800 m (2:15,47). Cz\u0142onkini dru\u017cyny lekkoatletycznej \u201eStali\u201d, kt\u00f3ra w 1986 r. wywalczy\u0142a awans do I ligi. Startowa\u0142a z powodzeniem na zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. By\u0142a czo\u0142ow\u0105 biegaczk\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOLINA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 III 1909 r. w Brzeszczach k\/O\u015bwi\u0119cimia, syn Jana i Wiktorii z domu Niedziela. W latach 20. uczy\u0142 si\u0119 krawiectwa w szkole zawodowej i zak\u0142adzie prywatnym w Poznaniu. W latach 1930-1932 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 w stopniu kaprala. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej zaj\u0105\u0142 si\u0119 krawiectwem i prowadzi\u0142 zak\u0142ad w Che\u0142mku, Gdyni i Warszawie. Zainteresowany dynamiczn\u0105 budow\u0105 Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych przyby\u0142 w 1939 r. do Mielca i otworzy\u0142 zak\u0142ad krawiecki. W\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 tez w miejscowe \u017cycie polityczne i spo\u0142eczne. Ju\u017c od pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej, w pa\u017adzierniku 1939 r. utworzy\u0142 konspiracyjn\u0105 grup\u0119 dywersyjno-sabota\u017cow\u0105, podporz\u0105dkowan\u0105 Organizacji Or\u0142a Bia\u0142ego. W zimie 1940 r. rozszerzy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na tereny okolicznych miast (D\u0119bica, Kolbuszowa, \u0141a\u0144cut, Przemy\u015bl, Rzesz\u00f3w, S\u0119dzisz\u00f3w i Stalowa Wola). Po scaleniu OOB ze Zwi\u0105zkiem Walki Zbrojnej i utworzeniu (20 IV 1940 r.) w ramach ZWZ wyodr\u0119bnionego Zwi\u0105zku Odwetu zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 Rejonu Mielec. (Pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 tak\u017ce po utworzeniu AK.) Posiada\u0142 pseudonim \u201eIgnac\u201d. W zwi\u0105zku z rozkazem rozszerzenia akcji w Flugzeugwerk Mielec utworzy\u0142 tam cztery grupy dywersyjno-sabota\u017cowe. Podleg\u0142e mu grupy wykona\u0142y szereg udanych akcji, m.in. w mieleckiej fabryce spalono wytw\u00f3rni\u0119 szybowc\u00f3w, zniszczono kilkana\u015bcie samolot\u00f3w oraz du\u017ce ilo\u015bci sprz\u0119tu lotniczego i materia\u0142\u00f3w do budowy samolot\u00f3w, na stacjach kolejowych niszczono parowozy, wagony i towary, zniszczono lini\u0119 wysokiego napi\u0119cia Mo\u015bcice \u2013 Mielec oraz szereg obiekt\u00f3w u\u017cywanych przez okupanta. Za odwa\u017cn\u0105 i skuteczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 S. Dolina zosta\u0142 awansowany do stopnia porucznika czasu wojny. Od 1942 r. ukrywa\u0142 si\u0119, poniewa\u017c Gestapo usi\u0142owa\u0142o go aresztowa\u0107. W 1944 r. jako \u017co\u0142nierz batalionu AK \u201eHejna\u0142\u201d uczestniczy\u0142 w wyzwalaniu p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci ziemi mieleckiej spod okupacji hitlerowskiej. 6 VIII 1944 r. wraz z cz\u0119\u015bci\u0105 oddzia\u0142u wkroczy\u0142 do wyzwolonego Mielca. W listopadzie tego\u017c roku zosta\u0142 aresztowany przez UB i NKWD za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w AK, a nast\u0119pnie zes\u0142any do \u0142agr\u00f3w sowieckich (Jegolsk, Szachtowy i Szepetowo-Borowicze, Kamionka 44 ko\u0142o Swierd\u0142owska i Swierd\u0142owsk). 14 XI 1947 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski. W Mielcu ponownie zaj\u0105\u0142 si\u0119 krawiectwem. Nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 partyzanck\u0105 otrzyma\u0142 liczne odznaczenia. Zapragn\u0105\u0142 jednak napisa\u0107 wspomnienia z pobytu w sowieckich \u0142agrach. (Surowa w\u00f3wczas cenzura nie dopuszcza\u0142a do upowszechniania takich wiadomo\u015bci.) Zawiadomiona o tym S\u0142u\u017cba Bezpiecze\u0144stwa dokona\u0142a rewizji mieszkania i skonfiskowa\u0142a maszynopis, a Stanis\u0142awowi Dolinie postawiono zarzut \u201edzia\u0142ania na szkod\u0119 PRL\u201d. Zwi\u0105zane z tym k\u0142opoty spowodowa\u0142y, \u017ce znalaz\u0142 si\u0119 on w mieleckim szpitalu i tam zmar\u0142 na zawa\u0142 serca 10 IV 1972 r. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu. W 1998 r. Rada Miejska w Mielcu nada\u0142a jego imi\u0119 jednej z ulic na osiedlu Mo\u015bciska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOLINY STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Mo\u015bciska. Biegnie od ul. Pogodnej w kierunku ul. Wojska Polskiego, ale nie dochodzi do niej. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 10 VI 1998 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DO\u0141YK JULIAN<\/strong>, urodzony 28 VII 1934 r. w Tarnawcach ko\u0142o Przemy\u015bla, syn Zachariasza i Anny z Zapotockich. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. J. S\u0142owackiego w Przemy\u015blu, matura w 1953 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Opolu (Wydzia\u0142 Matematyczno \u2013 Fizyczny) i w 1960 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki. W latach 1960-1965 uczy\u0142 matematyki w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Przeworsku, a w latach 1965-1999 w Technikum Ekonomicznym (p\u00f3\u017aniej Liceum Ekonomiczne i Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych) w Mielcu. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 matematyczne Studium Podyplomowe na WSP w Rzeszowie, a w 1988 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie matematyki. W latach 60. i 70. opiekowa\u0142 si\u0119 szkolnymi dru\u017cynami ZHP w Przeworsku i Mielcu. W latach 70. pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 prezesa Ogniska ZNP, a w okresie 1974-1987 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w dziedzinie pedagogizacji rodzic\u00f3w. W latach 1983-1987 by\u0142 cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiej Rady Post\u0119pu Pedagogicznego. Publikowa\u0142 artyku\u0142y z zakresu matematyki w rzeszowskich wydawnictwach metodycznych. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in. Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal 40-lecia Polski Ludowej, \u00a0Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 ZNP oraz w 1977 r. Nagrod\u0119 II stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Od 1999 r. przebywa na emeryturze. Mieszka w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DO\u0141YK MARIA MAGDALENA (z domu Kami\u0144ska)<\/strong>, ur. 20 VII 1942 r. w Chorzelowie, c\u00f3rka Jana i Krystyny z domu Fryzel. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO) w Mielcu, matura w 1959 r. Studiowa\u0142a na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim (Wydzia\u0142 Filologiczny) i w 1964 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1964 r. w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Przeworsku, a w nast\u0119pnym roku powr\u00f3ci\u0142a w rodzinne strony i zosta\u0142a zatrudniona w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu. Uczy\u0142a j\u0119zyka polskiego i opiekowa\u0142a si\u0119 klasopracowni\u0105 j\u0119zyka polskiego. Przygotowywa\u0142a z powodzeniem uczni\u00f3w do konkurs\u00f3w przedmiotowych. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142a studium przedmiotowo-metodyczne z filologii polskiej w Piotrkowie Trybunalskim, a w 1987 r. przyznano jej II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 prac\u0119 pedagogiczn\u0105 otrzyma\u0142a Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi oraz \u00a0w 1985 r. nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Zmar\u0142a 30 XI 1994 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM DZIENNEGO POBYTU<\/strong>, plac\u00f3wka pomocy spo\u0142ecznej MOPS w Mielcu, funkcjonuj\u0105ca przy ul. Antoniego Kocjana 15. Powsta\u0142 w listopadzie 1992 r. Jest czynny codziennie. Podopiecznym zapewnia zaspokojenie potrzeb socjalno-kulturalnych, terapi\u0119 zaj\u0119ciow\u0105, gor\u0105cy posi\u0142ek, pomoc w za\u0142atwianiu i rozwi\u0105zywaniu problem\u00f3w \u017cyciowych, mo\u017cliwo\u015b\u0107 korzystania z us\u0142ug pralni i magla, us\u0142ugi opieku\u0144cze oraz dow\u00f3z posi\u0142k\u00f3w podopiecznym, kt\u00f3rych stan zdrowia nie pozwala na korzystanie z dziennego pobytu. Z us\u0142ug \u201edrugiego domu\u201d korzysta przeci\u0119tnie 40 \u2013 50 os\u00f3b. Najliczniejsz\u0105 grup\u0119 DDzP stanowi\u0105 osoby starsze, samotne, niepe\u0142nosprawne, maj\u0105ce trudn\u0105 sytuacj\u0119 materialn\u0105. Wsp\u00f3\u0142pracuje z DDzP w Tarnobrzegu i Rzeszowie. Swoje pomieszczenia udost\u0119pnia Klubowi Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d i razem z nim organizuje r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci. Organizatorem i pierwszym kierownikiem DDzP by\u0142a Teresa Magda, a nast\u0119pnie funkcj\u0119 t\u0119 przej\u0119\u0142a Anna Jele\u0144. W listopadzie 2012 r. uroczy\u015bcie obchodzono 20-lecie dzia\u0142alno\u015bci. W latach 2014-2022 z tej formy wsparcia korzysta\u0142o corocznie oko\u0142o 40 os\u00f3b (100% miejsc w DPS). Codzienne spotkania urozmaicano uroczysto\u015bciami i imprezami z okazji \u015bwiat, rocznic i „dni” (m.in. Dzie\u0144 Babci i Dziadka, Dzie\u0144 Kobiet). W 2020 r. w warunkach pandemii choroby COVID-19 plac\u00f3wka zosta\u0142a okresowo zamknieta, ale wtedy pracownicy i wolontariusze pomagali pencjonariuszom poprzez dostarczanie obiad\u00f3w, niezb\u0119dne zakupy (tak\u017ce lek\u00f3w) oraz za\u0142atwianie spraw w urz\u0119dach i instytucjach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM DZIENNEGO POBYTU \u201eDOM \u015aW. JANA PAW\u0141A II\u201d<\/strong>, plac\u00f3wka opieku\u0144cza prowadzona od pocz\u0105tku 2018 r. przez Parafi\u0119 Rzymskokatolick\u0105 pw. \u015aw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty na podstawie umowy zawartej z Gmin\u0105 Miejsk\u0105 Mielec. Obiekt powsta\u0142 w 2017 r. w rezultacie przebudowy, nadbudowy i rozbudowy dotychczasowego parafialnego budynku us\u0142ugowo-gospodarczego przy ul. B\u0142. Ks. Romana Sitki. Oferuje dodatkowe wsparcie dla 30 senior\u00f3w mieszkaj\u0105cych na terenie miasta Mielca, od poniedzia\u0142ku do pi\u0105tku w godzinach 8.00-16.00. W tym czasie seniorzy maj\u0105 zapewnione dwa posi\u0142ki \u2013 \u015bniadanie i obiad. Ponadto plac\u00f3wka oferuje r\u00f3\u017cne zaj\u0119cia i warsztaty (np. plastyczne, muzyczne, taneczne, teatralne, kulinarne, komputerowe) maj\u0105ce na celu aktywizacj\u0119 spo\u0142eczn\u0105, rozwijanie sprawno\u015bci intelektualnej i popraw\u0119 kondycji ruchowej. W ramach rehabilitacji fizycznej i usprawnienia zaburzonych funkcji organizmu seniorzy mog\u0105 skorzysta\u0107 z pomocy fizjoterapeuty i psychologa oraz konsultacji dietetyka. Zapewniono te\u017c mo\u017cliwo\u015b\u0107 skorzystania z porady prawnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM DZIENNEGO WSPARCIA<\/strong>, plac\u00f3wka Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Os\u00f3b z Niepe\u0142nosprawno\u015bci\u0105 Intelektualn\u0105 Ko\u0142o w Mielcu, maj\u0105ca siedzib\u0119 przy ul. S. Moniuszki 3. Jej g\u0142\u00f3wnym zadaniem jest udzielanie wsparcia i zapewnienie bezpiecze\u0144stwa osobom niepe\u0142nosprawnym w stopniu g\u0142\u0119bokim, maj\u0105cym uko\u0144czone 25 lat, pochodz\u0105cym z powiat\u00f3w: mieleckiego, d\u0119bickiego, kolbuszowskiego i ropczycko-s\u0119dziszowskiego. Otwarcie plac\u00f3wki nast\u0105pi\u0142o 11 IV 2019 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM HANDLOWY \u201eIKAR\u201d<\/strong>, najwi\u0119ksza (dwukondygnacyjna) plac\u00f3wka handlowa na terenie tzw. Starego Mielca. Wybudowana przez mieleck\u0105 Powszechn\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d na terenie przy ul. A. Mickiewicza 15, obok budynku szkolnego. Uroczyste oddanie do u\u017cytku imponuj\u0105cego obiektu nast\u0105pi\u0142o 15 marca 1975 r. Pocz\u0105tkowo na parterze urz\u0105dzono stanowiska spo\u017cywcze, a na I pi\u0119trze \u2013 stoiska z odzie\u017c\u0105, artyku\u0142ami AGD i artyku\u0142ami chemicznymi. P\u00f3\u017aniej wielokrotnie zmieniano uk\u0142ad wn\u0119trza. W latach 2009-2010 Powszechna Sp\u00f3\u0142dzielnia Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu przeprowadzi\u0142a jego kapitalny remont, a nast\u0119pnie wynaj\u0119\u0142a innymi firmom handlowym i us\u0142ugowym.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eDOM HARCERZA\u201d (M\u0142odzie\u017cowy Dom Kultury)<\/strong>, plac\u00f3wka kulturalno-o\u015bwiatowa dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy utworzona w latach 1951-1952 i finansowana przez Wydzia\u0142 O\u015bwiaty i Wychowania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Pierwsz\u0105 jego siedzib\u0105 by\u0142y pomieszczenia na parterze budynku przy ul. J. Stalina 15 (p\u00f3\u017aniej ul. A. Mickiewicza) Kierownikiem plac\u00f3wki by\u0142 Eugeniusz \u015al\u0119czkowski, zaj\u0119cia prowadzili m.in. Tekla Zbroszczyk (\u015bwietlica), Mieczys\u0142awa Jankowska (rob\u00f3tki r\u0119czne, dziewiarstwo), Zygmunt Matys (zaj\u0119cia praktyczno-techniczne), Emilia Drabik (k\u00f3\u0142ko rytmiki), Romuald Pezacki (zespo\u0142y muzyczne), Stanis\u0142aw Piwnica (zespo\u0142y muzyczne) i Wac\u0142aw Kurgan (ch\u00f3r). Ponadto organizowano m.in. seanse filmowe, wystawy, zabawy i wycieczki. Na pocz\u0105tku lat 60. przeniesiono plac\u00f3wk\u0119 do budynku szkolnego przy ul. A. Mickiewicza 17. W zwi\u0105zku z wyra\u017anie zmniejszaj\u0105c\u0105 si\u0119 frekwencj\u0105 ograniczano stopniowo formy pracy, a w 1965 r. zako\u0144czono dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM KSI\u0104\u017bKI<\/strong>, przedsi\u0119biorstwo pa\u0144stwowe utworzone w Warszawie w 1950 r. Przej\u0119\u0142o odebrane prywatnym w\u0142a\u015bcicielom ksi\u0119garnie oraz organizowa\u0142o nowe plac\u00f3wki. W Mielcu posiada\u0142o 2 ksi\u0119garnie \u2013 przy ul. A. Mickiewicza 5 (odebran\u0105 E. D\u0119bickiemu) oraz now\u0105 przy ul. 22 Lipca 11. Na pocz\u0105tku lat 90., na skutek zmian ustrojowych i po wypowiedzeniu umowy najmu lokalu przez w\u0142a\u015bciciela budynku Jerzego D\u0119bickiego (pragn\u0105cego wznowi\u0107 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ksi\u0119garsk\u0105 firmy D\u0119bickich) ksi\u0119garni\u0119 przy ul. A. Mickiewicza przeniesiono do lokalu przy ul. F. Chopina i wkr\u00f3tce zlikwidowano, a ksi\u0119garni\u0119 przy Alei Niepodleg\u0142o\u015bci 11 (dawniej ul. 22 Lipca) sprywatyzowano.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM KULTURY<\/strong>\u00a0(ZAK\u0141ADOWY DOM KULTURY WSK, ROBOTNICZE CENTRUM KULTURY WSK, MIEJSKI O\u015aRODEK KULTURY, DOM KULTURY SAMORZ\u0104DOWEGO CENTRUM KULTURY), g\u0142\u00f3wny \u015bwiecki o\u015brodek \u017cycia kulturalno-spo\u0142ecznego Mielca i subregionu mieleckiego. Zbudowany w 1953 r. przez Wytw\u00f3rni\u0119 Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (WSK) w Mielcu, w centralnej cz\u0119\u015bci osiedla fabrycznego przy ul. A. K\u0119dziora (p\u00f3\u017aniej ul. 22 Lipca, aleja Niepodleg\u0142o\u015bci) i placu Centralnym (p\u00f3\u017aniej im. B. Bieruta, Armii Krajowej). Jego architektura i wn\u0119trze jest przyk\u0142adem budownictwa socrealistycznego. Na trzech kondygnacjach budynku znajdowa\u0142y si\u0119 pocz\u0105tkowo: sala widowiskowa (kinowa) z du\u017c\u0105 scen\u0105 i zapleczem oraz dwupoziomow\u0105 widowni\u0105 na 750 miejsc, sala teatralna (tzw. \u201ejedynka\u201d) ze scen\u0105 i garderob\u0105 oraz widowni\u0105 na 250 miejsc, sala baletowa, sale dla biblioteki i czytelni, kilka sal dla zaj\u0119\u0107 zespo\u0142\u00f3w artystycznych, pomieszczenia dla administracji i instruktor\u00f3w, pomieszczenia socjalne oraz przestronne halle. Na pocz\u0105tku lat. 70. rozpocz\u0119to modernizacj\u0119 wn\u0119trz. M.in. cz\u0119\u015b\u0107 widowni, znajduj\u0105cej si\u0119 pod balkonem, przeznaczono na kostiumeri\u0119. Sal\u0119 teatraln\u0105 przebudowano na sal\u0119 konferencyjn\u0105. Od strony p\u00f3\u0142nocno-zachodniej dobudowano tzw. niski parter, w kt\u00f3rym urz\u0105dzono ekskluzywn\u0105 restauracj\u0119 \u201eMelodia\u201d i sal\u0119 baletow\u0105. Kolejnej wi\u0119kszej modernizacji dokonano w 1999 r. Wtedy to nad restauracj\u0105 \u201eOdyseja 2000\u201d (dawniej \u201eMelodia\u201d) i sal\u0105 baletow\u0105 wybudowano pawilon wystawowy, kt\u00f3ry z ponownie zmodernizowan\u0105 sal\u0105 konferencyjn\u0105 (\u201ejedynk\u0105\u201d) utworzy\u0142 Centrum Wystawienniczo-Promocyjne.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Formy organizacyjne<\/strong>\u00a0Po wybudowaniu budynku w 1953 r. i przeniesieniu do\u0144 dotychczasowych form dzia\u0142alno\u015bci z Klubu Fabrycznego WSK (znajdowa\u0142 si\u0119 w tzw. \u201epi\u0119tnastce\u201d, dzi\u015b ul. A. Asnyka 2) \u2013 now\u0105 instytucj\u0119 nazwano: \u201eZak\u0142adowy Dom Kultury Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w przy WSK w Mielcu\u201d, a potem kr\u00f3cej: \u201eZak\u0142adowy Dom Kultury WSK Mielec\u201d. (W wewn\u0119trznej strukturze WSK posiada\u0142 nazw\u0119 \u201eOddzia\u0142 Kulturalno \u2013 O\u015bwiatowy (AKO)\u201d.) Taki stan organizacyjny przetrwa\u0142 do 1974 r. W celu skoordynowania i zintensyfikowania dzia\u0142alno\u015bci kulturalno \u2013 o\u015bwiatowej na terenie Mielca i powiatu mieleckiego, na podstawie porozumienia z Naczelnikiem Powiatu Mieleckiego i Powiatow\u0105 Rad\u0105 Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych, przy akceptacji Komitetu Powiatowego PZPR, Dyrektor Przedsi\u0119biorstwa WSK \u201eDelta \u2013 Mielec\u201d zarz\u0105dzeniem z 3 X 1974 r. przemianowa\u0142 Oddzia\u0142 Kulturalno-O\u015bwiatowy (AKO) na Robotnicze Centrum Kultury. (Nazwa \u201eRobotnicze\u201d podkre\u015bla\u0142a, w zamy\u015ble wnioskodawc\u00f3w, decyduj\u0105c\u0105 rol\u0119 klasy robotniczej w tworzeniu odpowiednich warunk\u00f3w dla rozwoju kultury oraz bezpo\u015brednim jej udziale w tym procesie.) W wyniku restrukturyzacji dzia\u0142alno\u015bci pozaprodukcyjnej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na pocz\u0105tku lat 90. \u2013 w pa\u017adzierniku 1992 r. WSK przekaza\u0142a Gminie Miejskiej Mielec Dom Kultury RCK oraz jego kadr\u0119 i wyposa\u017cenie. Plac\u00f3wka otrzyma\u0142a nazw\u0119 \u201eMiejski O\u015brodek Kultury (MOK)\u201d. Kolejna zmiana, ju\u017c w strukturze organizacyjnej instytucji samorz\u0105dowych miasta, nast\u0105pi\u0142a w 1997 r., kiedy to Rada Miejska powo\u0142a\u0142a wielofunkcyjne Samorz\u0105dowe Centrum Kultury (SCK) i powierzy\u0142a mu kompetencje koordynacyjne w zakresie tworzenia i upowszechniania kultury w Mielcu. W strukturze SCK znalaz\u0142y si\u0119: Dom Kultury, Miejska Biblioteka Publiczna i Muzeum Regionalne. Nowa instytucja samorz\u0105dowa rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 od 1 I 1998 r. W latach 2000-2012 przeprowadzono remont i modernizacj\u0119 obiektu, m.in. g\u0142\u00f3wnej sali widowiskowej, galerii i sali baletowej. Wykonano now\u0105 elewacj\u0119 budynku. Wed\u0142ug stanu na koniec 2012 r. w plac\u00f3wce znajdowa\u0142y si\u0119: sala widowiskowa z kinem \u201eGalaktyka\u201d, sala koncertowo-konferencyjna, 2 sale baletowe, \u00a0Centrum Wystawienniczo-Promocyjne, galeria, 3 sale pr\u00f3b muzycznych, 2 sale klubowe, pracownia plastyczna oraz pracownie techniczne, m.in. kostiumernia ze strojami z 23 region\u00f3w etnograficznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zespo\u0142y artystyczne:<\/strong>\u00a0Teatr Dramatyczny (od 1944 r., zawiesi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1984 r., wznowi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 2012 r. pod nazw\u0105 Teatr Rozmaito\u015bci), Orkiestra D\u0119ta (od 1948 r.), ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d (od 1954 r.), \u201eMali Rzeszowiacy\u201d (od lat 60.), Dzieci\u0119ce Grupy Baletowe (od lat 60.), Ch\u00f3r M\u0119ski \u201eMelodia\u201d (od 1969 r., od 1984 r. utworzy\u0142 odr\u0119bne Towarzystwo \u015apiewacze \u201eMelodia\u201d), Ch\u00f3r \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d (dzia\u0142a\u0142 w latach 70.), Big \u2013 Band i Zesp\u00f3\u0142 Dixielandowy (dzia\u0142a\u0142y w latach 70.), M\u0142odzie\u017cowa Orkiestra D\u0119ta (od 1980 r.), Dzieci\u0119cy Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu \u201eAbrakadabra\u201d (od 1983 r., w 2017 r. zmiana nazwy na Dzieci\u0119cy Zesp\u00f3\u0142 Ta\u0144ca „Ziemia Mielecka – Abrakadabra”), M\u0142odzie\u017cowy Zesp\u00f3\u0142 Muzyki Dawnej \u201eMuzyczna Gromada\u201d (od 1995 r., w 1998 r. zmieni\u0142 nazw\u0119 na \u201eHortus Musicus\u201d), Ch\u00f3r i Orkiestra Kameralna \u201ePro Musica\u201d (1998 r., dzia\u0142a\u0142a z przerwami kilka lat), Big Band (w nowej formie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kluby i ko\u0142a zainteresowa\u0144:<\/strong>\u00a0Ko\u0142o Filatelist\u00f3w PZF Nr 38 (od lat 50.), Klub M\u0142odego Plastyka (od lat 60.), Dyskusyjny Klub Filmowy \u201eDonald\u201d (1968 \u2013 1988), kursy j\u0119zyk\u00f3w obcych (od lat 70.), kursy komputerowe (lata 80.). Okresowo w latach 60. i 70.: Trybuna Technik\u00f3w, Klub Szachowy, Klub Bryd\u017cowy, Dyskusyjny Klub Teatralny \u201eMelpomena\u201d, Klub \u201ePro Musica\u201d, Klub Dzia\u0142kowca, Klub Turyst\u00f3w \u201eObie\u017cy\u015bwiat\u201d, Kino O\u015bwiatowe \u201eWiedza\u201d, Ko\u0142o Modelarstwa Lotniczego, Klub Literatura \u2013 2, Klub Kontynenty \u2013 M i Klub Tkactwa Artystycznego. W latach 90. XX w. spotkania tematyczne klub\u00f3w i k\u00f3\u0142 zainteresowa\u0144 zanik\u0142y.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Organizacja imprez i akcji kulturalnych: \u201e<\/strong>Og\u00f3lnopolskie Spotkania Folklorystyczne \u2013 Jarmark Pie\u015bni i Ta\u0144ca\u201d (1968, 1969, 1970, 1971, 1973, 1975, 1979), Og\u00f3lnopolskie Spotkania Rze\u017abiarskie (1969, 1979), \u201eKarnawa\u0142 M\u0142odo\u015bci\u201d (lata 60.), \u201eDni Mielca\u201d (od 1987 corocznie), \u201eDni M\u0142odo\u015bci\u201d (od 1987 corocznie, od 1998 r. \u201eJuwenilia\u201d), Og\u00f3lnopolskie Prezentacje Folkloru i Rzemios\u0142a Ludowego (1998, 1999, 2000), Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Organowy (1998, 1999, 2000), a nast\u0119pnie Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Muzyczny i od 2017 r. Mielecki Festiwal Muzyczny. Organizacja i wsp\u00f3\u0142organizacja: obchod\u00f3w \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych, koncert\u00f3w, spektakli teatralnych, przegl\u0105d\u00f3w i konkurs\u00f3w artystycznych, wystaw, konferencji, sesji, sympozj\u00f3w naukowych, uroczystych spotka\u0144, targ\u00f3w wielobran\u017cowych i gie\u0142d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ponadto w Domu Kultury maj\u0105 swoje siedziby:<\/strong>\u00a0Towarzystwo \u015apiewacze \u201eMelodia\u201d i Stowarzyszenie Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Po przemianowaniu MOK na SCK (1998) prowadzono zespo\u0142y artystyczne:<\/strong>\u00a0ZPiT\u201eRzeszowiacy\u201d, \u201eMali Rzeszowiacy\u201d i ca\u0142y system kszta\u0142cenia tancerzy do zespo\u0142u, Szko\u0142a Ta\u0144ca \u201eGala\u201d, Big Band, Zesp\u00f3\u0142 Muzyki Dawnej \u201eHortus Musicus\u201d, Orkiestra D\u0119ta, Dzieci\u0119cy Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu \u201eAbrakadabra\u201d, Zesp\u00f3\u0142 Ta\u0144ca \u201eFeniks\u201d, Grupa Ta\u0144ca \u201eBeznazwy\u201d, Zesp\u00f3\u0142 Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eFlamingi\u201d, Teatr Ta\u0144ca \u201eAleToNic\u201d, Grupa Teatralna \u201eAntrakt\u201d, Ch\u00f3r Nauczycielski \u201eAkord\u201d SCK i ZNP, Warsztaty plastyczne SCK, Mieleckie Zag\u0142\u0119bie Piosenki, Teatr Rozmaito\u015bci (doro\u015bli), Teatr „Antrakt” (m\u0142odzie\u017c), grupy teatralne dzieci\u0119ce. Sprawowano patronat nad Ch\u00f3rami (M\u0119skim i Mieszanym) Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d im. Stanis\u0142awa Lachmana, Stowarzyszeniem Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego, Stowarzyszeniem Senior\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, Ch\u00f3rem I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego i Ch\u00f3rem II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika, Mieleckim Uniwersytetem Trzeciego Wieku i Mieleckim Uniwersytetem Dzieci\u0119cym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wa\u017cniejsze cykliczne imprezy po 1998 r.:<\/strong>\u00a0Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Muzyczny, Dni Kultury Narod\u00f3w, Przegl\u0105d Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201ePasikonik\u201d, Przegl\u0105d Dzieci\u0119cych Grup Teatralnych \u201eScena\u017ceria\u201d, \u201ePowitanie Lata\u201d (plener), \u201eDni Mielca\u201d (plener), Og\u00f3lnopolski Festiwal Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego. Ponadto zespo\u0142y artystyczne uczestnicz\u0105 w uroczysto\u015bciach z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych. Eksponowane s\u0105 wystawy r\u00f3\u017cnego rodzaju w Centrum Wystawienniczo-Promocyjnym, galerii i na hallach. Ponadto Dom Kultury jest miejscem systematycznego wy\u015bwietlania film\u00f3w, organizacji koncert\u00f3w muzycznych i spektakli teatralnych, konkurs\u00f3w artystycznych, sympozj\u00f3w naukowych, gie\u0142d, uroczysto\u015bci jubileuszowych oraz m.in. tradycyjnego miejskiego Spotkania \u015awi\u0105teczno-Noworocznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W drugim dziesi\u0119cioleciu XXI w.<\/strong> kontynuowa\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 niemal wszystkie zespo\u0142y artystyczne i ko\u0142a zainteresowa\u0144. Nowo\u015bci\u0105 bylo powstanie w 2013 r. Teatru Rozmaito\u015bci, kt\u00f3ry pod kierunkiem re\u017cyser Jadwigi Klaus zaprezentowa\u0142 mieleckiej publiczno\u015bci szereg udanych spektakli\u00a0 i by\u0142 zapraszany do innych o\u015brodk\u00f3w kultury. (Szerzej w odr\u0119bnym ha\u015ble.)Do oferty kulturalnej wprowadzono szereg nowo\u015bci, m.in. Letni\u0105 Akademi\u0119 Artystyczn\u0105 i filmowe retransmisje wa\u017cnych wydarze\u0144 muzycznych, w tym koncerty orkiestry Andre Rieu. Odpowiadaj\u0105c na liczne apele mieszka\u0144c\u00f3w osiedla Lotnik\u00f3w, w jednej cz\u0119\u015bci zespo\u0142u obiekt\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych przy ul. Cz. Ta\u0144skiego uruchomiono w 2015 r. fili\u0119 Domu Kultury SCK o wdzi\u0119cznej nazwie „Kulturnik”. Przeszkod\u0105 w planowej dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej by\u0142a pandemia gro\u017anej choroby COVID-19, kt\u00f3ra od wiosny 2020 r. wr\u0119cz uniemo\u017cliwi\u0142a organizowanie jakichkolwiek imprez. (Obostrzenia sanitarne przez d\u0142ugi czas zakazywa\u0142y organizowania imprez.) Dopiero w 2021 r. stopniowo \u0142agodzono zakazy i uwarunkowania organizacji imprez. Sukcesywnie remontowano pomieszczenia. Du\u017cym zmartwieniem by\u0142a konieczno\u015b\u0107 wy\u0142\u0105czenia z u\u017cytkowania cz\u0119\u015bci pomieszcze\u0144 na tzw. niskim parterze Domu Kultury SCK ze wzgl\u0119du na du\u017ce zawilgocenie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zespo\u0142y artystyczne:<\/strong> Big Mielec Band, Ch\u00f3r Nauczycielski „Akord” ZNP i SCK, Dzieci\u0119cy Zesp\u00f3\u0142 Ta\u0144ca „Ziemia Mielecka” (wcze\u015bniej „Abrakadabra”), Grupa Ta\u0144ca „BezNazwy”, Grupa Tatralna „Antrakt”, Mielecka Orkiestra D\u0119ta, Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca „Rzeszowiacy”, Stowarzyszenie Senior\u00f3w ZPiT „Rzeszowiacy”, ZPiT „Mali Rzeszowiacy”, Teatr „Magia”, Teatr Rozmaito\u015bci, Teatr Ta\u0144ca „AleToNic”, Zesp\u00f3\u0142 Muzyki Dawnej „Hortus Musicus”, Zesp\u00f3\u0142 Ta\u0144ca Nowoczesnego „Flamingi”, zesp\u00f3\u0142 wokalny „Summer Voice”. dzieci\u0119ce grupy taneczne, warsztaty plastyczne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Festiwale, konkursy i przegl\u0105dy w\u0142asne:<\/strong> Festiwal Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego, Mielecki Festiwal Muzyczny, Przegl\u0105d Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych „Pasikonik”, Mi\u0119dzyszkolny Konkurs Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych „Dance”, Miejski Konkurs Dzieci\u0119cej i M\u0142odzie\u017cowej Tw\u00f3rczo\u015bci Plastycznej „Plastykon”, konkurs wokalny „Na ludowo – zespo\u0142owo” im. Janusza Mejzy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Uroczysto\u015bci i imprezy cykliczne organizowane z innymi instytucjami:<\/strong> Wielka Orkiestra \u015awi\u0105tecznej Pomocy, Narodowy Dzie\u0144 Pami\u0119ci \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych, \u015awi\u0119to Konstytucji 3 Maja, Dziecinada – Miejski Dzie\u0144 Dziecka, Grunt to Rodzinka, Mielecki Festiwal Nauki i Techniki, Shalom Mielec, Spotkanie Lotniczych Pokole\u0144, Dni Mielca, Miejskie Dni Dziecka, M\u0142odzi Nieprzeci\u0119tni, Mieleckie Dni Seniora, Mieleckie Dni Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej, Narodowy Dzie\u0144 Niepodleg\u0142o\u015bci, Nagroda Funduszu Kulturalno-Charytatywnego im. Brata Alberta „Albertus”, \u015aw. Miko\u0142aj, Miejskie spotkania \u015bwi\u0105teczno-noworoczne, Miejska Wigilia dla Samotnych, Miejski Sylwester, wizyty miast partnerskich.<\/p>\r\n

Udzia\u0142 w projektach mi\u0119dzynarodowych<\/strong>: Conseil International des Organisations de Festivals de Folklore et d’Art Traditionnels\u00a0 (CIOFF) – Mi\u0119dzynarodowa Rada Stowarzysze\u0144 Folklorystycznych, Festiwali i Sztuki Ludowej<\/p>\r\n

Udzia\u0142 w projektach og\u00f3lnopolskich<\/strong>: Akademia Ch\u00f3ralna, Scena dla Ta\u0144ca.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kino „Galaktyka”:<\/strong>\u00a0filmy dla doros\u0142ych i dla dzieci, seanse szkolne, Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej, Wtorki z Dobrym Kinem, DKF, nazywowkinach.pl<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Galeria ESCEK:\u00a0<\/strong>wystawy malarstwa i rze\u017aby.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wyst\u0119py artyst\u00f3w z zewn\u0105trz:\u00a0<\/strong>koncerty muzyczne, spektakle teatralne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Edukacja artystyczna:<\/strong>\u00a0Mielecki Uniwersytet Dzieci\u0119cy; zaj\u0119cia muzyczne, taneczne, teatralne i plastyczne; MonoDuoDramy; Scena dla M\u0142odego Widza, Przeci\u0105gi Literackie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Eliminacje miejskie (powiatowe) konkurs\u00f3w podkarpackich i og\u00f3lnopolskich.<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Przyk\u0142adowa statystyka form dzia\u0142alno\u015bci: *<\/strong>2017 r.: imprezy kulturalne – 162 (w tym 154 w\u0142asne) + 86 imprez zleconych – uczestnik\u00f3w – ok. 169 tys.; grupy artystyczne – 46 (1108 cz\u0142onk\u00f3w), w tym: taneczne (614 cz\u0142onk\u00f3w), muzyczne (182), teatralne (102), plastyczne (24) i edukacja artystyczna (186); wystawy – 21, zwiedzaj\u0105cych – 28 671; kino „Galaktyka” – 251 tytu\u0142\u00f3w filmowych (w tym 50 dla dzieci), 1113 seans\u00f3w filmowych (w tym 427 dla dzieci); kino „Galaktyka” – „Kino Szko\u0142a” – 124 spotkania, 93 seanse filmowe, 31 zaj\u0119\u0107 warsztatowych; kino „Galaktyka” – „Kino Letnie” – 12 seans\u00f3w; DKF „Metalowiec” – 19 seans\u00f3w filmowych; odwiedzaj\u0105cych – 41 169 os\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy (1953-1974) i dyrektorzy (od 1974):<\/strong>\u00a0Edmund Toczek (1953-1956), Zygmunt K\u0119dzia (1956-1957), Julian B\u0105k (1957-1958), Edmund Toczek (1958-1961), Franciszek Duszlak (1961-1987), Irena Nowakowska (1987-1990), Helena Pastu\u0142a (1991-1992), Marek Skalski (1992-1997), Jacek Tejchma (1998-2016), Joanna Kruszy\u0144ska (2017-nadal).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zast\u0119pcy dyrektora SCK ds. Domu Kultury:<\/strong>\u00a0Marek Skalski (1998-2010), Justyna Pomyka\u0142a – Berrached (p.o. 2019-2020, Justyna Pomyka\u0142a – Berrached (2020-nadal);<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0142ugoletni\/zas\u0142u\u017ceni pracownicy:<\/strong> Irena Nowakowska (przez wiele lat pe\u0142ni\u0105ca obowi\u0105zki zast\u0119pcy dyrektora), Joanna Kruszy\u0144ska, Bartosz Kramarz, Jan „Janusz” Mejza (kierownik artystyczny i dyrygent ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d), Jerzy Kopcewicz (ch\u00f3rmistrz i II dyrygent \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d, ch\u00f3rmistrz Ch\u00f3ru M\u0119skiego \u201eMelodia\u201d), Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska (ch\u00f3rmistrz i dyrygent ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d), Barbara Mialik (ch\u00f3rmistrz), Grzegorz Ossak (dyrygent Orkiestry D\u0119tej), Emilia Drabik (choreograf \u00a0zespo\u0142\u00f3w dzieci\u0119cych), Kazimierz Redzisz (choreograf ZPiT \u201eRzeszowiacy\u2019), Maria Mysi\u0144ska (akompaniator), Anna Kempi\u0144ska (instruktor ds. programowych i organizacyjnych), Anna Frankowska (plastyk), Alicja Korzeniowska (plastyk), Antoni Czachor (muzyk, dyrygent M\u0142odzie\u017cowej Orkiestry D\u0119tej, kierownik artystyczny ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d), S\u0142awomir Stan (kierownik artystyczny ZPiT „Rzeszowiacy”), Leszek Ossoli\u0144ski (choreograf ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d), Ma\u0142gorzata Le\u015bniak (ch\u00f3rmistrz, instruktor muzyczny zespo\u0142\u00f3w dzieci\u0119cych), W\u0142adys\u0142awa Bu\u0142awa (praca z dzie\u0107mi), Lucyna Mas\u0142owiec, Marzena Gawro\u0144ska, Alicja Skopi\u0144ska, Anna Leszkiewicz, Joanna Lonczak, Izabela Serwan (instruktorki dzieci\u0119cych zespo\u0142\u00f3w tanecznych), Jadwiga Klaus (instruktor teatralny), Magdalena Kriger (instruktor teatralny), Tomasz Nowakowski (instruktor zespo\u0142u „Hortus Musicus”), Alicja Skopi\u0144ska-Parys (choreograf zespo\u0142u „Abrakadabra” – p\u00f3\u017aniej „Ziemia Mielecka”), Kazimierz Kozio\u0142 (akompaniator), Mariusz Bo\u017cek (choreograf ZPiT „Rzeszowiacy”, ZPiT „Mali Rzeszowiacy”); Waldemar Ozga (dyrygent BigMielecBand), Maciej Fija\u0142kowski (dyrygent Mieleckiej Orkiestry D\u0119tej); pracownice pracowni krawieckiej i kostiumerni \u2013 Jadwiga Kerz, Regina Dzieciuch, W\u0142adys\u0142awa Majewska, plastycy \u2013 Gra\u017cyna Aksiuto, Henryk Kubik i Ma\u0142gorzata Zaj\u0105c-Waga; kierownicy oraz pracownicy administracji i obs\u0142ugi technicznej: Stanis\u0142aw Skorek, Zbigniew Sobota, Tadeusz Pawlik, Stanis\u0142aw \u015awitkowski, Kazimierz D\u0105bek, Jan Madej, Zbigniew Strojny i Czes\u0142aw Tabaka oraz Olga Muchotrzebowa, Alicja Krzysztoforska, Wanda Wolicka, El\u017cbieta Tarasiuk, El\u017cbieta Kramarz i Ma\u0142gorzata Klaus, elektroakustycy \u2013 W\u0142adys\u0142aw Kisiel, Henryk Rykowski, Kazimierz Babiec, Andrzej Wojda, Dariusz Madej; kinooperatorzy \u2013 Marcin Osiniak, Boles\u0142aw Panto\u0142, Stanis\u0142aw Krawczyk, stolarz \u2013 Boles\u0142aw Pabis oraz portierzy \u2013 Franciszek Krempa, W\u0142adys\u0142aw Kusy, Jan Wr\u00f3bel i Sylwester Kami\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM KULTURY SP\u00d3\u0141DZIELCZY<\/strong>\u00a0(SDK MSM, OSIEDLOWY DOM KULTURY MSM), plac\u00f3wka kulturalno-o\u015bwiatowa Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, wybudowana w 1972 r. przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 13 A na osiedlu Miko\u0142aja Kopernika. Budynek jednokondygnacyjny, zbudowany na planie zbli\u017conym do kwadratu, z atrium w \u015brodku. Posiada sal\u0119 widowiskow\u0105 z ma\u0142\u0105 scen\u0105 i widowni\u0105 na oko\u0142o 100 miejsc, 10 mniejszych sal, pomieszczenia socjalne i obszerny hall. W atrium ro\u015bnie bogata ro\u015blinno\u015b\u0107 oraz znajduje si\u0119 fontanna z rze\u017abami delfin\u00f3w, wykonanymi przez rze\u017abiarza \u2013 artyst\u0119 Henryka Burzca z Zakopanego. Obok SDK urz\u0105dzono plac zabaw i miasteczko ruchu drogowego. W latach 90. zorganizowano dwie filie SDK: Nr 1 przy ul. Jerzego Bajana (osiedle Lotnik\u00f3w) i Nr 2 przy ul. Botanicznej (osiedle W\u0142adys\u0142awa Szafera).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Formy dzia\u0142alno\u015bci.<\/strong>\u00a0Zespo\u0142y artystyczne: Ch\u00f3r Senior\u00f3w \u201eRetro\u201d, Teatr M\u0142odzie\u017cowy \u201eGong\u201d, Teatr Dzieci\u0119cy \u017bywego Planu \u201eAlboco\u201d, Teatr Dzieci\u0119cy \u201eBez tremy\u201d, \u00a0Teatrzyk Kukie\u0142kowy, Teatr Poezji oraz Kluby Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201e\u017baczek\u201d i \u201eElida\u201d. W latach 70. okresowo dzia\u0142a\u0142y: Zesp\u00f3\u0142 Wokalny \u201eLimbus Fatuorum\u201d, Cyga\u0144ski Zesp\u00f3\u0142 Folklorystyczny, ko\u0142o fotograficzne i muzyczne zespo\u0142y rockowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ko\u0142a i kluby zainteresowa\u0144:<\/strong>\u00a0k\u00f3\u0142ka plastyczne, Kluby Seniora: \u201eZ\u0142ota Jesie\u0144\u201d, \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d i \u201eWrzos\u201d, Klub Modelarstwa Lotniczego, Klub Szachowy \u201eLotnik\u201d, \u201eArs Klub\u201d (wcze\u015bniej Klub Fonoamator\u00f3w), Klub Fantastyki i Klub Muzyki Progresywnej. Okresowo (w latach 70.) dzia\u0142a\u0142y Klub Turystyczny \u201eTorbaczek\u201d i M\u0142odzie\u017cowy Klub Kibica Stali Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Organizacja imprez:<\/strong>\u00a0koncerty, spektakle teatralne, zebrania osiedlowe, coroczny Przegl\u0105d Tw\u00f3rczo\u015bci Przedszkolnej, Przegl\u0105d \u201eTeatr jednego wiersza\u201d, festyny zabawowe, turnieje sportowe (pi\u0142karskie, siatk\u00f3wki, szachowe), kursy ta\u0144ca towarzyskiego, wystawy plastyczne i p\u00f3\u0142kolonie. Ponadto w latach 1975-1995 funkcjonowa\u0142a dyskoteka, w zimie urz\u0105dzano lodowisko, a w latach 1975-1978 organizowano \u201eWieczory film\u00f3w rysunkowych\u201d oraz rozgrywano lig\u0119 pi\u0142ki no\u017cnej dru\u017cyn podw\u00f3rkowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy (w latach 1972-2002)<\/strong>: Edward Zachariasz, J\u00f3zef Witek, Lech Nowak, Anna Paku\u0142a, Stanis\u0142aw Le\u015bniak, Stanis\u0142aw P\u0142odzie\u0144, Jadwiga Klaus.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0142ugoletni i zas\u0142u\u017ceni pracownicy:<\/strong>\u00a0Anna Maci\u0105ga (plastyk), Zofia Zaskalska (opiekun senior\u00f3w), Urszula Wa\u0142ek (plastyk), Wies\u0142aw Wa\u0142ek (prezenter muzyki, spiker festyn\u00f3w), Zdzis\u0142aw \u0141az (plastyk) i Krystyna Piechocka (opiekun senior\u00f3w). Ponadto dzia\u0142alno\u015bci\u0105 filii SDK kierowali: Nr 1 \u2013 Andrzej Guzy i Nr 2 \u2013 Maciej Kulpa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W latach 2009-2012 Mielecka Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa przeprowadzi\u0142a remont g\u0142\u00f3wnego obiektu, w tym sali widowiskowej, Klubu Seniora, Ars Klubu i 2 sal plastycznych, a nieco wcze\u015bniej (2005 r.) jego otoczenia z og\u00f3lnodost\u0119pnym placem zabaw przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 13a. Wed\u0142ug stanu na koniec 2012 r. w plac\u00f3wce dzia\u0142a\u0142y: Klub Seniora \u201eZ\u0142ota Jesie\u0144\u201d, zesp\u00f3\u0142 teatralny (wcze\u015bniej \u201eGong\u201d), Klub Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201e\u017baczek\u201d, Klub Szachowy SDK-Lotnik, Klub Modelarstwa Lotniczego \u201eIkar\u201d i \u201ePoranny Klub Malucha\u201d. Prowadzono tak\u017ce warsztaty, m.in. malarskie, wikliniarskie, \u201eBi\u017cuteria i flc\u201d, decoupage, projektowania wn\u0119trz, scrapbookingu, cardmakingu, florystyczne \u201eCztery pory roku\u201d i wiza\u017cu. Organizowano zabawy andrzejkowe i karnawa\u0142owe dla dzieci, m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych niepe\u0142nosprawnych \u00a0z powiatu mieleckiego. Opr\u00f3cz budynku g\u0142\u00f3wnego SDK dzia\u0142a\u0142y dwie filie osiedlowe. W Filii nr 1 przy ul. J. Bajana 20, utworzonej 1 VII 1991 r., prowadzono m.in. zaj\u0119cia plastyczne i rytmiczne, sportowe gry \u015bwietlicowe. Przy plac\u00f3wce dzia\u0142a Klub Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d (przewodnicz\u0105ca \u2013 Maria Madej, opiekun \u2013 Andrzej Guzy). W 2012 r. przeprowadzono remont filii, tworz\u0105c sal\u0119 zabaw dla dzieci i Ma\u0142y Klub Malucha \u201eAnio\u0142kowo\u201d. W Filii nr 2 przy ul. Botanicznej, czynnej od 1 X 1996 r., dzia\u0142a m.in. Klub Seniora \u201eWrzos\u201d przewodnicz\u0105ca \u2013 W\u0142adys\u0142awa Cegielska, opiekun \u2013 Urszula G\u0142adyszewska-Wa\u0142ek), a ponadto prowadzone s\u0105 zaj\u0119cia taneczne, plastyczne, modelarskie i sportowe. Wa\u017cniejsze cykliczne imprezy: Dzie\u0144 Seniora, Dzie\u0144 Babci i Dziadka, \u201eFerie zimowe z SDK\u201d, Teatr Jednego Wiersza (15 edycji), Przegl\u0105d Tw\u00f3rczo\u015bci Przedszkolnej (36 edycji), Dzie\u0144 Mamy, Konkurs plastyczny \u201e… oczami dziecka\u201d, \u015bwi\u0105teczne warsztaty \u201eAnio\u0142y niebia\u0144scy przyjaciele\u201d, festyny na osiedlach MSM, \u201ePowitanie lata z SDK\u201d, festyn \u201eWitaj Szko\u0142o\u201d, zawody modelarskie halowe i plenerowe.<\/p>\r\n

Kierownicy SDK w latach 2002-2022:<\/strong> Jadwiga Klaus (- 31 VIII 2009 r.), Ewelina Siero\u0144 (1 IX 2009 r. -). Odpowiedzialni za Filie:<\/strong>\u00a0nr 1 \u2013 Andrzej Guzy (1991 -), nr 2 \u2013 Maciej Kulpa (1996-2007), Ewelina Siero\u0144 (2007-2008), Urszula G\u0142adyszewska-Wa\u0142ek (2008 -).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM LUDOWY W WOJS\u0141AWIU<\/strong>, inicjatywa zbudowania Domu Gromadzkiego jako o\u015brodka \u017cycia spo\u0142eczno-kulturalnego wsi zrodzi\u0142a si\u0119 w po\u0142owie lat 30. XX w. W tym celu Gromada Wojs\u0142aw zakupi\u0142a teren z by\u0142\u0105 karczm\u0105 dworsk\u0105 przy drodze Mielec \u2013 D\u0119bica oraz og\u0142osi\u0142a sk\u0142adk\u0119 na budow\u0119 nowego obiektu. Organizowano te\u017c imprezy dochodowe, m.in. Zjazd Wojs\u0142awian 7 \u2013 8 sierpnia 1937 r. 10 VII 1938 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia kamienia w\u0119gielnego, kt\u00f3rej przewodniczy\u0142 dziekan dekanatu mieleckiego ks. Micha\u0142 Nawalny. W 1939 r. obiekt oddano do u\u017cytku. Dla upami\u0119tnienia sponsor\u00f3w budowy wyryto ich nazwiska na p\u0142ytkach umieszczonych na frontonie budynku. Po II wojnie \u015bwiatowej budynek wykorzystywany by\u0142 na zebrania wiejskie i dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 (spektakle teatralne, koncerty, kino objazdowe, zabawy). P\u00f3\u017aniej udost\u0119pniono cz\u0119\u015b\u0107 pomieszcze\u0144 Klubowi \u201eM\u0142odego Rolnika\u201d i filii bibliotecznej. W 1975 r. administrowanie budynkiem przej\u0105\u0142 nowo utworzony Gminny O\u015brodek Kultury i prowadzi\u0142 w nim \u017cyw\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno \u2013 o\u015bwiatow\u0105. Kiedy w roku 1985 Wojs\u0142aw w\u0142\u0105czono w granice Mielca, a GOK przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Chorzelowa, budynek powierzono Miejskiemu O\u015brodkowi Kultury w Mielcu, kt\u00f3ry kolejny raz o\u017cywi\u0142 miejscowe \u017cycie kulturalne. Na pocz\u0105tku lat 90. siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 MOK przeniesiono do budynku kina \u201eBajka\u201d, a w wojs\u0142awskim budynku pozosta\u0142a biblioteka i klub. Wkr\u00f3tce i te plac\u00f3wki opu\u015bci\u0142y budynek, kt\u00f3ry wypo\u017cyczano na dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od 2000 r. przez kilka lat zajmowa\u0142a go Fundacja Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego. W pierwszych latach XXI w. administruj\u0105ce budynkiem Samorz\u0105dowe Centrum Kultury wynajmowa\u0142o go r\u00f3\u017cnym firmom.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM OPIEKI FUNDACJI MEDYK DLA ZDROWIA<\/strong>, ca\u0142odobowe przed\u0142u\u017cenie domu rodzinnego z przeznaczeniem dla 30 os\u00f3b starszych, niepe\u0142nosprawnych z powiat\u00f3w: mieleckiego, kolbuszowskiego, tarnobrzeskiego i miasta Tarnobrzega (na prawach powiatu). Zosta\u0142a uruchomiona w sierpniu 2021 r. \u015awiadczy us\u0142ugi opieku\u0144cze, psychologiczne i fizjoterapeutyczne. Dzi\u0119ki zaj\u0119ciom artystycznym, zabawom i wycieczkom nast\u0119puje integracja mieszka\u0144c\u00f3w.\u00a0\u00a0 CDO znajduje si\u0119 w strukturze CM MEDYK i zlokalizowane jest\u00a0\u00a0 w budynku CM MEDYK w Mielcu przy ul. Partyzant\u00f3w 21.
Kierownicy:<\/em>\u00a0El\u017cbieta Mika (VIII \u2013 XI 2021 r.), Krzysztof \u015al\u0119zak (1 XII 2021 r. \u2013 nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM PARTII<\/strong>, popularna w 2. po\u0142owie XX w. nazwa dwukondygnacyjnego budynku przy ul. Ludwika Wary\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej ul. Sandomierska), wybudowanego w 1951 r. z przeznaczeniem na siedzib\u0119 Komitetu Powiatowego PZPR i zarz\u0105d\u00f3w powiatowych organizacji m\u0142odzie\u017cowych w Mielcu. Architektura budynku z zewn\u0105trz i wewn\u0105trz posiada typowe cechy budownictwa socrealistycznego. Przed budynkiem urz\u0105dzono park, w kt\u00f3rego centrum postawiono w 1953 r. Pomnik Wdzi\u0119czno\u015bci. PZPR u\u017cytkowa\u0142a budynek do 1990 r. W rezultacie przemian ustrojowych w Polsce i rozwi\u0105zania PZPR \u2013 jej maj\u0105tek (w tym tak\u017ce mielecki \u201eDom Partii\u201d) sta\u0142 si\u0119 przedmiotem spor\u00f3w prawnych i wielu dyskusji o prawa do u\u017cytkowania. Przez lata 90. budynek zajmowa\u0142y stowarzyszenia, m.in. Towarzystwo \u015apiewacze \u201eMelodia\u201d oraz organizacje spo\u0142eczne (m.in. Zwi\u0105zek Kombatant\u00f3w i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych, Polski Czerwony Krzy\u017c i Civitas Christiana). Od 1999 r. by\u0142 siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 Starostwa Powiatowego w Mielcu. W czasie urz\u0119dowania by\u0142 sukcesywnie remontowany i modernizowany. W 2015 r. siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 Starostwa przeniesiono do budynku przy ul. S. Wyspia\u0144skiego 6, a w budynku przy ul. S. S\u0119kowskiego 2B pozostawiono Wydzia\u0142 Komunikacji i przeniesiono do\u0144 Powiatow\u0105 Poradni\u0119 Psychologiczno-Pedagogiczn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM POGRZEBOWY \u201eCHARON\u201d<\/strong>, firma wykonuj\u0105ca us\u0142ugi pogrzebowe. Powsta\u0142a w 1995 r przy ul. S. \u017beromskiego 15a, a jej za\u0142o\u017cycielami byli J\u00f3zef i Janina Buziakowie. W 2003 r. rozbudowano siedzib\u0119. W 2011 r. uruchomiono fili\u0119 \u2013 kaplic\u0119 pogrzebow\u0105 w Tuszowie Narodowym przy cmentarzu parafialnym, a w 2012 r. fili\u0119 domu pogrzebowego „Charon” w Gaw\u0142uszowicach przy cmentarzu parafialnym. W 2019 r. oddano do u\u017cytku now\u0105 siedzib\u0119 w Mielcu przy ul. Wolno\u015bci 42.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM POGRZEBOWY \u201eEDEN\u201d<\/strong>, obiekt sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z kaplicy, specjalnego miejsca dla przechowywania cia\u0142 i zaplecza oraz parkingu. Zosta\u0142 zbudowany przez firm\u0119 \u201eEden\u201d (Danuta i Marian Kru\u017clowie) przy ul. Wolno\u015bci 42 A. Oddano go do u\u017cytku w styczniu 2000 r. Po\u015bwi\u0119cony zosta\u0142 przez ks. Kazimierza Czesaka \u2013 proboszcza parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i ks. Stanis\u0142awa Sk\u0142adzienia \u2013 proboszcza parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, przy obecno\u015bci przedstawicieli urz\u0119d\u00f3w i instytucji. W 2010 r. oddano do u\u017cytku kaplic\u0119 pogrzebow\u0105 „Edenu” w Borowej, powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM POMOCY SPO\u0141ECZNEJ<\/strong>, stacjonarna instytucja pomocy spo\u0142ecznej usytuowana przy ul. kard. S. Wyszy\u0144skiego 16 na osiedlu Smoczka. Projekt tej inwestycji zosta\u0142 przygotowany na prze\u0142omie 1993\/1994 przez Przedsi\u0119biorstwo Produkcyjno-Us\u0142ugowe \u201ePROTECH\u201d Sp. z o.o. w Rzeszowie na zlecenie Wojew\u00f3dzkiego Zespo\u0142u Opieki Spo\u0142ecznej w Rzeszowie. Na wykonawc\u0119 wybrano Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane. Prace budowlane rozpocz\u0119to 19 IX 1994 r., a odbi\u00f3r ko\u0144cowy I etapu nast\u0105pi\u0142 31 VIII 2000 r. Oddano do u\u017cytku: pawilon mieszkalny na 60 miejsc dla mieszka\u0144c\u00f3w, pawilon administracyjno-leczniczy, pawilon us\u0142ugowy z kaplic\u0105, pawilon \u017cywieniowy, cz\u0119\u015b\u0107 \u0142\u0105cznika i budynek gospodarczo-gara\u017cowy. Uroczyste otwarcie plac\u00f3wki odby\u0142o si\u0119 27 XII 2000 r. Zapewnia ona mieszka\u0144com (osobom starszym) ca\u0142odobow\u0105 opiek\u0119 oraz zaspokojenie potrzeb bytowych, zdrowotnych, edukacyjnych, spo\u0142ecznych i religijnych. G\u0142\u00f3wnym organizatorem DPS i jego dyrektorem by\u0142 Jan Bury (2000-2015). Zako\u0144czenie budowy Domu nast\u0105pi\u0142o w 2002 roku. Wkr\u00f3tce po oddaniu kompleksu budynk\u00f3w do u\u017cytku, 29 III 2003 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 nadania dla DPS imienia Ksi\u0119dza Stefana Kardyna\u0142a Wyszy\u0144skiego. W kolejnych latach, poza standardow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 opieku\u0144cz\u0105, rozwini\u0119to r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej i rekreacyjnej. W 2012 r. biskup Wies\u0142aw Lechowicz wr\u0119czy\u0142 dyrekcji i mieszka\u0144com Domu \u201eApostolskie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo od Ojca \u015awi\u0119tego Benedykta XVI dla spo\u0142eczno\u015bci DPS\u201d. Od 1 VII 2015 r. funkcj\u0119 dyrektora pe\u0142ni Renata Lazur.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM POMOCY SPO\u0141ECZNEJ LOKALNY<\/strong>, (nazwa u\u017cywana: Lokalny Dom Pomocy Spo\u0142ecznej), stacjonarna plac\u00f3wka pomocy spo\u0142ecznej. Powsta\u0142 w listopadzie 1994 r. Jego siedzib\u0105 by\u0142a willa przy ul. Tadeusza Ko\u015bciuszki 30. Posiada\u0142a 20 miejsc. Zapewnia\u0142a ca\u0142odobow\u0105 opiek\u0119 wraz z wy\u017cywieniem, terapi\u0105, opiek\u0105 lekarsk\u0105 i medyczn\u0105 oraz rehabilitacj\u0119 osobom, kt\u00f3re ze wzgl\u0119du na wiek, sytuacj\u0119 \u017cyciow\u0105 i rodzinn\u0105, a tak\u017ce warunki mieszkaniowe i materialne kwalifikowa\u0142y si\u0119 do korzystania z takiej formy pomocy. Pobyt w DPSL by\u0142 odp\u0142atny. Wszystkie miejsca by\u0142y wykorzystywane. Obok obs\u0142ugi mieszka\u0144c\u00f3w sta\u0142ych plac\u00f3wka zapewnia\u0142a opiek\u0119 osobom dochodz\u0105cym na dzienny pobyt. Organizowano zaj\u0119cia kulturalno \u2013 o\u015bwiatowe we wsp\u00f3\u0142pracy z innymi instytucjami i stowarzyszeniami. Wsp\u00f3\u0142organizatorem i kierownikiem plac\u00f3wki by\u0142a Maria Pikor. Zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 po oddaniu do u\u017cytku Domu Pomocy Spo\u0142ecznej przy ul. kard. S. Wyszy\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM POMOCY \u015aRODOWISKOWY<\/strong>, (nazwa u\u017cywana: \u015arodowiskowy Dom Samopomocy), plac\u00f3wka pomocy spo\u0142ecznej dla os\u00f3b z zaburzeniami psychicznymi. Powsta\u0142 w grudniu 1995 r. Jego siedzib\u0105 jest budynek przy ul. Edmunda Biernackiego 4 A. Czynny jest w dni robocze. Program terapeutyczny obejmuje nast\u0119puj\u0105ce formy: terapia zaj\u0119ciowa, terapia kulinarna, farmakoterapia, muzykoterapia, kulturoterapia, terapia ruchowa, treningi (spo\u0142eczny, higieniczny, finansowy, relaksuj\u0105cy), wsp\u00f3lny wypoczynek, praca socjalna i dora\u017ana pomoc. Us\u0142ugi te s\u0105 bezp\u0142atne, z wy\u0142\u0105czeniem obiad\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142organizatorem i kierownikiem DP\u015a by\u0142a Bo\u017cena Mazurek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM ROBOTNICZY<\/strong>, inicjatyw\u0119 zbudowania w\u0142asnej plac\u00f3wki kulturalno-o\u015bwiatowej podj\u0119\u0142y na pocz\u0105tku lat 30. XX w. Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego (TUR) i Zarz\u0105d Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Fizycznych w Mielcu, kt\u00f3rych prezesem by\u0142 Jan Chru\u015bciel oraz Komitet Polskiej Partii Socjalistycznej, kt\u00f3rego prezesem by\u0142 Janem Goc. Budow\u0119 rozpocz\u0119to 28 IV 1932 r. na placu przy ul. Le\u015bnej (p\u00f3\u017aniej ul. Piaskowa) i uko\u0144czono prawdopodobnie w 1936 r. Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 trwa\u0142a kr\u00f3tko (do 1938 r.). Po II wojnie \u015bwiatowej przekazany zosta\u0142 Zak\u0142adowi Pierzarsko-Drobiarskiemu. W 1994 r. przy rozbi\u00f3rce budynku odnaleziono w jednej ze \u015bcian zamurowane dokumenty \u015bwiadcz\u0105ce o budowie i dzia\u0142alno\u015bci przedwojennej plac\u00f3wki kulturalno-o\u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM RZEMIOS\u0141A<\/strong>, czteroskrzyd\u0142owy obiekt wybudowany w latach 60. i 70. XX w. jako centrum mieleckiego rzemios\u0142a, na terenie pomi\u0119dzy ulicami: 3 Maja, Kr\u00f3tk\u0105 i Sandomiersk\u0105 oraz placem targowym (\u201ezielony rynek\u201d, \u201ena p\u0142ycie\u201d). W grudniu 1967 r. oddano do u\u017cytku parterowy pawilon dla warsztat\u00f3w us\u0142ugowych i biur Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej. W 1968 r. Cech Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych przej\u0105\u0142 na w\u0142asno\u015b\u0107 budynek u zbiegu ulic 15 Grudnia (p\u00f3\u017aniej 3 Maja) i Kr\u00f3tkiej, a nast\u0119pnie podda\u0142 go remontowi. W listopadzie 1970 r. przeniesiono do niego na pi\u0119tro (z lokalu przy ul. J. Kili\u0144skiego) biuro Cechu, a uroczyste otwarcie odby\u0142o si\u0119 w maju 1971 r. Ponadto na pi\u0119trze umieszczono \u015bwietlic\u0119, a na parterze sklep Sp\u00f3\u0142dzielni i zak\u0142ad zegarmistrzowski. R\u00f3wnocze\u015bnie trwa\u0142a nadbudowa pi\u0119tra na pawilonem od ul. Kr\u00f3tkiej oraz budowa dw\u00f3ch pozosta\u0142ych skrzyde\u0142 (od ul. Sandomierskiej i \u201ezielonego rynku\u201d). Ca\u0142o\u015b\u0107 \u201eDomu Rzemios\u0142a\u201d, z dziedzi\u0144cem w \u015brodku, oddana zosta\u0142a do u\u017cytku w 1975 r. Opr\u00f3cz biur Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Zaopatrzenia i Zbytu (p\u00f3\u017aniej \u201eWielobran\u017cowa\u201d) i Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych, w obiekcie umieszczono kilkana\u015bcie rzemie\u015blniczych zak\u0142ad\u00f3w us\u0142ugowych, du\u017cy sklep oraz okaza\u0142\u0105 sal\u0119 zebra\u0144. W p\u00f3\u017aniejszych latach nast\u0119powa\u0142y cz\u0119ste zmiany, m.in. cz\u0119\u015b\u0107 piwnic wydzier\u017cawiono na lokal gastronomiczny \u201eTIP-TOP\u201d, a w miejsce kilku zak\u0142ad\u00f3w rzemie\u015blniczych wprowadzi\u0142y si\u0119 sklepy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOM WYPOCZYNKOWO \u2013 SANATORYJNY \u201eMIELEC\u201d W KRYNICY G\u00d3RSKIEJ<\/strong>, jeden z najwi\u0119kszych i najbardziej okaza\u0142ych obiekt\u00f3w (6 kondygnacji) w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci Krynicy. Zbudowany zosta\u0142 przy ul. K. Pu\u0142askiego przez WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w latach 1973-1983, a jego oficjalne otwarcie nast\u0105pi\u0142o 5 XII 1983 r. Dyrektorem DW zosta\u0142 Zbigniew Stawicki \u2013 jeden z lider\u00f3w mieleckiego Hufca ZHP, do\u015bwiadczony organizator wypoczynku letniego i zimowego, a jednym z g\u0142\u00f3wnych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w \u2013 \u017cona El\u017cbieta, r\u00f3wnie\u017c niegdy\u015b czo\u0142owa posta\u0107 mieleckiego harcerstwa. W krynickim \u201eMielcu\u201d pocz\u0105tkowo go\u015bcili g\u0142\u00f3wnie pracownicy WSK Mielec, a nast\u0119pnie lista pensjonariuszy powi\u0119ksza\u0142a si\u0119 o mielczan z innych instytucji i firm oraz go\u015bci z kraju i zagranicy, m.in. z Anglii, Francji, Niemiec i W\u0142och. W wyniku restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w latach 90. utworzono\u00a0Zak\u0142ad Us\u0142ug Leczniczo-Wypoczynkowych \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o<\/em>. Jego prezesem zosta\u0142 dotychczasowy dyrektor Zbigniew Stawicki. W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (1999 r.) obiekt zosta\u0142 sprzedany osobie prywatnej. Po modernizacji otrzyma\u0142 nazw\u0119\u00a0Sanatorium Uzdrowiskowe Mielec<\/em> w Krynicy.\u00a0<\/p>\r\n

DOMACYNY<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci gminy Padew Narodowa, przy drogach powiatowych: nr 1\u00a0123R (Dymitr\u00f3w Du\u017cy \u2013 Domacyny Wielkie) i nr 1\u00a0135R \u00a0(Padew Narodowa \u2013 Przykop). Jej teren liczy 2,76 km2<\/sup>, a zamieszkuje j\u0105 239 mieszka\u0144c\u00f3w w 62 gospodarstwach (dane z 31 XII 2023 r.). Ma trzy skupiska zabudowy: Domacyny Du\u017ce, Domacyny Ma\u0142e i Chwa\u0142ki. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 zabudowy jest murowana. Wie\u015b posiada sieci: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Mieszka\u0144cy\u00a0 zajmuj\u0105 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie rolnictwem, a ponadto niekt\u00f3rzy doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu, Padwi Narodowej i innych miejscowo\u015bci. Funkcjonuje ponadto kilka miejscowych podmiot\u00f3w gospodarczych. \u017bycie religijne skupia si\u0119 w Parafii Rzymskokatolickiej pw. Przemienienia Pa\u0144skiego, kt\u00f3ra obejmuje swym zasi\u0119giem Domacyny oraz s\u0105siednie wsie: Zaduszniki, Przykop i Morgi. Znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i\u00a0 Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, maj\u0105ce siedziby w wielofunkcyjnym budynku wiejskim. Atrakcjami turystycznymi s\u0105 stawy, a szczeg\u00f3lnie malowniczy staw z ro\u015blinno\u015bci\u0105 chronion\u0105 oraz \u017ceruj\u0105cymi tu ptakami (przy drodze do Wojkowa) i zbiornik wodny z ciekawymi okazami flory i fauny (w Domacynach Ma\u0142ych).<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Pierwsza znana wzmianka o Domacynach pojawi\u0142a si\u0119 w rejestrze pog\u0142\u00f3wnego powiatu sandomierskiego z 1662 r. Po\u0142o\u017cona na terenach nadwi\u015bla\u0144skich cz\u0119sto by\u0142a n\u0119kana przez powodzie. W 1846 r. wie\u015b by\u0142a \u015bwiadkiem krwawej rabacji ch\u0142opskiej. O szczeg\u00f3\u0142ach niewiele wiadomo, podobnie jak o zniesieniu pa\u0144szczyzny w 1848 r. Dzi\u0119ki wsparciu dworu w 1854 r. za\u0142o\u017cono szko\u0142\u0119 trywialn\u0105, w kt\u00f3rej uczy\u0142o si\u0119 40-50 dzieci, a w 1864 r. (ju\u017c po upadku powstania styczniowego) nawet 94. W latach 1853-1855 Domacyny wesz\u0142y w sk\u0142ad powiatu mieleckiego. Powtarzaj\u0105ce si\u0119 nieszcz\u0119\u015bcia (po\u017cary, powodzie) sk\u0142oni\u0142y domacynian do za\u0142o\u017cenia w 1885 r. stra\u017cy ogniowej, co prawda nie zarejestrowanej we Lwowie, ale aktywnej. W 1898 r. zbudowano kaplic\u0119, w kt\u00f3rej odbywa\u0142y si\u0119 nabo\u017ce\u0144stwa. Wiele szk\u00f3d przynios\u0142a I wojna \u015bwiatowa, szczeg\u00f3lnie w latach 1914-1915, kiedy przez opisywane tereny cztery razy przetoczy\u0142 si\u0119 front i dwa razy okupowa\u0142y je oddzia\u0142y rosyjskie. W latach 20. XX w. zbudowano remiz\u0119. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a pow\u00f3d\u017a w 1934 r., a zap\u0142ata ziarnem \u017cyta za prace przy usuwaniu zniszcze\u0144 tylko cz\u0119\u015bciowo poprawi\u0142y ci\u0119\u017ckie po\u0142o\u017cenie powodzian. Sta\u0142o si\u0119 ono jeszcze gorsze po wybuchu II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej. Oddalone od miast i o\u015brodk\u00f3w w\u0142adz okupacyjnych Domacyny by\u0142y w\u00a0 miar\u0119 bezpieczn\u0105 kryj\u00f3wka dla miejscowych oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich \u2013 ZWZ-AK i BCh, ale te\u017c wielokrotnie do\u015bwiadczy\u0142y niemieckiego terroru.\u00a0 Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej sukcesywnie naprawiano szkody wojenne. W ramach reformy administracyjnej pa\u0144stwa w okresie od 1 I 1955 r. do 31 XII 1961 r. Domacyny by\u0142y siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie wesz\u0142y w sk\u0142ad GRN w Padwi Narodowej. W 1960 r. rozbudowano zabytkow\u0105 kaplic\u0119.\u00a0 Poczynaj\u0105c od lat 60. coraz wi\u0119cej domacynian doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu i Tarnobrzegu. (W 1970 r. z 286 mieszka\u0144c\u00f3w \u2013 103 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy pozarolniczej.) Wa\u017cnym wydarzeniem by\u0142o erygowanie parafii rzymskokatolickiej pw. Przemienienia Pa\u0144skiego (20 IX 1972 r.). Po kolejnych reformach podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa i sieci plac\u00f3wek o\u015bwiatowych \u2013 Domacyny pozosta\u0142y w gminie Padew Narodowa, ale ju\u017c w nowo utworzonym wojew\u00f3dztwie tarnobrzeskim, a szko\u0142a podstawowa zosta\u0142a zlikwidowana. W latach 1981-2000 zbudowano nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Przemienienia Pa\u0144skiego, a jego po\u015bwi\u0119cenie odby\u0142o si\u0119 10 IX 2000 r. Niemal r\u00f3wnocze\u015bnie (1991-1994) zbudowano w czynie spo\u0142ecznym dom wielofunkcyjny z remiz\u0105. Umocniona tym jednostka OSP wykazywa\u0142a aktywno\u015b\u0107 nie tylko w akcjach ratowniczych (m.in. w czasie powodzi w 1997 r. i kilku nast\u0119pnych), ale tak\u017ce w organizacji \u017cycia kulturalnego. Po kolejnej reformie administracyjnej w 1999 r. Domacyny, wraz z ca\u0142\u0105 gmin\u0105 Padew Narodowa, wesz\u0142y w sk\u0142ad restytuowanego powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Wydarzeniem roku 2015 \u00a0by\u0142a uroczysto\u015b\u0107 z okazji 130-lecia powstania OSP. Do tradycji nale\u017c\u0105 organizowane co roku parafialne do\u017cynki oraz od 2022 r. \u2013 parafiada. Nie zaniedbywano inwestycji. W latach 2019-2023 wyremontowano trzy stawy, kt\u00f3re stanowi\u0105 naturaln\u0105 ozdob\u0119 Domacyn. Zbudowano chodnik w centrum wsi oraz wykonano asfaltowe drogi do ka\u017cdego domu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOMAGA\u0141A JANINA (z domu W\u0104SIK)<\/strong>, urodzona 22 I 1926 r. w Mi\u0142kowie, powiat opatowski, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Kunegundy ze Zwola\u0144skich. Uko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mi\u0142kowie. W czasie okupacji hitlerowskiej (X 1940 r.) zosta\u0142a wywieziona na roboty przymusowe w g\u0142\u0105b Niemiec i pracowa\u0142a w piekarni w Monachium. W czasie rozwo\u017cenia chleba usi\u0142owa\u0142a pomaga\u0107 wi\u0119\u017aniom i je\u0144com wojennym. Za przekazywanie im chleba zosta\u0142a aresztowana i skazana na 3 miesi\u0105ce wi\u0119zienia. Po opuszczeniu wi\u0119zienia uda\u0142o si\u0119 jej uciec (przy pomocy Czech\u00f3w) z Monachium i powr\u00f3ci\u0107 w rodzinne strony. Od IX 1941 r. do X 1943 r. pracowa\u0142a fizycznie na kolei w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Nale\u017ca\u0142a do organizacji konspiracyjnej. W jesieni 1943 r. zosta\u0142a aresztowana przez gestapo i skierowana do obozu karnego w Brunszwik?, a p\u00f3\u017aniej do Allach \u2013 filii hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau, wyzwolonego przez armi\u0119 ameryka\u0144sk\u0105. Po wojnie leczy\u0142a si\u0119, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Starachowicach. W 1953 r. przyby\u0142a do Mielca, a w 1962 r. zosta\u0142a zatrudniona w miejscowej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Pracowa\u0142a na stanowiskach fizycznych, m.in. by\u0142a brygadzistk\u0105 na wydzia\u0142ach zwi\u0105zanych z lotnictwem. W 1981 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie, m.in. jako dzia\u0142aczka partyjna, przewodnicz\u0105ca Ko\u0142a Ligi Kobiet przy Dziale HW, przewodnicz\u0105ca Rady Kobiet w WSK, cz\u0142onek Zarz\u0105du Rejonowego Ligi Kobiet w Mielcu, cz\u0142onek Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Rady Kobiet do spraw socjalno-bytowych w Rzeszowie, cz\u0142onek Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu oraz wiceprezes Zarz\u0105du Powiatowego Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 w Mielcu (od 1968 r.), wiceprezes Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych RP w Mielcu i przewodnicz\u0105ca Rady Kobiet przy ZIW RP. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142a 6 III 2001 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMA\u0143SKI EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony w 1903 r., in\u017cynier architekt, w czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Aresztowany w 1942 r. za dzia\u0142alno\u015b\u0107 dywersyjno-sabota\u017cow\u0105. Wi\u0119ziony w obozach koncentracyjnych w O\u015bwi\u0119cimiu i Oranienburgu. Zmar\u0142 w 1955 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOMA\u0143SKI MACIEJ<\/strong>, urodzony 5 IX 1990 r. w Rzeszowie. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w dru\u017cynach m\u0142odzie\u017cowych Stali Rzesz\u00f3w. W 2007 r. przeszed\u0142 do Stali Mielec i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez junior\u00f3w m\u0142odszych Stali mistrzostwa Polski U-17. Od 2009 r. do ko\u0144ca rundy jesiennej sezonu 2010\/2011 wyst\u0119powa\u0142 w Polonii Warszawa, graj\u0105cej w m\u0142odzie\u017cowej ekstraklasie. Od wiosny 2011 gra\u0142 ponownie w Mielcu (III liga). W sezonie 2011\/2012 wyst\u0119powa\u0142 w Radomiaku Radom (III liga). Przed sezonem 2012\/2013 powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i ze Stal\u0105 awansowa\u0142 do II ligi. Po kolejnych dw\u00f3ch sezonach zn\u00f3w wyjecha\u0142 z Mielca i gra\u0142 kolejno w II-ligowej Siarce Tarnobrzeg (jesieni\u0105 2015 r.), tak\u017ce II-ligowej Puszczy Niepo\u0142omice (wiosna 2015 r., 2016-2018, awans do I ligi) oraz Rakowie Cz\u0119stochowa (sezon 2018\/2019 i awans do ekstraklasy, jesie\u0144 2019 r.). Od wiosny 2020 r. gra\u0142 w PGE Stal Mielec. Wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w awans Stali do ekstraklasy w 2020 r. i utrzymania si\u0119 przez nast\u0119pne lat w polskiej najwy\u017cszej kl;asie rozgrywkowej. W plebiscycie mieleckiego Tygodnika Regionalnego Korso zosta\u0142 uznany za Sportowca Mielca w 2020 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOMA\u0143SKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 15 XI 1956 r. w Mielcu, syn Jerzego i Jadwigi z Wrzesi\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1977 r. Studia wy\u017csze uko\u0144czy\u0142 na Politechnice Wroc\u0142awskiej (Wydzia\u0142 Podstawowych Problem\u00f3w Techniki, Fizyka Cia\u0142a Sta\u0142ego) w 1982 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1983-1987 pracowa\u0142 jako nauczyciel fizyki w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu oraz odby\u0142 studia doktoranckie w Instytucie Niskich Temperatur i Bada\u0144 Strukturalnych PAN we Wroc\u0142awiu i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk fizycznych. Ponadto w roku 1986 przebywa\u0142 przez kilka miesi\u0119cy w Instytucie Fizyki Metali Ukrai\u0144skiej Akademii Nauk w Kijowie. W latach 1987-1988 zatrudniony by\u0142 w Instytucie NTiBS PAN we Wroc\u0142awiu na stanowisku adiunkta. Od 1988 r. do 2000 r. pracowa\u0142 w Instytucie Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie w Lozannie (Szwajcaria) na stanowiskach: asystenta, privat docenta i profesora biofizyki. W tym okresie dwukrotnie habilitowa\u0142 si\u0119 w 1995 r. na Uniwersytecie w Lozannie (otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eprivat docent\u201d) i w 1997 r. w Instytucie NTiBS PAN we Wroc\u0142awiu (tytu\u0142 doktora habilitowanego nauk fizycznych). W 1998 r. pracowa\u0142 przez kilka miesi\u0119cy w Instytucie Bada\u0144 Biomedycznych i Toksykologicznych Uniwersytetu Stanowego Floryda w Tallahassee (USA). Od 1999 r. pracuje na Politechnice Cz\u0119stochowskiej jako profesor matematyki stosowanej, a od 2000 r. pracowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole J\u0119zyk\u00f3w Obcych i Ekonomii w Cz\u0119stochowie jako profesor i prodziekan Wydzia\u0142u Ekonomii i Zarz\u0105dzania. Jest autorem kilkudziesi\u0119ciu prac naukowych z dziedziny fizyki cia\u0142a sta\u0142ego, matematyki stosowanej i biologii, opublikowanych w USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Szwajcarii i Polsce. Wsp\u00f3\u0142pracuje z naukowcami z Instytutu Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu w Lozannie, Instytutu Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis (USA), Instytutu Bada\u0144 Biomedycznych i Toksykologicznych Uniwersytetu Stanowego Floryda w Tallahassee i Instytutu NTiBS PAN we Wroc\u0142awiu. Uczestniczy\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu konferencjach naukowych w Europie i USA. Pracuje w Instytucie Matematyki Politechniki Cz\u0119stochowskiej, ostatnio na stanowisku profesora zwyczajnego. Dziedzin\u0105, kt\u00f3r\u0105 nadal zajmuje si\u0119 to nauki fizyczne, a szczeg\u00f3lnie fizyka cia\u0142a sta\u0142ego. W 2012 r. zosta\u0142 profesorem nauk technicznych. Prowadzi wyk\u0142ady z zakresu matematyki dyskretnej, fizyki matematycznej i automat\u00f3w kom\u00f3rkowych. Nale\u017cy do towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Matematycznego, Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej i International Association of Engineers (IAENG). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DOMARSKI JAN<\/strong>, urodzony 28 X 1946 r. w Rzeszowie, syn Tadeusza i Genowefy z domu Mi\u0105sik. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Zawodowe w Rzeszowie. Wychowanek sekcji pi\u0142ki no\u017cnej Stali Rzesz\u00f3w. W ekstraklasowej Stali Rzesz\u00f3w gra\u0142 do ko\u0144ca sezonu 1971\/72 (wtedy to dru\u017cyna Stali spad\u0142a do II ligi). Do ekstraklasowej Stali Mielec przyby\u0142 latem 1972 r. i graj\u0105c nieprzerwanie do ko\u0144ca sezonu 1975\/76, w znacz\u0105cy spos\u00f3b przyczyni\u0142 si\u0119 do jej najwi\u0119kszych sukces\u00f3w: dwukrotnego zdobycia tytu\u0142u mistrza Polski (1973, 1976), wicemistrza Polski (1975) i III miejsca w I lidze (1974) oraz awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA (1975\/76). Og\u00f3\u0142em rozegra\u0142 w mieleckiej Stali 104 mecze i strzeli\u0142 36 bramek. By\u0142 reprezentantem Polski w kategorii junior\u00f3w (w latach 1963-1964) i m\u0142odzie\u017cowej (1966-1970). W I reprezentacji Polski zadebiutowa\u0142 w 1967 r. Do 1974 r. rozegra\u0142 17 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 2 bramki. Jedna z nich, strzelona w eliminacyjnym meczu Mistrzostw \u015awiata \u00a0z Angli\u0105 (1 : 1) na stadionie Wembley (17 X 1973 r.), zapewni\u0142a reprezentacji Polski awans do fina\u0142\u00f3w M\u015a-1974 w RFN. (W historii polskiej pi\u0142ki no\u017cnej uznawana jest za jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych i okre\u015bla si\u0119 j\u0105 cz\u0119sto mianem \u201ez\u0142otej bramki\u201d. Akcj\u0119 przeprowadzi\u0142o trzech zawodnik\u00f3w \u201eStali\u201d Mielec: Henryk Kasperczak, Grzegorz Lato i Jan Domarski.) Uczestniczy\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata w Pi\u0142ce No\u017cnej \u2013 1974 w RFN, rozegra\u0142 3 mecze i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Polsk\u0119 III miejsca i srebrnego medalu. Z Mielca odszed\u0142 w 1976 r. do Olimpique Nimes (Francja) i w tym klubie gra\u0142 do 1978 r. Powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Rzeszowa i przez kr\u00f3tki okres gra\u0142 w Resovii, a nast\u0119pnie zosta\u0142 jej trenerem. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w PZPN przy AWF w Warszawie i otrzyma\u0142 dyplom trenera II klasy.\u00a0 W latach 1984-1985 gra\u0142 w SAC Wis\u0142a Chicago. P\u00f3\u017aniej trenowa\u0142: Stal Rzesz\u00f3w, Zelmer Rzesz\u00f3w i Jedno\u015b\u0107 Niechobrz. Od 1 I 2000 r. trenowa\u0142 Poloni\u0119 Przemy\u015bl. Nie zaprzesta\u0142 przy tym osobistych trening\u00f3w i gry w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105. By\u0142 systematycznym uczestnikiem mecz\u00f3w dru\u017cyny \u201eOr\u0142y G\u00f3rskiego\u201d, b\u0119d\u0105cej reprezentacj\u0105 Polski w kategorii oldboy\u00f3w. Jako trener pi\u0142ki no\u017cnej prowadzi\u0142 reprezentacj\u0119 wojew\u00f3dztwa podkarpackiego (rocznik 1992) i w 2005 r. zdoby\u0142 Puchar K. G\u00f3rskiego oraz w 2008 r. br\u0105zowy medal w Pucharze K. Deyny (w ramach Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady M\u0142odzie\u017cy), a nast\u0119pnie z reprezentacj\u0105 wojew\u00f3dztwa podkarpackiego (rocznik 1996) wywalczy\u0142 w 2010 r. srebrny medal w Pucharze J. Micha\u0142owicza. W latach 2010-2011 pracowa\u0142 z reprezentacj\u0105 Polski (rocznik 1992) jako II trener (I trenerem by\u0142 Janusz Bia\u0142ek), a w 2012 r. by\u0142 tak\u017ce II trenerem (I trenerem by\u0142 tak\u017ce J. Bia\u0142ek) reprezentacji Polski (rocznik 1994). W styczniu 2013 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z tej funkcji. Uczestniczy\u0142 w spotkaniu z okazji 40. rocznicy zdobycia przez Stal Mielec pierwszego mistrzostwa Polski (1973-2013) w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZPN, Medalem \u201eZa Wybitne Osi\u0105gni\u0119cia Sportowe\u201d i tytu\u0142em Zas\u0142u\u017conego Mistrza Sportu. 5 IX 2025 r. zosta\u0142 uhonorowany tablic\u0105 pami\u0105tkow\u0105 na nowo otwartym Skwerze Gwiazd Mieleckiego Sportu przy Hali Sportowo-Widowiskowej im. Edwarda Kazimierskiego MOSiR w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMARSKI RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 30 VII 1973 r. w Rzeszowie, syn Jana i El\u017cbiety z Jakubowskich. Uko\u0144czy\u0142 V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Rzeszowie (matura w 1991 r.), a nast\u0119pnie Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 w Rzeszowie (kierunek: wychowanie fizyczne). Wychowanek sekcji pi\u0142ki no\u017cnej Stali Rzesz\u00f3w. W tym klubie gra\u0142 do ko\u0144ca sezonu 1993\/94. W 1994 r. przeszed\u0142 do I-ligowej Stali Mielec i gra\u0142 w jej barwach do ko\u0144ca 1996 r. W latach 1997-1998 wyst\u0119powa\u0142 w I-ligowym (p\u00f3\u017aniej II-ligowym) Hutniku Krak\u00f3w. W 1998 r. odni\u00f3s\u0142 powa\u017cn\u0105 kontuzj\u0119 i zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 wyczynow\u0105. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w firmie prywatnej. R\u00f3wnocze\u015bnie zaj\u0105\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 trenersk\u0105, m.in. prowadzi\u0142 zespo\u0142y pi\u0142karskie Kolbuszowianki i Lechii S\u0119dzisz\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMARSKI W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 19 IX 1948 r. w D\u0119bicy, syn Henryka i Wandy z domu Mala. Studia teologiczne odby\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i 28 V 1972 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Tarn\u00f3w \u2013 Mo\u015bcice, Krynica Zdr\u00f3j, Chorzel\u00f3w i od 1982 r. w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. By\u0142 katechet\u0105 w I LO im. S. Konarskiego oraz duszpasterzem nauczycieli i wychowawc\u00f3w z rejonu Mielca. W 1991 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Barcicach k\/Nowego S\u0105cza. Zmar\u0142 w nocy z 30 na 31 V 1994 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w D\u0119bicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMASZEWSKI JERZY<\/strong>, urodzony w 1941 r. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu. Wychowanek sekcji siatk\u00f3wki FKS Stal Mielec. W sezonie 1958\/59, graj\u0105c w I zespole Stali, by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 jej pierwszego awansu do I ligi (ekstraklasy) oraz przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia Pucharu CRZZ w 1960 r. (Bia\u0142ystok), a tak\u017ce dwukrotnego jeszcze awansu do I ligi (po spadkach do II ligi) w roku 1961 i 1966. Od 1958 r. powo\u0142ywany by\u0142 do m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. Pod koniec lat 60. wyjecha\u0142 do Warszawy i gra\u0142 w Legii Warszawa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMASZEWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 1 III 1907 r. w My\u015blenicach, syn Maksymiliana. Studia weterynaryjne odby\u0142 we Lwowie i w 1935 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Pracowa\u0142 w B\u0142a\u017cowej jako obwodowy lek. weterynarii (1935-1937), a nast\u0119pnie w Zarz\u0105dzie Miejskim w Zdzi\u0119ciole, pow. nowogr\u00f3dzki (1937-1939). W marcu 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany i przydzielony do Nowogr\u00f3dzkiej Brygady Kawalerii w stopniu podporucznika. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 prywatn\u0105 praktyk\u0119 weterynaryjn\u0105 w Boguchwale. Po wyzwoleniu wschodnich ziem polskich spod okupacji niemieckiej pracowa\u0142 w rze\u017ani miejskiej w Lublinie (1944-1945), a nast\u0119pnie by\u0142 referendarzem Wydzia\u0142u Weterynarii Wojew\u00f3dzkiego Urz\u0119du Ziemskiego w Rzeszowie (1945-1948). W latach 1949-1963 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii w Mielcu. Od 1964 r. do 1973 r. by\u0142 ordynatorem w PZLZ w Miechowie. Zmar\u0142 3 XI 1986 r. Spoczywa na cmentarzu w Miechowie.<\/p>\r\n

\"\"DOMIN AGNIESZKA MARTA (z domu DUDEK),<\/strong> urodzona 29 VII 1973 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Wandy z domu Krawiec. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1992 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: pedagogika w zakresie pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1998 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od funkcji wychowawcy w \u015awietlicy Profilaktyczno-Wychowawczej w Mielcu (1995-1996), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury jako nauczyciel \u2013 wychowawca (2000). W latach 2001-2002 i 2004-2005 pracowa\u0142a w Przedszkolu Miejskim nr 1 w Mielcu, a\u00a0 w latach 2002-2004 w Przedszkolu Miejskim nr 12. Od 2005 r. nieprzerwanie pracuje w Przedszkolu Miejskim nr 12. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie wychowania przedszkolnego na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego, a w 2010 r . \u2013 studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 na Wydziale Zamiejscowym w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 uczestniczy w r\u00f3\u017cnych formach aktywno\u015bci spo\u0142ecznej, a zw\u0142aszcza sportowo-rekreacyjnych, m.in.: w mieleckiej ods\u0142onie og\u00f3lno\u015bwiatowej akcji przeciwko przemocy wobec kobiet \u201eNazywam si\u0119 Miliard\u201d, charytatywnych Maratonach Zumba Fitness na rzecz chorych dzieci w Mielcu, Rzeszowie i innych miastach, akcji \u201eMielec na rzecz Ukrainy\u201d, charytatywnych Piknikach Rodzinnych \u201ePomagamy \u2013 Wygrywamy\u201d, marszu nordic walking \u201ePolicz si\u0119 z cukrzyc\u0105\u201d, \u201eBiegu Belfr\u00f3w WILD TEACHER\u201d. Uko\u0144czy\u0142a szkolenia z zakresu samoobrony w Mielcu i Nowej D\u0119bie. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca. Od 1 IX 2023 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 12 im. Marii Konopnickiej w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMINIUM MIELEC<\/strong>, jednostka terytorialna (administracyjna), w sk\u0142ad kt\u00f3rej wchodzi\u0142o miasto Mielec i okoliczne dobra nale\u017c\u0105ce do jednego w\u0142a\u015bciciela, kolejno: Mieleckich, Ossoli\u0144skich, Morsztyn\u00f3w i Pieni\u0105\u017ck\u00f3w (okre\u015blano te\u017c \u201edo domu hr. Ossoli\u0144skich\u201d. \u201edomu Pieni\u0105\u017ck\u00f3w\u201d itd.). W\u0142a\u015bciciele lub wyznaczeni przeze\u0144 urz\u0119dnicy (np. mandatariusz, justycjariusz) sprawowali na tym terenie \u201ezwierzchno\u015b\u0107 gruntow\u0105\u201d. Ogranicza\u0142o to w pewnym stopniu uprawnienia w\u0142adz miejskich i rodzi\u0142o spory, zw\u0142aszcza za czas\u00f3w Jana Pieni\u0105\u017cka, w\u0142a\u015bciciela mieleckich d\u00f3br od 1795 r. Taki stan rzeczy utrzymywa\u0142 si\u0119 do 1867 r., kiedy to wprowadzono w \u017cycie ustaw\u0119 gminn\u0105 zapewniaj\u0105c\u0105 w\u0142adzom powiatowym i miejskim wi\u0119ksze uprawnienia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMY ZABYTKOWE<\/strong>, w latach 60., 70. i 80. XX w. WKZ w Rzeszowie sporz\u0105dzi\u0142 \u201eEwidencj\u0119 obiekt\u00f3w zabytkowych w Mielcu\u201d. Zaliczono do\u0144 pocz\u0105tkowo (stan w 1985 r.) oko\u0142o 100 zabytk\u00f3w, w tym obiekty sakralne, pomniki, dworki, budynki, domy (kamienice) i wille. W nast\u0119pnych latach dopisano ponad 150 obiekt\u00f3w. Cz\u0119\u015b\u0107 najbardziej warto\u015bciowych, po przeprowadzeniu pe\u0142nej procedury, zosta\u0142a w latach 80. wpisana do \u201eRejestru zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d. Pozosta\u0142e, cho\u0107 posiada\u0142y odpowiednie walory architektoniczne, historyczne i naukowe, nie doczeka\u0142y si\u0119 dot\u0105d odpowiedniego wniosku i dokumentacji. R\u00f3wnocze\u015bnie trudna sytuacja spo\u0142eczno-gospodarcza w latach 80. nie sprzyja\u0142a prowadzeniu prac konserwatorsko-remontowych i stan wi\u0119kszo\u015bci budynk\u00f3w zabytkowych systematycznie si\u0119 pogarsza\u0142. W ewidencji zabytk\u00f3w (wed\u0142ug danych z 1985 r. i p\u00f3\u017aniejszych uzupe\u0142nie\u0144) znalaz\u0142y si\u0119 nast\u0119puj\u0105ce obiekty mieszkalne (inne zabytki om\u00f3wione s\u0105 pod innymi has\u0142ami):
1) przy Rynku \u2013 ca\u0142a zabudowa, a ponadto indywidualnie domy pod numerami: 1, 3, 4, 7, 15, 21, 22, 23, 24, 25, 27, 33 i 34 (wszystkie z prze\u0142omu wiek\u00f3w XIX i XX),
2) przy ul. Legion\u00f3w \u2013 domy nr: 23a, 30, 36, 40, 43 i 57 (kon. XIX w.), 1, 7, 8, 13, 19 i 21 (pocz. XX),
3) przy ul. J. Sobieskiego – domy nr: 1, 2, 3, 18, 21, 23, 25, 27, 33-35, 41 (4 \u0107wier\u0107 XIX), 17, 29 (lata 20. XX),
4) przy ul. W. Szalay-Groele \u2013 domy nr 7 i 15 (kon. XIX),
5) przy ul. Hetma\u0144skiej \u2013 domy nr: 4, 6 (prze\u0142. XIX i XX), 26 (ok. 1920 r.),
6) przy ul. Ko\u015bcielnej \u2013 dom nr 2 (1895),
7) przy ul. Krakowskiej \u2013 domy nr 1 i 2 (pocz. XX),
8) przy ul. A. Mickiewicza \u2013 domy nr: 30 (1 po\u0142. XIX), 7, 22, 41, 43, 44 i 50 (2 po\u0142. XIX) 1, 2, 3, 5, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 17, 18, 26, 34, 36, 38, 40, 42 – 42a, 46, 47, 48 i 52 (pocz. XX),
9) przy ul. 3 Maja \u2013 domy nr: 3, 5 (pocz. XX), 16 (ok. 1920),
10) przy ul. Kr\u00f3tkiej \u2013 domy nr: 2, 6 (kon. XIX), 4, 8, 10 i 12 (pocz. XX),
11) przy ul. Sandomierskiej \u2013 domy nr: 17 (kon. XIX), 9, 15, 21 i 25 (pocz. XX),
12) przy ul. W\u0105skiej \u2013 domy nr: 26 (1. po\u0142. XIX), 3-5, 7, 11, 13, 15, 24, 11, 13, 24, 26 (kon. XIX), 2 (pocz. XX),
13) przy ul. Nowy Rynek \u2013 domy nr 5 (ok. 1850) i 6 (prze\u0142. XIX i XX),
14) przy ul. J. Lelewela \u2013 dom nr 14 (pocz. XX),
15) przy ul. B. Joselewicza \u2013 domy nr 1 i 3 (pocz. XX w.),
16) przy ul. W. Potockiego \u2013 domy nr 6 i 8 (kon. XIX),
17) przy ul. H. Sienkiewicza \u2013 dom nr: 10, 11, 12, 17 (2 po\u0142. XIX), 31 (1937), 46 (ok. 1920),
18) przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju \u2013 domy nr: 3, 12, 29, 31 (1925-1930),
19) przy ul. Jadernych \u2013 domy nr: 5,11, 21 (kon. XIX), 19 (pocz. XX),
20) przy ul. I. Krasickiego \u2013 dom nr 1 (1925),
21) przy ul. Torowej \u2013 domy nr 10, 12, 44 (lata 30. XX),
22) przy ul. T. Ko\u015bciuszki \u2013 domy nr: 5 (1 po\u0142. XIX), 2, 3, 14, 18, 20 i 35 (kon. XIX), 7, 9, 10, 11, 13, 19, 25, 28, 30, 31, 37, 38, 39 i 41 (pocz. XX), \u00a0
23) przy ul. J\u0119drusi\u00f3w \u2013 domy nr: 4 (ok. 1870), 6, 8, 10 (2 po\u0142. XIX w.),
24) przy ul. Rzecznej \u2013 domy nr: 11, 13-15 (pocz. XX),
25) przy ul. Lwowskiej \u2013 domy nr: 14 (kon. XIX), 8 i 10 (pocz. XX),
26) przy ul. Zacisze \u2013 domy nr 1, 16 (lata 30. XX),
27) przy ul. G. Narutowicza \u2013 domy nr: 9, 11, 17, 21 (1907-1930),
28) przy ul. S. Moniuszki \u2013 domy nr: 13, 20, 27, 28, 29, 30 i 33 (1910-1930),
29) przy ul. Pasiecznej \u2013 dom nr 12 (pocz. XX),
30) przy ul. Po\u0142anieckiej \u2013 domy nr: 2, 6, 8 (pocz. XX),
31) przy ul. J. Kili\u0144skiego \u2013 domy nr: 33 (oko\u0142o 1860), 1, 2, 3, 4, 8, 9, 10, 11, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 39, 41 i 51 (pocz. XX),
32) przy ul. Szerokiej \u2013 dom nr 2 (pocz. XX),
33) przy ul. S. Batorego \u2013 domy nr: 7, 12 i 14 (pocz. XX),
34) przy ul. S. Staszica \u2013 dom nr 16 (3 \u0107wier\u0107 XIX), 8 (oko\u0142o 1930),
35) przy ul. S. S\u0119kowskiego \u2013 domy nr: 5 i 7 (1935), 10, 37 (prze\u0142. XIX i XX),
36) przy ul. F. \u017bwirki i J. Wigury \u2013 dom nr 8 (1935),
37) przy ul. Konfederackiej \u2013 dom nr 1 (1912),
38) przy ul. J. Zamoyskiego \u2013 domy nr: 1, 3, 5, 9 i 23 (1900-1920),
39) przy ul. Ogrodowej \u2013 dom nr 22 (1912),
40) przy ul. M. Reya \u2013 domy nr 8 i 11 (pocz. XX),
41) przy ul. S. \u017beromskiego \u2013 domy nr: 2 (ok. 1915), 3, 6, 9 i 12 (lata 30. XX).
Pozytywne zmiany uregulowa\u0144 prawnych po 1989 r. sprawi\u0142y, \u017ce w latach 90. rozpocz\u0119to na du\u017c\u0105 skal\u0119 remonty prywatnych obiekt\u00f3w mieszkalnych, jednak nie we wszystkich przypadkach wiernie restauruj\u0105c dotychczas istniej\u0105ce walory. Widok wsp\u00f3\u0142czesny odbiega wi\u0119c niekiedy od wygl\u0105du pierwotnego. Zdarzy\u0142o si\u0119 te\u017c kilkana\u015bcie przypadk\u00f3w rozebrania obiekt\u00f3w znajduj\u0105cych si\u0119 w bardzo z\u0142ym stanie lub z powodu modernizacji uk\u0142adu komunikacyjnego miasta. W pierwszej dekadzie XXI w. wiele dom\u00f3w mieszcza\u0144skich zosta\u0142o zrewaloryzowanych (g\u0142\u00f3wnie w \u015ar\u00f3dmie\u015bciu), przebudowanych i zmodernizowanych. Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c przypadki rozebrania drewnianych dom\u00f3w z XIX w., m.in. przy ul. H. Sienkiewicza, ul. Legion\u00f3w, ul. J. Sobieskiego i ul. Kwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOMY ZABYTKOWE WPISANE DO REJESTRU ZABYTK\u00d3W<\/strong>, obiekty zabytkowe o szczeg\u00f3lnych warto\u015bciach architektonicznych, historycznych i naukowych, charakterystyczne dla danej epoki lub zwi\u0105zane z wa\u017cnymi wydarzeniami, podlegaj\u0105ce ochronie konserwatorskiej. Wpisywane s\u0105 do \u201eRejestru zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d (podkarpackiego) decyzj\u0105 Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w, na wniosek w\u0142a\u015bciciela (w\u0142a\u015bcicieli) lub z urz\u0119du, po przeprowadzeniu odpowiednich bada\u0144 i procedur.
1) Dom nr 3 przy Rynku (po\u0142udniowa pierzeja), w\u0142asno\u015b\u0107 prywatna. Wzniesiony przy ko\u0144cu XIX w. w zabudowie zwartej, murowany, tynkowany, dwukondygnacyjny, podpiwniczony. Elewacja przekszta\u0142cona w 1976 r. Dach dwuspadowy kryty blach\u0105. Decyzj\u0119 konserwatorsk\u0105 o wpisie do rejestru zabytk\u00f3w z dnia 28 II 1983 r. uzasadniono nast\u0119puj\u0105co: ,,… stanowi materialny dokument urbanistyczny w zespole zabudowy przyrynkowej miasta\u201d.
2) Dom nr 22 przy Rynku (p\u00f3\u0142nocna pierzeja), w\u0142asno\u015b\u0107 prywatna. Zbudowany na pocz\u0105tku XX w. w zabudowie zwartej, na planie prostok\u0105ta, murowany, dwukondygnacyjny, podpiwniczony. Posiada mansardowy dach (od frontu), bardzo bogaty wystr\u00f3j frontonu i sieni. \u00a0W uzasadnieniu decyzji o wpisie do rejestru z dnia 24 VI 1981 r. podano: \u201e… wzniesiony z charakterystyczn\u0105 dba\u0142o\u015bci\u0105 o szczeg\u00f3\u0142y, stanowi materialny dokument budownictwa mieszcza\u0144skiego i istotny element urbanistyczny w zespole zabudowy przyrynkowej miasta\u201d.
3) Dom nr 23 przy Rynku (p\u00f3\u0142nocna pierzeja), w\u0142asno\u015b\u0107 prywatna. Wzniesiony przy ko\u0144cu XIX w. w zabudowie zwartej, murowany, otynkowany, dwukondygnacyjny, cz\u0119\u015bciowo podpiwniczony. Dach dwuspadowy \u2013 z kalenic\u0105 r\u00f3wnoleg\u0142\u0105 do Rynku \u2013 kryty blach\u0105. Elewacja frontowa dwuosiowa, jej dominant\u0119 stanowi balkon z dekoracyjn\u0105 \u017celiwn\u0105 balustrad\u0105 (na pi\u0119trze). \u015aciank\u0119 kolankow\u0105 oddziela gzyms, w niej znajduj\u0105 si\u0119 okienka strychu i sztukateryjna plecionka. Decyzja o wpisie do rejestru w dniu 24 VI 1981 r. w uzasadnieniu podaje, \u017ce obiekt \u201e… posiada warto\u015bci urbanistyczne jako element w zespole zabudowy przyrynkowej miasta\u201d.
4) Dom nr 25 przy Rynku (wschodnia pierzeja), w\u0142asno\u015b\u0107 prywatna. Wybudowany na prze\u0142omie XIX i XX w. na planie prostok\u0105ta, murowany, otynkowany, dwukondygnacyjny, niepodpiwniczony, kryty dachem jednospadowym. Elewacja frontowa z niewielkimi ozdobami na frontonie. W decyzji o wpisie do rejestru z dnia 21 XI 1988 r. napisano: \u201e…Budynek w zabudowie zwartej, reprezentuje typ kamienicy mieszcza\u0144skiej i stanowi istotny sk\u0142adnik zabudowy Rynku.\u201d
5) Dom przy ul. A. Mickiewicza 5, u zbiegu ulic Mickiewicza i Sandomierskiej, w\u0142asno\u015b\u0107 prywatna. Zbudowany po po\u017carze w 1900 r. na planie litery L, murowany z ceg\u0142y, tynkowany, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, z dwoma dachami dwuspadowymi pokrytymi blach\u0105. Jeden z najbardziej reprezentacyjnych dom\u00f3w mieszcza\u0144skich w Mielcu, cz\u0119sto umieszczany w r\u00f3\u017cnych wydawnictwach. Na frontonie dolna kondygnacja \u00a0boniowana (bonie w tynku m\u0142otkowane), za\u015b g\u00f3rna (z nietynkowanej ceg\u0142y) jest rozdzielona profilowanym gzymsem. P\u0142yciny pomi\u0119dzy okienkami (do\u015bwietlaj\u0105cymi strych) wype\u0142niono dekoracj\u0105 w stiuku z motywami kwiatowymi. Naro\u017cnik domu od strony zbiegu ulic \u015bci\u0119ty, jednoosiowy, z wej\u015bciem na parterze, nad kt\u00f3rym widnieje napis: E. D\u0119bicki. Nad wej\u015bciem znajduje si\u0119 balkon z \u017celiwn\u0105, ozdobn\u0105 balustrad\u0105. Nad drzwiami balkonowymi z bogatym obramieniem umieszczono kawa\u0142ek stopu z r\u00f3\u017cnych materia\u0142\u00f3w i napis \u201ez po\u017caru r. 1900\u201d. Szczyt naro\u017cnika wykonano w formie ediculi zamkni\u0119tej tr\u00f3jk\u0105tym profilowanym przycz\u00f3\u0142kiem. Flankowana z obu stron pilastrami i wolutowymi sp\u0142ywami oraz ostros\u0142upowymi sterczynkami. W niszy zamkni\u0119tej \u0142ukiem umieszczono rze\u017abione popiersie Tadeusza Ko\u015bciuszki na cokole z or\u0142em. Decyzj\u0119 o wpisie do rejestru zabytk\u00f3w 4 VIII 1981 r. uzasadniono w nast\u0119puj\u0105cy spos\u00f3b: \u201e… stanowi materialny dokument budownictwa mieszcza\u0144skiego z pocz. XX w. Posiada znaczne warto\u015bci plastyczne i kompozycyjne, znajduje si\u0119 w strefie \u015bcis\u0142ej ochrony konserwatorskiej miasta.\u201d
6) Dom przy ul. A. Mickiewicza 7, wybudowany w latach 1900-1902 dla Antoniego D\u0119bickiego, wed\u0142ug projektu krakowskiego budowniczego Tomasza Bujasa, na kszta\u0142cie litery L. Murowany, otynkowany, dwukondygnacyjny, cz\u0119\u015bciowo podpiwniczony, z dwuspadowym dachem krytym blach\u0105. Elewacja frontowa w cz\u0119\u015bci g\u00f3rnej bogata, na parterze oszcz\u0119dna, otrzyma\u0142a elementy zdobnicze identyczne jak na budynku nr 5 (tego samego w\u0142a\u015bciciela), co stworzy\u0142o wra\u017cenie ci\u0105g\u0142o\u015bci zabudowy ulicy. Parter zajmowany jest od pocz\u0105tku funkcjonowania obiektu przez firmy handlowe, a na I pi\u0119trze znajduj\u0105 si\u0119 mieszkania. Od strony ulicy wykonano bram\u0119 wjazdow\u0105 na podw\u00f3rze zamkni\u0119te z pozosta\u0142ych stron przez budynki gospodarcze. Decyzj\u0119 o wpisaniu budynku do rejestru zabytk\u00f3w wydano 25 X 1988 r.
7) Dom przy ul. H. Sienkiewicza 17, w\u0142asno\u015b\u0107 prywatna. Wzniesiony w 1898 r., wolnostoj\u0105cy, drewniany, parterowy, cz\u0119\u015bciowo podpiwniczony. Dach dwuspadowy konstrukcji p\u0142atwiowo-krokwiowej dwustolcowy, kryty blach\u0105. Listwy szczyt\u00f3w ozdobnie wycinane, nad gankami ozdobne daszki dwuspadowe. Ganek wej\u015bciowy (od ul. H. Sienkiewicza) w cz\u0119\u015bci dolnej posiada arkadkowe p\u0142yciny, w \u015brodkowej – przeszklony, a w g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci ma prostok\u0105tne p\u0142yciny ze stylizowanym, snycerskim ornamentem ro\u015blinnym, za\u015b w szczycie nak\u0142adany motyw s\u0142oneczka o promieniach zako\u0144czonych kwiatami. Tak\u017ce pozosta\u0142e najwa\u017cniejsze elementy budynku posiadaj\u0105 oryginalne zdobienia. Wpisuj\u0105c obiekt do rejestru zabytk\u00f3w decyzj\u0105 z dnia 12 II 1981 r. podano: \u201e…posiada znaczne walory architektoniczne i stanowi materialny dokument drewnianego budownictwa mieszcza\u0144skiego w Mielcu z ko\u0144ca XIX w.\u201d
8) Dom przy ul. Jadernych 5, murowany, otynkowany, parterowy, niepodpiwniczony. Zbudowany w drugiej dekadzie XX w. na planie prostok\u0105ta z przybud\u00f3wk\u0105 od strony ogrodowej. Posiada bogato zdobiony fronton. Wpisany do rejestru zabytk\u00f3w 19 IX 1990 r. z uzasadnieniem: \u201eBudynek o formie nawi\u0105zuj\u0105cej do klasycystycznego dworku, jest jednym z cenniejszych przyk\u0142ad\u00f3w architektury pocz\u0105tku XX w. w Mielcu.\u201d Przez pewien czas zajmowany by\u0142 przez Wschodni Bank Cukrownictwa S.A. w Lublinie Oddzia\u0142 w Mielcu.
9) Dom przy ul. I. Krasickiego 1, zbudowany w 1926 r. na rzucie prostok\u0105ta, murowany, otynkowany, parterowy z niskim poddaszem, cz\u0119\u015bciowo podpiwniczony. Kryty dachami dwuspadowymi z nacz\u00f3\u0142kami. Elewacja frontowa trzyosiowa, niesymetryczna, z oszcz\u0119dn\u0105 dekoracj\u0105 architektoniczn\u0105. Obiekt wpisano do rejestru zabytk\u00f3w 4 VIII 1991 r. z uzasadnieniem: \u201eBudynek o prostej bryle, z u\u017cyciem dekoracyjnego detalu i zr\u00f3\u017cnicowanej formy dach\u00f3w, stanowi interesuj\u0105cy przyk\u0142ad architektury mieleckiej okresu przedwojennego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DONNER OSKAR<\/strong>, lekarz medycyny, prowadzi\u0142 prywatny gabinet lekarski w Mielcu w latach 30. XX w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eDO \u2013 RO\u201d<\/strong>, Og\u00f3lnopolski Konkurs Dobrej Roboty, organizowany od 1969 r. W I Konkursie, obejmuj\u0105cym lata 1968-1969, WSK Mielec zdoby\u0142a pierwsz\u0105 nagrod\u0119, w II Konkursie (1970-1971) drug\u0105 nagrod\u0119, a w V Konkursie (1978-1979) \u2013 ponownie pierwsz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOUCHY \u2013 LES \u2013 MINES<\/strong>, miasto w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci Francji, obok Valenciennes (departament Nord). Od 11 XI 1990 r. partnerskie miasto Mielca. Historia Pocz\u0105tki istnienia osady wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z utworzeniem opactwa Saint \u2013 Pierre de Grand oko\u0142o 650 r. Potwierdzenie istnienia podklasztornej osady i dworu Douchy znajduje si\u0119 w dokumencie z 946 r. Oko\u0142o 1140 r. powsta\u0142a parafia katolicka i gmina Douchy. \u00a0Do po\u0142owy XIX w. jej mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem i rzemios\u0142em. W 1718 r. odkryto w jego pobli\u017cu z\u0142o\u017ca w\u0119gla kamiennego, ale dopiero w 1834 r. za\u0142o\u017cono kompani\u0119 kopalnian\u0105 pod nazw\u0105 \u201eDouchy\u201d. Planow\u0105 eksploatacj\u0119 z\u0142\u00f3\u017c w\u0119gla prowadzono od lat 80. XIX w. Wtedy to do Douchy przyby\u0142o w poszukiwaniu pracy wiele polskich rodzin, zw\u0142aszcza ze \u015al\u0105ska. W okresie I wojny \u015bwiatowej w pobliskich Ardenach toczy\u0142y si\u0119 zaci\u0119te walki, co upami\u0119tniono pomnikiem w centrum miasta. Poniewa\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 kopalni w\u0119gla przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju Douchy, w 1938 r. zmieniono jego nazw\u0119 na Douchy \u2013 les \u2013 Mines (\u201emine\u201d \u2013 kopalnia). Unowocze\u015bnienie francuskiej gospodarki spowodowa\u0142o, \u017ce wiele kopalni w\u0119gla kamiennego zosta\u0142o zamkni\u0119tych, w Douchy w 1955 r. W latach 1976-1977 wybudowano mi\u0119dzygminn\u0105 spalarni\u0119 odpad\u00f3w komunalnych, kt\u00f3rej us\u0142ugi dla okolicznych 32 gmin przynosz\u0105 rokrocznie miastu spore dochody. W latach 80. i 90. w znacz\u0105cy spos\u00f3b zmieniono oblicze miasta, buduj\u0105c jego nowoczesne centrum. Po tej rozbudowie liczy oko\u0142o 11 tysi\u0119cy mieszka\u0144c\u00f3w. Posiada m.in. 6 szk\u00f3\u0142 podstawowych i 1 college, zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w zawodowej stra\u017cy po\u017carnej, 2 ko\u015bcio\u0142y katolickie, zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w kulturalno-o\u015bwiatowych (dom kultury, biblioteka multimedialna, Regionalne Centrum Fotografii), park rekreacyjny z pawilonem wielofunkcyjnym. Ponadto dysponuje zabytkowym zamkiem w Ardenach i wykorzystuje go na letni wypoczynek mieszka\u0144c\u00f3w. Nadal powa\u017cnym \u017ar\u00f3d\u0142em dochod\u00f3w \u00a0jest spalarnia, kt\u00f3ra zatrudnia 20 os\u00f3b i obs\u0142uguje 32 gminy. (W trosce o ochron\u0119 \u015brodowiska naturalnego aktywnie dzia\u0142a Komitet Nadzoru Spalarni, kt\u00f3ry systematycznie kontroluje jej funkcjonowanie.) W\u015br\u00f3d mieszka\u0144c\u00f3w spor\u0105 grup\u0119 stanowi\u0105 potomkowie Polak\u00f3w, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wielu m\u00f3wi po polsku i zachowuje cz\u0119\u015b\u0107 polskich obyczaj\u00f3w. Przedmiotem dumy miasta jest Reprezentacyjna Miejska Orkiestra D\u0119ta. W latach 1977-2000 merem miasta by\u0142 Polak z pochodzenia Stanis\u0142aw Soloch, a od 2000 r. funkcj\u0119 t\u0119 piastuje Michel Lefebrve (zi\u0119\u0107 S. Solocha). \u017bona S. Solocha (Janina) jest jednym z g\u0142\u00f3wnych organizator\u00f3w \u017cycia spo\u0142ecznego miasta i \u00a0rzecznikiem szerokiej wsp\u00f3\u0142pracy z Mielcem. Wsp\u00f3\u0142praca Douchy-les-Mines z Mielcem Rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 w roku 1983 od kontakt\u00f3w Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu z o\u015brodkami kulturalnymi na terenie Europy Zachodniej. Wtedy to, w ramach kolejnego artystycznego tournee po RFN, Belgii, Luxemburgu i Francji, Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d koncertowa\u0142 w Douchy-les-Mines. W nast\u0119pnych latach kontakt ten przerodzi\u0142 si\u0119 w systematyczn\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119. W Mielcu goszczono grup\u0119 m\u0142odzie\u017cy z Douchy, a w Douchy wyst\u0119powa\u0142y zespo\u0142y artystyczne RCK: Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu \u201eAbrakadabra\u201d i inne zespo\u0142y dzieci\u0119ce oraz orkiestra d\u0119ta. Do rangi symbolu przyja\u017ani obu miast uros\u0142o ma\u0142\u017ce\u0144stwo mielczanki Lucyny Mas\u0142owiec \u2013 za\u0142o\u017cycielki \u201eAbrakadabry\u201d z Jeanem L. Bera \u2013 wicemerem do spraw kultury i sportu w Douchy-les-Mines. Oficjalne podpisanie umowy o partnerstwie obu miast nast\u0105pi\u0142o 11 XI 1990 r. w czasie wizyty delegacji samorz\u0105dowych w\u0142adz \u00a0Mielca \u00a0w Douchy. Umow\u0119 podpisali mer Douchy Stanis\u0142aw Soloch i prezydent Mielca W\u0142adys\u0142aw Bieniek. W latach 90. wsp\u00f3\u0142praca rozszerzy\u0142a si\u0119 o kontakty sportowe, w kt\u00f3rych Mielec reprezentowa\u0142a m\u0142odzie\u017c ze Szko\u0142y Podstawowej Nr 6 (Sportowej), a tak\u017ce o wizyty grup wycieczkowych mieszka\u0144c\u00f3w obu miast. Wizyta Francuz\u00f3w w Mielcu \u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 zwykle z ich pobytem w Domu Sanatoryjnym \u201eMielec\u201d w Krynicy. W Douchy wyst\u0119powa\u0142y kolejne mieleckie zespo\u0142y: \u201eRzeszowiacy\u201d i dwukrotnie ch\u00f3r mieszany I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego pod dyrekcj\u0105 Paw\u0142a Lisa. W okresie od 15 do 18 IV 1998 r. zorganizowano \u201eDni Douchy-les-Mines w Mielcu\u201d. Atrakcj\u0105 imprezy by\u0142y wyst\u0119py Reprezentacyjnej Miejskiej Orkiestry D\u0119tej Douchy, a zw\u0142aszcza wsp\u00f3lny koncert z mieleckimi zespo\u0142ami artystycznymi w wype\u0142nionej po brzegi mieleckiej hali sportowo-widowiskowej. W Galerii I Miejskiego O\u015brodka Kultury eksponowano wystaw\u0119 fotografii artystycznej z Regionalnego Centrum Fotografii w Douchy, a w Galerii II – wystaw\u0119 z O\u015brodka Kultury Francuskiej w Krakowie. W dniach 11 \u2013 12 XI 2000 r., z okazji 10-lecia wsp\u00f3\u0142pracy miast, odby\u0142y si\u0119 w Douchy specjalne uroczysto\u015bci, a ich zwie\u0144czeniem by\u0142o parafowanie \u201eUmowy o dalszej wsp\u00f3\u0142pracy miast\u201d przez mera Stanis\u0142awa Solocha i zast\u0119pc\u0119 prezydenta Mielca Mieczys\u0142awa Wdowiarza. Do kalendarza cyklicznych imprez wprowadzono: Wiosn\u0119 Kulturaln\u0105, \u015awi\u0119to Wyobra\u017ani, Festiwal Sztuk Ulicznych i Uliczny Karnawa\u0142. W 2013 r. oddano do u\u017cytku nowoczesne Centrum Sztuki i Kultury. W dniach 1-6 VI 2001 r. delegacja francuska uczestniczy\u0142a w M\u0142odzie\u017cowym Tygodniu Integracji Europejskiej w Mielcu oraz w dniach 2-3 V 2004 r. w mieleckich uroczysto\u015bciach z okazji wst\u0105pienia Polski do Unii Europejskiej. Z kolei w jesieni 2004 r. delegacja Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i r\u00f3\u017cnych instytucji mieleckich wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w konferencji w Douchy-les-Mines i zapozna\u0142a si\u0119 z funkcjonowaniem tego miasta. W 2005 r. \u00a0wizytowa\u0142a Mielec grupa mieszka\u0144c\u00f3w Douchy-les-Mines z Janin\u0105 Soloch na czele. Zmiany we w\u0142adzach miejskich tego miasta, a p\u00f3\u017aniej \u015bmier\u0107 Stanis\u0142awa Solocha (5 VI 2012 r.), by\u0142ego mera i gor\u0105cego rzecznika partnerstwa, os\u0142abi\u0142a czasowo kontakty Mielca z tym francuskim miastem. O\u017cywienie wsp\u00f3\u0142pracy nast\u0105pi\u0142o w 2013 r., kiedy w dniach 10-11 V, z okazji Dnia Europy, delegacja w\u0142adz i mieszka\u0144c\u00f3w Douchy go\u015bci\u0142a w Mielcu na Spotkaniu Miast Partnerskich \u201eEuropejska Akademia Obywatelska\u201d, a ponadto orkiestra d\u0119ta Harmonie Municipale wyst\u0105pi\u0142a w plenerowym koncercie na placu Armii Krajowej. W kolejnych latach odwiedzano si\u0119 sporadycznie. Kolejna wizyta wi\u0119kszej delegacji Douchy-les-Mines nast\u0105pi\u0142a w 2022 r. z okazji kolejnych Spotka\u0144 Miast Partnerskich Mielca w Mielcu (26-29 VIII) po\u0142\u0105czonych z Dniami Mielca. W sk\u0142adzie delegacji znalaz\u0142a si\u0119 miejska orkiestra, kt\u00f3ra koncertowa\u0142a w Parku im. Stanis\u0142awa Lachmana przy Domu Kul;tury SCK.<\/p>\r\n

Merowie od 1977 r.: Stanis\u0142aw Soloch (1977-2000), Michel Levebrve, Michel Veniat.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOWGIRD ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 8 IX 1898 r. w Hornostajach ko\u0142o Moniek, pow. bia\u0142ostocki, syn Paw\u0142a \u2013 sekretarza Zarz\u0105du Miejskiego w Grodnie. W 1916 r. uko\u0144czy\u0142 gimnazjum humanistyczne w Mozyrzu (Bia\u0142oru\u015b). W 1917 r. zosta\u0142 zatrudniony w elektrowni w Ka\u0142udze jako inkasent, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w plac\u00f3wce Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca w Moskwie. W 1922 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Studia na Politechnice Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1932 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera dr\u00f3g i most\u00f3w. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Warszawie, a w latach 1933-1937 pracowa\u0142 w Zaopatrzeniu Lotnictwa w Warszawie. W 1937 r. zosta\u0142 skierowany do budowy Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL w Mielcu, gdzie pracowa\u0142 jako projektant i kierownik nadzoru. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywa\u0142 w Mielcu i najpierw projektowa\u0142 stacj\u0119 pomp (1940-1941), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w niemieckiej firmie budowlanej \u201eJ. Hennig\u201d. Okresowo przebywa\u0142 te\u017c w Ostrowcu i Lublinie w zwi\u0105zku z projektowaniem zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych. Po II wojnie \u015bwiatowej pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Miejskich Zak\u0142ad\u00f3w Komunikacyjnych w Wa\u0142brzychu (1945-1946), a nast\u0119pnie by\u0142 inspektorem i statykiem w Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego w Warszawie (1947-1948). Od 1948 r. pracowa\u0142 jako g\u0142\u00f3wny konstruktor w Centralnym Biurze Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Budownictwa Przemys\u0142owego w Warszawie, a po przekszta\u0142ceniu tej instytucji w Biuro Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Typowych Budownictwa Przemys\u0142owego \u2013 kierowa\u0142 grup\u0105 pracowni oblicze\u0144 statycznych. W mi\u0119dzyczasie (1950) doktoryzowa\u0142 si\u0119 z zakresu nauk technicznych na Politechnice Warszawskiej. Z bratem Romanem napisa\u0142: \u201eWzory oblicze\u0144 most\u00f3w drewnianych\u201d (Warszawa 1928) oraz \u201eKrakowiany i ich zastosowanie w mechanice budowli\u201d (Warszawa 1956). By\u0142 te\u017c autorem szeregu metod przyspieszaj\u0105cych prace obliczeniowe w dziedzinie statyki. Zmar\u0142 4 V 1963 r. Spoczywa na cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DOWNAROWICZ BOLES\u0141AW<\/strong>, ur. 1 VI 1928 r. w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Pedagogiczne w Krakowie (matura w 1950 r.), a nast\u0119pnie krakowsk\u0105 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Nauk Spo\u0142ecznych (Wydzia\u0142 Dziennikarski) oraz Szko\u0142\u0119 Baletow\u0105 Janiny \u0141ukaszewicz w Krakowie. Tak\u017ce w Krakowie wyst\u0119powa\u0142 w zespo\u0142ach baletowych i zdobywa\u0142 pierwsze do\u015bwiadczenia w ich prowadzeniu. W latach 1952-1955 pracowa\u0142 w Operze Wroc\u0142awskiej na stanowisku inspektora baletu. W 1955 r. przyj\u0105\u0142 ofert\u0119 pracy w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK Mielec na stanowisku choreografa Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca Ziemi Rzeszowskiej \u201eRzeszowiacy\u201d. W celu zdobycia dla\u0144 autentycznego repertuaru ludowego odbywa\u0142 z Januszem Mejz\u0105, kierownikiem artystycznym zespo\u0142u, wizyty w podrzeszowskich wsiach. Obaj zebrali i opisali w\u00f3wczas wiele piosenek oraz figur i krok\u00f3w ta\u0144c\u00f3w ludowych. Bazuj\u0105c na tym repertuarze (muzyka w opracowaniu J. Mejzy), opracowa\u0142 z \u201eRzeszowiakami\u201d wi\u0105zank\u0119 polek rzeszowskich, oberka i inne ta\u0144ce z region\u00f3w Polski po\u0142udniowo \u2013 wschodniej. Ponadto przygotowa\u0142 z zespo\u0142em: \u201eMazura\u201d z opery \u201eStraszny dw\u00f3r\u201d oraz \u201ePoloneza\u201d i \u201eTa\u0144ce g\u00f3ralskie\u201d z opery \u201eHalka\u201d. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 przedstawienia baletowego \u201eKr\u00f3lewna \u015anie\u017cka\u201d oraz solowych ta\u0144c\u00f3w klasycznych. W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Nowej D\u0119by, ale wkr\u00f3tce wyjecha\u0142 do Wroc\u0142awia. Za\u0142o\u017cy\u0142 Wroc\u0142awski Teatrzyk Ta\u0144ca \u201eArabeska\u201d oraz O\u015brodek Choreograficzny i prowadzi je dot\u0105d z du\u017cym powodzeniem. Otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Miasta Wroc\u0142awia za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w dziedzinie choreografii oraz szereg odznacze\u0144 i wyr\u00f3\u017cnie\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DO\u017bYNKI POWIATU MIELECKIEGO<\/strong>, staropolska uroczysto\u015b\u0107 ko\u0144cz\u0105ca okres \u017cniw. W powiecie mieleckim zosta\u0142a zainicjowana przez Starostwo Powiatowe w Mielcu w 2007 r. i organizowana w Mielcu, zwykle w ostatni\u0105 niedziel\u0119 sierpnia lub na pocz\u0105tku wrze\u015bnia. G\u0142\u00f3wne cele imprezy to piel\u0119gnowanie polskich tradycji,\u00a0 pokaz dorobku rolnictwa powiatu oraz integracja gmin. Program nawi\u0105zuje do staropolskiego przebiegu uroczysto\u015bci. Sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na\u0144: Msza \u015awi\u0119ta dzi\u0119kczynna w bazylice mniejszej pw. \u015bw. Mateusza, korow\u00f3d do\u017cynkowy ulicami miasta, wr\u0119czenie gospodarzowi do\u017cynek – staro\u015bcie mieleckiemu symboli rocznego plonu, przy\u015bpiewki ludowe i prezentacje artystyczne gmin,\u00a0 przem\u00f3wienia go\u015bci, konkursy, wystawy, koncerty i na zako\u0144czenie wsp\u00f3lna zabawa. Pocz\u0105tkowo imprez\u0119 nazywano Mieleckimi Rozmaito\u015bciami Folkowymi, ale p\u00f3\u017aniej zmieniono nazw\u0119 na Do\u017cynki Powiatu Mieleckiego. Perfekcyjna organizacja uroczysto\u015bci do\u017cynkowych sk\u0142oni\u0142a samorz\u0105dowe w\u0142adze wojew\u00f3dztwa podkarpackiego do dwukrotnego powierzenia mieleckiemu Starostwu Powiatowemu organizacji Do\u017cynek Wojew\u00f3dzkich. W latach 2007-2014 uroczysto\u015bci do\u017cynkowe odbywa\u0142y si\u0119 na boisku MOSiR \u2013 Gryf przy ul. J. Kili\u0144skiego, a od 2015 r.\u00a0 miejscem do\u017cynek s\u0105 tereny zielone przy Bulwarach Gryfit\u00f3w Mieleckich i ul. Rzecznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRABCZY\u0143SKA MARIA<\/strong>, nauczycielka w mieleckich szko\u0142ach w latach 30. XX w. By\u0142a dyrektorem Prywatnego Seminarium \u017be\u0144skiego w Mielcu od roku szkolnego 1934\/1935. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142a w tajnym nauczaniu na terenie Mielca i Przec\u0142awia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRABIK AUGUSTYN<\/strong>, urodzony 9 XI 1929 r. w Pe\u0142natyczach, powiat przeworski, syn Paw\u0142a i Stefanii z domu Drabik. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Budownictwa w Jaros\u0142awiu (Wydzia\u0142 Drogowo-Wodny). Egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1952 r. Od 1 VII 1952 r. pracowa\u0142 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, najpierw na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Komunikacji (do 30 IV 1961 r.), a nast\u0119pnie na stanowisku starszego inspektora Pa\u0144stwowego Nadzoru Budowlanego w Wydziale Budownictwa i Architektury (do 31 X 1969 r.). W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 Technikum Budowlane dla Pracuj\u0105cych w Bytomiu i zdoby\u0142 uprawnienia budowlane. W latach 1969-1971 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Zak\u0142adu Us\u0142ug Remontowo-Budowlanych Powiatowego Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d, a w latach 1972-1973 kierowa\u0142 Brygad\u0105 Remontowo-Budowlan\u0105 Szpitala Powiatowego w Mielcu. W roku 1974 pracowa\u0142 jako projektant w Biurze Projekt\u00f3w BIPROKOP \u2013 Pracownia Terenowa w Machowie, a w 1975 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wojew\u00f3dzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli w Tarnobrzegu. W zwi\u0105zku z pogorszeniem si\u0119 stanu zdrowia od VII 1976 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. W latach 80. pe\u0142ni\u0142 (z wyboru) funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady So\u0142eckiej w Wojs\u0142awiu, a po w\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia w granice Mielca (w 1985 r.) \u2013 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Wojs\u0142aw (do 1990 r.). W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozpocz\u0119cia kilku wa\u017cnych dla Wojs\u0142awia inwestycji, m.in. budowy wodoci\u0105gu i sklepu. Zmar\u0142 16 IX 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRABIK EMILIA (z domu ROGOYSKA)<\/strong>, urodzona 12 III 1913 r. we Lwowie, c\u00f3rka Tytusa Rogoyskiego i Katarzyny z domu Jandza. By\u0142a to rodzina o \u017cywych tradycjach patriotycznych i niepodleg\u0142o\u015bciowych (dziadek by\u0142 oficerem w powstaniu listopadowym 1830-1831). Ucz\u0119szcza\u0142a do Szko\u0142y Powszechnej Si\u00f3str Benedyktynek Ormia\u0144skich we Lwowie i do Szko\u0142y Baletowej Stanis\u0142awa Faliszewskiego, a nast\u0119pnie do Szko\u0142y Handlowej prof. Tomanka. Uprawia\u0142a szermierk\u0119 pod kierunkiem Jana Pieczy\u0144skiego, by\u0142a mistrzyni\u0105 okr\u0119gu lwowskiego we florecie. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce kurs ksi\u0119gowo\u015bci u prof. Christoffa we Lwowie (1931). Prac\u0119 zawodow\u0105 zacz\u0119\u0142a w 1931 r. w Banku Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Zarobkowych we Lwowie. R\u00f3wnocze\u015bnie zacz\u0119\u0142a prowadzi\u0107 nauk\u0119 ta\u0144ca w szko\u0142ach lwowskich. W 1933 r. przesz\u0142a do pracy w lwowskich Miejskich Zak\u0142adach Elektrycznych i tam pracowa\u0142a do 1946 r. na r\u00f3\u017cnych stanowiskach w ksi\u0119gowo\u015bci, m. in. starszej ksi\u0119gowej i kierownika sekcji. By\u0142a cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i \u201eLigi Morskiej\u201d. Wykazywa\u0142a nieprawdopodobn\u0105 aktywno\u015b\u0107 sportow\u0105 \u2013 uprawia\u0142a je\u017adziectwo, strzelanie, p\u0142ywanie, szermierk\u0119 i gimnastyk\u0119. Najwi\u0119cej czasu wolnego po\u015bwi\u0119ca\u0142a jednak na taniec i balet klasyczny. W czasie II wojny \u015bwiatowej by\u0142a \u017co\u0142nierzem Lwowskiego Obwodu AK. W 1946 roku wyjecha\u0142a z matk\u0105 do Jeleniej G\u00f3ry i tam podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Zjednoczeniu Energetycznym Okr\u0119gu Dolno\u015bl\u0105skiego na stanowisku ksi\u0119gowej. P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142a w tamtejszym Zjednoczeniu Przemys\u0142u Drzewnego, Zjednoczeniu Przemys\u0142u Surowc\u00f3w Mineralnych (jako szef dzia\u0142u finansowo- ksi\u0119gowego) oraz w Fabryce Maszyn Papierniczych w Cieplicach \u015al\u0105skich (do 31 VIII 1952). Z dniem 1 IX 1952 r. przeniesiona zosta\u0142a do pracy w WSK Mielec na stanowisko starszej ksi\u0119gowej. R\u00f3wnolegle do pracy w ksi\u0119gowo\u015bci prowadzi\u0142a zaj\u0119cia taneczne z dzie\u0107mi w mieleckich plac\u00f3wkach kultury. \u00a0W \u00a01955 \u00a0r. otrzyma\u0142a etat choreografa w ZDK WSK Mielec. Wykszta\u0142cenie baletowe uzupe\u0142nia\u0142a uczestnictwem w kursach choreograficznych organizowanych przez Centraln\u0105 Poradni\u0119 Ruchu Amatorskiego. W p\u00f3\u017aniejszych latach prowadzi\u0142a z du\u017cym powodzeniem zespo\u0142y taneczne doros\u0142ych i dzieci poza Mielcem, m. in. w Stalowej Woli, Rzeszowie i D\u0119bicy. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142a kurs dla instruktor\u00f3w szermierki i za\u0142o\u017cy\u0142a w klubie \u201eGryf\u201d Mielec sekcj\u0119 szermiercz\u0105. Szkoli\u0142a m\u0142odzie\u017c we florecie, szpadzie i szabli. Odnosi\u0142a w tej dzia\u0142alno\u015bci znacz\u0105ce sukcesy. Jej wychowankami byli m. in.: reprezentant Polski Feliks Dro\u017cd\u017cowski i nale\u017c\u0105cy do szerokiej czo\u0142\u00f3wki krajowej: Les\u0142aw Lechoci\u0144ski, Janusz M\u0142ynek i Zbigniew \u017bola. Jeszcze po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1973 roku pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej Nr 6 (sportowej) w Mielcu, prowadz\u0105c zaj\u0119cia z gimnastyki artystycznej. Zmar\u0142a 8 I 1991 roku w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRABIK EUGENIA (z domu KOWALIK)<\/strong>, \u017cona Augustyna, urodzona 28 III 1932 r. w Wojs\u0142awiu, c\u00f3rka Jana i Julii z domu Mendryga\u0142. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1952 r. Od 1 IV 1952 r. do 30 VI 1975 r. pracowa\u0142a w Wydziale Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu (p\u00f3\u017aniej Urz\u0119du Powiatowego) na stanowisku inspektora, a nast\u0119pnie starszego inspektora. Na pocz\u0105tku lat 70. przez kr\u00f3tki czas pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki kierownika tego\u017c Wydzia\u0142u Kultury. W tym okresie anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 60. by\u0142a m.in. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego i Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego PCK oraz cz\u0142onkiem \u2013 za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i jego sekretarzem w latach 70. Od 1 VII 1975 r., w zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w i urz\u0119d\u00f3w powiatowych, przesz\u0142a do pracy w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu i przez szereg lat kierowa\u0142a Fili\u0105 w Szpitalu Miejskim. Uko\u0144czy\u0142a Studium Bibliotekarskie w Rzeszowie. Do\u015bwiadczenia w pracy z chorymi opisa\u0142a w artyku\u0142ach zamieszczonych w czasopismach fachowych: \u201eBibliotekarz\u201d i \u201ePoradnik Bibliotekarza\u201d. Z dniem 31 VIII 1987 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. W latach 90. zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w prac\u0119 Rady Parafialnej Parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu oraz innych organizacji ko\u015bcielnych. Zainicjowa\u0142a odnowienie zabytkowej figury \u015bw. Jana Nepomucena i kapliczki \u015bw. Marka w Wojs\u0142awiu. By\u0142a korespondentem czasopism \u201eFara\u201d (Parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu) oraz \u201eWiadomo\u015bci Stra\u017cy Honorowej Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa.\u201d. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142a odznaczona m.in. Honorow\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych (1969), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rady Narodowej\u201d (1969), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d (1972), Medalem 30-lecia Polski Ludowej (1974), Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984) i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1989) oraz nagrodzona Nagrod\u0105 Ministerstwa Kultury i Sztuki (1962). Zmar\u0142a 19 I 2023 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRABI\u0143SKI ROMAN<\/strong>, urodzony 8 VIII 1955 r. w Mielcu, syn Henryka i Krystyny z domu Marczak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1975 roku. Od 14 roku \u017cycia rozpocz\u0105\u0142 uprawianie siatk\u00f3wki w Stali Mielec. W 1971 roku by\u0142 cz\u0142onkiem dru\u017cyny, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a mistrzostwo Polski Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego, a w 1972 r. wicemistrzostwo Polski junior\u00f3w i br\u0105zowy medal w mistrzostwach SZS. Od 1973 roku gra\u0142 w I-ligowym zespole Stali. By\u0142 te\u017c reprezentantem Polski junior\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. sta\u017cem w WSK Mielec, a nast\u0119pnie zosta\u0142 oddelegowany do FKS Stal Mielec. W 1976 roku wyst\u0119powa\u0142 w zespole, kt\u00f3ry zdoby\u0142 Puchar Polski. W barwach Stali (ekstraklasa i II liga) gra\u0142 do 1985 roku, a nast\u0119pnie, po uko\u0144czeniu kursu instruktorskiego, prowadzi\u0142 szkolenie siatkarskich grup m\u0142odzie\u017cowych dziewcz\u0105t i ch\u0142opc\u00f3w. W 1987 roku uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Krakowsk\u0105 (Wydzia\u0142: Samochody i Ci\u0105gniki), uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera. Po odbyciu specjalistycznych szkole\u0144 zosta\u0142 tak\u017ce s\u0119dzi\u0105 pi\u0142ki siatkowej klasy I. W 1997 r., po rozwi\u0105zaniu FKS Stal Mielec, zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 jak szkoleniowiec i w 1998 r. zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej \u00a0firmie \u201eDukator\u201d. Dalsze losy s\u0105 nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRAGAN KONSTANTYNA (z domu INDYK)<\/strong>, urodzona 9 IV 1948 r. w Goleszowie, powiat mielecki, c\u00f3rka Walentego i Heleny z domu Cie\u015bla. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1967 r. zosta\u0142a zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Jastrz\u0105bce Podlesiu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Wylowie, powiat mielecki (1968-1977). W tym czasie uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie z zakresu nauczania pocz\u0105tkowego (1975 r.). W 1977 r. przenios\u0142a si\u0119 do Rudy, powiat mielecki, gdzie zorganizowa\u0142a (z dyrektorem miejscowej szko\u0142y Aleksandrem Wilkiem) przedszkole i by\u0142a jego pierwszym dyrektorem. Doprowadzi\u0142a do zbudowania placu zabaw dla dzieci oraz uruchomienia kuchni przygotowuj\u0105cej trzy posi\u0142ki dziennie. W 1985 r. zosta\u0142a dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 1998 r. W tym okresie m.in. by\u0142a inicjatork\u0105 unowocze\u015bnienia wyposa\u017cenia plac\u00f3wki oraz upi\u0119kszenia otoczenia szko\u0142y. Uczestniczy\u0142a w \u017cyciu \u015brodowiska. By\u0142a inspiratorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu miejscowych uroczysto\u015bci, m.in. w 1992 r. ods\u0142oni\u0119cia tablicy pami\u0105tkowej J\u00f3zefa Gorlacha \u2013 kierownika szko\u0142y w Rudzie w latach mi\u0119dzywojennych, zamordowanego w obozie koncentracyjnym w O\u015bwi\u0119cimiu. \u00a0W 2000 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRA\u0141US MARIA (z domu MAGDZIARZ)<\/strong>, urodzona 11 VIII 1936 r. w Ja\u017awinach, powiat d\u0119bicki, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Antoniny z Pyrkowskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1954 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w Nied\u017awiadzie Dolnej, powiat d\u0119bicki. W 1959 r. zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Strasz\u0119cinie. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119. Uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: geografia, 1964 r.) oraz szereg kurs\u00f3w specjalistycznych z zakresu wychowania fizycznego, prowadzenia zespo\u0142\u00f3w teatralnych, renowacji wiedzy, matematyki i harcerstwa. W latach 1970-1976 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej w Sobowie (Tarnobrzeg), a od 1976 r. do 1984 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 Szko\u0142y Podstawowej nr 5 w Tarnobrzegu. W tym czasie, zgodnie z potrzebami szko\u0142y, zda\u0142a egzamin kwalifikacyjny w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego (1978 r.). By\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 mi\u0119dzyszkolnego zespo\u0142u samokszta\u0142ceniowego nauczycieli klas I-III.\u00a0 W 1984 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. By\u0142a wszechstronnie utalentowana, m.in. przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do konkurs\u00f3w przedmiotowych, prowadzi\u0142a szkolne zespo\u0142y artystyczne i organizowa\u0142a imprezy. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w \u017cycie \u015brodowiska, m.in. by\u0142a radn\u0105 w gminie Strasz\u0119cin, zbiera\u0142a fundusze na budow\u0119 szk\u00f3\u0142. Po stanie wojennym w 1983 r. uczestniczy\u0142a w reaktywowaniu lokalnych struktur Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 Oddzia\u0142owej Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP, a nast\u0119pnie w latach 1990-1999 przewodnicz\u0105c\u0105 Okr\u0119gowej SEiR w Tarnobrzegu. Opiekowa\u0142a si\u0119 te\u017c Ko\u0142em Tajnej Organizacji Nauczycielskiej. Ponadto zasiada\u0142a w Radzie Nadzorczej ZUS w Tarnobrzegu. By\u0142a cz\u0142onkiem ch\u00f3ru ZNP, a nast\u0119pnie ch\u00f3ru parafialnego przy ko\u015bciele OO. Dominikan\u00f3w. Dla jego wzmocnienia za\u0142o\u017cy\u0142a stowarzyszenie ch\u00f3ralne i zosta\u0142a jego prezesem. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem KEN, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Odznak\u0105 za 50-letni\u0105 przynale\u017cno\u015b\u0107 do ZNP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRELICHARZ ANTONI ADAM<\/strong>, urodzony 13 XII 1943 r. w Mielcu, syn Stefana i Stanis\u0142awy z Rojkowicz\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1967 r. W dalszych latach uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych i II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie medycyny og\u00f3lnej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1967 r. od sta\u017cu w mieleckim Szpitalu Powiatowym, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na Oddziale Wewn\u0119trznym tego\u017c szpitala. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Sp\u00f3\u0142dzielnia Zdrowia w Czerminie (by\u0142 jej kierownikiem), Przemys\u0142owy Zesp\u00f3\u0142 Opieki Zdrowotnej WSK Mielec oraz Przychodnia Rejonowa Nr 4 ZOZ w Mielcu przy ul. S. \u017beromskiego 17, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika. W zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 i prywatyzacj\u0105 plac\u00f3wek s\u0142u\u017cby zdrowia w Mielcu przy ko\u0144cu 2000 r. zosta\u0142 prezesem Sp\u00f3\u0142ki \u201eSalus\u201d i kierownikiem Niepublicznego Zak\u0142adu Opieki Zdrowotnej \u201eSalus\u201d przy ul. S. \u017beromskiego 17. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Stowarzyszenia Internist\u00f3w Polskich, Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy oraz Polskiego Towarzystwa Medycyny Og\u00f3lnej i \u015arodowiskowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRELICHARZ KRYSTYNA HENRYKA ( z domu WI\u015aNIEWSKA),<\/strong>\u00a0urodzona 26 XI 1950 r. w Bytomiu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Henryki z domu Szejna. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1969 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a w 1969 r. w ZOZ SPZ Mielec jako piel\u0119gniarka w O\u015brodku Zdrowia w Radomy\u015blu Wielkim, a w nast\u0119pnym roku przesz\u0142a do Przychodni WSK Mielec. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek \u2013 rehabilitacja ruchowa) i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Odt\u0105d jako fizjoterapeuta pracowa\u0142a w Dziale Rehabilitacji Przychodni WSK, a nast\u0119pnie w Dziale Rehabilitacji Przychodni\u00a0 nr 5 przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142a w Zespole Szk\u00f3\u0142 Medycznych w Mielcu jako nauczyciel zawodu i prowadzi\u0142a zaj\u0119cia z kinezyterapii. Po reorganizacji S\u0142u\u017cby Zdrowia i utworzeniu Niepublicznych Zak\u0142ad\u00f3w Opieki Zdrowotnej \u2013 w 2001 r. zorganizowa\u0142a NZOZ \u201eAtlas\u201d – Przychodni\u0119 Kompleksowej Rehabilitacji w budynku Przychodnio nr 5 przy ul. Ta\u0144skiego 2 i zosta\u0142a jego dyrektorem. Pod jej kierownictwem \u201eAtlas\u201d rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 2002 r. i wci\u0105\u017c si\u0119 rozwija, m.in. ostatnio uruchomiono Poradni\u0119 dla Os\u00f3b z Autyzmem Dzieci\u0119cym. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i Honorowym Cz\u0142onkiem Ko\u0142a Amazonek w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DREWDUD F.H.U. STANIS\u0141AW DUDA I WSP\u00d3LNICY S.J.<\/strong>, mielecka firma rodzinna zajmuj\u0105ca si\u0119 produkcj\u0105 i us\u0142ugami w dziedzinie przemys\u0142u drzewnego, a szczeg\u00f3lnie produkcj\u0105 mebli. Wpis do rejestru przedsi\u0119biorstw uzyska\u0142a 29 XI 2010 r. i w tym roku rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. Jej siedziba znajduje si\u0119 przy ul. R. Traugutta 22 H.<\/p>\r\n

\"\"DREWNIAK MARIOLA (z domu DUSZKIEWICZ),<\/strong> urodzona 29 I 1960 r. w Mielcu c\u00f3rka J\u00f3zefa i Anieli z domu \u015awiatowiec. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu (profil humanistyczny) z matur\u0105 w 1979 r. Studia na Wydziale Humanistycznym (nauczanie pocz\u0105tkowe, specjalno\u015b\u0107 nauczycielska) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1983 r. z tytu\u0142em magistra. Ta\u0144czy\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d (do 1979 r.) i Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca WSP \u201eResovia Saltans\u201d (w czasie studi\u00f3w). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od roku szkolnego 1983\/1984 w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu jako nauczycielka nauczania pocz\u0105tkowego. W 1987 r. przesz\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej nr 7 w Mielcu, a od 1999 r. do ko\u0144ca roku szkolnego 2022\/2023 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu, niezmiennie na etacie nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej. R\u00f3wnocze\u015bnie permanentnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a: Studium Adaptacji Zawodowej IKN Oddzia\u0142 Doskonalenia Nauczycieli (1998 r.), studia podyplomowe \u201eZarz\u0105dzanie O\u015bwiat\u0105 i Przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107\u201d w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (2000 r.) oraz liczne kursy i szkolenia, m.in.: Lider Koordynator WDN (NPDN Tarnobrzeg, 2003 r.), kwalifikacyjny do pracy edukatorskiej (CKPiDN w Mielcu, 2011 r.), dla przewodnicz\u0105cych i koordynator\u00f3w sprawdzian\u00f3w organizowanych przez OKE w Krakowie, dla egzaminator\u00f3w w zakresie e-oceniania z wykorzystaniem oprogramowania scoris Assessor (CKE Warszawa, 2011 r.). Uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego i egzaminatora OKE. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z CKE w Warszawie i OKE w Krakowie. Prowadzi\u0142a szkolenia nauczycieli na egzaminator\u00f3w sprawdzianu po klasie sz\u00f3stej na terenie wojew\u00f3dztw: lubelskiego, podkarpackiego i ma\u0142opolskiego. By\u0142a wsp\u00f3\u0142autork\u0105 materia\u0142\u00f3w i test\u00f3w egzaminacyjnych. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142a pomys\u0142odawczyni\u0105 i g\u0142\u00f3wn\u0105 organizatork\u0105 wszystkich \u201eDzieci\u0119cych Rad Miejskich\u201d (2004-2022) \u2013 projektu wyr\u00f3\u017cnionego przez Ministerstwo Edukacji i opublikowanego w e-podr\u0119czniku jako tzw. dobra praktyka oraz uhonorowanego listem gratulacyjnym Rzecznika Praw Dziecka. Opiekowa\u0142a si\u0119 samorz\u0105dem uczniowskim w mieleckich szko\u0142ach podstawowych nr 7 i 6. Koordynowa\u0142a akcje charytatywne, m.in. \u201eDaj w\u0142os \u2013 wygraj \u017cycie\u201d na rzecz Fundacji Rak&Roll (darowanie w\u0142os\u00f3w na peruki dla os\u00f3b lecz\u0105cych si\u0119 onkologicznie). Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Nagrod\u0105 Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty, Nagrodami Prezydenta Miasta Mielca i Nagrodami Dyrektora Szko\u0142y oraz Nagrod\u0105 Samorz\u0105dow\u0105 w kategorii \u201eSpo\u0142ecznik\u201d Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DREWS ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 4 II 1955 r. w Mielcu, syn Jana i Teresy z Wo\u017aniak\u00f3w. Absolwent Liceum Zawodowego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matura w 1974 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 16 IX 1974 r. w WSK Mielec jako sta\u017cysta \u2013 \u015blusarz. Nied\u0142ugo potem przyj\u0119ty zosta\u0142 do biura konstrukcyjnego silnika wysokopr\u0119\u017cnego SW-680, gdzie pracowa\u0142 na kilku stanowiskach, w tym jako konstruktor. W 1981 r. zosta\u0142 pracownikiem Wydzia\u0142u F \u2013 01 (stolarnia) i tam by\u0142 m.in. modelarzem odlew\u00f3w w drewnie, kontrolerem \u2013 mistrzem i stolarzem przyrz\u0105dowym. Po restrukturyzacji Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d zatrudniony zosta\u0142 w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu \u00a0jako stolarz przyrz\u0105dowy. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 jest muzyka. Gry na gitarze uczy\u0142 si\u0119 w latach licealnych. W 1978 r. za\u0142o\u017cy\u0142 zesp\u00f3\u0142 muzyczny \u201eGratis\u201d, kt\u00f3ry przez wiele lat by\u0142 jednym z najlepszych i najaktywniejszych mieleckich zespo\u0142\u00f3w muzycznych. Grupa ta dzia\u0142a\u0142a najpierw przy Gminnym O\u015brodku Kultury w Wojs\u0142awiu (A. D. pracowa\u0142 tam jako instruktor muzyki i pisa\u0142 teksty do piosenek), a nast\u0119pnie przy Miejskim O\u015brodku Kultury, kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 plac\u00f3wk\u0119 w Wojs\u0142awiu. (\u201eGratis\u201d wielokrotnie koncertowa\u0142 charytatywnie na rzecz ludzi starszych i dzieci specjalnej troski oraz wyst\u0119powa\u0142 na uroczysto\u015bciach i imprezach rozrywkowych. Startowa\u0142 te\u017c w przegl\u0105dach wojew\u00f3dzkich i mi\u0119dzywojew\u00f3dzkich, zdobywaj\u0105c szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144 i nagr\u00f3d.) W 1982 r. A.D. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d w Mielcu, a w 1986 r. \u2013 jego wiceprzewodnicz\u0105cym. Jako opiekun \u201es\u0119kowskich\u201d grup artystycznych uczestniczy\u0142 w warsztatach artystycznych \u201eKRAM\u201d w My\u015blcu i obozie w Wysowej. Drug\u0105 pasj\u0105 by\u0142o strzelectwo sportowe. B\u0119d\u0105c cz\u0142onkiem Klubu Strzeleckiego przy LOK w Mielcu, specjalizowa\u0142 si\u0119 w KBKS-5 i KBKS-6. Startowa\u0142 w zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Po 2002 r. pracowa\u0142 nadal w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu, ostatnio na stanowisku operatora OSN (obs\u0142uga maszyn sterowanych numerycznie). Studiowa\u0142 zaocznie w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie Zamiejscowy Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 muzyczny Gratis. Ponadto od kilkunastu lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w badania nad wyja\u015bnieniem tajemnic hitlerowskiego poligonu rakietowego Heidelager \u2013 Blizna i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 w tym zakresie z samorz\u0105dem Gminy Ostr\u00f3w i Nadle\u015bnictwem Tuszyma. Przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania Parku Historycznego w Bli\u017anie poprzez udzia\u0142 w pracach nad koncepcj\u0105 jego budowy, budow\u0119 dioram modelarskich przedstawiaj\u0105cych instalacje V-1 i V-2 na terenie Blizny oraz budow\u0119 repliki w skali 1:1 pocisku – samolotu o nap\u0119dzie odrzutowym Fi-103\/V-1. Dioramy i replika zosta\u0142y umieszczone w Parku. By\u0142 cz\u0142onkiem Teatru Rozmaito\u015bci DK SCK, zagra\u0142 w\u00a0Weselu<\/em> wg S. Wyspia\u0144skiego. Zmar\u0142 26 V 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DREWS JAN<\/strong>, urodzony 22 V 1926 r. w W\u0105growcu, syn Wincentego i Teofili z Piotrowskich. W czasie okupacji hitlerowskiej (od 1941 r.) pracowa\u0142 w Fabryce Maszyn Rolniczych w W\u0105growcu. Po roku ci\u0119\u017ckiej pracy zosta\u0142 wywieziony wraz z grup\u0105 robotnik\u00f3w do obozu przej\u015bciowego w Poznaniu, a nast\u0119pnie do Niemiec, gdzie pracowa\u0142 w fabryce \u201eDornierwerke M\u00fcnchen\u201d. Po wyzwoleniu Bawarii przez armi\u0119 ameryka\u0144sk\u0105 (29 IV 1945 r.) kilka miesi\u0119cy s\u0142u\u017cy\u0142 w kompanii wartowniczej. W 1946 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i podj\u0105\u0142 prac\u0119 we wroc\u0142awskiej Fabryce Maszyn i Silnik\u00f3w Nr 3 na Psim Polu. Od 1947 r. do 1951 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku, najpierw ucz\u0105c si\u0119 w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Warszawie (uko\u0144czy\u0142 j\u0105 z pierwsz\u0105 lokat\u0105, w stopniu plutonowego), a nast\u0119pnie w pu\u0142ku lotniczym jako starszy mechanik na samolocie premiera J\u00f3zefa Cyrankiewicza. W 1951 r. zosta\u0142 przeniesiony do jednostki zapasowej, a w 1952 r. do rezerwy. Od 20 I 1953 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec kolejno na stanowiskach: kontrolera na p\u00f3\u0142monta\u017cu i monta\u017cu samolotu MIG-15 i konstruktora przyrz\u0105d\u00f3w monta\u017cowych na Wydziale ATK. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. W latach 1965-1967 uczestniczy\u0142 w organizacji stoisk na Targach w Poznaniu, w latach 1967-1969 pracowa\u0142 w dziale handlowym (HE), a nast\u0119pnie, jako specjalista \u2013 konstruktor, w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. W latach 1973-1975 kierowa\u0142 grup\u0105 polskich pracownik\u00f3w w Erfurcie (NRD), a po zako\u0144czeniu umowy mi\u0119dzyzak\u0142adowej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w OBR SK. W okresie pracy zawodowej z\u0142o\u017cy\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i otrzyma\u0142 kilka \u015bwiadectw patentowych. Od 1982 r. przebywa na emeryturze. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej aktywnie uczestniczy\u0142 w spo\u0142ecznej dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 sta\u0142o si\u0119 malarstwo, ale nie stroni\u0142 te\u017c od innych dziedzin plastyki. W 1962 r. wystawi\u0142 swoje prace w Galerii ZDK WSK Mielec, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w wielu innych ZDK na terenie woj. rzeszowskiego i poza nim. W 1. po\u0142owie lat 70. by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej przy Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej w Mielcu i bra\u0142 udzia\u0142 w szeregu wystaw zbiorowych Ko\u0142a. W 1981 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a od 1998 r. jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego przy SCK w Mielcu. W ramach dzia\u0142alno\u015bci tych grup tw\u00f3rczych uczestniczy\u0142 w wystawach indywidualnych i zbiorowych (m.in. w Szczecinie i Warszawie) oraz w plenerach malarskich. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 m.in. w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu oraz za granicami kraju (Niemcy, Rosja, USA). Wykona\u0142 tak\u017ce szereg prac plastycznych na rzecz WSK i miasta, m.in. projekty znak\u00f3w firmowych WSK, rysunki konstrukcyjne i techniczne du\u017cego pomnika \u201eIglica\u201d (wg artysty rze\u017abiarza Ryszarda Stryjeckiego) na Cmentarzu \u017bo\u0142nierzy Radzieckich w Mielcu, scenariusz wystawy osi\u0105gni\u0119\u0107 woj. rzeszowskiego z okazji 25-lecia PRL w Rzeszowie (1969 r.), projekt i rysunki konstrukcyjne o\u0142tarza przed ko\u015bcio\u0142em MBNP w Mielcu z okazji uroczysto\u015bci \u201eNawiedzenia przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 w Jej Jasnog\u00f3rskim Obrazie\u201d w 1983 r. (w koncepcji plastycznej nawi\u0105za\u0142 do rocznicy 300-lecia zwyci\u0119stwa pod Wiedniem), projekt sztandaru NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu, projekt sztandaru ZZ \u201eMetalowc\u00f3w WSK\u201d oraz projekt monumentalnego elementu dekoracyjnego z samolotem TS-11 \u201eIskra\u201d na terenach rekreacyjnych MOSiR w Mielcu. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Wspomnienia z przesz\u0142o\u015bci. Lata 1939-1946.<\/em>\u00a0W 2003 r. z okazji \u201e100-lecia \u015awiatowego Lotnictwa\u201d eksponowa\u0142 prace o tematyce lotniczej na wystawie indywidualnej w SCK w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Promocji Lotnictwa \u201ePROMLOT\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Narodowej\u201d i Tablic\u0105 Dedala. Zmar\u0142 8 III 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRE\u017bE\u0143SKI WALENTY<\/strong>, w\u00f3jt rzochowski wzmiankowany w 1725 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROBA ANTONI<\/strong>, urodzony 21 V 1899 r. w Jaros\u0142awiu, syn J\u00f3zefa i Leokadii z domu Ko\u0142odziej. W czasie I wojny \u015bwiatowej uczy\u0142 si\u0119 w gimnazjum w Wiedniu, a nast\u0119pnie kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w gimnazjum w Mielcu i w nim zdawa\u0142 matur\u0119 w 1918 r. Studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach aplikowa\u0142 u znanego mieleckiego adwokata dr. Oskara Isenberga, nast\u0119pnie prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 praktyk\u0119 adwokack\u0105, a od 1936 r. \u2013 wsp\u00f3ln\u0105 kancelari\u0119 z dr. Jakubem Salpeterem w domu nr 22 przy Rynku. Prawdopodobnie w latach 30. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z PPS. W czasie okupacji hitlerowskiej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu oraz intensywnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w ratowanie mieleckich \u017byd\u00f3w i innych os\u00f3b (m.in. pomaga\u0142 w wyrabianiu bezpiecznych dokument\u00f3w). Po wyzwoleniu Mielca (6 VIII 1944 r.) zosta\u0142 desygnowany przez PPS do w\u0142adz miasta Mielca. W latach 1944-1945 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Miejskiej Rady Narodowej, a w latach 1944-1948 by\u0142 burmistrzem miasta Mielca. Ponadto od 1945 r. uczestniczy\u0142 w pracach Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d jako cz\u0142onek, a w latach 1946-1948 jako przewodnicz\u0105cy. Po po\u0142\u0105czeniu PPR z PPS w PZPR (1948 r.) zrezygnowa\u0142 z dzia\u0142alno\u015bci politycznej i zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji burmistrza oraz przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej PSS (pozosta\u0142 jednak jej cz\u0142onkiem do 1955 r.). Powr\u00f3ci\u0142 do praktyki adwokackiej i pracowa\u0142 w Zespole Adwokackim Nr 1 przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Wspomagaj\u0105c od strony prawnej dzia\u0142alno\u015b\u0107 Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu, zosta\u0142 uznany za zas\u0142u\u017conego dla tego\u017c Banku. Zmar\u0142 12 XI 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROBA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 III 1857 r. w Tarnowcu k\/Jas\u0142a. Po zdobyciu kwalifikacji nauczycielskich pracowa\u0142 w galicyjskich szko\u0142ach ludowych, a od lat. 80. w Publicznej 5-klasowej Szkole Mieszanej w Mielcu. Na pocz\u0105tku 1890 r. pe\u0142ni\u0142 okresowo obowi\u0105zki inspektora szkolnego w Mielcu. 25 VII 1893 r., w zwi\u0105zku z rozdzia\u0142em szko\u0142y mieszanej w Mielcu, powierzono mu kierownictwo i organizacj\u0119 Szko\u0142y M\u0119skiej w budynku przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Wype\u0142ni\u0142 to zadanie i kierowa\u0142 szko\u0142\u0105 do ko\u0144ca roku szkolnego 1894\/1895. W tym czasie aktywnie w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 w organizacj\u0119 \u017cycia spo\u0142eczno-kulturalnego Mielca, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w 1893 r. Latem 1895 r. przeniesiony zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo do Jaros\u0142awia i mianowany dyrektorem miejscowej Szko\u0142y Wydzia\u0142owej. Zmar\u0142 28 VII 1911 r. w czasie pobytu w kurorcie Franzensbad (aktualnie Franciszkowe \u0141a\u017anie) w Czechach i zosta\u0142 pochowany na tamtejszym cmentarzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROBA J\u00d3ZEF STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 X 1892 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Leokadii z domu Ko\u0142odziej. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej i zdaniu matury w Krakowie studiowa\u0142 na Politechnice Lwowskiej. Po uko\u0144czeniu drugiego roku studi\u00f3w zosta\u0142 powo\u0142any do armii austriackiej i s\u0142u\u017cy\u0142 w niej, w randze porucznika, do ko\u0144ca I wojny \u015bwiatowej. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do DOKP w \u0141odzi. W 1925 r., w randze majora, zosta\u0142 przeniesiony do 2 legionowego artylerii lekkiej w Kielcach, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy dywizjonu. W 1936 r., ju\u017c jako podpu\u0142kownik, skierowany zosta\u0142 do Inowroc\u0142awia na stanowisko zast\u0119pcy dow\u00f3dcy 4 pu\u0142ku artylerii lekkiej, a w czerwcu 1939 r. powierzono mu stanowisko dow\u00f3dcy 3 Dywizjonu Artylerii Konnej (DAK), stacjonuj\u0105cego w Podbrodziu na Wile\u0144szczy\u017anie. Jednostka ta wchodzi\u0142a w sk\u0142ad Wile\u0144skiej Brygady Kawalerii i z ni\u0105, a nast\u0119pnie oddzia\u0142ami gen. \u00a0Franciszka Kleeberga odby\u0142a kampani\u0119 wrze\u015bniow\u0105 a\u017c do ostatnich dni jej trwania. Do niewoli niemieckiej trafi\u0142 w pierwszych dniach pa\u017adziernika po nieudanej pr\u00f3bie przedostania si\u0119 do Rumunii. Z przej\u015bciowego obozu jenieckiego w Limanowej (lub w Makowie Podhala\u0144skim) zosta\u0142 zwolniony po przebytej w krakowskim szpitalu ci\u0119\u017ckiej chorobie. W okresie okupacji hitlerowskiej przebywa\u0142 w rodzinnym Mielcu, nie przejawiaj\u0105c wi\u0119kszej aktywno\u015bci z powodu z\u0142ego stanu zdrowia. W pa\u017adzierniku 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego w Lublinie; w kwietniu 1945 r. zosta\u0142 zdemobilizowany w stopniu pu\u0142kownika. Z Lublina wyjecha\u0142 na \u015al\u0105sk w poszukiwaniu pracy i zatrudniono go w administracji Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eBobrek\u201d w Bytomiu. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Zmar\u0142 4 X 1965 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROBA JAN KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 23 VII 1946 r. w Mielcu, syn Antoniego i Zofii z domu Wery\u0144skiej. Pocz\u0105tkowo uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Podstawowej Nr 1 w Mielcu, a nast\u0119pnie w Katowicach i od 1959 r. w Krakowie. Tam r\u00f3wnie\u017c w 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 (obecnie Akademia Muzyczna), a p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 jej wyk\u0142adowc\u0105. Jest tw\u00f3rc\u0105 i organizatorem festiwali muzycznych po\u0142\u0105czonych z seminariami naukowymi: \u201eM\u0142odzi Muzycy M\u0142odemu Miastu\u201d (Stalowa Wola 1975-1979), \u201eWrzesie\u0144 Muzyczny na Zamku\u201d (Baran\u00f3w Sandomierski 1982-1986), \u201eCollectanea\u201d (Sandomierz 1988-1989). Na festiwalach tych formowa\u0142a si\u0119 nowa \u015bwiadomo\u015b\u0107 estetyczna m\u0142odego pokolenia kompozytor\u00f3w polskich (\u201enowy humanizm\u201d, \u201enowy romantyzm\u201d) i propagowano niezale\u017cn\u0105 muzyk\u0119 z kraj\u00f3w by\u0142ego ZSRR, a zw\u0142aszcza muzyk\u0119 litewsk\u0105. Festiwale te uznane s\u0105 w najnowszej historii jako jedne z pierwszych przejaw\u00f3w niezale\u017cnego \u017cycia muzycznego w PRL. Od 1989 r. kieruje (ze strony polskiej) Polsko \u2013 Litewskimi Konferencjami Muzykologicznymi (Wilno-1989, Krak\u00f3w\u20131990, Wilno-1991, Krak\u00f3w-1993, Wilno-1994, \u0141\u00f3d\u017a-1995, Wilno-1997, Krak\u00f3w-2000, Wilno-2003). G\u0142\u00f3wn\u0105 dziedzin\u0105 jego zainteresowa\u0144 jest muzyka wsp\u00f3\u0142czesna i jej po\u015bwi\u0119ca \u00a0swoje liczne publikacje (referaty, eseje) w specjalistycznych wydawnictwach krajowych i zagranicznych (w j\u0119zykach: angielskim, du\u0144skim, flamandzkim, francuskim, hiszpa\u0144skim, litewskim, niemieckim i s\u0142owackim). Wyda\u0142 m.in. Muzyka polska 1945-1995 (Krak\u00f3w 1996) i W kr\u0119gu muzyki litewskiej (Krak\u00f3w 1997). Jest cz\u0142onkiem kilku stowarzysze\u0144 artystycznych i kuratori\u00f3w w kraju i za granic\u0105, m.in. Cz\u0142onkiem Honorowym Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Litwy, cz\u0142onkiem Komisji Programowej Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu \u201eWarszawska Jesie\u0144\u201d, cz\u0142onkiem Komisji Stypendialnej Ministerstwa Kultury (od 1998 r.). Uhonorowany najwy\u017cszym pa\u0144stwowym odznaczeniem Litwy \u2013 Orderem Wielkiego Ksi\u0119cia Giedymina (1995), Nagrod\u0105 Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich (\u201eza tw\u00f3rczo\u015b\u0107 muzykologiczn\u0105 i inspirowanie istotnych zjawisk w europejskiej kulturze muzycznej\u201d \u2013 1997) oraz Honorowym Medalem \u201eHumanizm Integralny\u201d (2000). Jest sta\u0142ym wsp\u00f3\u0142pracownikiem II Programu Polskiego Radia; od 2003 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich. W latach 2003-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich, a nast\u0119pnie zosta\u0142 cz\u0142onkiem Prezydium ZKP. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem jury konkurs\u00f3w kompozytorskich w Polsce i na Litwie oraz cz\u0142onkiem jury Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Prac Magisterskich Uczelni Muzycznych organizowanych przez AM w Gda\u0144sku w latach 1980-2006. Opublikowa\u0142 m.in.:\u00a0\u201eWarszawska Jesie\u0144\u201c w zwierciadle polskiej krytyki muzycznej. Antologia<\/em>\u00a0(Warszawa 2007),\u00a0\u201eChopinspira\u201c. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bni kompozytorzy polscy o Chopinie<\/em>\u00a0(Warszawa 2009),\u00a0Odczytywanie na nowo. Rozmowy z Mieczys\u0142awem Tomaszewskim<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2011),\u00a0Spotkania z Eugeniuszem Knapikiem<\/em>\u00a0(Katowice 2011). Uhonorowany m.in. Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Kulturze Polskiej – Gloria Artis\u201d (2005), Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (2007), Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d (2007) oraz Nagrod\u0105 Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2008). Zmar\u0142 10 XI 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROBA RYSZARD<\/strong>, urodzony 23 I 1948 r. w Bytomiu, syn J\u00f3zefa. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (aktualnie I LO), matura w 1965 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Bezpo\u015brednio po studiach zatrudniony zosta\u0142 na tej\u017ce uczelni jako asystent, a w 1974 r. uzyska\u0142 doktorat z dziedziny nauk prawnych na macierzystym Wydziale. W 1979 r. powo\u0142ano go na stanowisko wicedyrektora departamentu w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wy\u017cszego i Techniki, w 1983 r. zosta\u0142 dyrektorem Departamentu Studi\u00f3w Rolniczych w tym\u017ce Ministerstwie, a w latach 1986-1990 pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Departamentu Szkolnictwa Wy\u017cszego w Ministerstwie Edukacji Narodowej. W latach 1991-1993 by\u0142 i od 1998 r \u00a0jest \u00a0doradc\u0105 prawnym w r\u00f3\u017cnych instytucjach i sp\u00f3\u0142kach oraz wyk\u0142adowc\u0105 prawa handlowego i cywilnego w Wy\u017cszej Szkole Informatyki Stosowanej i Zarz\u0105dzania pod auspicjami Polskiej Akademii Nauk oraz w Wy\u017cszej Szkole Ekonomiczno-Informatycznej w Warszawie. Od 1994 do 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 doradcy wiceprezesa Rady Ministr\u00f3w ds. gospodarczych, a od 1996 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zespo\u0142u ds. Reformy Centrum Administracyjno-Gospodarczego Rz\u0105du. Ponadto od 1996 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Fundacji Rozwoju Ubezpiecze\u0144 Spo\u0142ecznych w Warszawie. Jest autorem wydawnictw ksi\u0105\u017ckowych i artyku\u0142\u00f3w z zakresu prawa ubezpiecze\u0144. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prorektora ds. dydaktyki i wychowania Akademii Podlaskiej w Siedlcach (2005-2010) i (po przekszta\u0142ceniu) Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach (2010-2012), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako adiunkt w Instytucie Nauk Spo\u0142ecznych i Bezpiecze\u0144stwa tej uczelni. Po I semestrze roku akademickiego 2012\/2013 przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jest wsp\u00f3\u0142redaktorem (z Jackiem Zieli\u0144skim) publikacji\u00a0Spo\u0142ecze\u0144stwo i ekonomia. Dwudziestolecie przemian w pa\u0144stwach ba\u0142tyckich 1991-2010<\/em> (Siedlce 2010). Cz\u0142onek Rady Programowej kwartalnika „Ubezpieczenia w Rolnictwie”. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROBA ZENON ALOJZY<\/strong>, urodzony 21 VI 1881 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa. Po uko\u0144czeniu gimnazjum odby\u0142 studia wy\u017csze na Uniwersytecie Lwowskim. 1 IX 1911 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielska i do ko\u0144ca 1918 r. uczy\u0142 na terenie Trembowelskiego. Od 1 I 1919 r. przeniesiony zosta\u0142 na stanowisko nauczyciela gimnazjum w Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim, a nast\u0119pnie uczy\u0142 w gimnazjach w Brodach i Rawie Ruskiej. Z dniem 1 IX 1931 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 30. i pierwszych latach okupacji mieszka\u0142 we Lwowie. Wtedy to uko\u0144czy\u0142 Instytut prof. Weigla. W czasie okupacji przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do rodziny w Mielcu. Po wyzwoleniu miasta i wznowieniu pracy szk\u00f3\u0142 zosta\u0142 zatrudniony od 7 XI 1944 r. w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Mielcu. 1 X 1946 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 przeniesiony zosta\u0142 na stanowisko nauczyciela w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum dla Doros\u0142ych w \u015awidnicy. Zmar\u0142 oko\u0142o 1955 r. w \u015awidnicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"DROBA ZOFIA (z domu WERY\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 12 X 1916 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mateusza i Marii Anieli z Rymanowskich. Uczy\u0142a si\u0119 w Gimnazjum ss. Urszulanek w Krakowie, a nast\u0119pnie w Seminarium Gospodarstwa Wiejskiego i Domowego Sacr\u00e9 Coeur w Zbylitowskiej G\u00f3rze. Po otrzymaniu dyplomu (1937) odbywa\u0142a praktyk\u0119 w Okr\u0119gowym Towarzystwie Rolniczym w Mielcu, a potem w D\u0119bicy. W 1938 r. obj\u0119\u0142a posad\u0119 nauczycielki w Szkole Gospodarczej w Sosnowcu. Podczas okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142a w Mielcu i pracowa\u0142a w cukierni swego ojca. Wraz z rodze\u0144stwem (Janem i Wand\u0105 Wery\u0144skimi) by\u0142a zaprzysi\u0119\u017conym cz\u0142onkiem Armii Krajowej. Po wyj\u015bciu za m\u0105\u017c za Antoniego Drob\u0119 (pierwszego powojennego burmistrza Mielca) po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 pracy domowej. Do pracy zawodowej powr\u00f3ci\u0142a w latach 60. i od 1965 r. uczy\u0142a technologii i zasad \u017cywienia w Zasadniczej Szkole Dokszta\u0142caj\u0105cej. Zmar\u0142a 30 IX 1974 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROGI<\/strong>, wydzielone pasy terenu ( korytarze powietrzne, szlaki wodne), przeznaczone do cel\u00f3w komunikacji osobowej i towarowej. Na terenie Mielca i w jego okolicy czynne s\u0105 drogi do ruchu ko\u0142owego, droga kolejowa i droga wodna, a nad nimi \u2013 drogi powietrzne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Drogi dla ruchu ko\u0142owego<\/strong> Brak dokument\u00f3w nie pozwala dok\u0142adnie okre\u015bli\u0107, od kiedy funkcjonowa\u0142y pierwsze szlaki handlowe na ziemi mieleckiej, ale liczne monety rzymskie, wykopane na tych terenach oraz \u015blady rozwini\u0119tego osadnictwa potwierdzaj\u0105 tez\u0119, \u017ce takie szlaki istnia\u0142y po obu stronach rzeki Wis\u0142oki nawet w okresie kultury przeworskiej (II wiek n.e.). Pewne, bo po\u015bwiadczone dokumentem z 1332 r., jest istnienie drogi (traktu sandomierskiego), biegn\u0105cej z Sandomierza (przez Mielec, D\u0119bic\u0119 i Dukl\u0119) do Bardejowa i Koszyc. (Trasa ta na terenie Mielca odpowiada prawdopodobnie dzisiejszym ulicom: H. Sienkiewicza, S. S\u0119kowskiego, Sandomierskiej, T. Ko\u015bciuszki, Rzecznej i dzi\u015b nie istniej\u0105cej drodze nad brzegiem Wis\u0142oki w kierunku Wojs\u0142awia, Wojs\u0142awskiej, Rzochowskiej i D\u0119bickiej.) Inny dokument (z 1448 r.) informuje, \u017ce od miasta Rzochowa wychodzi\u0142a droga w kierunku wschodnim (tzw. trakt ruski). Baszt\u0119 obronn\u0105 w Rzemieniu, kt\u00f3ry by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 d\u00f3br rzochowskich, wybudowano m.in. w celu ochrony obu dr\u00f3g tj. traktu sandomierskiego i traktu ruskiego. Zapewne w 2. po\u0142. XV w., a mo\u017ce nawet wcze\u015bniej, funkcjonowa\u0142o po\u0142\u0105czenie drogowe Mielca z Cmolasem, poniewa\u017c obie te miejscowo\u015bci i ich okolice by\u0142y w\u0142asno\u015bci\u0105 rodziny Mieleckich. Dokument z 1470 r. wspomina o po\u0142\u0105czeniu drogowym Mielca z D\u0105brow\u0105 Tarnowsk\u0105, a tym samym z Tarnowem i Krakowem. (To ul. Legion\u00f3w.) Po\u0142\u0105czenie drogowe z Tarnowem mia\u0142 tak\u017ce Rzoch\u00f3w, co po\u015bwiadcza dokument z 1536 r. W tym\u017ce dokumencie wspomina si\u0119 o przeprawie przez Wis\u0142ok\u0119 w rejonie Kie\u0142kowa. W 1589 r. pisze si\u0119 o go\u015bci\u0144cu z Mielca (przez Z\u0142otniki, Chrz\u0105st\u00f3w, Brzy\u015bcie i Klisz\u00f3w) do Gaw\u0142uszowic. (To dzisiejsza ul. J. Kili\u0144skiego.) Sie\u0107 drogowa \u0142\u0105cz\u0105ca Mielec z okolicznymi miejscowo\u015bciami i \u00f3wcze\u015bnie najwi\u0119kszymi miastami Ma\u0142opolski (Krak\u00f3w, Tarn\u00f3w, Sandomierz) wykszta\u0142ci\u0142a si\u0119 ostatecznie w XVI w. Stan tych dr\u00f3g, zwa\u017cywszy na \u00f3wczesny poziom techniki, by\u0142 raczej kiepski. O tym, \u017ce powinny by\u0107 utrzymywane w dobrym stanie, \u015bwiadczy dokument z 1519 r., w kt\u00f3rym kr\u00f3l Zygmunt Stary nakaza\u0142 Stanis\u0142awowi Mieleckiemu (w\u0142a\u015bcicielowi d\u00f3br mieleckich) przeznacza\u0107 doch\u00f3d z c\u0142a mostowego na napraw\u0119 dr\u00f3g i most\u00f3w. Mimo to i wtedy, i przez dalsze wieki niewiele si\u0119 dzia\u0142o, a podr\u00f3\u017cni uskar\u017cali si\u0119 na do\u0142ki i b\u0142oto. Nieco wi\u0119ksz\u0105 dba\u0142o\u015b\u0107 o drogi wykazywano w granicach Mielca. Zdecydowan\u0105 popraw\u0119 w tym zakresie zaobserwowano dopiero w XX wieku, kiedy to zacz\u0119\u0142a rozwija\u0107 si\u0119 motoryzacja. Na g\u0142\u00f3wnych ulicach miasta (J. Pi\u0142sudskiego, H. Sienkiewicza, T. Ko\u015bciuszki, Rynek) po\u0142o\u017cono granitow\u0105 kostk\u0119, a kilkana\u015bcie dalszych ulic utwardzono t\u0142uczonym kamieniem. Od lat 50. XX w. rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 \u201eera asfaltu\u201d, a norm\u0105 standardow\u0105 drogi sta\u0142a si\u0119 powierzchnia asfaltowa i chodniki po obu stronach. Od 1 I 1999 r. wprowadzono nowy podzia\u0142 dr\u00f3g publicznych, wynikaj\u0105cy z ich funkcji w sieci drogowej. S\u0105 to drogi: krajowe, wojew\u00f3dzkie, powiatowe, gminne i wewn\u0119trzne \u2013 osiedlowe. Wed\u0142ug tego nowego podzia\u0142u w granicach Mielca nie ma dr\u00f3g krajowych. Drogami wojew\u00f3dzkimi s\u0105: droga nr 875 (Mielec \u2013 Kolbuszowa), nr 984 (Mielec \u2013 Lisia G\u00f3ra), nr 985 (Nagnaj\u00f3w \u2013 Mielec \u2013 D\u0119bica). Trasy te na terenie Mielca biegn\u0105 ulicami: 875 \u2013 Wolno\u015bci, 984 \u2013 Legion\u00f3w, 985 \u2013 H. Sienkiewicza, Wojs\u0142awsk\u0105 i D\u0119bick\u0105. Zarz\u0105dc\u0105 tych dr\u00f3g jest Podkarpacki Zarz\u0105d Dr\u00f3g Wojew\u00f3dzkich. Status dr\u00f3g powiatowych maj\u0105 aleje: Ducha \u015awi\u0119tego, Niepodleg\u0142o\u015bci i E. Kwiatkowskiego oraz ulice: E. Biernackiego, F. Chopina, \u00a0S. Drzewieckiego, B. G\u0142owackiego, Jadernych, J. Kili\u0144skiego, J. Kochanowskiego, J. Kusoci\u0144skiego, G. Narutowicza, Partyzant\u00f3w, Przemys\u0142owa, S. S\u0119kowskiego, L. Solskiego, W. Szafera, W. Witosa, Wojska Polskiego i S. \u017beromskiego. Administruje nimi i dba o ich stan Powiatowy Zarz\u0105d Dr\u00f3g w Mielcu. Mielecka Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa zarz\u0105dza ulicami osiedlowymi: J. Bajana, Botaniczn\u0105, T. Cha\u0142ubi\u0144skiego, D\u0105br\u00f3wki, E. Godlewskiego, A. K\u0119dziora, W. Kossaka, K. Pu\u0142askiego, M. Raciborskiego, Sp\u00f3\u0142dzielcz\u0105, Cz. Ta\u0144skiego i W\u0142adys\u0142awa Warne\u0144czyka. Pod prywatnym zarz\u0105dem znajduj\u0105 si\u0119 ulice: S. Doliny, Go\u0142\u0119bia, Z. Rymanowskiego, \u015alusarska i Zawiszy Czarnego. Pozosta\u0142ymi 241 ulicami zarz\u0105dza Urz\u0105d Miejski w Mielcu. W 2022 r. d\u0142ugo\u015b\u0107 wszystkich mieleckich dr\u00f3g publicznych wynosi\u0142a 177,128 km, w tym: wojew\u00f3dzkich – 18,582 km, powiatowych – 23,347 km i gminnych – 135,199 km. Ponadto w Mielcu jest 14,186 km dr\u00f3g wewn\u0119trznych.
Drogi kolejowe<\/strong>\u00a0Starania o wybudowanie linii kolejowej (drogi \u017celaznej) od D\u0119bicy (przez Mielec i Tarnobrzeg) do Rozwadowa, uwie\u0144czone zosta\u0142y wydaniem przez w\u0142adze austriackie 29 XII 1886 r. koncesji Towarzystwu Kolei Galicyjskiej Karola Ludwika. Prace przygotowawcze i budowlane wykonano w imponuj\u0105cym tempie. Pierwszy poci\u0105g przejecha\u0142 t\u0105 tras\u0105 ju\u017c 30 X 1887 r. Uruchomienie po\u0142\u0105czenia kolejowego z lini\u0105 Krak\u00f3w \u2013 Lw\u00f3w by\u0142o mocnym impulsem do rozwoju gospodarczego Mielca i jego okolic. Po\u0142\u0105czenie to wykorzystano p\u00f3\u017aniej dla potrzeb transportowych budowanej na terenach Cyranki w latach 1938-1939 Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych. W tym samym okresie wybudowano bocznic\u0119 kolejow\u0105 Mielec \u2013 teren fabryki. Popularno\u015b\u0107 i \u00a0pe\u0142ne wykorzystanie kolejowej drogi komunikacyjnej trwa\u0142o do ko\u0144ca lat 80. XX w. Korzystali ze\u0144 ludzie doje\u017cd\u017caj\u0105cy do zak\u0142ad\u00f3w pracy i uczniowie do szk\u00f3\u0142. Drog\u0105 kolejow\u0105 przewo\u017cono zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 towar\u00f3w. Planowano nawet budow\u0119 linii elektrycznej oraz rozbudow\u0119 stacji pasa\u017cerskiej i towarowej. W latach 90. coraz wi\u0119ksz\u0105 rol\u0119 zacz\u0105\u0142 odgrywa\u0107 bardziej mobilny transport samochodowy. W tej sytuacji z roku na rok Polskie Koleje Pa\u0144stwowe ogranicza\u0142y swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107, likwiduj\u0105c lub zawieszaj\u0105c kolejne kursy poci\u0105g\u00f3w osobowych. W latach 1998 \u2013 2000 \u00a0w\u0142adzom PKP i samorz\u0105dowym w\u0142adzom miasta Mielca z najwy\u017cszym trudem uda\u0142o si\u0119 utrzyma\u0107 funkcjonowanie niekt\u00f3rych tylko kurs\u00f3w osobowych oraz bocznicy do Cyranki, g\u0142\u00f3wnie za spraw\u0105 rozwijaj\u0105cej si\u0119 SSE EURO-PARK MIELEC.
Drogi \u00a0lotnicze<\/strong>\u00a0Ten rodzaj dr\u00f3g powietrznych upowszechni\u0142 si\u0119 wraz z rozwojem lotnictwa w XX w. S\u0105 to wydzielone z przestrzeni powietrznej pasy \u2013 drogi \u0142\u0105cz\u0105ce dwa rejony lub strefy kontrolowane lotnisk. Szeroko\u015b\u0107 pasa mi\u0119dzynarodowego wynosi 20 km, a krajowego \u2013 10 km. Podstawa dolna rozpoczyna si\u0119 od minimum 0,9 km, a g\u00f3rna si\u0119ga do 14 km. Nad Mielcem funkcjonuj\u0105 4 drogi lotnicze: 2 sta\u0142e i 2 weekendowe (sobotnio-niedzielne). Drogi sta\u0142e o symbolach UA \u2013 481 i UB \u2013 41 maj\u0105 kierunki zachodni i wschodni, a kolejnymi orientacyjnymi punktami na ich trasie s\u0105 J\u0119drzej\u00f3w i Stariawa (przy granicy polsko-ukrai\u0144skiej). Drogi weekendowe maj\u0105 kierunki p\u00f3\u0142nocny i po\u0142udniowy, a punktami orientacyjnymi s\u0105 Krynica i wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 Warszawy. Ponadto mielecki o\u015brodek lotniczy posiada dla w\u0142asnych potrzeb rejon wykonywania lot\u00f3w si\u0119gaj\u0105cy na p\u00f3\u0142nocy do Ostrowca \u015awi\u0119tokrzyskiego, na po\u0142udniu do D\u0119bicy, na zachodzie do Uj\u015bcia Jezuickiego i na wschodzie do Bi\u0142goraja.
Drogi wodne<\/strong>\u00a0Transport towar\u00f3w drogami wodnymi by\u0142 najbardziej ekonomicznym i cz\u0119sto jedynym \u015brodkiem transportu du\u017cych ilo\u015bci towar\u00f3w a\u017c do XIX w., kiedy to upowszechni\u0142 si\u0119 transport kolejowy. Z drogi wodnej korzystali od XVI w. faktorzy zarz\u0105dzaj\u0105cy w\u0142o\u015bciami mieleckimi w imieniu ich w\u0142a\u015bcicieli \u2013 rodziny Mieleckich. Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 w kierunku Gda\u0144ska p\u0142yn\u0119\u0142y barki i tratwy z du\u017cymi ilo\u015bciami surowc\u00f3w i towar\u00f3w, m.in. drewnem, wyrobami z drewna, zbo\u017cem, sianem, warzywami, p\u0142\u00f3tnem i popio\u0142em. Cz\u0119\u015b\u0107 z tych towar\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie zbo\u017ce, by\u0142a p\u00f3\u017aniej eksportowana drog\u0105 morsk\u0105 do kraj\u00f3w Europy Zachodniej. Zmieniaj\u0105ce si\u0119 na niekorzy\u015b\u0107 Polski uwarunkowania polityczne i gospodarcze w nast\u0119pnych wiekach spowodowa\u0142y, \u017ce eksport towar\u00f3w sta\u0142 si\u0119 nieop\u0142acalny. W tej sytuacji tak\u017ce i transport towar\u00f3w drog\u0105 wodn\u0105 w kierunku Gda\u0144ska systematycznie zmniejsza\u0142 si\u0119 i po I rozbiorze Polski (1772 r.) usta\u0142 zupe\u0142nie. W p\u00f3\u017aniejszej historii Mielca Wis\u0142oka, jako droga wodna, wykorzystywana by\u0142a niemal wy\u0142\u0105cznie do transportu \u017cwiru rzecznego i cel\u00f3w rekreacyjnych (kajakarstwo). Doda\u0107 nale\u017cy, \u017ce w\u0142a\u015bnie z wodnej drogi skorzystali partyzanci z Oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d i inni \u017co\u0142nierze AK oraz wi\u0119\u017aniowie po udanej akcji rozbicia wi\u0119zienia w Mielcu w czasie okupacji hitlerowskiej 29 III 1943 r., uciekaj\u0105c na galarach Wis\u0142ok\u0105 w kierunku Wis\u0142y. Pod koniec XX w. Wis\u0142oka by\u0142a ju\u017c niemal zupe\u0142nie niewykorzystywana jako droga wodna, g\u0142\u00f3wnie ze wzgl\u0119du na niski stan wody i nieuregulowane koryto.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dynamiczny rozw\u00f3j motoryzacji oraz systematycznie rosn\u0105ca dominacja transportu samochodowego (osobowego i towarowego) wp\u0142yn\u0119\u0142y na zintesyfikowanie prac remontowych i modernizacyjnych dr\u00f3g dla ruchu ko\u0142owego. W Mielcu, g\u0142\u00f3wnie z inicjatywy samorz\u0105du miasta, przeprowadzono takie prace na wszystkich ulicach wojew\u00f3dzkich i powiatowych oraz zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci miejskich i osiedlowych. Zbudowanie kilku nowych ulic (Jana Paw\u0142a II, S. Padyku\u0142y, przed\u0142u\u017ce\u0144 W. Szafera i Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy) odci\u0105\u017cy\u0142o w znacz\u0105cym stopniu ulice w centrum miasta i poprawi\u0142o poziom ochrony \u015brodowiska. Kolejn\u0105 wa\u017cn\u0105\u00a0 inwestycj\u0105 w tym zakresie by\u0142o oddanie do u\u017cytku obwodnicy Mielca. Rozw\u00f3j transportu samochodowego spowodowa\u0142 zdecydowane zmniejszenie si\u0119 zainteresowania transportem kolejowym, dlatego linia kolejowa przechodz\u0105ca przez Mielec stopniowo podupada\u0142a. Utrzymano lini\u0119 dla przewoz\u00f3w towarowych zwi\u0105zanych g\u0142\u00f3wnie z SSE EURO-PARK Mielec, ale transport osobowy czasowo zlikwidowano. (Ostatni poci\u0105g osobowy \u201eHetman\u201d przejecha\u0142 przez Mielec 31 VIII 2009 r.). Utrzymano tak\u017ce mieleckie lotnisko i transport lotniczy wyznaczonymi drogami powietrznymi (pasami). Wed\u0142ug danych z 31 XII 2018 r. na terenie Mielca by\u0142o oko\u0142o 172,4 km dr\u00f3g publicznych, w tym: wojew\u00f3dzkich – ok. 18,6 km, powiatowych – ok. 23,7 km, gminnych – ok.130,1 km i wewn\u0119trznych – 16 km. W 2020 r. oddano do u\u017cytku drugi most nad Wis\u0142ok\u0105 w rejonie Z\u0142otnik i Rz\u0119dzianowic, co w sporym stopniu zmniejszy\u0142o nat\u0119\u017cenie ruchu na mo\u015bcie w Woli Mieleckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROMADER (PZL M 18, M 18A, M 18B)<\/strong>, samolot rolniczo-ga\u015bniczy produkowany w WSK Mielec od 1974 r. i Polskie Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu od 1998 r. Og\u00f3\u0142em do ko\u0144ca 2000 r. wyprodukowano ponad 700 sztuk (wszystkich odmian). Charakteryzuj\u0105 go nast\u0119puj\u0105ce podstawowe dane: moc startowa \u2013 1000 KM, masa startowa \u2013 4200 kg (5300 kg), masa u\u017cyteczna \u2013 1400 kg (2500 kg), za\u0142oga \u2013 2 osoby. Opracowanie \u2013 PZL Mielec we wsp\u00f3\u0142pracy z Rockwell International, konstruktor \u2013 J\u00f3zef Oleksiak, konstruktorzy prowadz\u0105cy w serii \u2013 Zbigniew Chmiel i J\u00f3zef Bystrowski. Pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 27 VIII 1976 r., a pilotem by\u0142 Andrzej Pamu\u0142a. O udanej konstrukcji i walorach samolotu \u015bwiadczy ilo\u015b\u0107 kraj\u00f3w, kt\u00f3re go zakupi\u0142y: Bu\u0142garia, Chiny, CSRS, Grecja, Hiszpania, Jugos\u0142awia, Kanada, Kuba, Maroko, Meksyk, Nikaragua, NRD, Turcja, USA, Wenezuela i W\u0119gry. Ponadto \u201eDromadery\u201d wykonuj\u0105 us\u0142ugi na terenach kilkunastu kraj\u00f3w na r\u00f3\u017cnych kontynentach, w tym r\u00f3wnie\u017c w Afryce, Ameryce Po\u0142udniowej i Australii. Za skonstruowanie i wykonanie tego samolotu \u2013 w 1980 r. z okazji \u015awi\u0119ta 22 Lipca przyznano Nagrod\u0119 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia zespo\u0142owi w sk\u0142adzie: J\u00f3zef Oleksiak, Adam Borowski, Tadeusz Go\u0142\u0119biewski, Wac\u0142aw Kiepiel, Kazimierz Kita, Wojciech Potka\u0144ski, Jaros\u0142aw Rumszewicz, Jerzy Stachnik, W\u0142odzimierz St\u0119pie\u0144, Wies\u0142aw Szczepa\u0144ski, Tadeusz \u015awiatowiec i Walenty Wr\u00f3blewski. Na 54. Mi\u0119dzynarodowych Targach Pozna\u0144skich w 1982 r. \u201eDromader\u201d otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie \u201eMister Exportu\u201d. Po sprywatyzowaniu Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. by\u0142 nadal produkowany, m.in. w 2008 r. zako\u0144czono dostaw\u0119 15 egzemplarzy samolotu do Chin.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROMADER \u2013 MINI (PZL M 21)<\/strong>, samolot rolniczy produkowany w WSK Mielec w latach 1980 \u2013 1985. Wykonano 2 egzemplarze. Dane podstawowe: moc startowa \u2013 600 KM, masa startowa \u2013 3300 kg (3600 kg), masa u\u017cyteczna \u2013 1240 kg (1540 kg), za\u0142oga \u2013 1 osoba. Opracowanie \u2013 PZL Mielec, konstruktor \u2013 Jaros\u0142aw Rumszewicz. Pierwszy lot odby\u0142 pilot Tadeusz Paku\u0142a 18 VII 1982 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROMADER (M 18 AS)<\/strong>, samolot szkolny produkowany w WSK Mielec w latach 1985-1989. Og\u00f3\u0142em wykonano 5 egzemplarzy. Podstawowe dane: moc startowa \u2013 1000 KM, masa startowa \u2013 4200 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 1250 kg, za\u0142oga \u2013 2 osoby. Opracowanie \u2013 PZL Mielec, konstruktorzy prowadz\u0105cy \u2013 Krystian Pogoda i Kazimierz Kotula. Pierwszy lot odby\u0142 pilot Henryk Bronowicki 31 III 1988 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROMADER (M 18 BS)<\/strong>, samolot szkolny produkowany przez WSK Mielec od 1996 r. Podstawowe dane: moc startowa \u2013 1000 KM, masa startowa \u2013 4200 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 1200 kg, za\u0142oga \u2013 2 osoby. Opracowanie \u2013 PZL Mielec, konstruktor prowadz\u0105cy \u2013 J\u00f3zef Bystrowski. Pierwszy lot odbyli piloci Zbigniew Nowakowski i Czes\u0142aw \u017bywocki 13 XI 1997 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROMADER SUPER (PZL M 24, M 24 W)<\/strong>, samolot rolniczy produkowany w WSK Mielec w latach 1981 \u2013 1989. Wykonano 5 sztuk. Podstawowe dane: moc startowa \u2013 1000 \u2013 1170 KM, masa startowa \u2013 5000 kg (5700 kg), masa u\u017cyteczna \u2013 1940 kg (2640 kg). Opracowanie \u2013 PZL Mielec, konstruktorzy \u2013 J\u00f3zef Oleksiak i Tadeusz Wide\u0142ka. Pierwszy lot odby\u0142 Andrzej Pamu\u0142a 14 VII 1987 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROZD EWA (z domu CISOWSKA)<\/strong>, urodzona 19 XII 1953 r. w Tomaszowie Mazowieckim, c\u00f3rka Karola i Pelagii z domu Miziak. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stefana \u017beromskiego w Tomaszowie Mazowieckim. Studia wy\u017csze odby\u0142a na Akademii Medycznej w \u0141odzi (Wydzia\u0142 Lekarski) w latach 1972-1978 i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. W 1982 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych, a II stopie\u0144 z tego zakresu chor\u00f3b w 1998 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 X 1978 r. sta\u017cem podyplomowym w Szpitalu Rejonowym w Mielcu, a od 1 X 1979 r. do 31 V 1981 r. pracowa\u0142a jako m\u0142odszy asystent na Oddziale Wewn\u0119trznym w mieleckim szpitalu oraz w Poradni Rejonowej Nr 3 w Mielcu. Od 1 VI 1981 r. do pa\u017adziernika 2000 r. kierowa\u0142a prac\u0105 Pogotowia Ratunkowego w Mielcu, a do ko\u0144ca 2000 r. pracowa\u0142a na Oddziale Wewn\u0119trznym i w Poradni Rejonowej Nr 5 w Mielcu. Od 2001 r. \u2013 w ramach restrukturyzacji podstawowej opieki zdrowotnej \u2013 przesz\u0142a na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora Niepublicznego Zak\u0142adu Opieki Zdrowotnej \u201ePi\u0105tka\u201d przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. Niemal od pocz\u0105tku pracy zawodowej aktywnie pracuje spo\u0142ecznie w Polskim Towarzystwie Lekarskim. Od czterech kadencji jest skarbnikiem Ko\u0142a PTL w Mielcu, od dw\u00f3ch kadencji \u2013 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PTL w Rzeszowie, a od trzech \u2013 delegatem Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Rzeszowie. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem zebra\u0144, sympozj\u00f3w i konferencji naukowych oraz r\u00f3\u017cnych form \u017cycia towarzyskiego lekarzy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROZD JOANNA<\/strong>, urodzona 30 IV 1979 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i Ewy z domu Cisowskiej. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu, matura w 1998 r. Laureatka Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady Chemicznej w 1997 i 1998 r. \u00a0Jako reprezentantka Polski zdoby\u0142a srebrny medal na Mi\u0119dzynarodowej Olimpiadzie Chemicznej w Melbourne (Australia), zorganizowanej w dniach 5 \u2013 14 VII 1998 r. W latach 1997-1998 by\u0142a stypendystk\u0105 Prezesa Rady Ministr\u00f3w. W 1998 r. uczestniczy\u0142a w Zje\u017adzie M\u0142odych Naukowc\u00f3w w Londynie (40 th Londyn International Youth Science Forum). Studentka Akademii Medycznej w Warszawie, a od pa\u017adziernika 2000 r. \u2013 studentka F.U. Berlin. Pracuje w Klinice Hematologii w Warszawie, pisze prace naukowe z zakresu hematologii. Jest stypendystk\u0105 Ministra Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej. W 2004 r. uko\u0144czy\u0142a z wyr\u00f3\u017cnieniem Akademi\u0119 Medyczn\u0105 w Warszawie i uzyska\u0142a dyplom lekarza medycyny. W 2005 r. zda\u0142a lekarski egzamin pa\u0144stwowy i od 1 XII zosta\u0142a zatrudniona na stanowisku m\u0142odszego asystenta w Katedrze i Klinice Hematologii Onkologii i Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. M.in. prowadzi\u0142a seminaria i \u0107wiczenia ze studentami kierunku lekarskiego wydzia\u0142u English Division z zakresu onkologii i hematologii. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2004 r. bra\u0142a czynny udzia\u0142 w konferencjach i szkoleniach krajowych i zagranicznych, a w latach 2005-2010 by\u0142a s\u0142uchaczem Studium Medycyny Molekularnej \u2013 projekt\u00a0Analiza pod\u015bcieliska szpiku w wybranych jednostkach chorobowych. Ocena mo\u017cliwo\u015bci wykorzystania leczniczego<\/em>. Od 2006 r. publikuje w medycznych czasopismach krajowych i zagranicznych. W latach 2009-2012 bra\u0142a udzia\u0142 w grupach roboczych PLRG (Polish Lymphoma Research Group) i PALG (Polish Adult Leukemia Group). W 2011 r. zda\u0142a pa\u0144stwowy egzamin specjalistyczny z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych. 1 XII 2011 r. awansowano j\u0105 na stanowisko starszego asystenta. W 2012 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy\u00a0Analiza wzrostu in vitro i zmienno\u015bci immunofenotypu kom\u00f3rek pod\u015bcieliska szpiku w wybranych jednostkach chorobowych. Ocena mo\u017cliwo\u015bci ich wykorzystania w leczeniu niekt\u00f3rych chor\u00f3b krwi.<\/em>\u00a0Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Commission\u2019s Marie Curie Actions Scholarship for The Tenth ESH-EBMT Training Course On And Marrow Transplantation (2005), I nagrod\u0105 za prac\u0119 \u00a0Wp\u0142yw zaburze\u0144 krzepni\u0119cia osoczowego na wyst\u0105pienie krwotoku (3 i 4 stopnia wg WHO) u chorych z ma\u0142op\u0142ytkowo\u015bci\u0105<\/em>, przedstawian\u0105 na \u00a0Pierwszym Mi\u0119dzynarodowym Kongresie Transfuzjologii Klinicznej (2010) i wyr\u00f3\u017cnieniem \u201eSpecjalista 2011\u201d nadawane przez MZiOS (2012 r.). Od 2014 r. pracuje jako adiunkt w Klinice Hematologii, Onkologii i Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych (obecnie: Klinika Hematologii, Transplantologii i Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych) Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego w Warszawie. Zda\u0142a egzaminy specjalizacyjne z hematologii (2015 r., z wyr\u00f3\u017cnieniem „Specjalista 2015” nadanym przez MZiOS) i transplantologii klinicznej (2017 r.). Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem ponad 70 publikacji oraz rozdzia\u0142\u00f3w w monografiach i podr\u0119cznikach z zakresu hematologii i transplantacji kom\u00f3rek krwiotw\u00f3rczych. Prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105 w ramach Polskiej Grupy Badawczej Ch\u0142oniak\u00f3w (PLRG), Polskiej Grupy ds. Leczenia Bia\u0142aczek u Doros\u0142ych (PALG) i Polskiej Grupy Szpiczakowej (PGSz). Od 2017 r. przewodniczy Grupie Roboczej Ch\u0142oniak\u00f3w Indolentnych. Wyk\u0142ada na konferencjach hematologicznych i kursach specjalizacyjnych. Pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Mazowieckiego Oddzia\u0142u PTHiT (od 2017 r.) i jest cz\u0142onkiem Komisji Bioetycznej przy Warszawskim Uniwersytecie Medycznym (od 2020 r.). Bierze udzia\u0142 we wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzynarodowej w ramach grupy EBMT (Chronic Malignancies Working Party, Infectious Diseases Working Party). Na podstawie oceny dorobku naukowego w 2024 r. otrzyma\u0142a habilitacj\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DROZDOWSKI ANDRZEJ,<\/strong> urodzony 18 VIII 1964 r. w Mielcu, syn Edwarda i Heleny z domu Pezda. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1983 r. Uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli im. W. Spasowskiego \u2013 Oddzia\u0142 Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie i uzyska\u0142 kwalifikacje pedagogiczne. Studiowa\u0142 te\u017c na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie. W roku szkolnym 1983\/1984 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Jamach, gmina Wadowice G\u00f3rne, a w nast\u0119pnym roku uczy\u0142 w Punkcie Filialnym w Izbiskach. Od II p\u00f3\u0142rocza 1985\/1986 powr\u00f3ci\u0142 do Szko\u0142y Podstawowej w Jamach. Uczy\u0142 historii i biologii oraz prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z wychowania fizycznego. Od roku szkolnego 1986\/1987 do ko\u0144ca roku szkolnego 1989\/1990 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Wadowicach G\u00f3rnych jako nauczyciel historii, wychowania obywatelskiego i przysposobienia obronnego. Prowadzi\u0142 zaj\u0119cia pozalekcyjne, m.in. opiekowa\u0142 si\u0119 harcerzami, by\u0142 cz\u0142onkiem Komendy Hufca ZHP i instruktorem Chor\u0105gwi ZHP w Tarnowie. Organizowa\u0142 uroczysto\u015bci, imprezy i wycieczki. Na jego wniosek z dniem 31 VIII 1990 r. rozwi\u0105zano umow\u0119 o prac\u0119 z powodu perspektywy wyjazdu za granic\u0119. P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 w mieleckich firmach. W 2000 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 dekoracji miasta z okazji \u015awiatowego Zjazdu Mielczan w Mielcu. Przez pewien czas by\u0142 redaktorem Radia Hit-FM w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 wiceprezesa zarz\u0105du firmy STARCO w Mielcu. W ostatnich latach by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Klubu Alternatywa i restauracji VIS a VIS w Mielcu. W plebiscycie portalu internetowego hej.mielec w 2016 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201ePozytywny Mielczanin\u201d w kategorii biznes. Zmar\u0142 13 III 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROZDOWSKI FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 30 XI 1931 r. we Lwowie, syn Karola i Stefanii z domu Lech. Do 1944 r. mieszka\u0142 z rodzicami we Lwowie, a od sierpnia 1944 r. w Mielcu. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony na Wydziale Monta\u017cu WSK w Mielcu. Jesieni\u0105 1951 r. odby\u0142 szkolenie podstawowe pilot\u00f3w w Centrum Wyszkolenia Lotniczego Ligi Lotniczej we Wroc\u0142awiu. Powr\u00f3ci\u0142 do pracy w mieleckiej WSK na stanowisko mistrza osprz\u0119tu samolot\u00f3w MIG-15, a po pracy szkoli\u0142 si\u0119 w Aeroklubie Rzeszowskim i nast\u0119pnie w Aeroklubie Mieleckim. W 1958 r. otrzyma\u0142 licencj\u0119 pilota sportowego, a po kursie instruktorskim w CWL Krosno \u2013 uprawnienia instruktora samolotowego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 AM, startuj\u0105c w zawodach samolotowych i pracuj\u0105c spo\u0142ecznie jako instruktor samolotowy. W X Locie Po\u0142udniowo \u2013 Zachodniej Polski (1958 r.), wsp\u00f3lnie z J\u00f3zefem Janiakiem zdobyli II miejsce. Uczestniczy\u0142 te\u017c, z Adamem Grub\u0105 i Eugeniuszem Go\u0142\u0105bem w XI (1959 r.) oraz z Zbigniewem S\u0142onowskim, w XIII Locie Po\u0142udniowo-Zachodniej Polski (1961 r.), a tak\u017ce, ze Stanis\u0142awem Ratusi\u0144skim, w Samolotowych Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w (\u0141\u00f3d\u017a -1959 r.). W 1963 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego zawodowego II klasy i zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej WSK na etacie pilota transportowego. W 1973 r. zda\u0142 egzamin pa\u0144stwowy i otrzyma\u0142 uprawnienia pilota do\u015bwiadczalnego II klasy. Od 1973 r. do 31 VII 1982 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako pilot do\u015bwiadczalny. Z dniem 1 VIII 1982 r., z powod\u00f3w zdrowotnych, przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Odby\u0142 og\u00f3\u0142em 11 767 lot\u00f3w w \u0142\u0105cznym czasie 6388 godzin, z czego m.in. 1097 godz. lot\u00f3w do\u015bwiadczalnych, 416 godz. lot\u00f3w instruktorskich i 1108 godz. lot\u00f3w agrolotniczych. Oblatywa\u0142 nowo wyprodukowane samoloty: 191 egzemplarzy AN-2, 9 egz. M-15 i 8 egz. M-18. W latach 1969-1970 wykonywa\u0142 us\u0142ugi agrolotnicze w Egipcie i Sudanie. Wielokrotnie przebazowywa\u0142 AN-2 i M-15 do Lwowa i wykonywa\u0142 szereg trudnych zlece\u0144, m.in. lecia\u0142 na AN-2 do Iraku. Lata\u0142 na nast\u0119puj\u0105cych samolotach: Piper Cup, CSS-13, Junak-2, Junak-3, \u017bak-3, Jak-12, Jak-18, Kania-2, TS-8 Bies, Zlin-26, L-200 Morawa, PZL-104 Wilga, LALA-1, LMM-15, M-15, M-15D, AN-2, M-18 Dromader oraz na szybowcach. Odznaczony m.in. \u00a0Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DROZDOWSKI PIOTR KAROL<\/strong>, urodzony 1 II 1952 r. w Mielcu, syn Henryka i Janiny z Majewskich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1971 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a nast\u0119pnie na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1977 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektryka. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku asystenta w Instytucie Elektrotechniki i Elektroniki na Wydziale Transportu Politechniki Krakowskiej. W 1985 r. uzyska\u0142 na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki AGH stopie\u0144 doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy:\u00a0Analiza pracy silnika indukcyjnego klatkowego jako autotransformatora<\/em>\u00a0(Wydano j\u0105 drukiem w Krakowie w 1985 r.) Zosta\u0142 te\u017c awansowany na stanowisko adiunkta w Politechnice Krakowskiej. W pracy naukowo-dydaktycznej skupi\u0142 si\u0119 na nast\u0119puj\u0105cych tematach: automatyka nap\u0119d\u00f3w przekszta\u0142tnikowych, sterowanie uk\u0142ad\u00f3w energoelektronicznych, diagnostyka maszyn elektrycznych i transformator\u00f3w, modelowanie komputerowe i projektowanie uk\u0142ad\u00f3w elektrycznych i elektronicznych. W 1992 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Wydzia\u0142 In\u017cynierii Elektrycznej i Komputerowej Politechniki Krakowskiej i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Instytutu Elektromechanicznych Przemian Energii. W 2002 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora habilitowanego nauk technicznych w Instytucie Elektrotechniki w Warszawie na podstawie monografii:\u00a0Kszta\u0142towanie charakterystyk i w\u0142asno\u015bci ruchowych wielofazowych silnik\u00f3w indukcyjnych klatkowych.<\/em> (Prac\u0119 opublikowa\u0142a Politechnika Krakowsk\u0105 jako Monografi\u0119 278, w serii In\u017cynieria Elektryczna i Komputerowa, Krak\u00f3w 2000.) W 2005 r. otrzyma\u0142 stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Krakowskiej. W latach 2002-2005 by\u0142 prodziekanem Wydzia\u0142u In\u017cynierii Elektrycznej i Komputerowej, a od 2005 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dziekana tego Wydzia\u0142u. Jest autorem ponad 90 publikacji i opracowa\u0144 naukowych o zasi\u0119gu krajowym i mi\u0119dzynarodowym, 3 podr\u0119cznik\u00f3w akademickich i 2 monografii. Jest promotorem 1 doktoratu i 55 prac dyplomowych oraz recenzentem 5 doktorat\u00f3w i oko\u0142o 150 prac dyplomowych. Uzyska\u0142 4 patenty krajowe i 1 zagraniczny. Zrealizowa\u0142 11 prac dla przemys\u0142u. Ponadto jest autorem recenzji ok. 70 artyku\u0142\u00f3w naukowych i 3 projekt\u00f3w naukowo-badawczych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem Prof. Janusza Groszkowskiego Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRO\u017bD\u017bOWSKI FELIKS,\u00a0<\/strong>urodzony 15 X 1949 r. w Po\u0142a\u0144cu, syn J\u00f3zefa i Emilii z domu Kosowicz. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu z matur\u0105 w 1968 r. Od 1966 r. trenowa\u0142 szermierk\u0119 w GKS \u201eGryf\u201d Mielec pod kierunkiem Emilii Drabik. Ju\u017c w 1967 r. zdoby\u0142 II klas\u0119 sportow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 kurs instruktorski w zakresie szermierki. W 1968 i 1969 r. zdoby\u0142 mistrzostwo okr\u0119gu rzeszowskiego junior\u00f3w w szpadzie. Tak\u017ce w 1969 r. wywalczy\u0142 2. miejsce w Og\u00f3lnopolskim Turnieju Klasyfikacyjnym Junior\u00f3w w \u0141odzi i zosta\u0142 powo\u0142any do kadry narodowej junior\u00f3w w szpadzie. Jako instruktor prowadzi\u0142 zaj\u0119cia szermiercze w \u201eGryfie\u201d Mielec. W 1971 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Katowic , gdzie trenowa\u0142 szpad\u0119 w tamtejszym GKS \u2013 jednym z najsilniejszych w\u00f3wczas klub\u00f3w szermierczych w kraju i studiowa\u0142 na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Najwa\u017cniejsze sukcesy sportowe (w szpadzie): *1971 r. \u2013 wicemistrz Polski (dru\u017cynowo); *1972 r. \u2013 br\u0105zowy medal MP (dru\u017cynowo); *1973 r. \u2013 br\u0105zowy medal MP dru\u017cynowo; *1974 r. \u2013 wicemistrz Polski (indywidualnie) i mistrz Polski (dru\u017cynowo), udzia\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata w Grenoble; *1976 r. \u2013 mistrz Polski (dru\u017cynowo), br\u0105zowy medal MP (indywidualnie); *1978 r. \u2013 wicemistrz Polski (dru\u017cynowo); *1980 r. \u2013 wicemistrz Polski (dru\u017cynowo); *1983 r. \u2013 wicemistrz Polski (indywidualnie) i br\u0105zowy medal MP (dru\u017cynowo); *1984 r. \u2013 wicemistrz Polski (dru\u017cynowo); *1986 r. \u2013 br\u0105zowy medal MP (dru\u017cynowo). W latach 1983-1990 by\u0142 trenerem sekcji szermierczej GKS Katowice. Pracowa\u0142 tak\u017ce w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych i Le\u015bnych w \u017bywcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. Zmar\u0142 1 1 V 2020 r. Pochowany na cmentarzu miejskim na Wzg\u00f3rzu Bu\u0142garskim w \u017bywcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRO\u017bD\u017bOWSKI HENRYK<\/strong>, urodzony 1 II 1945 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Heleny z domu Wilk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Karier\u0119 sportow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od lekkoatletyki w \u201eStali\u201d Mielec, a w wieku 14 lat podj\u0105\u0142 treningi w sekcji pi\u0142ki r\u0119cznej MKS Mielec prowadzonej przez \u00a0S. Soli\u0144skiego (nauczyciela chemii w Liceum Pedagogicznym w Mielcu). Gra\u0142 p\u00f3\u017aniej w \u201eT\u0119czy\u201d Mielec, a w 1965 r. przeszed\u0142 do \u201eStali\u201d Mielec, graj\u0105cej w\u00f3wczas w lidze okr\u0119gowej. Wyst\u0119puj\u0105c w tym zespole, przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu do II ligi i kilkakrotnego zdobycia w niej I miejsca oraz awansu do I ligi 22 VI 1969 r. W I lidze gra\u0142 w sezonie 1969\/1970 (VII miejsce) i zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 sportow\u0105. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1964 r. w WSK jako pracownik fizyczny \u2013 sta\u017cysta, a p\u00f3\u017aniej \u2013 jako technolog r\u00f3\u017cnych stopni i kierownik sekcji technologicznej w Zak\u0142adzie Aparatury Paliwowej. W tym okresie zg\u0142osi\u0142 ponad 100 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i bra\u0142 udzia\u0142 w opracowaniu 3 wniosk\u00f3w patentowych, p\u00f3\u017aniej wdro\u017conych. By\u0142 cz\u0142onkiem Zak\u0142adowego Ko\u0142a SIMP. W 1980 r zdoby\u0142 I miejsce i tytu\u0142 Mistrza Racjonalizacji \u2013 1979 w grupie pracownik\u00f3w in\u017cynieryjno-technicznych WSK Mielec oraz V miejsce w woj. rzeszowskim. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W latach 80. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika obiekt\u00f3w sportowych WSK Mielec przy ul. L. Solskiego. Wsp\u00f3\u0142uczestniczy\u0142 w gruntownej modernizacji hali sportowo-widowiskowej, po\u0142o\u017ceniu bie\u017cni tartanowej, budowie boisk asfaltowych, budowie pomieszcze\u0144 i sali lekkoatletycznej pod trybun\u0105 zachodni\u0105 oraz zagospodarowaniu teren\u00f3w sportowo-rekreacyjnych pomi\u0119dzy basenami odkrytymi i torami kolejowymi. Od 1990 r. do 1996 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. 1 I 1997 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. Zmar\u0142 1 VI 2012 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRO\u017bD\u017bOWSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 15 I 1933 r. w Po\u0142a\u0144cu, syn Feliksa i Michaliny. W latach 1945-1951 uczy\u0142 si\u0119 w Mielcu, pocz\u0105tkowo w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. St.Konarskiego (z \u201ema\u0142\u0105 matur\u0105\u201d), a nast\u0119pnie w Liceum Handlowym, przemianowanym na Pa\u0144stwowe Liceum Administracyjno-Gospodarcze, w 1951 r. zda\u0142 matur\u0119. W 1955 r. uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 ekonomisty-planisty handlu zagranicznego. Od 1 II 1955 r. \u2013 na podstawie nakazu pracy \u2013 zatrudniony zosta\u0142 w Centrali Handlu Zagranicznego \u201eCEKOP\u201d (obiekty przemys\u0142owe) jako handlowiec, a p\u00f3\u017aniej jako starszy handlowiec i rzeczoznawca, m.in. przy eksporcie hut szk\u0142a (Albania, Indie, Jugos\u0142awia, Korea P\u00f3\u0142nocna, Kuba). W latach 1964-1968 pracowa\u0142 jako sta\u0142y delegat CHZ \u201eCEKOP\u201d w Kalkucie (Indie) przy Konsulacie Handlowym PRL, na stanowisku kierownika dzia\u0142u, a ponadto prowadzi\u0142 sprawy handlowe innych polskich central handlu zagranicznego. Po powrocie z Indii pracowa\u0142 w Biurze Eksportu Cukrowni \u201eCEKOP\u201d na stanowisku pe\u0142nomocnika dyrektora, a nast\u0119pnie jako zast\u0119pca dyrektora. Od 1 I 1971 r. \u2013 po po\u0142\u0105czeniu \u201eCEKOPU\u201d i \u201ePOLIMEXU\u201d \u2013 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora Biura Cukrowniczego i zajmowa\u0142 si\u0119 eksportem cukrowni (Grecja, Irak, Indonezja, ZSRR). Po uko\u0144czeniu podyplomowych studi\u00f3w s\u0142u\u017cby zagranicznej przy Wy\u017cszej Szkole Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie w 1973 r. zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Biurze Radcy Handlowego przy Ambasadzie PRL w Budapeszcie na stanowisko attache handlowego. W 1978 r. przyj\u0105\u0142 ofert\u0119 pracy w CHZB \u201eBudimex\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcje: doradcy dyrektora generalnego, dyrektora handlowego (I zast\u0119pca dyrektora generalnego), w tym od VIII do XII 1979 r. pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki dyrektora generalnego. W 1981 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji i jako g\u0142\u00f3wny specjalista zajmowa\u0142 si\u0119 eksportem us\u0142ug do Iraku. W listopadzie 1983 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do pracy w Ministerstwie Handlu Zagranicznego (od 1987 r. Ministerstwo Wsp\u00f3\u0142pracy Gospodarczej z Zagranic\u0105), na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty do koordynacji wsp\u00f3\u0142pracy gospodarczej polsko-w\u0119gierskiej w Departamencie Polityki Handlowej. W 1989 r. ponownie zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Biurze Radcy Handlowego przy Ambasadzie PRL w Budapeszcie na stanowisko attache handlowego do spraw inwestycyjnych. Z Budapesztu powr\u00f3ci\u0142 we wrze\u015bniu 1993 r. i od 1 X tego\u017c roku przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1993-1994 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 (na warunkach umowy-zlecenia) doradcy Zarz\u0105du Firmy \u201e\u015awiatowe Centrum Handlu ze Wschodem\u201d w zakresie wsp\u00f3\u0142pracy Polski z W\u0119grami. Od 1994 r. zaj\u0105\u0142 si\u0119 gospodarowaniem na rodzinnej posesji w Po\u0142a\u0144cu. W latach pracy zawodowej pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, a nast\u0119pnie w zwi\u0105zkach zawodowych i pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji z wyboru. W czasie studi\u00f3w odby\u0142 Studium Wojskowe i po przeszkoleniu na obozach wojskowych otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika artylerii. W latach 1981-1993 znajdowa\u0142 si\u0119 na li\u015bcie Kolegium Arbitr\u00f3w przy Polskiej Izbie Handlu Zagranicznego i dorywczo zajmowa\u0142 si\u0119 rozstrzyganiem spor\u00f3w pomi\u0119dzy uczestnikami obrot\u00f3w mi\u0119dzynarodowych. Za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 odznaczony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu Zagranicznego\u201d.<\/p>\r\n

DRO\u017bD\u017bOWSKI PIOTR,<\/strong> urodzony 26 XI 1913 r. w Rudzie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Nale\u017cna. W 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony w malarni Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu \u2013 Cyrance. Na tej plac\u00f3wce pracowa\u0142 jako brygadzista, mistrz i starszy mistrz, a nast\u0119pnie jako kierownik zmianowy Wydzia\u0142u 59. By\u0142 uznanym autorytetem w zakresie malowania, m.in. samochod\u00f3w \u201eMikrus\u00f3w\u201d i woz\u00f3w telewizyjnych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. Pe\u0142ni\u0142 funkcje w zwi\u0105zkach zawodowych, a przez pewien czas przewodniczy\u0142 wydzia\u0142owej Radzie Pracowniczej. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1979 r. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d. Zmar\u0142 18 I 1993 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRO\u017bD\u017bOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 XI 1923 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Franciszka i Eleonory z domu But. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Wojs\u0142awiu. W czasie okupacji hitlerowskiej s\u0142u\u017cy\u0142 w mieleckiej jednostce Baudienstu. W listopadzie 1944 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie do odbycia s\u0142u\u017cby wojskowej w Wojsku Polskim. Od 24 XI 1944 r. jako kanonier w 23 Ko\u0142obrzeskim Pu\u0142ku Artylerii przeszed\u0142 szlak bojowy od Warszawy do Berlina. Po wojnie nadal s\u0142u\u017cy\u0142 w macierzystym pu\u0142ku do 15 III 1947 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Pracowa\u0142 m.in. w WSK Mielec jako stra\u017cnik, a nast\u0119pnie w Przedsi\u0119biorstwie Kopalnictwa Naftowego w Mielcu i zak\u0142adach przemys\u0142u drzewnego na terenie Mielca. Od 1970 r. nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD-u. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem za Warszaw\u0119 1939-1945, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d oraz radzieckimi medalami: \u201eZa Oswobodzenie Warszawy\u201d i \u201eZa Zdobycie Berlina\u201d. Zmar\u0142 13 VII 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRO\u017bD\u017bOWSKI WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 II 1946 r. w S\u0142omnikach, syn W\u0142adys\u0142awa i Anieli z domu Lubera. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. W latach szkolnych by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i cz\u0142onk\u00f3w znanego mieleckiego zespo\u0142u muzycznego \u201eB\u0142\u0119kitni\u201d. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w D\u0119blinie i r\u00f3wnocze\u015bnie zdoby\u0142 kwalifikacje instruktora pilota. W latach 1970-1973 szkoli\u0142 podchor\u0105\u017cych WOSL w D\u0119blinie na samolotach UTMIG-15 i LIM-2. S\u0142u\u017c\u0105c p\u00f3\u017aniej w jednostce w Bydgoszczy jako instruktor wykonywa\u0142 loty szkolne na samolocie UTMIG-15 i loty na samolocie nadd\u017awi\u0119kowym SU-7. R\u00f3wnolegle jako cz\u0142onek Aeroklubu Toru\u0144skiego uzyska\u0142 cywiln\u0105 licencj\u0119 pilota samolotowego i instruktora II klasy. Od 1976 r. do 1991 r. pracowa\u0142 w PZL Warszawa Ok\u0119cie \u2013 ZUA Mielec jako instruktor I klasy i pilot do\u015bwiadczalny II klasy oraz szef personelu lotniczego. Wykonywa\u0142 loty agro i cargo w kraju i poza jego granicami (Sudan, Egipt, Iran, Etiopia, Mali). Szkoli\u0142 pilot\u00f3w na samolotach An-2, PZL-104, M-18 \u201eDromader\u201d i PZL-106 \u201eKruk\u201d. W latach 1991-1992 uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu pierwszej w Polsce prywatnej linii lotniczej ELGAZ Gdynia oraz by\u0142 w niej instruktorem pilotem i szefem personelu lotniczego. W 1993 r. w ramach kontraktu WSK PZL-Mielec wykonywa\u0142 loty na samolocie An-28 w Gwinei R\u00f3wnikowej, a w latach 1994-1995 pracowa\u0142 w Towarzystwie Lotniczym Polonia Airlines jako instruktor pilot i lata\u0142 na linii lotniczej w Afryce (D\u017cibuti, Etiopia, Somali, Erytrea). W 1995 r. zosta\u0142 instruktorem pilotem w firmie White Eagle Aviation Warszawa i wykonywa\u0142 loty na terenie Europy na samolocie King Air 350. W tym czasie wyszkoli\u0142 wielu pilot\u00f3w na samolotach L-410 \u201eTurbolet\u201d i BEECH-KING AIR-350. Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Pracuje w Szkole Lotniczej EXIN w \u015awidniku i pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika szkolenia HT.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRUKARNIA MAKSYMILIANA FIJA\u0141KOWSKIEGO<\/strong>, rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1910 r. Jej za\u0142o\u017cyciel i w\u0142a\u015bciciel odby\u0142 praktyk\u0119 drukarsk\u0105 we Lwowie i po przyje\u017adzie do Mielca uruchomi\u0142 zak\u0142ad drukarski w budynku przy ul. Pa\u0144skiej (obecnie A. Mickiewicza). Pocz\u0105tkowo dysponowa\u0142 r\u0119czn\u0105 maszyn\u0105 drukarsk\u0105 (tzw. peda\u0142\u00f3wk\u0105) i wykonywa\u0142 druki akcydensowe, ale ju\u017c w 1919 r. wydrukowa\u0142 podr\u0119cznik szkolny Geografia Polski (jeden z pierwszych podr\u0119cznik\u00f3w geografii w Polsce po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci), napisany przez mieleckiego nauczyciela i kierownika szko\u0142y Jana \u015al\u00f3sarka. Pod koniec lat 20., po uruchomieniu w Mielcu elektrowni, wprowadzi\u0142 do produkcji elektryczne urz\u0105dzenia drukarskie. Odt\u0105d wykonywa\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieleckich wydawnictw ksi\u0105\u017ckowych, m.in. coroczne sprawozdania gimnazjalne, Histori\u0119 ruchu niepodleg\u0142o\u015bciowego W\u0142adys\u0142awa Szczyg\u0142a (nauczyciela mieleckiego gimnazjum), a tak\u017ce pismo \u201eOr\u0119downik\u201d Starostwa Powiatowego w Mielcu i gimnazjaln\u0105 gazet\u0119 uczniowsk\u0105 \u201eDziewanna\u201d. Zak\u0142ad dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce, cho\u0107 w ograniczonym zakresie, w czasie okupacji hitlerowskiej. W pierwszych latach po II wojnie \u015bwiatowej spe\u0142nia\u0142 wa\u017cn\u0105 rol\u0119 informacyjn\u0105, drukuj\u0105c m.in. afisze i og\u0142oszenia. Posiada\u0142 wtedy nazw\u0119 \u201eDrukarnia Maksymilian Fija\u0142kowski i Synowie\u201d. W 1950 r., w czasie akcji uspo\u0142eczniania prywatnego handlu i us\u0142ug, dzia\u0142alno\u015b\u0107 drukarni zosta\u0142a utrzymana, ale odt\u0105d mog\u0142a wykonywa\u0107 tylko niekt\u00f3re druki, np. klepsydry i og\u0142oszenia miejscowe. W latach 60., prawdopodobnie po \u015bmierci M. Fija\u0142kowskiego (1963 r.) przeniesiona zosta\u0142a do jednego z barak\u00f3w na terenie Miasteczka M\u0142odego Robotnika, a jej w\u0142a\u015bcicielem zosta\u0142 Powiatowy Zwi\u0105zek Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d. W 1975 r., po likwidacji powiat\u00f3w, drukarnia zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w struktur\u0119 Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSCh\u201d w Rzeszowie. Na pocz\u0105tku lat 90. jej wyposa\u017cenie wykupi\u0142 Tadeusz Tomczyk, d\u0142ugoletni pracownik PZGS ( p\u00f3\u017aniej WZGS) i uruchomi\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad poligraficzny \u201eMEGATOM\u201d. Po pewnym czasie drukarnia zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRUKARNIA WSK<\/strong>, powsta\u0142a w ramach budowy mieleckiej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w latach 1937-1938. Pracowa\u0142a bez d\u0142u\u017cszych przerw do 1996 r. (Wtedy to zakupi\u0142a j\u0105 Oficyna Wydawnicza PRESS \u2013 MEDIA Roman Oraczewski, tworz\u0105c nowy zak\u0142ad poligraficzny na terenie SSE EURO\u2013PARK MIELEC.) Wykonywa\u0142a w pierwszej kolejno\u015bci us\u0142ugi drukarskie dla Wytw\u00f3rni (m.in. druki do bie\u017c\u0105cej dzia\u0142alno\u015bci, instrukcje obs\u0142ugi, dokumentacje techniczne \u2013 np. dokumentacja jednego samolotu liczy\u0142a 15 \u2013 18 tom\u00f3w). Drukowa\u0142a te\u017c r\u00f3\u017cne dokumenty na zlecenia innych firm, urz\u0119d\u00f3w i instytucji. W 60-letniej historii zdarza\u0142o si\u0119 te\u017c wykonywanie nielegalnych druk\u00f3w, np. w czasie okupacji hitlerowskiej drukowano znacznie wi\u0119cej (od wyznaczonego limitu) kart \u017cywno\u015bciowych. Jej d\u0142ugoletnimi kierownikami byli Adam Podolski i Stanis\u0142aw Koszelski. W nast\u0119pstwie upadku WSK uleg\u0142a likwidacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRUKARNIE MIELECKIE<\/strong>, historia mieleckiego drukarstwa rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 prawdopodobnie od 1899 r., kiedy to Kurz Abrach Juda uruchomi\u0142 pierwsz\u0105 maszyn\u0119 drukarsk\u0105. Jej funkcjonowanie nie trwa\u0142o d\u0142ugo i nie pozostawi\u0142o po sobie trwa\u0142ych wytwor\u00f3w. W 1910 r. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 drukarnia Maksymiliana Fija\u0142kowskiego, o czym szerzej w oddzielnym ha\u015ble. Dwie nast\u0119pne tego typu firmy za\u0142o\u017cyli Dawid Chaim w 1929 r. i Rachela Grau w 1930 r. Pierwsza z nich nazywa\u0142a si\u0119 \u201eProgres\u201d i mia\u0142a sw\u0105 siedzib\u0119 przy ul. Legion\u00f3w. Jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 nie trwa\u0142a d\u0142ugo i pozostawi\u0142a po sobie jedynie formularze rachunk\u00f3w. Druga, prowadzona przez d\u0142ugoletni\u0105 w\u0142a\u015bcicielk\u0119 ksi\u0119garni, mie\u015bci\u0142a si\u0119 w kamienicy przy Rynku i pracowa\u0142a do okupacji hitlerowskiej. Kolejna drukarnia powsta\u0142a w ramach budowy Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 \u00a0PZL w Cyrance (lata 1938-1939) i wytwarza\u0142a druki na potrzeby rozwijaj\u0105cej si\u0119 fabryki. (Szerzej o tej drukarni w oddzielnym ha\u015ble.) Po II wojnie \u015bwiatowej niemal wszystkie zak\u0142ady poligraficzne zosta\u0142y upa\u0144stwowione, a ponadto uruchomiono wiele nowych, du\u017cych zak\u0142ad\u00f3w graficznych. Sytuacja zmieni\u0142a si\u0119 po wprowadzeniu w \u017cycie ustawy o dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej (1988 r.) i zniesieniu cenzury (1990). W 1988 r. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 drukarnia Zbigniewa Klupsia przy ul. Gajowej (szerzej o niej przy ha\u015ble \u201eAutograf\u201d), a w 1991 r. Tadeusz Tomczyk uruchomi\u0142 zak\u0142ad poligraficzny \u201eMegatom\u201d przy ul. W. Szalay-Groele. W latach 90. powsta\u0142o kilka dalszych zak\u0142ad\u00f3w poligraficznych, m.in. AIR \u201ePRESS\u201d (oddzielne has\u0142o) i \u201eIn-Com\u201d przy ul. Kr\u00f3tkiej oraz \u201eGrafmarr\u201d Mieleckiej Agencji Rozwoju Regionalnego. Firmy te pracowa\u0142y ju\u017c na nowoczesnym sprz\u0119cie poligraficznym, ale pozwalaj\u0105cym na wykonanie tylko niekt\u00f3rych typ\u00f3w druk\u00f3w (np. broszur, ale nie ksi\u0105\u017cek i album\u00f3w). 18 VI 1996 r. zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ramach SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142 du\u017cy zak\u0142ad poligraficzny – Oficyna Wydawnicza \u201ePress Media\u201d Roman Oraczewski. (Szerzej w oddzielnym ha\u015ble.) W 1999 r. drukarnia Wydawnictwa \u201eGrafmarr\u201d wzbogaci\u0142a si\u0119 o urz\u0105dzenia drukarskie pozwalaj\u0105ce na wykonanie druk\u00f3w na wysokim poziomie edytorskim, w tym r\u00f3wnie\u017c ksi\u0105\u017cek i album\u00f3w. W 2003 r. rozpocz\u0105\u0142 w Mielcu (przy ul. Korczaka) dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zak\u0142ad Poligraficzny Zbigniewa Gajka, wcze\u015bniej funkcjonuj\u0105cy przez wiele lat w P\u0142awie. Po \u015bmierci Zbigniewa Gajka zak\u0142ad prowadzi Zdzis\u0142awa Gajek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRU\u017bBACKIEJ EL\u017bBIETY (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych ulic (411 m) na osiedlu Kazimierza Wielkiego. \u0141\u0105czy wewn\u0105trzosiedlowe ulice z ulicami Parkow\u0105 i Wolno\u015bci. Jej adres posiada szereg okaza\u0142ych budynk\u00f3w prywatnych i kilka ogr\u00f3dk\u00f3w dzia\u0142kowych. Powsta\u0142a w latach 60., a patronk\u0119 otrzyma\u0142a 19 VI 1970 r. Przypomnie\u0107 warto, \u017ce tereny, przez kt\u00f3re biegnie, by\u0142y dawniej b\u0142oniami miejskimi, a w latach 30. XX w. \u2013 cz\u0119\u015bci\u0105 mieleckiego lotniska turystycznego. W 2006 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano chodniki.
Patronka ulicy EL\u017bBIETA z Kowalskich DRU\u017bBACKA jest uznawana za pierwsza znacz\u0105c\u0105 polsk\u0105 poetk\u0119. Urodzi\u0142a si\u0119 ok. 1698 r. W m\u0142odo\u015bci przebywa\u0142a na dworach wielkich rodzin magnackich. Uk\u0142ady rodzinne i towarzyskie, niepospolity talent tw\u00f3rczy i pracowito\u015b\u0107 zapewni\u0142y jej pierwsze\u0144stwo w\u015br\u00f3d licznej w\u00f3wczas grupy pisz\u0105cych pa\u0144. Szczeg\u00f3lnie warto\u015bciowymi i w pewnym sensie nowatorskimi by\u0142y poematy \u201eOpisanie czterech cz\u0119\u015bci roku\u201d oraz \u201eOpisanie czterech element\u00f3w szkodliwych i po\u017cytecznych: ziemi, wody, ognia i powietrza\u201d, a tak\u017ce cykl \u201eWiersze \u015bwiatowe\u201d. Pisa\u0142a te\u017c utwory o tematyce religijnej, moralnej, mi\u0142osnej i satyrycznej. Cieszy\u0142a si\u0119 du\u017cym uznaniem i tytu\u0142em \u201eMuza sarmacka\u201d. W swym bogatym w przygody \u017cyciu mia\u0142a r\u00f3wnie\u017c epizod zwi\u0105zany z ziemi\u0105 mieleck\u0105. W latach ok. 1748-1753 mieszka\u0142a i tworzy\u0142a w zamku w Rzemieniu. Zmar\u0142a w 1765 r. w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRU\u017bYNA HARCEREK IM. EMILII PLATER<\/strong>\u00a0(Pierwsza Dru\u017cyna Harcerek im. E. Plater), pierwsza \u017ce\u0144ska dru\u017cyna harcerska w Mielcu. Utworzona w 1919 r. w Prywatnym \u017be\u0144skim Seminarium Nauczycielskim (od 1926 r. im. E. Plater\u00f3wny). Jej organizacji podj\u0119\u0142a si\u0119 Zofia Bro\u017conowicz, pracownik Urz\u0119du Gminy Miejskiej w Mielcu, a opiek\u0119 pedagogiczn\u0105 powierzono nauczycielce Stefanii W\u00f3jcik. W 1924 r. opiek\u0119 nad dru\u017cyna przej\u0119\u0142a nauczycielka Seminarium \u00a0Antonina Wo\u017aniak. Zainteresowana ideami organizacji uczestniczy\u0142a w wielu formach szkoleniowych prowadzonych przez Komend\u0119 Chor\u0105gwi Krakowskiej ZHP i otrzyma\u0142a stopie\u0144 harcmistrza. Prowadzona przeze\u0144 dru\u017cyna wyszkoli\u0142a wiele harcerek, kt\u00f3re przej\u0119\u0142y p\u00f3\u017aniej ci\u0119\u017car prowadzenia kolejnych dru\u017cyn harcerskich i zuchowych. Zaowocowa\u0142o to powstaniem w 1925 r. Hufca Harcerskiego \u017be\u0144skiego, w kt\u00f3rym Dru\u017cyna im. E. Plater spe\u0142nia\u0142a podstawow\u0105 rol\u0119. Jedn\u0105 z wychowanek A. Wo\u017aniak\u00f3wny by\u0142a Leokadia Borz\u0119cka \u2013 dru\u017cynowa przedstawianej dru\u017cyny na prze\u0142omie lat 20. i 30. Opiekunk\u0105 dru\u017cyny by\u0142a w\u00f3wczas nauczycielka Zofia Wagnerowa. G\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki nim dru\u017cyna prowadzi\u0142a urozmaicon\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Obok typowych zaj\u0119\u0107 harcerskich anga\u017cowano si\u0119 w obchody \u015bwi\u0105t oraz rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych (m.in. zorganizowano uroczysto\u015b\u0107 z okazji 100 rocznicy powstania listopadowego) oraz uczestniczono w wielu akcjach spo\u0142ecznych, a w okresie wakacji wyje\u017cd\u017cano na obozy harcerskie, np. w 1931 r. do Bia\u0142ego Dunajca k\/Poronina, w 1932 r. do Majdanu k\/Lwowa, a w 1936 r. do \u0141u\u017cnej k\/Gorlic. W czasie wielkiej powodzi w 1934 r. harcerki bra\u0142y udzia\u0142 w akcji pomocy powodzianom, a w latach 1937-1938 przesz\u0142y specjalne szkolenie sanitarne, zorganizowane przez mieleck\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 zdrowia. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 dru\u017cyny znacznie os\u0142ab\u0142a po 1935 r., kiedy to zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 Gimnazjum \u017be\u0144skie im. E. Plater, stanowi\u0105ce dla niej naturaln\u0105 baz\u0119. Ostatecznie dru\u017cyna przesta\u0142a funkcjonowa\u0107 przy ko\u0144cu lat 30.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRU\u017bYNA SKAUTOWA (HARCERZY) IM. TADEUSZA KO\u015aCIUSZKI<\/strong>, do 1914 r. – I MIELECKA DRU\u017bYNA SKAUTOWA IM. TADEUSZA KO\u015aCIUSZKI, zorganizowa\u0142 j\u0105 w pa\u017adzierniku 1911 r. Franciszek Siorek, nauczyciel mieleckiego gimnazjum. Do dru\u017cyny nale\u017ca\u0142o pocz\u0105tkowo 94 skaut\u00f3w \u2013 uczni\u00f3w gimnazjum. Dzieli\u0142a si\u0119 na patrole, po oko\u0142o 8 skaut\u00f3w w ka\u017cdym patrolu. 29 III 1912 r. Naczelnictwo Skautowe Zwi\u0105zku we Lwowie zatwierdzi\u0142o powstanie dru\u017cyny i mianowa\u0142o F. Siorka jej dru\u017cynowym. Podstawow\u0105 form\u0105 pracy by\u0142y zbi\u00f3rki, w czasie kt\u00f3rych m.in. uczono sztuki obozowania, topografii, pos\u0142ugiwania si\u0119 kompasem, porozumiewania si\u0119 alfabetem Morse\u2019a i utrzymywania higieny w warunkach polowych, a tak\u017ce \u0107wiczono obchodzenie si\u0119 z broni\u0105. Te ostatnie zaj\u0119cia prowadzi\u0142 Piotr Jasi\u0144ski. Organizowano wycieczki i biwaki z noclegiem. 1 V 1913 r. odby\u0142o si\u0119 pierwsze \u015blubowanie skautowe. Nowa organizacja by\u0142a dobrze oceniana zar\u00f3wno w gimnazjum jak i na terenie miasta. Mielczanie wspierali j\u0105 datkami pieni\u0119\u017cnymi, a nauczyciele otaczali opiek\u0105. Kapelanem dru\u017cyny zosta\u0142 ks. Roman Sitko (p\u00f3\u017aniejszy m\u0119czennik i B\u0142ogos\u0142awiony). Wszechstronn\u0105 (specjalistyczn\u0105, moraln\u0105, materialn\u0105) \u00a0pomoc\u0105 s\u0142u\u017cyli cz\u0142onkowie Oddzia\u0142\u00f3w \u0106wiczebnych \u201eZarzewia\u201d (tajny skauting), a zw\u0142aszcza Stefan Chciuk \u2013 nauczyciel gimnazjalny, plutonowy gniazda \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu, Micha\u0142 Pajor \u2013 prezes gniazda \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, Ludwik Wery\u0144ski \u2013 zast\u0119pca naczelnika \u201eSoko\u0142a\u201d i zast\u0119pca dru\u017cynowego oraz J\u00f3zef Ziemski \u2013 nauczyciel gimnazjalny, plutonowy gniazda \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Wielu skaut\u00f3w I MDS nale\u017ca\u0142o do m\u0142odzie\u017cowych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych na terenie mieleckiego gimnazjum, m.in. \u201eZarzewia\u201d, \u201eOr\u0142a Bia\u0142ego\u201d, \u201eKo\u0142a Filaret\u00f3w\u201d i \u201eDru\u017cyn Strzeleckich\u201d. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej prof. F. Siorek i starsi skautowie (kilkunastu) zostali wcieleni do wojska austriackiego, a druga grupa skaut\u00f3w wst\u0105pi\u0142a do Legion\u00f3w utworzonych przez J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. Trzech cz\u0142onk\u00f3w dru\u017cyny (Stanis\u0142aw Hyjek, Jan Kr\u0119\u017cel, J\u00f3zef Krupa) zgin\u0119\u0142o w walce, a Boles\u0142aw \u015al\u00f3sarek zmar\u0142 na czerwonk\u0119 w czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych 1914-1920. Og\u00f3\u0142em w I wojnie \u015bwiatowej wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 36 skaut\u00f3w (Legiony, armia austriacka), a wielu z nich tak\u017ce w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie wojny aktywno\u015b\u0107 dru\u017cyny wyra\u017anie os\u0142ab\u0142a, ale kolejni dru\u017cynowi i opiekunowie: W\u0142odzimierz Kondratiuk, Stanis\u0142aw Piechoci\u0144ski, Jan Gallus, J\u00f3zef Gnida i Jan Wronka utrzymali jej istnienie. Jan Gallus, po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci, ponownie o\u017cywi\u0142 i rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 dru\u017cyny, kt\u00f3ra po utworzeniu Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego (1918 r.) przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 \u201eI Mielecka Dru\u017cyna Harcerzy im. Tadeusza Ko\u015bciuszki\u201d. Liczy\u0142a wtedy przeci\u0119tnie (w roku szkolnym) oko\u0142o 30 harcerzy. Ona te\u017c stanowi\u0142a g\u0142\u00f3wn\u0105 si\u0142\u0119 w powo\u0142anym 18 XII 1921 r. Hufcu Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego w Mielcu. W latach 20. i na pocz\u0105tku lat 30. jej aktywno\u015b\u0107 by\u0142a imponuj\u0105ca. Du\u017cy wp\u0142yw na to mieli zar\u00f3wno jego komendanci: W\u0142adys\u0142aw Kania, W\u0142adys\u0142awa Kawa, ks. dr Wawrzyniec Dudziak i p.o. Zdzis\u0142aw Wagner, jak i inni pedagodzy, m.in. Wincenty Tyran, dr W\u0142adys\u0142aw Szczygie\u0142, Piotr Jasi\u0144ski, dr Lucjan Gawendo (lekarz) oraz dru\u017cynowi: Leon Rachwa\u0142, Kazimierz Sabbat i Micha\u0142 Lewicki. Du\u017cego wsparcia udzielali te\u017c znani mielczanie, m.in. dr Apolinary Frank, Matylda Ziemska i Jadwiga Kosi\u0144ska. Poza bie\u017c\u0105cym, wszechstronnym szkoleniem harcerskim, dru\u017cyna uczestniczy\u0142a w obchodach \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych, a jej przedstawiciele brali udzia\u0142 w uroczysto\u015bciach centralnych, m.in. z okazji 10 rocznicy III Powstania \u015al\u0105skiego w Katowicach (1931 r.) i w II Zlocie Narodowym ZHP w Poznaniu (1929 r.). Wystawia\u0142a sztuki teatralne, np. \u201eObrona Lwowa\u201d, \u201eBetlejem Polskie\u201d i przez kilka lat \u201eJase\u0142ka\u201d, z kt\u00f3rych doch\u00f3d przeznaczano najcz\u0119\u015bciej na obozy letnie mieleckiego Hufca ZHP. \u00a0W latach \u00a01927-1932 odby\u0142y si\u0119 one w \u0141\u0105cku k\/Nowego S\u0105cza, Zawadzie k\/D\u0119bicy, Mszanie G\u00f3rnej, Dobrej k\/Limanowej i Sidzinie k\/Jordanowa. Po kolejnych zmianach kadrowych w 1933 r. dru\u017cyna w tej formule zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107, a na jej miejsce powsta\u0142a Dru\u017cyna \u017beglarska im. Zawiszy Czarnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRU\u017bYNA SZARYCH SZEREG\u00d3W IM. JEREMIEGO WI\u015aNIOWIECKIEGO<\/strong>, pocz\u0105tki jej powstania nale\u017cy wi\u0105za\u0107 z utworzeniem przez uczni\u00f3w: Zbigniewa Maziarzewskiego, J\u00f3zefa Umi\u0144skiego i Stanis\u0142awa Wn\u0119ka 7 IV 1940 r. organizacji Zwi\u0105zku Przysz\u0142ych Polskich \u017bo\u0142nierzy. Po do\u0142\u0105czeniu si\u0119 \u00a0Tytusa Wycza\u0142ka, Jerzego D\u0119bickiego i Jerzego Zawadzkiego utworzono zast\u0119p harcerski \u201eRysie\u201d. (Poszczeg\u00f3lni harcerze mieli oznakowania: R-1, R-2 itd.) Zast\u0119powym wybrano J. Umi\u0144skiego. Podstawow\u0105 form\u0105 pracy by\u0142y zbi\u00f3rki, w czasie kt\u00f3rych szkolono si\u0119 wed\u0142ug podr\u0119cznik\u00f3w harcerskich. Odbywa\u0142y si\u0119 one w zaro\u015blach (tzw. \u201ek\u0119pie\u201d) nad Wis\u0142ok\u0105, a w zimie w mieszkaniu Umi\u0144skich. W pierwszym okresie dzia\u0142alno\u015bci cz\u0142onkowie grupy wykonywali ma\u0142e akcje sabota\u017cowe i wykradali stacjonuj\u0105cym w Mielcu Niemcom cz\u0119\u015bci ekwipunku wojskowego, kt\u00f3ry gromadzili w dw\u00f3ch magazynach A1 i A2. W 1941 r. do\u0142\u0105czy\u0142 do zast\u0119pu S\u0142awomir Fila, a w 1942 r. Zbigniew \u0141osicki i Ryszard Rink. Pod koniec 1942 r. Z. Maziarzewski zorganizowa\u0142 drugi zast\u0119p \u2013 \u201eOr\u0142y\u201d. (Oznakowania harcerzy: O-1, O-2 itd.). Na prze\u0142omie 1942 r. i 1943 r. obaj zast\u0119powi zostali skontaktowani z cz\u0142onkiem AK i do\u015bwiadczonym harcerzem W\u0142odzimierzem Szymanowskim, kt\u00f3ry za ich zgod\u0105 w\u0142\u0105czy\u0142 oba zast\u0119py w struktur\u0119 Szarych Szereg\u00f3w AK Obwodu \u201eMleko\u201d (Mielec). Po odbyciu szkolenia wywiadowczego harcerze wykonywali szereg zada\u0144 wywiadowczych oraz kontynuowali akcje propagandowe i ma\u0142ego sabota\u017cu. Wiosn\u0105 1944 r. powsta\u0142 trzeci zast\u0119p \u2013 \u201eBobry\u201d (oznakowania: B-1, B-2 itd.), kt\u00f3rego instruktorem pocz\u0105tkowo by\u0142 S\u0142awomir Fila, a \u00a0zast\u0119powym \u2013 Stanis\u0142aw Wanatowicz. Wkr\u00f3tce utworzono czwarty zast\u0119p \u2013 \u201eWilki\u201d (oznakowania: W-1, W-2 itd.) z zast\u0119powym Stanis\u0142awem G\u00f3rskim. W lipcu 1944 r. podj\u0119to decyzj\u0119 o utworzeniu Dru\u017cyny Szarych Szereg\u00f3w im. J. Wi\u015bniowieckiego, a 25 VII \u00a01944 r. ukaza\u0142 si\u0119 pierwszy rozkaz dzienny komendanta dru\u017cyny J\u00f3zefa Umi\u0144skiego. W akcji \u201eBurza\u201d dru\u017cyna nie uczestniczy\u0142a, poniewa\u017c nie otrzyma\u0142a rozkazu. Jesieni\u0105 1944 r., ju\u017c po wyzwoleniu Mielca, na apel w\u0142adz o ujawnienie si\u0119 organizacji podziemnych, ujawni\u0142 si\u0119 zast\u0119pca komendanta dru\u017cyny Z. Maziarzewski wraz z zast\u0119pem \u201eOr\u0142\u00f3w\u201d i zorganizowa\u0142 jawnie dzia\u0142aj\u0105c\u0105 Dru\u017cyn\u0119 Harcersk\u0105 im. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego. W konspiracji, wierne rz\u0105dowi w Londynie, pozosta\u0142y zast\u0119py: \u201eRysie\u201d, \u201eBobry\u201d i \u201eWilki\u201d, a ponadto w 1946 r. powsta\u0142 czwarty zast\u0119p \u2013 \u201eJelenie\u201d. Od stycznia 1946 r. zast\u0119p \u201eRysi\u00f3w\u201d przyj\u0105\u0142 kryptonim \u201eSP\u201d (\u201eStalowi Polacy\u201d), aby podejmowa\u0107 akcje antykomunistyczne, a pozosta\u0142e zast\u0119py prowadzi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105. W 1946 r. wydano 4 numery gazetki \u201eWola\u201d m.in. z ostrze\u017ceniami do funkcjonariuszy MO i UB oraz zorganizowano akcj\u0119 na lokal Komitetu Powiatowego Polskiej Partii Robotniczej (PPR) w celu zabrania dokumentacji. W latach 1948-1949 wi\u0119kszo\u015b\u0107 starszych cz\u0142onk\u00f3w dru\u017cyny zda\u0142a egzaminy maturalne i wyjecha\u0142a na studia, g\u0142\u00f3wnie do Krakowa. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 dru\u017cyny w Mielcu zosta\u0142a zawieszona. Zaktywizowano natomiast dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 na terenie Krakowa i okolic. W 1949 r. zmieniono kryptonim \u201eSP\u201d na \u201eWiS\u201d \u00a0(\u201dWolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107\u201d), pragn\u0105c w takiej nazwie ukaza\u0107 cele dzia\u0142alno\u015bci. W latach 1948-1951 przeprowadzono szereg akcji rekwizycyjnych, zdobywaj\u0105c bro\u0144, dokumenty i pieni\u0105dze na dzia\u0142alno\u015b\u0107. Wspomnie\u0107 nale\u017cy, \u017ce szcz\u0119\u015bliwie dla wszystkich oby\u0142o si\u0119 bez ofiar w ludziach. 3 \u00a0XI 1951 r. w Warszawie, w czasie przypadkowej rewizji i szamotaniny, zgin\u0105\u0142 Roman Stachiewicz (R-8), a na podstawie znalezionego przy nim dokumentu doprowadzono do aresztowania kolejnych 13 cz\u0142onk\u00f3w organizacji. Pokazowy proces pierwszej grupy (6 os\u00f3b) cz\u0142onk\u00f3w WiS odby\u0142 si\u0119 w Krakowie w marcu 1952 r., a oskar\u017ceni zostali skazani na d\u0142ugoletnie wi\u0119zienie. W drugim procesie s\u0105dzono 7-osobow\u0105 grup\u0119 i tak\u017ce wszystkich skazano na wi\u0119zienie, ale w mniejszym wymiarze. Ostatecznie, w rezultacie przemian w 1956 r., wszyscy skazani otrzymali tzw. \u201ewarunkowe zwolnienie\u201d. Odt\u0105d przez szereg lat grupa nie spotyka\u0142a si\u0119, aby nie wzbudza\u0107 podejrze\u0144 o wznowienie dzia\u0142alno\u015bci. Niemal wszyscy jej cz\u0142onkowie uko\u0144czyli studia wy\u017csze i w p\u00f3\u017aniejszych latach zajmowali wiele znacz\u0105cych stanowisk. W 1971 r. 9 cz\u0142onk\u00f3w dru\u017cyny, w tym wszyscy \u017cyj\u0105cy \u201eRysie\u201d, otrzymali Krzy\u017ce AK, nadane przez Kapitu\u0142\u0119 w Londynie. Od listopada 1982 r. rozpocz\u0119to organizowanie spotka\u0144, a nast\u0119pnie zjazd\u00f3w, najcz\u0119\u015bciej w Mielcu. W kwietniu 1989 r. odkopano archiwum dru\u017cyny, zakopane przy ko\u0144cu lat 40. w Mielcu. U\u0142atwi\u0142o to J. Umi\u0144skiemu odtworzenie historii dru\u017cyny i opisanie jej w ksi\u0105\u017cce\u00a0Stawiali\u015bmy op\u00f3r<\/em>\u00a0(Mielec 1997 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRU\u017bYNA W\u0118DROWNIK\u00d3W \u201eWIKING\u201d ZWI\u0104ZKU HARCERSTWA RZECZPOSPOLITEJ<\/strong>\u00a0(I Mielecka Dru\u017cyna W\u0119drownik\u00f3w \u201eWiking\u201d ZHR), powsta\u0142a w 1991 r. z inicjatywy Jaros\u0142awa Okulskiego. Skupi\u0142a oko\u0142o 20 harcerzy \u2013 w\u0119drownik\u00f3w w wieku powy\u017cej 18 lat. Poza celami harcerskimi dru\u017cyna postanowi\u0142a uprawia\u0107 turystyk\u0119 kwalifikowan\u0105 (wspinaczka ska\u0142kowa, wspinaczka wysokog\u00f3rska, techniki jaskiniowe, narciarstwo) oraz survival (sztuka przetrwania). Zorganizowa\u0142a szereg wypraw: pontonowe sp\u0142ywy Wis\u0142ok\u0105 na odcinku D\u0119bica \u2013 Mielec (od 1991 r.), rowerowy rajd dooko\u0142a Polski \u2013 oko\u0142o 3000 km (1992 r.), przep\u0142yni\u0119cie tratw\u0105 (wykonan\u0105 w\u0142asnor\u0119cznie z 2000 butelek plastikowych) trasy: Wis\u0142oka \u2013 Wis\u0142a (do Morza Ba\u0142tyckiego) w 1994 r., zimowe przej\u015bcie najtrudniejszym polskim szlakiem tatrza\u0144skim \u2013 \u201eOrl\u0105 Perci\u0105\u201d w 1995 r., rajd rowerowy po Europie tras\u0105: Polska \u2013 S\u0142owacja \u2013 Austria \u2013 W\u0142ochy \u2013 Francja \u2013 Szwajcaria \u2013 Niemcy \u2013 Polska (2 miesi\u0105ce \u2013 ok. 4000 km) w 1995 r., dwie r\u00f3wnoleg\u0142e wyprawy dw\u00f3ch grup: pierwszej \u2013 rowerowym rajdem z Polski do Bo\u015bni i Chorwacji, drugiej \u2013 wej\u015bcie na Mont Blanc, prawdopodobnie pierwsze w historii wysokog\u00f3rskich wypraw mieleckich. Szczyt zdobyto 29 VII 1996 r. w sk\u0142adzie: Magdalena \u0141\u0105czak, Pawe\u0142 Dybek, Miros\u0142aw Jachym, Dominik Kuczewski (kierownik wyprawy), Miros\u0142aw \u0141abuz i Marcin Wi\u015bniewski. W 1997 r. zamierzano dotrze\u0107 w\u0142asnor\u0119cznie przygotowanym volkswagenem \u2013 transporterem (tzw. \u201eog\u00f3rkiem\u201d) do Tanzanii i wej\u015b\u0107 na Kilimand\u017caro, ale na przeszkodzie stan\u0119\u0142y k\u0142opoty paszportowe. Pojechano wi\u0119c tras\u0105: Bu\u0142garia \u2013 Rumunia \u2013 Ukraina \u2013 Rosja. Na terenie Rosji przejechano tras\u0119 Moskwa \u2013 Uchta i tam zostawiono samoch\u00f3d pod opiek\u0105 milicji, dojechano kolej\u0105 do Workuty, a nast\u0119pnie pieszo i w\u0142asnor\u0119cznie wykonan\u0105 tratw\u0105 przebyto g\u00f3ry Ural i zako\u0144czono wypraw\u0119 w miejscowo\u015bci \u0141abytnangi nad rzek\u0105 Ob. Powr\u00f3cono t\u0105 sam\u0105 tras\u0105 do samochodu w Uchcie i samochodem przez Moskw\u0119, Mi\u0144sk i Lublin do Mielca. W maju i czerwcu 1999 r. wystartowano w I Ekstremalnym Rajdzie \u201eSalomon Trophy\u201d po Jurze Krakowsko \u2013 Cz\u0119stochowskiej. W 2000 r. dru\u017cyna w sensie harcerskim zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. Nie uda\u0142o si\u0119 w kwietniu 2000 r. zdoby\u0107 najwy\u017cszego szczytu Uralu \u2013 Narodnaja, poniewa\u017c wypraw\u0119 po 10 dniach musiano przerwa\u0107 ze wzgl\u0119du na wyj\u0105tkowo niekorzystne warunki pogodowe i terenowe. W czerwcu tego\u017c roku wystartowano w II Ekstremalnym Rajdzie \u201eSalomon Trophy\u201d w Kotlinie K\u0142odzkiej. Mielczanie zdobyli V miejsce w klasyfikacji generalnej i I miejsce w kategorii zespo\u0142\u00f3w mieszanych. Jako jedyna ekipa z Polski startowali w europejskim finale tego typu zawod\u00f3w \u201eX \u2013 ADVENTURE\u201d na Sycylii. Nie osi\u0105gn\u0119li znacz\u0105cego sukcesu, ale uko\u0144czyli zawody sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z etap\u00f3w kajakowych, etap\u00f3w na rowerach g\u00f3rskich, biegu na orientacj\u0119, kanioningu (pokonywanie kanionu technik\u0105 alpinistyczn\u0105) oraz wej\u015bcia na jedyny aktualnie czynny wulkan Etna.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRWI\u0118GA ANTONI<\/strong>, urodzony 31 V 1889 r. w Posadzie Sanockiej, pow. sanocki. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Sanoku (1909 r.), a nast\u0119pnie studia wy\u017csze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego (1913 r.). Po studiach zosta\u0142 zatrudniony jako zast\u0119pca nauczyciela w Prywatnym Gimnazjum w Czortkowie i Gimnazjum Rz\u0105dowym w D\u0119bicy. Od 1916 r. pracowa\u0142 w mieleckim gimnazjum jako zast\u0119pca nauczyciela (do 1918 r.), nauczyciel (do 1926 r.) i sta\u0142y nauczyciel (do 1928 r.) Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego, historii i \u0142aciny. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje zawiadowcy biblioteki uczniowskiej i kuratora czytelni dla uczni\u00f3w. Sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad gimnazjalnym k\u00f3\u0142kiem dramatycznym, z kt\u00f3rym w 1927 r. wystawi\u0142 sztuk\u0119 A. Fredry \u201ePan Jowialski\u201d. (Doch\u00f3d z przedstawienia przeznaczono na kaplic\u0119 w bursie gimnazjalnej.) Uczy\u0142 tak\u017ce w mieleckim Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. E. Plater\u00f3wny. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem \u2013 za\u0142o\u017cycielem powsta\u0142ego w 1924 r. Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego. W 1925 r. otrzyma\u0142 dyplom Ministra Wyzna\u0144 Religijnych i O\u015bwiecenia Publicznego. W 1928 r. przeniesiony zosta\u0142 do gimnazjum w Gorlicach. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n

DRWI\u0118GA MIECZYS\u0141AW TADEUSZ<\/b>, urodzony 4 V 1924 r. w D\u0105br\u00f3wce Ruskiej, powiat Sanok, syn Jana i Antoniny. Losy wojenne zrz\u0105dzi\u0142y, \u017ce w 1940 r. znalaz\u0142 si\u0119 w szeregach Samodzielnej Brygady Strzelc\u00f3w Karpackich w Syrii. W latach 1941-1942 bra\u0142 udzia\u0142 w obronie Tobruku, walkach pod Gazall\u0105 i Bardi\u0105 oraz w obronie fortu El Mechili. Od marca 1942 r. polsk\u0105 brygad\u0119 odes\u0142ano na odpoczynek i szkolenie na terenie Palestyny, a nast\u0119pnie przemianowano na 3 Dywizj\u0119 Strzelc\u00f3w Karpackich. W maju 1944 r. uczestniczy\u0142 w walkach \u00a0 o klasztor Monte Cassino, ale tu\u017c przed jego zdobyciem zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142 do swojego oddzia\u0142u i bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii apeni\u0144skiej \u2013 walkach o Ancon\u0119 i Boloni\u0119. We wrze\u015bniu 1946 r. 3 DSK zosta\u0142a przetransportowana do Wielkiej Brytanii i zdemobilizowana. Powr\u00f3ci\u0142 do Polski i w 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Pracowa\u0142 jako brygadzista w dziale TMP Pionu G\u0142\u00f3wnego Mechanika i by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 pracownikiem. Zosta\u0142 uhonorowany odznaczeniami brytyjskimi: \u201eGwiazd\u0105 Afryki\u201d i \u201eGwiazd\u0105 Italii\u201d oraz \u201eGwiazd\u0105 za Wojn\u0119 1939-1945\u201d. Zmar\u0142 2 V 1987 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DRZEWIECKI IRENEUSZ<\/strong>, urodzony 28 XII 1962 r. w Zgorzelcu, syn Henryka i Janiny z domu Mazurek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. W. Broniewskiego w Boles\u0142awcu \u015al\u0105skim, matura w 1981 r. Laureat Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady Artystycznej w 1981 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1987 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Uczestniczy\u0142 w wielu modu\u0142ach szkoleniowych \u00a0z zakresu zarz\u0105dzania i marketingu w kraju i za granic\u0105, m.in. w kursach: \u201eZarz\u0105dzanie i marketing w przedsi\u0119biorstwie\u201d (Polska Fundacja Promocji Kadr), \u201eUs\u0142ugi dla inwestor\u00f3w\u201d (SPP Rzesz\u00f3w), \u201eStrategiczne zarz\u0105dzanie i marketing\u201d (Babson College \u2013 USA) oraz przebywa\u0142 na szkoleniach sta\u017cowych we Francji, Anglii i Portugalii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1987 r. jako instruktor w Robotniczym Centrum Kultury WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez estradowych, m.in. z okazji 10-lecia NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, teatralnych, np. \u201eDzieci\u0119cej Wiosny Teatralnej\u201d i filmowych (\u201eKonfrontacje Filmowe\u201d) oraz propagatorem kina video (projekcje film\u00f3w z telewizji sanitarnej z t\u0142umaczeniem symultanicznym). Bezrobotny w okresie od 1 VII 1993 r. do 13 V 1994 r. Od 14 V 1994 r. do IV 2015 r. pracowa\u0142 w Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA w Mielcu. 27 V 1997 r. powo\u0142ano go na stanowisko wiceprezesa Zarz\u0105du tej\u017ce Agencji. By\u0142 wsp\u00f3\u0142realizatorem takich przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 jak: VI Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu (1994 r.), dziesi\u0119\u0107 edycji Mieleckich Targ\u00f3w Wielobran\u017cowych, mieleckich ekspozycji promocyjnych na targach zagranicznych (Niemcy, Francja, Portugalia i Szwajcaria) oraz projekt\u00f3w: szkoleniowo-doradczego \u201eFirma 2000\u201d, wsp\u00f3\u0142finansowanego przez USAID i projektu szkoleniowego dla os\u00f3b zagro\u017conych bezrobociem \u201eMielec 2000\u201d, wsp\u00f3\u0142finansowanego przez Fundusz Pracy. Powo\u0142any zosta\u0142 przez Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego do zespo\u0142u opracowuj\u0105cego \u201eStrategi\u0119 Rozwoju Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego na lata 2000-2006\u201d. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem zespo\u0142u opracowuj\u0105cego Strategie Rozwoju: Gminy Miejskiej Mielec, Powiatu Mieleckiego oraz Miasta i Gminy Radomy\u015bl Wielki. W wyborach samorz\u0105dowych w 1998 r. by\u0142 szefem Sztabu Wyborczego AWS w powiecie mieleckim. Zosta\u0142 wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu, ale w 1999 r. z\u0142o\u017cy\u0142 mandat w zwi\u0105zku z ustaw\u0105 o zakazie \u0142\u0105czenia stanowisk. W 1999 r. Sejmik Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego powo\u0142a\u0142 go na cz\u0142onka Rady Podkarpackiej Regionalnej Kasy Chorych w Rzeszowie, a Rada powierzy\u0142a mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego. Jest autorem opracowania 10 lat Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA w Mielcu 1991-2001 (Mielec 2001). W 2015 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji wiceprezesa MARR SA. Od 2015 r. pracuje w Og\u00f3lnopolskim Stowarzyszeniu Przetw\u00f3rc\u00f3w i Producent\u00f3w Ekologicznych „Polska Ekologia” w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DRZEWIECKIEGO STEFANA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych ulic (946 m) osiedla Lotnik\u00f3w. Ma kszta\u0142t litery V. Oba jej ramiona \u0142\u0105cz\u0105 ulic\u0119 H. Sienkiewicza, jedno od skrzy\u017cowania z ul. M. Pisarka i drugie od skrzy\u017cowania z al. Ducha \u015awi\u0119tego, ze stacj\u0105 kolejow\u0105 PKP. Pomi\u0119dzy jej ramionami i ul. H. Sienkiewicza znajduj\u0105 si\u0119: niewielkie osiedle blok\u00f3w mieszkalnych, imponuj\u0105cy kompleks obiekt\u00f3w i teren\u00f3w Szko\u0142y Podstawowej Nr 9 im. W. Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d oraz pawilony handlowo-us\u0142ugowe. Na tym terenie jeszcze na pocz\u0105tku lat 70. XX w. ros\u0142o zbo\u017ce, a przy rampie wy\u0142adowczej znajdowa\u0142 si\u0119 du\u017cy sk\u0142ad drewna. Wybudowanie ulicy i nadanie jej nazwy nast\u0105pi\u0142o w 1977 r. W latach 2010-2011 zosta\u0142a zmodernizowana i przebudowana. Po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Po obu stronach na cz\u0119\u015bci dawnej jezdni urz\u0105dzono miejsca parkingowe. Obok chodnika zbudowano \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105.
Patron ulicy: STEFAN DRZEWIECKI (1844-1938) to jeden z najwybitniejszych polskich wynalazc\u00f3w. Skonstruowa\u0142 m.in. pierwszy licznik kilometrowy dla doro\u017cek konnych, paraboliczny regulator silnik\u00f3w parowych, \u201edromograf\u201d (przyrz\u0105d automatycznie kre\u015bl\u0105cy drog\u0119 statku na mapie) oraz opracowa\u0142 \u0142odzie podwodne (dla 1 osoby, a potem dla 4 i 12) o nap\u0119dzie elektrycznym. Rozwin\u0105\u0142 nauk\u0119 o podstawach latania, doprowadzi\u0142 do powstania Instytutu Aerodynamicznego w Saint Cyr pod Wersalem, opatentowa\u0142 oryginalny samolot samostateczny. W okresie mi\u0119dzywojennym opracowa\u0142 wiele innowacji w wyposa\u017ceniu samolot\u00f3w, kt\u00f3re zastosowano we Francji i Polsce. W latach 1926-1929 skonstruowa\u0142 \u015bmig\u0142o o \u0142opatach nastawnych. Od 1930 r. zaj\u0105\u0142 si\u0119 tematyk\u0105 energii atomowej. W testamencie zapisa\u0142 Polsce wszystkie swoje prace naukowe i bibliotek\u0119. W latach 2010-2011 zosta\u0142a zmodernizowana i przebudowana. Po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Po obu stronach na cz\u0119\u015bci dawnej jezdni urz\u0105dzono miejsca parkingowe. Obok chodnika zbudowano \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUBIEL GABRIEL<\/strong>, urodzony 24 III 1880 r. w Pa\u0142uszycach, powiat d\u0105browski. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Tarnowie i studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Od 1906 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Gimnazjum \u015aw. Anny w Krakowie, a nast\u0119pnie w Gimnazjum Filologicznym w Lublinie. Do gimnazjum w Mielcu zosta\u0142 przeniesiony w 1911 r. Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego i \u0142aciny oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zawiadowcy biblioteki dla uczni\u00f3w. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnych polskich organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych, m.in. by\u0142 prezesem Zwi\u0105zku Strzeleckiego, a tak\u017ce cz\u0142onkiem stowarzyszenia m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej \u201ePromie\u0144\u201d i tajnej organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej \u201eA\u201d. Od 1912 r. zosta\u0142 urlopowany. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej, jako oficer rezerwy powo\u0142any zosta\u0142 do wojska austriackiego i walczy\u0142 na froncie wschodnim. W listopadzie 1918 r. zosta\u0142 (na kr\u00f3tko) ministrem o\u015bwiaty w polskim rz\u0105dzie (tzw. lubelskim) kierowanym przez I. Daszy\u0144skiego. Na pocz\u0105tku 1919 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 przeniesiony do I Gimnazjum w Tarnowie na stanowisko profesora. Uczestniczy\u0142 bardzo aktywnie w miejscowym \u017cyciu \u00a0politycznym i spo\u0142ecznym. W 1922 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a na Sejm z ramienia PSL \u201ePiast\u201d w okr\u0119gu tarnowskim. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Uniwersytetu Ludowego w Tarnowie, I Zjazdu Inteligencji Ludowej w Krakowie, Towarzystwa Obrony Kres\u00f3w Zachodnich w Bytomiu oraz \u00a0Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczej \u201ePlon\u201d. Du\u017co publikowa\u0142. By\u0142 redaktorem \u201eSztandaru Polskiego\u201d (1919 r.), \u201ePrzewodnika Wiejskiego\u201d (1920 r.) i \u201eWoli Ludu\u201d (1921 r.). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z redakcjami: \u201eKuriera Lwowskiego\u201d, \u201eNowej Reformy\u201d, \u201ePiasta\u201d, \u201ePrzyjaciela Ludu\u201d i \u201eLudu Polskiego\u201d. Zmar\u0142 w 1943 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUBIEL FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 1 IV 1883 r. w D\u0119binie k\/\u0141a\u0144cuta. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Rzeszowie oraz \u00a0studia in\u017cynierskie melioracyjne na Politechnice Lwowskiej (1907 r.). W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do polskich organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych Zwi\u0105zku Walki Czynnej i Zwi\u0105zku Strzeleckiego. Po studiach odby\u0142 praktyk\u0119 in\u017cyniersk\u0105 w Mielcu i tu w wolnym czasie prowadzi\u0142 \u0107wiczenia wojskowe z m\u0142odzie\u017c\u0105. W 1912 r. zosta\u0142 przeniesiony do Jas\u0142a i pracowa\u0142 w Wydziale Krajowym, wykonuj\u0105c prace z zakresu regulacji rzek i melioracji. Tak\u017ce w Ja\u015ble szkoli\u0142 m\u0142odzie\u017c zrzeszon\u0105 w Zwi\u0105zku Strzeleckim. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej i otrzymaniu wiadomo\u015bci o tworzeniu si\u0119 Legion\u00f3w pod dow\u00f3dztwem J. Pi\u0142sudskiego \u2013 zorganizowa\u0142 kompani\u0119 strzelc\u00f3w i do\u0142\u0105czy\u0142 do Legion\u00f3w w sierpniu 1914 r. Kompania wesz\u0142a w sk\u0142ad VI batalionu 1 pu\u0142ku piechoty, a J. Pi\u0142sudski mianowa\u0142 F. Dubiela podporucznikiem. W okresie od 22 X do 26 XI 1914 r. walczy\u0142 w wielu bitwach na terenach Kieleckiego, Lubelskiego, Polesia i Wo\u0142ynia. Wykazywa\u0142 si\u0119 m\u0119stwem i talentem dow\u00f3dczym. 5 VI 1915 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia porucznika. W lipcu 1917 r., za przyk\u0142adem J. Pi\u0142sudskiego, nie z\u0142o\u017cy\u0142 przysi\u0119gi na wierno\u015b\u0107 cesarzom Niemiec i Austro-W\u0119gier, za co zosta\u0142 internowany przez Austriak\u00f3w w Przemy\u015blu i zdegradowany, a nast\u0119pnie wys\u0142any z wojskiem austriackim na front w\u0142oski. Tam za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 sier\u017canta. Zmar\u0142 11 II 1918 r. w szpitalu w San Stino di Livenza. Pochowany zosta\u0142 na tamtejszym cmentarzu wojennym. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 polskich i austriackich. Dekretem z 17 V 1922 r. odznaczony zosta\u0142 po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Srebrnym Virtuti Militari 5 klasy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUBIEL JANINA<\/strong>, mielecka dzia\u0142aczka spo\u0142eczna w okresie I wojny \u015bwiatowej. W 1918 r. doprowadzi\u0142a do powstania w Mielcu Ko\u0142a Politycznego Kobiet, kt\u00f3re skupi\u0142o kobiety z r\u00f3\u017cnych sfer. W latach 20. KPK prowadzi\u0142o \u017cyw\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 patriotyczn\u0105, o\u015bwiatow\u0105 i opieku\u0144cz\u0105, o czym szerzej w oddzielnym ha\u015ble.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUBIEL J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 14 VIII 1939 r. w Maliniu k\/Mielca, syn Adama i Genowefy z domu Korc. W m\u0142odo\u015bci gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w LZS Malinie i LZS Chorzel\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec w 1958 r. W okresie od 1959 r. do 1961 r. odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Lubuskiej Brygadzie WOP i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w stopniu plutonowego. W latach 1962-1971 pracowa\u0142 w Kro\u015bnie Odrza\u0144skim na kierowniczych stanowiskach w Powiatowym O\u015brodku Sportu, Turystyki i Wypoczynku, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i w 1965 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Kro\u015bnie Odrza\u0144skim. Do 1965 r. czynnie uprawia\u0142 lekkoatletyk\u0119 w barwach Lechii Zielona G\u00f3ra. Tak\u017ce w 1965 r. zdoby\u0142 uprawnienia s\u0119dziego pi\u0142ki no\u017cnej. W latach 1971-1979 pracowa\u0142 w WSK Mielec, z oddelegowaniem do FKS Stal, kt\u00f3ry odnosi\u0142 w\u00f3wczas najwi\u0119ksze sukcesy. By\u0142 sekretarzem urz\u0119duj\u0105cym, kierownikiem I dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej (\u015bwi\u0119towa\u0142 w 1973 r. zdobycie po raz pierwszy tytu\u0142u mistrza Polski) i sekretarzem urz\u0119duj\u0105cym ds. pi\u0142ki no\u017cnej. W 1979 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do KRP Igloopol w D\u0119bicy, gdzie pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 wiceprezesa urz\u0119duj\u0105cego Klubu Sportowego Igloopol. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 w 1981 r. i do roku 1985 pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika sekcji pi\u0142ki no\u017cnej, kierownika Hotelu \u201eJubilat\u201d, kierownika Oddzia\u0142u Gospodarczo-Us\u0142ugowego i p.o. sekretarza generalnego. Na lata 1985-1988 zosta\u0142 ponownie zaanga\u017cowany do KS \u201eIgloopol\u201d D\u0119bica, gdzie pracowa\u0142 jako dyrektor Domu Sportu i Rehabilitacji oraz wiceprezes klubu. W 1988 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec na stanowisko kierownika zmianowego. Od 1989 r. pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu jako kierownik administracyjno-gospodarczy. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 s\u0119dziowsk\u0105. W latach 1976-1986 by\u0142 s\u0119dzi\u0105 pi\u0142karskim szczebla centralnego (II liga), a od 1986 r. by\u0142 obserwatorem Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej (I i II liga). Otrzyma\u0142 tytu\u0142 S\u0119dziego Honorowego PZPN oraz szereg odznacze\u0144 pa\u0144stwowych i resortowych. Od 1975 r. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w szkolenie s\u0119dzi\u00f3w pi\u0142karskich zar\u00f3wno na terenie Mielca jak i ca\u0142ego wojew\u00f3dztwa. Od 1985 r. by\u0142 szefem szkolenia s\u0119dzi\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej, a od 1999 r. \u2013 wiceprzewodnicz\u0105cym ds. szkolenia s\u0119dzi\u00f3w w Podkarpackim Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej w Rzeszowie. Po niewyja\u015bnionych do ko\u0144ca aferach w polskiej pi\u0142ce no\u017cnej przesta\u0142 pe\u0142ni\u0107 funkcje spo\u0142eczne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUBIK (DUBIK\u00d3WNA) MARIA,<\/strong>\u00a0urodzona 13 X 1904 r. w Dobromilu, woj. lwowskie. Egzamin dojrza\u0142o\u015bci z\u0142o\u017cy\u0142a w 1925 r., a studia wy\u017csze z zakresu historii Polski uko\u0144czy\u0142a na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie w 1933 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1929 r. w Ziemia\u0144skim Gimnazjum \u017be\u0144skim im. \u015bw. Scholastyki SS Benedyktynek w Stani\u0105tkach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w prywatnych gimnazjach w \u0141ucku, Dobromilu, Rabce, Radzyniu Podlaskim i Wysokich Mazowieckich. W latach 1938-1944 by\u0142a nauczycielk\u0105 w szko\u0142ach podstawowych w Czernawczycach, Brze\u015bciu Litewskim i Sadkowej G\u00f3rze k\/Mielca. Od 1 IX 1944 r. zosta\u0142a zatrudniona w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Uczy\u0142a historii i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 higienistki szkolnej. Zmar\u0142a 31 VII 1967 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUCHA \u015aWI\u0118TEGO (ALEJA)<\/strong>, g\u0142\u00f3wna i najd\u0142u\u017csza (1100 m) ulica na osiedlu Lotnik\u00f3w. Biegnie \u0142ukiem od ulicy H. Sienkiewicza do ul. J. Kili\u0144skiego. Po jej obu stronach znajduj\u0105 si\u0119 pawilony handlowo-us\u0142ugowe i bloki mieszkalne, a przy \u015brodkowym odcinku \u2013 kompleks boisk sportowych i rekreacyjnych Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych Nr 1 (wcze\u015bniej Szko\u0142a Podstawowa nr 8). Do niej dochodz\u0105 inne du\u017ce ulice tego osiedla: A. Kocjana, M. Pisarka i J. D\u0105browskiego. Zbudowana zosta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 Jurija Gagarina (pierwszego kosmonauty w dziejach ludzko\u015bci) w 1977 r. 25 V 1994 r., na wniosek grupy radnych, Rada Miejska zmieni\u0142a nazw\u0119 ulicy na \u201ealeja Ducha \u015awi\u0119tego\u201d, nawi\u0105zuj\u0105c do nazwy miejscowej parafii rzymskokatolickiej. P\u00f3\u017aniej jeszcze raz powr\u00f3cono do starej nazwy, ale ostatecznie zadecydowano o patronacie Ducha \u015awi\u0119tego. W 2009 r. przeprowadzono remont i modernizacj\u0119, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, zbudowano ci\u0105g pieszo-rowerowy oraz nowe miejsca parkingowe i zatoki autobusowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUCHIEWICZ ROMAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 6 II 1890 r. w Pil\u017anie. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1909 r. W latach 1909-1913 studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i w 1913 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pierwsz\u0105 plac\u00f3wk\u0105 duszpastersk\u0105 by\u0142a parafia \u015bw. Mateusza w Mielcu. Od 1916 r. pracowa\u0142 w katedrze tarnowskiej, Rz\u0119dzinie i Gumniskach, a od 1929 r. proboszczowa\u0142 w Krynicy Zdroju, z kr\u00f3tk\u0105 przerw\u0105 w latach 30., kiedy by\u0142 proboszczem w katedrze tarnowskiej. W 1949 r. zosta\u0142 wybrany dziekanem dekanatu krynickiego. Odznaczony EC, RM i szambelani\u0105 papiesk\u0105. Zmar\u0142 14 VIII 1953 r. w Krynicy i tam spoczywa na cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUCHNOWSKI JANUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 11 IV 1958 r. w E\u0142ku. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w klubie Mazur E\u0142k, a nast\u0119pnie gra\u0142 w dru\u017cynie Jagiellonia Bia\u0142ystok na pozycji obro\u0144cy. W 1977 r. pozosta\u0142 pozyskany przez FKS Stal Mielec i w jej barwach gra\u0142 do 1987 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 m.in. do zdobycia dw\u00f3ch trzecich miejsc w ekstraklasie (br\u0105zowych medali Mistrzostw Polski) w sezonach 1978\/1979 i 1981\/1982 oraz awansu do ekstraklasy w sezonie 1984\/1985 (po spadku w 1983 r.). Wyjecha\u0142 do Szwecji i tam gra\u0142 w Polonii Falcons FF, a nast\u0119pnie zosta\u0142 II trenerem tego zespo\u0142u. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUDA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 II 1955 r. w Niemirowie (aktualnie Ukraina), syn J\u00f3zefa i Anny z Balickich. Wykszta\u0142cenie zawodowe zdoby\u0142 w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Mielcu. W latach 1975-1992 pracowa\u0142 jako \u015blusarz na Wydziale 30 WSK Mielec, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na rent\u0119. Od roku 1973 jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi. Do ko\u0144ca 2000 r. odda\u0142 40 560 ml krwi. Nale\u017cy do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza \u00a0przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Jest cz\u0142onkiem PCK. Za t\u0119 szlachetn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUDCZAK RYSZARD<\/strong>, wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 bokser II-ligowej dru\u017cyny \u201eStali\u201d Mielec w lko\u0144cowych latach 60. Walczy\u0142 w wadze lekkiej. By\u0142 jednym z najlepszych w Polsce bokser\u00f3w w swojej kategorii wagowej w latach 60. W mistrzostwach Polski zdoby\u0142 2 medale: srebrny w 1962 r. w Rzeszowie\u00a0 br\u0105zowy w 1965 r. w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUDEK BO\u017bENA (po m\u0119\u017cu GANCARZ)<\/strong>, urodzona 23 V 1968 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Heleny z domu Skrzypek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1987 r. Od dzieci\u0119cych lat trenowa\u0142a p\u0142ywanie w \u201eStali\u201d Mielec. Pierwsze medale w p\u0142ywackich Mistrzostwach Polski senior\u00f3w zdoby\u0142a w 1982 r. W latach 1982 \u2013 1990 wywalczy\u0142a w Mistrzostwach Polski senior\u00f3w, indywidualnie i w sztafetach, \u0142\u0105cznie 17 z\u0142otych, 21 srebrnych i 10 br\u0105zowych medali w kategorii senior\u00f3w. (Statystyka ta nie uwzgl\u0119dnia wielu medali w kategorii juniorek.) * 1982 r. Zimowe MP (Warszawa): II \u2013 100 m stylem dowolnym, III \u2013 50 m dow. * 1983 r. Zimowe MP (Szczecin): I \u2013 100 i 200 m st. dow., 200 m zmiennym, II \u2013 50 m dow. W czasie MP junior\u00f3w w Pu\u0142awach ustanowi\u0142a rekord Polski na 100 m dow. \u2013 57,99, uzyskuj\u0105c jako pierwsza Polka czas poni\u017cej 58 sek. * 1984 r. Zimowe MP (O\u015bwi\u0119cim): II \u2013 100 m dow. i 100 m st. motylkowym, \u00a0III \u2013 50 m dow. i 200 m zm., Letnie MP (Wroc\u0142aw): I \u2013 50 m dow. i 200 m zm., II \u2013 200 m dow. * 1985 r. Zimowe MP (Gda\u0144sk): I \u2013 200 m dow. (2:04,12 \u2013 rekord Polski), II \u2013 \u00a050 m i 100 m dow., 100 m mot. i 200 m zm., Letnie MP (O\u015bwi\u0119cim): I \u2013 200 m zm. i 200 m mot., II \u2013 50 m dow. i 400 m zm. * 1986 r. Zimowe MP (Krak\u00f3w): I \u2013 200 m dow., II – \u00a0100 m mot. i 200 m zm., III \u2013 400 m dow., Letnie MP (Mielec, 6 \u2013 9 VIII): I \u2013 50 m mot. (29,74 sek \u2013 rekord Polski), III \u2013 50 m i 100 m mot. * 1987 r. Zimowe MP (Szczecin): \u00a0I \u2013 50 m mot. (29,48 sek. \u2013 rekord Polski), II \u2013 100 m mot. W latach 1987 \u2013 1992 studiowa\u0142a \u00a0na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra i trenera II klasy p\u0142ywania. Od lata 1987 r. reprezentowa\u0142a AZS AWF Warszawa. * Letnie MP (Gdynia): II \u2013 50 m delfinem, sztafeta 4 x 200 m dow. * 1988 r. Zimowe MP (Lublin): I \u2013 50 m mot., 4 x 100 m zm., II \u2013 4 x 100 m dow., 4 x 200 m dow., Letnie MP (Gdynia): I \u2013 4 x 100 m dow. i 4 x 100 m zm., II \u2013 50 m mot., 100 m mot. i 4 x 200 m dow. * 1989 r. Zimowe MP (Racib\u00f3rz): III \u2013 4 x 100 m dow., Letnie MP (Mielec): II \u2013 4 x 100 m dow., III \u2013 4 x 200 m dow. * 1990 r. Zimowe MP (Warszawa): I \u2013 50 m mot., 4 x 100 m zm., II \u2013 4 x 200 m dow., III – 4 x 100 m dow., Letnie MP (Wroc\u0142aw): III \u2013 4 x 100 m zm. Jako reprezentantka Polski junior\u00f3w wyst\u0105pi\u0142a w 1983 r. w Mistrzostwach Europy (Miluza \u2013 Francja) zdobywaj\u0105c VIII miejsce na dystansie 200 m dow., a jako seniorka reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 w Zawodach Przyja\u017ani \u201eMoskwa \u2013 1984 r.\u201d, zorganizowanych po rezygnacji pa\u0144stw socjalistycznych z Olimpiady w Los Angeles, zajmuj\u0105c VIII lokat\u0119 na 400 m dow. oraz na Mistrzostwach Europy w Sofii w 1985 r., gdzie zaj\u0119\u0142a V miejsce w finale B na 200 m zm., a tak\u017ce na mi\u0119dzynarodowych mitingach, m.in. w Salzgitter, Belgradzie, Brnie, Trento, Pary\u017cu i Genewie. Decyzj\u0105 Komitetu ds. M\u0142odzie\u017cy i Kultury Fizycznej z 12 III 1990 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 \u201eMistrza Sportu\u201d. W latach 1992-1997 pracowa\u0142a jako trener p\u0142ywania w \u201eStali\u201d Mielec, a p\u00f3\u017aniej podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Miejskim O\u015brodku Sportu i Rekreacji w Mielcu jako instruktor nauki p\u0142ywania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUDEK KAZIMIERZ,<\/strong> urodzony 11 III 1898 r. w Grzybowie, powiat opatowski, syn Jana i Katarzyny z domu Go\u0142yska. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej ucz\u0119szcza\u0142 do Seminarium Nauczycielskiego w Sandomierzu. W okresie od 16 VI 19126 r. do 3 XI 1918 r. nale\u017ca\u0142 do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), a nast\u0119pnie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do tworzonego Wojska Polskiego. Jako \u017co\u0142nierz I batalionu radomskiego 3 kompanii 24 pu\u0142ku piechoty w grudniu 1918 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Ukrai\u0144cami o Lw\u00f3w. W czasie walk w okolicach Rudy Krechowieckiej ko\u0142o \u017b\u00f3\u0142kwi 9 V 1919 r. zosta\u0142 ranny i by\u0142 leczony w szpitalach we Lwowie, Bochni i Krakowie. Po zaleczeniu rany powr\u00f3ci\u0142 do 24 pp i zosta\u0142 skierowany na front litewsko-bia\u0142oruski. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sier\u017canta sztabowego i m.in. prowadzi\u0142 dziennik z przebiegu wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. Podczas walk o most Wilejka \u2013 Mo\u0142odeczno zosta\u0142 po raz drugi ranny. Po zako\u0144czeniu wojny pozosta\u0142 z 24 pp na Wo\u0142yniu. Po powstaniu Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Policji Pa\u0144stwowej w Rokitnie Wo\u0142y\u0144skim. W 1927 r. zosta\u0142 przeniesiony do Baranowa nad Wieprzem, a w 1932 r. \u2013 do Ko\u0144skowoli i tam pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta posterunku. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. po bitwie z Niemcami o Tomasz\u00f3w Lubelski zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0142 do Ko\u0144skowoli. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem miejscowej plac\u00f3wki ZWZ-AK. R\u00f3wnocze\u015bnie z rozkazu komendanta obwodu podj\u0105\u0142 prace w policji granatowej (polskiej) w Ko\u0144skowoli. Zagro\u017cony aresztowaniem uciek\u0142 z Ko\u0144skowoli. Ukrywa\u0142 si\u0119 na terenach powiat\u00f3w lubelskiego i hrubieszowskiego i dzia\u0142a\u0142 w tamtejszych strukturach ZWZ-AK. Pod koniec okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 przeniesiony na teren obwodu staszowskiego. Po zako\u0144czeniu wojny przyby\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca. Pracowa\u0142 w Powiatowym Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu i Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielniach \u201eSCh\u201d na terenie powiatu mieleckiego w dzia\u0142ach handlowych.\u00a0 Zmar\u0142 23 VII 1975 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUDEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 3 III 1948 r. w Podborzu, pow. mielecki, syn Ludwika i Honoraty. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO) z matur\u0105 w 1966 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Odlewnictwa Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera w specjalno\u015bci: stopy \u017celaza i metali nie\u017celaznych. W tym samym roku, jako stypendysta WSK Mielec, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej fabryce, w Pionie G\u0142\u00f3wnego Metalurga, pocz\u0105tkowo na stanowisku technologa, a nast\u0119pnie zosta\u0142 awansowany na specjalist\u0119 technologa. By\u0142 autorem ponad 30 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 przynios\u0142a znaczne oszcz\u0119dno\u015bci w produkcji. Podczas restrukturyzacji WSK Mielec w 1994 r. zwolni\u0142 si\u0119 i zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem firmy w Rz\u0119dzianowicach. R\u00f3wnocze\u015bnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarczo-spo\u0142eczn\u0105 rodzimej miejscowo\u015bci i ziemi radomyskiej. W latach 2002-2010 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Radomy\u015blu Wielkim, w latach 2011-2019 \u2013 so\u0142tysem Podborza i od 2011 r. \u2013 prezesem OSP w Podborzu. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych oraz uroczysto\u015bci patriotycznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Racjonalizator Produkcji oraz Srebrnym i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Zmar\u0142 24 II 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zg\u00f3rsku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUDEK MARIAN<\/strong>, urodzony 13 IX 1930 r. w Partyni, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Katarzyny z domu M\u0105dziel. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1949 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w Ostrowach Baranowskich, a rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 mianowany kierownikiem tej szko\u0142y. W latach 1954-1972 kierowa\u0142, z kilkuletni\u0105 przerw\u0105 na prac\u0119 w Kolbuszowej, Szko\u0142\u0105 Podstawow\u0105 w Przy\u0142\u0119ku. W Kolbuszowej pe\u0142ni\u0142 okresowo funkcj\u0119 podinspektora, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy Inspektora O\u015bwiaty i Wychowania w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. (W czasie pe\u0142nienia tych funkcji kierownikiem szko\u0142y w Przy\u0142\u0119ku by\u0142a \u017cona M. Dudka \u2013 Maria.) W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek \u2013 biologia), a w 1967 r. \u2013 studia wy\u017csze na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra nauk pedagogicznych. Przez kilka kadencji sprawowa\u0142 funkcj\u0119 radnego PRN w Kolbuszowej, a przez dwie kadencje \u2013 przewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty i Kultury PRN. Od 1972 r. zamieszka\u0142 w Mielcu i w latach 1972-1975 by\u0142 dyrektorem Pa\u0144stwowego Zak\u0142adu Wychowawczego w Smoczce. Przeprowadzi\u0142 modernizacj\u0119 obiekt\u00f3w, przy du\u017cym wsparciu finansowym Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZNP, kt\u00f3ry w zamian za to organizowa\u0142 tam w okresie wakacji wczasy rodzinne dla nauczycieli z ca\u0142ego kraju. W 1975 r. powo\u0142any zosta\u0142 na stanowisko zast\u0119pcy Inspektora O\u015bwiaty i Wychowania Urz\u0119du Powiatowego w Mielcu, a po likwidacji powiat\u00f3w (30 VI 1975 r.) \u2013 zast\u0119pcy IOiW Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe z zakresu \u201eOrganizacja i zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105\u201d w Centrum Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Kaliszu. Po przej\u015bciu inspektora Edwarda \u017burka na emerytur\u0119 zosta\u0142 awansowany na stanowisko Inspektora OiW UM w Mielcu. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie pracy zawodowej w Mielcu pe\u0142ni\u0142 okresowo szereg funkcji spo\u0142ecznych, by\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym Miejskiego Zespo\u0142u Profilaktyki i Resocjalizacji, przew. Zarz\u0105du Miejskiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci, przew. Miejskiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki, przew. Zarz\u0105du Miejskiego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego, sekretarzem Zarz\u0105du Rejonowego i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miejskiego i Zarz\u0105du Okr\u0119gowego ZNP. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w i cz\u0142onk\u00f3w-za\u0142o\u017cycieli (wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 Mari\u0105) mieleckiego ch\u00f3ru nauczycielskiego \u201eAkord\u201d w 1969 r. Publikowa\u0142 artyku\u0142y na tematy dydaktyczne i wychowawcze w czasopismach og\u00f3lnopolskich \u201eWychowanie\u201d i \u201eNowa Szko\u0142a\u201d, a tak\u017ce w lokalnym biuletynie Muzeum w Kolbuszowej w Kolbuszowej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem KEN, Medalem im. dr. H. Jordana, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 SZS, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105, LZS, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 LP\u017b, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 LOK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 LOP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr, Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142ugi dla \u0141owiectwa\u201d i wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1989 r. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142 jako inspektor pracy w Zak\u0142adzie Produkcji Obuwia w Mielcu i napisa\u0142 monografi\u0119 tego zak\u0142adu. Do 2003 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142owczego w Kole \u0141owieckim \u201eBorek\u201d. Prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wychowawcz\u0105 z m\u0142odzie\u017c\u0105 w ramach wsp\u00f3\u0142pracy mieleckich K\u00f3\u0142 \u0141owieckich ze szko\u0142ami. Napisa\u0142 i wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Z pami\u0119tnika nauczyciela w PRL-u<\/em> (Mielec 2005). Zmar\u0142 16 X 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n

DUDEK ROZALIA (z domu JE\u0141AWKO),<\/strong> urodzi\u0142a si\u0119 14 XI 1908 r. w Rokitnie, wojew\u00f3dztwo wo\u0142y\u0144skie, c\u00f3rka Juliana i Emilii z domu Rec\u0142aw. Pracowa\u0142a w restauracji prowadzonej przez rodzic\u00f3w. Po wyj\u015bciu za m\u0105\u017c za podoficera Korpusu Ochrony Pogranicza, a p\u00f3\u017aniej policjanta Kazimierza Dudka,\u00a0 zmuszona by\u0142a do zmian miejsc zamieszkania, kt\u00f3rymi by\u0142y kolejno: Baran\u00f3w nad Wieprzem, Ko\u0144skowola i Rokitno Wo\u0142y\u0144skie. Po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119, a wkr\u00f3tce potem Zwi\u0105zku Radzieckiego na wschodnie ziemie polskie, zmuszona by\u0142a ucieka\u0107 z rodzin\u0105 i po wielu k\u0142opotach wr\u00f3ci\u0142a do Ko\u0144skowoli. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142a do ZWZ-AK \u2013 Obw\u00f3d Pu\u0142awy i przyj\u0119\u0142a pseudonim \u201eEwa\u201d. Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 \u0142\u0105czniczki mi\u0119dzy obwodami plac\u00f3wek ZWZ-AK na terenach by\u0142ych przedwojennych wojew\u00f3dztw: lubelskiego i kieleckiego. W lipcu 1944 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i odt\u0105d pracowa\u0142a w plac\u00f3wkach handlowych. Zmar\u0142a 8 X 1999 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUDEK WILHELM JERZY<\/strong>, urodzony 6 IV 1929 r. w Baranowie n\/Wieprzem, pow. Pu\u0142awski, syn Kazimierza i Rozalii z domu Je\u0142awka. W czasie okupacji hitlerowskiej, od 1943 r. nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnej organizacji harcerskiej Szare Szeregi w Ko\u0144skowoli, pow. pu\u0142awski. (Oboje rodzice nale\u017celi do AK.) \u00a0Latem 1944 r. zamieszka\u0142 w Mielcu i wkr\u00f3tce potem wst\u0105pi\u0142 do konspiracyjnej Dru\u017cyny Szarych Szereg\u00f3w im. J. Wi\u015bniowieckiego. W\u0142\u0105czony zosta\u0142 do zast\u0119pu \u201eWilk\u00f3w\u201d i otrzyma\u0142 pseudonim \u201eWilk-3\u201d. Po wojnie ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1948 r. Od 1946 r. by\u0142 cz\u0142onkiem ch\u00f3ru \u201eMelodia\u201d. W latach 1948-1951 studiowa\u0142 weterynari\u0119 na UMCS w Lublinie i nale\u017ca\u0142 do ch\u00f3ru akademickiego lubelskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej. W 1951 r. zosta\u0142 aresztowany przez UB za przynale\u017cno\u015b\u0107 do Dru\u017cyny im. J. Wi\u015bniowieckiego i konspiracyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105 w okresie kszta\u0142towania si\u0119 w\u0142adzy ludowej, s\u0105dzony i wi\u0119ziony na Montelupich w Krakowie. W 1952 r. zosta\u0142 zwolniony na podstawie amnestii z 1947 r. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 1952-1954 trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 (biegi d\u0142ugie) w \u201eStali\u201d Mielec. W 1954 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Technikum Weterynaryjnym w Kluczborku jako nauczyciel anatomii zwierz\u0105t, w latach 1955-1959 by\u0142 kierownikiem internatu Technikum Rachunkowo\u015bci Rolnej w Ole\u015bnie \u015al\u0105skim, a w latach 1959-1979 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Zaocznego Technikum Rolniczego (p\u00f3\u017aniej Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych) w G\u0142ubczycach. W 1959 r. uko\u0144czy\u0142 I stopie\u0144 w Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej we Wroc\u0142awiu, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera zootechniki, a w 1966 r. \u2013 II stopie\u0144 i tytu\u0142 magistra in\u017cyniera zootechniki. Ponadto w 1975 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne na WSP w Krakowie. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej uczestniczy\u0142 aktywnie w ruchu \u015bpiewaczym, wyst\u0119puj\u0105c w ch\u00f3rze nauczycielskim w Ole\u015bnie \u015al\u0105skim i w ch\u00f3rze \u201ePochodnia\u201d w G\u0142ubczycach. W 1979 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych. Od 1985 r. przebywa\u0142 na emeryturze. By\u0142 te\u017c (od 1979 r.) cz\u0142onkiem Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. Z upowa\u017cnienia Komendanta Kr\u0119gu Dru\u017cyny Szarych Szereg\u00f3w im. J. Wi\u015bniowieckiego J\u00f3zefa Umi\u0144skiego by\u0142 organizatorem zjazd\u00f3w kole\u017ce\u0144skich cz\u0142onk\u00f3w dru\u017cyny. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Krzy\u017cem Wi\u0119\u017ania Politycznego, Krzy\u017cem Walki o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Krzy\u017cem Niez\u0142omnych (odznaczenie Szarych Szereg\u00f3w AK), Kombatanckim Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Orderem M\u0119cze\u0144stwa i Zwyci\u0119stwa, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107 oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr (Z\u0142ot\u0105 i Z\u0142ot\u0105 z Laurem). Zmar\u0142 29 VIII 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUDEK ZOFIA (z domu SIUDARA)<\/strong>, \u017cona Wilhelma Jerzego, urodzona 2 I 1937 r. w Ogl\u0119dowie k\/Staszowa, c\u00f3rka Franciszka i Marii z B\u0142asi\u0144skich. Absolwentka Pa\u0144stwowego Technikum Rolniczego w Dzikowie, matura w 1955 r. W 1959 r. uko\u0144czy\u0142a studia wy\u017csze I stopnia na Wydziale Rolniczym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera rolnictwa. Prac\u0119 zawodowa rozpocz\u0119\u0142a w 1959 r. w Technikum Rolniczym w G\u0142ubczycach jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych, a nast\u0119pnie wizytator o\u015bwiaty rolniczej i zast\u0119pca dyrektora szko\u0142y. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142a studia II stopnia na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej we Wroc\u0142awiu i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera zootechniki, a w 1975 r. zdoby\u0142a zawodowe kwalifikacje pedagogiczne, ko\u0144cz\u0105c Studium Pedagogiczne na WSP w Krakowie. By\u0142a te\u017c radn\u0105 Powiatowej Rady Narodowej w G\u0142ubczycach. W 1978 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i od tego\u017c roku do 1991 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Technikum Rolniczego (p\u00f3\u017aniej Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych) w Rzemieniu. Od 1991 r. przebywa na emeryturze. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, Srebrnym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d.<\/p>\r\n

DUDEK-PUTYRA TEODORA PELAGIA (z domu DUDEK),<\/strong> urodzi\u0142a si\u0119 1 VII 1931 r. w Rokitnie, powiat Sarny, wojew\u00f3dztwo wo\u0142y\u0144skie, c\u00f3rka Kazimierza i Rozalii z domu Je\u0142awko. W zwi\u0105zku ze zmieniaj\u0105cymi si\u0119 plac\u00f3wkami s\u0142u\u017cby wojskowej, a p\u00f3\u017aniej policyjnej, kilkakrotnie zmienia\u0142a miejsce zamieszkania i szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 uko\u0144czy\u0142a w Ko\u0144skowoli. Od VII 1944 r. zamieszka\u0142a w Mielcu. Absolwentka Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1950 r. W czasie nauki nale\u017ca\u0142a do konspiracyjnego \u017ce\u0144skiego zast\u0119pu harcerskiego \u201eSzarotki\u201d. W latach 1950-1955 odby\u0142a studia medyczne na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. W czasie studi\u00f3w by\u0142a szykanowana i inwigilowana przez UB w zwi\u0105zku z przynale\u017cno\u015bci\u0105 brata Wilhelma do konspiracyjnej antykomunistycznej organizacji \u201eStalowi Polacy\u201d. Od 1955 r. zosta\u0142a zatrudniona w Szpitalu Miejskim w Katowicach-Za\u0142\u0119\u017cu jako lekarz na Oddziale Noworodk\u00f3w i Niemowl\u0105t. W 1958 r. uzyska\u0142a specjalizacje I i II stopnia z zakresu chor\u00f3b dzieci\u0119cych i pediatrii. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Wydzia\u0142 Zdrowia PMRN w Chorzowie i Poradnia Dzieci\u0119ca w Chorzowie (lekarz pediatra), Miejski Szpital Dzieci\u0119cy w Chorzowie (1964-1968, ordynator Oddzia\u0142u Noworodk\u00f3w), Zesp\u00f3\u0142 Opieki Zdrowotnej Nr 2 i Sp\u00f3\u0142dzielnia Lekarska w Nowej Hucie (stanowiska kierownicze) i \u017c\u0142obki w Nowej Hucie (lekarz pediatra). W tym okresie uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 w dziedzinie medycyny spo\u0142ecznej. Po przemianach ustrojowych na prze\u0142omie lat 80. i 90. by\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem Sp\u00f3\u0142dzielni Lekarskiej na Osiedlu Kazimierzowskim\u00a0 w Nowej Hucie. Zmar\u0142a 11 III 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUDZIAK ANTONI<\/strong>, nauczyciel w mieleckim gimnazjum w latach 1909-1920. Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego i \u0142aciny oraz by\u0142 zawiadowc\u0105 biblioteki nauczycielskiej. Jako oficer rezerwy (nadporucznik) powo\u0142any zosta\u0142 w 1914 r. do s\u0142u\u017cby w armii austriackiej i walczy\u0142 na froncie wschodnim I wojny \u015bwiatowej do 1918 r. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Mielcu i otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora. Uczy\u0142 tak\u017ce w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim.W 1920 r. wyjecha\u0142 z Mielca. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUDZIAK WAWRZYNIEC (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 5 VIII 1892 r. w Pasierbcu, syn Jana i Marianny z P\u0142aweckich. Absolwent tarnowskiego gimnazjum (matura w 1913 r.). Tak\u017ce w Tarnowie studiowa\u0142 teologi\u0119 i 24 VI 1917 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Ci\u0119\u017ckowicach i Nowym S\u0105czu. W 1921 r. uko\u0144czy\u0142 studia doktoranckie na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i zosta\u0142 katechet\u0105 gimnazjalnym w D\u0119bicy. Od 1 VIII 1924 r. do 15 I 1934 r. by\u0142 katechet\u0105 w mieleckim gimnazjum i dyrektorem bursy. Prowadzi\u0142 Sodalicj\u0119 Maria\u0144sk\u0105 i od 1924 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 hufcowego ZHP. Zainicjowa\u0142 wykonanie tablicy upami\u0119tniaj\u0105cej poleg\u0142ych w latach 1914-1920 profesora Ziemskiego i wychowank\u00f3w gimnazjum, w tym czterech harcerzy. Uczy\u0142 tak\u017ce w Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim i by\u0142 cz\u0142onkiem \u2013 za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Seminarium. 16 I 1934 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako katecheta w Szkole Podstawowej im. \u015bw. El\u017cbiety w Nowym S\u0105czu i pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej w Pasierbcu. Wyr\u00f3\u017cniony EC i RM oraz przyznaniem prawa do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. Zmar\u0142 16 V 1959 r. w Nowym S\u0105czu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pasierbcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUDZIK JOLANTA LUCYNA (z domu SROKA)<\/strong>, urodzona 30 VII 1971 r. w Mielcu, c\u00f3rka Leszka i Zofii z domu Tomza. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142a w 1990 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Mielcu w klasie skrzypiec. Po uko\u0144czeniu w 1992 r. Studium Nauczycielskiego w Nisku (kierunek: wychowanie muzyczne) zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 9 w Mielcu i Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu, w kt\u00f3rej od roku szkolnego 1993\/1994 do dzi\u015b pracuje na pe\u0142nym etacie. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 i uko\u0144czy\u0142a kolejno: Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 (kierunek: wychowanie muzyczne) w Kielcach z tytu\u0142em magistra wychowania muzycznego (1997), studia z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (2002), studia w zakresie edukacji artystycznej (plastyka i muzyka) w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu (2003) oraz studia z zakresu oligofrenopedagogiki na Wydziale Nauk Stosowanych w Ma\u0142opolskiej Szkole Wy\u017cszej w Brzesku (2012). Od 2008 r. uczestniczy\u0142a regularnie w og\u00f3lnopolskich konferencjach nauczycieli muzyki. Poza etatow\u0105 prac\u0105 w SP nr 1 podejmowa\u0142a okresowo dodatkowe zaj\u0119cia w mieleckich szko\u0142ach, m.in. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Specjalnych, Gimnazjum nr 1, Niepublicznym Gimnazjum, Szkole Podstawowej nr 2, Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1, Szkole Mistrzostwa Sportowego i Specjalnym O\u015brodku Szkolno-Wychowawczym oraz w przedszkolach. Ponadto od 1 IX 2000 r. pracuje jako instruktor muzyczny w Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury. Autorka m.in. \u015apiewnika dla uczni\u00f3w Szko\u0142y Podstawowej nr 1 (2007), \u015apiewnika dla nastolatka Szko\u0142y Podstawowej nr 1 (2008) oraz wsp\u00f3\u0142autorka (z El\u017cbiet\u0105 Witek i J\u00f3zefem Witkiem) musicalu Weso\u0142a szko\u0142a. Pomys\u0142odawca klas tanecznych w SP nr 1 od 2006 r. Wsp\u00f3\u0142organizatorka m.in. mieleckich konkurs\u00f3w \u201e\u015apiewa\u0107 ka\u017cdy mo\u017c\u0119\u201d i \u201eSzcz\u0119\u015bliwym by\u0107\u201d oraz wielu koncert\u00f3w na cele charytatywne, w tym koncert\u00f3w w ramach Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy. Jurorka w wielu konkursach artystycznych. Wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma organizacjami pozarz\u0105dowymi, pomagaj\u0105c im w organizacji imprez. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na prac\u0119 z dzie\u0107mi niepe\u0142nosprawnymi. Jej wychowankowie (indywidualni i zespo\u0142owi) zdobyli kilkadziesi\u0105t nagr\u00f3d w og\u00f3lnopolskich i wojew\u00f3dzkich konkursach piosenki, a Sara Girgis wyr\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 w konkursie TVP2 The Voice of Poland 2015. Z zespo\u0142ami, kt\u00f3re prowadzi\u0142a, wyst\u0119powa\u0142a w kraju i poza jego granicami, m.in. w krajach Beneluksu. Wsp\u00f3lnie z w\u0142asn\u0105 rodzin\u0105 dotar\u0142a do p\u00f3\u0142fina\u0142u muzycznego teleturnieju TVP1 \u201eRodzina jak z nut\u201d w 2007 r. Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Nauczycieli Muzyki. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrod\u0105 kuratora i nagrodami prezydenta miasta Mielca oraz tytu\u0142em Pozytywny Mielczanin (dzia\u0142: kultura) w plebiscycie portalu hej.mielec w 2015 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUGIE\u0141\u0141O HENRYK WIES\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 13 IV 1966 r. w Przemy\u015blu, syn Zdzis\u0142awa i Heleny z domu Moso\u0144. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. J. S\u0142owackiego w Przemy\u015blu z matur\u0105 w 1985 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Historyczno-Socjologicznym (kierunek: historia) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1991 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od roku szkolnego 1991\/1992 w Szkole Podstawowej w \u0141awnicy\u00a0 ko\u0142o Mielca. W 1997 r. przeszed\u0142 do II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Przez kilka lat prowadzi\u0142 tak\u017ce zaj\u0119cia w Zamiejscowym O\u015brodku Dydaktycznym AGH w Mielcu. W 2009 r. uko\u0144czy\u0142 The International School for Holocaust Studies w Yad Vashem Institute Jerozolima. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 uczniom zdolnym, a dotychczasowym efektem tej pracy jest m.in. zdobycie przez 8 uczni\u00f3w tytu\u0142u laureata lub finalisty olimpiad przedmiotowych na szczeblu krajowym z historii, wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie i filozofii. Od 2003 r. corocznie organizowa\u0142 zagraniczne wakacyjne obozy naukowo-wypoczynkowe (Grecja, Hiszpania, W\u0142ochy i Francja) dla m\u0142odzie\u017cy z II LO. Organizowa\u0142 te\u017c wycieczki na kresy dawnej Rzeczpospolitej, po\u0142\u0105czone z odwiedzaniem miejsc walk legionist\u00f3w oraz porz\u0105dkowaniem miejsc pami\u0119ci i \u017co\u0142nierskich grob\u00f3w. Jako cz\u0142onek mieleckiego Obywatelskiego Komitetu Obchod\u00f3w 100-lecia Niepodleg\u0142o\u015bci zorganizowa\u0142 wypraw\u0119 mielczan \u201eSzlakiem \u017belaznej Brygady\u201d (II Brygady Legion\u00f3w Polskich) w Karpatach Wschodnich (obecnie Ukraina). By\u0142 te\u017c inspiratorem akcji charytatywnych na rzecz Polak\u00f3w mieszkaj\u0105cych na Ukrainie (Z\u0142ocz\u00f3w, Lw\u00f3w). W latach 2011-2015 organizowa\u0142 spotkania uczni\u00f3w II LO w Mielcu z m\u0142odzie\u017c\u0105 z Izraela, po\u0142\u0105czone ze zwiedzaniem Mielca i okolic. Dzia\u0142a w Fundacji Forum Dialogu i Fundacji By\u0107 Bli\u017cej Siebie, zajmuj\u0105cych si\u0119 wielokulturowo\u015bci\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem Pro Patria oraz nagrodami lokalnymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eDUKATOR\u201d Sp. z o.o.<\/strong>, Sp\u00f3\u0142ka za\u0142o\u017cona w 1992 r. przez Marka Kawiorskiego, Wac\u0142awa Mirasia, Bogdana Rojkowicza i Wies\u0142awa Skotarka. Zajmowa\u0142a si\u0119 handlem detalicznym i hurtowym sprz\u0119tu RTV i AGD. Posiada\u0142a sie\u0107 sklep\u00f3w \u201eEuroMarket\u201d, kt\u00f3ra obejmowa\u0142a Mielec, Stalow\u0105 Wol\u0119, Tarn\u00f3w, Le\u017cajsk i Tarnobrzeg. Siedziba zarz\u0105du firmy znajdowa\u0142a si\u0119 przy ul. J. Korczaka. W 2004 r. zosta\u0142a sprzedana i otrzyma\u0142a inn\u0105 nazw\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUL GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 11 IV 1978 r. w Mielcu, syn Jana i Wandy z domu Kierys. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. Od 2001 r. prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Jest kierowc\u0105 rajdowym, reprezentuje AUTOPART Racing & Rally Team Mielec, a sponsoruj\u0105 go firmy AUTOPART SA i ELROB. Je\u017adzi samochodem Mitshubishi Lancer Evo VIII. Najwi\u0119ksze sukcesy to zdobycie tytu\u0142\u00f3w: wicemistrza okr\u0119gu rzeszowskiego KJS (2007), mistrza Polski w G\u00f3rskich Samochodowych Mistrzostwach Polski grupa N (2010) i wicemistrza Polski GSMP grupa N (2011). Ponadto bra\u0142 udzia\u0142 w takich rajdach jak m.in.: Halls Winter Rally na Litwie, Baltic Lotos Cup w Sopocie, 14. Rajdzie Warmi\u0144skim w Olsztynie, 68. Rajdzie Polski w Miko\u0142ajkach i 49. Rajdzie \u201eBarb\u00f3rka\u201d w Warszawie. W 2012 r. w 69 Rajdzie Polski zaj\u0105\u0142 13. miejsce w klasyfikacji generalnej i 2. miejsce w klasie N.69. Ponadto uplasowa\u0142 si\u0119 na 11. miejscu w Rajdzie \u201eBarb\u00f3rka\u201d w Warszawie i uczestniczy\u0142 w Kryterium As\u00f3w, ale nie uko\u0144czy\u0142 go z powodu defektu. W 2014 r. w Rajdzie Zimowym \u201eAr\u0142am\u00f3w\u201d, przeprowadzonym w ramach Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Polski, jad\u0105c z pilotem \u0141ukaszem Gwiazd\u0105 zaj\u0105\u0142 1. miejsce w klasie N3 i 8. miejsce w klasyfikacji generalnej. Udziela si\u0119 w organizacji imprez samochodowych na terenie Mielca. Jest jednym z inspirator\u00f3w i wsp\u00f3\u0142organizator\u00f3w Mieleckiego Moto Show. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZM.<\/p>\r\n

DUL-WOLANIN JOANNA (z domu DUL)<\/strong>, urodzona 24 IV 1977 r. w Mielcu. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. Studia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii (kierunek: pedagogika specjalna – oligofrenopedagogika i tyflopedagogika) UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 2001 r. z tytu\u0142em magistra. Prac\u0119 zawodowa rozpocz\u0119\u0142a w 2001 r. w \u015awietlicy Profilaktyczno-Wychowawczej Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu jako wychowawca grupy integracyjnej. W 2002 r. przesz\u0142a do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. Janusza Korczaka w Mielcu i do 2011 r. pracowa\u0142a jako wychowawca, pedagog specjalny i nauczyciel. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na Wydziale Socjologiczno-Historycznym (kierunek: wiedza o spo\u0142ecze\u0144stwie i rodzinie) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie (2003 r.) i na Wydziale Socjologiczno-Politologicznym (kierunek: filologia polska) Wy\u017cszej Szko\u0142y Spo\u0142eczno-Gospodarczej w Tyczynie (2006 r.). Od 2006 r. do 2009 r. pracowa\u0142a dodatkowo w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu jako nauczyciel rewalidacji \u2013 tyflopedagog. Po reorganizacji plac\u00f3wek szkolnictwa specjalnego w Mielcu zosta\u0142a zatrudniona w Powiatowym Zespole Plac\u00f3wek Szkolno-Wychowawczych w Mielcu i pracowa\u0142a jako wychowawca, pedagog specjalny i nauczyciel (2011-2019). Ponadto w latach 2012-2021 pracowa\u0142a w Przychodni Kompleksowej Rehabilitacji ATLAS jako tyflopedagog oraz od 2013 r. w Szkole Podstawowej nr 3 im. Wojska Polskiego w Mielcu, tak\u017ce jako tyflopedagog. W 2020 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe\u00a0 na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych i Ekonomicznych (kierunek: zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105) Wy\u017cszej Szko\u0142y Humanistyczno-Ekonomicznej w Brzegu. Od XII 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 wicedyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 3 im. Wojska Polskiego w Mielcu oraz pracuje jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego i tyflopedagog. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 do prac spo\u0142ecznych. By\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 i w latach 2008-2020 prezes zarz\u0105du \u201eStowarzyszenia DLA WAS\u201d, dzia\u0142aj\u0105cego na rzecz os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych, a od 2020 pe\u0142ni funkcj\u0119 sekretarza. By\u0142a autork\u0105 licznych wniosk\u00f3w o dotacje i pozyska\u0142a znaczne \u015brodki pozabud\u017cetowe na dzia\u0142alno\u015b\u0107 stowarzyszenia, m.in. na zaj\u0119cia rozwijaj\u0105ce i terapeutyczne oraz r\u00f3\u017cne formy integracyjne. By\u0142a te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 powiatowych konferencji szkoleniowych i akcji lokalnych, m.in. Dnia Os\u00f3b z Zespo\u0142em Downa i konkurs\u00f3w o zasi\u0119gu powiatowym (czytelniczy Ca\u0142y powiat czyta z dzie\u0107mi<\/em>) i og\u00f3lnopolskim (plastyczny Pory Roku<\/em>). Jest cz\u0142onkini\u0105 Mieleckiej Rady Kobiet, powo\u0142anej w marcu 2023 r. przez Prezydenta Miasta Mielca. W listopadzie 2022 r. zosta\u0142a laureatk\u0105 XIII Miejskiego Dyktanda Niepodleg\u0142o\u015bciowego. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona nagrodami: Starosty Powiatu Mieleckiego (2016 r.), Prezydenta Miasta Mielca (2021 r.) i kilkakrotnie Dyrektora Szko\u0142y.<\/p>\r\n

DULCZA WIELKA,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w po\u0142udniowo-zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Radomy\u015bl Wielki, nad rzek\u0105 Jamnic\u0105, przy drogach powiatowych nr 1\u00a0178R (Radgoszcz \u2013 Dulcza Wielka) i nr 1\u00a0179R (Dulcza Wielka \u2013 \u017bar\u00f3wka \u2013 Jastrz\u0105bka Stara). Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2023 r. mieszka w niej 1730 os\u00f3b w 386 gospodarstwach domowych. Ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, a jej cz\u0119\u015bci maj\u0105 nazwy: Bielizny, Chyb, D\u0119ba, Grobla, Koniec, Pniaki, \u0141\u0119g, Podlesie, Por\u0119by, Stara Wie\u015b i \u015awierd\u017ce. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem mieszka\u0144c\u00f3w jest rolnictwo, ale s\u0105 te\u017c tacy, kt\u00f3rzy doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu, Radomy\u015blu Wielkim lub s\u0105siednich miejscowo\u015bciach, albo prowadz\u0105 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W\u015br\u00f3d miejscowych podmiot\u00f3w gospodarczych wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 dwa du\u017ce zak\u0142ady przetw\u00f3rstwa mi\u0119snego. W Dulczy Wielkiej zdecydowanie przewa\u017ca zabudowa\u00a0 murowana z estetycznym otoczeniem. W ostatnich latach widoczny jest rozw\u00f3j budownictwa mieszkaniowego. Funkcjonuje pe\u0142na infrastruktura techniczna: elektroenergetyczna, wodoci\u0105gowa, kanalizacyjna, gazownicza i telekomunikacyjna. W krajobrazie wsi g\u00f3ruje ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny parafii rzymskokatolickiej pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. W krajobrazie wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 liczne przydro\u017cne kapliczki oraz Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny im. Janusza Korczaka, Dom Stra\u017caka OSP i boisko pi\u0142karskie LKS Jamnica Dulcza Wielka. S\u0142awn\u0105 na ca\u0142y kraj ciekawostk\u0105 przyrodnicz\u0105 jest lipa \u015bw. Jana Nepomucena, wybrana polskim Drzewem Roku 2020!<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Wie\u015b powsta\u0142a w XIV w. z podzia\u0142u rozrastaj\u0105cej si\u0119 wsi Dolszczy (Dulczy) na dwie cz\u0119\u015bci, kt\u00f3re dla odr\u00f3\u017cnienia nazwano Wielka i Ma\u0142a. Dokument z 1411 r. informuje o\u00a0 obu wsiach wchodz\u0105cych w sk\u0142ad klucza przec\u0142awskiego. Za\u0142o\u017cycielami i pierwszymi w\u0142a\u015bcicielami byli Sulimowie, a po nich m.in.: Lig\u0119zowie (wzmianka w 1408 r.), Firlejowie (wzmianka w 1577 r.), Radziwi\u0142\u0142owie, Raczy\u0144scy i Forystowie. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem mieszka\u0144c\u00f3w by\u0142o rolnictwo. Katolicy nale\u017celi do parafii rzymskokatolickiej w Zdziarcu, a od 1599 r. do nowej parafii w Radomy\u015blu Wielkim (1599 r.) Po I rozbiorze Polski (1772 r.) wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 w zaborze austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. W czasie\u00a0 krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. zaatakowano miejscowy dw\u00f3r, spl\u0105drowano go i zniszczono, a mieszka\u0144c\u00f3w zamordowano. Niewiele natomiast wiadomo o wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. W rezultacie reformy podzia\u0142u administracyjnego w latach 1853-1855 Dulcza Wielka znalaz\u0142a si\u0119 w granicach powiatu zasowskiego, nast\u0119pnie w powiecie pilzne\u0144skim i dopiero w 1878 r. w powiecie mieleckim. W latach 70. XIX w. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a 1-klasowa w drewnianym budynku. W pierwszych latach XX w. najodwa\u017cniejsi dulczanie wyjechali na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do kraj\u00f3w zachodnich, a nawet do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. W 1909 r. utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105 i zaopatrzono j\u0105 w podstawowy sprz\u0119t ga\u015bniczy. \u00a0I wojna \u015bwiatowa w du\u017cym stopniu zniszczy\u0142a i mocno zubo\u017cy\u0142a \u00a0Dulcz\u0119 Wielk\u0105, zw\u0142aszcza w latach 1914-1915, kiedy czterokrotnie przesz\u0142y przez ni\u0105 walki frontowe i dwukrotnie okupowa\u0142y j\u0105 oddzia\u0142y rosyjskie (25 IX \u2013 30 IX 1914 i 9 XI 1914 \u2013 8 V 1915). Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 (XI 1918 r.) Dulcza Wielka nale\u017ca\u0142a nadal do powiatu mieleckiego i od 1921 r. do wojew\u00f3dztwa krakowskiego. W 1921 r. liczy\u0142a 1444 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 706 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107 na sprzeda\u017c, 646 ma\u0142orolnych i 79 bezrolnych. Ponadto mieszka\u0142o 44 \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rzy zajmowali si\u0119 handlem i us\u0142ugami. Po\u0142o\u017cenie by\u0142o trudne, ale i tak Dulcza Wielka, jako jedna z nielicznych w powiecie mieleckim, przes\u0142a\u0142a sk\u0142adk\u0119 pieni\u0119\u017cn\u0105 na Powiatowy Komitet Opieki, m.in. nad inwalidami wojennymi. Opr\u00f3cz naprawiania szk\u00f3d wojennych aktywnie w\u0142\u0105czano si\u0119 do polityki, g\u0142\u00f3wnie w partiach ludowych, m.in. Zjednoczonej Lewicy Ch\u0142opskiej \u201eSamopomoc\u201d i Polskim Stronnictwie Ludowym \u201ePiast\u201d. W latach 30. dulczanie uczestniczyli w zbiorowych protestach ch\u0142opskich przeciwko rz\u0105dom sanacji, a szczeg\u00f3lnie polityce rolnej. Nie zaniedbywano przy tym spraw duchowych i w\u0142asnym sumptem zbudowano w 1931 r. drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142, a w nast\u0119pnych latach sukcesywnie wyposa\u017cano jego wn\u0119trze. R\u00f3wnie\u017c szko\u0142a rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 za spraw\u0105 wszechstronnych zdolno\u015bci kierownika szko\u0142y Jana Leyki. Rok 1934 zapisa\u0142 si\u0119 dwoma wydarzeniami. W rezultacie reformy administracyjnej Dulcza Wielka wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy zbiorowej Radomy\u015bl Wielki, a w po\u0142owie lipca powiat mielecki i 22 inne powiaty zosta\u0142y zalane wod\u0105 w czasie wielkiej powodzi. Straty materialne by\u0142y olbrzymie, a pomoc rz\u0105dowa w postaci ziarna \u017cyta za prace wykonane przy likwidacji szk\u00f3d oraz inne formy pomocy z r\u00f3\u017cnych stron kraju tylko w cz\u0119\u015bci z\u0142agodzi\u0142y tragiczn\u0105 sytuacj\u0119. Po kilku latach dulczanie powr\u00f3cili jednak do normalnego funkcjonowania. Rozw\u00f3j wsi sk\u0142oni\u0142 w\u0142adze diecezjalne do erygowania parafii rzymskokatolickiej 1 VIII 1938 r.\u00a0 Wkr\u00f3tce potem przysz\u0142o kolejne wielkie nieszcz\u0119\u015bcie \u2013 II wojna \u015bwiatowa i okupacja niemiecka (IX 1939- I 1945). Teren powiatu mieleckiego podporz\u0105dkowano powiatowi d\u0119bickiemu (Gross Kreiss D\u0119bica). W tych latach wie\u015b do\u015bwiadczy\u0142a wielu akt\u00f3w terroru okupanta, w tym zamordowanie 17 \u017byd\u00f3w w 1943 r. Temu barbarzy\u0144stwu pr\u00f3bowano si\u0119 przeciwstawi\u0107 poprzez zorganizowanie ruchu oporu i oddzia\u0142y partyzanckie (ZWZ-AK i BCh), dzia\u0142ania sabota\u017cowe i akcje zbrojne. Dulcza Wielka by\u0142a punktem kontaktowym mieleckiego Obwodu AK o kryptonimie \u201e19\u201d. Najgorsze przysz\u0142o w sierpniu 1944 r., kiedy to wysiedlono mieszka\u0144c\u00f3w wsi, a do stycznia 1945 r. przechodzi\u0142a przez ni\u0105 linia frontu. Po 17 I 1945 r., kiedy ruszy\u0142a ofensywa wojsk radzieckich i front odsun\u0105\u0142 si\u0119 daleko na zach\u00f3d, dulczanie powr\u00f3cili do zniszczonych gospodarstw i przyst\u0105pili do naprawy szk\u00f3d. Dulcza Wielka pozosta\u0142a w gminie Radomy\u015bl Wielki i powiecie mieleckim, w ramach nowo utworzonego w 1945 r. wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Pozosta\u0142e lata 40. i pierwsze lata 50. przynosi\u0142y kolejne nieszcz\u0119\u015bcia zwi\u0105zane z parcelacj\u0105 maj\u0105tk\u00f3w i bratob\u00f3jcz\u0105 walk\u0105 Polak\u00f3w o powojenny ustr\u00f3j pa\u0144stwa. Usi\u0142owano jednak przywr\u00f3ci\u0107 normalno\u015b\u0107. Po przeprowadzeniu remontu uruchomiono szko\u0142\u0119. Wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSP i organizacja m\u0142odzie\u017cowa ZWM. W latach 1951-1956 uda\u0142o si\u0119 zbudowa\u0107 murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Od 1954 r. do 1960 r. Dulcza Wielka by\u0142a siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie nale\u017ca\u0142a do GRN w \u017bar\u00f3wce. \u00a0Zorganizowano punkt kina objazdowego i bibliotek\u0119 wiejsk\u0105. Wydarzeniem lat 60. by\u0142o oddanie do u\u017cytku w 1966 r. nowej szko\u0142y w ramach programu \u201e1000 szk\u00f3\u0142 na 1000-lecie\u201d. Wkr\u00f3tce potem otwarto Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d, co o\u017cywi\u0142o miejscowe \u017cycie kulturalne. Doprowadzono sie\u0107 energetyczn\u0105. Coraz wi\u0119cej os\u00f3b, opr\u00f3cz prowadzenia w\u0142asnego gospodarstwa, podejmowa\u0142o prac\u0119 w rozwijaj\u0105cej si\u0119 Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i innych zak\u0142adach w Mielcu, Radomy\u015blu Wielkim lub innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 1499 mieszka\u0144c\u00f3w 323 pracowa\u0142o poza rolnictwem. Dochody z dw\u00f3ch \u017ar\u00f3de\u0142 spowodowa\u0142y systematyczne unowocze\u015bnianie si\u0119 wsi. Budowano budynki murowane, przebudowywano stare domy, zmieniano pokrycia dachowe na ognioodporne, a do rolnictwa wprowadzano mechanizacj\u0119. Po kolejnej reformie administracyjnej (1973-1975) Dulcza Wielka znalaz\u0142a si\u0119 w gminie zbiorowej Radomy\u015bl Wielki, w ramach nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa tarnowskiego. Nie rezygnowano przy tym z kontakt\u00f3w z Mielcem, a ich umocnieniem by\u0142o uruchomienie po\u0142\u0105czenia PKS. W kolejnych latach, a szczeg\u00f3lnie po zasadniczych zmianach ustrojowych pa\u0144stwa na pocz\u0105tku lat. 90., sukcesywnie wprowadzano do wsi infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Powsta\u0142y i rozwin\u0119\u0142y si\u0119 miejscowe podmioty gospodarcze, a zw\u0142aszcza zak\u0142ady mi\u0119sne. W czasie powodzi w 1997 r. ofiarno\u015bci\u0105 wykaza\u0142a si\u0119 jednostka OSP. W wyniku kolejnej reformy podzia\u0142u administracyjnego i restytucji powiat\u00f3w \u2013 gmina Radomy\u015bl Wielki (z m.in. Dulcz\u0105 Wielk\u0105) powr\u00f3ci\u0142a do powiatu mieleckiego i powi\u0119kszonego wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. W latach 1999-2003 wykonano remont i modernizacj\u0119 budynku szkolnego. Od 2001 r. corocznym wa\u017cnym wydarzeniem jest Gminny Dzie\u0144 Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych, zainspirowany przez proboszcza miejscowej parafii ks.\u00a0Stanis\u0142awa Sta\u015bk\u0119. W 2009 r. uroczy\u015bcie obchodzono 100-lecie OSP, a za dotychczasowe zas\u0142ugi uhonorowano j\u0105 Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. Rozw\u00f3j miejscowo\u015bci poprzez nowe budownictwo mieszkaniowe zasiedlane przez m\u0142ode ma\u0142\u017ce\u0144stwa mia\u0142o bezpo\u015bredni wp\u0142yw na dodatni przyrost naturalny. W 2014 r. Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 w Dulczy Wielkiej przekszta\u0142cono w Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny, w kt\u00f3rym funkcjonuj\u0105 m.in. a\u017c trzy oddzia\u0142y przedszkolne. W 2020 r. o Dulczy Wielkiej m\u00f3wiono i pisano w mediach w zwi\u0105zku z konkursem na polskie Drzewo Roku, gdy\u017c jednym z kandydat\u00f3w by\u0142a dulcza\u0144ska lipa \u015bw. Jana Nepomucena, a nast\u0119pnie by\u0142o jeszcze g\u0142o\u015bniej po zdobyciu przez ni\u0105 tytu\u0142u Drzewo Roku w Polsce! 19 IV 2024 r. Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny otrzyma\u0142 patronat Janusza Korczaka i sztandar.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUL\u0118BA LESZEK MIECZYS\u0141AW ANTONI,<\/strong> urodzony 19 V 1907 r. we Lwowie, syn Aleksandra i Stanis\u0142awy z Wi\u0119ckowskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, matur\u0119 zda\u0142 w 1925 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i by\u0142 dru\u017cynowym 36. Warszawskiej Dru\u017cyny Harcerzy im. Boles\u0142awa Chrobrego. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej i w 1931 r. uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera mechanika. W okresie studi\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Sekcj\u0105 Lotnicz\u0105 Ko\u0142a Mechanik\u00f3w Student\u00f3w Politechniki Warszawskiej i bra\u0142 udzia\u0142 w konstruowaniu i budowaniu samolot\u00f3w sportowych, m.in. JD-2, WR-1, PS-1 i serii RWD. 1 V 1930 r. zosta\u0142 zatrudniony w wojskowym Instytucie Bada\u0144 Technicznych Lotnictwa w Warszawie na stanowisku technika w Sekcji P\u0142atowcowej. 1 IX 1931 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie do odbycia s\u0142u\u017cby wojskowej w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Lotnictwa w Grupie Technicznej w D\u0119blinie i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 z\u00a0 1. lokat\u0105. Od 1 X 1932 r. do wybuchu wojny w 1939 r. pracowa\u0142 w warsztatach Sekcji Lotniczej (p\u00f3\u017aniej Do\u015bwiadczalne Warsztaty Lotnicze) w Warszawie, m.in. bra\u0142 udzia\u0142 w projektowaniu kolejnych samolot\u00f3w RWD oraz wykonywa\u0142 obliczenia aerodynamiczne, osi\u0105gi, obci\u0105\u017cenia i wytrzyma\u0142o\u015bci samolot\u00f3w, a tak\u017ce opracowywa\u0142 ko\u0144cowe dokumenty z oblicze\u0144 prowadzonych przez wielu specjalist\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 na Politechnice Warszawskiej jako starszy asystent w Katedrze Budowy Samolot\u00f3w i Mechaniki Lotu. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Zwi\u0105zku Polskich In\u017cynier\u00f3w Lotniczych i uczestniczy\u0142 w szkoleniu szybowcowym. W pierwszych dniach wrze\u015bnia 1939 r. zosta\u0142 ewakuowany z za\u0142og\u0105 DWL do Rumunii, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w fabryce samolot\u00f3w w Tuluzie (do 1940 r.), Anglii (1941) i fabryce Tureckiej Ligi Lotniczej w Ankarze (1941-1946), gdzie kierowa\u0142 pracami nad samolotami i szybowcami oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Politechnik\u0105 w Stambule. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w styczniu 1947 r., a w kwietniu zosta\u0142 mianowany kierownikiem zespo\u0142u p\u0142atowcowego w Centralnym Studium Samolot\u00f3w w Warszawie. Kierowa\u0142 pracami konstrukcyjnymi samolot\u00f3w CSS-11 i CSS-12 oraz pracami dokumentacyjnymi samolot\u00f3w CSS-13 i LWD \u201eJunak 2\u201d. CSS-13 produkowano w WSK Mielec, a LWD \u201eJunak 2\u201d, po wyprodukowaniu w Mielcu 3 sztuk przekazano do WSK Ok\u0119cie. W 1955 r. zosta\u0142 zatrudniony w Biurze Konstrukcyjnym Instytutu Lotnictwa i pracowa\u0142 nad konstrukcj\u0105 samolotu pasa\u017cerskiego MD-12. Prace te kontynuowa\u0142 w OKL WSK Ok\u0119cie, do kt\u00f3rego zosta\u0142 przeniesiony w 1958 r. R\u00f3\u017cne problemy spowodowa\u0142y, \u017ce w 1961 r. zrezygnowa\u0142 w pracy etatowej, ale jeszcze do 1963 r. by\u0142 doradc\u0105 naukowo-technicznym w OKL WSK Ok\u0119cie. Opr\u00f3cz dzia\u0142alno\u015bci konstruktorskiej zajmowa\u0142 si\u0119 kszta\u0142ceniem nowych kadr dla lotnictwa. Od 1947 r. do 1957 r. prowadzi\u0142 wyk\u0142ady z dziedziny budowy samolot\u00f3w w Szkole In\u017cynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, a po jej fuzji z Politechnik\u0105 Warszawsk\u0105 \u2013 w Politechnice Warszawskiej. W 1955 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 docenta, a trzy lata p\u00f3\u017aniej tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego. Od 1960 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Lotniczego, a nast\u0119pnie by\u0142 prodziekanem Wydzia\u0142u Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa (1962-1969) oraz kierownikiem Zak\u0142adu Technologii (do 1970 r.) W latach 70. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z WSK Mielec jako konsultant projektu samolotu rolniczego PZL M-14 oraz cz\u0142onek Rady Naukowo-Technicznej OBR SK w Mielcu (1972-1975). Od 1972 r. by\u0142 dyrektorem Instytutu Techniki Lotniczej i Hydroaerodynamiki, a po przej\u015bciu prof. F. Misztala\u00a0 na emerytur\u0119 – kierownikiem Zak\u0142adu Samolot\u00f3w i \u015amig\u0142owc\u00f3w PW. Ponadto by\u0142 kierownikiem zespo\u0142u naukowo-badawczego ds. konstrukcji kompozytowych oraz promotorem oko\u0142o 150 prac dyplomowych. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c spo\u0142ecznie. W 1976 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Senior\u00f3w Lotnictwa Aeroklubu PRL. By\u0142 tak\u017ce przewodnicz\u0105cym Rady Muzeum Lotnictwa i Astronautyki w Krakowie oraz cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni Budowlano-Mieszkaniowej \u201ePolitechnika\u201d. Posiada\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego i nawigatora. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1977 r., ale nadal interesowa\u0142 si\u0119 lotnictwem i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Zak\u0142adem Samolot\u00f3w i \u015amig\u0142owc\u00f3w Politechniki Warszawskiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 50-lecia Polskiego Lotnictwa Sportowego, Medalem Sekcji Lotniczej SIMP \u201eSkrzyd\u0142a Pu\u0142awskiego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 CZSBM i trzykrotnie Nagrod\u0105 Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego. Zmar\u0142 17 II 1987 r. Pochowany na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DULIBAN KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 2 IV 1949 r. w Wolicy k\/Przeworska, syn Stanis\u0142awa i Cecylii z domu Dyrkacz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ka\u0144czudze, matura w 1968 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Elektrycznym Politechniki \u0141\u00f3dzkiej uko\u0144czy\u0142 w 1973 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera w zakresie specjalizacji: maszyny elektryczne. Bezpo\u015brednio po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Fabryce Silnik\u00f3w Elektrycznych \u201eTAMEL\u201d w Tarnowie na stanowisku konstruktora. W kwietniu 1974 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej jako g\u0142\u00f3wny mechanik. Uczestniczy\u0142 w budowie i rozruchu nowego zak\u0142adu mleczarskiego przy ul. Rac\u0142awickiej w 1975 r. W 1997 r. zosta\u0142 wybrany wiceprezesem, a w 1998 r. prezesem Zarz\u0105du OSM, kt\u00f3remu, mimo wielu trudno\u015bci w przemy\u015ble spo\u017cywczym w ostatnich latach, uda\u0142o si\u0119 zachowa\u0107 samodzielno\u015b\u0107 sp\u00f3\u0142dzielni. W toku pracy zawodowej aktywnie dzia\u0142a\u0142 w spo\u0142ecznym ruchu wynalazczym. Przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zak\u0142adowego Ko\u0142a NOT i prezesa Zak\u0142adowego Klubu Techniki i Racjonalizacji. Zg\u0142osi\u0142 11 w\u0142asnych wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem kilkunastu nast\u0119pnych. Inspirowa\u0142 tak\u017ce innych racjonalizator\u00f3w do dzia\u0142alno\u015bci wynalazczej i pomaga\u0142 przy wdra\u017caniu ich pomys\u0142\u00f3w. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142 szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144 resortowych, m.in. Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0119 NOT. Po w\u0142\u0105czeniu OSM w Mielcu do Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Radomiu i p\u00f3\u017aniej w Grajewie, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 mieleckiego Oddzia\u0142u Sp\u00f3\u0142dzielni do jego likwidacji w 2008 r. W 2009 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUL MAR Sp. J<\/strong>., firma funkcjonuj\u0105ca w Mielcu od 1983 r., pocz\u0105tkowo jako jednoosobowa dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcza. W pierwszych latach wykonywa\u0142a us\u0142ugi w zakresie regeneracji cz\u0119\u015bci do samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych, m.in. wa\u0142\u00f3w nap\u0119dowych, rozrusznik\u00f3w, alternator\u00f3w i pomp wtryskowych. Pomy\u015blny rozw\u00f3j firmy pozwala\u0142 na poszerzanie oferty, g\u0142\u00f3wnie o r\u00f3\u017cne us\u0142ugi kooperacyjne. W 2005 r. przeniesiono si\u0119 na teren SSE EUROPARK MIELEC. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w SSE uzyskano 12 IX 2007 r. Siedzib\u0105 firmy jest hala produkcyjno-biurowa (ok. 1600 m2) w zachodniej cz\u0119\u015bci strefy. Podstawow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 jest produkcja k\u00f3\u0142 z\u0119batych i k\u00f3\u0142 \u0142a\u0144cuchowych. Wykonuje si\u0119 te\u017c r\u00f3\u017cne us\u0142ugi, m.in. tokarskie, frezarskie, szlifierskie, \u015blusarskie, spawalnicze, malarskie i piaskowanie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUNIKOWSKIEGO XAWEREGO (ULICA)<\/strong>, \u015bredniej wielko\u015bci (229 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci. \u0141\u0105czy szereg uliczek wewn\u0105trzosiedlowych z ul. Wolno\u015bci. Powsta\u0142a w 1977 r., kiedy to na dawnych b\u0142oniach intensywnie budowano okaza\u0142e domy jednorodzinne. Posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.
Patron ulicy: XAWERY DUNIKOWSKI (1875-1963) to jeden z najwybitniejszych rze\u017abiarzy polskich XX w. Jego dzie\u0142a to m.in. \u201eGrobowiec Boles\u0142awa \u015amia\u0142ego\u201d, \u201eRapsod bohaterski\u201d, \u201ePomnik J\u00f3zefa Dietla\u201d w Krakowie, \u201ePomnik Czynu Powsta\u0144czego\u201d na G\u00f3rze \u015aw. Anny oraz \u201ePomnik Wyzwolenia Ziemi Warmi\u0144skiej i Mazurskiej\u201d w Olsztynie. Wykona\u0142 te\u017c szereg brakuj\u0105cych \u201eg\u0142\u00f3w wawelskich\u201d do Sali Poselskiej na Wawelu. U schy\u0142ku \u017cycia wszystkie swoje dzie\u0142a przekaza\u0142 na w\u0142asno\u015b\u0107 pa\u0144stwa. Posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DU\u0143SKA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska na osiedlu Wojs\u0142aw, w Mieleckim Parku Przemys\u0142owym Obszar B. Biegnie od zjazdu z ulicy Inwestor\u00f3w do istniej\u0105cego nawrotu na ulicy Inwestor\u00f3w. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 na odcinku 112 m. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej w Mielcu 7 III 2013 r. W 2015 r. zosta\u0142a przed\u0142u\u017cona.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa ulicy jest zwi\u0105zana z s\u0105siedztwem du\u0144skiej firmy STARCO.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"DURAK GRZEGORZ,<\/strong> urodzony 22 XII 1970 r. w Mielcu, syn Mariana i Marii z domu Pi\u0142at. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. i tytu\u0142em technika mechanika budowy p\u0142atowc\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142: studia licencjackie (kierunek: administracja, zakres: administracja publiczna) w Wy\u017cszej Szkole Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu (licencjat, 1999 r.), studia magisterskie (kierunek: administracja, zakres: samorz\u0105d terytorialny) w Wy\u017cszej Szkole Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu – Zamiejscowy Wydzia\u0142 Administracyjno-Prawny w Rzeszowie (magister, 2006 r.), studia podyplomowe na Wydziale Ekonomicznym (zakres: integracja europejska \u2013 fundusze\u00a0 przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2004 r.) i studia podyplomowe z zakresu doradztwa zawodowego w Wy\u017cszej Szkole Ekonomii i Innowacji w Lublinie (2007 r.). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 9 III 1992 r. w Urz\u0119dzie Rejonowym w Mielcu na stanowisku referenta. Z dniem 1 I 1993 r. przeszed\u0142 do pracy w Rejonowym (od 1999 r. Powiatowym) Urz\u0119dzie Pracy w Mielcu i ca\u0142e dotychczasowe \u017cycie zawodowe zwi\u0105za\u0142 z tym urz\u0119dem. Pracowa\u0142 na stanowiskach: referenta i starszego referenta (do 30 XI 1993 r.), inspektora (1 XII 1993 r. \u2013 29 II 1996 r.), starszego po\u015brednika pracy (1 II 1996 r. \u2013 17 VIII 1997 r.), koordynatora\u00a0 i kierownika w Referacie ds. Po\u015brednictwa Pracy (18 VIII 1997 r. \u2013 2 IV 2000 r.), kierownika i naczelnika Wydzia\u0142u Po\u015brednictwa Pracy, Poradnictwa Zawodowego i Szkole\u0144 Bezrobotnych (3 IV 2000 r. \u2013 4 IV 2005 r.) oraz kierownika Dzia\u0142u Po\u015brednictwa Pracy, Poradnictwa Zawodowego i Szkole\u0144 (5 IV 2005 r. \u2013 31 XII 2009 r.). Kolejne stanowiska to: kierownik Dzia\u0142u Poradnictwa Zawodowego i Szkole\u0144 (1 I 2010 r. \u2013 31 XII 2014 r.), kierownik Dzia\u0142u Us\u0142ug Rynku Pracy (1 I 2015 r. \u2013 4 X 2017 r.) i g\u0142\u00f3wny specjalista (5 X 2017 r. \u2013 7 IV 2019 r.). Ponadto w okresie od 1 XII 2009 r. do 2 IV 2019 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 GD Consulting Grzegorz Durak. Po wygraniu konkursu z dniem 8 IV 2019 r. obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora Powiatowego Urz\u0119du Pracy w Mielcu.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DURAK PIOTR<\/strong>, urodzony 22 VIII 1985 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Bronis\u0142awy z domu Czy\u017c. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2004 r. Studia polonistyczne na Uniwersytecie Rzeszowskim uko\u0144czy\u0142 w 2009 r. z tytu\u0142em magistra. W czasie studi\u00f3w pracowa\u0142 m.in. jako murarz, pomocnik operatora p\u0142ugu \u015bnie\u017cnego, mechanik rowerowy, rozwoziciel pizzy, korepetytor, dziennikarz i korektor. W roku szkolnym 2010\/2011 uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego w Gimnazjum im. Jana Paw\u0142a II Si\u00f3str Prezentek w Rzeszowie. Stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego, jest doktorantem literaturoznawstwa w Uniwersytecie Rzeszowskim. Pierwsze pr\u00f3by literackie podj\u0105\u0142 w latach szkolnych. Jako literat debiutowa\u0142 w rzeszowskim BWA w 2005 r. Opublikowa\u0142 dwa zbiory wierszy: \u201eOdnale\u017a\u0107 siebie\u201d (wyd. SCK, Mielec 2006) i \u201eWiatro\u0142omy\u201d (wyd. Biblioteka \u201eFrazy\u201d, Rzeszow 2008) oraz dwie powie\u015bci: \u201eOstatni rok\u201d (wyd. Rzesz\u00f3w 2007, SCK Mielec 2009) i \u201eDzienniki rowerowe\u201d (wyd. Nowa Dobra Literatura, Krak\u00f3w 2011). Jest autorem blogu literackiego \u201eRaport zza mg\u0142y\u201d. W 2007 r. otrzyma\u0142 Honorow\u0105 Nagrod\u0119 im. Andrzeja i Brutusa Strumskich za Najlepszy Debiut Literacki Roku 2006, przyznawan\u0105 przez rzeszowski oddzia\u0142 Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich. W latach 2005-2009 nale\u017ca\u0142 do Sekcji Tw\u00f3rczo\u015bci Literackiej UR i by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli studenckiej grupy poetyckiej \u201ePolifonia\u201d, a w latach 2005-2010 by\u0142 cz\u0142onkiem Robotniczego Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury w Rzeszowie. Od 2006 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d w Mielcu. Ponadto pisze recenzje do og\u00f3lnopolskich i regionalnych czasopism literackich, a w 2007 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142pracownikiem i korektorem Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d w Mielcu. Od 2014 r. by\u0142 jego redaktorem. Poza literatur\u0105 ma wiele zainteresowa\u0144. W czasach studenckich by\u0142 spadochroniarzem w Sekcji Spadochronowej Aeroklubu Rzeszowskiego. Jest pasjonatem podr\u00f3\u017cy rowerowych, sp\u0142yw\u00f3w pontonowych i wspinaczki g\u00f3rskiej. Zdoby\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 szczyt\u00f3w Korony G\u00f3r Polskich. W kwietniu 2009 r. wraz z ekip\u0105 Polskiego Towarzystwa Nukleonicznego przebywa\u0142 na Ukrainie w opuszczonej strefie po katastrofie reaktora w Czarnobylu. Rezultatem tej wizyty by\u0142o opublikowanie serii reporta\u017cy w regionalnych mediach oraz wystawa fotografii, eksponowana m.in. na Uniwersytecie Rzeszowskim i w SCK w Mielcu. W 2009 r. przep\u0142yn\u0105\u0142 samotnie pontonem z Rzeszowa do Gda\u0144ska (rzekami Wis\u0142okiem i Wis\u0142\u0105), a w 2010 r. tak\u017ce samotnie pokona\u0142 pontonem tras\u0119 od Nowego Targu do Sandomierza (Dunajcem i Wis\u0142\u0105). Celem tego drugiego sp\u0142ywu by\u0142o rejestrowanie strat powodziowych i stworzenie reporta\u017cu z zalanych teren\u00f3w. W czasie og\u00f3lnopolskiej gali Stowarzyszenia Gazet Lokalnych (19 III 2015 r.) otrzyma\u0142 dwie nominacje w konkursie na najlepsze artyku\u0142y i zdj\u0119cia. Bogate materia\u0142y pisane i zdj\u0119ciowe z kolejnych wypraw zamieszcza\u0142 w albumach i eksponowa\u0142 na wystawach, m.in. w mieleckiej „Jadern\u00f3wce”. W 2018 r. wyda\u0142 zbiorek „Raport zza mg\u0142y” (wiersze i opowiadania). Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Honorow\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n

DURDA ANETA JUSTYNA (z domu WO\u0179NIAK),<\/b> urodzona 31 V 1978 r. w Mielcu, c\u00f3rka Marka i El\u017cbiety z domu Rajca. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1997 r. Studia na Wydziale Filozoficznym (kierunek: psychologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 2002 r. z tytu\u0142em magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Mielcu na stanowisku: nauczyciel-psycholog (V 2003 r. \u2013 XI 2004 r.). Od XII 2004 r. pracuje w Wydziale Spraw Spo\u0142ecznych i Zdrowia Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. W 2006 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pomocy Psychologicznej w Centrum Szkole\u0144 i Psychoedukacji Instytutu Psychologii Zdrowia PTP w Warszawie. Podejmowa\u0142a dodatkowe zaj\u0119cia wi\u0105\u017c\u0105ce si\u0119 z zadaniami pracy etatowej. By\u0142y to: NZOZ O\u015brodek Profilaktyki i Terapii Uzale\u017cnie\u0144 w Mielcu (psycholog, I – XII 2005 r.), Stowarzyszenie Trze\u017awo\u015bciowe \u201eNowe \u017bycie\u201d w Mielcu (konsultant psycholog, I 2005 r. \u2013 XII 2006 r.), Polski Zwi\u0105zek G\u0142uchych Ko\u0142o Terenowe w Mielcu (psycholog, I – XII 2022 r.) i MIG TO ME Izabela Piestrzy\u0144ska (trener, IX \u2013 XII 2023 r.). Ponadto od I 2005 r. jest cz\u0142onkiem Gminnej Komisji Rozwi\u0105zywania Problem\u00f3w Alkoholowych w Mielcu, a od 2019 r. zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego. Od 2022 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy naczelnika Wydzia\u0142u Spraw Spo\u0142ecznych i Zdrowia Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca. Uko\u0144czy\u0142a m.in. Studium Pomocy Psychologicznej, Studium Przeciwdzia\u0142ania Przemocy w Rodzinie i Studium Umiej\u0119tno\u015bci Psychologicznych oraz szereg kurs\u00f3w i szkole\u0144 specjalistycznych. Odr\u0119bn\u0105 kart\u0105 w \u017cyciorysie jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcerska, prowadzona od lat szkolnych. W 2004 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 podharcmistrza. Pe\u0142ni\u0142a funkcje: dru\u017cynowej 1. Mieleckiej Dru\u017cyny Harcerek Burza im. J\u00f3zefy Kantor (ZHP rok za\u0142o\u017cenia 1918, p\u00f3\u017aniej ZHR), przewodnicz\u0105cej Kr\u0119gu Instruktor\u00f3w Zuchowych Lawina ZHP, zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP Mielec ds. programu, zast\u0119pcy komendanta Szczepu \u00d3smych Dru\u017cyn Harcerskich Huragan i dru\u017cynowej 8. Dru\u017cyny Harcerzy Starszych Eureka. Pracowa\u0142a te\u017c w Hufcowej i Mi\u0119dzyhufcowej Komisji Stopni Instruktorskich przy Hufcu ZHP Mielec. By\u0142a organizatork\u0105 lub wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 oboz\u00f3w, zimowisk, imprez i biwak\u00f3w harcerskich. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. certyfikatem po\u015bwiadczaj\u0105cym cz\u0142onkostwo w Kapitule Trze\u017awego Umys\u0142u \u2013 presti\u017cowym projekcie skupiaj\u0105cym najaktywniejszych pe\u0142nomocnik\u00f3w ds. rozwi\u0105zywania problem\u00f3w alkoholowych z ca\u0142ej Polski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DURDA JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 I 1948 r. w Knapach, powiat tarnobrzeski. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matura w 1967 r. W latach 1967-1972 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szko\u0142ach Podstawowych w Durdach, Woli Baranowskiej i Knapach oraz odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1972 r. do 1978 r. studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1978 r. i pracowa\u0142 jako wikary w \u0141\u0119gu Tarnowskim. W latach 1980-1988 pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w mieleckiej parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, pocz\u0105tkowo jako wikary, a nast\u0119pnie \u2013 ksi\u0105dz senior. W 1988 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Rzuchowej k\/Tarnowa. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w duszpasterstwo nauczycieli i wychowawc\u00f3w, a tak\u017ce by\u0142 organizatorem licznych pielgrzymek. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z \u201eCaritasem\u201d w zakresie zio\u0142olecznictwa. Od 1988 r. prowadzi\u0142 budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a Ducha \u015awi\u0119tego w Rzuchowej (rozpocz\u0119t\u0105 w 1981 r.) i wyposa\u017cy\u0142 jego wn\u0119trze. Odznaczony RM. Zmar\u0142 19 VI 2005 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzuchowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DURDA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 21 I 1949 r. w Durdach, powiat tarnobrzeski, syn Stefana i Julii z domu Kijak. W latach 1963-1966 ucz\u0119szcza\u0142 do Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej w Mielcu. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZMW (by\u0142 przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a w Durdach i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego w Tarnobrzegu) oraz ZHP. Od 1966 r. pracuje w WSK Mielec na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. jako elektromechanik na Wydziale HTS, dyspozytor i mistrz. W pierwszym okresie pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZSMP (m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Fabrycznego WSK). Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne dla Pracuj\u0105cych. W 1983 r. oddelegowany zosta\u0142 do pracy zwi\u0105zkowej. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje: wiceprzewodnicz\u0105cego i przewodnicz\u0105cego Zwi\u0105zkowej Rady Zak\u0142adowej Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu, wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Wojew\u00f3dzkiej OPZZ w Rzeszowie (2 kadencje), cz\u0142onka Rady Nadzorczej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (2 kadencje) i radnego Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie w kadencji 1988-1990. Od 1999 r. by\u0142 z wyboru przewodnicz\u0105cym Rady Zwi\u0105zku Zawodowego Przemys\u0142u Elektromaszynowego \u201ePZL-Mielec\u201d, cz\u0142onkiem Rady Powiatowej OPZZ w Mielcu oraz cz\u0142onkiem w\u0142adz Federacji Przemys\u0142u Zbrojeniowego i Zwi\u0105zku Zawodowego Przemys\u0142u Elektromaszynowego w Warszawie. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 im. Janka Krasickiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DURDA TADEUSZ<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1925 r. w Chy\u017cnem, w rodzinie funkcjonariusza KOP. (Jego rodzina pochodzi\u0142a z okolic Mielca.) Dzieci\u0144stwo i m\u0142odo\u015b\u0107 sp\u0119dzi\u0142 w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. W pierwszych latach po II wojnie \u015bwiatowej wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze Domu Wojska Polskiego w \u0141odzi, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i przez wiele lat pracowa\u0142 w przedsi\u0119biorstwie handlu zagranicznego w Warszawie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 konstruowa\u0142 modele samolot\u00f3w i r\u00f3\u017cnych urz\u0105dze\u0144, m.in. model pilota automatycznego, kt\u00f3ry przekaza\u0142 do Muzeum Techniki. W wybudowanym w Aninie domu urz\u0105dzi\u0142 ma\u0142e obserwatorium astronomiczne, a kilka lat p\u00f3\u017aniej zorganizowa\u0142 tam ma\u0142e muzeum modeli pojazd\u00f3w kosmicznych UFO, kt\u00f3rych kszta\u0142ty wymy\u015bla\u0142 sam, inspirowany \u00a0bardzo bogat\u0105 literatur\u0105 na ten temat. Modele wykonywa\u0142 z \u00a0metali, m.in. aluminium, mosi\u0105dzu i miedzi. W ten spos\u00f3b powsta\u0142a unikatowa w skali \u015bwiatowej kolekcja kilkuset modeli statk\u00f3w kosmicznych wymy\u015blonych i skonstruowanych przez autora. Zmar\u0142 28 XI 1996 r. Pochowany na cmentarzu w Marysinie Wawerskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DURDA WALDEMAR JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 IX 1959 r. w Baranowie Sandomierskim, syn Jana i Genowefy z domu Mystek. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1978 r. W latach 1978-1984 studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 27 V 1984 r. Pracowa\u0142 jako wikary w Wierzchos\u0142awicach (2 lata) i Parafii Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie (7 lat). W latach 1993-1996 odby\u0142 studia doktoranckie z zakresu teologii duchowo\u015bci katolickiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora. W 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Katolickiego O\u015brodka Studi\u00f3w Spo\u0142ecznych w Lipnicy Murowanej, a w latach 1998-2000 pracowa\u0142 w Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Tu pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. by\u0142 pe\u0142nomocnikiem Biskupa Tarnowskiego ds. kap\u0142an\u00f3w chorych, emeryt\u00f3w i rencist\u00f3w w Wydziale Duszpasterstwa Og\u00f3lnego, diecezjalnym duszpasterzem pracownik\u00f3w s\u0142u\u017cby zdrowia, dyrektorem Wydzia\u0142u Gospodarczego, cz\u0142onkiem zarz\u0105du \u201eCaritas Sacerdatalis\u201d oraz pracownikiem naukowo-dydaktycznym Instytutu Teologicznego. W 2000 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem Parafii \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu, a 25 XI 2000 r. \u2013 wybrany dziekanem Dekanatu Nowy S\u0105cz Centrum. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c prepozytem Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Nowym S\u0105czu. Odznaczony EC. Zmar\u0142 15 VI 2007 r. Spoczywa na cmentarzu w Nowym S\u0105czu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DURLAK KAROL (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony w 1913 r. w Str\u00f3\u017cach. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1936 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako wikary w kilku parafiach na terenie diecezji tarnowskiej. W kwietniu 1945 r. przyby\u0142 do Mielca z misj\u0105 utworzenia parafii na osiedlu fabrycznym PZL. Pocz\u0105tkowo odprawia\u0142 Msze \u015awi\u0119te i inne nabo\u017ce\u0144stwa w pomieszczeniach na parterze jednego z blok\u00f3w mieszkalnych (aktualnie \u2013 przy ul. Czarneckiego), zajmowanego przez Siostry Felicjanki. Uczy\u0142 tak\u017ce religii w szko\u0142ach i sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad chorymi. W maju 1945 r. podj\u0105\u0142, wsp\u00f3lnie z grup\u0105 wiernych (g\u0142\u00f3wnie z Cyranki), trud budowy tymczasowej kaplicy na po\u0142udniowym zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej. Pierwsz\u0105 Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105 w nowej, cho\u0107 jeszcze w surowym stanie, kaplicy by\u0142a \u201ePasterka\u201d 24 XII 1945 r. W 1946 r. ci\u0119\u017cko chorowa\u0142, leczy\u0142 si\u0119 w szpitalach w Mielcu i Krakowie. Wtedy to Biskup Tarnowski J. Stepa skierowa\u0142 do Mielca ks. Henryka Arczewskiego, a nast\u0119pnie mianowa\u0142 go proboszczem parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, erygowanej 8 V 1947 r. Po chorobie, w 1947 r. ks. Durlak powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 jako katecheta do lipca 1954 r. W sierpniu tego roku mianowany zosta\u0142 proboszczem w Szalowej k\/Gorlic. W 1962 r. zrezygnowa\u0142 z probostwa ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia i rezydowa\u0142 najpierw w Szalowej, a od 1977 r. w rodzinnych Str\u00f3\u017cach. Utrzymywa\u0142 kontakty z niekt\u00f3rymi rodzinami mieleckimi i interesowa\u0142 si\u0119 bie\u017c\u0105cym \u017cyciem parafii MBNP i miasta. Zmar\u0142 27 V 1990 r. Pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu w Str\u00f3\u017cach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSBERGER TADEUSZ PIOTR<\/strong>, urodzony 7 VII 1908 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Marii z domu Leyko. Absolwent gimnazjum w Mielcu, matura w 1929 r. W okresie nauki szkolnej praktykowa\u0142 w zak\u0142adzie krawieckim u ojca i po maturze \u00a0otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie krawieckim. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i r\u00f3wnocze\u015bnie zarabia\u0142 krawiectwem na swoje utrzymanie. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w i otrzymaniu tytu\u0142u magistra prawa (19 X 1935 r.) zatrudniony zosta\u0142 jako aplikant w S\u0105dzie w Zakliczynie. Po roku przeniesiono go do S\u0105du Apelacyjnego w Krakowie, gdzie kontynuowa\u0142 aplikatur\u0119. Jesieni\u0105 1939 r., na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej, powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zaj\u0105\u0142 si\u0119 krawiectwem. Przy ko\u0144cu 1939 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 (z \u017con\u0105 Mari\u0105) w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 ZWZ. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z W\u0142adys\u0142awem Jasi\u0144skim \u201eJ\u0119drusiem\u201d przy wydawaniu i rozprowadzaniu podziemnej gazety \u201eOdwet\u201d oraz udost\u0119pnia\u0142 mieszkanie (przy ul. J. Sobieskiego) na zebrania konspiracyjne. W rezultacie \u201ewsypy\u201d 5 XII 1942 r. kilkadziesi\u0105t os\u00f3b z konspiracji, w tym Maria i Tadeusz Dusbergerowie, zosta\u0142o aresztowanych i uwi\u0119zionych w budynku gestapo przy ul. G. Narutowicza. W czasie jednego z przes\u0142ucha\u0144 Tadeuszowi Dusbergerowi \u00a0uda\u0142o si\u0119 wyskoczy\u0107 z I pi\u0119tra na zewn\u0105trz i uciec. Ukrywa\u0142 si\u0119 w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej w Borkach Nizi\u0144skich i Chrz\u0105stowie. (\u017bon\u0119, wobec braku dowod\u00f3w winy, zwolniono po dw\u00f3ch tygodniach.) Uzyska\u0142 fa\u0142szyw\u0105 kenkart\u0119 na nazwisko \u201eStanis\u0142aw Dola\u201d, pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 te\u017c pseudonimem \u201eTop\u00f3r\u201d. W 1943 r. pe\u0142ni\u0142 odpowiedzialne funkcje (m.in. referenta do spraw cywilnych) przy Komendzie Obwodu AK \u201eMleko\u201d (Mielec). \u00a0Na podstawie rozkazu Komendanta Si\u0142 Zbrojnych w Kraju z 3 X 1943 r. zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) powr\u00f3ci\u0142 do domu i wkr\u00f3tce w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 opozycyjnej organizacji \u201eWolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107\u201d (WiN). Jesieni\u0105 1946 r. zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy UB, a nast\u0119pnie wi\u0119ziony w Mielcu i na zamku w Rzeszowie (3 miesi\u0105ce). Po zwolnieniu nie m\u00f3g\u0142 przez szereg lat otrzyma\u0107 pracy w instytucjach pa\u0144stwowych, tote\u017c prowadzi\u0142 zak\u0142ad krawiecki. Dopiero w 1960 r. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku radcy prawnego w Powiatowym Zarz\u0105dzie Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu i pracowa\u0142 tam do 1966 r. Zmar\u0142 19 III 1968 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUSZKIEWICZ ADAM STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 II 1903 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Adama i Katarzyny z domu Pazdro. Uczestnik wojny polsko \u2013 sowieckiej w latach 1919-1920. Absolwent gimnazjum w Mielcu, matura w 1921 r. \u00a0Studiowa\u0142 teologi\u0119 w tarnowskim seminarium i 29 VI 1925 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Rad\u0142owie (1925-1928), Wojniczu (1928-1932), Zalastowej (1932-1933), jako administrator tej\u017ce parafii (1933-1934) i parafii w \u017burowej (1934-1935) i ponownie jako wikary w Otfinowie (1935-1937). 20 VI 1937 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Gnojniku. Przeprowadzi\u0142 remont ko\u015bcio\u0142a i innych obiekt\u00f3w, zakupi\u0142 nowe dzwony. Wsp\u00f3lnie z siostr\u0105 (S. Felicjank\u0105) przekaza\u0142 maj\u0105tek rodzinny w Z\u0142otnikach na rzecz Zgromadzenia Si\u00f3str Felicjanek. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 21 XII 1964 r. w Krakowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Gnojniku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ ANTONI<\/strong>, urodzony 26 IV 1915 r. w Z\u0142otnikach, syn Mateusza i Antoniny z domu Ortyl. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1938 r. By\u0142 jednym z najbardziej aktywnych organizator\u00f3w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim w latach 30., przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a \u201eWici\u201d w Z\u0142otnikach i cz\u0142onkiem kierownictwa powiatowego \u201eWici\u201d w Mielcu. Organizowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy samokszta\u0142cenia m\u0142odzie\u017cy. Aresztowany w 1941 r. przez gestapo za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105, wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz – Birkenau i tam zamordowany 17 VI 1942 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ BERNADETTA (z domu KARA\u015a),<\/strong> urodzona 15 X 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Witek. Po uko\u0144czeniu Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I st. w Mielcu ucz\u0119szcza\u0142a do Pa\u0144stwowego Liceum Muzycznego w Krakowie i tam w 1982 r. zda\u0142a matur\u0119. Nale\u017ca\u0142a do ch\u00f3ru \u201eCon Amore\u201d, kt\u00f3ry kilkakrotnie wyst\u0119powa\u0142 na Festiwalu \u201eJugend und Wien\u201d w Wiedniu i w 1981 r. zdoby\u0142 1. miejsce. Ponadto w latach 80. z rodzicami i rodze\u0144stwem kilkakrotnie wyst\u0119powa\u0142a na mi\u0119dzynarodowych spotkaniach muzykuj\u0105cych rodzin we Wroc\u0142awiu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1982 r. jako nauczyciel przedmiot\u00f3w teoretycznych i fortepianu w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. w Mielcu (od 1989 r. PSM I i II st.). W 1987 r. uko\u0144czy\u0142a studia w zakresie muzyki liturgicznej na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142a na Akademii Muzycznej w Krakowie i w 1992 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra sztuki. Pe\u0142ni\u0142a funkcje kierownika sekcji przedmiot\u00f3w og\u00f3lnomuzycznych oraz wicedyrektora szko\u0142y (2001-2003). Otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Z dniem 31 X 2017 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Prowadzi\u0142a tak\u017ce zaj\u0119cia umuzykalniaj\u0105ce w mieleckich przedszkolach nr 7 i 12. Z racji swojego wykszta\u0142cenia od 1982 r. pe\u0142ni obowi\u0105zki organisty. W latach 1982-1992 by\u0142a organist\u0105 w parafii \u015bw. Marka Ewangelisty w mieleckim osiedlu Rzoch\u00f3w. Od 1992 r. do 1997 r. pomaga\u0142a w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, m.in. w prowadzeniu ch\u00f3ru parafialnego i scholi parafialnej oraz grze na organach. Kilkakrotnie gra\u0142a podczas mszy transmitowanych przez radio RDM Ma\u0142opolska, TV Rzesz\u00f3w i Telewizj\u0119 Trwam. Od 2004 r. jest organist\u0105 w Sanktuarium Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Rodzin w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. Skomponowa\u0142a m.in. muzyk\u0119 fanfarow\u0105 na ods\u0142oni\u0119cie Cudownego Obrazu i muzyk\u0119 do pie\u015bni do Kr\u00f3lowej Rodzin \u015bpiewanej podczas nabo\u017ce\u0144stw parafialnych. Jest cz\u0142onkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu oraz Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Wsp\u00f3\u0142pracuje ze szko\u0142ami z gminy Mielec i gminy Tusz\u00f3w Narodowy, Samorz\u0105dowym O\u015brodkiem Kultury i Sportu w Chorzelowie oraz Zak\u0142adem Piel\u0119gnacyjno-Opieku\u0144czym w Pustkowie, g\u0142\u00f3wnie w zakresie imprez o charakterze patriotycznym i religijnym. Jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem Srebrnym\u00a0 za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 7 IV 1901 r. w Z\u0142otnikach, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Surowiec. Uczy\u0142 si\u0119 w mieleckim gimnazjum, a nast\u0119pnie w Gimnazjum im. Kazimierza Brodzi\u0144skiego w Tarnowie, matura w 1923 r. Jako ochotnik uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-sowieckiej w latach 1919-1920. W latach 1923-1924 studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Handlowej w Warszawie, a egzamin dyplomowy zda\u0142 w 1927 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 1927 r. w Koedukacyjnej Szkole Handlowej w \u0141owiczu i w 1930 r. zosta\u0142 dyrektorem tej\u017ce szko\u0142y. W 1932 r. uko\u0144czy\u0142 kurs dla kadry kierowniczej szk\u00f3\u0142 handlowych. W latach 1936-1939 pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum Kupieckiego oraz kierownika Publicznej Szko\u0142y Dokszta\u0142caj\u0105cej Zawodowej w \u0141owiczu. Okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105 prze\u017cy\u0142 w Podleszanach, pracuj\u0105c w rodzinnym gospodarstwie. Po wyzwoleniu Mielca (6 VIII 1944 r.) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum Kupieckim w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 jego dyrektorem. Szko\u0142\u0119 rozwi\u0105zano w 1950 r., a F. Duszkiewicz zorganizowa\u0142 Technikum Elektryczne, kt\u00f3re w 1952 r. przemianowano na Technikum Mechaniczne. By\u0142 te\u017c inspiratorem, pierwszym dyrektorem i organizatorem w 1961 r. Technikum Ekonomicznego, Zasadniczej Szko\u0142y Handlowej i Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej. W zwi\u0105zku z dynamicznym rozwojem tych szk\u00f3\u0142 w 1963 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji dyrektora Technikum Mechanicznego i zaj\u0105\u0142 si\u0119 rozwojem szkolnictwa ekonomicznego. W 1971 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale uczy\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Liceum Ekonomicznym i Zasadniczej Szkole Handlowej. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w budowy obiektu dla potrzeb szk\u00f3\u0142 ekonomicznych. Aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142ecznym miasta, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wysokimi odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 15 VI 1975 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ HENRYK<\/strong>, urodzony 19 I 1959 r. w Mielcu, syn Sylwestra i Heleny z domu Misiaszek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1979 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w \u201eStali\u201d Mielec. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Elektrowni \u00a0Rybnik, a nast\u0119pnie w Elektrowni Po\u0142aniec (w czasie jej rozruchu). Od 1982 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZl-Mielec\u201d na Wydziale Lotniczym na stanowiskach: mechanika lotniczego, inspektora kontroli, mechanika pok\u0142adowego i obserwatora w lotach pr\u00f3bnych samolot\u00f3w wszystkich typ\u00f3w produkowanych w Mielcu. W maju 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 funkcje zast\u0119pcy kierownika i kierownika Serwisu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od 1987 r. pracowa\u0142 w Komitecie Budowy Uzbrojenia Osiedla Borek, kt\u00f3ry do 2000 r. doprowadzi\u0142 do kompletnego uzbrojenia osiedla i zaawansowania budowy sieci ulic wewn\u0105trzosiedlowych. W 1998 r. bezinteresownie zainicjowa\u0142, zorganizowa\u0142 i uruchomi\u0142 mielecki Oddzia\u0142 Sp\u00f3\u0142dzielczej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bciowo-Kredytowej im. F. Stefczyka w Gdyni, a nast\u0119pnie zosta\u0142 pierwszym jego cz\u0142onkiem. R\u00f3wnie\u017c w 1998 r., wsp\u00f3lnie z Danut\u0105 Stycze\u0144 \u2013 zast\u0119pc\u0105 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej Nr 6, zorganizowa\u0142 Stowarzyszenie Przyjaci\u00f3\u0142 Francji w Mielcu. By\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 1998-2002 i wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Rewizyjnej Rady. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ JAN<\/strong>, urodzony 20 V 1892 r. w Z\u0142otnikach, pow. mielecki, syn Mateusza i Ludwiki z domu G\u0142odzik. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. Od lipca 1910 r. do sierpnia 1913 r. by\u0142 cz\u0142onkiem konspiracyjnej organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej m\u0142odzie\u017cy szk\u00f3\u0142 \u015brednich \u201ePrzebojem\u201d w Mielcu. Jesieni\u0105 1913 r. zosta\u0142 wcielony do armii austriackiej i s\u0142u\u017cy\u0142 w niej przez ca\u0142y okres I wojny \u015bwiatowej. Studiowa\u0142 na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie i uzyska\u0142 dyplom lekarza weterynarii. W listopadzie 1918 r., po powrocie z frontu serbskiego? w stopniu podporucznika rezerwy, wst\u0105pi\u0142 jako ochotnik do Wojska Polskiego w Krakowie i zosta\u0142 przydzielony do 2 pu\u0142ku artylerii przeciwlotniczej w Krakowie, a nast\u0119pnie do 13 pu\u0142ku artylerii przeciwlotniczej. Jako podporucznik i lekarz weterynarii tego pu\u0142ku bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej, a nast\u0119pnie stacjonowa\u0142 w \u0141ucku. W nast\u0119pnych latach s\u0142u\u017cy\u0142 m.in. w 2 pu\u0142ku artylerii przeciwlotniczej w Che\u0142mie i 22 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w w Brodach. Kilkakrotnie przebywa\u0142 na urlopie dla poratowania zdrowia i w 1929 r. zosta\u0142 przeniesiony w stan spoczynku. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 kapitana. W latach 30. pracowa\u0142 jako miejski lekarz weterynarii w Chodorowie, pow. B\u00f3brka. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Walecznych, Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d. Prawdopodobnie uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W 1941 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworz\u0105cej si\u0119 w ZSRR armii gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa i z 2 Korpusem Polskim dotar\u0142 do Afryki. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 kapitana. Z niewiadomych przyczyn nie zosta\u0142 zabrany na dalszy szlak bojowy 2 Korpusu we W\u0142oszech w 1944 r. Pozosta\u0142 w Afryce i pracowa\u0142 tam jako nauczyciel. Po pewnym czasie zosta\u0142 sprowadzony przez siostr\u0119 do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Zmar\u0142 w lutym 1965 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ JOANNA (z domu ORTYL)<\/strong>, urodzona 3 VI 1985 r. w Mielcu, c\u00f3rka Sylwestra i Gra\u017cyny z domu Ozimek. Absolwentka IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (klasa j\u0119zykowa z poszerzon\u0105 histori\u0105 i j\u0119zykiem angielskim) w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. Prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2004 r. Studia na Wydziale Politologii (Kierunek: politologia, specjalno\u015b\u0107: dziennikarstwo) UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 2009 r. z tytu\u0142em magistra. W latach 2009-2010 pracowa\u0142a jako sta\u017cystka w biurze Stowarzyszenia \u201eGodne \u017cycie dla dzieci\u201d w Mielcu. W 2011 r. uko\u0144czy\u0142a studia w zakresie historii na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego. Od 2013 r. do 2018 r. prowadzi\u0142a w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 firm\u0119 dekoracyjn\u0105 \u201eBia\u0142a Per\u0142a\u201d. Od 2019 r. jest nauczycielk\u0105 historii i geografii w Szkole Podstawowej w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki. W 2020 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z geografii w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Brzegu. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. W 2017 r. za\u0142o\u017cy\u0142a Stowarzyszenie \u201eNasza Idea\u201d w Chrz\u0105stowie (powiat mielecki) i do 2019 r. by\u0142a jego przedstawicielem. Opracowa\u0142a i wyda\u0142a dwa numery biuletynu informacyjnego \u201eNasz Chrz\u0105st\u00f3w\u201d (2018, 2019). Od 2017 r. jest cz\u0142onkini\u0105 Stowarzyszenia \u201eMielecka Grupa Niezrzeszonych Prozaik\u00f3w\u201d. Autorka powie\u015bci: \u201ePary\u017c w pi\u0105tek 13-tego\u201d (Warszawa 2016) i \u201eUpadek\u201d (Mielec 2017). Od 2014 r. prowadzi blog \u201eOkiem Joanny\u201d. Jej biogram i fragmenty ksi\u0105\u017cek ukaza\u0142y si\u0119 w Mieleckim Roczniku Literacko-Kulturalnym \u201eDygresje\u201d (1\/2017, 2\/2018).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ J\u00d3ZEF STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 II 1925 r. w Chorzelowie k\/Mielca, syn Jana i Anny z domu Kozio\u0142. W czasie okupacji uczy\u0142 si\u0119 na tajnych kompletach. Absolwent Gimnazjum i Liceum Handlowego w Mielcu, matur\u0119 zdawa\u0142 w 1947 r. Po maturze pracowa\u0142 przez 2 lata w Urz\u0119dzie Skarbowym w Mielcu. W latach 1949-1950 uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Oficer\u00f3w Rezerwy w Szczecinie, a w 1954 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze I stopnia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Katowicach. Po studiach, z nakazu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Mi\u0119snych w D\u0119bicy na stanowisku kierownika planowania. W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do rodzinnego Chorzelowa, gdzie zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 \u00a0 dyrektora ds. handlowych w Zak\u0142adach M\u0142ynarskich. W 1961 r. zatrudniony zosta\u0142 w PZGS w Mielcu w celu zorganizowania nowego zak\u0142adu \u2013 mieszalni pasz i uruchomienia jego produkcji. Na stanowisku kierownika tego zak\u0142adu pracowa\u0142 do emerytury w 1989 r. Opr\u00f3cz pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, by\u0142 m.in. jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w budowy sieci gazowniczej i wodoci\u0105gowej na terenie Chorzelowa. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy Ligi Obrony Kraju w Mielcu, posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami resortowymi. Zmar\u0142 30 V 2002 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUSZKIEWICZ J\u00d3ZEF KAROL<\/strong>, urodzony 6 I 1939 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Wincentego i Walerii z domu Jamza. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej w Mielcu i Technikum Mechanicznego w Mielcu z tytu\u0142em technika mechanika, specjalno\u015b\u0107 – obr\u00f3bka skrawaniem. W latach 1954-1959 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako monter p\u0142atowcowy na Wydzia\u0142ach 50 i 51. W tym okresie zdoby\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego w Szkole Szybowcowej w Ligocie Dolnej, a nast\u0119pne uko\u0144czy\u0142 kurs spadochronowy i kurs instruktor\u00f3w spadochronowych. W latach 1959-1961 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej, pocz\u0105tkowo jako radzista (obs\u0142uguj\u0105cy radiostacj\u0119), a p\u00f3\u017aniej jako instruktor spadochronowy. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 na W-50 (1961-1963), a nast\u0119pnie zosta\u0142 oddelegowany do Spadochroniarni WSK i Aeroklubu Mieleckiego, gdzie pracowa\u0142 m.in. jako mechanik i magazynier. W 1967 r. by\u0142 jednym z inspirator\u00f3w reaktywacji sekcji spadochronowej. Sam te\u017c startowa\u0142 w zawodach spadochronowych. 26 X 1968 r., wsp\u00f3lnie z W\u0142adys\u0142awem Rysiem, Andrzejem S\u0142omb\u0105, Czes\u0142awem Hyli\u0144skim i Bronis\u0142awem Rolkiem, ustanowi\u0142 rekord Polski w skoku z maksymalnej wysoko\u015bci 5900 m z op\u00f3\u017anionym otwarciem, wynikiem 5100 m swobodnego spadania. W czasie zawod\u00f3w spadochronowych w Radzyniu Podlaskim w 1973 r. uleg\u0142 wypadkowi i zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 skoczka spadochronowego. Prowadzi\u0142 nadal szkolenia spadochronowe, m.in. w Kro\u015bnie pracowa\u0142 z grupami przygotowuj\u0105cymi si\u0119 do s\u0142u\u017cby wojskowej w jednostkach powietrzno-desantowych. W 1974 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 mechanika samolotowego w hangarze 24. W nast\u0119pnym roku uko\u0144czy\u0142 kursy mechanika pok\u0142adowego i mechanika ratownictwa morskiego w Gda\u0144sku. Od 1975 r., po podpisaniu kontraktu z PZL Warszawa, wielokrotnie wyje\u017cd\u017ca\u0142 jako mechanik pok\u0142adowy do kraj\u00f3w afryka\u0144skich (Egipt, Etiopia, Sudan) oraz Iranu. W mi\u0119dzyczasie (1978 r.) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej plac\u00f3wce Zak\u0142adu Us\u0142ug Agrolotniczych. By\u0142 autorem wielu ulepsze\u0144 i kilku wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 opatentowanego urz\u0105dzenia do zapinania spadochronu. Wielokrotnie (na indywidualne zlecenia) wykonywa\u0142 naprawy samolot\u00f3w w warunkach ekstremalnych.\u00a0 \u00a0Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1994 r., ale p\u00f3\u017aniej przez 2 lata pracowa\u0142\u00a0 w prywatnym Muzeum Lotnictwa Jerzego Lewandowskiego w \u0141odzi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Medalem za Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Spadochroniarzy. Zmar\u0142 26 X 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ LESZEK MAKSYMILIAN ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 28 VI 1942 r. w Mielcu, syn Franciszka i Anieli z Fia\u0142kowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Po\u017carnictwa w Warszawie (1966 r., podporucznik po\u017carnictwa) oraz studia w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Po\u017carniczej w Warszawie (1981r., in\u017cynier i major po\u017carnictwa). Od 1966 r. pracowa\u0142 w jednostkach Zawodowej i p\u00f3\u017aniej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Olsztynie: Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej (1966-1968, dow\u00f3dca zmiany), Komendzie Miasta i Powiatu (1968-1970, kierownik sekcji zapobiegania po\u017carom), Komendzie Powiatowej (1970-1975, komendant), Komendzie Miejskiej (1975-1977, zast\u0119pca komendanta), Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Szkolenia Po\u017carniczego w Olsztynie (1977-1981, komendant), Komendzie Wojew\u00f3dzkiej (1981-1982, oficer dy\u017curny), Komendzie Miejskiej (1982-1988, zast\u0119pca komendanta, 1990-1991, komendant), Komendzie Wojew\u00f3dzkiej (1991-1992, komendant) i Komendzie G\u0142\u00f3wnej PSP w Warszawie (1992-1994, doradca komendanta g\u0142\u00f3wnego). Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczne. W latach 1980-1981 wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w stra\u017cach po\u017carnych w woj. olszty\u0144skim oraz by\u0142 cz\u0142onkiem Prezydium Krajowej Sekcji Po\u017carnictwa NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. By\u0142 wybrany na radnego Rady Miasta Olsztyna, wiceprzewodnicz\u0105cego Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Olszty\u0144skiego, przewodnicz\u0105cego Komisji Bezpiecze\u0144stwa Rady Miasta Olsztyna i cz\u0142onka Zarz\u0105du Miasta Olsztyna. W latach 1998-2000 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 doradcy I wicewojewody olszty\u0144skiego, a w latach 2000-2002 pracowa\u0142 na stanowisku naczelnika Wydzia\u0142u Zarz\u0105dzania Kryzysowego i Ochrony Ludno\u015bci Urz\u0119du Miasta Olsztyna. W latach 2005-2008 by\u0142 cz\u0142onkiem Krajowego S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego Platformy Obywatelskiej, ale zrezygnowa\u0142 z tej funkcji. Najwa\u017cniejszymi osi\u0105gni\u0119ciami zawodowymi by\u0142y: opracowanie koncepcji i doprowadzenie do wybudowania nowych obiekt\u00f3w Wojew\u00f3dzkiego O\u015brodka Szkolenia Po\u017carniczego w Olsztynie, wp\u00f3\u0142organizacja i budowa nowej siedziby Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Olsztynie, znie pierwszego w Polsce Zintegrowanego Systemu Ratowniczego oraz stworzenie pierwszego w Polsce Centrum Organizacji Dzia\u0142a\u0144 Ratowniczych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n

DUSZKIEWICZ MARIA ZOFIA,<\/strong> urodzona 7 IV 2004 r. w Mielcu, c\u00f3rka Dariusza i Ma\u0142gorzaty z domu Kardy\u015b. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Centrum Kszta\u0142cenia Rolniczego im. prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Rzemieniu, powiat mielecki z matur\u0105 w 2023 r. W wieku szkolnym imponowa\u0142a si\u0142\u0105, tote\u017c zach\u0119cono j\u0105 do trenowania rzut\u00f3w w Lekkoatletycznym Klubie Sportowym Stal Mielec. Podj\u0119\u0142a treningi w rzucie m\u0142otem pod kierunkiem by\u0142ego czo\u0142owego polskiego m\u0142ociarza i uznanego trenera Ryszarda Jakubowskiego. Ju\u017c w 2019 r. w Mistrzostwach Polski U16 w Tarnowie zdoby\u0142a srebrny medal wynikiem 52,87 m, w 2021 r. w MP U18 we W\u0142oc\u0142awku wywalczy\u0142a z\u0142oty medal rzutem na odleg\u0142o\u015b\u0107 61,65 m, a w MP U20 w Radomiu uplasowa\u0142a si\u0119 na 3. miejscu (54,96 m). Nale\u017cy do czo\u0142\u00f3wki polskich m\u0142ociarek i reprezentacji Polski w kategoriach m\u0142odzie\u017cowych. Uczestniczy\u0142a w mi\u0119dzypa\u0144stwowych meczach lekkoatletycznych z Czechami (U18, Brno, 2021; U20, Pilzno, 2023) oraz S\u0142owacj\u0105 (U20, Ba\u0144ska Bystrzyca, 2023).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUSZKIEWICZ MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 25 IX 1925 r. w Brzesku. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu. Studiowa\u0142 na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej i w 1953 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po studiach pracowa\u0142 przez dwa lata jako nauczyciel w Technikum Mechanicznym, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK Mielec i do 1962 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Technologicznego. W 1962 r. zatrudniony zosta\u0142 w Kombinacie \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu na stanowisku g\u0142\u00f3wnego mechanika Kopalni Odkrywkowej w Piasecznie. P\u00f3\u017aniej kilkakrotnie awansowa\u0142, m.in. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora Kombinatu \u201eSiarkopol\u201d do spraw technicznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz licznymi odznaczeniami g\u00f3rniczymi. Zmar\u0142 1 II 1979 r. Pochowany na cmentarzu w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ STANIS\u0141AW JERZY (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 29 III 1942 r. w Chrz\u0105stowie ko\u0142o Mielca, syn Ludwika i Marii z domu Duszkiewicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (obecnie I LO im. S. Konarskiego), matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1968 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Cmolas (1968-1971), Korzenna (1971-1974), Tylmanowa (1974-1977), Gryb\u00f3w (1977-1983) i \u0141\u0119g Tarnowski (1983-1984). 11 VIII 1984 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Korzenna. 19 VI 1991 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w Gruszowie Wielkim, a od 8 VIII 1999 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w parafii Trzciana ko\u0142o Mielca. Wyr\u00f3\u017cniony RM i Medalem b\u0142. ks. Jerzego Popie\u0142uszki za s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w latach 1975-1977 (jako alumn V roku seminarium). W 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i by\u0142 rezydentem w parafii pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych w Chorzelowie. Zmar\u0142 26 XI 2020 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZKIEWICZ STANIS\u0141AW MARIAN<\/strong>, urodzony 10 IX 1928 r. w Czatkowach ko\u0142o Tczewa, syn Jana i Agnieszki \u00a0Duszkiewicz. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1948 r. Studia wy\u017csze I stopnia odby\u0142 na Politechnice Krakowskiej (Wydzia\u0142 Pojazd\u00f3w Mechanicznych i Ci\u0105gnik\u00f3w) i w 1951 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a studia II stopnia uko\u0144czy\u0142 w 1964 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1959-1962 uzupe\u0142ni\u0142 wykszta\u0142cenie o Studium Kierownictwa i Organizacji, a w 1973 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe Ekonomiczne Przemys\u0142u (dla in\u017cynier\u00f3w) w SGPiS w Warszawie. Od 1952 r. do 1989 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, m.in. na stanowiskach: kierownika Wydzia\u0142u Kontroli Jako\u015bci, kierownika Biura Technicznego Kontroli i kierownika Izby Pomiar\u00f3w, G\u0142\u00f3wnego Konstruktora Wyrob\u00f3w Nielotniczych i G\u0142\u00f3wnego Specjalisty Bada\u0144 Wyrob\u00f3w Nielotniczych. W czasie tej pracy by\u0142 m.in. projektantem uk\u0142adu hamulcowego i kierowniczego mieleckiego samochodu ma\u0142olitra\u017cowego \u201eMikrus\u201d (I \u2013 VI 1957 r.) i nast\u0119pnie jego g\u0142\u00f3wnym konstruktorem (1 VI 1957 \u2013 1 III 1960 r.). Kierowa\u0142 zespo\u0142em, kt\u00f3ry zaprojektowa\u0142 lod\u00f3wk\u0119 absorbcyjn\u0105 oraz trzy wersje przyczep motocyklowych. Prowadzi\u0142 programy badawcze nad silnikiem wysokopr\u0119\u017cnym typu Leyland z zastosowaniem paliwa spirytusowego (metanolu). Nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa (TNOiK). Przez kilkana\u015bcie lat uczy\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) przedmiot\u00f3w zawodowych w Technikum Mechanicznym. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportow\u0105 w FKS Stal Mielec. By\u0142 d\u0142ugoletnim kierownikiem sekcji lekkoatletycznej oraz prezesem Zarz\u0105du Klubu w kadencji 1965-1967. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w zak\u0142adowej organizacji Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. W 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale w wymiarze p\u00f3\u0142 etatu (do 1989 r.) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa Delegatury WSK Krosno na terenie WSK Mielec (w zakresie us\u0142ug technologicznych do produkcji podwozi wszystkich typ\u00f3w samolot\u00f3w produkowanych przez WSK Mielec). W roku 1989 \u201ezawiesi\u0142\u201d emerytur\u0119 i w latach 1989-1991 pracowa\u0142 w mieleckim Zespole Opieki Zdrowotnej na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora. W 1991 r. ponownie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zorganizowa\u0142 Ko\u0142o Miejskie Unii Pracy w Mielcu i by\u0142 jego przewodnicz\u0105cym w latach 1991-1993. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i odznaczeniami resortowymi. Napisa\u0142 i wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Saga rodu Duszkiewicz\u00f3w<\/em> (Mielec 2003). Zmar\u0142 23 I 2015 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUSZLAK FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 4 V 1932 r. w Strasz\u0119cinie, powiat d\u0119bicki, syn Jana i Marii z Regu\u0142\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Mechaniczne w D\u0119bicy, a p\u00f3\u017aniej Technikum Mechaniczne w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. W latach 70. studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i w 1977 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa i administracji. Ponadto w latach 1953-1954 odby\u0142 szkolenia na pilota samolotowego i skoczka spadochronowego. W 1950 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i w tym przedsi\u0119biorstwie pracowa\u0142 przez 40 lat. Przez pierwsze trzy lata by\u0142 zaanga\u017cowany w produkcji, a od 1953 r. kolejno jako instruktor kulturalno-o\u015bwiatowy, sekretarz i wiceprzewodnicz\u0105cy Rady Zak\u0142adowej Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. W 1961 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem ZDK WSK, a po utworzeniu w 1974 r. RCK \u2013 jego dyrektorem. W ci\u0105gu 26 lat kierowania t\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 instytucj\u0105 kultury w Mielcu skompletowa\u0142 kadr\u0119 merytoryczn\u0105 o wysokich kwalifikacjach i wsp\u00f3lnie z ni\u0105 wypracowa\u0142 bogat\u0105 ofert\u0119 kulturaln\u0105 i o\u015bwiatow\u0105 dla mieleckiego \u015brodowiska. Efektem tej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o skupienie w zespo\u0142ach artystycznych i klubach zainteresowa\u0144 blisko 2 500 doros\u0142ych, m\u0142odzie\u017cy i dzieci. Wysi\u0142ek kadry i dzia\u0142aczy spo\u0142ecznych zosta\u0142 doceniony Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 II stopnia Ministra Kultury i Sztuki w 1971 r. Doprowadzi\u0142 do wsp\u00f3\u0142pracy artystycznej z wybitnymi polskimi artystami i tw\u00f3rcami, m.in. Mir\u0105 Zimi\u0144sk\u0105\u2013Sygiety\u0144sk\u0105, Stanis\u0142awem Hadyn\u0105, Elwir\u0105 Kami\u0144sk\u0105, Mi\u0142\u0105 i Eugeniuszem Papli\u0144skimi, Bogus\u0142awem Klimczukiem, Leopoldem Koz\u0142owskim, Miko\u0142ajem Kopi\u0144skim, Henrykiem \u017bu\u0142aw\u0105 i Kazimierzem Redziszem, co zaowocowa\u0142o wysokim poziomem artystycznym ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i Big-Bandu. By\u0142 inspiratorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych, m.in. rozbudowy i modernizacji bazy kulturalnej WSK; powsta\u0142y m.in. O\u015brodek Bibliotek i Informacji RCK, kawiarnia \u201eMelodia\u201d (obecnie \u201eOdyseja 2000\u201d), laboratorium j\u0119zyk\u00f3w obcych, Izba Tradycji i Perspektyw WSK \u201ePZL-Mielec\u201d oraz kostiumernia. Kierowa\u0142 organizacj\u0105 wielkich imprez o zasi\u0119gu krajowym, m.in.: Og\u00f3lnopolskimi \u201eJarmarkami Pie\u015bni i Ta\u0144ca\u201d, Og\u00f3lnopolskimi Spotkaniami Rze\u017abiarskimi oraz konferencjami i sesjami naukowymi na temat polskiego folkloru. By\u0142 inicjatorem i organizatorem wsp\u00f3\u0142pracy kulturalnej z zagranic\u0105, m.in. Erlangen (RFN), Douchy-les-Mines (Francja), Genk (Belgia) i Lwowem. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c liczne funkcje spo\u0142eczne, by\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Miejskiego FJN, wiceprezesem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d, wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Kultury przy KC PZPR oraz cz\u0142onkiem: Komisji Kultury ZG ZZM i CRZZ, Kolegium przy Ministrze Kultury i Sztuki, Komisji Kultury Towarzystwa \u0141\u0105czno\u015bci z Poloni\u0105 Zagraniczn\u0105 \u201ePolonia\u201d, Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, Zarz\u0105d\u00f3w Zak\u0142adowych PTTK i LOK. Ministerstwo Kultury i Sztuki oraz CRZZ, doceniaj\u0105c aktywno\u015b\u0107 kierownictwa RCK, utworzy\u0142o w Mielcu Centrum Szkolenia i Dokszta\u0142cania Kary Zwi\u0105zkowych Plac\u00f3wek Upowszechniania Kultury pod patronatem Centralnego O\u015brodka Metodyki i Upowszechniania Kultury. W 1987 r. zosta\u0142 awansowany na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora naczelnego WSK ds. spo\u0142eczno-zawodowych. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi, m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i innymi odznakami resortowymi. W 1979 r. zosta\u0142 wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Od pa\u017adziernika 1990 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUTKIEWICZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 IV 1932 r. w Rzochowie ko\u0142o Mielca, syn Micha\u0142a i Karoliny z domu Wa\u0142ek. Absolwent Technikum Ekonomicznego WSK Mielec, matura w 1971 r. Od 1951 r. do 1989 r. pracowa\u0142 nieprzerwanie w magazynach WSK Mielec (HZ-6) na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. kierownika Sekcji Magazyn\u00f3w Blach Kolorowych. W czasie tej d\u0142ugoletniej pracy zg\u0142osi\u0142 oko\u0142o 40 indywidualnych wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i uczestniczy\u0142 w kilku wnioskach zespo\u0142owych dotycz\u0105cych oszcz\u0119dno\u015bci materia\u0142\u00f3w kolorowych. Zastosowanie tych wniosk\u00f3w przynios\u0142o znaczne oszcz\u0119dno\u015bci, a autor zosta\u0142 zaliczony do elitarnego grona \u201eracjonalizator\u00f3w \u2013 milioner\u00f3w\u201d. By\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Racjonalizatora Produkcji\u201d, odznaczeniami pa\u0144stwowymi. W 1989 r. przeszed\u0142 \u00a0na emerytur\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DUTKIEWICZ WAWRZYNIEC W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 XII 1908 r. w Wylowie, syn Piotra i Apolonii z domu Dymek. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y przemys\u0142owej i odbyciu wymaganych praktyk czeladniczych w okresie mi\u0119dzywojennym uruchomi\u0142 w\u0142asn\u0105 piekarni\u0119 przy ul. Legion\u00f3w. Nale\u017ca\u0142 do Kongregacji Kupieckiej w Krakowie. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej ugrupowa\u0144 zwi\u0105zanych z rz\u0105dem w Londynie, m.in. dostarcza\u0142 pieczywo oddzia\u0142owi Wojciecha Lisa. U\u017cywa\u0142 pseudonim\u00f3w \u201eWawrzek\u201d i \u201eW\u0142adek\u201d. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 by\u0142 kilkakrotnie aresztowany przez UB i wi\u0119ziony w Mielcu i Rzeszowie, a w czasie przes\u0142ucha\u0144 wielokrotnie maltretowany. 31 X 1947 r. zosta\u0142 skrytob\u00f3jczo zastrzelony na ul. Legion\u00f3w. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"DUTKIEWICZ RYSZARD<\/strong>, urodzony 3 IV 1944 r. w Mielcu, syn Wawrzy\u0144ca i Cecylii z domu Bryk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1963 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 pod kierunkiem Soli\u0144skiego, nauczyciela chemii w Liceum Pedagogicznym, w klubach MKS i LKS T\u0119cza Mielec. Od 1963 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec. W 1965 r. przeszed\u0142 do Stali Mielec i kilkakrotnie uczestniczy\u0142 w turniejach o wej\u015bcie do I ligi. Ze wzgl\u0119du na kontuzj\u0119 w 1968 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 wyczynow\u0105 i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 sekcji pi\u0142ki r\u0119cznej (m.in. by\u0142 kierownikiem dru\u017cyny). By\u0142 tak\u017ce s\u0119dzi\u0105 w kilku dyscyplinach sportowych. W latach 70. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze z zakresu rekreacji na warszawskiej AWF. W 1980 r. wyjecha\u0142 do USA. Nie zerwa\u0142 jednak z wyuczonym zawodem i zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem o\u015brodka rekreacyjno-rehabilitacyjnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DUY WOJCIECH<\/strong>, podw\u00f3jci rzochowski wzmiankowany w 1780 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DWORCOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (246 m) ulica na osiedlu M. Kopernika. W dzisiejszym kszta\u0142cie oddano j\u0105 do u\u017cytku i nadano nazw\u0119 26 IX 1984 r. Biegnie od ul. ks. P. Skargi do ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka. Poniewa\u017c po jej obu stronach wybudowano wy\u0142\u0105cznie 11-pi\u0119trowe bloki mieszkalne (najwy\u017csze w Mielcu), nazywa si\u0119 ten fragment Mielca \u201eManhattanem\u201d. Jej ozdob\u0105 jest restauracja \u201eRock and Roll\u201d. W 2003 r. wybudowano przy niej parkingi, a w 2005 r. przeprowadzono remont chodnik\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DWOREK PRZY UL. T. KO\u015aCIUSZKI 5<\/strong>, jeden z cenniejszych mieleckich \u015bwieckich obiekt\u00f3w zabytkowych. Zbudowany oko\u0142o 1830 r. z ceg\u0142y ceramicznej i kamienia, parterowy, w formie nawi\u0105zuj\u0105cej do modnej w\u00f3wczas architektury dwor\u00f3w empirowych (empire \u2013 p\u00f3\u017any klasycyzm). G\u0142\u00f3wn\u0105 ozdob\u0119 budynku od frontu stanowi centralnie umieszczony portyk czterokolumnowy, zwie\u0144czony belkowaniem z tryglifami (tryglif -ornament na fryzie doryckim) i tr\u00f3jk\u0105tnym szczytem. Rozmieszczone asymetrycznie okna maj\u0105 kszta\u0142t prostok\u0105tny i profilowane nadokienniki. Nad nimi znajduje si\u0119 gzyms kordonowy, profilowany, a jeszcze wy\u017cej okienka strychowe z profilowanymi podokiennikami. Dach dwuspadowy kryty by\u0142 pocz\u0105tkowo gontem, p\u00f3\u017aniej dach\u00f3wk\u0105 ceramiczn\u0105 i blach\u0105. Wewn\u0105trz dwa \u015brodkowe pomieszczenia (w tym g\u0142\u00f3wne pomieszczenie apteki) posiadaj\u0105 sklepienia kolebkowe z lunetami, po bokach dwie sklepione sienie i inne pomieszczenia (pokoje) nakryte sklepieniami kolebkowymi. Piwnice r\u00f3wnie\u017c maj\u0105 sklepienia kolebkowe. Od strony p\u00f3\u0142nocno-wschodniej posiada ogr\u00f3d. W latach 90. XX w. wykonano metalowe ozdobne ogrodzenie.
Historia obiektu Jego pierwszymi w\u0142a\u015bcicielami byli Suchorzewscy. W 1863 r. naczelnik powiatu mieleckiego na czas powstania Ignacy Suchorzewski udost\u0119pnia\u0142 pomieszczenia na spotkania organizacyjne w sprawach organizacji pomocy dla powstania styczniowego. Bywa\u0142 w nim cz\u0119sto m.in. p\u0142k Dionizy Czachowski \u2013 jeden z dow\u00f3dc\u00f3w oddzia\u0142u powsta\u0144czego, a J\u00f3zef O\u017cegalski\u2013Ko\u015bciesza, inny cz\u0119sty go\u015b\u0107 dworku, szeroko opisa\u0142 we wspomnieniach funkcjonowanie tego o\u015brodka powsta\u0144czego. W 1864 r. Austriacy przeprowadzili rewizj\u0119 w dworku i znale\u017ali magazyn broni oraz inne dowody demaskuj\u0105ce rodzin\u0119 Suchorzewskich. Naczelnik zosta\u0142 aresztowany, uwi\u0119ziony i pozbawiony stanowiska, a jego \u017con\u0119 Paulin\u0119 skazano na kar\u0119 pieni\u0119\u017cn\u0105. Pod koniec XIX w. w\u0142a\u015bcicielami obiektu zostali Pawlikowscy, a Roman Pawlikowski urz\u0105dzi\u0142 w nim aptek\u0119 \u201ePod Opatrzno\u015bci\u0105\u201d. (Przetrwa\u0142a do naszych czas\u00f3w, cho\u0107 w\u0142a\u015bciciele budynku zmieniali si\u0119.) W latach mi\u0119dzywojennych posiada\u0142 metalowe kute ogrodzenie. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142o ono wyci\u0119te i przeznaczone na z\u0142om do niemieckich cel\u00f3w zbrojeniowych. Podobny los spotka\u0142 wszystkie inne metalowe ogrodzenia w mie\u015bcie. W 1944 r. obiekt uleg\u0142 cz\u0119\u015bciowemu zniszczeniu po niemieckim ostrzale artyleryjskim zza Wis\u0142oki, ale ju\u017c rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 odbudowany. W 1968 r. zakupili go (od Pawlikowskich) Ku\u0142agowie. Kolejne remonty, przywracaj\u0105ce dworkowi wyj\u0105tkowe walory estetyczne, przeprowadzono w latach 1971-1975 (zmiana wi\u0119\u017aby dachowej), 80. i 90. XX w. W 1998 r. jedyn\u0105 w\u0142a\u015bcicielk\u0105 zosta\u0142a Adela Torba (wcze\u015bniej Ku\u0142aga, z domu Anuszewska). W latach mi\u0119dzywojennych posiada\u0142 metalowe kute ogrodzenie. W 2009 r. apteka (\u201ePod Opatrzno\u015bci\u0105\u201d) zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 i wyprowadzi\u0142a si\u0119 z dworku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DWORY (DWORKI )<\/strong>, siedziby w\u0142a\u015bcicieli ziemskich wraz z zabudowaniami. W Polsce budowane od czas\u00f3w \u015bredniowiecza, pocz\u0105tkowo parterowe i drewniane, od 2 po\u0142. XVIII w. murowane, w stylu klasycystycznym z portykiem kolumnowym po\u015brodku i alkierzami po bokach, nierzadko jednopi\u0119trowe. W historii Mielca, Wojs\u0142awia i Rzochowa, tworz\u0105cych obecnie jeden organizm miejski, znajduj\u0105 si\u0119 dowody na istnienie dwor\u00f3w w\u0142a\u015bcicieli tych miejscowo\u015bci. *Dokument z 1441 r. informuje o \u201e…mie\u015bcie Rzochowie z przedmie\u015bciem jego i dworem tam\u017ce…\u201d W protokole powizytacyjnym ko\u015bcio\u0142a w Rzochowie pisze si\u0119 o \u201e…ogrodzie zwanym Dworzysko, gdzie niegdy\u015b sta\u0142 dw\u00f3r.\u201d Je\u015bli doda\u0107 do tego, \u017ce nazwa \u201eprzedmie\u015bcie\u201d funkcjonuje w Rzochowie do dzi\u015b i jest to p\u00f3\u0142nocna cz\u0119\u015b\u0107 Rzochowa (od strony Wojs\u0142awia), to mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce dw\u00f3r rzochowski sta\u0142 kiedy\u015b na terenach b\u0119d\u0105cych dzi\u015b w\u0142asno\u015bci\u0105 parafii rzymskokatolickiej \u015bw. Marka. (Do XVIII w. ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Marka znajdowa\u0142 si\u0119 bli\u017cej Wis\u0142oki i w czasie wielkiej powodzi w 1839 r. zosta\u0142 zniszczony. W 1840 r. zbudowano nowy ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry przetrwa\u0142 do naszych czas\u00f3w.) *Dw\u00f3r w Mielcu wzmiankowany jest w dokumencie z 1460 r. Zapewne istnia\u0142 do czasu wybudowania zamku przez Mieleckich. Mo\u017cna domniemywa\u0107, \u017ce po zburzeniu w XVII w. zamku kolejni w\u0142a\u015bciciele lub zarz\u0105dcy d\u00f3br mieleckich wybudowali nowy dw\u00f3r, ale nie ma na to jednoznacznych dowod\u00f3w. Istnienie dworu w\u0142a\u015bciciela Mielca Jana Pieni\u0105\u017cka i oficyny dworskiej potwierdza dopiero \u201eMetryka Franciszka\u0144ska\u201d 27 VI 1820 r. Wcze\u015bniejszy spis (\u201eMetryka J\u00f3zefi\u0144ska\u201d z 14 V 1788 r.) nie wymienia\u0142 tego dworu, ale z kolei wyszczeg\u00f3lni\u0142 dwa dworki \u2013 \u201ePu\u0142kownikowski\u201d i \u201eKapita\u0144ski\u201d. (O ich dalszych losach nic nie wiadomo.) Po Pieni\u0105\u017ckach dw\u00f3r i dobra mieleckie przesz\u0142y w r\u0119ce Suchorzewskich \u2013 Ignacego i Pauliny z Pieni\u0105\u017ck\u00f3w. P\u00f3\u017aniej ten maj\u0105tek kupi\u0142 Ludwik Starze\u0144ski i w 1884 r. sprzeda\u0142 go Grossom (rodzina \u017cydowska), a ci z kolei \u2013 hr. Wac\u0142awowi Oborskiemu i jego \u017conie Konstancji. W 1906 r. hr. Wac\u0142aw Oborski zako\u0144czy\u0142 budow\u0119 pa\u0142acyku, po\u0142\u0105czonego ze starym dworkiem i zamierza\u0142 zmodernizowa\u0107 tak\u017ce dworek, ale z niewiadomych powod\u00f3w nie zrobi\u0142 tego i tak ju\u017c pozosta\u0142o do naszych czas\u00f3w. *Literatura wspomina te\u017c o dworze obronnym w Wojs\u0142awiu. Na jego miejscu w 2. po\u0142. XVIII w. Wiesio\u0142owscy zbudowali nowy, klasycystyczny dw\u00f3r, o kt\u00f3rym szerzej w oddzielnym ha\u015ble.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DWORZEC PKP<\/strong>, wybudowany i oddany do u\u017cytku razem z lini\u0105 kolejow\u0105 30 X 1887 r. By\u0142 to budynek jednopi\u0119trowy, murowany, z dwuspadowym dachem, o proporcjonalnej budowie i estetycznej elewacji. W okresie mi\u0119dzywojennym XX w. powi\u0119kszono dworzec o parterowe dobud\u00f3wki po obu stronach budynku g\u0142\u00f3wnego, nawi\u0105zuj\u0105c do\u0144 kszta\u0142tem i elewacj\u0105. W latach 60., w zwi\u0105zku z systematycznie powi\u0119kszaj\u0105c\u0105 si\u0119 ilo\u015bci\u0105 pasa\u017cer\u00f3w, podj\u0119to decyzj\u0119 o przebudowie dworca. 2 IX 1967 r. oddano do u\u017cytku zmodernizowany budynek dworca ze znacznie wi\u0119ksz\u0105 poczekalni\u0105 dla pasa\u017cer\u00f3w i \u015bwietlic\u0105 dla doje\u017cd\u017caj\u0105cej m\u0142odzie\u017cy. Zburzono przy tym cz\u0119\u015b\u0107 pi\u0119tra i wprowadzono du\u017ce \u015bciany ze szk\u0142a, co w zasadniczy spos\u00f3b zmieni\u0142o kszta\u0142t bry\u0142y dworca i pozbawi\u0142o go zabytkowego charakteru. W ostatnich latach 90., na skutek systematycznego spadku ilo\u015bci pasa\u017cer\u00f3w i malej\u0105cego zainteresowania w\u0142adz PKP stacj\u0105 w Mielcu \u2013 stan dworca pogorszy\u0142 si\u0119. W pierwszych latach XXI w. wydzier\u017cawiono wi\u0119kszo\u015b\u0107 obiektu r\u00f3\u017cnym firmom prywatnym. Na skutek pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu linii kolejowej Tarnobrzeg-D\u0119bica oraz malej\u0105cej liczby pasa\u017cer\u00f3w w miejsce poci\u0105g\u00f3w na liniach lokalnych wprowadzono szynobus, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce wycofano. Od 2 IX 2009 r. zmieniono tras\u0119 \u201eHetmana\u201d, ostatniego poci\u0105gu po\u015bpiesznego przeje\u017cd\u017caj\u0105cego przez Mielec, zawieszaj\u0105c na czas nieokre\u015blony ruch poci\u0105g\u00f3w pasa\u017cerskich przez nasze miasto. W tej sytuacji ca\u0142\u0105 powierzchni\u0119 u\u017cytkow\u0105 dworca wydzier\u017cawiono firmom prywatnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DWORZEC PKS (DWORZEC AUTOBUSOWY)<\/strong>, pierwszy dworzec Przedsi\u0119biorstwa Pa\u0144stwowej Komunikacji Samochodowej \u2013 Plac\u00f3wka w Mielcu urz\u0105dzono na ul. Szerokiej. Pasa\u017cer\u00f3w obs\u0142ugiwano w niewielkim domku z wysokim podpiwniczeniem. G\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zajmowa\u0142a kasa, a doln\u0105 toalety. Na prze\u0142omie 1962\/1963 r. oddano do u\u017cytku dworzec przy ul. B. G\u0142owackiego, w bezpo\u015brednim s\u0105siedztwie stacji PKP. Ilo\u015b\u0107 stanowisk dla autobus\u00f3w i szybko powstaj\u0105ca sie\u0107 plac\u00f3wek handlowych i gastronomicznych (w tym Bar \u201eTurysta\u201d) zadowala\u0142a \u00f3wczesnych pasa\u017cer\u00f3w. Zdecydowanym minusem by\u0142a niewielka poczekalnia z kasami, mieszcz\u0105ca si\u0119 na parterze starej kamienicy. W nocy z 1 na 2 III 1987 r. budynek ten sp\u0142on\u0105\u0142. W tej sytuacji dyrekcja mieleckiego Oddzia\u0142u PKS zakupi\u0142a prowizoryczne pawilony kontenerowe na poczekalni\u0119 i kasy oraz dyspozytorni\u0119. W pa\u017adzierniku 1992 r. przeniesiono dworzec na drug\u0105 stron\u0119 linii kolejowej, przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka. Zar\u00f3wno powierzchnia og\u00f3lna dworca jak i ilo\u015b\u0107 stanowisk z zadaszeniami spe\u0142nia wszelkie potrzeby kierowc\u00f3w i podr\u00f3\u017cnych. Problemem pozostaje nadal brak odpowiedniego budynku dla podr\u00f3\u017cnych oraz obs\u0142uguj\u0105cych ich pracownik\u00f3w PKS, zak\u0142ad\u00f3w handlowych, gastronomicznych i us\u0142ugowych. Rol\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0105 dot\u0105d pawilony z 1987 r. Dla podwy\u017cszenia standardu autobusowego dworca pasa\u017cerskiego samorz\u0105d miejski zbudowa\u0142 nowy obiekt obok dotychczas u\u017cytkowanego dworca tymczasowego przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka. Uroczyste otwarcie nowego dworca nast\u0105pi\u0142o 27 VIII 2011 r. Administrowanie budynkiem przej\u0119\u0142a firma transportowa Veolia Transport Sp. z o.o., a nast\u0119pnie grupa transportowa Arriva. W 2017 r. Arriwa wycofa\u0142a si\u0119 z dzia\u0142alno\u015bci w Mielcu. W 2018 r. administrowanie dworcem przej\u0119\u0142a MKS Sp. z o.o. w Mielcu i jeszcze w tym samym roku przebudowa\u0142a i rozbudowa\u0142a dworzec do pe\u0142nienia roli w\u0119z\u0142a przesiadkowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DW\u00d3R W WOJS\u0141AWIU<\/strong>, zbudowany zosta\u0142 na miejscu starego dworu obronnego z fos\u0105 w 2. po\u0142. XVIII w. przez Wiesio\u0142owskich, kt\u00f3rzy zakupili dobra wojs\u0142awskie w 1753 r. Nowy obiekt by\u0142 zaprojektowany i wykonany w modnym w\u00f3wczas stylu klasycystycznym. Po wybudowaniu przez kilkadziesi\u0105t lat zamieszkiwany by\u0142 przez Wiesio\u0142owskich (kolejno: Andrzeja, Ksawerego i Franciszka z rodzinami). W latach 40. XIX w. jego w\u0142a\u015bciciel w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w przygotowania do powstania og\u00f3lnonarodowego, a dw\u00f3r by\u0142 miejscem spotka\u0144 organizator\u00f3w powstania na terenie zaboru austriackiego. Po kl\u0119sce powstania, zwanego krakowskim (1846 r.), maj\u0105tek wojs\u0142awski z dworem zosta\u0142 zlicytowany za d\u0142ugi zaci\u0105gni\u0119te przez F. Wiesio\u0142owskiego na cele powstania. Nowym w\u0142a\u015bcicielem w 1855 r. zosta\u0142 Aleksander S\u0119kowski. W latach 1910-1912 S\u0119kowscy przebudowali i rozbudowali dw\u00f3r wed\u0142ug projektu krakowskiego architekta J\u00f3zefa Pokuty\u0144skiego. Wtedy to m.in. dobudowano skrzyd\u0142o zachodnie i kru\u017cganek, portyk kolumnowy i dwa alkierze przy fasadzie. Przy ko\u0144cu XIX w. obok dworu za\u0142o\u017cono park o charakterze krajobrazowym. Nied\u0142ugo po \u015bmierci marsza\u0142ka powiatu Stefana S\u0119kowskiego (1910 r.) posiad\u0142o\u015b\u0107 wojs\u0142awska zosta\u0142a sprzedana G\u00f6tzom, a ci z kolei w okresie mi\u0119dzywojennym odsprzedali j\u0105 Gardulskim. Ostatnim w\u0142a\u015bcicielem dworu z tej rodziny by\u0142 Andrzej Gardulski, kt\u00f3ry zmar\u0142 w 1952 r. Do lat 70. zamieszkiwa\u0142o budynek kilka rodzin na prawach lokatorskich. W 1979 r. spadkobiercy A. Gardulskiego sprzedali dw\u00f3r z parkiem WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, kt\u00f3ra zamierza\u0142a uczyni\u0107 ze\u0144 o\u015brodek szkolenia kadr artystycznych zatrudnionych w plac\u00f3wkach upowszechniania kultury i siedzib\u0119 ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. W latach 80. trwa\u0142y prace remontowo-konserwatorskie, ale w 1990 r., na skutek pogarszaj\u0105cej si\u0119 kondycji finansowej WSK i transformacji ustrojowej, zosta\u0142y wstrzymane. Przy ko\u0144cu lat 90. XX w. WSK sprzeda\u0142a wojs\u0142awski zesp\u00f3\u0142 parkowo-dworski osobie prywatnej. Po przej\u0119ciu przez osob\u0119 prywatn\u0105 zosta\u0142 poddany remontowi kapitalnemu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DWUDZIESTY BATALION SAPER\u00d3W 9 DYWIZJI PIECHOTY<\/strong> (20 bsap 9 DP), pododdzia\u0142 wojskowy sformowany 3 IX 1944 r. w Bia\u0142ymstoku, w ramach 9 Dywizji Piechoty. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych i powrocie z terenu Czechos\u0142owacji do Polski, od 8 VII 1945 r. zosta\u0142 skierowany do rozminowywania polskich teren\u00f3w. W latach 1945-1956 rozminowywa\u0142 oraz oczyszcza\u0142 z przedmiot\u00f3w i materia\u0142\u00f3w wybuchowych i niebezpiecznych \u00a0m. in. Mielec i powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYBEK ADAM<\/strong>, urodzony 1 VII 1944 r. w Ja\u017awinach ko\u0142o D\u0119bicy, syn Jana i Marii z domu Bartnik. Uprawianie bieg\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 w szkole podstawowej, uczestnicz\u0105c w Narodowych Biegach Prze\u0142ajowych. W latach 1961-1962 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Gumowego w D\u0119bicy i trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 w klubie Wis\u0142oka D\u0119bica. W 1963 r. przyby\u0142 do Mielca, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK i zasili\u0142 sekcj\u0119 Stali Mielec. W WSK pracowa\u0142 nieprzerwanie do 1999 r., m.in. na stanowiskach: kontrolera jako\u015bci, mistrza produkcji na W-31 i administratora H-1. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (obr\u00f3bka skrawaniem). Startuj\u0105c w barwach Stali, osi\u0105gn\u0105\u0142 licz\u0105ce si\u0119 sukcesy. W 1963 r. w Poznaniu zosta\u0142 wicemistrzem Polski junior\u00f3w w biegu na 1500 m, a w Wa\u0142brzychu \u2013 mistrzem Polski w pionie CRZZ na dystansach 800 m i 1500 m. Rok 1964 podsumowa\u0142 zdobyciem III miejsca w prze\u0142ajowych M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski oraz udzia\u0142em w reprezentacji Polski junior\u00f3w w dw\u00f3ch tr\u00f3jmeczach Polska \u2013 NRD \u2013 NRF, (Plau i Norymberga), w kt\u00f3rych zaj\u0105\u0142 III miejsce na 1500 m i IV na 3000 m. W latach 1964-1966 by\u0142 najlepszym \u015bredniodystansowcem w okr\u0119gu rzeszowskim i licz\u0105cym si\u0119 w kraju, co potwierdza\u0142 dobrymi startami w I lidze lekkoatletycznej. M. in. zdoby\u0142 Puchar \u201eNowin Rzeszowskich\u201d w 1965 r. (1000 m) i w 1966 r. (3000 m) oraz zwyci\u0119\u017cy\u0142 w Memoriale W. G\u0105ssowskiego w Mielcu (1965 r.) na dystansach 800 m i 1500 m. Osi\u0105gn\u0105\u0142 nast\u0119puj\u0105ce rekordy \u017cyciowe: 800 m \u20131:52,6, 1500 m \u2013 3:54,2 i 3000 m \u2013 8:35,4. W 1967 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawiania sportu. W latach 60. i 70. by\u0142 s\u0119dzi\u0105 lekkoatletycznym. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci sportowo-rekreacyjnej i turystycznej, prowadzone przez WSK Mielec. W latach 60., 70. i 80. by\u0142 instruktorem Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej (TKKF) przy WSK Mielec, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pilota wycieczek krajoznawczych, posiada\u0142 uprawnienia Stra\u017cnika Ochrony Przyrody i Stra\u017cnika Ochrony Zabytk\u00f3w. W 1999 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYBEK PAWE\u0141 JAN<\/strong>, urodzony 25 VIII 1975 r. w Mielcu, syn Adama i Marii z domu Stencel. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. (technik mechanik pojazd\u00f3w samochodowych). Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kurs na taternika jaskiniowego (1996) i kurs prac wysoko\u015bciowych (1997). Od 1987 r. nale\u017ca\u0142 do ZHP, a od 1990 r. do ZHR. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119powego i przybocznego w 1. MDH \u201eHadem\u201d, a nast\u0119pnie by\u0142 cz\u0142onkiem I Mieleckiej Dru\u017cyny W\u0119drownik\u00f3w \u201eWiking\u201d, kt\u00f3ra zas\u0142yn\u0119\u0142a z kilku spektakularnych osi\u0105gni\u0119\u0107, m.in. przep\u0142yni\u0119cia trasy Mielec-Ba\u0142tyk (Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105) tratw\u0105 z butelek plastikowych; rajdu rowerowego po Europie i wej\u015bcia na Mont Blanc. Jako harcerz indywidualnie wykonywa\u0142 niekonwencjonalne zadania kszta\u0142tuj\u0105ce charakter i sprawno\u015b\u0107 fizyczn\u0105, np. przebywa\u0142 przez 100 godzin na jednym drzewie. W latach 1997-2000 prowadzi\u0142 firm\u0119 \u201eSpit\u201d wykonuj\u0105c\u0105 prace wysoko\u015bciowe na linach. W 1999 r. rozpocz\u0105\u0142 starty w sportach ekstremalnych i w latach 2000-2005 zawiesi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zawodow\u0105. W 2005 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 \u201eAlpina \u2013 Tech Pawe\u0142 Dybek\u201d. Specjalizuje si\u0119 w malowaniu dach\u00f3w, m.in. pracowa\u0142 na dachu bazyliki mniejszej \u015aw. Mateusza w Mielcu. Uprawia wyczynowo adventure racing – AR (rajdy przygodowe o charakterze sportowym). Jest cz\u0142onkiem zespo\u0142u Helmann Salomon Adventure Team (Polska), kt\u00f3ry startuje w sk\u0142adzie czteroosobowym: Magdalena \u0141\u0105czak i Pawe\u0142 Dybek z Mielca oraz wyczynowc\u00f3w z innych miast. Ponadto dw\u00f3jka mielczan startuje w mik\u015bcie i jest jedn\u0105 z najlepszych par w Polsce. Wa\u017cniejsze sukcesy w AR: *2001 r.: Terra Incognita (Chorwacja) \u2013 I miejsce; *2002 r.: Adventure Trophy (Polska) \u2013 I, Adrenalin Rush (Irlandia) \u2013 V, Ukatak Raid International (Kanada) \u2013 II; *2003 r.: Terra Incognita (Chorwacja) \u2013 I, Adventure Trophy (Polska) – I; *2004 r.: Mistrzostwa Polski \u2013 I, Bergson Winter Chellenge \u2013 II, Adventure Race Slovenia \u2013 I; *2005 r.: Mistrzostwa Polski \u2013 I, Terra Incognita (Chorwacja) \u2013 I; *2006 r.: Adventure Trophy \u2013 I, Mini BVC \u2013 I, Mountain Marathon AR \u2013 I; *2007 r.: Mini BVC \u2013 I; *2009 r.: Ferrino Extreme Marathon (Ukraina) \u2013 III, Tovtry Rajd (Ukraina) \u2013 I, Mistrzostwa Polski \u2013 I, Bergson Winter Chellenge \u2013 II, Mini BWC \u2013 I. Startowa\u0142 te\u017c w innych biegach i wy\u015bcigach d\u0142ugodystansowych, wielokrotnie wygrywaj\u0105c, m.in. Odyseja Ci\u0119\u017ckowicka (2004), biegi 100 km na orientacj\u0119 \u201eKierat\u201d w Limanowej (2006, 2008), II ZMP Dooko\u0142a wyspy Wolin (2005), Mazovia 24h Marathon \u2013 528 km rowerem (2006), mix Odyseja Niepo\u0142omicka (2007), mix Transcarpatia (2008), Brugi Winter Trophy (2008, 2009) i mix Odyseja (2009) i mix Bieg Rze\u017anika \u2013 75 km Czerwonym Szlakiem Bieszczad\u00f3w (2010) i mix Zimowy Rajd 3600 \u00a0po Zamojszczy\u017anie (2012). Jako uzupe\u0142nienie start\u00f3w sportowych i przygod\u0119 traktowa\u0142 inne dyscypliny: \u017ceglarstwo, nurkowanie, p\u0142ywanie na raftach, hydrospeed, boks, kanioning, latanie na paralotni, turystyk\u0119 jaskiniow\u0105, rzut m\u0142otem i siatk\u00f3wk\u0119. W 2014 r. odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w, m.in. wygra\u0142 ultramaraton (106 km) Ultra Mallorca na Majorce (Hiszpania, 19 IV) i zwyci\u0119\u017cy\u0142 w \u201eBiegu 7 szczyt\u00f3w na Ziemi K\u0142odzkiej\u201d (240 km). Uhonorowany tytu\u0142em \u201ePozytywny Mielczanin 2014\u201d w kategorii: sport. *2015 r.: Mistrzostwa Europy w biegu g\u00f3rskim 68 km (Val d’Isere) – 11. miejsce (najlepszy wynik Polaka). *2016 r.: Maraton G\u00f3rski Le\u015bnik 42 km (Beskid Ma\u0142y) – 1. miejsce; Triada – etapowy bieg g\u00f3rski 61 km (Gorce) – 1. miejsce; Goretex Transalpine Run – Alpy – Niemcy, Austria, W\u0142ochy 250 km – 4. miejsce (najlepszy polski wynik w historii). *2017 r.: Mistrzostwa Polski w Ultradystansowym Biegu G\u00f3rskim – Niepokorny Mnich 64 km – 1. miejsce; Bieg Rze\u017anika Ultra 100 km – Puchar Polski SkyRunning – 1. miejsce; Dolno\u015bl\u0105ski Festiwal Bieg\u00f3w G\u00f3rskich – Z\u0142oty Maraton 45 km – 3. miejsce Open; Mistrzostwa Polski Skyrunning – Bieg Ulra Grani\u0105 Tatr 75 km – 2. miejsce w kat. M2. *2019 r.: Ultra-Trail du Mony Blanc (ultramaraton – bieg dooko\u0142a Mont Blanc) – 37. miejsce (26 godz. 8 min. 43 sek., najlepszy z Polak\u00f3w); Ultramaraton Bieszczadzki 90 km – 2. miejsce (9.56.27). *2020 r. Gorce Ultra – Trail Winter 43 km – 2. miejsce (4.49.09). *2021 r.: Mistrzostwa Polski ULTRA (Chudy Wawrzyniec, 82,5 km) – 19. miejsce; Ultra Per\u0142a 50 km – 1. miejsce (4.37.00).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DYBOROWICZ MARCIN<\/strong>, w\u00f3jt rzochowski wzmiankowany w 1708 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYBSKA BARBARA (z domu DRO\u017bD\u017bAK)<\/strong>, urodzona 11 V 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Michaliny z domu Jemio\u0142o. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1976 r. W latach 1974-1983 pracowa\u0142a w Gminnym O\u015brodku Kultury w Przec\u0142awiu i by\u0142a jednym z animator\u00f3w kultury na terenie gminy. Udziela\u0142a si\u0119 te\u017c w ruchu m\u0142odzie\u017cowym. Od 1983 r. do 1992 r. uczy\u0142a w Szkole Podstawowej w Tuszymie. W tym czasie studiowa\u0142a w Instytucie Geografii Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i w 1991 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra geografii z przygotowaniem pedagogicznym. (Tytu\u0142 pracy: Kszta\u0142towanie si\u0119 i zasi\u0119g oddzia\u0142ywania mieleckiego o\u015brodka szkolnictwa ponadpodstawowego.) W 1992 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w \u0141\u0105czkach Brzeskich i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do 1999 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142a mianowana dyrektorem Gimnazjum w Przec\u0142awiu. Zainicjowa\u0142a powstanie dw\u00f3ch nowych szk\u00f3\u0142: Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (2003) i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Doros\u0142ych (2010) oraz utworzenie Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 \u00a0w Przec\u0142awiu (2003), kt\u00f3rego zosta\u0142a dyrektorem. W 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego, a w 2010 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania funduszami Unii Europejskiej w Instytucie Socjologii Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Wschodnioeuropejskiej w Przemy\u015blu. Wyg\u0142oszony przez ni\u0105 na Zje\u017adzie Polskiego Towarzystwa Geograficznego w Pola\u0144czyku referat \u201eProblematyka transformacji mieleckiego o\u015brodka szkolnictwa ponadpodstawowego w okresie zmian gospodarowania\u201d zosta\u0142 opublikowany w ksi\u0105\u017cce \u201eCzynniki i bariery regionalnej wsp\u00f3\u0142pracy transgranicznej \u2013 bilans dokona\u0144\u201d (Rzesz\u00f3w 2001). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrod\u0105 Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty. W 2016 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYBSKA BRONIS\u0141AWA (z domu ZAR\u0118BA)<\/strong>, urodzona 11 IV 1952 r., c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Walas. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu (matura w 1970 r.) oraz Studium Po\u0142o\u017cnych w Krakowie (1972 r.). 1 IX 1972 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Liceum Medycznym w Mielcu jako nauczycielka przedmiot\u00f3w medycznych. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Akademii Medycznej w Lublinie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra piel\u0119gniarstwa, a w 1985 r. \u2013 Studium Podyplomowe (kierunek: pedagogika resocjalizacyjna) na UJ w Krakowie. Tak\u017ce w 1985 r. mianowano j\u0105 wicedyrektorem mieleckiego Liceum Medycznego, a w 1989 r. powo\u0142ana zosta\u0142a na stanowisko dyrektora tej szko\u0142y. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczne szko\u0142y i \u015brodowiska. Przez szereg lat by\u0142a opiekunem szkolnej dru\u017cyny harcerskiej. W latach 80. pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Radzie Osiedla S. \u017beromskiego oraz by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Komisji O\u015bwiaty, Kultury i Zdrowia. W 1989 r. zdoby\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania anatomii i fizjologii. Doprowadzi\u0142a do uruchomienia w 1994 r. Policealnego Medycznego Studium Zawodowego oraz utworzenia Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Medycznych. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142a \u201eStudium lider\u00f3w samokszta\u0142cenia kierowanego w zakresie organizacji zarz\u0105dzania\u201d (WOM Katowice), uczestniczy\u0142a w \u201eKonwersatorium tw\u00f3rczym kadry kierowniczej\u201d (CEM \u2013 Warszawa, 1995 \u2013 1998) oraz otrzyma\u0142a \u201eCertyfikat Krajowego Biura Koordynacyjnego ds. Zapobiegania AIDS\u201d. Publikowa\u0142a artyku\u0142y w zbiorowych wydawnictwach Centrum Edukacji Metodycznej. Otrzyma\u0142a szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 za Zas\u0142ugi dla OHP, Br\u0105zowe Odznaczenie Janka Krasickiego i Odznak\u0119 Chor\u0105gwi Walterowskiej oraz nagrod\u0119 Ministra Edukacji Narodowej \u00a0(1979 r.). 30 VI 2015 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

DYBSKI EDWARD JANUSZ<\/b>, urodzony 29 VII 1954 r. w Kie\u0142kowie, powiat mielecki, syn Mariana i W\u0142adys\u0142awy z domu Pi\u0142at. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Wytw\u00f3rni Urz\u0105dze\u0144 Ch\u0142odniczych w D\u0119bicy jako dyspozytor transportu w latach 1973-1975. Kolejnym etapem by\u0142y studia na Wydziale Og\u00f3lnorolnym (kierunek: hodowla ro\u015blin) Akademii Rolniczej we Wroc\u0142awiu i uko\u0144czy\u0142 je w 1981 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W latach 1981-1982 pracowa\u0142 w S\u0142u\u017cbie Rolnej w Przec\u0142awiu, a nast\u0119pnie w latach 1982-1994 w Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Post\u0119pu Rolniczego w Boguchwale. W 1994 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Gminy w Przec\u0142awiu na stanowisku sekretarza gminy z r\u00f3wnoczesnym nieformalnym pe\u0142nieniem funkcji zast\u0119pcy w\u00f3jta. W 1996 r. oficjalnie powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy w\u00f3jta gminy. Uczestniczy\u0142 w przygotowaniach Przec\u0142awia do odzyskania praw miejskich. Po restytucji miasta Przec\u0142aw z dniem 1 I 2010 r. zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 zast\u0119pcy burmistrza Przec\u0142awia i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 2019 r. Poza prac\u0105 etatow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w samorz\u0105dzie gminnym jako radny Rady Gminy Przec\u0142aw w latach 1990-2002.\u00a0 W 2019 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rolnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d oraz Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla \u0141owiectwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYBSKI W\u0141ADYS\u0141AW STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 15 XI 1947 r. , syn Edwarda i Heleny z domu Cis\u0142o. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1970 r. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142\u00a0 studia na Wydziale Zaocznym (kierunek \u2013 technologia budowy silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych) Politechniki Krakowskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. Od 1970 r. pracowa\u0142 w WSK PZL-Mielec na stanowiskach: tokarza, kontrolera, kierownika sekcji kontroli, kierownika kontroli, g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. zaopatrzenia materia\u0142owego i dyrektora ds. produkcji w Zak\u0142adzie Zaopatrzeniowo-Magazynowym. Uzyska\u0142 kwalifikacje rzeczoznawcy w zakresie kontroli jako\u015bci cz\u0119\u015bci lotniczych oraz rzeczoznawcy w zakresie kontroli jako\u015bci wyrob\u00f3w gumowych i tekstylnych. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 podj\u0105\u0142 spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz \u015brodowiska. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady So\u0142eckiej Podleszan (12 lat). Przewodniczy\u0142 Radzie Duszpasterskiej parafii Ksi\u0105\u017cnice (11 lat). Bra\u0142 udzia\u0142 w renowacji i remontach zabytkowych element\u00f3w ksi\u0105\u017cnickiego ko\u015bcio\u0142a i kaplic cmentarnych. Powadzi\u0142 \u201eKronik\u0119 parafii Ksi\u0105\u017cnice\u201d. Hobbystycznie zajmuje si\u0119 kowalstwem artystycznym i zbieraniem pami\u0105tek historycznych. Wsp\u00f3\u0142pracuje z autorami publikacji lokalnych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz odznakami \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d i \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik PZL Mielec\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DYBUSZ MARCIN<\/strong>, burmistrz Rzochowa w 1. po\u0142owie XVII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYDO DOROTA (po m\u0119\u017cu J\u0118DRUSI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 4 II 1982 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Marii z domu Filas. Treningi lekkoatletyczne rozpocz\u0119\u0142a w wieku 12 lat w FKS Stal Mielec, a po likwidacji FKS w 1997 r. przesz\u0142a do Lekkoatletycznego Klubu Sportowego (LKS) Mielec. W tym samym roku zdoby\u0142a pierwszy medal (br\u0105zowy) za III miejsce na 100 m na Mistrzostwach Polski m\u0142odzik\u00f3w w Poznaniu. W 1998 r. wywalczy\u0142a II miejsce na 60 m w czasie Halowych MP junior\u00f3w m\u0142odszych w Spale oraz dwa razy III miejsce na 100 m i 200 m na Mistrzostwach Polski jun. m\u0142. (Og\u00f3lnopolska Olimpiada M\u0142odzie\u017cy) we Wroc\u0142awiu. Powo\u0142ana zosta\u0142a do reprezentacji Polski junior\u00f3w i w sierpniu 1998 r. wyst\u0105pi\u0142a w tr\u00f3jmeczu Polska \u2013 Finlandia \u2013 Kraje Nadba\u0142tyckie (w Tartu \u2013 Estonia), zajmuj\u0105c II miejsce na 200 m i I – w sztafecie 4 x 100 m. W 1999 r. w Halowych MP jun. m\u0142. w Spale wywalczy\u0142a z\u0142oty medal na 60 m, a na Og\u00f3lnopolskiej Olimpiadzie M\u0142odzie\u017cy w Zielonej G\u00f3rze zwyci\u0119\u017cy\u0142a w biegach na 100 m i 200 m. Jako reprezentantka Polski startowa\u0142a w Lekkoatletycznych Mistrzostwach \u015awiata junior\u00f3w w Bydgoszczy i zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w sztafecie 4 x 100 m oraz zaj\u0119\u0142a VIII m w finale biegu na 200 m, a na Mistrzostwach Europy junior\u00f3w w Rydze bieg\u0142a w sztafecie 4 x 100 m, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a IV miejsce. Wzi\u0119\u0142a tak\u017ce udzia\u0142 w czw\u00f3rmeczu Polska \u2013 Niemcy \u2013 Francja \u2013 Wielka Brytania \u00a0(Neubrandenburg \u2013 Niemcy), zajmuj\u0105c IV miejsce na 200 m i II miejsce w sztafecie 4 x 100 m. Rok 2000 przyni\u00f3s\u0142 jej kolejne sukcesy: w HMP junior\u00f3w \u00a0starszych w Spale zdoby\u0142a II miejsce na 60 m i III miejsce na 200 m, a w MP junior\u00f3w starszych we Wroc\u0142awiu zdoby\u0142a srebrny medal na 100 m i IV miejsce na 200 m. W pa\u017adzierniku uczestniczy\u0142a w Mistrzostwach \u015awiata Junior\u00f3w w Santiago (Chile) i zdoby\u0142a IV miejsce w sztafecie 4 x 400 m. W 2000 r. posiada\u0142a nast\u0119puj\u0105ce rekordy \u017cyciowe: 60 m \u2013 7,56 sek., 100 m \u2013 11,94 sek., 200 m \u2013 24,23 sek., 100 m pp\u0142 \u2013 14,52 sek. W plebiscycie dziennika \u201eNowiny\u201d uznana zosta\u0142a \u201eTalentem Roku 1999\u201d, a w plebiscycie dziennika \u201eEcho Dnia\u201d \u2013 \u201eTalentem Roku 2000\u201d. Z powodu kontuzji nie startowa\u0142a w 2001 r. Rok 2002 r. \u2013 jako zawodniczka \u00a0\u201eOlimpii\u201d Pozna\u0144 \u2013 zaliczy\u0142a do udanych, bowiem zdoby\u0142a na Mistrzostwach Polski (seniorek) br\u0105zowy medal na 100 m (11,56 \u2013 rekord \u017cyciowy) i zosta\u0142a powo\u0142ana do reprezentacyjnej sztafety 4×100 m. W czasie Mistrzostw Europy Senior\u00f3w w Lekkoatletyce w Monachium wywalczy\u0142a (w sztafecie) 7. miejsce w finale 4 x 100 m. Po wyje\u017adzie z Mielca startowa\u0142a w barwach \u201eOlimpii\u201d Pozna\u0144 (2002-2004), AZS Pozna\u0144 (2004-2011) i AZS AWF Krak\u00f3w (2012). Nale\u017ca\u0142a do \u015bcis\u0142ej krajowej czo\u0142\u00f3wki sprinterek i wielokrotnie startowa\u0142a w reprezentacji Polski. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2003 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal na 60 m (7,50), M\u0142odzie\u017cowe MP (Bia\u0142a Podlaska) \u2013 z\u0142oty medal na 100 m (11,82), M\u0142odzie\u017cowe ME (Bydgoszcz) \u2013 br\u0105zowy medal na 200 m (23,34), MP (Bielsko-Bia\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal na 100 m (11,60) i br\u0105zowy medal na 200 m (23,89), Akademickie MP (Pozna\u0144) \u2013 z\u0142oty medal na 200 m (24,00); *2004 r.: M\u0142odzie\u017cowe MP (Gda\u0144sk) \u2013 srebrny medal na 100 m (11,88);*2005 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal na 60 m (7,47), M\u015a \u2013 8. miejsce w sztafecie 4×100 m (43,39); *2006 r.: MP (Bydgoszcz) \u2013 srebrny medal na 100 m (11,52) i br\u0105zowy medal na 200 m (23,92); *2007 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal na 60 m (7,36), HME (Birmingham, Wielka Brytania) \u2013 nie zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do fina\u0142u 60 m (7,35); *2008 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal na 60 m (7,41), Puchar Europy (Annecy, Francja) \u2013 100 m (11,73), Igrzyska Olimpijskie (Pekin) \u2013 6. miejsce w finale sztafety 4×100 m (43,74), ale p\u00f3\u017aniej zdyskwalifikowano sztafet\u0119 za przekroczenie strefy zmian; *2009 r.: Akademickie M\u015a (Belgrad) \u2013 srebrny medal w sztafecie 4×100 m (43,96). Rekordy \u017cyciowe: 50 m (hala) \u2013 6,54, 60 m (hala) \u2013 7,32, 200 m (hala) \u2013 24,22, 100 m \u2013 11,46, 200 m \u2013 23,34.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYDO-RO\u017bNIECKI PIOTR (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 16 VI 1987 r. w Kolbuszowej, syn Krzysztofa i Lucyny z Baranowskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2006 r. Studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 2012 r. i 26 maja tego roku przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 teologi\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 na Wydziale Teologicznym Sekcji w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw\u0142a II w Krakowie i w 2012 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii. W latach 2012-2014 pracowa\u0142 jako wikariusz w Parafii pw. Narodzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Borz\u0119cinie. By\u0142 nauczycielem religii w Zespole Szk\u00f3\u0142 w Borz\u0119cinie oraz w przedszkolach w Borz\u0119cinie, Borz\u0119cinie Dolnym i Bielczy. W 2014 r. zosta\u0142 przeniesiony do Parafii pw. \u015bw. Wojciecha w Szczawnicy i tam jako wikariusz pracowa\u0142 do 2018 r. By\u0142 te\u017c nauczycielem religii w Publicznej Szkole Podstawowej nr 2 i Pieni\u0144skiej Szkole Bran\u017cowej I stopnia w Szczawnicy. W 2018 r. zosta\u0142 skierowany do pracy misyjnej w Kazachstanie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Parafii pw. \u015awi\u0119tej Rodziny w Chromtau (2018-2019) i Parafii pw. Przemienienia Pa\u0144skiego w Atyrau (2019-2021). W 2021 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem Parafii pw. Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego w Kulsarach. Przebywaj\u0105c w sprawach s\u0142u\u017cbowych w Polsce, za zgod\u0105 w\u0142adz ko\u015bcielnych, podj\u0105\u0142 si\u0119 okresowej pracy jako wolontariusz w Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Bochni. (Z powodu zara\u017cenia si\u0119 koronawirusem pracownicy DPS zostali skierowani na kwarantann\u0119. Do opieki nad mieszka\u0144cami DPS, kt\u00f3rzy byli tak\u017ce zaka\u017ceni, ochotniczo zg\u0142osi\u0142y si\u0119 siostry dominikanki i do\u0142\u0105czy\u0142 do nich ks. Piotr Dydo-Ro\u017cniecki. Ich opieka nad chorymi trwa\u0142a miesi\u0105c.) O tej odwa\u017cnej decyzji pisa\u0142y niemal wszystkie wa\u017cniejsze polskie media. 10 X 2020 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Totus Tuus w kategorii \u201ePromocja godno\u015bci cz\u0142owieka\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DYDO-RO\u017bNIECKI ROMAN<\/strong>, urodzony 10 II 1901 r. w Ro\u017cniatach, powiat mielecki, syn Wojciecha i Marii z domu Krysow. Ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y ludowej w Ro\u017cniatach. W latach 1918-1923 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w Policji Pa\u0144stwowej. Uko\u0144czy\u0142 6 klas gimnazjum we Lwowie. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. przebywa\u0142 w Tarnopolu. Przedosta\u0142 si\u0119 do Generalnej Guberni, ale w Tomaszowie Lubelskim zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i przez okres od 17 XI 1939 r. do 10 VII 1940 r. przetrzymywano go w wi\u0119zieniu. Nie udowodniono mu \u017cadnego z zarzut\u00f3w i zosta\u0142 wypuszczony. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i dzia\u0142a\u0142 pod pseudonimami \u201eSzcz\u0119sny\u201d i \u201eTop\u00f3r\u201d na terenie Obwodu ZWZ-AK Mielec, m.in. jako kolporter prasy konspiracyjnej i oficer \u0142\u0105cznikowy AK Mielec i Tarnobrzeg. W listopadzie 1944 r. zosta\u0142 powo\u0142any do I Armii Wojska Polskiego i w stopniu podporucznika dowodzi\u0142 plutonem zwiadowc\u00f3w konnych w 16 Ko\u0142obrzeskim Pu\u0142ku Piechoty na szlaku bojowym od Grochowa do \u0141aby. Po wojnie stacjonowa\u0142 z t\u0105 jednostk\u0105 w Nowym Targu i tam zapozna\u0142 si\u0119 z W. Sobot\u0105 \u2013 funkcjonariuszk\u0105 PUBP w Mielcu, skierowan\u0105 do pracy w WUBP Krak\u00f3w i PUBP Nowy Targ. Po zdemobilizowaniu (12 II 1946 r.) zamieszka\u0142 z W. Sobot\u0105 w \u015arodzie \u015al\u0105skiej i tam zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym na stanowisku referenta w Wydziale Aprowizacji i kontrolera m\u0142yn\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie jako przeciwnik nowego ustroju nawi\u0105za\u0142 kontakt z konspiracyjn\u0105 organizacj\u0105 WiN we Wroc\u0142awiu i zosta\u0142 mianowany kierownikiem Rejonu \u015aroda \u015al\u0105ska WiN. M.in. sporz\u0105dza\u0142 miesi\u0119czne raporty informacyjne oraz kolportowa\u0142 pras\u0119 podziemn\u0105 \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y\u201d i ulotki, dostarczane przez NN ps. \u201eMale\u0144ka\u201d, \u201eMila\u201d \u2013 by\u0142\u0105 \u0142\u0105czniczk\u0119 i maszynistk\u0119 AK z Mielca. Po rozwi\u0105zaniu okr\u0119gowych struktur WiN w lipcu 1946 r. zosta\u0142 zwolniony z dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. W zwi\u0105zku z dochodzeniem w sprawie jeleniog\u00f3rskiej grupy konspiracyjnej W. Sobota zosta\u0142a zatrzymana i prawdopodobnie ona ujawni\u0142a konspiracyjn\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 R. Dydy. Zosta\u0142 aresztowany 8 XI 1946 r. i skazany na 5 lat wi\u0119zienia, ale na mocy amnestii uwolniono go 13 III 1947 r. Powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Starostwie Powiatowym w \u015arodzie \u015al\u0105skiej na stanowisko podreferenta osadnictwa nierolniczego. Zmieni\u0142 nazwisko na Ro\u017cniecki. W listopadzie 1947 r. funkcjonariusze PUBP ponownie aresztowali go, ale \u015bledztwo nie da\u0142o \u017cadnych rezultat\u00f3w i zosta\u0142 uwolniony. N\u0119kany przez PUBP i inne k\u0142opoty \u017cyciowe zrezygnowa\u0142 z pracy z dniem 31 V 1948 r. Dalsze losy nie s\u0105 znane. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Walecznych i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (dwukrotnie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYKAS MAREK<\/strong>, urodzony 28 IV 1971 r. w D\u0105browie Tarnowskiej, syn J\u00f3zefa i Marii z domu \u0141achut. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1991 r. W latach 90. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako monter p\u0142atowc\u00f3w, a nast\u0119pnie w kilku mieleckich zak\u0142adach fotograficznych. Od IX 2001 r. prowadzi w\u0142asny Zak\u0142ad Fotograficzny \u201eFoto-Stokrotka\u201d. Specjalizuje si\u0119 w fotografiach lotniczych. Jego zdj\u0119cia publikowa\u0142y m.in. czasopisma og\u00f3lnopolskie (\u201eSkrzydlata Polska\u201d, \u201ePrzegl\u0105d Lotniczy\u201d) i regionalne \u00a0(\u201eWelcome to Ma\u0142opolska\u201d, Tygodnik Mielecki \u201eKorso\u201d i \u201eGazeta Mielecka\u201d). Zamieszczano je tak\u017ce w wydawnictwach promocyjnych Mielca. Jest zawodnikiem (wychowankiem) i dzia\u0142aczem Aeroklubu Mieleckiego. W tym klubie zdoby\u0142 uprawnienia: skoczka spadochronowego (1987), pilota szybowcowego (1991) i pilota akrobacyjnego (2000), a ponadto uzyska\u0142 licencje pilota paralotniowego i motoparalotniowego w Szkole Latania Aeroklubu Krakowskiego. W latach 1987-2003 odda\u0142 ponad tysi\u0105c skok\u00f3w spadochronowych indywidualnych i zespo\u0142owych \u00a0(nr 1000 w czerwcu 2002 r.). Odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w sportowych, m.in. w Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu w 1987 r. by\u0142 II wicemistrzem w strzelaniu, a w 1988 r. \u2013 mistrzem w strzelaniu i wicemistrzem w celno\u015bci l\u0105dowania. Jest tak\u017ce p\u0142etwonurkiem w Klubie \u201eChimera\u201d oraz cz\u0142onkiem Klubu Je\u017adzieckiego \u201ePrzed\u015bwit\u201d w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. W 2001 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Stowarzyszenie Sport\u00f3w Ekstremalnych w Mielcu i zosta\u0142 jego prezesem. Jest czynnym Honorowym Dawc\u0105 Krwi, odda\u0142 oko\u0142o 22 000 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK II stopnia i mieleckim wyr\u00f3\u017cnieniem lotniczym Tablica Dedala.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYKA-URBA\u0143SKA ANETA (z domu DYKA)<\/strong>, urodzona 5 V 1977 r. w Pu\u0142awach, c\u00f3rka Ryszarda i Bo\u017ceny z Rabi\u0144skich. Absolwentka IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. C.K. Norwida w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, matur\u0119 zda\u0142a w 1996 r. Od 1998 r. pracowa\u0142a w Radio TAK Kielce jako reporter. Uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu (1999), a dwa lata p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie (kierunek: filologia polska). Tak\u017ce w 2001 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Radio PULS FM Mielec (serwisant, dziennikarz, reporter, wydawca, 2001 i 2004-2006) i Gazecie Codziennej \u201eNowiny\u201d Rzesz\u00f3w (dziennikarz, reporter, publicysta, 2001-2008). Ponadto w latach 2007-2008 pracowa\u0142a jako reporter w Radio RDN Ma\u0142opolska Tarn\u00f3w. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w doktoranckich w UMCS w Lublinie w 2008 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy\u00a0Motywy oniryczne i quasi-oniryczne w tw\u00f3rczo\u015bci Mirona Bia\u0142oszewskiego.<\/em> Od 2008 r. do 2021 r. pracowa\u0142a w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na stanowisku pe\u0142nomocnika dyrektora do spraw pacjent\u00f3w i rzecznik prasowy. Od 2009 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 rzecznika prasowego – specjalisty ds. PR w Powiatowej (p\u00f3\u017aniej Podkarpackiej) Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu. (Ponadto od 2009 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a ze Szpitalem Specjalistycznym Pro-Familia Rzesz\u00f3w oraz Pracowni\u0105 Densytometryczn\u0105 w Mielcu w zakresie dzia\u0142a\u0144 promocyjnych.) Jest te\u017c specjalist\u0105 ds. PR w Centrum Medycznym „Multi-Dent” lek. stomatolog Magdalena Tokarska-Giszter. Ponadto od 2019 r. prowadzi w\u0142asny kana\u0142 You Tube (stan na IV 2022 r.: 6,6 mln odtworze\u0144, 35 tys. subskrypcji). W latach 2016-2017 prowadzi\u0142a warsztaty dziennikarskie w ramach Akademii Umiej\u0119tno\u015bci LEONARDO przy Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. Od 2017 r. do 2019 r. pracowa\u0142a w Podkarpackim Centrum Leczenia Chor\u00f3b Cywilizacyjnych w Rzeszowie MEDICARPATHIA jako specjalista ds. PR oraz realizowa\u0142a internetow\u0105 seri\u0119 edukacyjn\u0105 pt. „Nasi Eksperci Podpowiadaj\u0105”. Jest autorem prac historycznoliterackich na temat tw\u00f3rczo\u015bci Mirona Bia\u0142oszewskiego i Krystyny Mi\u0142ob\u0119dzkiej, a tak\u017ce wielu artyku\u0142\u00f3w, wywiad\u00f3w i reporta\u017cy dotycz\u0105cych m.in. spraw spo\u0142ecznych, kryminalnych, gospodarczych i politycznych dotycz\u0105cych regionu. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich przedrukowywano w prasie og\u00f3lnopolskiej i polonijnej, a niekt\u00f3re by\u0142y kanw\u0105 reporta\u017cy telewizyjnych. W 2003 r. otrzyma\u0142a nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 w konkursie dziennikarskim Sp\u00f3\u0142ki Wydawniczej ORKLA-PRESS. Inspirowa\u0142a akcje spo\u0142eczne maj\u0105ce na celu pomoc poszkodowanym w zdarzeniach losowych. Pracowa\u0142a w jury wielu konkurs\u00f3w artystycznych. Wyr\u00f3\u017cniona Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYL ZBIGNIEW JAN<\/strong>, urodzony 9 IV 1960 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z domu Wyzina. Absolwent Pa\u0144stwowego Technikum Rolniczego w Rzemieniu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1981 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec jako pracownik obs\u0142uguj\u0105cy frezarki numeryczne na Wydziale 30 (1981-1983), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako zaopatrzeniowiec w HZ-3 (do 1985 r.). W latach 1985-1991 (z wy\u0142\u0105czeniem 1988 r., kiedy s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku) pracowa\u0142 dorywczo i okresowo przebywa\u0142 za granic\u0105. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1988 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1991-1997 przebywa\u0142 w Hiszpanii. Od 1997 r. zatrudniony jest w Firmie \u201eJOONGPOL\u201d w Mielcu jako przedstawiciel handlowy. Od lat szkolnych aktywnie uczestniczy\u0142 w zawodach sportowych oraz dzia\u0142alno\u015bci harcerskiej i kulturalnej. W latach 70. startowa\u0142 w skoku wzwy\u017c, m.in. w mistrzostwach Polski w kategorii junior\u00f3w (1976, 1979), a w mistrzostwach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego szk\u00f3\u0142 rolniczych w 1979 r. wywalczy\u0142 I miejsce wynikiem 1,84 m. By\u0142 organizatorem Przegl\u0105du Piosenek Harcerskich \u201eSamsonalia\u201d i cz\u0142onkiem harcerskiego Szczepu \u201eKomputery\u201d. Uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d i by\u0142 jego aktywnym dzia\u0142aczem. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Kabaretu \u201eKapua\u201d. Wyst\u0119powa\u0142 z \u201eKapu\u0105\u201d m.in. w \u201eKlubie Pod Jaszczurami\u201d w Krakowie, Klubie \u201ePlus\u201d w Rzeszowie i kilku innych klubach studenckich oraz w koncercie charytatywnym na rzecz dzieci z wadami serca (w mieleckim RCK). W 1985 r. by\u0142 odtw\u00f3rc\u0105 jednej z g\u0142\u00f3wnych r\u00f3l w wodewilu \u201eKr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia\u201d (wed\u0142ug Stefana Krum\u0142owskiego), wystawianego przez Teatr Dramatyczny RCK w Mielcu oraz wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 \u2013 jako pasa\u017cer \u2013 w ostatnim rejsie \u201eStefana Batorego\u201d. W 1987 r. by\u0142 cz\u0142onkiem ochrony osobistej Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II w czasie wizyty w Tarnowie. W 2000 r. zosta\u0142 honorowym cz\u0142onkiem \u201eNational Geographic\u201d za wsparcie promowania bada\u0144 i odkry\u0107 oraz upowszechnianie wiedzy geograficznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DY\u0141O DARIUSZ JAN<\/strong>, urodzony 29 I 1966 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Adama i Urszuli z domu Stala. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako \u015blusarz mechanik na Wydziale Silnikowym. W wyniku restrukturyzacji WSK okresowo przebywa\u0142 na bezrobociu (1992-1994). W 1994 r. zosta\u0142 zatrudniony w Tygodniku Regionalnym \u201eKorso\u201d w Mielcu jako pracownik obs\u0142ugi i na tym stanowisku pracuje do dzi\u015b. Przez szereg lat zajmowa\u0142 si\u0119 kolporta\u017cem. Systematycznie uczestniczy w organizacji imprez organizowanych przez \u201eKorso\u201d oraz pisze relacje z zawod\u00f3w sportowych. W latach szkolnych trenowa\u0142 p\u0142ywanie, a nast\u0119pnie lekkoatletyk\u0119 \u2013 g\u0142\u00f3wnie biegi d\u0142ugie. Regularnie startuje w dorocznych Biegach Ulicznych o Puchar Prezydenta Miasta Mielca. Po uko\u0144czeniu kursu s\u0119dziowskiego od wielu lat jest s\u0119dzi\u0105 lekkoatletycznym, najpierw skok\u00f3w, a ostatnio pomiaru wiatru. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Ko\u0142a Miejskiego Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego i Mieleckiego Klubu Akwaryst\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DY\u0141O TADEUSZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 XI 1934 r. w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w S\u0119dziszowie M\u0142p. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1958 r. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Starym S\u0105czu i Starym Wi\u015bniczu oraz od 1965 r. do 1975 r. w mieleckiej Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. W 1975 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem Parafii \u015bw. Klemensa w Czerminie k\/Mielca. Przeprowadzi\u0142 generalny remont i restauracj\u0119 zabytkowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego i kaplicy cmentarnej oraz wybudowa\u0142 now\u0105 plebani\u0119 w Czerminie, a tak\u017ce doprowadzi\u0142 do wybudowania kaplicy w Kaw\u0119czynie. Odznaczony RM. W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i pozosta\u0142 w parafii w Czerminie jako rezydent. Zmar\u0142 24 X 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DYMEK DARIUSZ<\/strong>, urodzony 7 XI 1965 r. w Mielcu, syn Grzegorza i W\u0142adys\u0142awy z domu Gacek. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki w 1989 r. oraz \u00a0informatyki w 1991 r. Studia doktoranckie odby\u0142 na Wydziale Zarz\u0105dzania Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i w 2000 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk ekonomicznych na podstawie rozprawy\u00a0Zarz\u0105dzanie jako\u015bci\u0105 oprogramowania komputerowego.<\/em>\u00a0W 1991 r. zosta\u0142 zatrudniony na Uniwersytecie Ekonomicznym (wcze\u015bniej Akademia Ekonomiczna) w Krakowie na stanowisku asystenta, a od 2000 r. pracuje na tej uczelni jako adiunkt. Wiod\u0105cymi tematami w pracy naukowo-dydaktycznej s\u0105: zarz\u0105dzanie projektami informatycznymi, zarz\u0105dzanie jako\u015bci\u0105 oprogramowania, in\u017cynieria oprogramowania i systemy informacyjne. Ponadto w 1991 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem firmy Sawan grupa Softbank S.A. (wcze\u015bniej Sawan-Softnet Sp. z o.o., obecnie cz\u0119\u015b\u0107 Asseco Poland) i do 2004 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa zarz\u0105du). W dotychczasowym dorobku naukowym ma oko\u0142o 40 publikacji naukowych. Uczestniczy\u0142 te\u017c w ponad 30 konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DYSTRYKT KRAKOWSKI<\/strong>, jeden z czterech okr\u0119g\u00f3w administracyjnych Generalnego Gubernatorstwa (GG) ze stolic\u0105 w Krakowie, funkcjonuj\u0105cy od 26 X 1939 r. do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej. W jego granicach znalaz\u0142 si\u0119 m.in. powiat d\u0119bicki (Kreishauptmanschaft D\u0119bica, zwany te\u017c Gross Kreiss D\u0119bica), a w ramach tego powiatu \u2013 Mielec i tereny by\u0142ego powiatu mieleckiego, zniesionego w czasie okupacji hitlerowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIADKOWIEC W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 XII 1935 r. w Pcimiu, powiat my\u015blenicki. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne dla Pracuj\u0105cych MPM w Mielcu, matura w 1956 r. W latach 1953-1967 pracowa\u0142 (z przerwami) w WSK Mielec. Rozpoczyna\u0142 jako monter, a nast\u0119pnie by\u0142 technologiem i starszym inspektorem. Nale\u017ca\u0142 do organizacji m\u0142odzie\u017cowych, najpierw do ZMP, w czasie s\u0142u\u017cby wojskowej \u2013 do KMW, a nast\u0119pnie do ZMS i pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego ko\u0142a wydzia\u0142owego. W 1961 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Powiatowego ZMS w Mielcu. Przez 4-letni okres przewodniczenia by\u0142 jednym z animator\u00f3w r\u00f3\u017cnych form aktywno\u015bci m\u0142odzie\u017cy w Mielcu, m.in. m\u0142odzie\u017cowego wsp\u00f3\u0142zawodnictwa pracy, racjonalizacji i wynalazczo\u015bci, budownictwa mieszkaniowego, \u017cycia kulturalnego (powstanie klubu ZMS \u201eEcho\u201d, \u201e\u017bakinady\u201d) i masowej kultury fizycznej. Uczestniczy\u0142 w procesie uruchamiania punkt\u00f3w konsultacyjnych wy\u017cszych uczelni w Mielcu. Od 1967 r. do 1975 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje wybieralne w PZPR \u2013 sekretarza organizacyjnego KP w Mielcu i I sekretarza KP w D\u0119bicy. W tym okresie by\u0142 tak\u017ce radnym MRN w Mielcu, a nast\u0119pnie radnym i przewodnicz\u0105cym Powiatowej Rady Narodowej w D\u0119bicy. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 (w trybie zaocznym); studia socjologiczne I stopnia uko\u0144czy\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie, a studia magisterskie z zakresu nauk politycznych na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych Uniwersytetu Warszawskiego w 1972 r. W latach 1975-1979 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 wicewojewody tarnobrzeskiego, nadzoruj\u0105c o\u015bwiat\u0119, kultur\u0119, kultur\u0119 fizyczn\u0105, opiek\u0119 zdrowotn\u0105 i komunikacj\u0119, a ponadto spo\u0142ecznie przewodniczy\u0142 Wojew\u00f3dzkiemu Komitetowi Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia i Wojew\u00f3dzkiemu Obywatelskiemu Komitetowi Ochrony Pomnik\u00f3w Walki i M\u0119cze\u0144stwa oraz by\u0142 cz\u0142onkiem \u00a0Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Tarnobrzegu. W latach 80. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w PZPR; przez p\u00f3\u0142tora roku by\u0142 sekretarzem KM w Stalowej Woli, a nast\u0119pne 8 lat \u2013 kierownikiem Wydzia\u0142u KW w Tarnobrzegu. Wyr\u00f3\u017cniony wysokimi odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Od 1990 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIADU\u0141A JOLANTA MARIA (z domu NOWAK)<\/strong>, urodzona 15 VI 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tadeusza i W\u0142adys\u0142awy z domu Hebda. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1973 r. Uko\u0144czy\u0142a Studium Wychowania Przedszkolnego w Krakowie (1978 r.) oraz studia magisterskie w zakresie wychowania przedszkolnego w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra pedagogiki. W latach 1977-1991 by\u0142a nauczycielk\u0105 w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 5 w Mielcu. Od 1982 r. pracowa\u0142a w Przedszkolu Miejskim nr 12 im. M. Konopnickiej w Mielcu, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 wicedyrektora (1982-1991) i od 1995 r. do 2018 r. \u2013 dyrektora plac\u00f3wki. Wyr\u00f3\u017cniana m.in. nagrodami w\u0142adz lokalnych.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIADYK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 4 XII 1884 r. w Przemy\u015blanach, syn Metodego i Albiny z domu Fiala. Do gimnazjum ucz\u0119szcza\u0142 pocz\u0105tkowo w Bochni, a nast\u0119pnie w Krakowie (im. \u015bw. Jacka) i tam zda\u0142 matur\u0119 w 1905 r. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora prawa. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem ch\u00f3ru akademickiego \u201eEcho\u201d i zapozna\u0142 si\u0119 z Boles\u0142awem Wallek-Walewskim, kompozytorem i dyrygentem, co zaowocowa\u0142o p\u00f3\u017aniejszymi wizytami tego wybitnego artysty w Mielcu. Po odbyciu aplikantury w Krakowie (?) za\u0142o\u017cy\u0142 kancelari\u0119 adwokack\u0105 w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142ecznym miasta. W 1918 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Mieszcza\u0144skiego Towarzystwa \u201eOjczyzna\u201d. W latach 1921-1929 sprawowa\u0142 z wyboru funkcj\u0119 naczelnika Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Okres ten zaliczany jest do najpomy\u015blniejszych w historii mieleckiej OSP, bowiem przeprowadzono remonty obiekt\u00f3w, zorganizowano systematyczne szkolenie stra\u017cak\u00f3w i o\u017cywiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 i sportow\u0105, m.in. za\u0142o\u017cono ch\u00f3r i zesp\u00f3\u0142 muzyczny. W 1929 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji prezesa. W\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 natomiast w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitetu Budowy Lotniska w Mielcu, kt\u00f3ry doprowadzi\u0142 do wybudowania i oddania lotniska do u\u017cytku w 1931 r. Kilka lat p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 pe\u0142nomocnikiem rz\u0105du do przeprowadzenia skupu grunt\u00f3w pod budow\u0119 fabryki samolot\u00f3w na terenie Cyranki. W 1935 r. wybrano go na prezesa Towarzystwa OSP i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej. Od 16 IX 1939 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Przybocznej burmistrza Mielca. 11 XI 1939 r. zosta\u0142 wyznaczony przez niemieckie w\u0142adze okupacyjne jako zak\u0142adnik nr 1 na li\u015bcie os\u00f3b przeznaczonych do rozstrzelania w przypadku zak\u0142\u00f3cania porz\u0105dku okupacyjnego w Mielcu i jego okolicach. Mimo tego nieustaj\u0105cego niebezpiecze\u0144stwa uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. 10 III 1940 r. zosta\u0142 aresztowany (wraz z innymi przedstawicielami mieleckiej inteligencji) przez gestapo i uwi\u0119ziony w obozie koncentracyjnym w Oranienburgu. Zamordowany w tym\u017ce obozie 28 VIII 1942 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIADYKA ANDRZEJA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka ulica miejska (ok. 94 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Ma nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. W przysz\u0142o\u015bci planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.
Patron ulicy: ANDRZEJ DZIADYK (1884-1942) by\u0142 adwokatem, dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym w okresie mi\u0119dzywojennym, naczelnikiem OSP Mielec. Jako zak\u0142adnik nr 1 na li\u015bcie okupacyjnych w\u0142adz niemieckich w 1940 r. zosta\u0142 wywieziony do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Oranienburgu i tam zamordowany 28 VIII 1942 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141O JAROMIR JAN<\/strong>, urodzony 15 I 1976 r. w Mielcu, syn Jana i Marii Krystyny z domu Dutkiewicz. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1995 r. Od 1994 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Internetem. Studia na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej im. S. Staszica w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1999 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W czasie studi\u00f3w podj\u0105\u0142 prac\u0119 w jednej z krakowskich firm informatycznych, a po studiach pracowa\u0142 w firmach informatycznych w kraju i poza jego granicami, m.in. w USA, Szwajcarii i Kanadzie. Za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 informatyczn\u0105, kt\u00f3ra wsp\u00f3\u0142pracuje z firmami w USA i Unii Europejskiej. Jego dotychczasowy dorobek tw\u00f3rczy stanowi\u0105 m.in.: 2 startupy, ponad 100 serwis\u00f3w webowych, oprogramowania dla bank\u00f3w szwajcarskich, sieci dystrybucji Kontentu dla niemal wszystkich kin w Szwajcarii. Jest wsp\u00f3\u0142autorem patentu z dziedziny Semantic Web, a tak\u017ce autorem kilku projekt\u00f3w Opensource i wsp\u00f3\u0142organizatorem akcji spo\u0142ecznej, kt\u00f3ra wp\u0142yn\u0119\u0142a na zmian\u0119 jednej z polskich ustaw informatycznych. W codziennej dzia\u0142alno\u015bci stara si\u0119 o czytelno\u015b\u0107 komunikacji i minimalizm (oszcz\u0119dno\u015b\u0107 w tre\u015bci). Ze szczeg\u00f3lnym zaanga\u017cowaniem rozwi\u0105zuje problemy ergonomii i u\u017cyteczno\u015bci. Efektem aktualnej tw\u00f3rczo\u015bci jest startup \u201eTopicmarks.com\u201d, zarz\u0105dzaj\u0105cy \u201edokumentami w Chmurze\u201d. (Istot\u0105 tego projektu jest maksymalnie kr\u00f3tkie przedstawienie istoty problemu, kt\u00f3ry zosta\u0142 uj\u0119ty w rozbudowanej tre\u015bci artyku\u0142u, dokumentu czy innej formie tekstowej. Daje to u\u017cytkownikom oszcz\u0119dno\u015bci czasowe.) Produkt ten zosta\u0142 laureatem m.in. Seedcamp Founder Showcase w Kopenhadze (Dania), zosta\u0142 opisany w TechCrunch, Mashable i po staraniach znalaz\u0142 inwestor\u00f3w w Dolinie Krzemowej (USA).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141O MARIA KRYSTYNA (z domu DUTKIEWICZ)<\/strong>, ur. 2 II 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wawrzy\u0144ca i Cecylii z domu Bryk. Uko\u0144czy\u0142a Technikum Mechaniczne w Mielcu (matura w 1966 r.), a nast\u0119pnie Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: wychowanie plastyczne i wychowanie techniczne). W 1969 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej Nr 3 w Mielcu jako nauczycielka wychowania plastycznego i zaj\u0119\u0107 praktyczno-technicznych. Jej uczniowie uczestniczyli w szeregu konkurs\u00f3w plastycznych krajowych i mi\u0119dzynarodowych, m.in. w Czechos\u0142owacji (Karlowe Wary) i Indiach, zdobywaj\u0105c wyr\u00f3\u017cnienia i nagrody. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142a studia pedagogiczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w latach 80. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 pedagoga szkolnego, a ponadto uczy\u0142a nadal plastyki. Drug\u0105 jej \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 od m\u0142odo\u015bci by\u0142a tw\u00f3rczo\u015b\u0107 malarska. W latach 70. by\u0142a cz\u0142onkiem Ko\u0142a Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a od 1981 r. \u2013 Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Uczestniczy\u0142a w wielu wystawach zbiorowych obu wymienionych grup tw\u00f3rczych. Zami\u0142owanie do sztuki przekaza\u0142a dzieciom \u2013 c\u00f3rka Alicja r\u00f3wnie\u017c maluje, a syn Jaromir tworzy technik\u0105 komputerow\u0105. W latach 90. ukierunkowa\u0142a si\u0119 na doskonalenie swojego warsztatu pedagoga szkolnego. Uko\u0144czy\u0142a m.in. \u201eStudium przeciwdzia\u0142ania przemocy w rodzinie\u201d (Warszawa \u2013 1995 r.), kurs \u201eU\u017cycie mowy w transie hipnotycznym Miltona Ericksona\u201d (Wroc\u0142aw \u2013 1996 r.), cykl szkole\u0144 z zakresu promocji zdrowia i wychowania seksualnego (Warszawa \u2013 1997 r.) oraz kurs \u201eWychowanie do \u017cycia w rodzinie\u201d (Tarn\u00f3w \u2013 2000 r.). Uzyska\u0142a m.in. uprawnienia instruktora profilaktyki zdrowia i lidera zespo\u0142u wychowawczego oraz licencj\u0119 na praktyk\u0119 psychoterapeutyczn\u0105. Zdobyt\u0105 wiedz\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci wykorzystuje nie tylko w codziennej pracy szkolnej, ale tak\u017ce przekazuje innym. Jest inspiratork\u0105 i wyk\u0142adowc\u0105 szkole\u0144 pedagogicznych (wed\u0142ug w\u0142asnego programu autorskiego) dla nauczycieli, rodzic\u00f3w, wychowawc\u00f3w i m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\r\n

DZIA\u0141O STEFAN (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 9 XI 1920 r. w Glinach Ma\u0142ych, powiat mielecki. Uczy\u0142 si\u0119 w Mielcu, a nast\u0119pnie w Ni\u017cszym i Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. 6 I 1950 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Nowym Wi\u015bniczu, Okulicach i Kr\u00f3l\u00f3wce. W 1956 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Jamach Wielkich w pow. mieleckim, ale w 1959 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. Ju\u017c jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Lubzina, Gr\u0119bosz\u00f3w, Kolbuszowa i Radgoszcz. W zwi\u0105zku z brakami w obsadzie kap\u0142a\u0144skiej w innych diecezjach okresowo pracowa\u0142 w diecezji katowickiej i \u0142\u00f3dzkiej, m.in. pomaga\u0142 rodakowi z ziemi mieleckiej ks. Norbertowi Ruckiemu \u2013 proboszczowi parafii w Aleksandrowie \u0141\u00f3dzkim. By\u0142 te\u017c ojcem duchownym kap\u0142an\u00f3w dekanatu aleksandrowskiego. Po kolejnych k\u0142opotach zdrowotnych w 1969 r. powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnej miejscowo\u015bci i by\u0142 rezydentem w parafii Borowa. Zainicjowa\u0142 odprawianie Mszy \u015awi\u0119tych w kapliczce w Glinach Ma\u0142ych i zainspirowa\u0142 jej mieszka\u0144c\u00f3w do budowy ko\u015bcio\u0142a pomocniczego w latach 1982-1985. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 kanonika. Zmar\u0142 12 III 1997 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Glinach Ma\u0142ych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141O TADEUSZ<\/strong>, urodzony 9 V 1960 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu B\u00f3l. Absolwent Liceum Zawodowego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie mechanik i elektromechanik. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Oddziale PKS w Mielcu (1979-1980). Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako frezer (1982-1983), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w prywatnym Zak\u0142adzie Mechanicznym Zdzis\u0142awa Kru\u017cla (1983-1985). W 1985 r. za\u0142o\u017cy\u0142 ze wsp\u00f3lnikami firm\u0119 \u015blusarsk\u0105, przekszta\u0142con\u0105 po roku na zak\u0142ad mechaniki pojazdowej. W 1990 r., wsp\u00f3lnie z Marianem \u017belazko i Krzysztofem Lesiem, utworzy\u0142 now\u0105 firm\u0119 \u2013 \u201eReg-Benz\u201d (stacja paliw, motel, salon sprzeda\u017cy samochod\u00f3w i autoryzowany punkt obs\u0142ugi) i zosta\u0142 jej dyrektorem. Od 1993 r. jest wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem i dyrektorem firmy \u201eReg-Form\u201d, a od 2000 r. – prezesem firmy \u201eReg-Benz \u2013 MKS\u201d Sp. z o.o. Kierowane przeze\u0144 firmy \u00a0s\u0105 sponsorami dzia\u0142alno\u015bci m.in. szk\u00f3\u0142 specjalnych, \u201eCaritasu\u201d i Schroniska dla Bezdomnych im. Brata Alberta oraz Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego i \u201eDni Mielca\u201d.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKA MARIA ZOFIA (z domu KAMUDA)<\/strong>, urodzona 7 III 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i W\u0142adys\u0142awy z domu Babula. Absolwentka Technikum Mechanicznego Ministerstwa Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego w ramach Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1974 r. W latach szkolnych uprawia\u0142a szermierk\u0119 w MKS Gryf Mielec pod kierunkiem Janusza M\u0142ynka\u00a0 i siatk\u00f3wk\u0119 w SKS SP nr 3 pod opiek\u0105 Janiny Baranowskiej. W latach 1974-2011 pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d jako konstruktor, a nast\u0119pnie technolog. Studia na Wydziale Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107: samochody i ci\u0105gniki) Politechniki Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1980 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w Mieleckim Uniwersytecie Trzeciego Wieku; pe\u0142ni funkcje cz\u0142onka zarz\u0105du i sekretarza, opiekuna sekcji: lektoratu j\u0119zyka angielskiego i aerobiku. Jest te\u017c organizatorem wycieczek turystycznych dla s\u0142uchaczy MUTW. Zosta\u0142a wybrana do Mieleckiej Rady Senior\u00f3w i pe\u0142ni funkcje cz\u0142onka Rady oraz sekretarza. Ponadto \u015bpiewa w ch\u00f3rze mieszanym Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. W 2018 r. nominowana do wyr\u00f3\u017cnienia \u201eNajaktywniejszy Senior \u2013 2018 w Mielcu\u201d w kategorii: sport \u2013 turystyka \u2013 rekreacja. By\u0142a reprezentantk\u0105 senior\u00f3w podkarpackich na dw\u00f3ch sesjach Obywatelskiego Parlamentu Senior\u00f3w w siedzibie Sejmu RP w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKA ZOFIA (z domu WIKTOR)<\/strong>, urodzona 27 IX 1956 r. w Kamionce, powiat ropczycki, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu S\u0142\u0105ba. Absolwentka Pa\u0144stwowego Technikum Rolniczego w Rzemieniu, powiat mielecki. Po zdaniu matury w 1976 r. pracowa\u0142a w Wojew\u00f3dzkiej Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w Rzeszowie Oddzia\u0142 w Mielcu jako referent, a p\u00f3\u017aniej ksi\u0119gowa. W 1988 r. przenios\u0142a si\u0119 do Miejskiego Zespo\u0142u Ekonomiczno-Administracyjnego Szk\u00f3\u0142 w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142a oddelegowana do Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu, gdzie zajmowa\u0142a si\u0119 sprawami organizacyjnymi, administracyjno-biurowymi i ksi\u0119gowymi. Uko\u0144czy\u0142a studium kulturalno-o\u015bwiatowe, kurs tzw. pe\u0142nej ksi\u0119gowo\u015bci oraz Szko\u0142\u0119 Policealn\u0105 dla Doros\u0142ych ZSE w Mielcu W 2006 r. obj\u0119\u0142a stanowisko starszego ksi\u0119gowego Mi\u0119dzyzak\u0142adowej Kasy Po\u017cyczkowo-Zapomogowej Pracownik\u00f3w O\u015bwiaty przy Oddziale ZNP w Mielcu. Od 1994 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu. Bra\u0142a udzia\u0142 w restauracji i przebudowie wewn\u0119trznej budynku Oddzia\u0142u ZNP przy ul. T. Ko\u015bciuszki 24, a nast\u0119pnie wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142a r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej. Uczestniczy\u0142a we wszystkich akcjach protestacyjnych ZNP w obronie nauczycieli. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a kursy i szkolenia, m.in. dla kierownik\u00f3w i wychowawc\u00f3w r\u00f3\u017cnych form wypoczynku i rekreacji, SIP i BHP. Zainicjowa\u0142a powstanie Sekcji Pracownik\u00f3w Administracji i Obs\u0142ugi przy Oddziale ZNP w Mielcu i by\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gowej Sekcji PAiO przy ZNP w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI BOGUS\u0141AW,<\/strong> urodzony 12 VII 1929 r. w Krakowie, syn Stanis\u0142awa i Ma\u0142gorzaty z domu Pitroch. Absolwent Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej PZL Mielec. W 1946 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pilota szybowcowego w Bodzowie ko\u0142o Krakowa. W latach 1946-1952 pracowa\u0142 w PZL (WSK) Mielec jako mechanik samolotowy, najpierw przy remontach samolot\u00f3w powojennych, a nast\u0119pnie przy produkcji my\u015bliwskiego samolotu odrzutowego MiG-15 (Lim-1). W 1952 r. zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej i skierowany do pracy w szczeg\u00f3lnie niebezpiecznych warunkach, w kopalni \u201eMikulczyce\u201d, a nast\u0119pnie w kopalniach \u201eJan\u201d i \u201eBoles\u0142aw\u201d. Po powrocie z wojska ze wzgl\u0119d\u00f3w politycznych nie przyj\u0119to go do pracy w WSK. (Ojciec \u2013 Stanis\u0142aw by\u0142 s\u0142ynnym konstruktorem samolot\u00f3w w latach mi\u0119dzywojennych, a p\u00f3\u017aniej pilotem RAF w Anglii w czasie II wojny \u015bwiatowej.) Zosta\u0142 zatrudniony najpierw w Hucie Stalowa Wola \u2013 filia w Mielcu jako mechanik samochodowy (1954-1955), a nast\u0119pnie w piekarni PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu jako mechanik konserwator (1955-1968). W 1968 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec na stanowisko mechanika. W 1981 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 z powodu z\u0142ego stanu zdrowia. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy \u2013 G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych w Latach 1949-1959. Uczestniczy\u0142 w mieleckich uroczysto\u015bciach zwi\u0105zanych z histori\u0105 lotnictwa, a zw\u0142aszcza zwi\u0105zanych z wk\u0142adem rodziny Dzia\u0142owskich w rozw\u00f3j lotnictwa polskiego. Prowadzi\u0142 dokumentacj\u0119 fotograficzn\u0105 rodziny Dzia\u0142owskich. Wyr\u00f3\u017cniony Krzy\u017cem Wi\u0119\u017ania Politycznego 1939-1989 i Krzy\u017cem Zwi\u0105zku Represjonowanych Politycznie \u017bo\u0142nierzy G\u00f3rnik\u00f3w. Zmar\u0142 19 IV 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI EDWARD<\/strong>, urodzony 25 II 1922 r. w Bydgoszczy, syn Stanis\u0142awa i Ma\u0142gorzaty z domu Pitroch. W latach 1937-1938 r. odby\u0142 szkolenie pilota\u017cu na szybowcach w Wygodzie k\/Doliny i otrzyma\u0142 kategori\u0119 A i B, a nast\u0119pnie kat. C pilota szybowcowego w Bezmiechowej. Od 1939 r. przebywa\u0142 w Mielcu, ucz\u0105c si\u0119 i praktykuj\u0105c w dziale monta\u017cu p\u0142atowc\u00f3w. W okresie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Na pocz\u0105tku 1942 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (ZWZ, a nast\u0119pnie AK). Zagro\u017cony aresztowaniem w grudniu 1942 r. uciek\u0142 do oddzia\u0142u partyzanckiego Jana Mazura \u201eStalowego\u201d, przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201ePodkowa\u201d i uczestniczy\u0142 w wielu akcjach oddzia\u0142u. W 1944 r. przeszed\u0142 do oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d, a nast\u0119pnie do oddzia\u0142u \u201eHejna\u0142\u201d i wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w akcji \u201eBurza\u201d. Po kilku potyczkach z oddzia\u0142ami niemieckimi \u2013 razem z \u201eHejna\u0142em\u201d i wojskiem radzieckim wkroczy\u0142 6 VIII 1944 r. do Mielca. We wrze\u015bniu zosta\u0142 uwi\u0119ziony przez UB i NKWD, ale po interwencji znajomego oficera \u00a0radzieckiego (z oddzia\u0142u \u201eHejna\u0142\u201d) \u00a0wypuszczono go. W pa\u017adzierniku 1945 r. ujawni\u0142 przynale\u017cno\u015b\u0107 AK-owsk\u0105 przed Komisj\u0105 Weryfikacyjn\u0105 w Krakowie, otrzyma\u0142 stopie\u0144 starszego sier\u017canta i Krzy\u017c Walecznych. Mia\u0142 jednak du\u017ce trudno\u015bci z otrzymaniem sta\u0142ej pracy. Pracowa\u0142 m.in. w Szkole Szybowcowej w Je\u017cowie k\/Jeleniej G\u00f3ry, Aeroklubie w Jeleniej G\u00f3rze, O\u015brodku Szkolnym Szybownictwa w Bodzewie k\/Krakowa, Szkole Szybowcowej w T\u0119goborzu k\/Nowego S\u0105cza i Balicach k\/Krakowa, sk\u0105d w 1951 r. zosta\u0142 zwolniony i odsuni\u0119ty od lotnictwa. W latach 1951-1956 pracowa\u0142 w krakowskiej Centrali Maszyn Biurowych, a nast\u0119pnie uruchomi\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad naprawy maszyn biurowych. Po 1956 r. powr\u00f3ci\u0142 do lotnictwa jako instruktor i dzia\u0142acz Aeroklubu Krakowskiego. W 1971 r. uleg\u0142 wypadkowi lotniczemu i odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ck\u0105 kontuzj\u0119, w zwi\u0105zku z czym przeszed\u0142 na rent\u0119. Od 1980 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Partyzanckim, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. Zmar\u0142 14 I 1985 r. Spoczywa na cmentarzu na Salwatorze w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIA\u0141OWSKI FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 29 XI 1915 r. w Ostr\u00f3wku, powiat mielecki. W latach 30. by\u0142 uczniem Gimnazjum i Liceum w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 jako sekretarz w kole Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej w Ostr\u00f3wku oraz w ruchu ludowym. W 1934 r. uczestniczy\u0142 w strajku ch\u0142opskim i pochodzie ludowym w Mielcu. Za aktywno\u015b\u0107 w tych wyst\u0105pieniach zosta\u0142 ukarany aresztem, co nie odstraszy\u0142o go od dalszej dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 1938-1939 odbywa\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 16 pu\u0142ku piechoty w Tarnowie i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105, a nast\u0119pnie jako kapral \u2013 obserwator s\u0142u\u017cy\u0142 w zwiadzie przy granicy polsko-niemieckiej w okolicach E\u0142ku. Po wybuchu wojny uczestniczy\u0142 w walkach z Niemcami nad Narwi\u0105 (obrona Wizny), a p\u00f3\u017aniej z oddzia\u0142ami Armii Czerwonej w okolicy Ko\u0142kowa i W\u0142odawy oraz ponownie z Niemcami w rejonie Annopola. W czasie walki zosta\u0142 postrzelony i wzi\u0119ty do niewoli. W czasie transportu wi\u0119\u017ani\u00f3w uda\u0142o mu si\u0119 uciec. Pod koniec pa\u017adziernika 1939 r. wr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Ostr\u00f3wka i pracowa\u0142 na gospodarstwie. W marcu 1940 r. zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony do ZWZ i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eOstrowski\u201d. Organizowa\u0142 m\u0142odych ludzi i szkoli\u0142 ich, prowadzi\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 i rozprowadza\u0142 konspiracyjne czasopismo \u201eOdwet\u201d. Po utworzeniu AK zosta\u0142 przydzielony do oddzia\u0142u dywersyjnego i zmieni\u0142 pseudonim na \u201eJastrz\u0105b\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach, m.in. na bank \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, palenia dokumentacji w gminach na terenie Kielecczyzny, likwidacji konfident\u00f3w (wsp\u00f3lnie z oddzia\u0142em \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d), przewo\u017cenia broni zrzutowej oraz ostrzegania m\u0142odzie\u017cy przed wyw\u00f3zk\u0105 do Niemiec. 30 VII 1944 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w starciu z oddzia\u0142em niemieckim w Gaw\u0142uszowicach i wzi\u0119ciu do niewoli 23 Niemc\u00f3w. W sierpniu 1944 r. przewozi\u0142 bro\u0144, a po walkach o Mielec transportowa\u0142 rannych \u017co\u0142nierzy do szpitala w Woli Baranowskiej. Po wojnie doko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 gimnazjaln\u0105 w Mielcu i w 1946 r. uzyska\u0142 ma\u0142\u0105 matur\u0119. Nie godzi\u0142 si\u0119 z nowym ustrojem w Polsce i nale\u017ca\u0142 do WiN. 28 V 1946 r. zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy PUBP i wielokrotnie torturowany w czasie przes\u0142ucha\u0144 w siedzibie PUBP w Mielcu oraz w wi\u0119zieniach w Rzeszowie, Sandomierzu i Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. W 1948 r. zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia w ramach amnestii, ale pozostawa\u0142 przez kilka lat pod kontrol\u0105 UB. Prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne. Pracowa\u0142 w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Gaw\u0142uszowicach, a nast\u0119pnie w Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Gaw\u0142uszowicach. Nale\u017ca\u0142 do OSP. Po reformie administracyjnej i likwidacji PGRN w Gaw\u0142uszowicach przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Zmar\u0142 15 II 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach, powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI HENRYK<\/strong>, urodzony 22 I 1928 r. w Krakowie, syn Stanis\u0142awa i Ma\u0142gorzaty z domu Pitroch. W czasie okupacji hitlerowskiej, jako ucze\u0144 Przyzak\u0142adowej Szko\u0142y Metalowej, pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej wst\u0105pi\u0142 do ZHP w Mielcu i zosta\u0142 gospodarzem III Dru\u017cyny im. Zawiszy Czarnego. Pracowa\u0142 pocz\u0105tkowo w warsztacie mechaniki precyzyjnej w Mielcu, a od 1946 r. w Okr\u0119gowych Warsztatach Szybowcowych w Je\u017cowie k\/Jeleniej G\u00f3ry i tam uko\u0144czy\u0142 kurs pilota szybowcowego. W 1949 r. po odbyciu kursu w Ligotce Dolnej (w ramach organizacji \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201d) uzyska\u0142 uprawnienia pilota samolotowego. 1 III 1950 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku kontrolera jako\u015bci w laboratorium osprz\u0119tu na monta\u017cu, lata\u0142 w Aeroklubie Mieleckim i wykonywa\u0142 zadania zlecone przez WSK. W 1951 r. zosta\u0142 skre\u015blony z listy pilot\u00f3w bez podania powod\u00f3w. Zaj\u0105\u0142 si\u0119 wtedy sportami motocyklowymi i startowa\u0142 w nich jako zawodnik \u201eStali\u201d Mielec i Ligi Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza. W 1954 r. zosta\u0142 zwolniony z pracy bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Do WSK powr\u00f3ci\u0142 2 lata p\u00f3\u017aniej i pracowa\u0142 jako kontroler w pionie G\u0142\u00f3wnego Mechanika. Z\u0142o\u017cy\u0142 kilkadziesi\u0105t wniosk\u00f3w racjonalizatorskich w zakresie remont\u00f3w i utrzymania maszyn produkcyjnych, 2 patenty i wz\u00f3r u\u017cytkowy. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK. W 1978 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Lotnictwa Sportowego\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 i Tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017conego Racjonalizatora Produkcji\u201d. Zmar\u0142 18 VI 1992 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI JERZY<\/strong>, urodzony 22 VIII 1951 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Anny z domu Baran. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. W tym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec na W\u201303 jako \u015blusarz narz\u0119dziowy, a nast\u0119pnie technolog materia\u0142owy. Wyczynowe uprawianie sportu rozpocz\u0105\u0142 w 1968 r. w Stali Mielec, w grupie sprint \u2013 p\u0142otki. W roku 1974 uzyska\u0142 I klas\u0119 sportow\u0105 w biegu na 400 m przez p\u0142otki. Startowa\u0142 z powodzeniem w I lidze lekkoatletycznej w latach 1974-1977, g\u0142\u00f3wnie na 400 m i 400 m pp\u0142 oraz w sztafetach. By\u0142 czo\u0142owym zawodnikiem w okr\u0119gu rzeszowskim na tych dystansach. Uczestniczy\u0142 w mitingach mi\u0119dzynarodowych, m.in. w Warnie, Koszycach, Bukareszcie i Lwowie. Osi\u0105gn\u0105\u0142 nast\u0119puj\u0105ce rekordy \u017cyciowe: 400 m \u2013 48,9 sek, 400 m pp\u0142 \u2013 52,7 sek, 4 x 400 m (sztafeta Stali) \u2013 3:11,69 (aktualny rekord wojew\u00f3dztwa). Uzyska\u0142 te\u017c uprawnienia s\u0119dziego lekkoatletyki. W 1977 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105, ale nie zaprzesta\u0142 amatorskiego uprawiania r\u00f3\u017cnych dyscyplin sportowych. W latach 1979-1981 by\u0142 trenerem koordynatorem sekcji lekkoatletycznej Stali. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 studia na AWF Warszawa \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w przeszed\u0142 z W-03 do dzia\u0142alno\u015bci sportowo-rekreacyjnej w KT, a w 1982 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem O\u015brodka Sportu i Rekreacji (OSiR) \u201eLotnik\u201d. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w wielu masowych form kultury fizycznej, takich jak m.in. miejskie spartakiady w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach, liga zak\u0142ad\u00f3w pracy w pi\u0142ce no\u017cnej, halowe turnieje sprawno\u015bciowe, biegi uliczne m\u0142odzie\u017cy i festyny sportowo-rekreacyjne oraz r\u00f3\u017cnych form wypoczynku zimowego i letniego. W latach 1986-1989 pe\u0142ni\u0142 z wyboru funkcj\u0119 wiceprezesa MKS \u201eGryf\u201d Mielec. W 1989 r. przeszed\u0142 do pracy w Szkole Podstawowej Nr 9 w Mielcu na etat nauczyciela wychowania fizycznego. Podj\u0105\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c roli organizatora sportu w pionie szk\u00f3\u0142 podstawowych i aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Szkolnym Zwi\u0105zku Sportowym. W latach 1994-1997 pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 kierownika sekcji lekkoatletycznej \u201eStali\u201d Mielec. 30 VI 1997 r., po likwidacji FKS \u201eStal\u201d, by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Lekkoatletycznego Klubu Sportowego (LKS) \u201eMielec\u201d i jego prezesem. Tak\u017ce w 1997 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Uczniowski Klub Sportowy (UKS) \u201eSprinter\u201d w Szkole Podstawowej Nr 9. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku LA w Rzeszowie. Uprawia\u0142 sport amatorski graj\u0105c w dru\u017cynie oldboy\u00f3w \u201eStali\u201d Mielec. W pa\u017adzierniku 1999 r. zosta\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2002 r. Funkcj\u0119 spo\u0142ecznego prezesa LKS Mielec pe\u0142ni\u0142 do 2006 r. W 2007 r. przeszed\u0142 na nauczycielsk\u0105 emerytur\u0119. Od 2008 r. jest animatorem boiska Orlik 2012 przy Szkole Podstawowej nr 9 im. W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 18 V 1958 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Eugeniusza i Stefanii z Bore\u0144skich. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 elektromechanika og\u00f3lna). Po maturze w 1978 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Przedsi\u0119biorstwie Elektryfikacji i Technicznej Obs\u0142ugi Rolnictwa ELTOR w Rzeszowie, pocz\u0105tkowo jako monter, a od 1979 r. jako kierownik budowy linii napowietrznych i kablowych SN i NN, stacji trafo i instalacji elektrycznych. Studia zaoczne na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1987 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka w specjalno\u015bci przetwarzanie i u\u017cytkowanie energii elektrycznej. Ponadto w 1984 r. zdoby\u0142 uprawnienia budowlane w zakresie projektowania i nadzorowania bud\u00f3w w specjalno\u015bci sieci i instalacji elektrycznych. W 1996 r. za\u0142o\u017cy\u0142 rodzinn\u0105 firm\u0119 \u201eBTE Firma Elektryczna Dzia\u0142owscy\u201d, kt\u00f3r\u0105 pocz\u0105tkowo umie\u015bci\u0142 we w\u0142asnym domu w Mielcu przy ul. Jaworowej. Dzi\u0119ki dynamicznemu rozwojowi firmy wybudowa\u0142 w Chrz\u0105stowie ko\u0142o Mielca nowoczesn\u0105 baz\u0119 biurowo-magazynow\u0105 i sprz\u0119tow\u0105, co w zasadniczy spos\u00f3b poprawi\u0142o warunki dzia\u0142alno\u015bci firmy. Wprowadzi\u0142 w niej m.in. nowoczesny system szkolenia pracownik\u00f3w oraz system zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105 ISO-9001. \u201eBTE Firma Elektryczna Dzia\u0142owscy\u201d zosta\u0142a przyj\u0119ta do Stowarzyszenia Producent\u00f3w Konstrukcji i Urz\u0105dze\u0144 Elektrycznych STELEN w Poznaniu. Wykonuje prace projektowe i budowlane linii SN i NN, stacji trafo i instalacji elektrycznych, g\u0142\u00f3wnie na terenach Polski po\u0142udniowo-wschodniej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 Kazimierz Dzia\u0142owski pasjonuje si\u0119 sportem i turystyk\u0105. Przez szereg lat gra\u0142 w amatorskiej lidze siatk\u00f3wki w Mielcu, a obecnie sponsoruje m\u0142odzie\u017cowe grupy sportowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIA\u0141OWSKI LESZEK<\/strong>, urodzony 25 V 1954 r. w Mielcu, syn Henryka i Janiny z domu W\u00f3jcik. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 w Mielcu (1973 r.) R\u00f3wnocze\u015bnie odbywa\u0142 praktyk\u0119 w WSK Mielec i po uko\u0144czeniu szko\u0142y tam w\u0142a\u015bnie otrzyma\u0142 prac\u0119. Zdoby\u0142 kwalifikacje zawodowego kierowcy i w latach 1978-1981 pracowa\u0142 w mieleckim Oddziale PKS. W 1981 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa i do 1991 r. by\u0142 kierowc\u0105 Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Komunikacyjnego. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 do 1997 r. w R&G i \u201eAutoparcie\u201d, a od 1998 r. by\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Produkcyjnym \u201eKamax\u201d. Od 1973 r. by\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi. W Krakowie pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w tamtejszej Radzie Dzielnicowej HDK i Klubie HDK przy MPK. Od 1991 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu HDK im. J.Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Odda\u0142 36 830 ml krwi. Za d\u0142ugoletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Ruchu Honorowego Krwiodawstwa wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, odznakami HDK wszystkich stopni i odznakami PCK. Zmar\u0142 24 III 2013 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 VIII 1904 r. w Mielcu, syn Walentego i Teofili z Sobieskich. W 1919 r. z inicjatywy starszego brata Stanis\u0142awa wyjecha\u0142 do Krakowa i tam rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w warsztacie cywilnej obs\u0142ugi lotnictwa. W 1921 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z bratem Stanis\u0142awem do Bydgoszczy, gdzie zosta\u0142 zatrudniony w montowni samolot\u00f3w, najpierw na stanowisku brygadzisty, a p\u00f3\u017aniej mistrza przy remontach samolot\u00f3w francuskich u\u017cywanych przez polskie lotnictwo. Wsp\u00f3lnie z bratem Stanis\u0142awem skonstruowa\u0142 jeden z pierwszych polskich szybowc\u00f3w \u2013 \u201eBygdoszczank\u0119\u201d, a p\u00f3\u017aniej (w latach 1925-1935) seri\u0119 samolot\u00f3w turystycznych \u201eDKD\u201d (pierwszy w Bydgoszczy, pozosta\u0142e w Krakowie) i aeromobil, kt\u00f3ry zosta\u0142 zrealizowany tylko cz\u0119\u015bciowo. W 1927 r. powr\u00f3ci\u0142 z bratem do Krakowa i pracowa\u0142 tam jako mechanik. Uprawnienia pilota zdoby\u0142 w 1929 r., ale lata\u0142 rzadko i raczej nie uczestniczy\u0142 w rywalizacji sportowej. R\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3lnie z bratem wielokrotnie przylatywa\u0142 do Mielca na pokazowe imprezy lotnicze i by\u0142 jednym z inspirator\u00f3w powstania lotniska turystycznego w Mielcu. 23 V 1935 r. z\u0142o\u017cy\u0142 egzamin czeladniczy w zawodzie \u015blusarskim przed Komisj\u0105 Izby Rzemie\u015blniczej w Krakowie. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i za\u0142o\u017cy\u0142 zak\u0142ad mechaniczny, kt\u00f3ry czynny by\u0142 tak\u017ce w czasie okupacji i w latach powojennych. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Aeroklubu Mieleckiego w 1947 r. i cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du. Ostatni lot odby\u0142 na zawodach w \u0141odzi 15 VIII 1948 r. W p\u00f3\u017aniejszych latach zosta\u0142 zawieszony w czynno\u015bciach pilota. Mielecka bra\u0107 lotnicza nie zapomnia\u0142a jednak o jego zas\u0142ugach i zaprasza\u0142a go, jako go\u015bcia honorowego, na imprezy lotnicze, m.in. na uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia lotniska w Mielcu 30 VIII 1981 r. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa przy Aeroklubie Krakowskim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LOPP II stopnia, Medalem Srebrnym Ministerstwa Komunikacji na wystawie KOMTUR 1930 w Poznaniu oraz tytu\u0142em Honorowego Cz\u0142onka Aeroklubu Krakowskiego i Aeroklubu Mieleckiego. Zmar\u0142 1 VIII 1983 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu. W 2019 r. po\u015bmiertnie wyr\u00f3\u017cniony przez TMZM w Mielcu presti\u017cow\u0105 „Piecz\u0119ci\u0105 Zas\u0142ug Obywatelsich – Sigillum Meriti Civillis”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI MIECZYS\u0141AW<\/strong> junior, urodzony 9 I 1930 r. w Krakowie, syn Mieczys\u0142awa i Heleny z domu Gorczyca. W latach 1944-1947 nale\u017ca\u0142 do dru\u017cyny harcerskiej im. Gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Mielcu. Od 1946 r. zajmowa\u0142 si\u0119 modelarstwem lotniczym i r\u00f3wnocze\u015bnie ucz\u0119szcza\u0142 na teoretyczny kurs szybowcowy w Mielcu. W 1947 r., po kursie praktycznym w Bodzowie k\/Krakowa, uzyska\u0142 kategori\u0119 \u201eB\u201d pilota szybowcowego (szkoli\u0142 go kuzyn \u2013 Edward Dzia\u0142owski). Umiej\u0119tno\u015bci latania doskonali\u0142 w aeroklubach w L\u0119borku, Jasionce k\/Rzeszowa i Mielcu. Absolwent Liceum Mechanicznego w D\u0119bicy, matura w 1951 r. W tym samym roku zosta\u0142 przyj\u0119ty do Oficerskiej Szko\u0142y Lotniczej w D\u0119blinie, ale z niewiadomych przyczyn zosta\u0142 z niej usuni\u0119ty w 1953 r., tu\u017c przed promocj\u0105 na stopie\u0144 oficerski. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w 1953 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK. Nie zrezygnowa\u0142 z latania, kt\u00f3re umo\u017cliwiono mu po 1956 r. Rok p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142 \u015bwiadectwo samolotowego pilota sportowego. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii G\u00f3rniczo \u2013 Hutniczej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera odlewnictwa \u2013 metalurga. Od tego czasu sprawowa\u0142 szereg funkcji, m.in. zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Metalurgicznego, kierownika wydzia\u0142u produkcyjnego i G\u0142\u00f3wnego Metalurga Przedsi\u0119biorstwa (1975-1980). W 1977 r. otrzyma\u0142 \u201eDyplom Specjalizacji Zawodowej In\u017cyniera\u201d, a w 1978 r. zosta\u0142 jednym z laureat\u00f3w Nagrody Zespo\u0142owej I stopnia RW NOT w Rzeszowie za uruchomienie produkcji statecznika pionowego i poziomego do samolotu I\u0141-86. Prowadzi\u0142 te\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105 \u2013 uczy\u0142 przedmiot\u00f3w technicznych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych (dla pracuj\u0105cych) i uczestniczy\u0142 w opracowaniu i wydaniu skryptu Materia\u0142oznawstwo (1975 r.). W latach 1980-1982 kierowa\u0142 organizacj\u0105 i uruchomieniem dzia\u0142alno\u015bci Zak\u0142adu Produkcji Pojazd\u00f3w. W 1981 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Pa\u0144stwowej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Specjalizacji Zawodowej In\u017cynier\u00f3w. Od kwietnia 1982 r. kierowa\u0142 uruchomieniem Odlewni Stop\u00f3w Lekkich i jej produkcj\u0105 do 1987 r. W 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Publikowa\u0142 artyku\u0142y w czasopismach: \u201eGazeta Wojsk Lotniczych\u201d, \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d, \u201eIkona\u201d, \u201eNadwis\u0142ocze\u201d, \u201ePrzegl\u0105d Lotniczy\u201d i \u201eTygodnik Sanocki\u201d. Od 2006 r. nale\u017cy do Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Jest autorem autobiograficznej ksi\u0105\u017cki Na skrzyd\u0142ach Jastrz\u0119bia (Krak\u00f3w 2004) i publikacji historycznej Czas przerwa\u0107 milczenie (Mielec 2010) oraz tomik\u00f3w wierszy: Wiersze \u017cyciem pisane (Katowice 2008), Nie dla s\u0142awy si\u0119gam po pi\u00f3ro (Tusz\u00f3w Narodowy 2010), Si\u0142a s\u0142owa magia flesza (Mielec 2011), \u201eMiszmasz\u201d (Mielec 2014), \u201eFraszki\u201d (Mielec 2014) i \u201eZ p\u0142omieni pami\u0119ci\u201d (2015). Wybrane wiersze zosta\u0142y umieszczone w publikacjach zbiorowych, m.in. almanachach Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d Z podr\u00f3\u017cy na wyspy s\u0142owa (Mielec 2007), W rytmie s\u0142owa (Mielec 2009) i Zanurzeni w s\u0142owie (Mielec 2011), tomie tw\u00f3rc\u00f3w z miast partnerskich Mielec i L\u00f6hne W dalszej i bli\u017cszej perspektywie (2011) oraz Mieleckim Roczniku Literackim nr 1 Artefakty (Mielec 2012,2013, 2014). Uczestniczy\u0142 w konkursach poetyckich, uzyskuj\u0105c nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia. W latach 2008-2010 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Programowej Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obrony Cywilnej\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d oraz Honorowym Stopniem Harcerz Rzeczypospolitej.\u00a0Zmar\u0142 21 VI 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 IV 1900 r. w Mielcu, syn Walentego i Teofili z domu Sobieskiej. W latach 1911-1913 uczy\u0142 si\u0119 w Gimnazjum im. Stanis\u0142awa .Konarskiego w Mielcu. 8 III 1916 r. wst\u0105pi\u0142 ochotniczo do armii austriacko-w\u0119gierskiej i podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w szkole budowy samolot\u00f3w (Luftfahrbauschule K.U.K. Meuer i Szeget) w Wiedniu. 11 XI 1918 r. powr\u00f3ci\u0142 na kr\u00f3tko do Mielca i podobno zd\u0105\u017cy\u0142 powiadomi\u0107 umieraj\u0105cego ojca o niepodleg\u0142o\u015bci Polski. Po pogrzebie ojca wyjecha\u0142 do Krakowa, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska polskiego i otrzyma\u0142 prac\u0119 w Parku Szko\u0142y Pilot\u00f3w jako kapral mechanik w montowni samolot\u00f3w. Sprowadzi\u0142 do Krakowa m\u0142odszego brata, Mieczys\u0142awa i pom\u00f3g\u0142 mu w otrzymaniu pracy. We wrze\u015bniu 1921 r. wsp\u00f3lnie z bratem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Bydgoszczy, gdzie zosta\u0142 szefem monta\u017cu samolot\u00f3w w tamtejszej Szkole Pilot\u00f3w. Czas wolny po\u015bwi\u0119ca\u0142 konstruowaniu w\u0142asnych maszyn lataj\u0105cych. W 1925 r. zbudowa\u0142 (z bratem) jeden z pierwszych polskich szybowc\u00f3w \u2013 \u201eBydgoszczank\u0119\u201d, a w latach 1926-1935 (r\u00f3wnie\u017c z bratem) seri\u0119 samolot\u00f3w sportowych DKD (szerzej o nich w odr\u0119bnych has\u0142ach), kt\u00f3re s\u0142u\u017cy\u0142y do szkolenia pilot\u00f3w i startowa\u0142y z powodzeniem w zawodach lotniczych, a tak\u017ce rozpocz\u0105\u0142 budow\u0119 aeromobilu, kt\u00f3rej nie uko\u0144czy\u0142 z powodu braku \u015brodk\u00f3w finansowych. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych konstrukcji powsta\u0142a w Krakowie, do kt\u00f3rego powr\u00f3ci\u0142 z bratem na pocz\u0105tku 1927 r. Nim do tego dosz\u0142o, w 1926 r. zdoby\u0142 licencj\u0119 pilota w Szkole Pilot\u00f3w w Bydgoszczy. W okresie od 19 II 1927 r. do 1 II 1934 r. pracowa\u0142 w 2 Pu\u0142ku Lotniczym w Krakowie w randze starszego sier\u017canta, jako pilot oblatywacz I kategorii, kontroler parku i instruktor. Startowa\u0142 w zawodach lotniczych, zdobywaj\u0105c m.in. trzykrotnie III miejsce w I (1929 r.), II (1930 r.) i VI (1934 r.) Locie Po\u0142udniowo-Zachodniej Polski. By\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych inspirator\u00f3w powstania lotniska turystycznego w Mielcu, na kt\u00f3rym p\u00f3\u017aniej wielokrotnie go\u015bci\u0142 w czasie festyn\u00f3w lotniczych. 30 XI 1935 r., ze wzgl\u0119du na stan zdrowia i akcj\u0119 odm\u0142adzania kadry wojskowej, przeniesiony zosta\u0142 w stan spoczynku. Przez 2 lata prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201ePrzedlot\u201d wytwarzaj\u0105c\u0105 cz\u0119\u015bci do szybowc\u00f3w, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Stanis\u0142awowie, PZL \u2013 Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 1 w Warszawie (1938-1939), Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu (1939) oraz Hucie Ludwik\u00f3w i Fabryce Motocykli SHL w Kielcach (1939). Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 uczestniczy\u0142 (z najstarszym synem Stanis\u0142awem) w obronie przeciwlotniczej Kielc, a nast\u0119pnie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo (tak\u017ce z synem) do 6 Pu\u0142ku Lotniczego we Lwowie. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie (17 IX) opu\u015bcili kraj i przedostali si\u0119 do Francji. Tam zg\u0142osili si\u0119 do powstaj\u0105cej Armii Polskiej. Zosta\u0142 skierowany do Montpellier i szkoli\u0142 pilot\u00f3w na francuskich samolotach my\u015bliwskich. Po kl\u0119sce Francji ewakuowa\u0142 si\u0119 do Anglii i tam otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do jednostki RAF w Gosport jako pilot samolot\u00f3w bojowych, m.in. \u201eSwordfisch\u201d i \u201eFairey Battle\u201d. W czasie lotu 15 X 1940 r. zosta\u0142 powa\u017cnie ranny i skierowany do szpitala i sanatorium. Wed\u0142ug skrupulatnie prowadzonych notatek obliczy\u0142, \u017ce w swojej karierze pilota i instruktora \u201ewylata\u0142\u201d ponad 4 500 godzin na 107 typach samolot\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LOPP II stopnia, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK II stopnia, Medalem Srebrnym Ministerstwa Komunikacji na wystawie KOMTUR 1930 w Poznaniu i odznakami lotniczymi (polsk\u0105, francusk\u0105 i angielsk\u0105) oraz awansem na stopie\u0144 chor\u0105\u017cego. Zmar\u0142 19 III 1942 r. w szpitalu wojskowym w Szkocji. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu \u017co\u0142nierzy polskich w Perth (\u015brodkowa Szkocja). Jego imi\u0119 przyj\u0119\u0142a m.in. mielecka Szko\u0142a Podstawowa Nr 8, a p\u00f3\u017aniej \u2013 Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych Nr 1 w Mielcu. W 2019 r. po\u015bmiertnie wyr\u00f3\u017cniony przez TMZM w Mielcu presti\u017cow\u0105 „Piecz\u0119ci\u0105 Zas\u0142ug Obywatelsich – Sigillum Meriti Civillis”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI STANIS\u0141AW<\/strong> junior, urodzony 15 III 1923 r. w Bydgoszczy, syn Stanis\u0142awa i Ma\u0142gorzaty z domu Pitroch. Wraz z ojcem i rodzin\u0105 mieszka\u0142 kolejno w Bydgoszczy, Krakowie, Stanis\u0142awowie i Mielcu. Tam r\u00f3wnie\u017c ucz\u0119szcza\u0142 do szk\u00f3\u0142. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Szybowcow\u0105 w Polichnie k\/Kielc i zdoby\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego kat. A, B i C. W pierwszych dniach wojny obronnej 1939 r. uczestniczy\u0142, u boku ojca, w obronie przeciwlotniczej Kielc, a nast\u0119pnie (tak\u017ce z ojcem) wyjecha\u0142 do Lwowa, gdzie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do 6 Pu\u0142ku Lotniczego. Potem obaj przez Rumuni\u0119, Jugos\u0142awi\u0119, Grecj\u0119 i Morze \u015ar\u00f3dziemne przedostali si\u0119 do Francji. Tam zg\u0142osili si\u0119 do tworz\u0105cej si\u0119 armii polskiej. Po kl\u0119sce Francji, zn\u00f3w z ojcem, ewakuowa\u0142 si\u0119 do Anglii. Tam przeszed\u0142 p\u00f3\u0142toraroczne szkolenie mechanik\u00f3w lotniczych i zosta\u0142 skierowany do polskiego dywizjonu 306, a nast\u0119pnie 302 i 315 jako mechanik w stopniu sier\u017canta. W 1945 r. bra\u0142 udzia\u0142 w szkoleniu mechanik\u00f3w pok\u0142adowych na bombowcu \u201eLancaster\u201d, ale z powodu kapitulacji Niemiec nie uczestniczy\u0142 w lotach bojowych. W 1948 r. zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, zamieszka\u0142 w Grimsby i pracowa\u0142 jako kierownik w firmie \u201eBritish Leyland\u201d, a p\u00f3\u017aniej w jednym z zak\u0142ad\u00f3w \u201eFiata\u201d. Odt\u0105d aktywnie dzia\u0142a\u0142 w miejscowym aeroklubie, organizuj\u0105c imprezy lotnicze w celach charytatywnych, np. dla wsparcia kombatant\u00f3w polskich. By\u0142 wiceprezesem RAF ASSOCIATION i cz\u0142onkiem kilku stowarzysze\u0144 angielskich. Popularyzowa\u0142 na \u0142amach angielskiej prasy lotnictwo polskie i dzia\u0142alno\u015b\u0107 rodziny Dzia\u0142owskich. By\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Lotnik\u00f3w Polskich w Lincoln i Honorowym Cz\u0142onkiem Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa w Krakowie. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 polskich, francuskich i angielskich. 20 XI 2000 r. postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej mianowany zosta\u0142 na stopie\u0144 podporucznika Wojska Polskiego. Zmar\u0142 21 XI 2005 r. Spoczywa w Grimsby (Anglia).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 1 V 1954 r. w Sadkowej G\u00f3rze, syn Eugeniusza i Stefanii z Bore\u0144skich. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 elektromechanika og\u00f3lna). Studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i w 1979 r. otrzyma\u0142 dyplom magistra in\u017cyniera elektryka (specjalno\u015b\u0107 \u2013 automatyka i metrologia). Uzyska\u0142 te\u017c uprawnienia rzeczoznawcy SEP. W latach 1979-1989 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Energetycznym w Rzeszowie \u2013 Rejonie Energetycznym Najwy\u017cszych Napi\u0119\u0107 w Po\u0142a\u0144cu na stanowiskach: starszego referenta technicznego, dy\u017curnego in\u017cyniera ruchu stacji 400\/220\/110\/15 kV, kierownika Wydzia\u0142u Ruchu, zast\u0119pcy kierownika Rejonu do spraw technicznych i kierownika Wydzia\u0142u Utrzymania. Ponadto w latach 1981-1982 by\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Pomiarowo-Badawczych Energetyki ENERGOPOMIAR Gliwice. Po restrukturyzacji przedsi\u0119biorstw energetycznych, w 1993 r. zosta\u0142 przeniesiony do Rzeszowskiego Zak\u0142adu Energetycznego SA \u2013 Centrala i pracowa\u0142 jako specjalista do spraw urz\u0105dze\u0144 w Wydziale Stacji, a nast\u0119pnie jako kierownik Wydzia\u0142u Stacji. W zwi\u0105zku z kolejnymi przekszta\u0142ceniami w energetyce w 2007 r. zosta\u0142 zatrudniony w Rzeszowskim Zak\u0142adzie Energetycznym Dystrybucja Sp. z o.o. \u2013 Centrala na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Maj\u0105tku Sieciowego. W latach 1992-1997 bra\u0142 udzia\u0142 w opracowaniu serii komputerowych program\u00f3w edukacyjno-demonstracyjnych z zakresu elektroenergetyki dla Polskiego Towarzystwa Przesy\u0142u i Rozdzia\u0142u Energii Elektrycznej w Poznaniu, a tak\u017ce programu komputerowego \u201eElektroenergetyka\u201d w formie podr\u0119cznego informatora o wsp\u00f3\u0142czesnych urz\u0105dzeniach elektroenergetycznych. W latach 2008-2009 uczestniczy\u0142 (w ramach Grupy Kapita\u0142owej PGE) w pracach nad Programem OPTIMA \u201eUnifikacja Infrastruktury Technicznej (UIT) oraz ujednolicenie zasad eksploatacji maj\u0105tku sieciowego (ZEMS). Opracowa\u0142 m.in. instrukcje eksploatacji przemys\u0142owych stacji elektroenergetycznych 110 kV\/SN dla Siarkopolu Osiek i Rafinerii Jedlicze oraz instrukcje prowadzenia ruchu i eksploatacji stacji transformatorowych SN\/SN i SN\/nN dla BTE s.c. w Mielcu, a tak\u017ce liczne ekspertyzy techniczne obiekt\u00f3w elektroenergetycznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Energetyki oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI WALENTY<\/strong>, urodzony w 1846 r. w Mas\u0142owie na Kielecczy\u017anie. W 1859 r. przyby\u0142 do Mielca i terminowa\u0142 w zak\u0142adzie rymarskim. Na czeladnika rymarskiego zosta\u0142 wyzwolony w styczniu 1863 r. Kiedy do Galicji dotar\u0142y wie\u015bci o wybuchu powstania narodowego na terenie zaboru rosyjskiego, do\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do produkcji ekwipunku wojskowego (uprz\u0119\u017cy, pas\u00f3w, \u0142adownic, tornistr\u00f3w) dla powsta\u0144c\u00f3w i dostarcza\u0142 go do punktu przerzutowego w Lisiej G\u00f3rze. W pa\u017adzierniku 1863 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo, wraz z grup\u0105 m\u0142odych mielczan, do oddzia\u0142u p\u0142k. Dionizego Czachowskiego. Walczy\u0142 w bitwie z rosyjskim oddzia\u0142em mjr. Czutiego pod Rybnic\u0105 (Kieleckie) i zosta\u0142 ranny w nog\u0119, kt\u00f3ra po zaka\u017ceniu musia\u0142a by\u0107 amputowana. Leczono go w wojskowym lazarecie polowym w Klimontowie. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad rymarski przy ul. Dworskiej (aktualnie \u2013 ul. Legion\u00f3w). Odt\u0105d darzony by\u0142 szczeg\u00f3lnym szacunkiem i zapraszany na uroczysto\u015bci patriotyczne jako go\u015b\u0107 honorowy. Zmar\u0142 11 XI 1918 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu, a tablica nagrobna znajduje si\u0119 na frontowej \u015bcianie kaplicy cmentarnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIA\u0141OWSKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 13 VI 1952 r. w Mielcu, syn Henryka i Janiny z domu W\u00f3jcik. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1971 r. Studiowa\u0142 na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (Techniczna Fizyka J\u0105drowa) i Politechnice Krakowskiej (Budowa Samolot\u00f3w), a nast\u0119pnie w Kijowskim Instytucie In\u017cynier\u00f3w Lotnictwa Cywilnego (Techniczna Eksploatacja Samolot\u00f3w i Silnik\u00f3w Lotniczych). W 1978 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera oraz uprawnienia in\u017cyniera pok\u0142adowego samolotu \u00a0TU \u2013 154 A. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1972 r. w OBR SK w Mielcu. Zajmowa\u0142 stanowiska m.in. zast\u0119pcy konstruktora prowadz\u0105cego, g\u0142\u00f3wnego specjalisty pr\u00f3b w locie, g\u0142\u00f3wnego specjalisty konstruktora, g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. handlowych. By\u0142 inspiratorem i za\u0142o\u017cycielem \u00a0Biura Handlu Zagranicznego Zak\u0142adu Pa\u0144stwowego \u2013 WSK Mielec (pierwszego w Polsce) oraz szefem tego biura do 1989 r. W 1982 r. uzyska\u0142 doktorat w Kijowskim Instytucie In\u017cynier\u00f3w Lotnictwa Cywilnego. Okresowo by\u0142 te\u017c wyk\u0142adowc\u0105 w tym\u017ce Instytucie i na Politechnice Rzeszowskiej. \u00a0W latach 1985-1986 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Aeroklubu Mieleckiego. W latach 90. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem kilku firm mieleckich i pozostaje ich udzia\u0142owcem, a tak\u017ce zosta\u0142 wiceprezesem firmy \u201ePROSCAN INVEST\u201d Sp. z o.o. w Warszawie, specjalizuj\u0105cej si\u0119 w inwestycjach i handlu z Ukrain\u0105, Litw\u0105, Rosj\u0105 i Bia\u0142orusi\u0105. W 2001 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu. W latach 2002-2003 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu ds. handlowych i technicznych, p\u00f3\u017aniej ds. technicznych, a od 2003 r. do 2005 r. by\u0142 prezesem Zarz\u0105du PZL. W 2005 r. zosta\u0142 dyrektorem handlowym Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego PZL-Mielec \u201eProdrem\u201d, wytwarzaj\u0105cego przyrz\u0105dy do produkcji lotniczej, a w 2007 r. przeszed\u0142 na stanowisko dyrektora generalnego firmy \u201eWietpol\u201d Piotr Wietecha \u2013 Krosno, produkuj\u0105cej cz\u0119\u015bci lotnicze. Od 2009 r. do 2012 r. pracowa\u0142 w firmie JOONGPOL Sp. z o.o. w Mielcu jako cz\u0142onek Zarz\u0105du, dyrektor generalny i prezes Zarz\u0105du. Od 2012 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du FLY Polska \u2013 o\u015brodka szkolenia lotniczego i serwisu lotniczego Mielec, Rzesz\u00f3w. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w organizacjach i stowarzyszeniach zwi\u0105zanych z lotnictwem, m.in. od 2007 r. jest prezesem Stowarzyszenia Sie\u0107 Porozumienia Lotniczego \u201eAVIASPLOT\u201d \u2013 klastra firm pracuj\u0105cych na rzecz lotnictwa. Od 2008 r. sprawowa\u0142 nadz\u00f3r nad firmami, w kt\u00f3rych jest wsp\u00f3\u0142udzia\u0142owcem: FLY Polska Sp. z o.o., Nauka i Technika Sp. z o.o. i A&J Sp. z o.o. Pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komitetu Polsko-Ukrai\u0144skiej Izby Gospodarczej ds. Wsp\u00f3\u0142pracy Przemys\u0142\u00f3w Obronnych. 10 VI 2023 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIA\u0141OWSKI ZBIGNIEW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 10 II 1958 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Romany z domu Rusek. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Uko\u0144czy\u0142 Studium Weterynaryjne w Trzcianie ko\u0142o Rzeszowa z tytu\u0142em technika weterynarii (1979), a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera (1985). W 1986 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca jako sta\u017cysta, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako specjalista, kierownik fermy kr\u00f3w i g\u0142\u00f3wny specjalista. W 1997 r. przeszed\u0142 do firmy prywatnej. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego, a nast\u0119pnie na urz\u0119duj\u0105cego cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego w kadencji 1998-2002. Zajmowa\u0142 si\u0119 sprawami rolnictwa, m.in. w zakresie zabezpieczenia przeciwpowodziowego i melioracji. W latach 2001-2002 pracowa\u0142 jako agent PZU, a ponadto spo\u0142ecznie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu. Od 2004 r. do 2008 r. by\u0142 specjalist\u0105, a nast\u0119pnie g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 w Biurze Kontroli Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddzia\u0142 Regionalny w Rzeszowie. W 2008 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Biura ARiMR w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do II 2016 r. W ramach tej dzia\u0142alno\u015bci m.in. organizowa\u0142 szkolenia dla rolnik\u00f3w w zakresie pozyskiwania \u015brodk\u00f3w z funduszy UE, sk\u0142adania wniosk\u00f3w o p\u0142atno\u015bci obszarowe i rolno\u015brodowiskowe oraz rejestracji i identyfikacji zwierz\u0105t. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu w kadencji 2018-2024. Tak\u017ce w wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2024-2029 i ponownie wybrano go na cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rolnictwa\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla \u0141owiectwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIA\u0141OWSKIEGO WALENTEGO (ULICA)<\/strong>, jedna z niewielkich ulic (286 m) na osiedlu Cyranka, w grupie dom\u00f3w prywatnych za \u201eHotelem Polskim\u201d, przy torze kolejowym do SSE \u201eEURO-PARK Mielec\u201d. Biegnie od ul. Stanis\u0142awa Skar\u017cy\u0144skiego do ul. Leona Lachnita, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. Walerego Wr\u00f3blewskiego. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70. w czasie intensywnej budowy tego mini-osiedla, a patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. W 2011 r. przeprowadzono remont, \u00a0po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIAMARSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 11 II 1930 r. w miejscowo\u015bci Szadek, woj. \u0142\u00f3dzkie, syn Jana i El\u017cbiety z Chojnackich. Absolwent Gimnazjum Mechanicznego w Zdu\u0144skiej Woli. Do Mielca zosta\u0142 skierowany w 1951 r. i zatrudniony w WSK jako tokarz. W 1956 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne (specjalno\u015b\u0107 \u2013 budowa p\u0142atowc\u00f3w) i zda\u0142 egzaminy maturalne. Przeniesiony zosta\u0142 na stanowisko kalkulatora, a w latach 1978-1982 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji planowania w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Opracowa\u0142 kilkadziesi\u0105t wniosk\u00f3w dotycz\u0105cych usprawnienia technologii niekt\u00f3rych wyrob\u00f3w, m.in. zmiany metody produkcji r\u0119cznej na mechaniczn\u0105 \u00a0przy wytwarzaniu cz\u0119\u015bci do samolotu AN-2. Oszcz\u0119dno\u015bci uzyskane przez wprowadzenie tych wniosk\u00f3w do produkcji by\u0142y podstaw\u0105 do zaliczenia go do elitarnego grona zak\u0142adowych \u201eracjonalizator\u00f3w-milioner\u00f3w\u201d. By\u0142 cz\u0142onkiem zak\u0142adowego Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz ko\u0142a SIMP. Wyr\u00f3\u017cniony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eRacjonalizatora Produkcji\u201d. By\u0142 te\u017c aktywnym dzia\u0142aczem zwi\u0105zkowym. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 1 I 1983 r. W latach 80. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Komitecie Osiedla Cyranka oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIDA PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 6 III 1932 r. w Rybniku, syn J\u00f3zefa i Matyldy z domu Knesz. Absolwent Technikum Chemicznego w Raciborzu. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 cywiln\u0105 Zawodow\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w Je\u017cowie Sudeckim i otrzyma\u0142 uprawnienia instruktora szybowcowego III klasy. Od 1953 r. pracowa\u0142 jako instruktor w Lesznie, a nast\u0119pnie w Aeroklubie w Ostrowie Wielkopolskim. Tam poza prac\u0105 instruktorsk\u0105 zdoby\u0142 srebrn\u0105 i z\u0142ot\u0105 odznak\u0119 pilota szybowcowego oraz licencj\u0119 pilota samolotowego. W 1955 r. zosta\u0142 przeniesiony do Aeroklubu Mieleckiego na samodzielne stanowisko instruktora szybowcowego. Jeszcze w tym samym roku wyszkoli\u0142 14 pilot\u00f3w szybowcowych III klasy, a w kolejnych latach wielu z jego wychowank\u00f3w osi\u0105ga\u0142o coraz lepsze wyniki (zw\u0142aszcza wysoko\u015bci w chmurach i nocne loty \u2013 rzadkie w skali kraju). Sam r\u00f3wnie\u017c si\u0119 doskonali\u0142, dochodz\u0105c do tytu\u0142u instruktora szybowcowego I klasy i instruktora samolotowego II klasy. W 1960 r. jako pierwszy pilot szybowcowy w Mielcu zdoby\u0142 \u201eZ\u0142ot\u0105 odznak\u0119 z trzema diamentami\u201d za przelot ponad 300 km i przelot 555 km oraz osi\u0105gni\u0119cie wysoko\u015bci 5 250 m. (To osi\u0105gni\u0119cie by\u0142o mocnym bod\u017acem dla innych mieleckich pilot\u00f3w, kt\u00f3rzy w nast\u0119pnych latach zdobyli tak\u017ce t\u0119 najwy\u017csz\u0105 odznak\u0119.) Za niekwestionowane osi\u0105gni\u0119cia awansowany zosta\u0142 na szefa wyszkolenia AM, a po zdaniu kolejnych egzamin\u00f3w otrzyma\u0142 uprawnienia instruktora samolotowego I klasy. W mi\u0119dzyczasie uzupe\u0142ni\u0142 wiedz\u0119 techniczn\u0105, ko\u0144cz\u0105c zaocznie Technikum Elektryczne w Mielcu. W 1966 r. z r\u00f3\u017cnych przyczyn zrezygnowa\u0142 z pracy w AM i zosta\u0142 zatrudniony najpierw jako kontroler techniczny \u201ena starcie\u201d, a p\u00f3\u017aniej jako pilot transportowy. Wykonywa\u0142 loty transportowe w kraju i za granic\u0105 (Egipt, Sudan, Nigeria). W latach 70. przeniesiony zosta\u0142 do Zak\u0142adu Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu na stanowisko szefa personelu lotniczego. Og\u00f3\u0142em wylata\u0142 ok. 1 200 godzin na szybowcach i ok. 9 500 godzin na samolotach r\u00f3\u017cnego typu. 1 I 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Mieszka\u0142 w Kro\u015bnie. Zmar\u0142 4 VIII 2008 r. Spoczywa na nowym cmentarzu w Kro\u015bnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIECI\u0118CA WIOSNA TEATRALNA<\/strong>, coroczny cykl spektakli teatralnych dla dzieci, organizowany w latach 80. (od 1983 r.) przez Robotnicze Centrum Kultury, tradycyjnie w maju i czerwcu. Na scenie RCK prezentowa\u0142y si\u0119 teatry zawodowe z ca\u0142ego kraju, m.in. B\u0119dzina, Kielc, Krakowa, Lublina, \u0141odzi i Warszawy. Impreza cieszy\u0142a si\u0119 du\u017cym powodzeniem i ka\u017cdorazowo gromadzi\u0142a komplet dzieci\u0119cej publiczno\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIECIUCH REGINA<\/strong>, urodzona \u00a022 XII 1938 r. w Suchowoli ko\u0142o Staszowa, c\u00f3rka Stefana i Stefanii z domu So\u015bniak. Uko\u0144czy\u0142a prywatn\u0105 szko\u0142\u0119 krawieck\u0105 w rodzinnej miejscowo\u015bci. W 1971 r. zosta\u0142a zatrudniona w Robotniczym Centrum Kultury WSK Mielec, najpierw jako pracownik, a nast\u0119pnie kierownik kostiumerni i pracowni krawieckiej oraz mistrz krawiecki do 1992 r. Funkcj\u0119 t\u0119 zachowa\u0142a w latach 1992-1993, po zako\u0144czeniu dzia\u0142alno\u015bci RCK i przej\u0119ciu jego kadry i maj\u0105tku przez Mielecki O\u015brodek Kultury. W 1993 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Za d\u0142ugoletni\u0105, niezwykle fachow\u0105 prac\u0119 otrzyma\u0142a wyr\u00f3\u017cnienia pa\u0144stwowe i regionalne. Od 1997 r. jest przewodnicz\u0105c\u0105 Klubu Seniora \u201eWrzos\u201d na osiedlu W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu i jedn\u0105 z organizatorek \u017cycia kulturalno-o\u015bwiatowego ludzi starszych w tej cz\u0119\u015bci miasta. Zmar\u0142a 29 XII 2016 r. Pochowana ma cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

DZIEDZIC BOGUS\u0141AW BOGDAN,<\/strong> urodzony 19 X 1942 r. w \u0141\u0105czkach Kucharskich \u2013 \u0141opuchowej, pow. D\u0119bica, syn Emila i Emilii z domu Rymut. Absolwent Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Ropczycach z matur\u0105 w 1961 r. i tytu\u0142em technika mechanizacji rolnictwa. W czasie nauki w technikum uko\u0144czy\u0142 podstawowe szkolenie szybowcowe (2 klasa) w 1960 r. Od 16 XI 1961 r. do 24 III 1964 r. odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w D\u0119blinie w stopniu podchor\u0105\u017cego. 19 III 1964 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika i uzyska\u0142 kwalifikacje pilota my\u015bliwskiego 3. klasy. W okresie od 4 IV 1964 r. do 14 IX 1967 r. s\u0142u\u017cy\u0142 zawodowo w 4 pu\u0142ku lotnictwa my\u015bliwskiego w Goleniowie jako pilot w eskadrze lotniczej. Na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 zwolniony z zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. 22 X 1967 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Remontowo \u2013 Budowlanych w Rybniku jako starszy inspektor sprz\u0119tu. Od 11 XI 1968 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako technik obliczeniowy i pilot. W czerwcu 1971 r. zosta\u0142 delegowany (na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119) z grup\u0105 pracownik\u00f3w WSK Mielec (4 innych pilot\u00f3w i 18 mechanik\u00f3w do prac agrolotniczych) do prac agrolotniczych w ZRA (p\u00f3\u017aniej Egipt) i Sudanie. Zgin\u0105\u0142 tragicznie 12 VII 1971 r. w Mellawi (ZRA).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIEDZIC ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 III 1937 r. w Ropczycach, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu \u015awi\u0119to\u0144. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105, a p\u00f3\u017aniej Technikum Rachunkowo\u015bci Rolnej w Ropczycach, matura w 1965 r. W 1955 r. zatrudniony zosta\u0142 w WSK Mielec jako pracownik fizyczny. Do Ropczyc powr\u00f3ci\u0142 w 1959 r. i pracowa\u0142 tam w Zarz\u0105dzie Powiatowym ZMS, a nast\u0119pnie jako instruktor w KP PZPR. W latach 1965-1973 \u00a0by\u0142 instruktorem KP PZPR w Mielcu. 22 XII 1973 r. powierzono mu funkcj\u0119 naczelnika miasta Mielca i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 30 VI 1975 r. (likwidacja powiatu mieleckiego). Od 1 VII 1975 r. do 31 X 1990 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako kierownik Wydzia\u0142u Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Aktywnie uczestniczy\u0142 w procesie dynamicznej rozbudowy miasta i dostosowywania do\u0144 miejskich s\u0142u\u017cb komunalnych. By\u0142 tak\u017ce d\u0142ugoletnim przewodnicz\u0105cym Rady Pracowniczej w Urz\u0119dzie Miejskim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia i Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d. W 1984 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Na rent\u0119 przeszed\u0142 w listopadzie 1990 r. Zmar\u0142 26 II 1994 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIEDZICKI WIES\u0141AW ANDRZEJ<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 16 X 1935 r. w miejscowo\u015bci Ry\u015b, woj. \u0142\u00f3dzkie, syn Antoniego i Janiny z Paw\u0142owskich. Absolwent Technikum Handlowego w Sieradzu, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. W tym czasie odby\u0142 szkolenie spadochronowe, szybowcowe i samolotowe w aeroklubach krakowskim i \u0142\u00f3dzkim. Od 1955 r. kontynuowa\u0142 nauk\u0119 pilota\u017cu w Oficerskiej Szkole Lotniczej im. \u017bwirki i Wigury w Radomiu i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1959 r. jako pilot podporucznik. Pozosta\u0142 w Radomiu i jako dow\u00f3dca klucza szkoli\u0142 kadry pilot\u00f3w wojskowych. 16 XII 1959 r. otrzyma\u0142 3 klas\u0119 kwalifikacji pilota wojskowego w lotnictwie my\u015bliwskim, 28 II 1961 r \u2013 2 klas\u0119 i 11 V 1966 r. \u2013 1 klas\u0119. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 uzupe\u0142niaj\u0105ce studia na WOSL im. J. Krasickiego w D\u0119blinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 pilota in\u017cyniera, a nast\u0119pnie stopie\u0144 majora. W 1974 r. zosta\u0142 przeniesiony do 21 PW przy WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pilota oblatywacza w stopniu podpu\u0142kownika. W 1975 r. otrzyma\u0142 \u015bwiadectwo normalne radiotelefonisty w s\u0142u\u017cbie lotniczej. W dniach 5 i 12 IX 1976 r. bra\u0142 udzia\u0142 w pokazach lotniczych w ramach Mi\u0119dzynarodowego Salonu Lotniczego w Farnborough pod Londynem, wykonuj\u0105c loty na samolocie TS-11 Iskra. 23 VIII 1977 r. uzyska\u0142 mistrzowsk\u0105 klas\u0119 kwalifikacyjn\u0105 pilota wojskowego w lotnictwie do\u015bwiadczalnym. Przeprowadza\u0142 wiele pr\u00f3b i bada\u0144 w locie, m.in. wykonywa\u0142 pr\u00f3by prototypu silnika odrzutowego oraz wyprowadzenie z korkoci\u0105gu samolotu TS-11 Iskra. Lot po\u017cegnalny wykona\u0142 na TS-11 Iskra w pa\u017adzierniku 1984 r. Og\u00f3\u0142em wykona\u0142 7801 lot\u00f3w w czasie 4062 godzin na ponad 1500 samolotach 14 typ\u00f3w: CSS-13, Junak-3, Jak-11, Jak-23, UMiG-15, Lim-1, Lim-2, TS-8, TS-11, An-2, M15, PZL-104, M20 i PA-34. By\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego. Posiada\u0142 uprawnienie s\u0119dziego okr\u0119gowego w p\u0142ywaniu. Przez wiele lat nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201e\u0141o\u015b\u201d, a w latach 80. by\u0142 jego prezesem. W 1989 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40 \u2013 lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej. Zmar\u0142 24 X 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIEKAN BARBARA \u201eBURZA\u201d<\/strong>, urodzona 29 XI 1900 r. w Ruszczy Ma\u0142ej. W Mielcu zamieszka\u0142a w latach mi\u0119dzywojennych. Uczestniczy\u0142a w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej i charytatywnej organizowanej przez \u201eCaritas\u201d i Rad\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 Opieku\u0144cz\u0105. W zimie 1939\/1940 r. pomaga\u0142a w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b osobom przesiedlonym przez okupant\u00f3w hitlerowskich z Pozna\u0144skiego do Mielca. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142a do Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW), a nast\u0119pnie do AK. Przyj\u0119\u0142a pseudonim \u201eBurza\u201d. By\u0142a kolporterk\u0105 prasy podziemnej. Udost\u0119pnia\u0142a sw\u00f3j dom przy ul. J. Kili\u0144skiego na dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. Po sygnale o \u201ewsypie\u201d zd\u0105\u017cy\u0142a uciec przed aresztowaniem i ukrywa\u0142a si\u0119 poza Mielcem. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142a do domu i udziela\u0142a pomocy osobom poszukiwanym przez NKWD i UB, za co zosta\u0142a aresztowana (na kr\u00f3tko). Zmar\u0142a w 1975 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIEKAN JAK\u00d3B<\/strong>, mieszkaniec Mielca, uczestnik powstania styczniowego 1863 r. W jesieni tego roku walczy\u0142 w jednym z oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIEKAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 VI 1903 r., syn Wincentego i Rozalii z domu Zbieg. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako u\u0142an 10 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych. Zmar\u0142 19 VIII 1972 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIEKAN STANIS\u0141AW ksi\u0105dz<\/strong>, urodzony 3 XI 1948 r. w Rudzie, powiat mielecki, syn Franciszka i Anieli z domu Kmiecik. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Pil\u017anie (1972-1974), parafii Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie (1974-1979) i Grybowie (1979-1985). W 1985 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Szerzynach. Doprowadzi\u0142 do wybudowania domu parafialnego w Szerzynach i ko\u015bcio\u0142a pomocniczego \u00a0\u015bw. Judy Tadeusza Ap. w Szerzynach-Podlesiu. W 1994 r. powierzono mu probostwo w Barcicach i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2013 r. Od 2013 r. jest rezydentem w parafii w Barcicach. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje diecezjalne, by\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Rady Kap\u0142a\u0144skiej. Od 1992 r. do 1994 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu o\u0142pi\u0144skiego, a jako proboszcz w Barcicach by\u0142 wicenotariuszem dekanatu staros\u0105deckiego. Uhonorowany EC i RM oraz godno\u015bci\u0105 Kanonika Honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Nowym S\u0105czu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIEKAN ZBIGNIEW TADEUSZ<\/strong>, urodzony 14 I 1947 r. w Mielcu, syn Franciszka i Ewy Watrak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (obecnie I LO im. St. Konarskiego), matura w 1964 r. \u00a0Odby\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w roku 1968 otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki. W latach 1968-1970 uczy\u0142 jako nauczyciel matematyki w Szkole Podstawowej w Wojs\u0142awiu i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym dla Pracuj\u0105cych w Mielcu, a w latach 1970-1988 w mieleckim Liceum Medycznym. W tym okresie (1979-1980) uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z matematyki w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Nowym S\u0105czu. Od 1 IX 1988 r. do 31 VIII 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika \u00a0w Mielcu. Po rocznym pobycie na urlopie dla poratowania zdrowia \u2013 od 1 IX 1998 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 (po 30 latach pracy nauczycielskiej). Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy pedagogicznej i organizatorskiej \u00a0wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami resortowymi oraz nagrodami, m.in. nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej w 1992 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIESZKO IRENEUSZ<\/strong>, urodzony 3 VIII 1967 r. w Szczawnicy, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Faron. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu (technik mechanik budowy p\u0142atowc\u00f3w), matura w 1987 r. W latach 1987-1991 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL \u2013 Mielec\u201d jako monter i konstruktor. Od 1991 r. do 1993 r. dzia\u0142a\u0142 w mieleckich firmach \u201eCOMPIREX\u201d i \u201eINCOM\u201d (poligrafia). W 1994 r. by\u0142 informatykiem w firmie \u201eMOTRONIK\u201d w Mielcu, a w latach 1995-1999 wykonywa\u0142 sk\u0142ady komputerowe w wydawnictwie \u201eGRAFFMARR\u201d w Mielcu. Od 1999 r. jest zatrudniony jako informatyk w Pa\u0144stwowym Funduszu Rehabilitacji Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (kierunek \u2013 dziennikarstwo). Od 1988 r. dzia\u0142a spo\u0142ecznie w harcerstwie. W latach 1988-989 by\u0142 instruktorem ZHP. W okresie od 1989 r. do 1992 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania \u201eZHP rok za\u0142o\u017cenia 1918 r.\u201d i cz\u0142onkiem Rady Naczelnej tej organizacji, a tak\u017ce inspiratorem reaktywowania I Mieleckiej Dru\u017cyny Harcerzy im. T. Ko\u015bciuszki (dzia\u0142a\u0142a w latach 1911-1933) i jej dru\u017cynowym. W latach 1990-1992 uczestniczy\u0142 (z \u017con\u0105 Renat\u0105) w pracach zespo\u0142u przygotowuj\u0105cego po\u0142\u0105czenie \u201eZHP r.z. 1918\u201d i Zwi\u0105zku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Od 1992 r. do 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje w ZHR \u2013 hufcowego Mieleckiego Hufca Harcerzy i cz\u0142onka Rady Naczelnej, a w latach 1997-1999 \u2013 komendanta Po\u0142udniowo-Wschodniej Chor\u0105gwi Harcerzy. W okresie od X 2009 r. do XI 2010 r. by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu. Wyjecha\u0142 z Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIESZKO RENATA ( z domu BURY)<\/strong>, urodzony 1 IX 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka Czes\u0142awa i Genowefy z domu Bednarczyk. Absolwentka Technikum Ogrodniczego w Ropczycach, matura w 1984 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w tym samym roku w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym (PGO) w Mielcu. R\u00f3wnolegle (od 1983 r.) dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w ZHP jako instruktorka. W 1987 r. przesz\u0142a do etatowej pracy w mieleckiej Komendzie Hufca ZHP na stanowisko instruktora programowego. Od 1988 r. do 1990 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Chorzelowie jako wychowawca \u015bwietlicy, a w latach 1991 \u2013 1993 \u2013 w firmach \u201eCOMPIREX\u201d i \u201eINCOM\u201d (poligrafia). Od 1995 r. prowadzi zaj\u0119cia i udziela porad laktacyjnych w Szkole Rodzenia w Mielcu, a od 2000 r. jest doradc\u0105 \u017cycia rodzinnego w Poradni Przedma\u0142\u017ce\u0144skiej i Poradni Rodzinnej. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Rodziny w Tarnowie i uzyska\u0142a dyplom doradcy \u017cycia rodzinnego. Kontynuowa\u0142a przy tym dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 w harcerstwie. W 1989 r. by\u0142a jedn\u0105 z inicjatorek reaktywowania I Mieleckiej Dru\u017cyny Harcerek im. E. Plater (dzia\u0142a\u0142a w okresie mi\u0119dzywojennym) i \u201eZHP rok za\u0142o\u017cenia 1918\u201d. Pe\u0142ni\u0142a funkcje hufcowej Hufca Harcerek w Mielcu i komendantki Chor\u0105gwi Harcerek oraz cz\u0142onka Naczelnictwa G\u0142\u00f3wnej Kwatery Harcerek. W latach 1990-1992 uczestniczy\u0142a (wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem Ireneuszem) w pracach zespo\u0142u przygotowuj\u0105cego po\u0142\u0105czenie \u201eZHP r.z.1918\u201d i ZHR, a w dniach 1 \u2013 2 pa\u017adziernika 1992 r. by\u0142a cz\u0142onkiem Prezydium Zjazdu Po\u0142\u0105czeniowego w Warszawie. Od 1992 r. do 1999 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 komendantki Po\u0142udniowo-Wschodniej Chor\u0105gwi Harcerek ZHR, a od 1999 r. jest instruktork\u0105 tej\u017ce Chor\u0105gwi. W latach 2008-2012 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 komendantki Podkarpackiej Chor\u0105gwi Harcerek ZHR. Ma stopie\u0144 harcmistrza. W czasie Zlotu XX-lecia ZHR w Koronowie (2009) by\u0142a cz\u0142onkiem Komendy Zlotu i jedn\u0105 z komendantek Gniazd Harcerskich. Wyjecha\u0142a z Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eDZIEWANNA\u201d<\/strong>, czasopismo \u2013 miesi\u0119cznik mieleckiej m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej wydawany w 1929 r. Uczniowskim komitetem redakcyjnym kierowali inicjatorzy tego przedsi\u0119wzi\u0119cia \u2013 Stanis\u0142aw Kryczy\u0144ski i Wojciech Skuza, a opiekunami \u2013 profesorowie gimnazjalni dr W\u0142adys\u0142aw Szczygie\u0142 i Tadeusz Zawadzki. Artyku\u0142y o r\u00f3\u017cnej tematyce pisali wy\u0142\u0105cznie uczniowie. Wydano 4 numery czasopisma, 3 wydrukowano prawdopodobnie w mieleckiej drukarni M. Fija\u0142kowskiego, a ostatni (podw\u00f3jny) w tarnowskiej drukarni J. Pisza. Po zdaniu matury przez S. Kryczy\u0144skiego i W. Skuz\u0119 \u017caden z uczni\u00f3w nie podj\u0105\u0142 wysi\u0142ku kierowania redakcj\u0105, a ponadto wyst\u0105pi\u0142y k\u0142opoty finansowe i techniczne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eDZIEWI\u0104TKA\u201d<\/strong>, Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu dzia\u0142aj\u0105cy w latach 1990-1999 w Szkole Podstawowej Nr 9 im. W. Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d w Mielcu. Jego za\u0142o\u017cycielem, kierownikiem artystycznym i autorem wi\u0119kszo\u015bci repertuaru (muzyka, teksty, uk\u0142ady taneczne) by\u0142 autor niniejszej\u00a0Encyklopedii miasta Mielca<\/em>. Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 ponad 120 razy w Mielcu i na terenie kraju z repertuarem rozrywkowym (m.in. na \u201eJarmarku Dominika\u0144skim \u2013 1993\u201d w Gda\u0144sku) i religijnym (m.in. w ko\u015bcio\u0142ach w Warszawie, Krynicy i wielokrotnie w Mielcu). Uczestniczy\u0142 w przegl\u0105dach i konkursach, zdobywaj\u0105c szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. w roku 1993 zwyci\u0119\u017cy\u0142 w kategorii zespo\u0142\u00f3w piosenki i ruchu w ramach Wojew\u00f3dzkiego Przegl\u0105du Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych w Rzeszowie, a w latach 1994, 1995 i 1996 by\u0142 laureatem VI, VII i VIII Mi\u0119dzynarodowej Parafiady Dzieci i M\u0142odzie\u017cy w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIEWIT JAN STEFAN<\/strong>, urodzony 4 II 1945 r. w J\u00f3zefowie, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Walerii z domu Wo\u0142osz. Uko\u0144czy\u0142 III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Krakowie \u2013 Nowej Hucie (z matur\u0105 w 1969 r.) i Studium Chemiczne w Lublinie (specjalno\u015b\u0107: technologia proces\u00f3w chemicznych, 1977). Pracowa\u0142 w firmie BUDOSTAL-3 Krak\u00f3w jako pracownik fizyczny (1964-1973), a p\u00f3\u017aniej w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, m.in. na stanowiskach operatora proces\u00f3w chemicznych i biochemika (1973-1996). Od 1 XII 1996 r. do 4 II 2005 r. otrzymywa\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jego pasj\u0105 jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczna. Od wielu lat nale\u017cy do PTTK i pe\u0142ni funkcje przewodnika regionalnego, organizatora turystyki oraz Spo\u0142ecznego Opiekuna Zabytk\u00f3w. Przyczyni\u0142 si\u0119 do wpisania wielu obiekt\u00f3w do rejestru i ewidencji zabytk\u00f3w, m.in. domu urodzin W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie Narodowym, wiatraka w Trzcianie i ko\u015bcio\u0142a w Sarnowie. Jako cz\u0142onek Polskiego Zwi\u0105zku Katolicko-Spo\u0142ecznego zosta\u0142 wybrany na radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w kadencjach 1984-1988 i 1988-1992 (skr\u00f3conej w 1990 r.). W latach 2008-2011 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Powiatowego w Mielcu. Uczestniczy w zaj\u0119ciach Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku i jest cz\u0142onkiem ch\u00f3ru tego\u017c Uniwersytetu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIEWIT J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 27 XI 1892 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki, syn Jana i Marianny z domu \u015awiatkowska. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. Nale\u017ca\u0142 do gimnazjalnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych. W lecie tego\u017c roku prowadzi\u0142 zbi\u00f3rk\u0119 pieni\u0119dzy i dar\u00f3w dla tworz\u0105cych si\u0119 Legion\u00f3w Polskich J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. W czasie I inwazji rosyjskiej mia\u0142 z tego tytu\u0142u powa\u017cne k\u0142opoty. W 1915 r. zosta\u0142 wcielony do 40 pu\u0142ku piechoty (\u201erzeszowskiego\u201d) c.k. armii austriackiej i przydzielony do batalionu zapasowego w Mossou-Magyar (p\u0142n.-zach. W\u0119gry). W 1917 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 w Opawie i zosta\u0142 skierowany na front rosyjski. Stacjonowa\u0142 w Kisielinie i Lwowie, a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostce pilnuj\u0105cej granicy przy uj\u015bciu rzeki Zbrucz do Dniestru. Po kryzysie przysi\u0119gowym (VII 1917)zosta\u0142 z wieloma innymi Polakami odes\u0142any na front w\u0142oski. Tam zachorowa\u0142 na malari\u0119. Po kl\u0119sce wojsk austriackich w listopadzie 1918 r. opu\u015bci\u0142 szpital i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, a nast\u0119pnie do rodzinnego Tuszowa. Po powrocie do zdrowia w 1919 r. zosta\u0142 zatrudniony przez dyrekcj\u0119 Polskich Kolei Pa\u0144stwowych w Krakowie i w tej instytucji pracowa\u0142 przez okres mi\u0119dzywojenny. Mieszka\u0142 w Szczakowej ko\u0142o Jaworzna. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIEWIT KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 26 XI 1956 r. w Grochowem, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Krystyny z Pszenicznych. Od lat szkolnych cz\u0142onek Aeroklubu Mieleckiego, skoczek spadochronowy specjalizuj\u0105cy si\u0119 w nowoczesnym pi\u0119cioboju spadochronowym. Startuj\u0105c w dru\u017cynie Aeroklubu Mieleckiego, zdoby\u0142 m.in. dru\u017cynowo I miejsce w X Og\u00f3lnopolskich Zawodach w Nowoczesnym Pi\u0119cioboju Spadochronowym (2 \u2013 5 IX 1976 r.) i I miejsce w XI OZ NPS (22 \u2013 25 IX 1977 r.) w Mielcu oraz II miejsce i tytu\u0142 wicemistrza Polski w I Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu (17 \u2013 22 VI 1979 r.). By\u0142 te\u017c czo\u0142owym polskim skoczkiem spadochronowym w kategorii junior\u00f3w, m.in. zdoby\u0142 V miejsce w Mistrzostwach Polski w Elbl\u0105gu (1977 r.). Zdoby\u0142 tak\u017ce licencj\u0119 pilota samolotowego oraz uprawnienia instruktora spadochronowego i szkoli\u0142 skoczk\u00f3w spadochronowych. Osi\u0105gni\u0119cia sportowe i szkoleniowe sprawi\u0142y, \u017ce powierzono mu okresowo funkcj\u0119 trenera kadry narodowej w wieloboju spadochronowym. W latach 90. wyjecha\u0142 za granic\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIOBAK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 X 1950 r. w Kamiennej G\u00f3rze, syn Edwarda i Anny z domu Szczygie\u0142. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Studiowa\u0142 na \u00a0Akademii Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie \u00a0i w 1988 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra politologii. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 w WSK Mielec w 1968 r. jako \u015blusarz, a w nast\u0119pnych latach by\u0142 brakarzem \u2013 kontrolerem, specjalist\u0105 ds. zaopatrzenia i mistrzem ds. adaptacji. W 1979 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym ZM ZSMP w Mielcu oraz wiceprzewodnicz\u0105cym ZW ZSMP w Rzeszowie. W latach 1982-1986 pracowa\u0142 pocz\u0105tkowo w KM PZPR w Mielcu jako kierownik MOPIW, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza KG PZPR w Mielcu. W 1986 r. przeszed\u0142 do pracy w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym i jest kierownikiem Dzia\u0142u Zatrudnienia. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej, najpierw w Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego, a nast\u0119pnie w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej (m.in. przewodnicz\u0105cy osiedla przy ul. S. Drzewieckiego) i zwi\u0105zkach zawodowych, m.in. jako cz\u0142onek ZW ZZ Budowlanych i ZW OPZZ w Rzeszowie oraz cz\u0142onek Zarz\u0105du Krajowego ZZ Budowlanych. W 2003 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym Rady Osiedla Lotnik\u00f3w i w wyniku kolejnych wybor\u00f3w funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZSMP\u201d, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla OPZZ\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"DZIUBA FELICJA (z domu CHMARA)<\/strong>, urodzony 14 I 1941 r. w W\u00f3lce Tanewskiej ko\u0142o Niska, c\u00f3rka Maksymiliana i Weroniki z domu Maziarz. Absolwentka Liceum dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli, a nast\u0119pnie Studium Nauczycielskiego (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie pocz\u0105tkowe) w Tarnowie (1972 r.). Jako kwalifikowana nauczycielka rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w 1969 r. w Pa\u0144stwowym Przedszkolu Nr 3 w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w PP Nr 4. W 1975 r. zosta\u0142a mianowana dyrektork\u0105 PP Nr 5 przy ul. Chopina i organizowa\u0142a t\u0119 plac\u00f3wk\u0119 od podstaw. Od 1982 r. do 1986 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 nauczyciela \u2013 metodyka w O\u015brodku Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie. W 1986 r. otrzyma\u0142a mianowanie na dyrektora nowego PP Nr 16 na osiedlu W.Szafera i zorganizowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 tej plac\u00f3wki. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119. Studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: pedagogika ze specjalno\u015bci\u0105 \u2013 wychowanie przedszkolne) i w 1980 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c studia podyplomowe w krakowskim O\u015brodku Doskonalenia Nauczycieli (specjalno\u015b\u0107: organizacja i zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105) oraz uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w ODN w Rzeszowie. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji spo\u0142ecznych: TPD, PCK i ZNP. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 pedagogiczn\u0105 by\u0142a wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniana, m.in. otrzyma\u0142a Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi oraz Nagrod\u0119 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania w 1975 r. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1998 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIUBK\u00d3W<\/strong>, jedno z osiedli po\u0142o\u017conych we wschodniej cz\u0119\u015bci Mielca. Le\u017cy na terenach dawnej pradoliny Wis\u0142oki. Po zmianie koryta rzeki z biegiem czasu woda opada\u0142a i tworzy\u0142y si\u0119 bagna, a potem \u0142\u0105ki, jeszcze w XX w. podmok\u0142e. Przez ostatnie kilkadziesi\u0105t lat XX w. wody gruntowe opad\u0142y, tereny Dziubkowa wysch\u0142y i przeznaczono je do zabudowy. Budow\u0119 osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych rozpocz\u0119to w po\u0142owie lat 70., a MRN w Mielcu na sesji 22 I 1975 r. nada\u0142a nazwy jego ulicom. Po podziale miasta na osiedla (14 II 1978 r.) opisywany teren budowy zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice osiedla Metalowc\u00f3w. W latach 80. Mielecka Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa rozpocz\u0119\u0142a na jego terenie budow\u0119 blok\u00f3w mieszkalnych. 25 X 1985 r. zmieniono nazw\u0119 osiedla Metalowc\u00f3w na tradycyjny Dziubk\u00f3w (na pro\u015bb\u0119 mieszka\u0144c\u00f3w), a nast\u0119pnie oddzielono cz\u0119\u015b\u0107 zajmowan\u0105 przez MSM i nazwano j\u0105 osiedlem W\u0142adys\u0142awa Szafera (oddzielne has\u0142o). Obecnie osiedle Dziubk\u00f3w obejmuje swym zasi\u0119giem rejony ulic: Budowlanej, Dalekiej, D\u0142ugiej, Gajowej, Jasnej, Jastrz\u0119biej, Jemio\u0142owej, Jod\u0142owej, Klonowej, Laskowej, Lipowej, \u0141\u0105kowej, \u0141owieckiej, Metalowc\u00f3w, Mi\u0142ej, Niedu\u017cej, Nowej, Okr\u0119\u017cnej, Osiedlowej, Partyzant\u00f3w, Wierzbowej, Wolno\u015bci (cz\u0119\u015b\u0107) i Wrzosowej. Mieszka na jego terenie oko\u0142o 2810 os\u00f3b.
Nazwa Dziubk\u00f3w funkcjonuje w mieleckiej tradycji od niepami\u0119tnych czas\u00f3w i zwi\u0105zana jest prawdopodobnie z wielk\u0105 ilo\u015bci\u0105 ptactwa \u017ceruj\u0105cego na bagnach i podmok\u0142ych \u0142\u0105kach. Dlaczego Dziubk\u00f3w a nie Dzi\u00f3bk\u00f3w? W S\u0142owniku etymologicznym j\u0119zyka polskiego (wydanie z 1927 r.) A. Br\u00fcckner podaje jako poprawne \u201edzi\u00f3b albo dziub\u201d oraz \u201edziuba\u0107\u201d. Wed\u0142ug innej wersji nazwa pochodzi od przezwiska \u201eDziubas\u201d jednego z Oborskich – wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli tego terenu. W tradycji przyj\u0119\u0142o si\u0119 \u201eDziubk\u00f3w\u201d i tak dotrwa\u0142o do naszych czas\u00f3w. Jest wi\u0119c jedn\u0105 z mieleckich ciekawostek j\u0119zykowych.<\/p>\r\n

DZIURA DANUTA KATARZYNA (z domu BURKIEWICZ<\/strong>), urodzona 28 I 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wac\u0142awa i Heleny z domu Gowik. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1989 r. W latach szkolnych wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eMali Rzeszowiacy\u201d, a nast\u0119pnie ta\u0144czy\u0142a w Klubie Ta\u0144ca Towarzyskiego pod kierunkiem Doroty Chwa\u0142ki. W latach 1989-1992 studiowa\u0142a pedagogik\u0119 pracy kulturalno-o\u015bwiatowej w Uniwersytecie \u015al\u0105skim w Cieszynie. W 1998 r. za\u0142o\u017cy\u0142a z siostr\u0105 El\u017cbiet\u0105 firm\u0119 ELDAN Sp. z o.o. w Mielcu, kt\u00f3ra podj\u0119\u0142a produkcj\u0119 odzie\u017cy roboczej r\u00f3\u017cnego rodzaju i z powodzeniem funkcjonuje na rynku krajowym. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek zarz\u0105du PTG Sok\u00f3\u0142 1893 w Mielcu i sponsor tego klubu. (Syn Stanis\u0142aw, zawodnik tego klubu, jest czo\u0142owym polskim szermierzem \u2013 szpadzist\u0105 w kategoriach m\u0142odzie\u017cowych.) Bierze udzia\u0142 w akcjach charytatywnych. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem zjazd\u00f3w kole\u017ce\u0144skich absolwent\u00f3w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu. Uhonorowana Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa zas\u0142ugi dla rozwoju polskiej szermierki\u201d. 20 X 2025 r. zosta\u0142a wybrana do Zarz\u0105du Polskiego Zwi\u0105zku Szermierczego.<\/p>\r\n

DZIURA STANIS\u0141AW MICHA\u0141,<\/strong> urodzony 23 IX 2004 r. w Mielcu, syn Piotra i Danuty z domu Burkiewicz. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2023 r. Studiuje na Wydziale Mechaniki i budowy Maszyn w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie. Trenowanie szermierki (bro\u0144 \u2013 szpada) rozpocz\u0105\u0142 w 2012 r. w PTG \u201eSok\u00f3\u0142 1893\u201d w Mielcu pod kierunkiem trenera Zbigniewa \u017boli i w barwach tego klubu startowa\u0142 do 2023 r. Ju\u017c po roku trening\u00f3w wykaza\u0142 si\u0119 nieprzeci\u0119tnym talentem i wygrywa\u0142 w swojej kategorii wiekowej, m.in. zaj\u0105\u0142 1. miejsce w Mi\u0119dzynarodowym Turnieju w Koszycach (S\u0142owacja), a w kolejnych latach wygra\u0142 kilka krajowych turniej\u00f3w. Wa\u017cniejsze sukcesy: *2015 r. \u2013 Igrzyska Dzieci i M\u0142odzie\u017cy (nieoficjalne Mistrzostwa Polski Dzieci) – 1. miejsce; wygrane turnieje: \u201eWarszawska Syrenka\u201d, \u201eKmicic Cup\u201d, Puchar Ziem P\u00f3\u0142nocnych, \u201eZ\u0142oty Kasztan\u201d i z okazji 60-lecia szermierki w Mielcu; *2016 r. \u2013 1. miejsce w turniejach: IX Memoria\u0142 Jerzego Janikowskiego, fina\u0142 \u201ePucharu \u017bubr\u00f3w\u201d. *2017 r. \u2013 1. miejsce w turnieju \u201eZ\u0142oty Kasztan\u201d, 3. miejsce w \u201eMieleckich Skrzyd\u0142ach\u201d. *2018 r. \u2013 Mistrzostwa Polski M\u0142odzik\u00f3w \u2013 indywidualnie br\u0105zowy medal, dru\u017cynowo \u2013 z\u0142oty medal i mistrzostwo Polski (Stanis\u0142aw Dziura, Dominik Kwa\u015bnik, Micha\u0142 Mr\u00f3z i Dawid Madura), 1. miejsce w turniejach: Puchar Kalwarii, I i II \u201ePuchar \u017bubr\u00f3w\u201d, 3. miejsce w \u201eWarszawskiej Syrence\u201d, 2. Miejsce w \u201eMieleckich Skrzyd\u0142ach\u201d. *2019 r. \u2013 3. miejsce w Challenge Wratislavia (najwi\u0119kszy na \u015bwiecie turniej szermierczy), 1. miejsce w Memoriale Jerzego Janikowskiego. Powo\u0142anie do reprezentacji Polski kadet\u00f3w. Start w Pucharze Europy Kadet\u00f3w w Klagenfurcie i Bonn (Niemcy). *2020 r. \u2013 XXVI Og\u00f3lnopolska Olimpiada M\u0142odzie\u017cy (oficjalne Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych) – br\u0105zowy medal, 1. miejsce w \u201eWarszawskiej Syrence\u201d i I Pucharze Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych, udzia\u0142 w Pucharze Europy Kadet\u00f3w. *2021 r. \u2013 2. miejsce w II Pucharze Polski Kadet\u00f3w, 3. miejsce w III Pucharze Polski Kadet\u00f3w. Powo\u0142anie do reprezentacji Polski kadet\u00f3w i udzia\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata Kadet\u00f3w (Kair, Egipt). 1. miejsce w I Pucharze Polski Junior\u00f3w. Powo\u0142anie do reprezentacji Polski junior\u00f3w i udzia\u0142 w Pucharze \u015awiata Junior\u00f3w w Luksemburgu. *Sezon 2022\/2023 \u2013 udzia\u0142 w Pucharze \u015awiata Junior\u00f3w w Rydze (\u0141otwa) i Heraklionie (Grecja), 18. miejsce w II Pucharze Polski Senior\u00f3w, 16. Miejsce w Pucharze \u015awiata Junior\u00f3w w Udine (W\u0142ochy), 5. miejsce w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w Mielcu, udzia\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata Junior\u00f3w w Plowdiw. Po podj\u0119ciu studi\u00f3w reprezentuje Klub Sportowy AGH Krak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

DZIURDZIANI FERDYNAND<\/strong>\u00a0(Giovanni Giorgio Tutendino), szlachcic, z pochodzenia W\u0142och, starosta w Nowym Korczynie. Za zas\u0142ugi dla rodziny Ossoli\u0144skich otrzyma\u0142 4 VIII 1617 r. dworek i \u201erol\u0119 aptekarzowsk\u0105\u201d w Mielcu od wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca Krzysztofa Ossoli\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


DZWONKOWSKI EDWARD<\/strong>, urodzony 4 III 1824 r. w Kutkorzu?, syn Szcz\u0119snego Feliksa i Rozalii z Siedliskich. W wieku kilkunastu lat rozpocz\u0105\u0142 edukacj\u0119 w instytucie w Wiedniu, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 tamtejsz\u0105 Wojskow\u0105 Akademi\u0119 Techniczn\u0105. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, aby pomaga\u0107 ojcu w prowadzeniu d\u00f3br. W nieznanych okoliczno\u015bciach w 1848 r. przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do wojska w\u0119gierskiego \u2013 honwed\u00f3w (obro\u0144c\u00f3w ojczyzny) i bra\u0142 udzia\u0142 w powstaniu w\u0119gierskim. Wielokrotnie wykaza\u0142 si\u0119 m\u0119stwem, tote\u017c doszed\u0142 do rangi majora sztabu generalnego i otrzyma\u0142 Order Zas\u0142ugi Wojskowej. Po kl\u0119sce powstania z grup\u0105 oko\u0142o 800 Polak\u00f3w uciek\u0142 do Turcji i tam przebywa\u0142 do 1850 r. W kolejnych latach 50. przebywa\u0142 m.in. Anglii, Francji i Belgii. Prawdopodobnie w 1855 r. powr\u00f3ci\u0142 do Galicji i zaj\u0105\u0142 si\u0119 maj\u0105tkiem w Gromniku. Kontynuowa\u0142 rodzinne tradycje hodowli koni. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w rozwijanie przemys\u0142u naftowego w Galicji. Wed\u0142ug znawcy tematu A. Ecksteina by\u0142 \u201eudzia\u0142owcem i kierownikiem wielu zak\u0142ad\u00f3w naftowych\u201d. Uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu Towarzystwa Wzajemnych Ubezpiecze\u0144 w Krakowie w 1860 r. i wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 wybrany do Rady Nadzorczej. W czasie powstania styczniowego (1863-1864) dzia\u0142a\u0142 w konspiracyjnej organizacji wspomagaj\u0105cej powstanie. Od 1869 r. nale\u017ca\u0142 do\u00a0 Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa i detaksera. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spowodowa\u0142a, \u017ce zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a ziemi tarnowskiej do Sejmu Krajowego Galicyjskiego II i III kadencji (1867-1872). Nie nale\u017ca\u0142 do \u017cadnej partii, by\u0142 zwolennikiem autonomii kraj\u00f3w wchodz\u0105cych w sk\u0142ad monarchii habsburskiej, zabiera\u0142 g\u0142os wy\u0142\u0105cznie w sprawach gospodarczych i ekonomicznych. W wyborach do austriackiej Rady Pa\u0144stwa (30 X 1873 r.) zosta\u0142 wybrany jako przedstawiciel ziemia\u0144stwa z powiat\u00f3w: Tarn\u00f3w, D\u0119bica, Mielec i Pilzno. Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 by\u0142a dobrze oceniana, tote\u017c w 1879 r. i 1885 r. wybierano go do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu. Ponadto od 1879 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Krajowego dla opieki i rozwoju przemys\u0142u i g\u00f3rnictwa naftowego w Galicji\u201d, a w 1880 r. zosta\u0142 wybrany do Wydzia\u0142u Towarzystwa. Zmar\u0142 3 IX 1887 r. Pochowany na cmentarzu przyko\u015bcielnym w Gromniku. W jego pogrzebie uczestniczy\u0142, jako przedstawiciel powiatu mieleckiego, wiceprezes Rady Powiatowej w Mielcu Stefan S\u0119kowski.<\/p>\r\n

D\u0179WIKOWSKI JERZY JAN<\/b>, urodzony 22 IX 1921 r. w Inowroc\u0142awiu, syn Czes\u0142awa i Ludomiry z Kami\u0144skich.\u00a0 Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe. Od 1945 r. do 1986 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d na r\u00f3\u017cnych stanowiskach. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142 sport, a zw\u0142aszcza kolarstwo i sporty motorowe. By\u0142 za\u0142o\u017cycielem sekcji kolarskiej i sekcji motorowej Stali Mielec (p\u00f3\u017aniej sekcja Ligi Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza i Ligi Obrony Kraju) i ich kierownikiem. Wykona\u0142 m.in. ca\u0142e wyposa\u017cenie do treningu kolarskiego. Wchodzi\u0142 w sk\u0142ad zarz\u0105du FKS Stal Mielec. Na emeryturze pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 gospodarza klubowego. By\u0142 inicjatorem i ofiarnym wykonawc\u0105 wielu czyn\u00f3w spo\u0142ecznych na obiektach Stali Mielec i w \u015brodowisku, m.in. jednego z plac\u00f3w zabaw dla dzieci. Wyr\u00f3\u017cniony odznakami klubowymi FKS Stal Mielec. Zmar\u0142 22 II 1989 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

DABWAN ABDUL RAQEEB, urodzony 28 XI 1974 r. w Taizz (Jemen), syn Mohameda i Hammamy Said. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Taizz. Po maturze w 1993 r. przyby\u0142 do Polski. Uko\u0144czy\u0142 Studium J\u0119zyka Polskiego Uniwersytetu \u0141\u00f3dzkiego (1994), a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w Akademii Medycznej w Lublinie i w 2002 r. otrzyma\u0142 dyplom lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-50","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/50","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=50"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/50\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=50"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=50"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=50"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}