{"id":48,"date":"2022-11-27T19:12:12","date_gmt":"2022-11-27T18:12:12","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=48"},"modified":"2026-03-30T18:09:02","modified_gmt":"2026-03-30T16:09:02","slug":"litera-c","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=48","title":{"rendered":"Litera C"},"content":{"rendered":"\r\n

\"\"CABAJ MARIA (z domu OLSZEWSKA)<\/strong>, urodzona 24 IX 1943 r. w okolicach Halle (Niemcy), gdzie przewieziono rodzin\u0119 Olszewskich po deportacji z Krasnobrodu w powiecie zamojskim i skierowano do prac przymusowych; c\u00f3rka Micha\u0142a i W\u0142adys\u0142awy z Korzeniowskich. (W 1945 r. Olszewscy powr\u00f3cili do Krasnobrodu.) Po uko\u0144czeniu Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Che\u0142mie Lubelskim w 1962 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 2 w Mielcu przy ul. K. Marksa (aktualnie ul. Lwowska). W 1967 r. przeniesiona zosta\u0142a do Przedszkola Pa\u0144stwowego nr 1 przy ul. A. Mickiewicza i w plac\u00f3wce tej pracowa\u0142a 31 lat, w tym 17 lat na stanowisku dyrektora (1981-1998). Uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: Wychowanie przedszkolne i nauczanie pocz\u0105tkowe) w Tarnowie (1972 r.), Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 w Krakowie z tytu\u0142em magistra (1978 r.), Studia Podyplomowe (z zakresu: Organizacja i zarz\u0105dzanie) w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Krakowie (1988 r.) oraz zdoby\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z zakresu pedagogiki przedszkolnej (1988 r.). W okresie kierowania przedszkolem doprowadzi\u0142a do gruntownej modernizacji i unowocze\u015bnienia budynk\u00f3w i ich wyposa\u017cenia oraz placu zabaw. By\u0142a kierownikiem zespo\u0142u samokszta\u0142ceniowego dyrektor\u00f3w przedszkoli, dzia\u0142aczem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i Ligi Kobiet Polskich oraz wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. W 1998 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Polak\u00f3w Poszkodowanych przez III Rzesz\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 TPD \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CARITAS<\/strong>, katolicka organizacja humanitarna, za\u0142o\u017cona zosta\u0142a w Europie na prze\u0142omie XIX i XX w. G\u0142\u00f3wnymi celami jej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y: skoordynowane niesienie pomocy ofiarom konflikt\u00f3w zbrojnych, przemocy i kataklizm\u00f3w, organizowanie akcji dobroczynnych oraz praca o\u015bwiatowa w\u015br\u00f3d biednych i potrzebuj\u0105cych pomocy. W Polsce rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 po 1918 r. W 1937 r. biskup tarnowski Franciszek Lisowski utworzy\u0142 diecezjalny zwi\u0105zek \u201eCaritas\u201d, kt\u00f3ry skoordynowa\u0142 dzia\u0142anie organizacji na terenie diecezji tarnowskiej, w tym r\u00f3wnie\u017c w dekanacie mieleckim. O\u017cywienie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej, kiedy to wiele os\u00f3b znajdowa\u0142o si\u0119 w trudnej sytuacji materialnej. W 1950 r. polskie w\u0142adze pa\u0144stwowe zlikwidowa\u0142y organizacj\u0119, a jej maj\u0105tek przekaza\u0142y nowo powo\u0142anemu Zrzeszeniu Katolik\u00f3w \u201eCaritas\u201d, podporz\u0105dkowanemu administracji pa\u0144stwowej. Reaktywowanie Caritas Polskiej, zwi\u0105zanej z Ko\u015bcio\u0142em katolickim, nast\u0105pi\u0142o w 1989 r. Caritas Diecezji Tarnowskiej powo\u0142a\u0142 biskup tarnowski dr Jerzy Ablewicz 8 XII 1989 r. W Mielcu organizacja ta powo\u0142ana zosta\u0142a w latach 90. we wszystkich (5) parafiach. Spo\u015br\u00f3d wielu jej prac wymieni\u0107 trzeba: prowadzenie dw\u00f3ch jad\u0142odajni i zbi\u00f3rki dar\u00f3w dla ubogich, a tak\u017ce aktywny udzia\u0142 w mi\u0119dzynarodowych i krajowych akcjach humanitarnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCARPATIA\u201d (MIELECKI KLUB G\u00d3RSKI)<\/strong>, klub turystyczno-sportowy. Powsta\u0142 w 1994 r. z inicjatywy m.in. Marka Dziedzickiego, Jerzego Piotra Krakowskiego i Ireneusza Wo\u0142oszyna. Skupia oko\u0142o 100 os\u00f3b pasjonuj\u0105cych si\u0119 turystyk\u0105 g\u00f3rsk\u0105. Jest organizatorem rajd\u00f3w turystycznych, w tym og\u00f3lnopolskich \u2013 \u201eRajd Karpatia\u201d i \u201eRajd Przyja\u017ani Bieszczadzkiej\u201d. Organizuje te\u017c wycieczki rowerowe po ziemi mieleckiej oraz zawody rowerowe, m.in. w czasie corocznych \u201eDni Mielca\u201d. Od 1998 r. jest Oddzia\u0142em Polskiego Towarzystwa Tatrza\u0144skiego. Jego prezesem od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci jest Jerzy Piotr Krakowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCAZUSY\u201d<\/strong>, kilkunastoosobowy zesp\u00f3\u0142 muzyczny o charakterze ma\u0142ego big-bandu dzia\u0142aj\u0105cy w Mielcu w latach 60. i 70. pod auspicjami Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Za\u0142o\u017cycielem i kierownikiem muzycznym by\u0142 Zbigniew Mielecki, prokurator Prokuratury Powiatowej w Mielcu, a jednym z konferansjer\u00f3w \u2013 Tadeusz Przywara, znany malarz artysta. Zesp\u00f3\u0142 wykonywa\u0142 popularn\u0105 muzyk\u0119 rozrywkow\u0105, wyst\u0119powa\u0142 na uroczysto\u015bciach miejskich i powiatowych w Mielcu i na terenie powiatu, a tak\u017ce w innych miastach, g\u0142\u00f3wnie na terenie wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W 1975 r. zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CEBULA GRZEGORZ \u201eBULA\u201d<\/strong>, urodzony 27 XI 1971 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Marii z domu Pszeniczny. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie, a nast\u0119pnie do Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. S. Wyspia\u0144skiego w Jaros\u0142awiu. Pracowa\u0142 fizycznie, a nast\u0119pnie kopiowa\u0142 obrazy w Hiszpanii. Pod koniec lat 90. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i \u00a0pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych firmach. R\u00f3wnocze\u015bnie zacz\u0105\u0142 systematycznie tworzy\u0107 w\u0142asne obrazy (malarstwo olejne), inspiruj\u0105c si\u0119 surrealizmem, abstrakcjonizmem i kubizmem. Sw\u00f3j styl okre\u015bla jako \u201einspiracjonizm\u201d, \u201espontanizm\u201d i \u201emoizm\u201d. Nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu i Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego przy SCK w Mielcu oraz wsp\u00f3\u0142pracuje ze Stowarzyszeniem Kulturalnym J\u2019ARTE w Mielcu. Wystawy indywidualne: *1999 r. \u2013 Sp\u00f3\u0142dzielczy Dom Kultury MSM w Mielcu, *2007 r. \u2013Klub \u201eStranger Cafe\u201d w Krakowie, *2008 r. \u2013 Klub Studio w Mielcu, *2011 r. \u2013 Galeria Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu, *2012 r. \u2013 Stereo Cafe Mielec, Club Music Departament Mielec. Wystawy zbiorowe: *2000-2013 \u2013 Doroczne wystawy Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych i Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej, *2003 r. \u2013 \u201eM\u0142odzi M\u0142odym\u201d, Dom Kultury SCK Mielec, 2005 r. \u2013 \u201eNiepodzielone\u201d \u2013 Dom Kultury SCK Mielec, 2011 r. \u2013 \u201ePolski Blues\u201d w Galerie Inder Werretalhalle L\u00f6hne (Niemcy). Uczestniczy\u0142 w projekcie \u201eMiasto to ludzie\u201d, m.in. wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 muralowe kompozycje na \u015bcianach gara\u017cy przy ul. W. Szafera. Od 2013 r. wyst\u0119puje w Teatrze Rozmaito\u015bci SCK w Mielcu (Dziewczyny\u00a0 pomys\u0142em, Damy i huzary, Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Rozmowy przy wycinaniu lasu, Wesele, Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia, Teatr Variete, Baw si\u0119 razem z nami, Pigmalion)<\/em>. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Honorow\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CEBULAK KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 21 X 1963 r. w Tarnobrzegu, syn Jana i Janiny z domu Kojder. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tarnobrzegu, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1990 r. Sta\u017c podyplomowy rozpocz\u0105\u0142 1 VIII 1990 r. w Wojew\u00f3dzkim Szpitalu Zespolonym Nr 1 w Rzeszowie, a po uko\u0144czeniu sta\u017cu zosta\u0142 zatrudniony na Oddziale Ginekologiczno- Po\u0142o\u017cniczym (ordynator: dr hab. med. Andrzej Skr\u0119t) jako m\u0142odszy asystent. W latach 1993-1997 pracowa\u0142 w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim Nr 1 w Rzeszowie jako asystent Oddzia\u0142u Ginekologii i Po\u0142o\u017cnictwa, a w latach 1997-2000 by\u0142 starszym asystentem Oddzia\u0142u Ginekologii i Po\u0142o\u017cnictwa w Wojew\u00f3dzkim Szpitalu Specjalistycznym w Rzeszowie. W 1993 r. uzyska\u0142 pierwszy stopie\u0144 specjalizacji. W 1995 r. Rada Wydzia\u0142u Lekarskiego Collegium Medicum UJ w Krakowie nada\u0142a mu tytu\u0142 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej pt. Przedporodowa skala dopplerowskiego wska\u017anika t\u0119tnic p\u0119powinowych. W 1997 r. uzyska\u0142 drugi stopie\u0144 specjalizacji z zakresu ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa. Od 1 I 2001 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na stanowisku ordynatora Oddzia\u0142u Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczego. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie w zakresie zarz\u0105dzania systemem ochrony zdrowia. G\u0142\u00f3wnym kierunkiem jego zainteresowa\u0144 naukowych jest ginekologia operacyjna oraz medycyna perinatalna, a w szczeg\u00f3lno\u015bci diagnostyka stan\u00f3w zagro\u017cenia p\u0142odu w czasie ci\u0105\u017cy i porodu. Opublikowa\u0142 kilkana\u015bcie prac w czasopismach naukowych krajowych i zagranicznych oraz biuletynach kongresowych. Bra\u0142 udzia\u0142 w licznych kongresach krajowych i zagranicznych. Jest cz\u0142onkiem: Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, Sekcji Ultrasonograficznej PTG i Polskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej. Za wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z klubem AZS Rzesz\u00f3w otrzyma\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Akademickiego Zwi\u0105zku Sportowego. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego. W latach 2001-2007 by\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczego Szpitala Powiatowego w Mielcu. Pracuje na Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym Szpitala Specjalistycznego PRO-FAMILIA w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CEBULAK ZBIGNIEW,<\/strong>\u00a0urodzony 17 II 1929 r. w Che\u0142m\u017cy, syn Mieczys\u0142aw i Zuzanny z domu Dro\u017cniakiewicz. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y pracowa\u0142 jako \u015blusarz w cukrowni w Che\u0142m\u017cy. R\u00f3wnocze\u015bnie trenowa\u0142 boks w Legii Che\u0142m\u017ca. Okaza\u0142 si\u0119 wielkim talentem i w latach 1946, 1947 i 1948 wywalczy\u0142 mistrzostwo Polski junior\u00f3w w wadze \u015bredniej.\u00a0 Zosta\u0142 pozyskany do CWKS Warszawa i ju\u017c w jego barwach od 1949 r. reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 w zawodach mi\u0119dzynarodowych. W X Akademickich Mistrzostwach \u015awiata (Budapeszt, 1949 r.) zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrza i srebrny medal, po pora\u017cce w finale z W\u0119grem Laszlo Pappem, p\u00f3\u017aniej \u015bwiatow\u0105 s\u0142aw\u0105 boksu. W 1951 r. wywalczy\u0142 br\u0105zowy medal na Mistrzostwach Polski w Boksie Senior\u00f3w w \u0141odzi. Nale\u017ca\u0142 do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki krajowej, a Polska by\u0142a w\u00f3wczas jedn\u0105 z pot\u0119g pi\u0119\u015bciarskich w Europie. W 1952 r. odni\u00f3s\u0142 gro\u017an\u0105 kontuzj\u0119 r\u0119ki i zako\u0144czy\u0142 zawodnicz\u0105 karier\u0119. (Bilans: 185 walk, 150 wygranych, 15 remis\u00f3w i 20 pora\u017cek.) Nie odszed\u0142 od boksu i zdoby\u0142 kwalifikacje trenerskie. Pierwszym klubem, w kt\u00f3rym zosta\u0142 I trenerem, by\u0142a w 1957 r. Stal Mielec, czo\u0142owa dru\u017cyna w drugiej klasie rozgrywkowej. Jego podopieczni: Tadeusz Nowakowski i Adam Romaniszyn zdobyli tytu\u0142y mistrz\u00f3w Polski senior\u00f3w, a Gawlas wywalczy\u0142 mistrzostwo Polski junior\u00f3w. Wymienieni i kilku dalszych by\u0142o reprezentantami Polski lub bra\u0142o udzia\u0142 w zgrupowaniach kadry narodowej. Po 12 latach pracy w Mielcu przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u015awidnika, gdzie trenowa\u0142 bokser\u00f3w Avii, a nast\u0119pnie by\u0142 szkoleniowcem pi\u0119\u015bciarzy Carbo Gliwice. W obu klubach trenowa\u0142 czo\u0142owych polskich bokser\u00f3w. Ostatnim klubem, w kt\u00f3rym pracowa\u0142, by\u0142a Pogo\u0144 Che\u0142m\u017ca, a wi\u0119c macierzysty klub, w kt\u00f3rym rozpoczyna\u0142 karier\u0119. Zmar\u0142 22 IV 2007 r. Pochowany na cmentarzu w Che\u0142m\u017cy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CECH RZEMIOS\u0141 R\u00d3\u017bNYCH W MIELCU<\/strong>, organizacja zawodowa rzemie\u015blnik\u00f3w, kontynuator tradycji mieleckich organizacji cechowych. Powsta\u0142 30 VI 1951 r. na podstawie Uchwa\u0142y Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie i przej\u0105\u0142 maj\u0105tek po Oddziale Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Cech\u00f3w w Tarnobrzegu. Pod koniec 1952 r. skupia\u0142 149 w\u0142a\u015bcicieli warsztat\u00f3w. W dalszych latach liczba ich ros\u0142a wraz z rozwojem Mielca. (Rzemie\u015blnicy musieli obligatoryjnie nale\u017ce\u0107 do organizacji cechowej.) W 1960 r. zrzeszano 173 zak\u0142ady rzemie\u015blnicze, w 1970 r. \u2013 501, a w 1980 r. \u2013 759. W latach 80. na skutek pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu polskiej gospodarki tak\u017ce i w rzemio\u015ble da\u0142o si\u0119 zauwa\u017cy\u0107 recesj\u0119. W 1989 r., po wej\u015bciu w \u017cycie ustawy o dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej i wprowadzeniu nowych zasad przynale\u017cno\u015bci do Cechu, ilo\u015b\u0107 zak\u0142ad\u00f3w zrzeszonych znacznie si\u0119 zmniejszy\u0142a i w ostatnich latach 90. wynosi\u0142a oko\u0142o 200. Aktualnie zrzesza nadal 200 zak\u0142ad\u00f3w rzemie\u015blniczych. z kt\u00f3rych 135 prowadzi nauk\u0119 zawodu dla oko\u0142o 500 uczni\u00f3w. Podstawowymi zadaniami Cechu s\u0105: prowadzenie szkole\u0144, np. BHP i pedagogicznych, przeprowadzanie egzamin\u00f3w czeladniczych oraz wsp\u00f3\u0142praca z Powiatowym Urz\u0119dem Pracy w zakresie zatrudniania pracownik\u00f3w. Do 1970 r. siedziba biura CRzR znajdowa\u0142a si\u0119 przy ul. J. Kili\u0144skiego 16, a od XI 1970 r. przeniesiono si\u0119 do nowego Domu Rzemios\u0142a, wybudowanego w latach 1968-1970 przy ul. Kr\u00f3tkiej 2. W 2014 r. Cech utworzy\u0142 w swojej siedzibie przy ul. Kr\u00f3tkiej O\u015brodek Szkoleniowy jako niepubliczn\u0105 plac\u00f3wk\u0119 kszta\u0142cenia ustawicznego. O\u015brodek prowadzi m. in. kursy pedagogiczne i inne kursy zawodowe oraz szkolenia z zakresu bezpiecze\u0144stwa i higieny pracy oraz spraw przeciwpo\u017carowych. Wed\u0142ug stanu\u00a0 na 31 XII 2021 r. do Cechu nale\u017ca\u0142o 232 rzemie\u015blnik\u00f3w z r\u00f3\u017cnych bran\u017c, w tym oko\u0142o 140 zatrudniaj\u0105cych i kszta\u0142c\u0105cych pracownik\u00f3w m\u0142odocianych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Starsi Cechu: Stanis\u0142aw Wery\u0144ski (1951-1956), Antoni \u0141az (1957-1958), Stanis\u0142aw Bittner (1958-1961), Franciszek Babula (1961-1967), Stefan Grzegorczyk (1968-1978), Henryk Walczak (1978-1980), Tadeusz Strza\u0142a (1981-1990) i Zdzis\u0142aw Kru\u017cel (1990-2000). Od 20 IX 2000 r. funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni W\u0142adys\u0142aw Mazur.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy biura: Karol \u0106wi\u0119ka (1970-1974), Kazimierz Toczy\u0144ski (1974-1977), Wiktoria Nowak (1977-1991), Anna Sanecka (1991-2013), Ewelina Rzemi\u0144ska (2013-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CECHY RZEMIE\u015aLNICZE<\/strong>, organizacje zawodowe rzemie\u015blnik\u00f3w powsta\u0142e w wiekach X-XII na zachodzie Europy, w celu obrony interes\u00f3w gospodarczych oraz czuwania nad realizacj\u0105 praw i obowi\u0105zk\u00f3w swoich cz\u0142onk\u00f3w. By\u0142y r\u00f3wnocze\u015bnie jednostkami samoobrony miast przed agresorami. Organizowa\u0142y tak\u017ce \u017cycie kulturalne i towarzyskie oraz uczestniczy\u0142y w \u017cyciu religijnym. Cz\u0142onkami cech\u00f3w byli mistrzowie (majstrowie) prowadz\u0105cy warsztaty. Pierwszym w dziejach Mielca by\u0142 Cech Zbiorowy Kowalski, kt\u00f3ry powsta\u0142 w 1522 r. Statut Cechu zosta\u0142 zatwierdzony przez burmistrza i rajc\u00f3w, a nast\u0119pnie przez w\u0142a\u015bciciela miasta Stanis\u0142awa Mieleckiego, kasztelana zawichojskiego. Zapewne drugim w kolejno\u015bci by\u0142 Cech Krawiecki, kt\u00f3ry powsta\u0142 prawdopodobnie w 1556 r. P\u00f3\u017aniej zorganizowa\u0142y si\u0119 Cechy: Garncarski (pierwsza wzmianka w 1578 r.) oraz P\u0142\u00f3ciennik\u00f3w, Sukienniczy i Szewski, kt\u00f3rych istnienie potwierdzaj\u0105 dokumenty z pierwszych lat XVII w. Po utracie przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci cechy w zaborze austriackim (a wi\u0119c tak\u017ce w Mielcu) istnia\u0142y w tradycyjnej strukturze do 1883 r. Wtedy to, na podstawie znowelizowanej ustawy przemys\u0142owej z 1859 r., utworzono Stowarzyszenia R\u0119kodzielnicze. (Ich dzia\u0142alno\u015b\u0107 jest opisana pod odr\u0119bnym has\u0142em.) Powr\u00f3t do organizacji cechowej nast\u0105pi\u0142 dopiero 22 IV 1928 r., kiedy to utworzono w Mielcu Powiatowy Cech Rzemie\u015blniczy. Skupia\u0142 ono wtedy oko\u0142o 80 warsztat\u00f3w. W okresie okupacji hitlerowskiej (1939-1945) siedzib\u0119 Cechu przeniesiono do D\u0119bicy, kt\u00f3ra by\u0142a wtedy miastem powiatowym. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany przez w\u0142adze okupacyjne.) Reaktywowanie dzia\u0142alno\u015bci PCRz w Mielcu nast\u0105pi\u0142o 15 X 1945 r. 22 II 1948 r. w\u0142adze przekszta\u0142ci\u0142y go w Powiatowy Zwi\u0105zek Cech\u00f3w Rzemie\u015blniczych w Mielcu, a 1 III 1950 r. w Okr\u0119gowy Zwi\u0105zek Cech\u00f3w w Tarnobrzegu Oddzia\u0142 w Mielcu. Od 1951 r. funkcje Zwi\u0105zku Cech\u00f3w przej\u0105\u0142 Cech Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CELAREK RENATA (z domu WI\u0104CEK),<\/strong> urodzona 1 XII 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Marii z domu Indyk. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1980 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1990 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. W latach 1994-1996 by\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 medycyny og\u00f3lnej w Chicago (USA), a w 1997 r. uzyska\u0142a w USA nostryfikacj\u0119 dyplomu lekarskiego. Po powrocie do Polski uko\u0144czy\u0142a specjalizacj\u0119 z anestezjologii i intensywnej terapii (2006 r.) i medycyny b\u00f3lu (2009 r.). W 2013 r. za\u0142o\u017cy\u0142a z m\u0119\u017cem NZOZ \u201eLUX-MED\u201d Renata Celarek Sp. J. w Mielcu. W 2014 r. uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 z medycyny paliatywnej. Poza prac\u0105 w s\u0142u\u017cbie zdrowia anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedla Cyranka w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CELI\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 X 1919 r. w Celinach, powiat \u0141uk\u00f3w Lubelski, syn Jana i Rozalii z Karwowskich. Od 1937 r. pracowa\u0142 w Fabryce Uzbrojenia w Radomiu. W 1941 r. pos\u0105dzony o kontakty z ruchem oporu i wywieziony do jednego z austriackich zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych, a w 1943 r. oskar\u017cony i umieszczony najpierw w obozie koncentracyjnym w O\u015bwi\u0119cimiu, a nast\u0119pnie w obozie koncentracyjnym w Mauthausen (Austria G\u00f3rna). By\u0142 uczestnikiem akcji wi\u0119\u017ani\u00f3w, kt\u00f3rzy 5 V 1945 r. opanowali ob\u00f3z. Wkr\u00f3tce potem ob\u00f3z zosta\u0142 ca\u0142kowicie wyzwolony przez wojska ameryka\u0144skie. Po okresie rekonwalescencji powr\u00f3ci\u0142 do Polski i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Drzewnego w Bia\u0142ej Podlaskiej. W 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony na Wydziale Narz\u0119dziowym WSK. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zar\u00f3wno w pracy zawodowej jak i pedagogicznej z m\u0142odzie\u017c\u0105. By\u0142 racjonalizatorem produkcji w zakresie oprzyrz\u0105dowania obrabiarek, inicjatorem i propagatorem zespo\u0142owego wsp\u00f3\u0142zawodnictwa pracy. Wyrazem uznania dla tej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o powierzenie mu mandatu pos\u0142a na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w kadencji 1976-1980. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1980 r. dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w mieleckich ko\u0142ach Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych oraz Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Medalem KEN oraz licznymi medalami i odznakami resortowymi. W 1979 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 12 VIII 1995 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CELI\u0143SKI WITOLD ANTONI<\/strong>, urodzony 22 VI 1948 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Kazimiery z Sadowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, z matur\u0105 w 1967 r. Od 1967 r. do 1978 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Uprawia\u0142 lekkoatletyk\u0119 (sprinty i skoki) oraz studiowa\u0142 zaocznie na AWF w Warszawie (specjalno\u015b\u0107 trenerska LA). W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia z tytu\u0142em magistra i przeszed\u0142 do pracy nauczycielskiej w Szkole Podstawowej nr 6 (sportowej) w Mielcu. Rok p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera lekkoatletyki II klasy i w latach 80. prowadzi\u0142 treningi z grupami wst\u0119pnego szkolenia dziewcz\u0105t w FKS \u201eStal\u201d Mielec. W latach 1990-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora ds. sportowych SP nr 6, a od 1999 r. powr\u00f3ci\u0142 na stanowisko nauczyciela. W roku 1997 by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Uczniowskiego Klubu Sportowego \u201eIkar\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego prezesa. W 1999 r. uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu Stowarzyszenia Przyjaci\u00f3\u0142 Francji w Mielcu i jest cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du. Wielokrotnie organizowa\u0142 i prowadzi\u0142 obozy sportowe oraz kolonie dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Z dniem 31 VIII 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Szkolnej Kultury Fizycznej\u201d i Odznak\u0105 50-lecia Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENA JAKUB<\/strong>, urodzony 21 X 1986 r. w Mielcu, syn Grzegorza i Marzenny z domu Surdej. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 2005 r. Studia w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunk\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2011 r. z tytu\u0142em magistra. Po studiach rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w Biurze Pos\u0142a PiS do Parlamentu Europejskiego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 dyrektorem i kierownikiem biur dw\u00f3ch parlamentarzyst\u00f3w. W latach 2012-2014 by\u0142 redaktorem naczelnym portalu informacyjnego Czyliwiesz.pl. Od 2015 r. do 2017 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Gminy Mielec, a w latach 2016-2017 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa GF Angels Sp. z o.o. W tym czasie by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Oceny Projekt\u00f3w Europejskiego Funduszu Spo\u0142ecznego w Wojew\u00f3dzkim Urz\u0119dzie Pracy. Od 2019 r. pracuje w mieleckiej firmie Euro-Eko Sp. z o.o. jako dyrektor handlowy. W wyborach samorz\u0105dowych w 2014 r., startuj\u0105c z listy PiS, uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady. By\u0142 najm\u0142odszym wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Miejskiej w Mielcu po 1990 r. Ponadto pracowa\u0142 w Komisji Sportu i Rekreacji. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zosta\u0142 ponownie wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2018-2024 i pracowa\u0142 w Komisjach: Gospodarki i Finans\u00f3w oraz Sportu i Rekreacji. Aktywnie wspiera\u0142 inicjatywy:\u00a0 budowy nowej hali sportowej, Przedszkola Miejskiego nr 20, pierwszej si\u0142owni Street Workout, boisk ze sztuczn\u0105 muraw\u0105 oraz powstania programu stypendialnego dla mieleckich sportowc\u00f3w. Od szeregu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Jest organizatorem lub wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez sportowych i kulturalnych patriotycznych, m.in. Zlotu Militarnego i Biegu Hetmana. Nale\u017cy do Klubu Historycznego Prawda i Pami\u0119\u0107. Zorganizowa\u0142 w powiecie mieleckim Akademi\u0119 Nowoczesnego Patriotyzmu Klubu Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w SPR Stal Mielec. Promuje koszyk\u00f3wk\u0119. Jest czynnym pilotem szybowcowym i prezesem Polskiej Fundacji Lotniczej. W wyborach samorz\u0105dowych 2024 zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2024-2029. Z mandatu radnego zrezygnowa\u0142 we\u00a0 wrze\u015bniu 2024 r. w zwi\u0105zku z powierzeniem mu funkcji prezesa Zarz\u0105du Lotniska Mielec Sp. z o.o. – sp\u00f3\u0142ki Gminy Miejskiej Mielec.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CENA WIES\u0141AW ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 26 II 1955 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Adeli ze Stachlewskich. Uko\u0144czy\u0142 I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. S. Konarskiego w Mielcu i studiowa\u0142 na Politechnice Rzeszowskiej. Od 1972 r. uczestniczy\u0142 w szkoleniach lotniczych w Aeroklubie Mieleckim i na Politechnice Rzeszowskiej, zdobywaj\u0105c licencje pilota szybowcowego i turystycznego. Od 1978 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a od 1984 r. jako pilot. Po przeszkoleniu wojskowym na samolotach odrzutowych (TS-11 \u201eIskra\u201d, Lim-2, Lim-5) zosta\u0142 pilotem do\u015bwiadczalnym. Zdoby\u0142 tak\u017ce licencj\u0119 pilota samolotowego liniowego. Oblatywa\u0142 wszystkie rodzaje samolot\u00f3w produkowanych przez mieleck\u0105 WSK i ostatnio przez Polskie Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu. Prezentowa\u0142 w locie mieleckie samoloty na licznych mi\u0119dzynarodowych pokazach lotniczych. Wielokrotnie przebazowywa\u0142 samoloty (\u201eSkytrucki\u201d) tzw. szlakiem atlantyckim do Wenezueli. Do ko\u0144ca 2000 r. odby\u0142 oko\u0142o 8 000 lot\u00f3w o \u0142\u0105cznym czasie ok. 5 000 godzin. Drug\u0105 jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Aeroklubie Mieleckim. Rozpoczyna\u0142 w 1972 r. od skok\u00f3w spadochronowych i lot\u00f3w na szybowcach. P\u00f3\u017aniej uprawia\u0142 akrobacj\u0119 samolotow\u0105 i m.in. startowa\u0142 w Mistrzostwach Polski. W latach 90. zosta\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du Aeroklubu, a w 1999 r. jego dyrektorem i prezesem oraz otrzyma\u0142 od UKFiT presti\u017cowy tytu\u0142 \u201eMened\u017cera Sportu\u201d, uprawniaj\u0105cy do organizacji imprez sportowych. .Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w organizacji wielkich imprez sportowo-rekreacyjnych na mieleckim lotnisku, m.in. Mistrzostw Polski w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach zwi\u0105zanych z lotnictwem, \u201eAIR-SHOW 97\u201d i tradycyjnych dorocznych pokaz\u00f3w lotniczych z okazji \u015awi\u0119ta Lotnictwa, a w latach 1999-2002 kierowa\u0142 ich organizacj\u0105. W 2003 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem mieleckich uroczysto\u015bci z okazji 100-lecia lotnictwa \u015bwiatowego i 85-lecia lotnictwa polskiego. Jako prezes Aeroklubu Mieleckiego (do 2005 r.) by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem I Unijnego Pikniku Lotniczego z okazji wst\u0105pienia Polski do Unii Europejskiej (2004 r.). Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa samolotowego personelu lotniczego Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych i w tej roli wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 m.in. Mielecki Piknik Lotniczy-2007 i Air Show Mielec-2008. Oblatywa\u0142 r\u00f3\u017cne typy samolot\u00f3w zbudowanych w Mielcu, a ponadto konstrukcje Edwarda Marga\u0144skiego \u2013 kompozytowy samolot odrzutowy EM-10 Bielik i samolot EM-11 Orka. W 2012 r. zosta\u0142 uhonorowany najwy\u017cszym polskim wyr\u00f3\u017cnieniem lotniczym \u2013 \u201eB\u0142\u0119kitnymi Skrzyd\u0142ami\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCENTRALA\u201d, PRZEDSI\u0118BIORSTWO TELEKOMUNIKACYJNE Sp. z o.o.<\/strong>, powsta\u0142o 2 XI 1994 r., a dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142o w marcu 1995 r. jako niezale\u017cny operator telekomunikacyjny na terenie miasta Mielca. Pocz\u0105tkowo obs\u0142ugiwa\u0142o tereny WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1995 r. rozpocz\u0119\u0142o budow\u0119 sieci telekomunikacyjnej na osiedlach Dziubk\u00f3w i Smoczka i sukcesywnie przy\u0142\u0105cza\u0142o nowych abonent\u00f3w. W 1996 r. wykona\u0142o w\u0119ze\u0142 internetowy umo\u017cliwiaj\u0105cy dost\u0119p do sieci internetowej, a w 1997 r. udost\u0119pni\u0142o us\u0142ug\u0119 Callbach (spos\u00f3b dost\u0119pu do internetu) na terenie strefy numeracyjnej 0-17. Funkcjonowa\u0142a na terenach SSE EURO-PARK MIELEC, osiedlach Dziubk\u00f3w i Smoczka oraz w Centrum Handlowo-Us\u0142ugowym \u201ePasa\u017c\u201d, obs\u0142uguj\u0105c oko\u0142o 5 700 abonent\u00f3w. 3 X 2002 r. zmieniono nazw\u0119 na TELENET Mielec. Po po\u0142\u0105czeniu sp\u00f3\u0142ek Grupy TeleNet Polska i Multimedia Polska \u2013 Mielec Sp. z o.o. od 19 IV 2005 r. przyj\u0119to nazw\u0119 Multimedia Polska \u2013 Mielec Sp. z o.o.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRALNY OKR\u0118G PRZEMYS\u0141OWY (COP)<\/strong>, polski okr\u0119g przemys\u0142owy powsta\u0142y w latach 1936-1939 z inicjatywy Eugeniusza Kwiatkowskiego, \u00f3wczesnego wicepremiera i ministra skarbu, a tak\u017ce szeregu innych os\u00f3b, m.in. gen. Mieczys\u0142awa Maciejowskiego i doc. W\u0142adys\u0142awa Kosieradzkiego. O jego lokalizacji zadecydowa\u0142y wzgl\u0119dy gospodarcze, spo\u0142eczne (zmniejszenie bezrobocia) i obronne (centralne po\u0142o\u017cenie w kraju). Obejmowa\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 teren\u00f3w wojew\u00f3dztw: kieleckiego, krakowskiego, lubelskiego i lwowskiego, po\u0142o\u017conych nad Wis\u0142\u0105 (w jej \u015brodkowym biegu) oraz jej dop\u0142ywami, m.in. Dunajcem, Wis\u0142ok\u0105, Sanem, Wieprzem, Nid\u0105 i Pilic\u0105. Jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych fabryk COP by\u0142a Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu. Do momentu napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 i wybuchu II wojny \u015bwiatowej nie uda\u0142o si\u0119 zako\u0144czy\u0107 budowy wszystkich zaplanowanych obiekt\u00f3w. W czasie okupacji Niemcy w r\u00f3\u017cnym stopniu wykorzystywali ten potencja\u0142 przemys\u0142owy. Po wojnie niemal wszystkie fabryki COP zosta\u0142y odbudowane lub nawet znacznie rozbudowane. Do nazwy COP jednak nie powr\u00f3cono. W czasie transformacji ustrojowej Polski w latach 90. niemal wszystkie zak\u0142ady zosta\u0142y zrestrukturyzowane lub postawione w stan likwidacji. W tej drugiej grupie znalaz\u0142a si\u0119 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d.<\/p>\r\n

CENTRUM TA\u0143CA GALA<\/strong>, zob. GALA<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM BADAWCZO-ROZWOJOWE \u201eCLEAR AIR\u201d SP. Z O.O.<\/strong>, firma prowadz\u0105ca badania naukowe i prace rozwojowe z zakresu ochrony \u015brodowiska naturalnego oraz bezpiecze\u0144stwa \u017cywno\u015bci. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 SSE EURO-PARK MIELEC uzyska\u0142a 27 VII 2011 r. Jej siedzib\u0105 jest budynek IN-TECH przy ul. Wojska Polskiego. Badania laboratoryjne i inne prace wykonywane s\u0105 przy u\u017cyciu najnowszych technik i metod. Przedmiotami prac badawczych, pomiarowych i obliczeniowych s\u0105 m.in. ha\u0142as, o\u015bwietlenie, py\u0142y, gazy, \u015bcieki, woda, odpady i zanieczyszczenia, g\u0142\u00f3wnie w kontek\u015bcie ich negatywnego wp\u0142ywu na \u015brodowisko naturalne i cz\u0142owieka. Prace rozwojowe ukierunkowane s\u0105 na m.in. nowe technologie ograniczaj\u0105ce negatywny wp\u0142yw dzia\u0142alno\u015bci ludzkiej na \u015brodowisko naturalne, nowe technologie w bioenergetyce, projekty technologiczne biogazowni. Oferta firmy obejmuje tak\u017ce m.in. przegl\u0105dy zak\u0142ad\u00f3w pracy pod wzgl\u0119dem spe\u0142niania wymaga\u0144 ochrony \u015brodowiska, raporty o oddzia\u0142ywaniu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych na \u015brodowisko, operaty ochrony \u015brodowiska, przegl\u0105dy ekologiczne i programy gospodarki odpadami niebezpiecznymi. W zakres bezpiecze\u0144stwa \u017cywno\u015bci wchodz\u0105 takie zagadnienia jak m.in. szeroko rozumiana analiza \u017cywno\u015bci oraz opracowywanie dobrych receptur sta\u0142ych i p\u0142ynnych produkt\u00f3w \u017cywno\u015bciowych. Mieleckie Centrum wsp\u00f3\u0142pracuje z szeregiem instytucji i firm, m.in. Wydzia\u0142em Biologiczno- Rolniczym Uniwersytetu Rzeszowskiego, O\u015brodkiem Doradztwa Rolniczego w Boguchwale, Agencj\u0105 Rozwoju Przemys\u0142u Oddzia\u0142 w Mielcu, Agencj\u0105 Rozwoju Regionalnego MARR SA, B&M Partners Sp. z o.o., NOVA Partners Sp. z o.o. oraz pracowniami \u00a0projektowymi \u00a0Andrzej Ma\u0142ka i Piotra Tabora. Spo\u015br\u00f3d dotychczasowych zleceniodawc\u00f3w wymieni\u0107 nale\u017cy: Elektrowni\u0119 Stalowa Wola S.A. Grupa TAURON Polska Energia, Stare Miasto-Park Sp.z.o.o. w Wierzawicach, RETECH Sp. z o.o., Spiroflex Sp. z o.o., REMOG Polska Sp. z o.o., Yasa Motors Poland Sp. z o.o., PLASTWAG Sp. z o.o., GREINPLAST Sp. z o.o. i TB Fruit Polska Sp. z o.o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM HANDLOWE SMOCZKA<\/strong>, obiekt handlowy przy ul. W\u0142adys\u0142awa Szafera wybudowany przez firm\u0119 Futura 6000 z Mielca. Otwarto go 22 X 2010 r. Jego powierzchnia wynosi oko\u0142o 4000 m2. Pocz\u0105tkowo znajdowa\u0142y si\u0119 w nim salony: Black Red White (meble), Chemifarb (dywany, wyk\u0142adziny, tkaniny dekoracyjne), MIX Elektronics (sprz\u0119t AGD, elektryczny i elektroniczny) i Oknoland (stolarka, \u017caluzje), a tak\u017ce: delikatesy FRAC, apteka, kantor, punkt szybkiego dorabiania kluczy, salonik prasowy, kwiaciarnia i sklepik z materia\u0142ami biurowymi i inne. W kolejnych latach nast\u0119powa\u0142y liczne zmiany.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM HANDLOWO-US\u0141UGOWE \u201ePASA\u017b\u201d<\/strong>, centralnie po\u0142o\u017cony obiekt handlowo-us\u0142ugowy w Mielcu i jeden z wi\u0119kszych w woj. podkarpackim. Jego ca\u0142kowita powierzchnia wynosi 8 500 m2, a kubatura \u2013 35 000 m3. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlowo-us\u0142ugowa prowadzona jest w 120 pawilonach na trzech poziomach. Inicjatorem budowy by\u0142a Sp\u00f3\u0142ka \u201ePASA\u017b\u201d, Sp. z o.o. Jego projektantami byli mielczanie: mgr in\u017c. arch. Wojciech Jurasz, mgr in\u017c. arch. Stefan Majewski, mgr Jan Raku\u015b, mgr in\u017c. Jacek Majewski, in\u017c. Marek \u017b\u00f3\u0142kiewicz i budowniczy Edward Jurasz. Budow\u0119 rozpocz\u0119to w 1991 r., a zako\u0144czono w 1996 r. Wykonawcami byli m.in.: Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane, RESBUD Rzesz\u00f3w, MOSTOSTAL Stalowa Wola, Rzeszowskie Przedsi\u0119biorstwo Instalacji Sanitarnych, Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Instalacji Sanitarnych i Zak\u0142ad Utrzymania Ruchu \u201ePZL-Mielec\u201d. W\u0142a\u015bcicielem Centrum pozostaje Sp\u00f3\u0142ka \u201ePasa\u017c\u201d. Adres obiektu: ul. Dworcowa 4.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM KSZTA\u0141CENIA PRAKTYCZNEGO I DOSKONALENIA NAUCZYCIELI (CKPiDN)<\/strong>, publiczna plac\u00f3wka o\u015bwiatowo-wychowawcza utworzona decyzj\u0105 Wojewody Rzeszowskiego z 30 czerwca 1997 r. pod nazw\u0105 Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego (CKP). W 2003 r. na mocy uchwa\u0142y Rady Powiatu z dnia 26 czerwca znacznie zwi\u0119kszono zakres dzia\u0142ania i uprawnie\u0144 plac\u00f3wki. Utworzony zosta\u0142 Powiatowy O\u015brodek Metodyczny, kt\u00f3ry po\u0142\u0105czono z funkcjonuj\u0105c\u0105 dotychczas instytucj\u0105 i nadano jej now\u0105 nazw\u0119 \u2013 Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. Jej organizatorem i dyrektorem jest mgr in\u017c. Zdzis\u0142aw Nowakowski. Siedziba g\u0142\u00f3wna CKPiDN mie\u015bci\u0142a si\u0119 w budynku przy ul. S. Wyspia\u0144skiego 6 (wcze\u015bniej \u2013 internat Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych). Po remontach i modernizacjach CKPiDN posiada\u0142 nowocze\u015bnie urz\u0105dzon\u0105 i wyposa\u017con\u0105 baz\u0119, na kt\u00f3r\u0105 sk\u0142ada\u0142y si\u0119 pracownie specjalistyczne, pomieszczenia biurowe i socjalne oraz burs\u0119 nauczycielsk\u0105. Centrum wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142o z wieloma fachowcami z r\u00f3\u017cnych dziedzin wiedzy, co pozwala\u0142o na organizowanie szkole\u0144 i kurs\u00f3w na niemal ka\u017cdy temat zlecony przez instytucje czy firmy. Specjalno\u015bci\u0105 plac\u00f3wki by\u0142y kursy komputerowe, m.in.: \u201ePodstawy obs\u0142ugi komputera\u201d, \u201eWprowadzenie do korzystania z sieci Internet\u201d, \u201eEuropejskie Komputerowe Prawo Jazdy – ECDL\u201d, \u201eInternet dla nauczycieli\u201d, \u201eTworzenie stron WWW\u201d, \u201eAutoCAD \u2013 podstawy tworzenia dokumentacji technicznej\u201d i \u201eMS Office\u201d. Organizowane s\u0105 tak\u017ce kursy: na uprawnienia, BHP i specjalistyczne. Du\u017cym wyr\u00f3\u017cnieniem dla Centrum, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych z nim instytucji, by\u0142o powierzenie organizacji XVI Og\u00f3lnopolskiej Konferencji Nauczycieli \u201eInformatyka w Szkole\u201d w 2000 i 2001 r. Organizowane s\u0105 tak\u017ce kursy: na uprawnienia, BHP i specjalistyczne. Cele i zadania O\u015brodka Metodycznego realizowane s\u0105 w szczeg\u00f3lno\u015bci przez doradc\u00f3w metodycznych oraz zapraszanych do wsp\u00f3\u0142pracy specjalist\u00f3w. Doradztwem metodycznym i doskonaleniem zawodowym zosta\u0142 obj\u0119ty powiat mielecki. Kontynuowano i rozwijano r\u00f3\u017cne formy szkole\u0144, m.in. konferencje, kursy, warsztaty, i e-kszta\u0142cenie, a tak\u017ce formy doradztwa metodycznego. Realizowano szereg projekt\u00f3w edukacyjnych, pozyskuj\u0105c dla\u0144 fundusze zewn\u0119trzne. Centrum wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142o z miejscowymi plac\u00f3wkami o\u015bwiaty i r\u00f3\u017cnymi instytucjami, a tak\u017ce Akademi\u0105 G\u00f3rniczo-Hutnicz\u0105 i Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie, Centralnym O\u015brodkiem Doskonalenia Nauczycieli, Centrum Edukacji Obywatelskiej, Polskim Towarzystwem Informatycznym, Polsk\u0105 Agencj\u0105 Rozwoju Przedsi\u0119biorczo\u015bci i Wojew\u00f3dzkim Urz\u0119dem Pracy w Rzeszowie. Wsp\u00f3\u0142pracowano tak\u017ce z samorz\u0105dem miasta Mielca, m.in. w tworzeniu mieleckiego ZOD AGH w Krakowie. Od 2011 r. rozpocz\u0119to organizowanie Festiwali Nauki i Techniki. Konsekwencj\u0105 powodzenia Festiwali by\u0142o utworzenie przez CKPiDN M\u0142odzie\u017cowej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci Technicznych \u201eLeonardo\u201d, kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wnym celem jest rozwijanie w\u015br\u00f3d uczni\u00f3w zainteresowa\u0144 naukowych, wyobra\u017ani, kreatywno\u015bci i umiej\u0119tno\u015bci technicznych zwi\u0105zanych z przemys\u0142owym charakterem Mielca (szerzej w odr\u0119bnym ha\u015ble). W 2012 r. CKPiDN zosta\u0142o laureatem og\u00f3lnopolskiego konkursu \u201eOtwarta firma\u201d w Warszawie i otrzyma\u0142o statuetk\u0119 \u201eNajaktywniejsza Szko\u0142a\u201d \u2013 jedyn\u0105 w wojew\u00f3dztwie podkarpackim. W 2013 r. przeniesiono siedzib\u0119 do nowo wybudowanego obiektu Regionalnego Centrum Transferu Nowoczesnych Technologii Wytwarzania przy ul. Wojska Polskiego 28. Nowa instytucja wesz\u0142a w struktur\u0119 organizacyjn\u0105 Centrum. Do u\u017cytku oddano m.in. 10 nowoczesnych laboratori\u00f3w. W 2013 r. RCTNTW otrzyma\u0142o \u201eUnijn\u0105 Per\u0142\u0119 Podkarpacia\u201d w kategorii infrastruktury technicznej i publicznej zrealizowanej ze \u015brodk\u00f3w unijnych, w konkursie og\u0142oszonym przez Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM KSZTA\u0141CENIA USTAWICZNEGO IM. PROF. J. GROSZKOWSKIEGO (CKU)<\/strong>, plac\u00f3wka o\u015bwiatowa powsta\u0142a 25 lutego 2000 r. na podstawie Uchwa\u0142y Nr XIII\/ 91\/ 00 Rady Powiatu Mieleckiego na bazie funkcjonuj\u0105cego dot\u0105d Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu.
Patron Szko\u0142y: profesor JANUSZ GROSZKOWSKI (ur. 21 III 1898, Warszawa \u2013 zm. 3 VIII 1984, Warszawa), \u015bwiatowej s\u0142awy naukowiec w dziedzinie elektroniki, autor m.in. nieliniowej teorii drga\u0144 (r\u00f3wnanie Groszkowskiego) i rozprawy naukowej \u201eZmiana cz\u0119stotliwo\u015bci\u201d (wyja\u015bnienie przyczyn zak\u0142\u00f3cania fal radiowych), wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca pierwszego polskiego tranzystora ostrzowego i w konsekwencji \u2013 polskiego radioodbiornika tranzystorowego oraz badacz pomiaru bardzo wysokiej pr\u00f3\u017cni. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 podstaw elektroniki, radiofonii i telewizji w Polsce.
Historia szko\u0142y<\/em>\u00a010 VIII 1967 r. Zarz\u0105dzeniem Kuratora Okr\u0119gu Szkolnego w Rzeszowie powo\u0142ano do \u017cycia Technikum Elektryczne w Mielcu. Pierwsza klasa TE rozpocz\u0119\u0142a nauk\u0119 1 IX 1967 r. w budynku Liceum Pedagogicznego (wcze\u015bniej Gimnazjum im. S. Konarskiego) przy ul. J. Kili\u0144skiego 24. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142alno\u015bci przez Liceum Pedagogiczne (1970) ca\u0142y kompleks obiekt\u00f3w szkolnych przeszed\u0142 w administracj\u0119 TE. Du\u017ce potrzeby rynku pracy spowodowa\u0142y, \u017ce w dalszych latach tworzono kolejne szko\u0142y, w nast\u0119pstwie czego w 1974 r. powsta\u0142 Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Zawodowych Nr 1, w sk\u0142ad kt\u00f3rego wesz\u0142y: Technikum Elektryczne, Zasadnicza Szko\u0142a Elektryczna i Zasadnicza Szko\u0142a Zawodowa Dokszta\u0142caj\u0105ca. W tym samym roku oddano do u\u017cytku warsztaty szkolne. W dalszych latach powo\u0142ano kolejne szko\u0142y \u2013 Technikum Elektryczne dla Pracuj\u0105cych i IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce (profil matematyczno-fizyczny). 10 V 1986 r. nadano szkole imi\u0119 prof. Janusza Groszkowskiego. Od 1997 r. rozpocz\u0119to remonty kapitalne poszczeg\u00f3lnych urz\u0105dze\u0144 i samego budynku. W 1998 r. wyremontowano przyj\u0119ty na stan szko\u0142y budynek przy ul. A. Mickiewicza 17 i umieszczono tam fili\u0119. Oba budynki dydaktyczne wyposa\u017cono w nowoczesny sprz\u0119t komputerowy. 3 XII 2002 r. uroczy\u015bcie obchodzono 90 rocznic\u0119 po\u015bwi\u0119cenia i oddania do u\u017cytku gmachu g\u0142\u00f3wnego. Obok dotychczasowej dzia\u0142alno\u015bci (kszta\u0142cenie m\u0142odzie\u017cy), wprowadzono r\u00f3\u017cne formy szkolnego i pozaszkolnego kszta\u0142cenia doros\u0142ych. W latach 1999-2012 wykonano remont gmachu g\u0142\u00f3wnego i pozosta\u0142ych budynk\u00f3w szkolnych przy ul. J. Kili\u0144skiego 24, zdecydowanie podwy\u017cszaj\u0105c ich standard. W 2004 r. zmieniono nazw\u0119 na ZESP\u00d3\u0141 SZK\u00d3\u0141 IM. PROF. JANUSZA GROSZKOWSKIEGO. Poza programow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 edukacyjn\u0105 i wychowawcz\u0105 realizowano projekty wsp\u00f3\u0142finansowane przez UE, m.in. wsp\u00f3\u0142praca ze szko\u0142ami partnerskimi z kraj\u00f3w UE, Troska o m\u00f3j \u015bwiat (projekt z kilkoma szko\u0142ami z UE), Romowie w Europie, Modernizacja oferty edukacyjnej, Daj sobie szans\u0119, my Ci pomo\u017cemy, \u017beby im si\u0119 chcia\u0142o chcie\u0107. Po roku szkolnym 2010\/2011 wyprowadzono fili\u0119 z budynku przy ul. A. Mickiewicza 17 (\u201eHirsch\u00f3wka\u201d) i przekazano go Starostwu Powiatowemu w Mielcu. W ramach Zespo\u0142u prowadzono corocznie kilka szk\u00f3\u0142, staraj\u0105c si\u0119 dostosowywa\u0107 kierunki kszta\u0142cenia do zmieniaj\u0105cych si\u0119 potrzeb rynku pracy. W roku szkolnym 2012\/2013 w sk\u0142ad Zespo\u0142u wchodzi\u0142y: Technikum Nr 4 \u2013 zawody: technik elektronik \u2013 profil wojskowy, technik elektryk, technik mechatronik, technik hotelarstwa, technik \u017cywienia i us\u0142ug gastronomicznych, technik us\u0142ug fryzjerskich, technik teleinformatyk, Zasadnicza Szko\u0142a Zawodowa nr 4 \u2013 zawody: fryzjer, elektryk, monter mechatronik, elektromechanik pojazd\u00f3w samochodowych, elektromechanik, monter elektronik, Technikum dla Doros\u0142ych nr 4 oraz Szko\u0142a Policealna dla Doros\u0142ych \u2013 technik BHP i technik informatyk.
Najwi\u0119ksze sukcesy szko\u0142y: 1) Olimpiada Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej: 1977 (Nowy S\u0105cz) – 1 miejsce \u2013 Ryszard Walat, 2. Wac\u0142aw Grzelak, 1. zesp\u00f3\u0142, 1980 (Krosno) \u2013 2. Daniel Pogoda, 1981 (Nisko) \u2013 3. Andrzej Zawierucha, 2. zesp\u00f3\u0142 (grupa elektroniczna), 1988 (Mielec) \u2013 2. Marek Jaroch, 1. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 1990 (Lublin) \u2013 2. Waldemar S\u0142\u0105ba, 2. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 1991 (Krak\u00f3w \u2013 Nowa Huta) \u2013 3. Kazimierz Kamuda, 1. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 1992 (Tarn\u00f3w) \u2013 2. Marek W\u00f3jtowicz, 3. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 1993 (Krak\u00f3w) \u2013 2. Tomasz Krzemi\u0144ski, 1994 (Rzesz\u00f3w) \u2013 2. Tomasz Krzemi\u0144ski, 2. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 1995 (Nowy S\u0105cz) \u2013 2. Artur Gancarz, 3. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 1999 (Wa\u0142brzych) \u2013 2. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 2000 (Gliwice) \u2013 1. Marcin Sasor, 1. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektroniczna, 2. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna), 2002 (Katowice) \u2013 1. Piotr Borowiec, 1. zesp\u00f3\u0142 (gr. elektryczna); 2) Sport: Krzysztof Stefanowicz \u2013 wielokrotny mistrz Polski junior\u00f3w w biegach d\u0142ugich, medalista Mistrzostw Polski junior\u00f3w w biegach d\u0142ugich.
Inne wa\u017cniejsze wydarzenia w latach 2001-2012: *2001 r. \u2013 Zesp\u00f3\u0142 uczni\u00f3w otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie II stopnia w og\u00f3lnopolskim konkursie z okazji XX-lecia NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, rozpocz\u0119to wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Liceo Scientifico w Cassino (W\u0142ochy) i zorganizowano wymian\u0119 grup m\u0142odzie\u017cy. *2005 r. \u2013 zorganizowano z Liceo Scientifico w Cassino wymian\u0119 grup m\u0142odzie\u017cy. *2007 r. \u2013 uczennice Teresa Popio\u0142ek i Angelina Paluch zosta\u0142y laureatkami VII Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Wiedzy o Prawnej Ochronie Pracy i Zasadach BHP. *2008 r. \u2013 uczennica Angelina Paluch zaj\u0119\u0142a 1. miejsce w VIII Og\u00f3lnopolskim Konkursie Wiedzy o Zasadach BHP (dla uczni\u00f3w zak\u0142ad\u00f3w rzemie\u015blniczych) w Warszawie. *2008\/2009 \u2013 w XXXII Olimpiadzie Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej (D\u0119bica) \u2013 ucze\u0144 Krzysztof Gu\u0142a zosta\u0142 laureatem, a zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 3. miejsce. *2011 r. \u2013 Szko\u0142a zaj\u0119\u0142a 3. miejsce w og\u00f3lnopolskim konkursie Ekologiczny Pierwszy Dzie\u0144 Wiosny, III Og\u00f3lnopolski Konkurs Energetyczny \u2013 ucze\u0144 Daniel Lazur otrzyma\u0142 tytu\u0142 laureata. *2012 r. IV Og\u00f3lnopolski Konkurs Energetyczny \u2013 ucze\u0144 Kamil Litwin otrzyma\u0142 tytu\u0142 laureata. (Opiekunem obu laureat\u00f3w by\u0142a nauczycielka Marzanna Mazur-Witek.) Szko\u0142a otrzyma\u0142a presti\u017cowe wyr\u00f3\u017cnienie \u201eCertyfikat Zielonej Flagi\u201d za dzia\u0142alno\u015b\u0107 ekologiczn\u0105. Zorganizowano uroczysto\u015bci 100-lecia gmachu szko\u0142y (dawniej gimnazjum) i 45-lecia Technikum Elektrycznego, m.in. ods\u0142oni\u0119to i po\u015bwi\u0119cono figur\u0119 Chrystusa Frasobliwego przed szko\u0142\u0105. Z okazji jubileuszu wydano dwutomow\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 1912-2012 100-lecie Gmachu Szko\u0142y 45-lecie Technikum Elektrycznego (opracowanie zbiorowe).
Dyrektorzy TE, ZSZ nr 1 i CKU: Jan Wo\u017aniak (1967-1974), Tadeusz \u0141akomy (1974-1975), Jan Kapinos (1975-1990), Zbigniew Witek 1990 – nadal); wicedyrektorzy (w latach 1974-2003) \u2013 Alicja Rzadkowska, Micha\u0142 Krok, Tadeusz Rachwa\u0142, Andrzej Pawelec, W\u0142adys\u0142aw Rudolf, Zdzis\u0142aw Nowakowski, Zbigniew Gajewski, Jan Gancarz, Jan W\u00f3jcik i Marek Sypek.
Grono pedagogiczne (1967-2003): ks. Piotr Abram, ks. Janusz Adamczyk, Lech Adamczyk, Stanis\u0142aw Adamczak, Stanis\u0142aw Adamski, Renata Alberska, Stefan Aleksi\u0144ski, Maria Bach\u00f3rska-J\u00f3\u017awiak, Anna Bajor, Boles\u0142aw Bajorek, Joanna Barna\u015b, Ma\u0142gorzata Barna\u015b, Adam Barszcz, Teresa Barszcz, Anna Batko, Dorota B\u0105k, El\u017cbieta B\u0105k, J\u00f3zef B\u0105k, Alicja Bednarczyk, Miros\u0142aw Bednarczyk, Halina Bednarz, El\u017cbieta Bezk\u0142ubej, ks. Zbigniew Biernat, Tadeusz Blicharz, ks. Pawe\u0142 Bobrowski, Alicja Bogusiak, Marta Borek, Kazimierz Borowski, Alina Boryczko, Zdzis\u0142aw Boryczko, Ewa Bo\u017cek, Stanis\u0142aw Brudniak, Marianna Brzychcy, Bogus\u0142aw Burda, Bo\u017cena Burda, Micha\u0142 Burda, ks. W\u0142adys\u0142aw Burek, Zbigniew Burek, Krystyna Burkiewicz, J\u00f3zef Cabaj, Beata Cetnar, Tomasz Charyga, Zdzis\u0142aw Chmaj, Lucyna Chmielowiec, Zofia Chmielowska, Jerzy Chodur, Ryszard Chybicki, Janusz Cicho\u0144, Ewa Cie\u015bla, ks. Waldemar Ciosek, Ryszard Cis\u0142o, Teresa Ciszek, Wojciech Ciszek, Ma\u0142gorzata Ciszewska, Wanda Cupia\u0142, Jacek Cybowski, Zdzis\u0142awa Czarnota, Maria Czekaj, Barbara \u0106wi\u0119ka, Krystyna \u0106wi\u0119ka, Adam Dawid\u00f3w, Bo\u017cena Dawid\u00f3w, Julian Do\u0142yk, Jerzy Duda, ks. Stanis\u0142aw Duda, Dariusz Dudek, M. Dumanowska, ks. Andrzej Dydo, El\u017cbieta Dziekan, ks. Marek Dzie\u0144, Jadwiga Fa\u0142at, Zofia Fija\u0142kowska, Lidia Fitkowska, Tadeusz Fleszar, Zdzis\u0142aw Flis, Aleksander Flisek, Mieczys\u0142aw Gacek, Halina Gajda, Adrianna Gajewska-Kogut, Irena Gajewska Zbigniew Gajewski, Robert Gancarczyk, Jan Gancarz, Mariusz Gancarz, Mieczys\u0142awa Gancarz, ks. Pawe\u0142 Gawe\u0142da, ks. Jerzy Gawle, Wojciech Gawro\u0144ski, Bronis\u0142aw G\u0105ska, Stanis\u0142aw G\u0142odzik, Urszula G\u0142odzik, Lidia G\u0142uszak, Teresa G\u00f3rda, ks. Marian G\u00f3rowski, Henryk Gradowski, Sylwia Graniczka, Jerzy Gregorczyk, Ma\u0142gorzata Gregorczyk, Bogdan Grochocki, Zofia Groele, Stanis\u0142aw Grucha\u0142a, Beata Gruszecka, Eugenia Gruszecka, Kazimierz Gruszecki, Roman Gruszecki, Stanis\u0142aw Gruszecki, Barbara Grzelak, Jan Gu\u017ada, Teresa Hamerska, Marek Hapta\u015b, Tadeusz Harla, Halina Ha\u0144ka, El\u017cbieta Herchel, J\u00f3zef Herchel, Leon Homentowski, Pawe\u0142 Jajko, ks. Jerzy Janeczek, Maria Januszewska, Ewelina Jaro\u0144-Miot\u0142a, Danuta Jarz\u0105b, Andrzej Jaworski, Jan Jemio\u0142o, Marta Jemio\u0142o, Mieczys\u0142aw J\u0119draszak, Tadeusz J\u00f3\u017awiak, Maria Jung, Danuta Kaczor, Eugeniusz Kahl, Krystyna Kalicka, Irena Kamuda, Ma\u0142gorzata Kamuda, Dorota Kania-Pomyka\u0142a, Agnieszka Kapinos, Hubert Kardy\u015b, Stanis\u0142awa Kardy\u015b, Zofia Kardy\u015b, Marta Karpi\u0144ska, Anna Karwowska, Zdzis\u0142aw Kasprzak, Janina Kiczura, Anna Kilian, Grzegorz Kipa, Jolanta Klaus, Krystyna Kli\u015b, ks. Stanis\u0142aw K\u0142y\u015b, Dorota Kokoszka, Barbara Kolb, Piotr Kolb, Pawe\u0142 Kolb, Natalia Kolin, Stanis\u0142aw Ko\u0142c, Zbigniew Ko\u0142odziej, Marek Konopacki, Halina Kopacz, Jadwiga Kopacz, Marek Kordek, Teresa Kornas, Anna Korpanty, Sebastian Koryl, Irena Korzeniowska, W\u0142adys\u0142aw Korze\u0144, Lidia Kostrzy\u0144ska, Janusz Koszewski, Janusz Kotarba, W\u0142odzimierz Kozakiewicz, Ewa Kozd\u0119ba, Tadeusz Kozd\u0119ba, Eugeniusz Kranicki, Danuta Kraso\u0144, Katarzyna Kraso\u0144, Konstanty Krempa, Jan Kr\u0119pa, Mariola Kr\u0119pa, Zofia Krok, Renata Kr\u00f3l, ks. Piotr Kruczy\u0144ski, Gabriela Krupa, Edward Krupi\u0144ski, J\u00f3zef Kru\u017cel, Eugeniusz Krzaniecki, ks. Jerzy Krzanowski, Joanna Krzempek, Zbigniew Krzy\u0144ski, Dorota Krzy\u017cak, Kazimierz Krzy\u017cak, Artur Kubica, Marian Kubicki, Jan Kula, Gra\u017cyna Kulczyk, Andrzej Kunert, Krystyna Kunert, Ewa Kupczy\u0144ska, Jan Kurdziel, Micha\u0142 Kurdziel, Piotr Kurdziel, Wanda Kurnal, Agnieszka Kusak, Agnieszka Kusek-Pietryka, Krzysztof Kutryba\u0142a, Witold Kwiatkowski, Maria Lech, Marta Le\u015b, Anna Lewandowska, Ma\u0142gorzata Leyko, ks. Leszek Lipi\u0144ski, Janina Lis, Ma\u0142gorzata Lubieniecka, Danuta Ludian, Alicja Ludwa, W\u0142adys\u0142aw \u0141abaj, Tadeusz \u0141akomy, Leszek \u0141anucha, Magdalena \u0141anucha, Genowefa \u0141\u0105cz, Lucyna \u0141\u0105cz, Zbigniew \u0141\u0105czak, Beata \u0141owczyk, Wac\u0142aw Machnik, Miros\u0142aw Maci\u0105ga, Magdalena Maczuga, Marianna Magda, Maria Maj, Tadeusz Makso\u0144, Dorota Makuch, Anna Malikowska, Czes\u0142aw Ma\u0142ek, Andrzej Marci\u0144czak, Zofia Markowicz, Ewa Marmura, Lucyna Maryniak, El\u017cbieta Mastyk, Ewa Maziarz, Marzanna Mazur-Witek, Maria Michalska, Gra\u017cyna Mierzwa, Maria Mikos, Aleksandra Mikus, Alina Mi\u015b, Jadwiga Moczarska, Jerzy Mojek, Krystyna Mroczek, Agnieszka Mrozik, Pawe\u0142 Mrozik, Stanis\u0142aw Mrozik, ks. Piotr Mucha, ks. Antoni Mulka, Robert Myjak, Dariusz Mysona, ks. Piotr Nalepa, ks. Jacek Nale\u017cny, ks. Dariusz Nawalaniec, Zbigniew Nizio\u0142ek, ks. Mariusz Nosal, Andrzej Nosek, Lucyna Nosek, Bronis\u0142aw Nowak, Krzysztof Nowak, Lech Nowak, Tomasz Nowakowski, Zdzis\u0142aw Nowakowski, Tadeusz Ochab, Jan Ochalik, ks. Stanis\u0142aw Olszak, Pawe\u0142 Opie\u0142ka, Maria Ortyl, Marian Ortyl, Anna O\u017c\u00f3g, Renata Osiczko, Leszek Osipiak, Marian Otfinowski, Janusz Pacholec, Krystyna Paluch, Genowefa Pa\u0142ucka, ks. Miros\u0142aw Papier, Antoni Papierski, Maria Partyka, Andrzej Pawelec, Kazimierz Paw\u0142owski, Anna Piasecka, Anna Pi\u0105tek, W\u0142adys\u0142aw Piechota, J\u00f3zef Piecuch, Teofila Piekarczyk, Bo\u017cena Pieszczeniewicz, Stefan Pietras, Lucjan Pietruszka, Janusz Pilch, Maria Pilchowiec, Zbigniew Pi\u00f3recki, Maria Pisarczyk, Andrzej Piskor, Marianna Plaskota, Zbigniew Plaskota, Rados\u0142aw Pleban, Maria Plezia, Marta Pluta, Renata Pogoda, Zenon Polak, Krystyna Pola\u0144ska-Szkutnicka, Wioleta Polek, ks. Piotr Po\u015bli\u0144ski, Bo\u017cena Potoczek, Ireneusz Praco\u0144, Janina Progorowicz, Mieczys\u0142aw Przebieglec, Stanis\u0142awa Ptak, El\u017cbieta Pogoda, Jan Pogoda, Renata Przetacznik, Adam Puterla, Zdzis\u0142aw Py\u017a, Tadeusz Rachwa\u0142, Zbigniew Rad\u0142owski, Alicja Rajchel, Olga Ratusi\u0144ska, Adam Rembisz, W\u0142adys\u0142aw Robak, Marzena Roczniak, Ryszard Rojowski, Jan Roman, Marek Rucki, Adela Rudolf, W\u0142adys\u0142aw Rudolf, ks. Marek Rudzi\u0144ski, Aleksandra Rusek, Beata Rybak, Lucyna Rybak, Zbigniew Rybak, Alicja Rzadkowska, Apolinary Rzadkowski, J\u00f3zef Rz\u0105dzki, Lech Rze\u017anik, Monika Rze\u017anik, Pawe\u0142 Rze\u017anik, Stanis\u0142awa Rze\u017anik, Zbigniew Rze\u017anik, Aneta Sajda, Marcin Sarama, Kazimierz Sasor, Roman Sawicki, Micha\u0142 Skaradzi\u0144ski, Leszek Skirecki, Tadeusz Skowron, Barbara S\u0142ocka, Jadwiga S\u0142onina, Wanda S\u0142owi\u0144ska, Konrad S\u0142upski, Marta Smolak, Aniela Sobie\u0144, Eugeniusz Sobol, Wac\u0142aw Soja, Zbigniew Soja, Jolanta Sok\u00f3\u0142-Sikora, Tomasz Sondej, Monika Sosi\u0144ska, ks. Antoni Sowa, Edward Spilarewicz, Jadwiga Spilarewicz, Teofila Sroczy\u0144ska, Marta Stachura, Kazimiera Stalec, Grzegorz Stec, Gra\u017cyna Steciuch, Wanda Stelnik, Gra\u017cyna St\u0119pniak, Katarzyna Stopa, Les\u0142aw Strasi\u0144ski, Justyna Str\u0119k, Wies\u0142aw Strycharz, Grzegorz Stryjski, Zygmunt Sumiec, Janina Surdej, Magdalena Surdej, Maria Syper, Teresa Szczepa\u0144ska, Adam Szczur, Ewa Szper, Andrzej Szyszka, Marek Szwaja, Tadeusz \u015apiewak, Dorota \u015awiat, Edward \u015awiderski, Romualda \u015awierczek, Wac\u0142aw \u015awierczy\u0144ski, Dorota \u015awist, J\u00f3zef Tambor, Dorota Targosz, Witold Targosz, Marcin Tarnowski, Stanis\u0142aw Tomza, Ewa Tkaczyk, Anna Tomczyk, Andrzej Top\u00f3r, Lubomira Trela, Eugeniusz Trojanowicz, Janina Trojanowska, Stanis\u0142aw Trojanowski, Krystyna Tulej, Barbara Tutro, Grzegorz Tychanowicz, Stanis\u0142aw Wachta, El\u017cbieta Walat-Sankowska, Wojciech Walat, Zofia Wanatowicz, Ma\u0142gorzata W\u0119grzyniak, Dorota Wicherska, Stanis\u0142awa Wiechowska, Wies\u0142aw Wielgus, Wojciech Wielgus, Miros\u0142aw Wiktor, Stanis\u0142aw Wiktorowski, Irena Wilk, Zbigniew Wilk, Magdalena Winiarz, Eugeniusz Witek, Marta Witek, Zofia Witek, Mariusz Wojciechowski, ks. Tadeusz Wojciechowski, Stanis\u0142aw Wolak, Barbara Wo\u0142cyrz, Anna Wo\u0142owiec, ks. Krzysztof Wo\u017aniak, Leokadia W\u00f3jcik, Mieczys\u0142aw Wro\u0144ski, Jan Wr\u00f3blewski, ks. Piotr Wrzos, Anna Wydrzy\u0144ska, Ma\u0142gorzata Wydrzy\u0144ska, Andrzej Wyzga, ks. Marek Zaborowski, J\u00f3zef Zadora, Krzysztof Zar\u0119ba, Stanis\u0142aw Zaucha, Urszula Zaucha, Maria Zawadzka, Roman Zboch, Bo\u017cena Zborowska, Danuta Zdonek, Wies\u0142aw Zieli\u0144ski, Bo\u017cena Zi\u0119ba, Stanis\u0142aw Zimny, ks. Mariusz \u017baba, Anna \u017baczek, Lucyna \u017bak, Ryszarda \u017barkowska, Henryk \u017belazko, Ryszard \u017be\u0144czuk, Iwona \u017bola.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM MEDYCZNE MEDYK,<\/strong>\u00a0powsta\u0142o w 1989 r. z inicjatywy dr. Stanis\u0142awa Mazura – specjalisty chor\u00f3b wewn\u0119trznych i kardiologa oraz jego \u017cony Jolanty Mazur \u2013 specjalisty chor\u00f3b wewn\u0119trznych i kardiologa dzieci\u0119cego. Pocz\u0105tkowo by\u0142 to gabinet prywatny z siedzib\u0105 przy ul. Jagiello\u0144skiej w Rzeszowie. Z biegiem lat powi\u0119kszano zakres i zasi\u0119g dzia\u0142ania. Aktualnie CM posiada ponad 30 plac\u00f3wek na terenie Podkarpacia oraz ponad 80 punkt\u00f3w pobra\u0144. W swoim zakresie obejmuje m.in.: podstawow\u0105 opiek\u0119 zdrowotn\u0105, specjalistyk\u0119, medycyn\u0119 pracy, abonamenty medyczne dla firm, fizjoterapi\u0119,\u00a0 stomatologi\u0119 z implantologi\u0105 i protetyk\u0105, laboratoria analityczne (w tym laboratorium genetyczne), badania kliniczne, ca\u0142odobowe domy opieki, diagnostyk\u0119, profilaktyk\u0119 i medycyn\u0119 estetyczn\u0105. Organizuje konferencje medyczne. Wsp\u00f3\u0142pracuje z samorz\u0105dami, o\u015brodkami medycznymi, uczelniami i firmami. Dynamiczny rozw\u00f3j i wzrost liczby pacjent\u00f3w sprawiaj\u0105, \u017ce systematycznie powi\u0119ksza sw\u00f3j personel. Wg stanu na koniec roku 2021 zatrudnia ponad 1000 pracownik\u00f3w, w tym ponad 400 lekarzy. Siedziba g\u0142\u00f3wna CM znajduje si\u0119 w Rzeszowie przy ul. F. Chopina 1. Budz\u0105ce uznanie funkcjonowanie Medyka zosta\u0142o uhonorowane wieloma wyr\u00f3\u017cnieniami mi\u0119dzynarodowymi i krajowymi. Plac\u00f3wka CM Medyk w Mielcu powsta\u0142a w styczniu 2011 r. i \u015bwiadczy\u0142a us\u0142ugi z zakresu medycyny pracy. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142a w wynajmowanym budynku przy ul. Partyzant\u00f3w 23. Od XII 2018 r. dzia\u0142a we w\u0142asnym dwupoziomowym budynku przy ul. Partyzant\u00f3w 21. Poza nadal funkcjonuj\u0105cymi us\u0142ugami z medycyny pracy uruchomi\u0142a poradnie lekarzy specjalist\u00f3w, rehabilitacj\u0119 i Ca\u0142odobowy Dom Opieki. Ponadto \u015bwiadczy us\u0142ugi medyczne w ramach abonament\u00f3w medycznych dla firm.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM TRANSFERU TECHNOLOGII (CTT)<\/strong>, terenowy przedstawiciel programu INCOME. (Jest to program realizowany przez Fundacj\u0119 na Rzecz Nauki Polskiej w Warszawie. Jego g\u0142\u00f3wnym celem jest \u201ewy\u0142anianie i wsp\u00f3\u0142finansowanie warto\u015bciowych technicznie i op\u0142acalnych ekonomicznie projekt\u00f3w innowacyjnych\u201d przedstawionych przez \u015brednie lub ma\u0142e przedsi\u0119biorstwa, a tak\u017ce przez osoby fizyczne.) Powsta\u0142o w 1997 r. z inicjatywy Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d S.A. w Mielcu, po zdobyciu przez jej agend\u0119 \u2013 Inkubator Przedsi\u0119biorczo\u015bci \u201eIN-MARR\u201d \u2013 I miejsca w og\u00f3lnopolskim konkursie instytucji posiadaj\u0105cych trwa\u0142e zwi\u0105zki z procesami transferu technologii, zorganizowanym w 1996 r. Dyrektorem CTT by\u0142 in\u017c. Jerzy Bajorek \u2013 dyrektor Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci. Adres: ul. Wojska Polskiego 9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM US\u0141UG SOCJALNO-BYTOWYCH I TURYSTYCZNYCH \u201ePZL-MIELEC\u201d Sp. z o.o.<\/strong>, firma powsta\u0142a 1 IX 1995 r. w ramach programu restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Otrzyma\u0142a w aporcie hotele \u201eIskra\u201d i \u201eWis\u0142oka\u201d, a p\u00f3\u017aniej hotel \u201eSta\u017cysta\u201d, budynek przy ul. Wojska Polskiego 3 (z Przychodni\u0105 Medycyny Pracy), sto\u0142\u00f3wk\u0119 zak\u0142adow\u0105 oraz o\u015brodek kolonijny dla m\u0142odzie\u017cy w \u0141ebie. G\u0142\u00f3wnym zadaniem jej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o organizowanie r\u00f3\u017cnych form wypoczynku dla doros\u0142ych, m\u0142odzie\u017cy i dzieci. Czyni\u0142a to nie tylko we w\u0142asnej bazie wypoczynkowej, ale tak\u017ce w innych o\u015brodkach, m.in. w Pola\u0144czyku, Wise\u0142ce, Ustce i w\u0119gierskim Szolnoku. W zwi\u0105zku z procesem likwidacyjnym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d udzia\u0142y tego\u017c przedsi\u0119biorstwa w CUS naby\u0142 w 2000 r. Andrzej Podraza. Siedzib\u0105 CUS by\u0142 wspomniany budynek przy ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM WSPIERANIA BIZNESU (CWB)<\/strong>, organizacja doradcza dla ma\u0142ych i \u015brednich przedsi\u0119biorstw, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca z nimi i promuj\u0105ca je, powsta\u0142a 15 II 1993 r. na podstawie umowy pomi\u0119dzy Funduszem Wsp\u00f3\u0142pracy Stowarzyszenia Promocji Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Rzeszowie i Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d S.A. w Mielcu. Jako instytucja non-profit funkcjonowa\u0142a dzi\u0119ki \u015brodkom pomocowym, udzielonym Polsce przez Komisj\u0119 Wsp\u00f3lnoty Europejskiej w ramach Programu PHARE 90. Jej celem by\u0142o promowanie i przy\u015bpieszanie rozwoju ma\u0142ych i \u015brednich przedsi\u0119biorstw poprzez m.in.: udzielanie porad prawnych, finansowych i marketingowych oraz pomoc w sporz\u0105dzaniu biznes-plan\u00f3w i wniosk\u00f3w kredytowych. Kierowa\u0142 ni\u0105 Bogdan Pietrzak. Zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1997 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CENTRUM WYSTAWIENNICZO \u2013 PROMOCYJNE (CWP)<\/strong>, powsta\u0142o w latach 1998-1999 przez nadbudow\u0119 cz\u0119\u015bci restauracyjnej i modernizacj\u0119 mniejszej sali widowiskowej SCK. Projekt budowlany opracowa\u0142o Przedsi\u0119biorstwo Wielobran\u017cowe HMW \u201eEUROBOX\u201d S.C. (15 VII 1997 r.), a roboty budowlane wykona\u0142o Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane (1 X 1998 \u2013 25 VIII 1999 r.). CWP sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: sali konferencyjno-koncertowej o powierzchni 337 m kw. (administrowanej przez SCK) i sali wystawienniczo-promocyjnej o powierzchni 500 m kw. (administrowanej przez MARR S.A.). Uroczyste otwarcie nast\u0105pi\u0142o 22 IX 1999 r., a pierwsz\u0105 imprez\u0105 by\u0142y IX Mieleckie Targi Wielobran\u017cowe. Odt\u0105d w salach CWP organizowane s\u0105 wystawy, targi, konferencje, sesje, spotkania, koncerty, imprezy rocznicowe i rozrywkowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CETNAR BEATA MA\u0141GORZATA (z domu KORDEK)<\/strong>, urodzona 4 IV 1971 r. w Brzostku, c\u00f3rka Marka i Ireny z domu Patyk. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1990 r. W latach 1985-1990 trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119 w FKS Stal Mielec i specjalizowa\u0142a si\u0119 w sprintach. Jako nauczycielka wychowania fizycznego pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu (1990-1991) i Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu (1992-1993), a od roku szkolnego 1993\/1994 \u00a0jest nauczycielk\u0105 wychowania fizycznego i od 2006 r. j\u0119zyka angielskiego w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego (1997 r.), Nauczycielskie Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Sanoku (j\u0119zyk angielski, 2006 r.), NODN \u201ePro Futuro2\u201d w Rzeszowie (instruktor pi\u0142ki siatkowej, 2009 r.) i Szko\u0142\u0119 Wy\u017csz\u0105 im. P. W\u0142odkowica w P\u0142ocku (trener klasy II pi\u0142ki siatkowej, 2011 r.). Ma stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Obecnie odbywa studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie Zamiejscowy Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142organizatorka wielu imprez sportowych dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Jest autorem projektu \u201eAkademia Siatk\u00f3wki\u201d dla dziewcz\u0105t szk\u00f3\u0142 powiatu mieleckiego (2010 r.) oraz za\u0142o\u017cycielk\u0105 i prezesem UKS Sz\u00f3stka Mielec. Trenowane przez ni\u0105 zespo\u0142y pi\u0142ki siatkowej dziewcz\u0105t zdoby\u0142y m.in. awans do Mistrzostw Polski w minisiatk\u00f3wce oraz mistrzostwo i wicemistrzostwo wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w 2013 r. Wyr\u00f3\u017cniana wielokrotnie na szczeblu lokalnym. W 2019 r. zrezygnowa\u0142a z funkcji prezesa UKS Sz\u00f3stka Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHA\u0141UBI\u0143SKIEGO TYTUSA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu W. Szafera. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 209 m. Powsta\u0142a w 1985 r., ale jej budowa nie zosta\u0142a zako\u0144czona. W planach ma po\u0142\u0105czy\u0107 ulic\u0119 Metalowc\u00f3w (tak\u017ce jeszcze niedostosowan\u0105 do standardu ulicy miejskiej) z ulic\u0105 Raciborskiego. Spo\u015br\u00f3d wa\u017cniejszych obiekt\u00f3w posiadaj\u0105cych jej adres wymieni\u0107 nale\u017cy: aptek\u0119 \u201eRemedium\u201d, Przedszkole nr 16 i Przychodni\u0119 Rejonow\u0105 nr 7. W 2005 r. wzd\u0142u\u017c ulicy zbudowano chodnik i parking, w 2009 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119, a w 2016 r. ulic\u0119 przebudowano.
Patron ulicy: TYTUS CHA\u0141UBI\u0143SKI (1820-1889) otrzyma\u0142 staranne i wszechstronne wykszta\u0142cenie, co mia\u0142o du\u017cy wp\u0142yw na jego p\u00f3\u017aniejsze \u017cycie. Studia medyczne odbywa\u0142 na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Wilnie, a p\u00f3\u017aniej w Dorpacie, gdzie dodatkowo studiowa\u0142 nauki przyrodnicze. Po uzyskaniu stopnia doktora medycyny w 1844 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako lekarz w Warszawie, a w latach 1855-1857 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 lekarza naczelnego Szpitala Ewangelickiego. Za\u0142o\u017cy\u0142 te\u017c prywatn\u0105 pracowni\u0119 chemiczn\u0105. W latach 50. odby\u0142 podr\u00f3\u017ce zagraniczne (Berlin, Bruksela, Pary\u017c), a tak\u017ce po raz pierwszy zobaczy\u0142 Tatry. W 1859 r. otrzyma\u0142 profesur\u0119 na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie, a nast\u0119pnie na Wydziale Lekarskim Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej i wreszcie na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Po powstaniu styczniowym zosta\u0142 zdymisjonowany i zmuszony do wyjazdu za granic\u0119. Znalaz\u0142 si\u0119 w Dre\u017anie i dopiero w 1869 r. powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy, ale ju\u017c, niestety, nie na poprzednie stanowisko. W tej sytuacji rozpocz\u0105\u0142 prywatn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105. Od 1873 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zakopanego i tam zaj\u0105\u0142 si\u0119 taternictwem, badaniem Tatr i kultury g\u00f3ralskiej. Zafascynowany odkryciem nieznanego dotychczas szerzej \u015brodowiska z du\u017c\u0105 pasj\u0105 rozpocz\u0105\u0142 propagowanie walor\u00f3w turystycznych i leczniczych Zakopanego i Tatr. Aby rozszerzy\u0107 ruch mi\u0142o\u015bniczy tej ziemi, doprowadzi\u0142 (wsp\u00f3lnie z przyjaci\u00f3\u0142mi) do powstania Towarzystwa Tatrza\u0144skiego, a p\u00f3\u017aniej do wydawania pod jego egid\u0105 publikacji promocyjnych. Zbiera\u0142 okazy przyrody tatrza\u0144skiej, kt\u00f3re potem stanowi\u0142y zal\u0105\u017cek Muzeum Tatrza\u0144skiego w Zakopanem. Mimo tych fascynacji nie zapomina\u0142 o innych ulubionych dziedzinach nauki i wiedzy. Napisa\u0142 szereg prac o tematyce medycznej, m.in. \u201eMetody wynajdywania wskaza\u0144 lekarskich\u201d. W 1881 r. aktywnie uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Kasy im. Mianowskiego i zosta\u0142 jej przewodnicz\u0105cym. (Kasa by\u0142a polsk\u0105 instytucj\u0105 naukow\u0105 wspieraj\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 badawcz\u0105 i wydawnicz\u0105.) Po \u015bmierci mieszka\u0144cy Zakopanego w dow\u00f3d wdzi\u0119czno\u015bci postawili mu pomnik i umie\u015bcili obok rze\u017ab\u0119 przedstawiaj\u0105c\u0105 s\u0142ynnego g\u00f3ralskiego muzyka Saba\u0142\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHAMIELEC GRA\u017bYNA (z domu RODZAJEWSKA)<\/strong>, urodzona 12 XII 1960 r. w Mielcu, c\u00f3rka Ryszarda i Marii z domu Kie\u0142b. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Szko\u0142\u0119 Pracownik\u00f3w S\u0142u\u017cb Spo\u0142ecznych (specjalno\u015b\u0107: pracownik socjalny) w Rzeszowie (1994 r.). \u00a0W 1995 r. zosta\u0142a wybrana na prezesa Oddzia\u0142u Miejskiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 sprawuje nadal. Studiowa\u0142a na Wydziale Pedagogicznym i Nauk o Zdrowiu Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach i w 2004 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki opieku\u0144czej i pracy socjalnej. Ponadto uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu organizacji pomocy spo\u0142ecznej w Rzeszowie (2005 r.) oraz Studium Psychoterapii Dziecka i Rodziny w Polskim Instytucie Psychoterapii Kr\u00f3tkoterminowej w Krakowie (2007 r.). Od 2007 r. jest kierownikiem plac\u00f3wek wsparcia dziennego prowadzonych przez Oddzia\u0142 Miejski TPD w Mielcu. Jest inicjatork\u0105 r\u00f3\u017cnorodnych dzia\u0142a\u0144 na rzecz dzieci, a jej misj\u0105 \u017cyciow\u0105 jest pomaganie dzieciom w rozwijaniu pasji, uzdolnie\u0144 i umiej\u0119tno\u015bci. W codziennej dzia\u0142alno\u015bci zach\u0119ca do prze\u0142amywania stereotyp\u00f3w dotycz\u0105cych mniejszo\u015bci narodowych, a szczeg\u00f3lnie do spo\u0142eczno\u015bci romskiej mieszkaj\u0105cej w Mielcu. Czyni to poprzez organizacj\u0119 zaj\u0119\u0107 integruj\u0105cych dzieci polskie i romskie, m.in. wsp\u00f3lne warsztaty taneczne i teatralne, wyst\u0119py i wyjazdy. W 2009 r. za\u0142o\u017cy\u0142a taneczny zesp\u00f3\u0142 polsko-romski Terne Blumy, kt\u00f3ry prezentowa\u0142 ta\u0144ca romskie na festiwalach, przegl\u0105dach i imprezach. Z dzieci\u0119cymi zespo\u0142ami teatralnymi wystawia\u0142a sztuki o wa\u017cnych problemach spo\u0142ecznych, m.in.\u00a0Skrzatka Listeczka\u00a0<\/em>(ekologia, 1995),\u00a0Szeleszczaki<\/em>\u00a0(problemy dzieci\u0119ce, 2012) i\u00a0Niech mnie kto\u015b obudzi<\/em> (o przemocy w rodzinie, 2013). Realizowa\u0142a programy z dzie\u0107mi i rodzicami, m.in. Widz\u0119 Czuj\u0119 Reaguj\u0119 <\/em>(o przemocy w rodzinie). Bierze udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach szkolenia dla instruktor\u00f3w amatorskich grup teatralnych, prowadzonych przez m.in. Ma\u0142opolski Instytut Kultury w Krakowie i Fundacj\u0119 Edukacji Kultury Drama Way w Warszawie. Jest autork\u0105 zbior\u00f3w wierszy o tematyce romskiej: Sercem malowane <\/em>(2013) i Przytulanek rymowanki<\/em> (2014). Od 2013 r. wyst\u0119puje w amatorskim Teatrze Rozmaito\u015bci SCK w Mielcu (Dziewczyny z pomys\u0142em, Damy i huzary, Wesele, O\u017cenek, Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia, Teatr Variete, Pigmalion<\/em>). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej” i Odznak\u0105 „Przyjaciela Dziecka”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHAMIELEC IWONA DOROTA<\/strong>, urodzona 6 II 1981 r. w Mielcu, c\u00f3rka Marka i Gra\u017cyny z Rodzajewskich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2000 r. Studiowa\u0142a w Szkole Aktorsko-Telewizyjnej SPOT w Krakowie (2000-2002) i na Wydziale Politologii (kierunek \u2013 komunikacja spo\u0142eczna) Akademii Krakowskiej im. Frycza Modrzewskiego w Krakowie (2004-2009). Od VII 2008 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Le Theatre w Krakowie. Wyst\u0119powa\u0142a w spektaklach teatralnych: *2002 r.:\u00a0Equus<\/em>\u00a0(role: ko\u0144, piel\u0119gniarka), spektakl dyplomowy, re\u017c.: S. Bana\u015b; *2004 r. (i nadal):\u00a0Entertain the Dragon,<\/em>\u00a0spektakl kabaretowy w j\u0119zyku angielskim (role: Trzpiotkowata Dziewczyna i Dziewica), re\u017c.: K. Stawowy i A. Jankowska; *2009 r. (i nadal):\u00a0Brat naszego Boga,<\/em>\u00a0wed\u0142ug Karola Wojty\u0142y, spektakl teatralno-filmowy (rola: Helena), re\u017c.: A. Dziurman, Teatr Scena Moliere w Krakowie. Uczestniczy\u0142a jako statystka w filmie\u00a0Katy\u0144<\/em>\u00a0(re\u017c. A. Wajda) oraz zagra\u0142a szereg r\u00f3l w serialach fabularno-dokumentalnych: *2007 r.:\u00a0Detektywi \u2013 Ekolodzy<\/em>\u00a0(rola: ekolo\u017cka), *2008 r.:\u00a0Detektywi \u2013 Listy do szefa<\/em>\u00a0(rola: pracownica biurowa),\u00a0Detektywi \u2013 L\u0119k o \u017cycie<\/em>\u00a0(rola: Ania), W-11 \u2013\u00a0Porywacz<\/em>\u00a0(rola: Marzena Kope\u0107); *2009 r.:\u00a0Detektywi \u2013 Z troski o syna<\/em>\u00a0(rola: Monika Rudecka),\u00a0Detektywi \u2013 Pofruniemy<\/em>\u00a0(rola: wychowawczyni Adasia), re\u017c. R. Zawadzka; *2010 r.:\u00a0Detektywi – Precyzyjny plan zbrodni<\/em>\u00a0(rola: wychowawczyni),\u00a0Detektywi \u2013 Jak mog\u0142e\u015b<\/em>\u00a0(rola: Iwona Makowska), re\u017c. S. Sochacki,\u00a0W-11 \u2013 Sekret<\/em>\u00a0(rola: Daria Kaczmarek), re\u017c. T. Paprocki,\u00a0Detektywi\/W-11 \u2013 Przekl\u0119ty<\/em>\u00a0(dziennikarka); *2011 r.:\u00a0Detektywi \u2013 Trudna przysz\u0142o\u015b\u0107<\/em>\u00a0(rola: Julita Michalska), re\u017c. T. Paprocki,\u00a0W-11 \u2013 Z\u0142y cz\u0142owiek<\/em>\u00a0(rola: reporterka TV), re\u017c. D. Twar\u00f3g,\u00a0W11 \u2013 Anio\u0142ek<\/em>\u00a0(rola: dziewczyna upo\u015bledzona umys\u0142owo), re\u017c. A. Kr\u0119ciszewski,\u00a0Detektywi \u2013 Mam wyb\u00f3r<\/em>\u00a0(rola: Ewa Rojecka), re\u017c. S. Sochacki; *2012 r.:\u00a0Detektywi \u2013 Olek<\/em>\u00a0(rola: opiekunka dzieci\u0119ca I) \u2013 re\u017c. D. Twar\u00f3g,\u00a0Detektywi \u2013 Tylko nie odchod\u017a<\/em>\u00a0(rola: matka zaginionej dziewczynki I), re\u017c. Regina Zawadzka. Zagra\u0142a te\u017c w filmie historycznym\u00a0Losy Goetz\u00f3w<\/em>\u00a0(rola: \u017cona Antoniego Jana), re\u017c. Andrzej Celi\u0144ski (2011 r.) i spektaklu teatralno-filmowym\u00a0\u015alepcy<\/em>\u00a0wg Maurice\u2019a Maeterlinck\u2019a (rola: Zjawa), re\u017c. Artur Dziurman (2011 r.). W 2012 r. by\u0142a redaktorem w programie TVN\u00a0Rozmowy w Toku.<\/em>\u00a0Od 2011 r. prowadzi warsztaty teatralne w ramach projekt\u00f3w realizowanych przez Stowarzyszenie \u201eScena Moli\u00e8re\u201d. W 2013 r. uczestniczy\u0142a jako narrator w nagraniu p\u0142yty\u00a0Legenda o Czarnej Damie<\/em>. Ponadto organizuje i prowadzi imprezy firmowe i dla dzieci. Utrzymuje kontakt z Mielcem, m.in. prowadzi\u0142a wybory Miss Radia Puls FM w Mielcu (2003 r.) i gal\u0119 jubileuszow\u0105 Miss Mielca-2008. W 2014 r. zagra\u0142a w Mielcu w spektaklu\u00a0Promieniowanie ojcostwa\u00a0<\/em>z osobami niewidomymi z Integracyjnego Teatru Aktora Niewidomego w Krakowie. Udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci samorz\u0105dowej. Zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 w krakowskiej dzielnicy D\u0119bniki, a w 2019 r. po powstaniu wakatu wesz\u0142a w sk\u0142ad Rady Miasta Krakowa. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miasta Krakowa, a nastepnie na wiceprzewodniczac\u0105 tej Rady w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHAMIELEC MAREK<\/strong>, urodzony 8 IV 1958 r. w Nowej D\u0119bie, syn Mariana i Haliny z domu Partyka. Tam te\u017c mia\u0142 pierwsze kontakty z pi\u0142k\u0105 no\u017cn\u0105. W roku 1975 wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji Polski junior\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Mielcu (matura w 1977 r.). W 1978 r. rozpocz\u0105\u0142 gr\u0119 w I-ligowym zespole pi\u0142ki no\u017cnej \u201eStali\u201d Mielec. Rozegra\u0142 w jej barwach 68 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 6 bramek. W tym okresie \u201eStal\u201d zdoby\u0142a m.in. III miejsce w sezonie 1978\/79. W latach 1978-1979 powo\u0142ywany by\u0142 wielokrotnie do m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski i wyst\u0105pi\u0142 w 6 meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych. R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i uko\u0144czy\u0142 je w 1983 r. z tytu\u0142em magistra, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Po zako\u0144czeniu kariery sportowej zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz w MKP \u201eStal\u201d Mielec jako trener. W 2003 r., wsp\u00f3lnie ze Zbigniewem Hariaszem, opracowa\u0142 i wyda\u0142 skrypt\u00a0Konspekty zaj\u0119\u0107 treningowych w nauczaniu wst\u0119pnym. Pi\u0142ka no\u017cna dzieci w wieku 8-10 lat<\/em>, Mielec 2003. W 2004 r., tak\u017ce ze Zbigniewem Hariaszem, za\u0142o\u017cy\u0142 Niepubliczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Mistrzostwa Sportowego im. Grzegorza Lato w Mielcu i jest jej w\u0142a\u015bcicielem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHAMIO\u0141O PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 8 X 1959 r. w Krakowie, syn Mariana i Balbiny z domu Flaga. Absolwent XII Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Nowej Hucie (matura w 1978 r.). W latach 1978-1983 odby\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej (Wydzia\u0142 Transportu, kierunek: Organizacja i technika transportu) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W tym okresie by\u0142 cz\u0142onkiem PTTK i uprawia\u0142 turystyk\u0119. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckim Rejonie Dr\u00f3g Publicznych, a rok p\u00f3\u017aniej (1984 r.) awansowa\u0142 na stanowisko kierownika Bazy Sprz\u0119towo-Transportowej RDP i sprawowa\u0142 je do 1994 r., z przerw\u0105 na s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1994 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora Przedsi\u0119biorstwa Rob\u00f3t Drogowych (powsta\u0142ego z podzia\u0142u RDP w 1992 r.) a w 1996 r. \u2013 dyrektorem PRD. (Firma ta przej\u0119\u0142a od RDP zadania zwi\u0105zane z budow\u0105 i modernizacj\u0105 ulic i dr\u00f3g.) Po prywatyzacji RDP w 2000 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du RDP Sp. z o.o. Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHCIUK STEFAN<\/strong>, urodzony 13 VIII 1880 r. w Dzierdzi\u00f3wce, powiat tarnobrzeski, syn Jana i Marii z Zieli\u0144skich. W latach 1892-1895 ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Wy\u017cszego Gimnazjum w Rzeszowie, a w latach 1895-1900 do c.k. Gimnazjum w Tarnowie i tam zda\u0142 egzamin dojrza\u0142o\u015bci z odznaczeniem w 1900 r. Studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1905 r. W czasie studi\u00f3w pisa\u0142 artyku\u0142y do \u201eG\u0142osu Ziemi Sandomierskiej\u201d i \u201eOjczyzny\u201d oraz uczy\u0142 (jako zast\u0119pca nauczyciela) w c.k. III Gimnazjum w Krakowie j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego (1904). W latach 1905-1906 uczy\u0142 greki i \u0142aciny w c.k. IV Gimnazjum w Krakowie. 29 X1906 r. zrezygnowa\u0142 z posady i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przemy\u015bla, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w c.k. I Gimnazjum. 23 V 1909 r. zosta\u0142 przeniesiony do c.k. Wy\u017cszego Gimnazjum I w Tarnopolu. Egzamin nauczycielski zda\u0142 25 V 1909 r. Po otrzymaniu mianowania na rzeczywistego nauczyciela, na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 przeniesiony do c.k. Gimnazjum w Mielcu. (Pro\u015bba wi\u0105za\u0142a si\u0119 z ma\u0142\u017ce\u0144stwem z pochodz\u0105c\u0105 z Mielca Mari\u0105 Demkow.) W latach 1910-1917 by\u0142 nauczycielem, a w latach 1917-1920 profesorem mieleckiego gimnazjum. Tytu\u0142 c.k. profesora otrzyma\u0142 14 V 1917 r. Uczy\u0142 j\u0119zyk\u00f3w: polskiego, greckiego i \u0142aci\u0144skiego oraz historii i propedeutyki filozofii. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kuratora czytelni uczniowskiej. By\u0142 instruktorem powsta\u0142ej w 1911 r. pierwszej w Mielcu Dru\u017cyny Skautowej im. Tadeusza Ko\u015bciuszki. Dzia\u0142a\u0142 w Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d oraz opiekowa\u0142 si\u0119 m\u0142odzie\u017c\u0105 uprawiaj\u0105c\u0105 sport, m.in. pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 na boisku obok bursy gimnazjalnej. Przez pewien czas przewodniczy\u0142 Towarzystwu Nauczycieli Szk\u00f3\u0142 Wy\u017cszych \u2013 Ko\u0142o w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 do Stronnictwa Chrze\u015bcija\u0144sko-Ludowego i Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego. Kandydowa\u0142 do Rady Pa\u0144stwa (1911) i Sejmu Krajowego (1913) \u2013 organ\u00f3w autonomii galicyjskiej w monarchii austro-w\u0119gierskiej. Po zorganizowaniu w 1917 r. Sk\u0142adnicy K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Mielcu wszed\u0142 w sk\u0142ad jej zarz\u0105du. W 1920 r. zosta\u0142 przeniesiony do Pleszewa, a nast\u0119pnie uczy\u0142 w Pa\u0144stwowym Studium Nauczycielskim w Mys\u0142owicach i od 1934 r. w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w tym mie\u015bcie. W latach 20. podr\u00f3\u017cowa\u0142 po krajach \u015br\u00f3dziemnomorskich \u015bladami bohater\u00f3w antycznych. Zmar\u0142 2 VI 1972 r. Spoczywa na cmentarzu w Mys\u0142owicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHE\u0141MO\u0143SKIEGO J\u00d3ZEFA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego. \u0141\u0105czy ulice Wiejsk\u0105 i L. Teligi. Jej d\u0142ugo\u015b\u0107 wynosi 262 m. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70. XIX w., kiedy na tym terenie rozpocz\u0119to budow\u0119 dom\u00f3w jednorodzinnych. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z p\u0142ytek. Spaceruj\u0105cy po tym miniosiedlu spotka z si\u0119 z \u0142adem urz\u0105dzonych ju\u017c posesji i b\u0142ogim spokojem. W 2007 r. wykonano remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z p\u0142ytek betonowych.
Patron ulicy: J\u00d3ZEF CHE\u0141MO\u0143SKI (1849-1914) to jeden z wybitnych malarzy polskiego pejza\u017cu. Najwa\u017cniejsze dzie\u0142a to:\u00a0\u017burawie, Czw\u00f3rka, Sprawa u w\u00f3jta, Babie lato, Dymy \u2013 jesie\u0144, Kuropatwy na \u015bniegu, Przed burz\u0105, Bociany<\/em>. Oryginalno\u015b\u0107 temat\u00f3w zapewni\u0142a mu du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107, m.in. w Pary\u017cu, gdzie przebywa\u0142 w latach 1875-1887.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCHIMERA\u201d, MIELECKI KLUB P\u0141ETWONURK\u00d3W \u201eCHIMERA\u201d<\/strong>, powsta\u0142 w kwietniu 1977 r. po kursie p\u0142etwonurk\u00f3w, kt\u00f3ry uko\u0144czyli: Wojciech Ba\u017cyk, Janusz Bro\u017cek, W\u0142adys\u0142aw Budziwojski, Ryszard Chlebowski, Marek Cyran, Adam Malinka, Jerzy Mazurkiewicz, Zbigniew Siwi\u0144ski, Roman Sobczak, Tadeusz Wachowiecki i Zbigniew Wnuk. W\u0142\u0105czono go w struktury Ligi Obrony Kraju w Mielcu. By\u0142 to drugi tego typu klub w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim, ale pierwszy i przez wiele lat jedyny, kt\u00f3ry podejmowa\u0142 si\u0119 wykonania zada\u0144 specjalnych w wodzie, m.in. poszukiwania zw\u0142ok i poszukiwania dowod\u00f3w zbrodni. Podstawow\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o szkolenie p\u0142etwonurk\u00f3w na obozach kondycyjno-szkoleniowych po\u0142\u0105czonych z kursami. Prowadzi\u0142 je Jerzy Mazurkiewicz, kt\u00f3ry w 1982 r. zdoby\u0142 kwalifikacje instruktora. W latach 80. obozy organizowano corocznie, m.in. na Jeziorze Soli\u0144skim, Jeziorze Ro\u017cnowskim, Jeziorze Piaseczno i Jeziorze Bia\u0142ym. W latach 90. i p\u00f3\u017aniej, ze wzgl\u0119du na brak odpowiednich \u015brodk\u00f3w finansowych, obozy i kursy organizowano rzadziej. Og\u00f3\u0142em w latach 1982-2002 wyszkolono ko\u0142o 200 p\u0142etwonurk\u00f3w r\u00f3\u017cnej klasy – zapoznawczej, III i II. Najlepsi uczestniczyli z powodzeniem w og\u00f3lnopolskich zawodach p\u0142etwonurk\u00f3w w technice podwodnej oraz mistrzostwach Polski w \u0142owiectwie podwodnym. W 1997 r. ekipa p\u0142etwonurk\u00f3w \u201eChimery\u201d uczestniczy\u0142a w akcji przeciwpowodziowej na p\u00f3\u0142nocnych terenach ziemi mieleckiej, a jej cz\u0142onkowie zostali odznaczeni Srebrnymi Odznakami \u201eZa Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi\u201d. W zwi\u0105zku z sukcesywnym przejmowaniem obowi\u0105zk\u00f3w z zakresu ratownictwa przez stra\u017c po\u017carn\u0105 \u2013 Jerzy Mazurkiewicz kilkakrotnie w latach 80. i 90. szkoli\u0142 zawodowych stra\u017cak\u00f3w z Nowego S\u0105cza, kt\u00f3rzy po zdobyciu kwalifikacji p\u0142etwonurk\u00f3w przej\u0119li od \u201eChimery\u201d zadania specjalne w wodzie. \u201eChimera\u201d skupia oko\u0142o 50 cz\u0142onk\u00f3w i sympatyk\u00f3w. Jej siedzib\u0105 jest lokal w budynku MZBM przy ul. E. Biernackiego 1.
Prezesi w latach 1977-2003: Zbigniew Wnuk, Jerzy Mazurkiewicz, S\u0142awomir Andraszek, Aleksander Fox, Ireneusz Frankowski i Piotr Ma\u0142ek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHLEBOWSKA EDYTA DANUTA (z domu TRZPIS),<\/strong> urodzona 20 VI 1976 r. w Borowej, pow. mielecki, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Danuty z domu Czaja. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum Muzycznego (Wydzia\u0142 Instrumentalny) w Tarnowie z matur\u0105 w 1995 r. Studia dzienne na Wydziale Instrumentalnym (kierunek \u2013 instrumentalistyka) Akademii Muzycznej im. Karola Lipi\u0144skiego we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142a w 2001 r. z tytu\u0142em magistra sztuki z przygotowaniem pedagogicznym. Od 1 IX 2000 r. pracuje w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu na stanowisku nauczyciela gry na skrzypcach. W latach 2006-2009 sprawowa\u0142a funkcj\u0119 kierownika sekcji instrument\u00f3w strunowych. Ponadto w latach 2000-2017 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 koncertmistrza Mieleckiej Orkiestry Kameralnej pod batut\u0105 Franciszka Wyzgi. Od pa\u017adziernika 2017 r. jest koncertmistrzem Mieleckiej Orkiestry Symfonicznej pod dyrekcj\u0105 Franciszka Wyzgi. Wielu jej uczni\u00f3w osi\u0105ga bardzo dobre wyniki, zdaj\u0105c do PSM II st. i na studia wy\u017csze. Kilku absolwent\u00f3w jest muzykami Mieleckiej Orkiestry Symfonicznej. Sama tak\u017ce prowadzi zespo\u0142y instrumentalne, kt\u00f3re wyst\u0119puj\u0105 w Mielcu i okolicy. Wsp\u00f3\u0142pracuje z instytucjami \u015bwieckimi i ko\u015bcielnymi w zakresie tworzenia i upowszechniania muzyki, m.in. z Miejsk\u0105 Bibliotek\u0105 Publiczn\u0105 SCK w Mielcu, Gminnym O\u015brodkiem Kultury w Borowej, Wiejskim Domem Kultury i Rekreacji w Grochowem oraz parafiami pw. Ducha \u015awi\u0119tego i \u015bw. Mateusza w Mielcu, parafi\u0105 w Gaw\u0142uszowicach i parafi\u0105 w Ja\u015blanach. Jest cz\u0142onkiem komisji konkurs\u00f3w muzycznych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznaka Honorow\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej i Dyplomem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHLEBOWSKA KAZIMIERA<\/strong>, urodzona 24 III 1953 r. w Woli Zdakowskiej, pow. mielecki, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Janiny z domu Krawczyk. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (aktualnie I LO) im. S. Konarskiego w Mielcu (matura w 1972 r.). Systematyczne uprawianie lekkoatletyki rozpocz\u0119\u0142a pod kierunkiem trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza w LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec w 1968 r. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w biegach na 400 m i 800 m. Na pocz\u0105tku lat 70. awansowa\u0142a do czo\u0142\u00f3wki biegaczek woj. rzeszowskiego i krajowej w pionie LZS. Po maturze przez 2 lata przebywa\u0142a w Krakowie, gdzie uko\u0144czy\u0142a Studium Ministerstwa Komunikacji i startowa\u0142a w barwach \u201eWawelu\u201d Krak\u00f3w. W 1975 r. zosta\u0142a zatrudniona w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i zaanga\u017cowana do I-ligowej sekcji lekkoatletycznej \u201eStali\u201d Mielec. Startowa\u0142a do 1977 r., wielokrotnie zwyci\u0119\u017caj\u0105c lub zajmuj\u0105c czo\u0142owe lokaty w zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu i po jej uko\u0144czeniu otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. W latach 1985-1993 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 2 im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu jako nauczycielka wychowania fizycznego. Od 1993 r. przebywa na rencie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHLEBOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 4 XII 1908 r. w P\u0142awie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Mi\u0142o\u015b. W m\u0142odo\u015bci ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y powszechnej w P\u0142awie, pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa i uczy\u0142 si\u0119 zawodu ko\u0142odziejskiego w warsztacie ojca. W latach 1929-1931 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 2. batalionie telegraficznym WP. Po powrocie z wojska nadal pracowa\u0142 w rodzinnym gospodarstwie i warsztacie. W zwi\u0105zku z rosn\u0105cym zagro\u017ceniem wojennym pod koniec sierpnia 1939 r. otrzyma\u0142 kart\u0119 mobilizacyjn\u0105 i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do szwadronu zapasowego 5. Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w w Bochni. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Niemcami na terenach Kielecczyzny i zosta\u0142 ranny. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0107 do domu. Zajmowa\u0142 si\u0119 gospodarstwem i wykonywa\u0142 us\u0142ugi ko\u0142odziejskie. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142 do ZWZ, a nast\u0119pnie AK i bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eKapusta\u201d. W 1942 r. zda\u0142 egzamin przed Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 Rzemie\u015blnicz\u0105 Izby Rzemie\u015blniczej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie ko\u0142odziejstwo. Po wojnie zajmowa\u0142 si\u0119 prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Za wykonanie niezwykle precyzyjnej us\u0142ugi (wykonanie ko\u0142a m\u0142y\u0144skiego) otrzyma\u0142 dwie rodziny pszczele i za\u0142o\u017cy\u0142 pasiek\u0119. Nale\u017ca\u0142 do organizacji kombatanckich, rzemie\u015blniczej i pszczelarskiej w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w \u015brodowisku, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem k\u00f3\u0142ka rolniczego oraz cz\u0142onkiem komitet\u00f3w budowy domu stra\u017caka, domu ludowego i szko\u0142y w P\u0142awie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r.\u201d, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Pszczelarstwa Polskiego. Zmar\u0142 21 IX 1996 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHLOST JAN<\/strong>, urodzony 2 XI 1931 r. w Ziempniowie, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Strycharz. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w Ziempniowie wyjecha\u0142 na Ziemie Odzyskane i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Dolno\u015bl\u0105skich Zak\u0142adach Metalurgicznych w Ma\u0142omicach ko\u0142o Szprotawy. R\u00f3wnocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 w tamtejszej szkole zawodowej i po jej uko\u0144czeniu zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej w Szkole Podoficerskiej w Bydgoszczy (specjalno\u015b\u0107 \u2013 \u0142\u0105czno\u015b\u0107). Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i w 1953 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na Wydziale Elektrycznym. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Technikum Mechaniczne (specjalno\u015b\u0107 \u2013 elektroenergetyka) w Mielcu, po czym przeniesiono go do dzia\u0142u kontroli technicznej. Po przeszkoleniu w 1968 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie monter instalacji centralnego ogrzewania i tytu\u0142 mistrza w zawodzie monter instalacji wodno-kanalizacyjnej i gazowej. W 1969 r. otrzyma\u0142 uprawnienia dozoru nad urz\u0105dzeniami energetycznymi w zakresie: kot\u0142y wodne o temperaturze wody do 115 0 C, w 1970 r. uko\u0144czy\u0142 w ZDZ w Rzeszowie kurs pedagogizacji mistrz\u00f3w, a w 1980 r. otrzyma\u0142 uprawnienia spawacza. W 1969 r. na wniosek dyrekcji MPGK zosta\u0142 przeniesiony z WSK do MPGK Mielec. Od 1970 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 i prowadzi j\u0105 nadal. Od lat 80. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, g\u0142\u00f3wnie na terenie Woli Mieleckiej. By\u0142 przewodnicz\u0105cym Komitetu Gazyfikacji, Komitetu Kanalizacji oraz Komitetu Budowy Sali Gimnastycznej przy Szkole Podstawowej. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w organizowanie protestu przeciw budowie wysypiska \u015bmieci. Uczestniczy\u0142 w pozyskaniu placu pod budow\u0119 obiekt\u00f3w sakralnych. Od 1986 r. przez 4 kolejne kadencje pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Gminy Mielec. W latach 2000-2012 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Wielobran\u017cowej Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem im. Jana Kili\u0144skiego \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rzemios\u0142a Polskiego\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 LZS. Zmar\u0142 10 XI 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHMAJ RYSZARD<\/strong>, urodzony 5 I 1959 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Czech. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. W 1980 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Od 1983 r. pracuje w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu, kolejno na stanowiskach: referenta, inspektora, szefa Inspektoratu Obrony Cywilnej (1991-1999), inspektora w Wydziale Finansowym (1999-2015) i od III 2015 r. zast\u0119pcy kierownika w Urz\u0119dzie Stanu Cywilnego. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie na Wydziale Administracyjno \u2013 Prawnym (kierunek: administracja publiczna) Wy\u017cszej Szko\u0142y Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu, a w 2002 r. po studiach na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: administracja) UMCS w Lublinie uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHMARA DARIUSZ<\/strong>, urodzony 18 V 1968 r. w Mielcu. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (matura w 1987 r.). Studiowa\u0142 na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1993 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera zarz\u0105dzania i marketingu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1993 r. w tarnowskim Oddziale BPH. W 1995 r. zosta\u0142 zatrudniony w Agencji Rozwoju Przemys\u0142u Oddzia\u0142 w Mielcu na stanowisku g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. marketingu, a w 1997 r. przeszed\u0142 do tworz\u0105cej si\u0119 filii BPH w Mielcu na stanowisko jej kierownika, a nast\u0119pnie doprowadzi\u0142 do powstania Oddzia\u0142u BPH w Mielcu i zosta\u0142 jego dyrektorem. W 1994 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Funduszu Misyjnego ks. Mariana Midury przy parafii rzymskokatolickiej w Wadowicach G\u00f3rnych i pozostaje jego aktywnym cz\u0142onkiem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHMIEL KAROL<\/strong>, urodzony 17 IV 1911 r. w Zagorzycach ko\u0142o S\u0119dziszowa Ma\u0142opolskiego, pow. d\u0119bicki, syn Antoniego i Katarzyny z domu Charkut. Absolwent Gimnazjum im. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy z matur\u0105 w 1930 r.? Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. W tym samym czasie odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty przy 6 Krakowskiej Dywizji Piechoty. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej, z powod\u00f3w rodzinnych zamieszka\u0142 w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca (\u017cona by\u0142a nauczycielk\u0105 i pracowa\u0142a w tamtejszej szkole ) i zosta\u0142 zatrudniony w magistracie w Mielcu. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako plutonowy podchor\u0105\u017cy rezerwy w O\u015brodku Zapasowym 6 Dywizji Piechoty. Po ustaniu walk pod Lwowem uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i powr\u00f3ci\u0107 do rodzinnych Zagorzyc. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142 do ZWZ, a nast\u0119pnie AK i czasowo w BCh i pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eGrom\u201d. W 1942 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika AK, a w 1945 r. \u2013 porucznika AK. Od 1 I 1944 r. by\u0142 komendantem powiatowym BCh (za zgod\u0105 prze\u0142o\u017conych w AK), a po scaleniu AK z BCh \u2013 od 29 III 1944 r.\u00a0 II zast\u0119pc\u0105 komendanta obwodu AK w D\u0119bicy. W czasie akcji \u201eBurza\u201d zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Po zaleczeniu ran zamieszka\u0142 w Swoszowicach i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Stronnictwa Ludowego. R\u00f3wnocze\u015bnie od jesieni 1945 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 w organizacji Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107 (WiN). U\u017cywa\u0142 pseudonim\u00f3w: \u201eZygmunt\u201d, \u201eKatonowicz\u201d i \u201eLeon\u201d. W 1946 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem \u201eMemoria\u0142u do ONZ\u201d, zawieraj\u0105cego ocen\u0119 sytuacji politycznej w Polsce oraz wykaz zbrodni nowej w\u0142adzy na by\u0142ych \u017co\u0142nierzach AK i dzia\u0142aczach niepodleg\u0142o\u015bciowej opozycji politycznej. W styczniu 1947 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem kierownictwa IV ZG WiN i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika wydzia\u0142u. 12 XII 1947 r. zosta\u0142 aresztowany w Krakowie i przewieziony do wi\u0119zienia mokotowskiego w Warszawie. Tam przebywa\u0142 wraz z sze\u015bcioma innymi cz\u0142onkami\u00a0 IV ZG WiN przez trzy lata i by\u0142 wielokrotnie przes\u0142uchiwany i torturowany. 14 X 1950 r. zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Prezydent Boles\u0142aw Bierut nie skorzysta\u0142 z prawa \u0142aski. Wyrok zosta\u0142 wykonany 1 III 1951 r. Miejsce poch\u00f3wku dotychczas nie jest znane. 17 IX 1992 r. zosta\u0142 zrehabilitowany. Jego symboliczny gr\u00f3b umieszczono na Cmentarzu Wojskowym na Pow\u0105zkach w Warszawie. W 2010 r. zosta\u0142 po\u015bmiertnie odznaczony Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 OOP, a w 2013 r. awansowany do stopnia kapitana. Jego imi\u0119 przyj\u0119\u0142o Gimnazjum w Zagorzycach Dolnych. Ponadto upami\u0119tniony jest na pomniku \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHMIELEWSKI J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 12 I 1842 r. Bochni. Absolwent jednego z krakowskich gimnazj\u00f3w i kursu nauczycielskiego w Krakowie. By\u0142 nauczycielem szk\u00f3\u0142 ludowych, m.in. w Nowym S\u0105czu oraz szko\u0142y \u0107wicze\u0144 przy c.k. Pa\u0144stwowym Seminarium Nauczycielskim M\u0119skim w Tarnowie. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 praca nauczycielska i aktywno\u015b\u0107 tw\u00f3rcza sprawi\u0142y, \u017ce zosta\u0142 mianowany c.k. okr\u0119gowym inspektorem szkolnym w Sanoku. W 1880 r. wybrano go na prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Towarzystwa Pedagogicznego w Sanoku, ale ju\u017c w 1881 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca na stanowisko c.k. okr\u0119gowego inspektora szkolnego. Jako przedstawiciel Rady Okr\u0119gowej Szkolnej w Mielcu w latach 1881-1883 kontrolowa\u0142 wszystkie szko\u0142y na terenie powiatu mieleckiego. O rzetelno\u015bci kontroli przekona\u0142 si\u0119 m.in. nauczyciel szko\u0142y w Gaw\u0142uszowicach Tomasz Sikorski (ojciec W\u0142adys\u0142awa, p\u00f3\u017aniejszego genera\u0142a), kt\u00f3remu Chmielewski zaleci\u0142 natychmiastowe uzupe\u0142nienie i systematyczne prowadzenie kroniki szkolnej. Od 1884 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 c.k. okr\u0119gowego inspektora szkolnego w Wadowicach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako nauczyciel w szkole \u0107wicze\u0144 przy c.k. Pa\u0144stwowym Seminarium Nauczycielskim M\u0119skim w Krakowie. Poza prac\u0105 dydaktyczno-wychowawcz\u0105 i administracyjn\u0105 du\u017co pisa\u0142. By\u0142 autorem artyku\u0142\u00f3w i broszur o tematyce pedagogicznej i o\u015bwiatowej, wierszy i piosenek oraz opowiada\u0144 dla dzieci, kt\u00f3re wydawano g\u0142\u00f3wnie w lokalnych pismach ludowych, m.in. \u201eDzwonek\u201d, \u201eChata\u201d, \u201eW\u0142o\u015bcianin\u201d i \u201eZagroda\u201d. (By\u0142 redaktorem dw\u00f3ch ostatnich.) Zmar\u0142 19 XII 1900 r. Pochowany na Cmentarzu Podg\u00f3rskim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHMIELEWSKI TOMASZ<\/strong>, urodzony 18 IX 1907 r., syn Wac\u0142awa. W 1936 r. uko\u0144czy\u0142 studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora medycyny. Po II wojnie \u015bwiatowej pracowa\u0142 w jednej z warszawskich klinik. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w pediatrii. W latach 50. zosta\u0142 skierowany do Szpitala Powiatowego w Mielcu i przez dwa lata pracowa\u0142 na stanowisku ordynatora oddzia\u0142u dzieci\u0119cego. Pod koniec lat 50. pracowa\u0142 w Tomaszowie Mazowieckim. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHMIELIK HENRYK SZCZEPAN,<\/strong> urodzony 2 I 1953 r. w Popkowicach, pow. Kra\u015bnik, syn J\u00f3zefa i Ma\u0142gorzaty z Majewskich. Absolwent VI Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Lublinie, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studia na Wydziale Farmaceutycznym (kierunek apteczny) Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1977 r. z tytu\u0142em magistra farmacji. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w PZF Cefarm Rzesz\u00f3w \u2013 Apteka w Mielcu jako m\u0142odszy asystent. W latach 1979-1992 pracowa\u0142 w Terenowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu na stanowiskach kierownika oddzia\u0142u i zast\u0119pcy dyrektora. Ponadto w latach 1981-1982 by\u0142 nauczycielem (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Medycznych w Mielcu, w latach 1983-1995 pe\u0142ni\u0142 dy\u017cury diagnostyczne w Punkcie Krwiodawstwa i Pracowni Serologicznej ZOZ w Mielcu, a w latach 1991-1994 kierowa\u0142 hurtowni\u0105 farmaceutyczn\u0105 w Mielcu firmy DIMCO-I-PHARM Ciechan\u00f3w. W 1985 r. uzyska\u0142 dyplom pierwszego stopnia specjalizacji w zakresie higieny i epidemiologii. Od 1994 r. do 2014 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem apteki og\u00f3lnodost\u0119pnej w Mielcu. W 2003 r. otrzyma\u0142 dyplom pierwszego stopnia specjalizacji w zakresie farmacji aptecznej. 1 VIII 2016 r. powierzono mu funkcj\u0119 Pa\u0144stwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 30 VI 2018 r. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Nale\u017cy do Powiatowego Ko\u0142a Pszczelarzy w Mielcu i od 2015 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 skarbnika. Jest wieloletnim cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku Dzia\u0142kowc\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHMIELOWIEC DANIEL GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 24 VIII 1975 r. w Nisku, syn Stanis\u0142awa i El\u017cbiety z domu Maziarz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu (matura w 1994 r.) i Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu w klasie fortepianu. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 im. T. Ko\u015bciuszki we Wroc\u0142awiu w specjalno\u015bci wojskowej saper, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa dr\u00f3g i most\u00f3w. S\u0142u\u017cb\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 3 pu\u0142ku saper\u00f3w w D\u0119bicy jako dow\u00f3dca plutonu i p\u00f3\u017aniej kompanii saper\u00f3w (w stopniu podporucznika), a nast\u0119pnie \u2013 po rozwi\u0105zaniu d\u0119bickiej jednostki w 1 Brygadzie Saper\u00f3w w Brzegu, na stanowisku dow\u00f3dcy plutonu oraz in\u017cynieryjnej wchodz\u0105cej w sk\u0142ad mi\u0119dzynarodowych Si\u0142 Natychmiastowego Reagowania (w stopniu porucznika). Podczas pe\u0142nienia s\u0142u\u017cby w ramach SNR uczestniczy\u0142 w licznych kursach specjalistycznych, m.in. minowania oraz niszczenia zator\u00f3w lodowych ze \u015bmig\u0142owc\u00f3w. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 2003 r. otrzyma\u0142 przydzia\u0142 s\u0142u\u017cbowy do Wojskowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu, w kt\u00f3rej od XII 2007 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta (w stopniu majora). W 2008 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na kierunku \u201eZarz\u0105dzanie zasobami osobowymi\u201d w Wy\u017cszej Szkole Ekonomii i Administracji w Kielcach. W czasie studi\u00f3w w WSO we Wroc\u0142awiu utworzy\u0142 zesp\u00f3\u0142 muzyczny \u201eKlasycy Purpury\u201d, kt\u00f3ry by\u0142 laureatem og\u00f3lnopolskich przegl\u0105d\u00f3w artystycznych oraz wielokrotnie go\u015bci\u0142 na antenie Radia Wroc\u0142aw. Obecnie jest reprezentantem Wojew\u00f3dzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie w zawodach sportowych, m.in. siatk\u00f3wce, p\u0142ywaniu i strzelaniu, w kt\u00f3rych na szczeblu \u015al\u0105skiego Okr\u0119gu Wojskowego uzyskuje czo\u0142owe miejsca. W trakcie s\u0142u\u017cby wojskowej wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju i Br\u0105zowym Medalem Si\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHMIELOWIEC STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 VIII 1952 r., syn Kazimierza i Matyldy z domu Schiffer. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Wojsk \u0141\u0105czno\u015bci w Zegrzu k\/Warszawy. W latach 1975-1980 pe\u0142ni\u0142 funkcje dow\u00f3dcy plutonu, a nast\u0119pnie dow\u00f3dcy kompanii w JW. 1109 Grudzi\u0105dz (8 Pu\u0142k Zak\u0142\u00f3ce\u0144 Radiowych). Od 1980 r. pracuje w Wojskowej Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu, od 1984 r. na stanowisku kierownika Sekcji Poboru i Uzupe\u0142nie\u0144, a od 1987 r. jest ponadto cz\u0142onkiem Rejonowej (Powiatowej) Komisji Poborowej w Mielcu. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, a w 1988 r. studia w Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie. Posiada tytu\u0142y magistra i in\u017cyniera. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej na terenie Mielca. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w O\u015brodku Szkolenia Kierowc\u00f3w Ligi Obrony Kraju (1980-1988), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d (1984-1988), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Aeroklubu Mieleckiego (1985-1991) i aktualnie cz\u0142onkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. W 2003 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym Rady i Zarz\u0105du Osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci. W 1991 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ota Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ochrony Granic RP\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHMIELOWSKI JAN<\/strong>, urodzony w 1843 r. Pracowa\u0142 w Mielcu jako wyrobnik. By\u0142 uczestnikiem powstania styczniowego 1863 r. Walczy\u0142 w oddziale p\u0142k. Dionizego Czachowskiego, m.in. walczy\u0142 pod Rybnic\u0105 i tam zosta\u0142 ranny (20 X 1863 r.). W 1864 r. austriacki S\u0105d Wojenny w Tarnowie skaza\u0142 go na 6 tygodni wi\u0119zienia. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHMIELOWSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, inspektor szkolny w Mielcu w latach 1881-1883.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHOBOCKI FERENS<\/strong>, szlachcic, faktor mielecki z ramienia Jana Mieleckiego, wzmiankowany w 1575 r. Po \u015bmierci Jana Mieleckiego przeszed\u0142 na s\u0142u\u017cb\u0119 do Hieronima Mieleckiego (tak\u017ce wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca) i za dobr\u0105 prac\u0119 otrzyma\u0142 od niego ogr\u00f3d na B\u0142oniu, w pobli\u017cu zamku oraz zagrod\u0119 w\u015br\u00f3d p\u00f3l mieszcza\u0144skich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHOCH\u00d3\u0141 WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 23 IV 1951 r. w Dobrej ko\u0142o Limanowej, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kubowicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Limanowej, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Po studiach teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1975 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Szczurowej (1975-1978), Gorlicach \u2013 Gliniku (1978\u20131981) i D\u0105browie Tarnowskiej (1981-1982). W 1982 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Wojciecha Biskupa M\u0119czennika w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca, obejmuj\u0105cej swymi granicami mieleckie osiedle Mo\u015bciska. Zorganizowa\u0142 parafi\u0119 od podstaw. Doprowadzi\u0142 do wybudowania ko\u015bcio\u0142a parafialnego i jego wyposa\u017cenia, domu parafialnego, obiekt\u00f3w gospodarczych i cmentarza. Uhonorowany RM. W zwi\u0105zku z powo\u0142aniem przez biskupa tarnowskiego dr. Andrzeja Je\u017ca Kapitu\u0142y Kolegiackiej \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu (25 XII 2017 r.) otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 Kanonika Honorowego tej\u017ce Kapitu\u0142y. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza (10 VIII 2019 r.) i zamieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Diecezji Tarnowskiej im. \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie. Zmar\u0142 17 X 2020 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHODARA MICHA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 17 III 1986 r. w Bi\u0142goraju, syn Stanis\u0142awa i Marianny z domu Dzirba. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. ONZ w Bi\u0142goraju, matur\u0119 zda\u0142 w 2005 r. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w latach szkolnych w Bi\u0142goraju. W latach 2005-2006 gra\u0142 w dru\u017cynie Vive II Kielce (I liga), a w latach 2006-2009 w pierwszym zespole Vive Kielce, kt\u00f3ry m.in. zdoby\u0142 br\u0105zowe medale mistrzostw Polski w pi\u0142ce r\u0119cznej w 2007 i 2008 r oraz z\u0142oty medal i tytu\u0142 mistrza Polski oraz Puchar Polski w 2009 r. Dwa kolejne sezony gra\u0142 w NMC Powen Zabrze, a przed sezonem 20010\/2011 przeszed\u0142 do SPR Stal Mielec i w tym klubie gra nadal. Jest jednym z jego czo\u0142owych zawodnik\u00f3w. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w Pi\u0142ce R\u0119cznej w sezonie 2011\/2012. Jako jeden z najlepszych lewoskrzyd\u0142owych w kraju powo\u0142ywany by\u0142 do I reprezentacji Polski. Debiutowa\u0142 4 I 2013 r. w meczu z W\u0119grami (27:27), a 5 I 2013 r. zdoby\u0142 pierwsz\u0105 bramk\u0119 w meczu ze S\u0142owacj\u0105 (30:25). Dalsz\u0105 gr\u0119 w reprezentacji przerwa\u0142a kontuzja na treningu w czasie mistrzostw \u015bwiata w Hiszpanii w 2013 r. Po sezonie 2017\/2018 zrezygnowa\u0142 z gry w Mielcu i przeszed\u0142 do SPR Tarn\u00f3w (I liga), ale przed sezonem 2019\/2020 powr\u00f3ci\u0142 do SPR Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHODKIEWICZA JANA KAROLA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (99 m) uliczka na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie od ulicy S. \u017b\u00f3\u0142kiewskiego pomi\u0119dzy domami jednorodzinnymi do ulicy Ogrodowej. Powsta\u0142a w latach 50. XX w. W 2004 r. ulica otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z kostki brukowej.
Patron ulicy: JAN KAROL CHODKIEWICZ, urodzony w 1560 r., syn Jana (kasztelana wile\u0144skiego) i Krystyny ze Zborowskich. Wykszta\u0142cenie zdobywa\u0142 w wile\u0144skim kolegium jezuickim, a nast\u0119pnie w czasie podr\u00f3\u017cy do Niemiec i W\u0142och. Po udanej wyprawie na Mo\u0142dawi\u0119 w 1600 r. zosta\u0142 mianowany hetmanem polnym litewskim, a pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej, po zwyci\u0119stwach nad Szwedami w walkach o Inflanty, hetmanem wielkim litewskim. Wielk\u0105 s\u0142aw\u0119 przynios\u0142a mu wygrana bitwa ze Szwedami pod Kircholmem w 1605 r. Wtedy to, maj\u0105c ledwie 3 tysi\u0105ce \u017co\u0142nierzy, rozbi\u0142 14-tysi\u0119czn\u0105 doborow\u0105 armi\u0119 szwedzk\u0105 dowodzon\u0105 przez samego kr\u00f3la Karola IX. Potem jeszcze kilkakrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142 Szwed\u00f3w, m.in. w bitwie morskiej pod Salis. Uczestniczy\u0142 te\u017c w st\u0142umieniu buntu Zebrzydowskiego przeciwko kr\u00f3lowi Zygmuntowi III oraz wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w wyprawie na Moskw\u0119. Ostatnim wielkim czynem wojennym by\u0142o skuteczne zatrzymanie pod Chocimiem olbrzymiej armii tureckiej pr\u0105cej na podb\u00f3j ziem polskich. Nie do\u017cy\u0142 jednak wielki hetman (\u201eBelzebub\u201d, jak nazywali go przeciwnicy) zako\u0144czenia tej wojny. Zmar\u0142 24 IX 1621 r., a 9 X zawarto traktat pokojowy. Pochowany zosta\u0142 w Ostrogu. Ten wybitny dow\u00f3dca wojskowy mia\u0142 wiele wsp\u00f3lnego z Mielcem, bowiem po o\u017cenku z Zofi\u0105 Mieleck\u0105 by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem Mielca w latach 1593-1610 (?). P\u00f3\u017aniej sprzeda\u0142 swoj\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Ossoli\u0144skim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHODKIEWICZOWA ZOFIA (z MIELECKICH)<\/strong>, urodzona w 1567 r., c\u00f3rka Miko\u0142aja (wojewody podolskiego i hetmana wielkiego koronnego) i El\u017cbiety z Radziwi\u0142\u0142\u00f3w. W 1586 r. wysz\u0142a za m\u0105\u017c za ksi\u0119cia Symeona (Siemiona) Olelkowicza S\u0142uckiego, a po jego \u015bmierci (1592) zosta\u0142a \u017con\u0105 Jana Karola Chodkiewicza (hetmana wielkiego litewskiego) w 1593 r. W posagu wnios\u0142a du\u017cy maj\u0105tek po ksi\u0119ciu oraz w\u0142asne wiano, w tym cz\u0119\u015b\u0107 d\u00f3br mieleckich ojca (m.in. trzeci\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca). Urodzi\u0142a dwoje dzieci: Hieronima Chryzostoma (1598-1613) i Ann\u0119, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Jana Stanis\u0142awa Sapieh\u0119, marsza\u0142ka wielkiego litewskiego. Ma\u0142\u017ce\u0144stwo Zofii z Janem Karolem by\u0142o bardzo udanym zwi\u0105zkiem, a Zofia by\u0142a nie tylko bardzo dobr\u0105 \u017con\u0105, matk\u0105 i pani\u0105 domu, ale tak\u017ce doradc\u0105 w sprawach spo\u0142ecznych i politycznych. Wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem lub sama partycypowa\u0142a w fundacjach na rzecz kolegi\u00f3w (Lw\u00f3w, Krosno), ko\u015bcio\u0142\u00f3w, klasztor\u00f3w i szpitali dla ubogich. Zmar\u0142a w 1618 r. (1619 ?). Pochowana w Kretyndze, w dobrach Chodkiewicz\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHODOROWSKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 3 I 1944 r. w Kro\u015bnie, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Kolanko. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (matura w 1963 r.). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1963 r. na Wydziale G\u0142\u00f3wnego Energetyka WSK w Mielcu. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynierskiej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka. Drugi etap pracy w WSK rozpocz\u0105\u0142 od przej\u015bcia do Zak\u0142adu Lotniczego na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Technologicznego. P\u00f3\u017aniej pe\u0142ni\u0142 funkcje G\u0142\u00f3wnego Technologa i kierownika S\u0142u\u017cby Przygotowania Produkcji w Zak\u0142adzie Lotniczym. W latach 70., opr\u00f3cz pracy w WSK, uczy\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) przedmiot\u00f3w zawodowych w Technikum Mechanicznym. By\u0142 tak\u017ce jednym z za\u0142o\u017cycieli mieleckiego Ko\u0142a Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich. Opracowa\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i wzor\u00f3w u\u017cytkowych. Publikowa\u0142 artyku\u0142y na temat techniki numerycznej w \u201eZeszytach Politechniki Warszawskiej\u201d. W latach 80. przebywa\u0142 okresowo we Francji jako stypendysta rz\u0105du francuskiego (w ramach programu ACTIM) i zapoznawa\u0142 si\u0119 z tamtejsz\u0105 organizacj\u0105 i automatyzacj\u0105 produkcji. W 1992 r. powierzono mu kierowanie Zespo\u0142em Przygotowania Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu. Pracowa\u0142 na tym stanowisku do 1994 r. Wtedy to wybrany zosta\u0142 na radnego Rady Miejskiej, a nast\u0119pnie prezydenta miasta Mielca w kadencji 1994-1998. Funkcj\u0119 radnego i prezydenta powierzono mu tak\u017ce na drug\u0105 kadencj\u0119 (1998-2002). By jednym z g\u0142\u00f3wnych tw\u00f3rc\u00f3w o\u017cywienia spo\u0142eczno-gospodarczego miasta po zapa\u015bci spowodowanej g\u0142\u0119bokimi przemianami ustrojowymi w Polsce na pocz\u0105tku lat 90. Doprowadzi\u0142 do restrukturyzacji przedsi\u0119biorstw komunalnych i innych jednostek podporz\u0105dkowanych samorz\u0105dowi miejskiemu, dostosowuj\u0105cej je do nowych regu\u0142 \u017cycia gospodarczego. Jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 \u201eStrategii rozwoju gminy miejskiej Mielec na lata 2000-2006\u201d oraz inspiratorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 unowocze\u015bniaj\u0105cych funkcjonowanie miasta i tworz\u0105cych jego estetyczny wizerunek. W wyborach do Rady Miejskiej na kadencj\u0119 2002-2006 zosta\u0142 radnym, a nast\u0119pnie – w wyborach powszechnych \u2013 prezydentem miasta Mielca. (Po tym wyborze, zgodnie z prawem, z\u0142o\u017cy\u0142 mandat radnego. Zainicjowa\u0142 utworzenie Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego. W zarz\u0105dzaniu miastem niezmiennie stara\u0142 si\u0119 o jego zr\u00f3wnowa\u017cony rozw\u00f3j, celowo\u015b\u0107 wydatk\u00f3w i niezad\u0142u\u017canie bud\u017cetu. W wyborach samorz\u0105dowych 2006 r. zosta\u0142 wybrany na prezydenta miasta Mielca na kadencj\u0119 2006-2010 (czwart\u0105 z kolei), a w wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. na pi\u0105t\u0105 kadencj\u0119 (2010-2014). W 2014 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w kadencji 2014-2018. Wyr\u00f3\u017cniony przez Tarnowsk\u0105 Fundacj\u0119 Kultury Nagrod\u0105 \u201eUskrzydlony 2006\u201d w Kategorii Samorz\u0105d Terytorialny za \u201ekompetencje, kreatywno\u015b\u0107 i pracowito\u015b\u0107\u201d oraz \u201em\u0105dre i odwa\u017cne decyzje\u201d, kt\u00f3re przyczyni\u0142y si\u0119 do wyprowadzenia miasta Mielca z g\u0142\u0119bokiego kryzysu spo\u0142eczno-gospodarczego i wzrostu atrakcyjno\u015bci inwestycyjnej. Ten wielki awans zosta\u0142 potwierdzony przez nadanie Mielcowi God\u0142a Promocyjnego \u201eTeraz Polska\u201d (2009 r.) oraz przyznanie I miejsca i z\u0142otej statuetki w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eSamorz\u0105d Przyjazny dla Przedsi\u0119biorczo\u015bci\u201d (2011 r.). W rankingu \u201eN15-Najlepsi Prezydenci Miast\u201d, sporz\u0105dzonym przez dziennikarzy i ekspert\u00f3w tygodnika \u201eNewsweek\u201d, zosta\u0142 sklasyfikowany na 3. miejscu w 2011 r. (po prezydentach Wroc\u0142awia i Poznania) i na 8. miejscu w 2012 r. Odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Uznaj\u0105c\u00a0 d\u0142ugoletni\u0105 i bardzo owocn\u0105 prezydentur\u0119 miasta Mielca (1994-2014) Kapitu\u0142a Plebiscytu „Mielczanin Roku” w 2016 r. przyzna\u0142a mu godno\u015b\u0107 Mielczanina XX-lecia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHOJECKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 17 VII 1947 r. w Ja\u015ble, syn Stanis\u0142awa i Eleonory z Kwiatkowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kr\u00f3la St. Leszczy\u0144skiego w Ja\u015ble z matur\u0105 w 1965 r. Studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie (obecnie SGH) uko\u0144czy\u0142 w 1970 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1970-1995 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d kolejno na stanowiskach: kierownika Sekcji Eksportu Pojazd\u00f3w, kierownika Dzia\u0142u Eksportu, g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw eksportu i wiceprezesa zarz\u0105du \u2013 dyrektora handlowego. W 1991 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 II stopnia z zakresu \u201eMi\u0119dzynarodowe stosunki gospodarcze\u201d. W 1996 r. przeszed\u0142 do pracy w Zak\u0142adach Wyrob\u00f3w Gumowych \u201eGeyer i Hosaja\u201d Sp. z o.o. na stanowisko dyrektora handlowego i sprawowa\u0142 je do 2000 r. W latach 2001-2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora handlowego do spraw marketingu Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu. Pracuj\u0105c w dziedzinie eksportu, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wej\u015bcia na rynki \u015bwiatowe mieleckich wyrob\u00f3w: pojazd\u00f3w elektrycznych \u201eMelex\u201d, samolotu rolniczo-le\u015bniczego \u201eDromader\u201d, samolotu M-28 \u201eSkytruck\u201d (Wenezuela, Nepal). Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142autorem proameryka\u0144skiej strategii offsetowej Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu, stwarzaj\u0105cej szanse na ekspansj\u0119 eksportow\u0105 \u201eSkytruck\u00f3w\u201d i innych wyrob\u00f3w lotniczych na rynek USA oraz tradycyjne rynki Lockheeda Martina. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego Oddzia\u0142 w Rzeszowie oraz cz\u0142onek Komisji Rewizyjnej Klubu Pi\u0142ki Siatkowej \u201eTELENET\u201d Mielec. Od 2003 r. jest dyrektorem projekt\u00f3w offsetowych na Polsk\u0119 w ameryka\u0144skim offsetodawcy dla program\u00f3w offsetowych Mielca \u2013 partnerem biznesowym firmy Lockheed Martin Corporation, LLC, Floryda, USA. Po wyborze przez Agencj\u0119 Rozwoju Przemys\u0142u w Warszawie innej \u015bcie\u017cki prywatyzacyjnej dla PZL Mielec ni\u017c produkcyjno \u2013 rynkowy offset, wynegocjowany przy zakupie przez Polsk\u0119 48 samolot\u00f3w my\u015bliwskich F-16 w roku 2004, pracowa\u0142 do 2008 r. na rzecz ameryka\u0144skiej sp\u00f3\u0142ki handlowej Skytruck Company, LC jako jej dyrektor na Polsk\u0119 i Europ\u0119. Firma zajmowa\u0142a si\u0119 m.in. zaopatrzeniem w cz\u0119\u015bci zamienne do samolot\u00f3w M28 Skytruck, zakupionych przez poprzednik\u00f3w tej firmy w latach 80. dla klient\u00f3w w Wenezueli i Kolumbii, a tak\u017ce do offsetowego samolotu demonstracyjnego dla odbiorc\u00f3w ameryka\u0144skich w USA. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Polskimi Zak\u0142adami Lotniczymi w Mielcu, kt\u00f3re produkowa\u0142y wi\u0119kszo\u015b\u0107 zamawianych cz\u0119\u015bci. Po zakupie PZL Mielec przez ameryka\u0144sk\u0105 firm\u0119 Sikorsky Aircraft Company zako\u0144czy\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 ze Skytruck International, LC i przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w miejscu zamieszkania, m.in. w Zarz\u0105dzie i Radzie Osiedlowej Osiedla Wolno\u015bci. Wsp\u00f3\u0142autor (z J\u00f3zefem Oleksiakiem) ksi\u0105\u017cki\u00a0Mieleckie samoloty na niebie \u015bwiata<\/em> (Warszawa 2013). W latach 2015-2023 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera. Du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105 i sprawno\u015bci\u0105 organizatorsk\u0105 zdynamizowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa. Wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142em „Najaktywniejszego Seniora Mielca 2018” i statuetk\u0105 „Dedal 2018”. Wdro\u017cy\u0142 w zarz\u0105dzanie Towarzystwem zasady i narz\u0119dzia tzw. ekonomii spo\u0142ecznej. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu uroczysto\u015bci TMZM, m.in. 55-lecia Towarzystwa, 15-lecia Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa, 15-lecia Mieleckiej Grupy Literackiej „S\u0142owo” i 40-lecia Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych oraz corocznych gali wr\u0119czenia Piecz\u0119ci Zas\u0142ug Obywatelskich – Sigillum Meriti Civilis. Mia\u0142 te\u017c znacz\u0105cy udzia\u0142 w sporz\u0105dzaniu skutecznych wniosk\u00f3w o odznaczenia pa\u0144stwowe i resortowe dla kilkudziesi\u0119ciu wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 cz\u0142onk\u00f3w TMZM i jego klub\u00f3w zainteresowa\u0144. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHOJNACKI BART\u0141OMIEJ<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w II po\u0142. XVI w. Sp\u0142awia\u0142 Wis\u0142\u0105 zbo\u017ce (w pewnej cz\u0119\u015bci z mieleckich p\u00f3l) w kierunku Gda\u0144ska. Potwierdzaj\u0105 to dokumenty (\u201eRegestra thelonei aquatici Wladislaviensis\u201d).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHOJNICKI ZENON<\/strong>, urodzony 16 VII 1955 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Marii z Chojnickich. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (matura w 1975 r.). Uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Rzeszowsk\u0105 (Wydzia\u0142 Budowy Maszyn) i w 1996 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera lotnictwa. W okresie nauki w szkole \u015bredniej osi\u0105gn\u0105\u0142 licz\u0105ce si\u0119 sukcesy w zawodach szachowych. Dwukrotnie zdoby\u0142 br\u0105zowy medal na Mistrzostwach Polski junior\u00f3w do 20 lat (1973 i 1975 r.) oraz 3. miejsce w Mi\u0119dzynarodowych Mistrzostwach Mongolii w kategorii junior\u00f3w w 1973 r. W latach 1975-1990 r. pracowa\u0142 w WSK \u201dPZL- Mielec\u201d. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej uczestniczy\u0142 w wielu krajowych i mi\u0119dzynarodowych zawodach szachowych, odnosz\u0105c szereg licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w. Gra\u0142 tak\u017ce w rozgrywkach ligowych, m.in. w dru\u017cynie \u201eZelmer\u201d Rzesz\u00f3w. W 1990 r. zrezygnowa\u0142 z pracy w WSK i zosta\u0142 instruktorem w Klubie Szachowym \u201eLotnik\u201d (by\u0142 te\u017c jednym z jego za\u0142o\u017cycieli). Prowadzona przez niego dru\u017cyna junior\u00f3w \u201eLotnika\u201d w latach 1993-1998 wyst\u0119powa\u0142a w II lidze junior\u00f3w, a wychowankowie odnie\u015bli wiele warto\u015bciowych sukces\u00f3w. Pe\u0142ni szereg funkcji w strukturach Polskiego Zwi\u0105zku Szachowego. Od 1990 r. by\u0142 wiceprezesem KS \u201eLotnik\u201d Mielec. By\u0142 organizatorem wielu turniej\u00f3w, m.in. tradycyjnego z okazji \u201eDni Mielca\u201d. Napisa\u0142 i wyda\u0142 podr\u0119cznik gry w szachy. W latach 1991-1997 by\u0142 wiceprezesem Rzeszowskiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Szachowego, a od 1997 r. do 2019 r. prezesem (w 1999 r. zmieniono nazw\u0119 na Podkarpacki Zwi\u0105zek Szachowy). W 1993 r. zdoby\u0142 kwalifikacje s\u0119dziego klasy pa\u0144stwowej. S\u0119dziowa\u0142 m.in. Mistrzostwa Polski do lat 20 (1998, 1999). W 1999 r. otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie \u201eZ\u0142oty Hetman\u201d dla najlepszego s\u0119dziego szachowego w Polsce. W maju 2000 r. zosta\u0142 wybrany do Zarz\u0105du Polskiego Zwi\u0105zku Szachowego, a w czerwcu tego roku powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Klasyfikacji i Rankingu Polskiego Zwi\u0105zku Szachowego. W 2002 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza FIDE. Uko\u0144czy\u0142 Studia Podyplomowe na AWF w Warszawie, uzyskuj\u0105c w 2003 r. tytu\u0142 trenera szachowego klasy II. W 2004 r. zosta\u0142 s\u0119dzi\u0105 szachowym klasy mi\u0119dzynarodowej. Jako szkoleniowiec odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w, m.in. awansuj\u0105c z juniorami SDK-Lotnik do II ligi szachowej (2011) i z seniorami do IV ligi (2011), a tak\u017ce doprowadzaj\u0105c m\u0142odych szachist\u00f3w do licz\u0105cych si\u0119 osi\u0105gni\u0119\u0107, m.in. XXVI m. Joanny \u015awi\u0119ch w Szachowych Mistrzostwach \u015awiata (kategoria do 8 lat) w Porto Carras (Grecja, 2010) i IV miejsca Joanny \u015awi\u0119ch w Szachowych Mistrzostwach Polski (kategoria do 10 lat) w Mielnie (2011). W 2013 r. przesta\u0142 pe\u0142ni\u0107 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Ewidencji, Klasyfikacji i Rankingu w Polskim Zwi\u0105zku Szachowym, a w 2019 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji prezesa Podkarpackiego Zwi\u0105zku Szachowego. Zmar\u0142 30 I 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHOJNOWSKI MATEUSZ<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w II po\u0142. XVI w. Wymieniany jest w spisie os\u00f3b sp\u0142awiaj\u0105cych Wis\u0142\u0105 zbo\u017ce (w pewnej cz\u0119\u015bci z mieleckich p\u00f3l) w kierunku Gda\u0144ska (\u201eRegestra thelonei aquatici Wladislaviensis\u201d).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHOMICZ STANIS\u0141AW<\/strong>, w czasie okupacji hitlerowskiej zast\u0119pca inspektora Inspektoratu AK Mielec. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eWisznia\u201d i \u201eMalina\u201d. Uczestniczy\u0142 w akcjach sabota\u017cowych na terenie \u201eFlugzeugwerk Mielec\u201d (fabryka samolot\u00f3w) i okolic Mielca. Odwo\u0142any z funkcji wiosn\u0105 1944 r. Powo\u0142any na funkcj\u0119 inspektora Inspektoratu AK Mielec w styczniu 1945 r., po czym 31 I 1945 r. wyda\u0142 rozkaz zakazuj\u0105cy \u017co\u0142nierzom AK ujawniania si\u0119 przed organami bezpiecze\u0144stwa nowej w\u0142adzy pa\u0144stwowej i nakazuj\u0105cy dotrzymywanie wierno\u015bci rz\u0105dowi londy\u0144skiemu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHOPINA FRYDERYKA (ULICA)<\/strong>, jedna z wi\u0119kszych ulic (860 m) osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci (wcze\u015bniej osiedle 22 Lipca). Powsta\u0142a w latach 1938-1939, w granicach budowanego osiedla fabrycznego (\u201ekolonii\u201d). Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. Biegnie od ul. S. Wyspia\u0144skiego do alei Niepodleg\u0142o\u015bci, najpierw prosto pomi\u0119dzy blokami mieszkalnymi, a od skrzy\u017cowania z ul. Ks. H. Arczewskiego \u0142ukiem u podn\u00f3\u017ca G\u00f3ry Cyranowskiej. Obiektem dominuj\u0105cym w tej okolicy jest ko\u015bci\u00f3\u0142 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy (ale z adresem ul. Ks. H. Arczewskiego). Potem uwag\u0119 zwracaj\u0105 dwie okaza\u0142e wille, zbudowane w latach 30. dla dyrektor\u00f3w mieleckiej fabryki samolot\u00f3w, a od lat 90. XX w. u\u017cytkowane przez Starostwo Powiatowe i Mieleck\u0105 Agencj\u0119 Rozwoju Regionalnego S.A., a tak\u017ce nowo budowane na zachodnim zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej osiedle budynk\u00f3w wielorodzinnych firmy \u201eSPECTOR DOM\u201d. Mia\u0142a nawierzchni\u0119 z trylinki i asfaltu oraz chodniki po obu stronach. W latach 2004-2006 przeprowadzono remont i modernizacj\u0119 ulicy, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 oraz zbudowano chodniki z kostki brukowej i nowe miejsca parkingowe.
Patron ulicy: FRYDERYK FRANCISZEK CHOPIN (1810-1849), genialny kompozytor i pianista. Urodzi\u0142 si\u0119 w \u017belazowej Woli, niedaleko Warszawy. By\u0142 talentem samorodnym i jednym z \u201ecudownych dzieci\u201d tej doby. Maj\u0105c ledwie kilka lat, wyst\u0119powa\u0142 publicznie w wielu warszawskich salonach i ka\u017cdorazowo wywo\u0142ywa\u0142 zachwyt wymagaj\u0105cej publiczno\u015bci. By\u0142 te\u017c bystrym obserwatorem \u017cycia, a szczeg\u00f3lnie fascynowa\u0142 si\u0119 muzyk\u0105 wiejsk\u0105. Pewien wp\u0142yw na wykszta\u0142cenie m\u0142odego Fryderyka wywar\u0142 znany polski kompozytor i pedagog J\u00f3zef Elsner. Chopin wcze\u015bnie rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kompozytorsk\u0105, a pierwszym powa\u017cniejszym utworem by\u0142o \u201eRondo c-moll\u201d. W kolejnych latach powsta\u0142y dwa koncerty fortepianowe, polonezy, mazurki oraz etiudy, kt\u00f3rym nada\u0142 form\u0119 utworu muzycznego. Du\u017co podr\u00f3\u017cowa\u0142 i koncertowa\u0142, m.in. w Berlinie, Pradze i Wiedniu. W 1830 r., tu\u017c przed powstaniem listopadowym, wyjecha\u0142 z kraju do Pary\u017ca. Tam nadal intensywnie tworzy\u0142 i koncertowa\u0142. Uczy\u0142 te\u017c gry na fortepianie, cho\u0107 czyni\u0142 to wielokro\u0107 z oporami ze wzgl\u0119du na marne, jego zdaniem, zdolno\u015bci podopiecznych. Post\u0119puj\u0105ca choroba nie pozwala\u0142a na d\u0142u\u017csze woja\u017ce, tote\u017c w latach 40. odby\u0142 tylko jedn\u0105 podr\u00f3\u017c zagraniczn\u0105, do Anglii w 1848 r. Zmar\u0142 w Pary\u017cu 17 X 1849 r. Pochowany na cmentarzu Pere Lachaise. (Jego serce znajduje si\u0119 w warszawskim ko\u015bciele \u015aw. Krzy\u017ca.) W dorobku tw\u00f3rczym pozostawi\u0142 przede wszystkim liczne dzie\u0142a fortepianowe: polonezy, mazurki, walce, preludia, etiudy, nokturny, impromptus, sonaty, scherza, ballady oraz koncerty na fortepian i orkiestr\u0119, a tak\u017ce pie\u015bni. Jest jednym z nielicznych kompozytor\u00f3w w historii, kt\u00f3rych dzie\u0142a rozumie i gra ca\u0142y \u015bwiat.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHOR\u0104ZKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 6 I 1943 r. w Klimontowie, syn Edwarda i Zofii z domu Kocierz. Absolwent Technikum Hutniczego w Nowej Hucie (matura w 1962 r.). W 1961 r. zdoby\u0142 II klas\u0119 pilota szybowcowego w Aeroklubie Krakowskim. Studiowa\u0142 na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i 29 III 1969 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera metalurga. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 22 X 1968 r. jako technolog w Pionie G\u0142\u00f3wnego Energetyka WSK w Mielcu, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. kierownika sekcji. W tym okresie dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Dyskusyjnym Klubie Filmowym \u201eDonald\u201d w ZDK WSK. W 1975 r. zosta\u0142 kierownikiem nowo utworzonego Dzia\u0142u Inwestycji Powierniczych i zorganizowa\u0142 t\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 od podstaw, a w latach 1978-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. Inwestycji Nieprzemys\u0142owych WSK. Podstawow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 kierowanych przeze\u0144 s\u0142u\u017cb by\u0142a realizacja w latach 1976-1990 wielorodzinnego sp\u00f3\u0142dzielczego budownictwa mieszkaniowego i towarzysz\u0105cego oraz inwestycji komunalnych na terenie Mielca. (Wtedy to przygotowano od podstaw i zrealizowano kompleksowo nowe osiedla: \u201eJ. Krasickiego\u201d \u2013 p\u00f3\u017aniej \u201eLotnik\u00f3w\u201d, \u201eReja III\u201d, \u201eMoniuszki\u201d, \u201eDziubk\u00f3w\u201d i \u201eSmoczka\u201d.) Przygotowywano i przekazywano do u\u017cytku inwestycje w\u0142asne WSK, m.in. zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych, Dom Sanatoryjno-Wypoczynkowy \u201eMielec\u201d w Krynicy i Zamek w Przec\u0142awiu.) Po zmianach organizacyjnych w WSK na pocz\u0105tku lat 90. pe\u0142ni\u0142 nadal funkcje kierownicze w pionie inwestycji. By\u0142 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 ds. inwestycji powierniczych, kierownikiem S\u0142u\u017cby, kierownikiem Dzia\u0142u, kierownikiem Pracowni i kierownikiem Biura Inwestycji Powierniczych, kt\u00f3re w imieniu r\u00f3\u017cnych instytucji i podmiot\u00f3w gospodarczych pe\u0142ni\u0142o funkcj\u0119 inwestora zast\u0119pczego przy budowach wielu obiekt\u00f3w u\u017cytku publicznego, m.in. na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. W czasie pracy zawodowej z\u0142o\u017cy\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a SIMP WSK. Odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Pod koniec 2000 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 26 V 2025 r.<\/p>\r\n

CHORZEL\u00d3W,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w gminie Mielec, po\u0142o\u017cona w centralnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i znacz\u0105cy o\u015brodek gospodarczo-spo\u0142eczny. Przebiegaj\u0105 przeze\u0144 drogi: wojew\u00f3dzka nr 985 (Nagnaj\u00f3w \u2013 Baran\u00f3w Sandomierski \u2013 Mielec \u2013 D\u0119bica), powiatowe: 1\u00a0985R (Mielec-Tusz\u00f3w Narodowy), 1\u00a0185R (Chorzel\u00f3w-Z\u0142otniki), 1\u00a0142R (Chrz\u0105st\u00f3w-Trze\u015b\u0144) oraz linia kolejowa L25 relacji D\u0119bica \u2013 Rozwad\u00f3w. Chorzel\u00f3w s\u0105siaduje z Mielcem od jego p\u00f3\u0142nocnej strony. Zajmuje powierzchni\u0119 8,76 km2<\/sup>. Jego centralna cz\u0119\u015b\u0107 ma budow\u0119 zwart\u0105, a ponadto funkcjonuje kilka przysi\u00f3\u0142k\u00f3w: Stara Wie\u015b, Budy, G\u00f3rki, Zagumnie,\u00a0 Szkotnia, Kond\u00f3wka, Smyk\u00f3w Stary, Smyk\u00f3w Nowy Bo\u017ca Wola, Osiedle, Kolonia Chorzelowska i Dw\u00f3r. Na terenie Chorzelowa znajduj\u0105 si\u0119 dwie sp\u00f3\u0142dzielnie mieszkaniowe; \u201ePod Lipami\u201d (5 budynk\u00f3w wielorodzinnych) i \u201eWsp\u00f3lnota\u201d (3 budynki wielorodzinne). Miejscowo\u015b\u0107 ma pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0119 techniczn\u0105. Zwracaj\u0105 uwag\u0119 rozwi\u0105zania drogowe: wiadukt im. gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa oraz ronda: im. gen. Stanis\u0142awa Maczka, im. gen. Stanis\u0142awa Sosabowskiego i jedno jeszcze bez nazwy. Wed\u0142ug stanu na 31 XII 2023 r. w Chorzelowie\u00a0 mieszka 2\u00a0709 os\u00f3b. Wielu mieszka\u0144c\u00f3w pracuje w Mielcu. Ponadto chorzelowianie zajmuj\u0105 si\u0119 produkcj\u0105 przemys\u0142ow\u0105, us\u0142ugami i rolnictwem. Czynnych jest 745 gospodarstw oraz blisko dwie\u015bcie podmiot\u00f3w gospodarczych, najwi\u0119cej w gminie. Chorzel\u00f3w s\u0142ynie w kraju jako o\u015brodek religijny zwi\u0105zany z kultem obrazu Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej \u2013 Kr\u00f3lowej Rodzin.\u00a0 Miejscem gminnych uroczysto\u015bci patriotycznych jest plac Pami\u0119ci Poleg\u0142ych. Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 w Chorzelowie nale\u017cy do grona wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 w powiecie mieleckim. Znacz\u0105cy wp\u0142yw na \u017cycie kulturalne i sportowe gminy ma Samorz\u0105dowy O\u015brodek Kultury i Sportu Gminy Mielec z siedzib\u0105 w Chorzelowie i fili\u0105 w Woli Mieleckiej. Ch\u0119tni do uprawiania sportu skupieni s\u0105 w Klubie Sportowym Sparta Chorzel\u00f3w i Uczniowskim Klubie Sportowym Orze\u0142. Spo\u015br\u00f3d organizacji spo\u0142ecznych wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, czego potwierdzeniem jest jej du\u017ca aktywno\u015b\u0107 w dzia\u0142aniach ratowniczych i prewencyjnych, wynikaj\u0105ca ze sprawno\u015bci organizacyjnej i przynale\u017cno\u015bci do Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga\u015bniczego.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>\u00a0Pierwsze \u015blady pobytu cz\u0142owieka na opisywanym terenie pochodz\u0105 z okresu mezolitu. Przypuszcza si\u0119, \u017ce osada Chorzel\u00f3w\u00a0 powsta\u0142a w XIII w. pomi\u0119dzy Wis\u0142ok\u0105 i szlakiem handlowym od Pilzna do Sandomierza. Rozwija\u0142a si\u0119 pomy\u015blnie, czego potwierdzeniem by\u0142a budowa ko\u015bcio\u0142a i utworzenie parafii rzymskokatolickiej w 1326 r. W 2 po\u0142. XV w. Chorzel\u00f3w by\u0142 w\u0142asno\u015bci\u0105 Mieleckich. Po ustanowieniu prepozytury w Mielcu (1526 r.) chorzelowska parafia wesz\u0142a w sk\u0142ad parafii mieleckiej jako wikaria wieczysta, a ko\u015bci\u00f3\u0142 mia\u0142 status filii.\u00a0 W wyniku podzia\u0142u d\u00f3br Mieleckich w 1548 r. wie\u015b przypad\u0142a w udziale Janowi – wojewodzie podolskiemu i marsza\u0142kowi wielkiemu koronnemu, a p\u00f3\u017aniej jego synowi Miko\u0142ajowi – wojewodzie podolskiemu i hetmanowi wielkiemu koronnemu. Dziedzicz\u0105ca po nim Chorzel\u00f3w c\u00f3rka Zofia wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Karola Chodkiewicza (hetmana wielkiego litewskiego) i oko\u0142o 1611 r. Chodkiewiczowie sprzedali wie\u015b Janowi Zbigniewowi Ossoli\u0144skiemu. Kolejnymi w\u0142a\u015bcicielami byli Morsztynowie. Spo\u015br\u00f3d nich Tobiasz (burgrabia krakowski, arianin i p\u00f3\u017aniej kalwin) przejawia\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 religijn\u0105 i w 1658 r. zorganizowa\u0142 w Chorzelowie zjazd kalwin\u00f3w. Z kolei Stanis\u0142aw (wojewoda sandomierski) by\u0142 katolikiem, a jego wcze\u015bnie zmar\u0142a c\u00f3rka Teresa s\u0142yn\u0119\u0142a z wielkiej pobo\u017cno\u015bci. Ten\u017ce Stanis\u0142aw by\u0142 fundatorem Domu Ubogich (1704 r.), kt\u00f3ry zosta\u0142 rozebrany dopiero w 1976 r. W 1814 r. w\u0142a\u015bcicielem wsi zosta\u0142 hr. Micha\u0142 Tarnowski i od tego czasu do 1944 r. maj\u0105tek chorzelowski pozostawa\u0142 w r\u0119kach Tarnowskich. Dw\u00f3r by\u0142 znacz\u0105cym o\u015brodkiem gospodarczym, o\u015bwiatowym i kulturalnym.\u00a0 Wprowadza\u0142 nowo\u015bci w rolnictwie i hodowli, propagowa\u0142 post\u0119p techniczny, edukowa\u0142 miejscow\u0105 ludno\u015b\u0107, piel\u0119gnowa\u0142 tradycje. Wydarzeniami, kt\u00f3re wstrz\u0105sn\u0119\u0142y Chorzelowem, by\u0142y krwawa rabacja ch\u0142opska w 1846 r. i uw\u0142aszczenie ch\u0142op\u00f3w w 1848 r. W latach 1853-1855 wie\u015b zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do nowo utworzonego powiatu mieleckiego. Staraniem Tarnowskich w 1854 r. nast\u0105pi\u0142a restytucja parafii rzymskokatolickiej w Chorzelowie. W chorzelowskim ko\u015bciele 7 VII 1881 r. ochrzczono W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego \u2013 p\u00f3\u017aniejszego genera\u0142a i premiera. Z kolei chorzelowski dw\u00f3r by\u0142 w latach 1863-1864 jednym z o\u015brodk\u00f3w wsparcia powstania styczniowego, m.in.\u00a0 zorganizowa\u0142 i wyposa\u017cy\u0142 oddzia\u0142, a ponadto Jan J\u00f3zef Tarnowski by\u0142 naczelnikiem Wydzia\u0142u Broni, Amunicji i Efekt\u00f3w Wydzia\u0142u Rz\u0105du Narodowego w Galicji. Niestety, w bitwie pod Komorowem zgin\u0119li hr. Julian Tarnowski i niekt\u00f3rzy towarzysz\u0105cy mu mieszka\u0144cy Chorzelowa i okolic. Nowo\u015bci\u0105 by\u0142a linia kolejowa oddana do u\u017cytku w 1887 r. ze stacj\u0105 zbudowan\u0105 w 1893 r. i bocznic\u0105 towarow\u0105. W 1890 r. powsta\u0142a Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i w 1900 r. bra\u0142a udzia\u0142 w gaszeniu po\u017caru Mielca. Wielkim wydarzeniem w latach 1900-1907 by\u0142a budowa nowego murowanego ko\u015bcio\u0142a pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych. W 1909 r. utworzono sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 oszcz\u0119dno\u015bciowo-po\u017cyczkow\u0105, zwan\u0105 popularnie Kas\u0105 Stefczyka. W 1913 r., przy pomocy hr. Jana Tarnowskiego, zako\u0144czono budow\u0119 nowej szko\u0142y. (Stara drewniana z XIX w. zosta\u0142a przeznaczona na cele spo\u0142eczne.) Podczas I wojny \u015bwiatowej ucierpia\u0142o wiele gospodarstw, zw\u0142aszcza podczas czterokrotnych walk frontowych i dwukrotnej okupacji rosyjskiej (21 IX \u2013 6 X 1914 i 7 XI 1914 \u2013 11 V 1915). W ho\u0142dzie poleg\u0142ym w wojnach 1914-1921 na cmentarzu wybudowano kapliczk\u0119 i umieszczono na\u0144 tablice pami\u0105tkowe. (Obecnie teren ten zosta\u0142 gruntownie przebudowany i nadano mu nazw\u0119 \u201ePlac Pami\u0119ci Poleg\u0142ych\u201d.) W okresie mi\u0119dzywojennym wie\u015b systematycznie si\u0119 odradza\u0142a. Wielu mieszka\u0144c\u00f3w by\u0142o zatrudnionych w maj\u0105tku Tarnowskich, m.in. w tartaku, m\u0142ynie i gorzelni. Hodowla koni rasowych w gospodarstwie Tarnowskich zyska\u0142a europejsk\u0105 s\u0142aw\u0119 dzi\u0119ki znakomitym startom konia \u201ePrzed\u015bwit\u201d na torach wy\u015bcigowych. Od 1934 r. Chorzel\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice gminy zbiorowej Tusz\u00f3w Narodowy. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a pow\u00f3d\u017a w 1934 r., kt\u00f3ra spowodowa\u0142a olbrzymie szkody materialne. Zap\u0142ata rz\u0105dowa w postaci ziarna \u017cyta za udzia\u0142 w naprawach szk\u00f3d powodziowych tylko w cz\u0119\u015bci poprawi\u0142a tragiczn\u0105 sytuacj\u0119 w rolnictwie. Po decyzji rz\u0105dowej o utworzeniu Centralnego Okr\u0119gu Przemys\u0142owego (COP) i lokalizacji fabryki samolot\u00f3w w s\u0105siedztwie Chorzelowa, sytuacja materialna ludno\u015bci zacz\u0119\u0142a si\u0119 poprawia\u0107. Wiele os\u00f3b zatrudniono przy budowie fabryki i jej otoczenia, a p\u00f3\u017aniej w samej fabryce. W 1936 r. zbudowano murowan\u0105 remiz\u0119 stra\u017cack\u0105. Dalszy rozw\u00f3j Chorzelowa zahamowa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. W czasie okupacji hitlerowskiej, mimo gro\u017aby surowych represji, wielu chorzelowian z Tarnowskimi na czele nale\u017ca\u0142o do organizacji konspiracyjnych, g\u0142\u00f3wnie ZWZ-AK. Niestety, udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych okupiono wieloma ofiarami i szkodami materialnymi. Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce szczeg\u00f3ln\u0105 odwag\u0105 wykaza\u0142a si\u0119 jest rodzina J\u00f3zefa M\u0105drego (1902-1993), kt\u00f3ra w czasie wojny ukrywa\u0142a osoby narodowo\u015bci \u017cydowskiej. (J\u00f3zef M\u0105dry zosta\u0142 uhonorowany dyplomem Instytutu Pami\u0119ci Yad Vashem w Jerozolimie oraz medalem Sprawiedliwy W\u015br\u00f3d Narod\u00f3w \u015awiata.) Nowy ustr\u00f3j pa\u0144stwa po II wojnie \u015bwiatowej wygoni\u0142 z Chorzelowa zas\u0142u\u017con\u0105 rodzin\u0119 Tarnowskich. W jej upa\u0144stwowionym maj\u0105tku utworzono Zak\u0142ad Rolny, a w 1951 r. Zak\u0142ad Do\u015bwiadczalny \u2013 jednostk\u0119 Pa\u0144stwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Pu\u0142awach. Jedn\u0105 z pierwszych powojennych inwestycji by\u0142a budowa Domu Ludowego na miejscu starej drewnianej szko\u0142y. (Ceg\u0142\u0119 do budowy przywieziono kolej\u0105 z Wroc\u0142awia, gdzie rozbierano resztki zniszczonych kamienic.)\u00a0\u00a0 Lata PRL i p\u00f3\u017aniej III RP to systematyczny rozw\u00f3j miejscowo\u015bci. Wp\u0142yw na to mia\u0142o przede wszystkim zatrudnienie wielu mieszka\u0144c\u00f3w Chorzelowa w dynamicznie rozwijaj\u0105cej si\u0119 pobliskiej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Ponadto wielu wysoko wykwalifikowanych fachowc\u00f3w za\u0142o\u017cy\u0142o w\u0142asne firmy. Innym wa\u017cnym czynnikiem rozwoju by\u0142o funkcjonowanie w latach 1954-1972 Gromadzkiej Rady Narodowej w Chorzelowie. Jej siedzib\u0105 by\u0142 Dom Ludowy. Efektami tego okresu by\u0142y m.in.: budowa sieci gazowej (1968 r.), nowy budynek Szko\u0142y Podstawowej im. Miko\u0142aja Kopernika, przyj\u0119cie Zasadniczej Szko\u0142y Budowlanej do starego budynku szkolnego i budowa boiska pi\u0142karskiego. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego w 1973 r. Chorzel\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice gminy Mielec, kt\u00f3ra po likwidacji powiat\u00f3w i utworzeniu nowych wojew\u00f3dztw pozosta\u0142a w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. W roku 1975 probostwo parafii Chorzel\u00f3w obj\u0105\u0142 ks. Jerzy Grabiec. Zapoznaj\u0105c si\u0119 z parafi\u0105, zafascynowa\u0142 si\u0119 urokiem i histori\u0105 obrazu \u015awi\u0119tej Rodziny w przydro\u017cnej kapliczce na posesji rodziny Ochalik\u00f3w. Po zapoznaniu si\u0119 z histori\u0105 obrazu i jego nadprzyrodzon\u0105 si\u0142\u0105 oddzia\u0142ywania, za zgod\u0105 tej rodziny, ks. J. Grabiec doprowadzi\u0142 do renowacji obrazu i umieszczenia go w o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym ko\u015bcio\u0142a parafialnego. 8 IX 1978 r. biskup ordynariusz tarnowski dr Jerzy Ablewicz dokona\u0142 uroczystej intronizacji tego starodawnego obrazu. Odt\u0105d systematycznie rozwija si\u0119 przy nim kult Maryjny. W ostatnich trzech dekadach XX w. i pierwszych dw\u00f3ch dekadach XXI w. diametralnie zmieni\u0142 si\u0119 wizerunek Chorzelowa. Na miejscu wielu dawnych drewnianych dom\u00f3w powsta\u0142y nowoczesne okaza\u0142e domy murowane z gustownym otoczeniem, a baraki gospodarcze zosta\u0142y zast\u0105pione przez hale i pawilony z wyposa\u017ceniem wed\u0142ug standard\u00f3w europejskich. Pozycj\u0119 Chorzelowa wzmocni\u0142o umieszczenie w 1990 r. Gminnego O\u015brodka Kultury w rozbudowanym i zmodernizowanym Domu Ludowym. Po przemianach ustrojowych zintensyfikowano prace nad unowocze\u015bnieniem infrastruktury. W 1991 r. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka, a dwa lata p\u00f3\u017aniej uroczy\u015bcie obchodzono 100-lecie powstania OSP. Sukcesywnie poprawiano stan dr\u00f3g. W 1993 r. rozpocz\u0119\u0142a funkcjonowanie stacja uj\u0119cia i uzdatniania wody. Wyr\u00f3\u017cnieniem dla ca\u0142ej gminy by\u0142o w\u0142\u0105czenie OSP Chorzel\u00f3w do Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga\u015bniczego w pierwszej grupie OSP z wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po restytucji powiat\u00f3w i du\u017cych wojew\u00f3dztw w 1999 r. gmina Mielec zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w granice powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Od roku szkolnego 1999\/2000 rozpocz\u0119\u0142o funkcjonowanie gimnazjum, a zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 2017 r. W pierwszym dwudziestoleciu XXI w. wykonano szereg inwestycji unowocze\u015bniaj\u0105cych wizerunek i funkcjonowanie miejscowo\u015bci. Systematycznie poprawiano stan dr\u00f3g, budowano chodniki i wiaty przystankowe, montowano o\u015bwietlenie uliczne; budowano sie\u0107 kanalizacji deszczowej, rozbudowywano sieci wodoci\u0105gow\u0105 i kanalizacyjn\u0105 sanitarn\u0105; prowadzono konserwacj\u0119 i przebudow\u0119 infrastruktury kana\u0142\u00f3w Chorzelowskiego i Ja\u015bla\u0144sko-Chorzelowskiego. W latach 2010-2017 wybudowano nowy stadion pi\u0142karski z obiektami towarzysz\u0105cymi, m.in. placem rekreacyjno-rehabilitacyjnym oraz przebudowano Stacj\u0119 Uzdatniania Wody Chrz\u0105st\u00f3w\/Chorzel\u00f3w. W latach 2017-2020 zmodernizowano skrzy\u017cowanie przy ko\u015bciele parafialnym, wprowadzaj\u0105c sygnalizacj\u0119 \u015bwietln\u0105, wykonano trakt pieszo-jezdny wraz z budow\u0105 sieci kanalizacji deszczowej (od ko\u015bcio\u0142a do granic miasta Mielca), oddano do u\u017cytku nowe parkingi. W 2023 r. , po rewitalizacji linii kolejowej L-25 powsta\u0142 nowy (drugi) przystanek kolejowy \u201eChorzel\u00f3w Po\u0142udnie\u201d usytuowany w pobli\u017cu ko\u015bcio\u0142a. Jesieni\u0105 tego roku wybudowano rondo na skrzy\u017cowaniu dr\u00f3g 1\u00a0985R i 1\u00a0142R, a na prze\u0142omie 2023\/2024 wykonano odcinki nowej \u015bcie\u017cki rowerowej od ko\u015bcio\u0142a do p\u00f3\u0142nocnej granicy administracyjnej Chorzelowa. W XXI w. o Chorzelowie m\u00f3wiono w Polsce coraz cz\u0119\u015bciej jako miejscu mocno rozwijaj\u0105cego si\u0119 kultu Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej. Wydarzeniem roku 2008 by\u0142o og\u0142oszenie dekretu bpa tarnowskiego Wiktora Skworca o nadaniu ko\u015bcio\u0142owi pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych godno\u015bci \u201eSanktuarium Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Rodzin\u201d, a 9 IX 2017 r. abp Wiktor Skworc, ju\u017c jako metropolita katowicki, w asy\u015bcie bpa tarnowskiego Andrzeja Je\u017ca i proboszcza chorzelowskiego ks. Andrzeja Ramsa, dokona\u0142 koronacji obrazu Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej Kr\u00f3lowej Rodzin.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3R M\u0118SKI \u201eMELODIA\u201d<\/strong>, powsta\u0142 we wrze\u015bniu 1933 r. jako ch\u00f3r gimnazjalny z inicjatywy Stanis\u0142awa Lachmana, nauczyciela j\u0119zyka polskiego w mieleckim gimnazjum. Skupia\u0142 oko\u0142o 40 uczni\u00f3w najstarszych klas. \u015apiewa\u0142 g\u0142\u00f3wnie utwory kompozytor\u00f3w polskich, ale z czasem w\u0142\u0105czy\u0142 do repertuaru utwory kompozytor\u00f3w innych narod\u00f3w. Pocz\u0105tkowo wyst\u0119powa\u0142 w Mielcu i s\u0105siednich miastach. Pierwszy spektakularny sukces odni\u00f3s\u0142 w 1937 r., zajmuj\u0105c I miejsce w I Konkursie Ch\u00f3r\u00f3w Szkolnych Polski Po\u0142udniowej w Krakowie. W 1938 r. wyst\u0105pi\u0142 w krakowskiej Rozg\u0142o\u015bni Polskiego Radia, w audycji na antenie og\u00f3lnopolskiej. W II Konkursie Ch\u00f3r\u00f3w Szkolnych w Krakowie (27 V 1939 r.) zdoby\u0142 II miejsce. II wojna \u015bwiatowa przerwa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 ch\u00f3ru, a kilku jego cz\u0142onk\u00f3w zgin\u0119\u0142o w walce z okupantem hitlerowskim lub zosta\u0142o zamordowanych w niemieckich obozach koncentracyjnych. Wznowienie dzia\u0142alno\u015bci nast\u0105pi\u0142o w roku 1944 r., ju\u017c pod dyrekcj\u0105 Franciszka Saramy, przedwojennego absolwenta gimnazjum i cz\u0142onka ch\u00f3ru. Od lata 1948 r. wygasa\u0142a jego aktywno\u015b\u0107, bowiem wi\u0119kszo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w wyjecha\u0142a na studia, a w 1950 r. ch\u00f3r przesta\u0142 istnie\u0107. Wznowienie pracy nast\u0105pi\u0142o w 1967 r. pod auspicjami nowo powsta\u0142ego Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Dyrygentem zosta\u0142 ponownie F. Sarama, kt\u00f3remu od 1968 r. pomaga\u0142 Jerzy Kopcewicz, p\u00f3\u017aniej I dyrygent (od 1969 r.). Okres 1970-1984 zaowocowa\u0142 wieloma sukcesami, m.in. zdobyciem (wsp\u00f3lnie z big-bandem ZDK WSK Mielec) I miejsca na Festiwalu Kulturalnym Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych (Lublin, 12-13 XI 1971 r.), nagraniami dla PR i TVP oraz wyst\u0119pami w Hali Ludowej we Wroc\u0142awiu i Teatrze Wielkim w Warszawie w 1972 r., III nagrod\u0105 w VI Turnieju Ch\u00f3r\u00f3w \u201eLegnica Cantat\u201d, dwukrotnym III miejscem w VIII i XII Festiwalu \u201ePie\u015bni Walki i Pracy\u201d (Kra\u015bnik, 1976 i 1980 r.), I miejscem w II Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Amatorskich Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych \u201eARTAMA \u201379\u201d (Le\u017cajsk, 1979 r.) oraz udanymi koncertami zagranicznymi w Pary\u017cu, Lwowie i jego s\u0105siednich miastach. W 1984 r. ch\u00f3r usamodzielni\u0142 si\u0119, tworz\u0105c Towarzystwo \u015apiewacze \u201eMelodia\u201d im. prof. Stanis\u0142awa Lachmana. Poczynaj\u0105c od lat 80., w coraz szerszym zakresie si\u0119ga\u0142 po repertuar religijny i coraz cz\u0119\u015bciej wyst\u0119powa\u0142 w ko\u015bcio\u0142ach. W 1988 r. zosta\u0142 laureatem VII Festiwalu Pie\u015bni Cerkiewnej w Hajn\u00f3wce. Kilkakrotnie \u015bpiewa\u0142 w czasie Mszy \u015aw. w warszawskim ko\u015bciele \u015aw. Krzy\u017ca, transmitowanej w I programie PR. W latach 90. zn\u00f3w wyje\u017cd\u017ca\u0142 za granic\u0119, m.in. do Mukaczewa (Ukraina Zakarpacka) i Ba\u0144skiej Bystrzycy (S\u0142owacja). Niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 razy wyst\u0119powa\u0142 w samym Mielcu, w czasie uroczysto\u015bci pa\u0144stwowych i lokalnych, jubileuszy (w tym w\u0142asnych: 50-, 55-, 60- i 65-lecie) oraz pogrzeb\u00f3w. Nagra\u0142 2 p\u0142yty d\u0142ugograj\u0105ce. Sukcesem by\u0142o wyr\u00f3\u017cnienie na IV Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie (20-21 X 2000 r.). W 2000 r. wyst\u0119powa\u0142 w Mukaczewie na Festiwalu Pie\u015bni Ch\u00f3ralnej, w 2001 r. \u2013 w katedrze we Lwowie, w 2002 r. \u2013 w katedrze w Ba\u0144skiej Bystrzycy oraz w 2003 r. – koncert z okazji 70. rocznicy powstania. Ch\u00f3r posiada olbrzymi\u0105 bibliotek\u0119 repertuarow\u0105. Histori\u0119 zespo\u0142u opisano w trzech wydaniach monograficznych, folderach oraz licznych publikacjach prasowych. Po J. Kopcewiczu kolejnymi dyrygentami byli: Ma\u0142gorzata Le\u015bniak, Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska i Artur Olchawa. Za d\u0142ugoletni\u0105 i owocn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 ch\u00f3r otrzyma\u0142 liczne nagrody, dyplomy, wyr\u00f3\u017cnienia, m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr, kt\u00f3rego \u201eMelodia\u201d jest d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem. Wiele odznacze\u0144, tak\u017ce pa\u0144stwowych, otrzymali dyrygenci i cz\u0142onkowie ch\u00f3ru. W ramach wsp\u00f3\u0142pracy z Towarzystwem Muzyczno-\u015apiewaczym w D\u0119bicy bra\u0142 udzia\u0142 w przygotowaniu i wystawieniu kilku oper (g\u0142\u00f3wnie S. Moniuszki) i wodewil\u00f3w. W 2004 r. zaj\u0105\u0142 III miejsce w Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie, a w 2005 r. koncertowa\u0142 w Ba\u0144skiej Bystrzycy (S\u0142owacja) oraz nagra\u0142 – wsp\u00f3lnie z ch\u00f3rem mieszanym \u201eMelodia\u201d \u2013 32 kol\u0119dy i pastora\u0142ki na p\u0142yty CD. Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c na uroczysto\u015bciach \u015bwieckich i religijnych w Mielcu i innych miastach. Wa\u017cniejsze wyst\u0119py od 2014 r.: *2014 r. – udzia\u0142 w oprawie muzycznej Mszy \u015awi\u0119tej w Sanktuarium Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia w Krakowie – \u0141agiewnikach; wyst\u0119py na uroczysto\u015bciach religijnych i patriotycznych (m.in. \u015awi\u0119cie Niepodleg\u0142o\u015bci); *2016 r. – koncerty na W\u0119grzech w zaprzyja\u017anionym mie\u015bcie Tiszafoldvar, udzia\u0142 w XX Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Pie\u015bni Religijnej Cantate Deo w Rzeszowie – wyr\u00f3\u017cnienie; *2018 r. – udzia\u0142 w I Bielnickim Festiwalu Kol\u0119d – III miejsce, 85-lecie powstanie Ch\u00f3ru M\u0119skiego „Melodia”; *Koncert Patriotyczny „O tej, co nie zgin\u0119\u0142a” w ko\u015bciele \u015bw. Bart\u0142omieja w Padwi Narodowej (wsp\u00f3lnie z Ch\u00f3rem Mieszanym „Melodia”); *2022 r. – koncerty kol\u0119d i pastora\u0142ek w ko\u015bcio\u0142ach w Mielcu i Wadowicach G\u00f3rnych, koncert w ko\u015bciele w Padwi Narodowej z okazji Inauguracji Roku Ignacego \u0141ukasiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrygenci (od wznowienia dzia\u0142alno\u015bci w 1967 r.): Franciszek Sarama (1967-1969), Jerzy Kopcewicz (1969-1990), Ma\u0142gorzata Le\u015bniak (1990-1995), Ma\u0142gorzata Kusek (1995-1996), Artur Olchawa (1996-2008), Jaros\u0142aw Kmie\u0107 (2008-2011), Tomasz Paw\u0119zka (2011-2012), Antoni Sta\u0144czyk (2012-2014), Maciej Fija\u0142kowski (2014-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3R MIESZANY \u201eMELODIA\u201d<\/strong>, powsta\u0142 25 IX 1936 r. jako sekcja ch\u00f3ru gimnazjalnego pod kierunkiem Stanis\u0142awa Lachmana. Do wybuchu II wojny \u015bwiatowej nie zd\u0105\u017cy\u0142 rozwin\u0105\u0107 szerszej dzia\u0142alno\u015bci, ale odnosi\u0142 licz\u0105ce si\u0119 sukcesy. W I Konkursie Ch\u00f3r\u00f3w Szkolnych Polski Po\u0142udniowej (Krak\u00f3w, 29-30 V 1937 r.) zdoby\u0142 III miejsce, a w II Konkursie (Krak\u00f3w, 3 IV 1939 r.) \u2013 IV miejsce. Wznowienie pracy artystycznej nast\u0105pi\u0142o dopiero w 1986 r., pod auspicjami Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. Dyrygentami ch\u00f3ru byli kolejno: Jerzy Kopcewicz, Jerzy Grzelak, Antoni Sta\u0144czyk i Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska i Zofia Nie\u0107ko. Zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 oko\u0142o 100 razy, najcz\u0119\u015bciej na uroczysto\u015bciach \u015bwieckich i religijnych w Mielcu i regionie rzeszowskim. Spo\u015br\u00f3d tych koncert\u00f3w szczeg\u00f3lnie udanymi by\u0142y: wyst\u0119p z orkiestr\u0105 Filharmonii Opolskiej na koncercie galowym XXIX Festiwalu Moniuszkowskiego w Kudowie Zdroju (31 V \u2013 30 VI 1990 r.), zdobycie \u201eSrebrnego Promienia\u201d (za II miejsce) na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Ch\u00f3ralnym w Ba\u0144skiej Bystrzycy (15 IV 2000 r.), zdobycie III nagrody na IV Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie w 2000 r., wyst\u0119p na Festiwalu Pie\u015bni Ch\u00f3ralnej w Mukaczewie (2000), koncerty w katedrze we Lwowie (2001) i koncert w katedrze w Ba\u0144skiej Bystrzycy (2002). W ramach wsp\u00f3\u0142pracy z Towarzystwem Muzyczno-\u015apiewaczym w D\u0119bicy uczestniczy\u0142 w przygotowaniu i wystawieniu kilku oper (g\u0142\u00f3wnie S. Moniuszki) i wodewil\u00f3w. W 2005 r. koncertowa\u0142 w Ba\u0144skiej Bystrzycy (S\u0142owacja) oraz nagra\u0142 \u2013 wsp\u00f3lnie z ch\u00f3rem m\u0119skim \u201eMelodia\u201d \u2013 32 kol\u0119dy i pastora\u0142ki na p\u0142yty CD. Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c na uroczysto\u015bciach \u015bwieckich i religijnych w Mielcu i innych miastach. 23 IX 2006 r. obchodzi\u0142 uroczy\u015bcie 70-lecie powstania. W koncercie jubileuszowym wyst\u0105pi\u0142y mieleckie ch\u00f3ry i wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy z nimi ch\u00f3r \u201eCansona Neosolium\u201d z Ba\u0144skiej Bystrzycy. Wa\u017cniejsze wyst\u0119py po 2014 r.: *2015 r. – IX Podkarpacki Przegl\u0105d Ch\u00f3r\u00f3w w Radymnie – I miejsce; *2016 r. – X Podkarpacki Przegl\u0105d Ch\u00f3r\u00f3w w Radymnie, XX Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Pie\u015bni Religijnej Cantate Deo w Rzeszowie – III miejsce; *2018 r. – udzia\u0142 w koncercie z okazji 85-lecia powstania Ch\u00f3ru M\u0119skiego „Melodia” w Mielcu, *Koncert Patriotyczny „O tej, co nie zgin\u0119\u0142a” w ko\u015bciele \u015bw. Bart\u0142omieja w Padwi Narodowej (wsp\u00f3lnie z Ch\u00f3rem Mieszanym „Melodia”).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrygenci (od wznowienia dzia\u0142alno\u015bci w 1984 r.): Jerzy Kopcewicz, Jerzy Grzelak, Antoni Sta\u0144czyk (1984-1986), Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska (1986-2000), Zofia Nie\u0107ko (2001-2005), Aleksandra Niezgoda (2005-2010), Anna Kaszub (2010-2011), Antoni Sta\u0144czyk (2011-2017), Maciej Fija\u0142kowski (2017-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3R MIESZANY I LICEUM OG\u00d3LNOKSZTA\u0141C\u0104CEGO IM. STANIS\u0141AWA KONARSKIEGO<\/strong>, powsta\u0142 w 1978 r. z inicjatywy nauczyciela muzyki Paw\u0142a Lisa, kt\u00f3ry od chwili za\u0142o\u017cenia ch\u00f3ru jest jego jedynym prowadz\u0105cym i dyrygentem. Zesp\u00f3\u0142 liczy przeci\u0119tnie 60 uczennic i uczni\u00f3w. Posiada urozmaicony repertuar, poczynaj\u0105c od pie\u015bni renesansowych, a ko\u0144cz\u0105c na trudnych utworach wsp\u00f3\u0142czesnych. W dotychczasowej 22-letniej historii wyst\u0119powa\u0142 blisko 200 razy. Najcz\u0119\u015bciej koncertowa\u0142 w Mielcu w czasie uroczysto\u015bci \u015bwieckich i religijnych, ale wiele razy prezentowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce na scenach innych miast w Polsce i za granic\u0105 \u2013 we Francji i Niemczech. Odni\u00f3s\u0142 wiele licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w. W Og\u00f3lnopolskich Konkursach Ch\u00f3r\u00f3w Dzieci i M\u0142odzie\u017cy (Bydgoszcz, Kalisz, Cz\u0119stochowa) zdoby\u0142 2 razy \u201eZ\u0142oty Kamerton\u201d (1996 r. i 1997 r.), 7 razy \u201eSrebrny Kamerton\u201d (w latach:1988, 1989, 1991, 1993, 1995, 1998, 2003), 4 razy \u201eBr\u0105zowy Kamerton\u201d ( w latach: 1986, 1987, 1990 i 2002) oraz wyr\u00f3\u017cnienie w roku 2000, co plasuje go od 18 lat w gronie najlepszych ch\u00f3r\u00f3w szkolnych w Polsce. Otrzyma\u0142 tak\u017ce m.in. Br\u0105zowy Medal IX Festiwalu Polskiej Pie\u015bni Ch\u00f3ralnej w Katowicach (1984 r.), Br\u0105zow\u0105 Harf\u0119 Eola XIX Og\u00f3lnopolskiego Przegl\u0105du Zespo\u0142\u00f3w Muzyki Dawnej \u201eSchola Cantorum\u201d w Kaliszu (1997 r.), a tak\u017ce nagrody w trzech edycjach Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie: Nagrod\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 w 1997 r., II miejsce w 1998 r. (I nie przyznano) i Nagrod\u0119 I Stopnia (G\u0142\u00f3wn\u0105) w 1999 r., wyr\u00f3\u017cnienie w 2000 r., II miejsce w 2001 r. i I miejsce w 2002 r. W I Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Organowym w Mielcu (1998 r.) wyst\u0105pi\u0142 w ko\u015bciele MBNP z koncertem poprzedzaj\u0105cym wyst\u0119p tenora \u015bwiatowej s\u0142awy Wies\u0142awa Ochmana. Nagrywa\u0142 dla Polskiego Radia w Rzeszowie (1992, 1998, 1999) i TVP Rzesz\u00f3w (1999). Wyda\u0142 p\u0142yt\u0119 kompaktow\u0105. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2005 r.: VIII Og\u00f3lnopolski Festiwal Pie\u015bni Religijnej w Rzeszowie \u2013 III miejsce, XI Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek w B\u0119dzinie \u2013 II miejsce; *2006 r.: IX Og\u00f3lnopolski Festiwal Pie\u015bni Religijnej Cantate Deo w Rzeszowie \u2013 III miejsce, XXVI Og\u00f3lnopolski Konkurs Ch\u00f3r\u00f3w a\u2019Cappella Dzieci i M\u0142odzie\u017cy w Bydgoszczy \u2013 wyr\u00f3\u017cnienie; *2008: XIV Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek w B\u0119dzinie \u2013 II miejsce; XII Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie \u2013 II miejsce; *2009 r.: XV Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek w B\u0119dzinie \u2013 II miejsce, XI Ma\u0142opolski Konkurs Ch\u00f3r\u00f3w (Niepo\u0142omice) \u2013 g\u0142\u00f3wna nagroda \u201eZ\u0142ota Struna\u201d, XIII Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie \u2013 III miejsce; *2010 r.: XVI Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek w B\u0119dzinie \u2013 III miejsce, *2011 r.: XIV Ma\u0142opolski Konkurs Ch\u00f3r\u00f3w w Niepo\u0142omicach \u2013 I miejsce i \u201eZ\u0142ota Struna\u201d; XV Festiwal Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie \u2013 II miejsce; *2012 r. XV Ma\u0142opolski Konkurs Ch\u00f3r\u00f3w w Niepo\u0142omicach \u2013 I miejsce i \u201eZ\u0142ota Struna\u201d, XV Festiwal Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie \u2013 III miejsce. *2014 r.: Og\u00f3lnopolski Konkurs Cantio Lodziensis w \u0141odzi \u2013 3. miejsce. *2018 r.: III Og\u00f3lnopolski Festiwal Muzyki Ch\u00f3ralnej CANTATES LUBLINENSIS – Z\u0142oty Dyplom; XX Og\u00f3lnopolski \u0141\u00f3dzki Festiwal Ch\u00f3ralny Cantio Lodziensis w \u0141odzi- 2. miejsce, koncerty w Niemczech (Loehne, Mennighuffen i Herford), 40-lecie dzia\u0142alno\u015bci ch\u00f3ru.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrygenci: Pawe\u0142 Lis (1978-2019), Maciej Fija\u0142kowski (2019-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3R MIESZANY II LICEUM OG\u00d3LNOKSZTA\u0141C\u0104CEGO IM. M. KOPERNIKA<\/strong>, powsta\u0142 w 2002 r. z inicjatywy ch\u00f3rmistrza i nauczyciela wiedzy o kulturze Antoniego Sta\u0144czyka, kt\u00f3ry nieprzerwanie prowadzi zesp\u00f3\u0142 i przygotowuje dla\u0144 repertuar, najcz\u0119\u015bciej w uk\u0142adzie na 4 g\u0142osy. Znajduj\u0105 si\u0119 w nim utwory zar\u00f3wno z minionych okres\u00f3w w historii muzyki, jak i wsp\u00f3\u0142czesne, w tym kompozycje w\u0142asne prowadz\u0105cego, m.in. Ecce Agnus Dei i Sanctus. W sk\u0142ad ch\u00f3ru wchodz\u0105 uczennice i uczniowie szko\u0142y, \u0142\u0105cznie oko\u0142o 40 os\u00f3b. Dzi\u0119ki r\u00f3\u017cnorodno\u015bci repertuaru zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119puje na uroczysto\u015bciach \u015bwieckich i religijnych w Mielcu i innych miastach. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: wyr\u00f3\u017cnienie (2005), II miejsce (2007), III miejsce (2009, 2010) i I miejsce (2011) w Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Pie\u015bni Religijnej Cantate Deo Rzeszowie, III miejsce w IV Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Ch\u00f3r\u00f3w Gaude Cantem Bielsku Bia\u0142ej (2008) pod patronatem Wojciecha Kilara, II miejsce w Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Ch\u00f3r\u00f3w Sacra Ecclesiae Cantio w Tarnowie (2008), III miejsce w VIII Warszawskim Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Ch\u00f3ralnym VARSOVIA CANTAT (2012) i I miejsce w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Ch\u00f3ralnym w Sankt Petersburgu (17 III 2013), koncert w katedrze \u0142aci\u0144skiej we Lwowie (2018). Wyst\u0105pi\u0142 w ramach koncertu „Z g\u0142\u0119boko\u015bci serca \u015bpiewam” w ko\u015bciele \u015bw. Piotra i \u015bw. Paw\u0142a w Krakowie. 29 VIII 2018 r. specjalnym koncertem po\u017cegnano za\u0142o\u017cyciela\u00a0 i dotychczasowego dyrygenta dr. Antoniego Sta\u0144czyka, kt\u00f3ry obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 rektora wy\u017cszej uczelni w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3R NAUCZYCIELSKI \u201eAKORD\u201d<\/strong>, powsta\u0142 w 1969 r. przy Zarz\u0105dzie Powiatowym Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Jego cz\u0142onkami od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci s\u0105 g\u0142\u00f3wnie nauczyciele z Mielca i okolic, wspierani przez innych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w zespo\u0142owego \u015bpiewania. Za\u0142o\u017cycielem ch\u00f3ru i pierwszym jego dyrygentem by\u0142 Franciszek Sarama (lata 1969-1977), a kolejnymi Jerzy Kopcewicz (1977-1984) i od 1984 r. mgr Pawe\u0142 Lis, kt\u00f3ry w latach 90. zintensyfikowa\u0142 szkolenie zespo\u0142u i osi\u0105gn\u0105\u0142 z nim wysoki poziom artystyczny. Po rezygnacji P. Lisa z powod\u00f3w zdrowotnych – od IX 2018 r. ch\u00f3r prowadzi Grzegorz Oliwa. W j repertuarze ch\u00f3ru znajduj\u0105 si\u0119 zar\u00f3wno utwory dawnych mistrz\u00f3w jak i kompozytor\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych. Dotychczas koncertowa\u0142 blisko 200 razy, najcz\u0119\u015bciej w Mielcu i innych miastach wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Od 1973 r. jest niemal sta\u0142ym uczestnikiem przegl\u0105d\u00f3w nauczycielskich zespo\u0142\u00f3w artystycznych i odnosi w nich sukcesy, m.in. w 1996 r. i 1998 r. zdoby\u0142 puchar Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZNP w Og\u00f3lnopolskich Przegl\u0105dach Ch\u00f3r\u00f3w Nauczycielskich w Ostrowie Wielkopolskim. Bierze tak\u017ce udzia\u0142 w innych festiwalach i konkursach, m.in. w 1999 r. na III Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie otrzyma\u0142 III Nagrod\u0119, w 2000 r. w IV edycji \u2013 II Nagrod\u0119, a w 2001 r. podczas V Festiwalu \u2013 I miejsce. Od 1 X 2002 r. w wyniku porozumienia patronat nad ch\u00f3rem obok ZNP obj\u0119\u0142o Samorz\u0105dowe Centrum Kultury. W Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Ch\u00f3r\u00f3w Nauczycielskich w Ostrowie Wielkopolskim (2002) ch\u00f3r \u201eAkord\u201d uznano za najlepszy, a w roku 2003 przyznano mu \u201eBr\u0105zowe Pasmo\u201d na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Ch\u00f3ralnym w Ba\u0144skiej Bystrzycy w S\u0142owacji. W latach 2004-2012 prowadzony nadal przez Paw\u0142a Lisa \u201eAkord\u201d by\u0142 czo\u0142owym ch\u00f3rem w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej oraz jednym z najlepszych ch\u00f3r\u00f3w nauczycielskich w Polsce. Wyst\u0119powa\u0142 w Og\u00f3lnopolskich Przegl\u0105dach Ch\u00f3r\u00f3w Nauczycielskich w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie nie przyznawano miejsc, ale ka\u017cdorazowo wyr\u00f3\u017cniano go za wysoki poziom artystyczny. Nagrano p\u0142yt\u0119 CD. Za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci i osi\u0105gni\u0119\u0107 zesp\u00f3\u0142 otrzyma\u0142 z okazji 100-lecia ZNP Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi (2005 r.) oraz z okazji 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 z Laurem Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr (2009 r.).\u00a0 Wa\u017cniejsze wydarzenia i osi\u0105gni\u0119cia: *2004 r.: Og\u00f3lnopolski Festiwal Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d (Rzesz\u00f3w) \u2013 3. miejsce, VII Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Pie\u015bni Sakralnej (\u0141apy ko\u0142o Bia\u0142egostoku) \u2013 wyr\u00f3\u017cnienie: *2005 r.: Mielec (Sala Kr\u00f3lewska): koncert z niemieckimi ch\u00f3rami \u201eRubinchor\u201d i Chorproject Palette Mensch\u201d oraz orkiestr\u0105 PSM z D\u0119bicy, m.in . wykonano po raz pierwszy utw\u00f3r niemieckiego kompozytora Volkmara Studtruckera \u201eSymfonia Europejska\u201d; *2006 r.: XII Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek w B\u0119dzinie \u2013 3. miejsce, tournee po Niemczech, m.in . \u00a0wykonano \u201eSymfoni\u0119 Europejsk\u0105\u201d z \u201eFilharmonikami Norymberskimi\u201d, OFPR \u201eCantate Deo\u201d (Rzesz\u00f3w) \u2013 2. miejsce; *2007 r.: My\u015blenicki Festiwal Pie\u015bni Ch\u00f3ralnej \u201eKol\u0119dy i Pastora\u0142ki\u201d (My\u015blenice) \u2013 wyr\u00f3\u017cnienie, OFPR \u201eCantate Deo\u201d (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce; *2008 r.: VII Og\u00f3lnopolski Przegl\u0105d Ch\u00f3r\u00f3w Nauczycielskich (Ostr\u00f3w Wielkopolski), MFPCh \u201eKol\u0119dy i Pastora\u0142ki\u201d (My\u015blenice) \u2013 2. miejsce i nagroda specjalna; *2009 r.: \u201emistrzowski wyst\u0119p\u201d (wed\u0142ug jury) na VIII OPChN (Ostr\u00f3w Wielkopolski), XIII Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie \u2013 2. miejsce (1. nie przyznano): *2010 r.: IX OPChN (Ostr\u00f3w Wielkopolski) \u2013 nominacja do Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Ch\u00f3r\u00f3w Nauczycielskich; *2011 r.: XVII Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek (B\u0119dzin) \u2013 2. miejsce, koncert z okazji \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci 11 Listopada we Lwowie; *2012 r.: XVI MFPR \u201eCantate Deo\u201d (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce, XI OPChN (Ostr\u00f3w Wielkopolski) \u2013 \u201ejeden z trzech najlepszych\u201d (wed\u0142ug jury); *2013 r.: XVII MFPR \u201eCantate Deo\u201c \u2013 3. miejsce, opera \u201eNap\u00f3j Mi\u0142osny” G. Donizettiego wraz z orkiestr\u0105, baletem i solistami D\u0119bickiego Towarzystwa Muzyczno-\u015apiewaczego pod kierownictwem Paw\u0142a Adamka. *2014 r.: Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek (My\u015blenice) – 3. miejsce, Og\u00f3lnopolski Festiwal Muzyki Ch\u00f3ralnej Sacra Ecclesiae Cantio (Tarn\u00f3w) – 2. miejsce. Z okazji 45-lecia dzia\u0142alno\u015bci \u015bpiewa\u0142 w czasie i po Mszy \u015awi\u0119tej w ko\u015bciele \u015bw. J\u00f3zefa na s\u0142ynnym wiede\u0144skim wzg\u00f3rzu Kahlenberg (VII 2014 r.). *2017 r.: II Og\u00f3lnopolski Festiwal Muzyki Ch\u00f3ralnej Cantates Lublinensis w Lublinie – Srebrny Dyplom w kategorii ch\u00f3r\u00f3w mieszanych. *2018 r.: V Rzeszowski 3. miejsce w MFPR „Cantate Deo” (Rzesz\u00f3w). *2019 r.: 50-lecie dzia\u0142alno\u015bci; wyr\u00f3\u017cnienie mieleck\u0105 Honorow\u0105 Nagrod\u0105 Albertus. *2020 r.:\u00a0 14-19 I\u00a0 – koncerty w Pary\u017cu. *2021 r.: Koncert The Latin Jazz Mass w ramach 24. Mieleckiego Festiwalu Muzycznego (ko\u015bci\u00f3\u0142 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu); XVII Og\u00f3lnopolski Festiwal Kol\u0119d i Pastora\u0142ek w Che\u0142mnie – „Z\u0142ote Pasmo” (II miejsce) w kategorii ch\u00f3r\u00f3w mieszanych Ponadto „Akord” by\u0142 wielokrotnie wsp\u00f3\u0142wykonawc\u0105 wielkich form muzycznych o tematyce religijnej, m.in. oratorium W\u0142odzimierza Korcza\u00a0 „Kazimierz Pu\u0142aski” w Filharmonii Podkarpackiej w Rzeszowie (8 V 2022 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Koncerty zagraniczne: S\u0142owacja, Ukraina, Austria, Niemcy, W\u0119gry, Francja.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nagrania: 2 p\u0142yty (muzyka religijna i rozrywkowa) oraz kol\u0119dy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrygenci<\/strong>: Franciszek Sarama (1969-1977), Jerzy Kopcewicz (1977-1984), Pawe\u0142 Lis (1984-2018), Grzegorz Oliwa (2018-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3R PARAFIALNY \u201eMODUS\u201d PRZY PARAFII MATKI BO\u017bEJ NIEUSTAJ\u0104CEJ POMOCY<\/strong>, powsta\u0142 w 1984 r. Prowadzi go organista lic. Stanis\u0142aw Tulik. Pierwszym utworem, z kt\u00f3rym wyst\u0105pi\u0142, by\u0142a \u201ePasja\u201d \u015bpiewana w Niedziel\u0119 Palmow\u0105 1984 r. Odt\u0105d zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119puje w czasie r\u00f3\u017cnych uroczysto\u015bci w rodzimej parafii, a tak\u017ce w s\u0105siednich parafiach. Wsp\u00f3\u0142pracuje z innymi mieleckimi ch\u00f3rami i zespo\u0142ami muzycznymi oraz wsp\u00f3lnie z nimi wyst\u0119puje.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CH\u00d3RY MIELECKIE<\/strong>, pierwsze pr\u00f3by zbiorowego \u015bpiewania podejmowano zapewne w ko\u015bciele parafialnym \u015bw. Mateusza, w ramach dzia\u0142alno\u015bci mieszcza\u0144skich bractw religijnych. Do tych tradycji nawi\u0105zano po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w 1918 r. W latach 20. powsta\u0142y: ch\u00f3r Mieszcza\u0144skiego Towarzystwa \u201eOjczyzna\u201d (ko\u015bcielny i okoliczno\u015bciowy) oraz ch\u00f3r gimnazjalny pod kierunkiem Franciszka K\u0119dzierzawskiego, a nast\u0119pnie Stanis\u0142awa Kowickiego. Oba zaprzesta\u0142y dzia\u0142alno\u015bci na pocz\u0105tku lat 30. We wrze\u015bniu 1933 r. nauczyciel gimnazjum Stanis\u0142aw Lachman zorganizowa\u0142 nowy ch\u00f3r gimnazjalny m\u0119ski – \u201eMelodi\u0119\u201d. Jego powodzenie spowodowa\u0142o utworzenie dw\u00f3ch kolejnych sekcji \u201eMelodii\u201d \u2013 ch\u00f3ru mieszanego i \u017ce\u0144skiego. Wszystkie prezentowa\u0142y wysoki poziom artystyczny i odnosi\u0142y sukcesy. Pr\u00f3by dzia\u0142alno\u015bci w czasie okupacji hitlerowskiej omal nie zako\u0144czy\u0142y si\u0119 zbiorowym aresztowaniem i zosta\u0142y zawieszone. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) zn\u00f3w \u015bpiewano, ale ju\u017c pod kierunkiem Franciszka Saramy. W 1950 r. z r\u00f3\u017cnych przyczyn zawieszono dzia\u0142alno\u015b\u0107. Pod koniec lat 40. powsta\u0142 natomiast w Klubie Fabrycznym na tzw. \u201eOsiedlu\u201d ch\u00f3r pod batut\u0105 Gwidona Dobrowolskiego, a potem Rafa\u0142a Ungerta, ale i ten zesp\u00f3\u0142 nie rozwin\u0105\u0142 si\u0119. W 1952 r. podj\u0119to kolejn\u0105 pr\u00f3b\u0119 zorganizowania ch\u00f3ru przy Klubie Fabrycznym. Tym razem ch\u00f3r mieszany pod dyrekcj\u0105 F. Saramy okaza\u0142 si\u0119 przedsi\u0119wzi\u0119ciem udanym i trwa\u0142ym. Zdoby\u0142 kilka czo\u0142owych lokat w przegl\u0105dach regionalnych i wraz z zespo\u0142em tanecznym w 1954 r. utworzy\u0142 Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca, nazwany potem \u201eRzeszowiakami\u201d. Jego prowadzenie przej\u0119li instruktorzy powsta\u0142ego Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK Janusz Meyza i Jerzy Kopcewicz. F. Sarama utworzy\u0142 natomiast ch\u00f3r \u017ce\u0144ski w Liceum Pedagogicznym, gdzie uczy\u0142 muzyki. Ch\u00f3r ten, wspierany orkiestr\u0105 szkoln\u0105, by\u0142 regularnie laureatem regionalnych przegl\u0105d\u00f3w szkolnych zespo\u0142\u00f3w artystycznych. Ch\u00f3ry istnia\u0142y te\u017c w szko\u0142ach podstawowych, np. w SP nr 1 (dyrygent \u2013 Wac\u0142aw Kurgan) i w Pa\u0144stwowym Ognisku Muzycznym (Andrzej Wilczy\u0144ski). W 1967 r. po raz trzeci o\u017cy\u0142 ch\u00f3r m\u0119ski \u201eMelodia\u201d (F. Sarama, J. Kopcewicz), a w 1969 r. powsta\u0142 ch\u00f3r nauczycielski przy ZNP (tak\u017ce F. Sarama, J. Kopcewicz). Nowym zjawiskiem artystycznym by\u0142 zorganizowany w 1974 r. w Robotniczym Centrum Kultury WSK ch\u00f3r ch\u0142opi\u0119cy \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d pod batut\u0105 Stanis\u0142awa Steczkowskiego. Zesp\u00f3\u0142 dzia\u0142a\u0142 owocnie do momentu wyjazdu S. Steczkowskiego do Stalowej Woli, a potem z wolna traci\u0142 impet, by wreszcie pod koniec lat 70. zaprzesta\u0107 dzia\u0142alno\u015bci. Tymczasem w 1978 r. Pawe\u0142 Lis, nauczyciel muzyki w I LO, za\u0142o\u017cy\u0142 ch\u00f3r mieszany, kt\u00f3ry kilka lat potem awansowa\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej ch\u00f3r\u00f3w szkolnych. Tak\u017ce w 1978 r. J. Witek (autor niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d) za\u0142o\u017cy\u0142 ch\u00f3r senior\u00f3w \u201eRetro\u201d przy SDK MSM i prowadzi\u0142 go przez 10 lat. Nast\u0119pnie zesp\u00f3\u0142 przej\u0105\u0142 Wojciech Smajdor, a p\u00f3\u017aniej Piotr Kara\u015b. Lata 80. zaowocowa\u0142y, za spraw\u0105 zach\u0119t i pozytywnych oddzia\u0142ywa\u0144 mieleckiego inspektora o\u015bwiaty i wychowania Mariana Dudka, powstaniem i aktywno\u015bci\u0105 wielu ch\u00f3r\u00f3w szkolnych. Dzia\u0142a\u0142y one w r\u00f3\u017cnym zakresie do po\u0142owy lat 90. Do tej grupy zalicza\u0142y si\u0119 ch\u00f3ry: SP nr 2 (dyrygent \u2013Mariola Kowalska), SP nr 3 (Barbara Surdej), SP nr 5 (Aleksandra Pezda), SP nr 7 (Ryszard Krupa, Tomasz Nowakowski), SP nr 8 (Maria Wa\u0142\u0119ga, Jacek Tejchma) i SP nr 9 (Zofia Nie\u0107ko). 2 V 1987 r. wyst\u0105pi\u0142 pierwszy raz, po reaktywowaniu, ch\u00f3r mieszany \u201eMelodia\u201d i zesp\u00f3\u0142 ten tak\u017ce okaza\u0142 si\u0119 trafionym przedsi\u0119wzi\u0119ciem artystycznym. Nadmieni\u0107 nale\u017cy, \u017ce dla urozmaicenia repertuaru i brzmienia dora\u017anie tworzono z jego cz\u0142onki\u0144 ch\u00f3r \u017ce\u0144ski. Ch\u00f3ry te prowadzili kolejno: J. Kopcewicz, Jerzy Grzelak, Antoni Sta\u0144czyk i Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska. W latach 80. powsta\u0142y te\u017c ch\u00f3ry ko\u015bcielne, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych funkcjonuj\u0105: ch\u00f3r parafialny parafii MBNP (dyrygent \u2013 Stanis\u0142aw Tulik) i ch\u00f3r parafialny przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego (Barbara i W\u0142adys\u0142aw Wilczy\u0144scy, a w latach 90. J. Grzelak). Najm\u0142odszym zespo\u0142em \u015bpiewaczym jest ch\u00f3r Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia prowadzony przez Renat\u0119 Wra\u017ce\u0144. W latach 2002-2012 czo\u0142owe mieleckie ch\u00f3ry utrzymywa\u0142y wysoki poziom artystyczny i zdobywa\u0142y nagrody na mi\u0119dzynarodowych i og\u00f3lnopolskich festiwalach ch\u00f3ralnych. Do grona wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 zespo\u0142\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142 ch\u00f3r szkolny II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika, za\u0142o\u017cony w 2002 r. i prowadzony przez Antoniego Sta\u0144czyka. Szczeg\u00f3lne sukcesy odnosi\u0142 Ch\u00f3r Nauczycielski \u201eAkord\u201d (dyrygent \u2013 Pawe\u0142 Lis), a czo\u0142owe miejsca zdobywa\u0142y te\u017c ch\u00f3ry Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d (mieszany i m\u0119ski), ch\u00f3r I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego i wspomniany ch\u00f3r II Liceum. O poziomie mieleckich ch\u00f3r\u00f3w \u015bwiadczy\u0142y tak\u017ce zaproszenia na koncerty zagraniczne i propozycje wsp\u00f3lnego wykonania utwor\u00f3w z zespo\u0142ami z innych o\u015brodk\u00f3w kulturalnych. (Szerzej w has\u0142ach o poszczeg\u00f3lnych ch\u00f3rach.) Tradycj\u0105 sta\u0142y si\u0119 wsp\u00f3lne styczniowe koncerty \u201eMieleckie kol\u0119dowanie\u201d w poszczeg\u00f3lnych ko\u015bcio\u0142ach w Mielcu. W 2008 r. Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu wyda\u0142o p\u0142yt\u0119 Mieleckie Kol\u0119dowanie. Mniej stabilne by\u0142y ch\u00f3ry przy mieleckich parafiach, ale tak\u017ce i one skupia\u0142y du\u017ce grupy os\u00f3b ch\u0119tnych do zbiorowego \u015bpiewu i ubogaca\u0142y uroczysto\u015bci religijne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHRAB\u0104SZCZ ADAM<\/strong>, urodzony 16 III 1951 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Genowefy z domu Pi\u0105tek. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Handlu Zagranicznego Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie i w 1975 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1974-1975 pracowa\u0142 w Banku Handlowym SA w Warszawie, a nast\u0119pnie w latach 1975-1982 w Przedsi\u0119biorstwie Handlu Zagranicznego BUMAR w Warszawie jako planista, rzeczoznawca i kierownik sekcji. W latach 1980-1981 by\u0142 za\u0142o\u017cycielem pierwszych wolnych zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych i pierwszego samorz\u0105du pracowniczego w handlu zagranicznym w Warszawie. W stanie wojennym zosta\u0142 internowany i w wi\u0119zieniu w Bia\u0142o\u0142\u0119ce przebywa\u0142 od 13 XII 1981 r. do 30 IV 1982 r. Po zwolnieniu wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z podziemnymi strukturami \u201eSolidarno\u015bci\u201d (Radio \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, wydawnictwo \u201eBaza\u201d). Prowadzi\u0142 te\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w zakresie zabawkarstwa (1982-1984). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1983 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego w warszawskich szko\u0142ach: Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych (1983-1986), Pa\u0144stwowym Studium J\u0119zyk\u00f3w Obcych (1984-1985) i XX Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. Boles\u0142awa Chrobrego (1985-1988). Od VIII 1988 r. do VIII 1992 r. przebywa\u0142 w RFN (Niemcy) na emigracji politycznej. Pracowa\u0142 w muzeum w Hildesheim jako ochroniarz oraz spo\u0142ecznie w organizacji Amnesty Internacional i we Frakcji Partii Zielonych w Dolnej Saksonii. Od 1 IX 1992 r. uczy j\u0119zyka angielskiego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu. Zainicjowa\u0142 utworzenie autorskiej klasy przedsi\u0119biorczo\u015bci i by\u0142 jej wychowawc\u0105. Jego uczniowie odnosili licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, m.in. kilkakrotnie byli zespo\u0142owymi laureatami og\u00f3lnopolskich konkurs\u00f3w organizowanych przez Fundacj\u0119 Edukacyjn\u0105 Przedsi\u0119biorczo\u015bci w \u0141odzi i uzyskiwali dla szko\u0142y znaczne nagrody pieni\u0119\u017cne. W\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu w kadencji 2006-2010 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady oraz przewodnicz\u0105cego Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w. W latach 2006-2010 by\u0142 prezesem Porozumienia Spo\u0142eczno-Gospodarczego (PSG) w Mielcu. Od 2010 r. by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem si\u0142owni \u201eExtreme Fitness\u201d w Mielcu. Posiada status pokrzywdzonego i jest umieszczony przez IPN na li\u015bcie os\u00f3b prze\u015bladowanych, niewsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych ze s\u0142u\u017cbami specjalnymi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Medalem 100-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHRAB\u0104SZCZ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 20 XI 1963 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Antoniny z Ulanowskich. Absolwent Technikum Le\u015bnego w Lesku, matur\u0119 zda\u0142 w 1983 r. W latach 1983-2002 pracowa\u0142 w Nadle\u015bnictwie Mielec jako sta\u017cysta, podle\u015bniczy i le\u015bniczy. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do skutecznego prowadzenia gospodarki le\u015bnej na terenach proekologicznych. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Le\u015bnym Akademii Rolniczej im. Hugona Ko\u0142\u0142\u0105taja w Krakowie i w 2001 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. W latach 1998-2002 by\u0142 radnym Rady Gminnej w Tuszowie Narodowym. Z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego i wicestarost\u0119 na kadencj\u0119 2002-2006. W wyborach w 2006 r., startuj\u0105c z listy KWW Porozumienie Samorz\u0105dowo-Gospodarcze, zosta\u0142 ponownie wybrany na radnego powiatowego, a nast\u0119pnie na starost\u0119 w kadencji 2006-2010. Jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Podkarpackiego Stowarzyszenia Samorz\u0105d\u00f3w Terytorialnych oraz prezesem Zarz\u0105du Powiatowego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego w Mielcu. W\u0142\u0105cza si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych i Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Le\u015bnego. We wrze\u015bniu 2010 r. otrzyma\u0142 nominacj\u0119 w IV Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eInnowator\u201d organizowanym przez Centrum im. Adama Smitha. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Powiatu Mieleckiego, a nast\u0119pnie ponownie na starost\u0119 powiatu mieleckiego w kadencji 2010-2014. Od 2009 r. by\u0142 delegatem do Zgromadzenia Og\u00f3lnego Zwi\u0105zku Powiat\u00f3w Polskich. W 2010 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Powiatowego Polskiego Stronnictwa Ludowego w Mielcu i pe\u0142ni j\u0105 nadal. W 2014 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2014-2018, a w wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. kolejny raz uzyska\u0142 mandat radnego powiatowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Opiek\u0119 nad Zabytkami\u201d, Kordelasem Le\u015bnika Polskiego, Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego i cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n

\"\"CHRAB\u0104SZCZ DOROTA AGNIESZKA (z domu D\u0104BEK),<\/strong> urodzona 1 III 1979 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Kazimierza i Teresy z domu \u017bola. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu\u00a0 z matur\u0105 w 1998 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: zintegrowana edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna z terapi\u0105 pedagogiczn\u0105) Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej w Kielcach i w 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Zawodow\u0105 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w Izbiskach (1 III \u2013 17 VII 2004 r.), a od 1 IX 2004 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel w Przedszkolu Miejskim nr 20 z oddzia\u0142ami integracyjnymi im. Smoka Felusia w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych formach doskonalenia zawodowego. W 2012 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. W 2014 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego, a w nast\u0119pnym roku powierzono jej funkcj\u0119 spo\u0142ecznego zast\u0119pcy dyrektora. Od 1 IX 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora przedszkola. W 2020 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na kierunku: edukacja i rehabilitacja os\u00f3b z autyzmem i zespo\u0142em Aspergera w Wy\u017cszej Szkole Ekonomii i Innowacji w Lublinie.\u00a0\u00a0 Uczestniczy\u0142a te\u017c w szkoleniach kadry kierowniczej z zakresu zarz\u0105dzania i podnoszenia efektywno\u015bci pracy przedszkola oraz w kursie kwalifikacyjnym trenera umiej\u0119tno\u015bci spo\u0142ecznych. Z dniem 1 IX 2023 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Przedszkola Miejskiego nr 20 z oddzia\u0142ami integracyjnymi im. Smoka Felusia w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta i Mielca oraz kilkakrotnie Nagrod\u0105 Dyrektora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHRAB\u0104SZCZ PIOTR GRZEGORZ,<\/strong>\u00a0urodzony 5 XI 1966 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Ireny z domu Dura\u0142. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1985 r. Studia na Wydziale Weterynaryjnym Akademii Rolniczej w Lublinie (p\u00f3\u017aniej Uniwersytet Rolniczy) uko\u0144czy\u0142 w 1992 r. z tytu\u0142em lekarza weterynarii. 1 X 1992 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wojew\u00f3dzkim Zak\u0142adzie Weterynarii Oddzia\u0142 Rejonowy w Mielcu na stanowisku inspektora weterynaryjnego. W wyniku reformy administracyjnej pa\u0144stwa (Ustawa z dnia 13 pa\u017adziernika 1998 r.) 1 I 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w utworzonym Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w Mielcu na stanowisku starszego inspektora weterynaryjnego ds. higieny \u017cywno\u015bci. 1 III 2001 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy powiatowego lekarza weterynarii w Mielcu. W 2004 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Weterynaryjnym Centrum Kszta\u0142cenia Podyplomowego Pa\u0144stwowego Instytutu Weterynaryjnego PIB w Pu\u0142awach, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 specjalisty w dziedzinie higieny zwierz\u0105t rze\u017anych i \u017cywno\u015bci zwierz\u0119cego pochodzenia. 2 I 2020 r. powierzono mu funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHRAB\u0104SZCZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 25 III 1930 r. w Lubaszu, powiat D\u0105browa Tarnowska, syn Tomasza i Weroniki z domu Grucha\u0142a. Absolwent Pa\u0144stwowego Technikum Rolniczego w Kluczborku, egzamin dojrza\u0142o\u015bci z\u0142o\u017cy\u0142 w 1951 r. Bezpo\u015brednio po maturze otrzyma\u0142 nakaz pracy w Szkole Specjalist\u00f3w Praktyk\u00f3w Hodowli Owiec w Bystrej ko\u0142o Gorlic i pracowa\u0142 tam do 30 IX 1952 r. W okresie 1 X 1952 \u2013 30 VI 1953 studiowa\u0142 w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Pszczelinie ko\u0142o Warszawy, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w Pa\u0144stwowym Technikum Rolniczym w Rzemieniu (1953-1964). R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Rolniczym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i w 1959 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnictwa. W latach 1964-1968 pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Zespo\u0142u Rolnego Powiatowego Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych (PZKR) w Mielcu, a w latach 1968-1971 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Rolnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Niemal w tym samym czasie (1966-1970) by\u0142 radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1971 r. zosta\u0142 wybrany prezesem PZKR w Mielcu, a w 1972 r. sekretarzem do spraw rolnych KP PZPR w Mielcu. Po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. zosta\u0142 mianowany naczelnikiem Gminy Przec\u0142aw i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 1981 r. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju Przec\u0142awia, doprowadzaj\u0105c m.in. do budowy blok\u00f3w mieszkalnych i nowej siedziby w\u0142adz gminnych oraz kilku dr\u00f3g na terenie gminy. Zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 tak\u017ce w walce z powodzi\u0105 i przy likwidacji szk\u00f3d powodziowych. W latach 1981-1987 pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkim Zwi\u0105zku Plantator\u00f3w Ro\u015blin Okopowych w Rzeszowie Oddzia\u0142 w Mielcu, a w latach 1987-1991 w Sp\u00f3\u0142dzielni Produkcyjnej Sadkowa G\u00f3ra Gospodarstwo Pomocnicze Wola Mielecka. W czasie d\u0142ugoletniej pracy zwi\u0105zanej z rolnictwem organizowa\u0142 i prowadzi\u0142 liczne szkolenia rolnicze. By\u0142 tak\u017ce wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego w Mielcu oraz dzia\u0142aczem Ligi Obrony Kraju. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa zas\u0142ugi w zwalczaniu powodzi\u201d. 1 II 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 18 XII 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"CHRAB\u0104SZCZ TOMASZ JAN,<\/b> urodzony 2 IX 1959 r. w Mielcu, syn Tadeusza\u00a0 i Ireny z domu Dura\u0142. Absolwent Technikum Le\u015bnego w Lesku z matur\u0105 w 1979 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 1979 r. w Okr\u0119gowym Zarz\u0105dzie Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Kro\u015bnie jako sta\u017cysta, a nast\u0119pnie podle\u015bniczy w Le\u015bnictwie Cyranka. Od 1 V do 14 XI 1983 r. odby\u0142 sta\u017c w Gospodarstwie Pomocniczym Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Wojew\u00f3dzka Stacja Kwarantanny i Ochrony Ro\u015blin w Rzeszowie Oddzia\u0142 Rejonowy w Mielcu \u2013 inspektor (16 XI 1983 r. \u2013 31 XII 1986 r.), Rolnicza Sp\u00f3\u0142dzielnia Produkcyjna w Sadkowej G\u00f3rze Zak\u0142ad Rolno-Hodowlany w Woli Mieleckiej \u2013 kierownik Zak\u0142adu (1 I 1987 r. \u2013 31 XII 1993 r.) i ponownie Wojew\u00f3dzka Stacja Kwarantanny i Ochrony Ro\u015blin w Rzeszowie Oddzia\u0142 Rejonowy w Mielcu \u2013 starszy inspektor (1 VII 1994 r. \u2013 8 II 1996 r.). Od 9 II 1996 r. pracuje w Wojew\u00f3dzkim Inspektoracie Ochrony Ro\u015blin i Nasiennictwa w Rzeszowie Oddzia\u0142 w Mielcu. Pocz\u0105tkowo by\u0142 starszym inspektorem, a od 2002 r. \u2013 pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Oddzia\u0142u. Uhonorowany Srebrnym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHRISTOFF J\u00d3ZEF<\/strong>\u00a0(1871-1928), inspektor kontroli skarbowej w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHRISTOFF OTTON<\/strong>\u00a0(?-1939), uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze z tytu\u0142em magistra. W randze porucznika walczy\u0142 i zgin\u0105\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu (?).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHROBAK J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 17 II 1930 r. w Orzech\u00f3wce ko\u0142o Krosna, syn Piotra i J\u00f3zefy. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kro\u015bnie z matur\u0105 w 1949 r. Studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. Od 15 VIII 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO nr 26, I LO im. S. Konarskiego) jako nauczyciel matematyki i p\u00f3\u017aniej \u2013 wychowania technicznego. Podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Matematyki Fizyki i Wychowania Technicznego Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra techniki, a w 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Przedmiotowo-Metodyczne w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Legnicy. Ponadto zda\u0142 egzamin na II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie wychowania technicznego. Wielu jego uczni\u00f3w startowa\u0142o z powodzeniem w konkursach przedmiotowych, ko\u0144czy\u0142o wy\u017csze studia i m.in. pracowa\u0142o na wy\u017cszych uczelniach. By\u0142 organizatorem szkolnej pracowni wychowania technicznego. W czasie wakacji prowadzi\u0142 szkolne obozy w\u0119drowne. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ZHP. W latach 70. by\u0142 wizytatorem przedmiotowym przy Wydziale O\u015bwiaty i Wychowania PPRN w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 jako lektor Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i cz\u0142onek TMZM. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in. jako spo\u0142eczny inspektor pracy i przewodnicz\u0105cy zespo\u0142u samokszta\u0142ceniowego. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1989 r., ale jeszcze przez pewien czas uczy\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania II st. i tytu\u0142em profesora szko\u0142y \u015bredniej. Zmar\u0142 5 XII 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHROBAK WALENTY (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 14 I 1889 r. w Bochni. Absolwent Gimnazjum w Bochni. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w seminarium tarnowskim. 29 VI 1912 r. otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Szczucinie, Nockowej i katedrze w Tarnowie. W latach 1918-1921 by\u0142 katechet\u0105 w szko\u0142ach tarnowskich, a ponadto pracowa\u0142 w seminarium duchownym. 25 VII 1921 r. przyby\u0142 do Mielca i tu do 1924 r. katechizowa\u0142 m\u0142odzie\u017c gimnazjaln\u0105 oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora bursy gimnazjalnej. W 1924 r. powr\u00f3ci\u0142 do Tarnowa i w tamtejszych gimnazjach pracowa\u0142 jako katecheta. Zorganizowa\u0142 budow\u0119 szko\u0142y i zak\u0142adu dla terminator\u00f3w oraz budow\u0119 kaplicy \u015bw. J\u00f3zefa. W 1944 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika gremialnego kapitu\u0142y katedralnej, a w 1946 r. zosta\u0142 referentem Kurii ds. dydaktycznych oraz diecezjalnym wizytatorem nauki religii. Inspirowa\u0142 szereg wa\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 dotycz\u0105cych kszta\u0142cenia katechet\u00f3w, przewodniczy\u0142 zespo\u0142owi, kt\u00f3ry opracowa\u0142 katechizm wg ks. Gradowskiego. Pe\u0142ni\u0142 wiele innych funkcji w Kurii, tak\u017ce gospodarczych. Zmar\u0142 w Tarnowie 26 IV 1962 r. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Bochni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHRU\u015aCIEL JAN<\/strong>, urodzony 6 VI 1894 r. w Mielcu, syn Wincentego i Apolonii z domu Kania. Uko\u0144czy\u0142 mieleck\u0105 szko\u0142\u0119 ludow\u0105, a nast\u0119pnie terminowa\u0142 u ojca murarza. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w Polskich (2 IX 1914 r.). S\u0142u\u017cy\u0142 w piechocie. W czasie bitwy pod Markowem (1915 r.) dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 w 1921 r. W 1923 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Ko\u0142o Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) i do 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego prezesa. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Fizycznych, a p\u00f3\u017aniej Robotniczego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci (RTPD) i Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (TUR). W czasie okupacji hitlerowskiej przebywa\u0142 w Mielcu. W latach 1945-1948 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i wiceburmistrza miasta Mielca. W latach 1948-1949 by\u0142 prezesem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, a w 1948 r. jednym z za\u0142o\u017cycieli Budowlanej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePion\u201d i pierwszym jej prezesem. W latach 50. odsun\u0105\u0142 si\u0119 od \u017cycia politycznego i dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Zmar\u0142 1 X 1970 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

CHRZ\u0104ST\u00d3W,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci gminy Mielec, przy drogach powiatowych: 1\u00a0143R (Gaw\u0142uszowice-Chrz\u0105st\u00f3w-Mielec) i 1\u00a0142R (Chrz\u0105st\u00f3w-Trze\u015b\u0144). Ma powierzchni\u0119 721 ha. Cz\u0119\u015bci wsi to: Budy, Chrz\u0105st\u00f3wek, Grobla i Kolonia. W dniu 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 728 mieszka\u0144c\u00f3w. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem chrz\u0105stowian jest rolnictwo; wed\u0142ug stanu na 31 XII 2023 r. funkcjonuje 209 gospodarstw. Sporo mieszka\u0144c\u00f3w pracuje w Mielcu. Jest te\u017c kilkadziesi\u0105t podmiot\u00f3w gospodarczych. W pejza\u017cu wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: kaplica pw. Dobrego Pasterza, Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny, Dom Stra\u017caka, m\u0142yn i stadion. Sportow\u0105 wizyt\u00f3wk\u0105 jest dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej LKS Dromader, graj\u0105ca w ligach regionalnych. Liderem organizacji spo\u0142ecznych pozostaje niezmiennie Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, od 1997 r. funkcjonuj\u0105ca w Krajowym Systemie Ratowniczo-Ga\u015bniczym.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Badania archeologiczne odkry\u0142y, \u017ce na tym terenie istnia\u0142a osada w epoce \u017celaza. Pierwsze wzmianki o Chrz\u0105stowie i Woli Chrz\u0105stowskiej pojawi\u0142y si\u0119 w dokumentach z ostatniego trzydziestolecia XV w., a w 1526 r. wymieniono folwark Chrz\u0105st\u00f3wek. Nazwa mo\u017ce pochodzi\u0107 od prastarego polskiego nazwiska szlacheckiego Chrz\u0105st.\u00a0 W XV i XVI w. w\u0142a\u015bcicielami tych ziem byli Mieleccy. Na pocz\u0105tku XVII w. jako w\u0142a\u015bciciel Chrz\u0105stowa wspominany jest szlachcic Pruszy\u0144ski. W latach 1618-1620 r. wie\u015b zakupili Ossoli\u0144scy, a od 1728 r. Tarnowscy. Od 1772 r. znalaz\u0142a si\u0119 wraz z ca\u0142\u0105 ziemi\u0105 mieleck\u0105 pod zaborem austriackim. Czarn\u0105 kart\u0105 w historii by\u0142a krwawa rabacja ch\u0142opska w 1846 r. Dwa lata p\u00f3\u017aniej ch\u0142opi z zadowoleniem przyj\u0119li decyzj\u0119 Wiednia o zniesieniu pa\u0144szczyzny. Chlubn\u0105 kart\u0119 zapisa\u0142a grupa chrz\u0105stowian, kt\u00f3ra walczy\u0142a w powstaniu styczniowym 1863 r. 20 XII 1872 r. uchwalono akt fundacyjny szko\u0142y, a w\u0142a\u015bcicielka chrz\u0105stowskiego maj\u0105tku Karolina Tarnowska z Chorzelowa przeznaczy\u0142a na\u0144 dzia\u0142k\u0119. W 1873 r. zbudowano budynek i zorganizowano 1-klasow\u0105 szko\u0142\u0119 ludow\u0105. Odwiecznym utrapieniem\u00a0 by\u0142y wylewy Wis\u0142oki, tote\u017c pod koniec XIX w. z nadziej\u0105 przyj\u0119to budow\u0119 wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych. W 1900 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105 i ju\u017c w tym roku jej jednostka bra\u0142a udzia\u0142\u00a0 w gaszeniu po\u017car\u00f3w w Chrz\u0105stowie i Mielcu. W pierwszych latach I wojny \u015bwiatowej wie\u015b mocno ucierpia\u0142a, bowiem 7 XI 1914 r. na jej terenie wojsko austriackie broni\u0142o swych pozycji przed nacieraj\u0105cymi Rosjanami. Czterokrotne walki frontowe i dwukrotna okupacja rosyjska (20 IX \u2013 4 X 1914 i 8 XI 1914 i 11 V 1915 r.) pozostawi\u0142y po sobie du\u017ce zniszczenia i bied\u0119. By\u0142y te\u017c straty w ludziach. Blisko trzydziestu chrz\u0105stowian bior\u0105cych udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych zgin\u0119\u0142o lub zagin\u0119\u0142o bez wie\u015bci. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918) naprawiono szkody wojenne. W 1921 r. wie\u015b liczy\u0142a 629 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym: 125 produkuj\u0105cej \u017cywno\u015b\u0107, 212 ma\u0142orolnych i 192 bezrolnych. Rozwin\u0119\u0142a si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczna Stronnictwa Ludowego i Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej oraz spo\u0142eczna Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. W pierwszych latach 30. chrz\u0105stowianie uczestniczyli w zbiorowych protestach przeciwko polityce gospodarczej sanacji. 1 I 1934 r. Chrz\u0105st\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do gminy Gaw\u0142uszowice. Wa\u017cnym wydarzeniem by\u0142o zorganizowanie wielkiej manifestacji ch\u0142opskiej z udzia\u0142em marsza\u0142ka Sejmu RP Macieja Rataja (3 VI 1934 r.), a jej g\u0142\u00f3wnym punktem by\u0142o po\u015bwi\u0119cenie sztandar\u00f3w Stronnictwa Ludowego przez ks. Feliksa Podg\u00f3rniaka z Rz\u0119dzianowic. Miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej wielka pow\u00f3d\u017a spowodowa\u0142a wiele nieszcz\u0119\u015b\u0107 i strat materialnych. Czas II wojny \u015bwiatowej zapisa\u0142 si\u0119 wieloma tragicznymi wydarzeniami, kolejnymi ofiarami ludzkimi i zniszczeniami. Niekt\u00f3rzy chrz\u0105stowianie nie pozostawali oboj\u0119tni wobec terroru Niemc\u00f3w i nale\u017c\u0105c do oddzia\u0142\u00f3w\u00a0 ZWZ-AK\u00a0 lub BCh uczestniczyli w akcjach dywersyjnych. Szczeg\u00f3lnie okrutny fina\u0142 mia\u0142a pacyfikacja wsi 14 VII 1944 r., kiedy niemieccy \u017candarmi zastrzelili cztery osoby. W tym ekstremalnie trudnym czasie starano si\u0119 o wzajemn\u0105 pomoc, m.in. przez za\u0142o\u017cenie w 1941 r. sp\u00f3\u0142dzielni spo\u017cywc\u00f3w, za zgod\u0105 niemieckich w\u0142adz okupacyjnych. Wykazywano si\u0119 te\u017c wielk\u0105 odwag\u0105, np. Dobrowolscy ukrywali \u017cydowsk\u0105 rodzin\u0119 Honig\u00f3w, a niekt\u00f3rzy nauczyciele prowadzili tajne nauczanie.\u00a0 Po II wojnie \u015bwiatowej gromada Chrz\u0105st\u00f3w nale\u017ca\u0142a nadal do gminy Gaw\u0142uszowice, a w latach 1950-1972 do gromady Chorzel\u00f3w. Okres ten zapisa\u0142 si\u0119 wa\u017cnymi inwestycjami, wykonanymi w du\u017cym zakresie w czynie spo\u0142ecznym, m.in.: elektryfikacja i drogi. W zwi\u0105zku z utworzeniem 7-klasowych szk\u00f3\u0142 podstawowych zbudowano barak, a nast\u0119pnie w 1959 r. budynek szkolny. W 1969 r. oddano do u\u017cytku remiz\u0119 stra\u017cack\u0105, kt\u00f3r\u0105 p\u00f3\u017aniej rozbudowywano. Wielu chrz\u0105stowian doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu. W 1971 r. utworzono Ludowy Klub Sportowy z sekcj\u0105 pi\u0142ki no\u017cnej. Po reorganizacji podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w 1973 r. so\u0142ectwo Chrz\u0105st\u00f3w wesz\u0142o w sk\u0142ad gminy Mielec i tak pozosta\u0142o do dzi\u015b. W ramach reformy o\u015bwiatowej szko\u0142a w 1973 r. zosta\u0142a przemianowana na fili\u0119 Szko\u0142y Podstawowej w Z\u0142otnikach. W 1979 r. zbudowano boisko, a dwa lata p\u00f3\u017aniej dru\u017cyna przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 mieleckiego samolotu Dromader. Od roku szkolnego 1981\/1982 reaktywowano o\u015bmioklasow\u0105 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105. W 1993 r. zbudowano sie\u0107 gazow\u0105. Dla potrzeb i rozwoju szko\u0142y w latach 1993-2003 rozbudowano i unowocze\u015bniono budynek szkolny, m.in. poprzez budow\u0119 sali gimnastycznej i jej zaplecza. Potwierdzeniem uznania dla aktywno\u015bci, wyposa\u017cenia i wyszkolenia jednostki OSP by\u0142o wpisanie jej w 1997 r. do Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga\u015bniczego. Kolejnym wa\u017cnym przedsi\u0119wzi\u0119ciem\u00a0 by\u0142o wybudowanie na pocz\u0105tku lat 90.\u00a0 kaplicy pw. Dobrego Pasterza, po\u015bwi\u0119conej w 1994 r. W niej odby\u0142y si\u0119 uroczyste Msze \u015awi\u0119te z okazji 100-lecia OSP (2001 r.) i 130-lecia Szko\u0142y Podstawowej (2004 r.). Tak\u017ce w latach 90. zbudowano sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105, a w pierwszych latach XXI w.\u00a0 kanalizacj\u0119 i o\u015bwietlenie uliczne. Przez pewien czas aktywno\u015b\u0107 przejawia\u0142o Stowarzyszenie \u201eNasza Idea\u201d, kt\u00f3re m.in. wyda\u0142o biuletyny informacyjne \u201eNasz Chrz\u0105st\u00f3w\u201d. W 2018 r. przeprowadzono remont budynku komunalnego pod potrzeby so\u0142ectwa. Z dniem 1 I 2019 r. rozpocz\u0105\u0142 funkcjonowanie Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 ze szko\u0142y podstawowej i przedszkola. Wa\u017cne wydarzeniami 2023 r.: przydzielenie jednostce OSP Chrz\u0105st\u00f3w samochodu ratowniczo-ga\u015bniczego klasy GBA MAN TGL (w miejsce dotychczasowego samochodu Star) oraz oddanie do u\u017cytku boisk do pi\u0142ki no\u017cnej i pi\u0142ki siatkowej przy Zespole Szkolno-Przedszkolnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHRZ\u0104SZCZEWSKI SEWERYN, <\/strong>urodzony 14 XI 1848 roku w Bursztynie ko\u0142o Stanis\u0142awowa (Ukraina). W latach 1879-1882 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komisarza rz\u0105dowego w powiecie horode\u0144skim \u00a0i zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Powiatowej Komisji Szacunkowej w Horodence. W 1890 r. mianowano go komisarzem rz\u0105dowym w powiecie ropczyckim. Od 1897 r. pracowa\u0142 w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako kierownik starostwa, a nast\u0119pnie jako starosta mielecki w latach 1898-1902. Okres sprawowania tych funkcji ocenili mielczanie i mieszka\u0144cy powiatu bardzo pozytywnie. W tym okresie mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w sprawy Mielca i powiatu mieleckiego. Bywa\u0142 na sesjach Rady Gminnej Mielca. Otrzyma\u0142 Honorowe Obywatelstwo Miasta Mielca w 1897 r. Skutecznie dowodzi\u0142 akcj\u0105 gaszenia wielkiego po\u017caru Mielca w nocy z 6 na 7 wrze\u015bnia 1900 r. By\u0142 inicjatorem uchwalenia zakazu budowy drewnianych dom\u00f3w w centrum miasta. R\u00f3wnie \u017cyczliwie odnosi\u0142 si\u0119 do spraw ludno\u015bci wiejskiej. W 1902 r. zosta\u0142 przeniesiony do innej pracy. Uznaj\u0105c jego du\u017ce zas\u0142ugi dla powiatu, Wydzia\u0142 powiatowy z wielkim szacunkiem i pochwaln\u0105 uchwa\u0142\u0105 po\u017cegna\u0142 odchodz\u0105cego starost\u0119. W p\u00f3\u017aniejszych latach S. Chrz\u0105szczewski pracowa\u0142 m.in. we Lwowie jako radca Namiestnictwa. Zmar\u0142 w 1920 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu we Lwowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHRZE\u015aCIJA\u0143SKA DEMOKRACJA (CHADECJA)<\/strong>, stronnictwo polityczne powsta\u0142e na polskich ziemiach na pocz\u0105tku XX w., g\u0142\u00f3wnie w \u015brodowiskach katolickich i drobnomieszcza\u0144skich, rozwin\u0119\u0142o si\u0119 w Mielcu w latach 20. XX w. Nale\u017ca\u0142o do\u0144 niemal ca\u0142e katolickie mieszcza\u0144stwo. Liderami byli: Tomasz Kawa, Zygmunt Rymanowski i Franciszek Kazana (p\u00f3\u017aniejszy burmistrz Mielca). Pod koniec lat 20. dzia\u0142alno\u015b\u0107 ChD znacznie os\u0142ab\u0142a i p\u00f3\u017aniej zanik\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHRZE\u015aCIJA\u0143SKIE ZJEDNOCZENIE MIESZCZAN<\/strong>, powsta\u0142o w 1925 r. Jego inicjatorami byli: ks. Jan Dec, Mieczys\u0142aw D\u0119bicki, Jan Kaczor, Aleksander Kawa, Tomasz Kawa, Franciszek Krymski, Franciszek Olszewski, W\u0142adys\u0142aw Piotrowski, Boles\u0142aw Princ, Andrzej Ryniewicz, Zygmunt Rymanowski, Edmund Wanatowicz, Tadeusz Wanatowicz i J\u00f3zef Wery\u0144ski. Celem stowarzyszenia by\u0142o \u201eutworzenie humanitarno-kulturalnego ogniska \u017cycia mieszcza\u0144skiego\u201d. Przesta\u0142o dzia\u0142a\u0107 w latach 30.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHUDY STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 21 VIII 1938 r. w Jod\u0142owej, syn Jana i Zofii z domu \u0141aguz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Jod\u0142owej, matur\u0119 zda\u0142 w 1956 r. Po uko\u0144czeniu Seminarium Duchownego w Tarnowie w 1963 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W 1968 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, po obronie pracy Egzegeza Psalmu 29. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Przyszowa ko\u0142o Limanowej (1963-1965), \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu (1965-1967), Rektorat \u015bw. Kazimierza (1967), Matki Bo\u017cej Niepokalanej (1967-1971), \u015bw. Mateusza w Mielcu (1971-1977), Dobra k\/Limanowej (1977), Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy (12 X 1977 r. \u2013 nadal). W parafii \u015bw. Mateusza uczy\u0142 religii w Liceum Ekonomicznym, Zasadniczej Szkole Handlowej i Szkole Podstawowej nr 1. W parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy katechizowa\u0142 m\u0142odzie\u017c w Technikum Mechanicznym i Szkole Podstawowej nr 7, a po powrocie religii do szko\u0142y (1990) uczy\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych i Szkole Podstawowej nr 3. Uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela mianowanego. W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1983 r. by\u0142 odpowiedzialny za duszpasterstwo sportowc\u00f3w. Przez 10 lat organizowa\u0142 mecze ksi\u0119\u017cy z lekarzami i innymi dru\u017cynami (1990-2000). By\u0142 spowiednikiem Si\u00f3str S\u0142u\u017cebniczek Bogurodzicy Dziewicy Niepokalanie Pocz\u0119tej w Rz\u0119dzianowicach i Si\u00f3str Felicjanek w parafii Ducha \u015awi\u0119tego. Od 1986 r. by\u0142 spowiednikiem Si\u00f3str J\u00f3zefitek w parafii \u015bw. Mateusza. W latach 1978-1991 by\u0142 prelegentem na mi\u0119dzyzakonnych dniach skupienia si\u00f3str zakonnych w Mielcu. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pomaga\u0142 w duszpasterstwie i prowadzi\u0142 kronik\u0119 Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Odznaczony EC i RM. W 2016 r. zosta\u0142 przeniesiony do Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w im. \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie. Zmar\u0142 29 I 2025 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CHUDZIK TOMASZ JERZY<\/strong>, urodzony 22 II 1967 r. w Mielcu, syn Jerzego i Marii z domu P\u0142oszaj. Od lat dzieci\u0119cych trenowa\u0142 p\u0142ywanie w FKS \u201eStal\u201d Mielec. W latach 1981-1983 zdoby\u0142 w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w indywidualnie w stylu zmiennym (400 m, 200 m i 100 m): 4 z\u0142ote medale, 2 srebrne i 1 br\u0105zowy oraz kilka w sztafetach. Ponadto w 1981 r. zosta\u0142 mistrzem Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy w Lublinie na dystansie 400 m stylem zmiennym. Jako reprezentant Polski startowa\u0142 w Mistrzostwach Europy Junior\u00f3w \u2013 1983 w Miluzie (Francja) i zaj\u0105\u0142 14. m (6 m. w finale B) na 400 m st. zm. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w wielu zawodach mi\u0119dzynarodowych, m.in. w RFN, Jugos\u0142awii i Francji. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1986 r. Studia na Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1992 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du AZS przy AM, a tak\u017ce reprezentowa\u0142 uczelni\u0119 w zawodach p\u0142ywackich, m.in. zdoby\u0142 1. miejsca w Mistrzostwach Polski Akademii Medycznych w stylach klasycznym i zmiennym. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Rejonowym. W latach 1992-1993 odby\u0142 sta\u017c podyplomowy, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Pogotowiu Ratunkowym (1993-1994). Od 1994 r. pracowa\u0142 na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii. W 1997 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia z zakresu anestezjologii, a w 2000 r. II stopie\u0144 i tytu\u0142 specjalisty w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHWIEJ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 III 1935 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej (zaw\u00f3d: elektromonter) w Bia\u0142ogardzie. W 1952 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i pracowa\u0142 w mieleckich zak\u0142adach pracy: Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d, Us\u0142ugowo-Wytw\u00f3rczej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d, MPGK i PTH \u201eEldom\u201d Rzesz\u00f3w Zak\u0142ad nr 10 w Mielcu oraz w Zootechnicznym Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. W 1970 r. otrzyma\u0142 zezwolenie na wykonywanie konserwacji i napraw urz\u0105dze\u0144 energetycznych w ograniczonym zakresie, m.in. o napi\u0119ciu do 1 kV. W 1973 r. uzyska\u0142 dyplom mistrzowski w zawodzie elektromonter aparat\u00f3w elektrycznych niskiego napi\u0119cia, a w 1985 r. otrzyma\u0142 uprawnienia do wykonywania prac konserwacyjno-remontowych elektrycznych urz\u0105dze\u0144 nap\u0119dowych, stacji i sieci elektroenergetycznych oraz wykonywania pomiar\u00f3w ochrony przeciwpora\u017ceniowych oporu izolacji. Uznawany by\u0142 powszechnie za wysokiej klasy specjalist\u0119. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek Rady Rodzic\u00f3w przy Szkole Podstawowej w Chorzelowie i cz\u0142onek Spo\u0142ecznego Komitetu Budowy Szko\u0142y, a tak\u017ce jako dzia\u0142acz LKS \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Malinie. Od 1 XI 1998 r. do 31 VII 2002 r. na zlecenie Biura Us\u0142ug HYDROMET w Krakowie prowadzi\u0142 posterunek obserwacyjno-pomiarowy Chorzel\u00f3w oraz wykonywa\u0142 i przekazywa\u0142 wyniki obserwacji meteorologicznych i hydrologicznych z p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci Mielca i okolic. Zmar\u0142 27 VIII 2002 r. Pochowany na cmentarzu w Chorzelowie.<\/p>\r\n

CHYBICKI MARIAN FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 2 V 1922 r. w Kadzid\u0142owej, powiat \u0142\u0119czycki, syn Franciszka i Walerii z P\u0142oteckich. W czasie II wojny \u015bwiatowej pracowa\u0142 w niemieckim poci\u0105gu roboczym (bauzugu) w Orszy (ZSRR), a po wojnie do 1951 r. pracowa\u0142 w Polskich Kolejach Pa\u0144stwowych. Jednocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym dla Pracuj\u0105cych w \u0141odzi i w 1951 r. zda\u0142 matur\u0119. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej i w 1955 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 1955 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako starszy konstruktor w Biurze Konstrukcyjnym. W kolejnych latach pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika sekcji w BK, kierownika Wydzia\u0142u P\u0142azowo-Szablonowego BK i zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora w BK. W 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 rzeczoznawcy kontroli jako\u015bci produkcji. Tak\u017ce w 1971 r. NOT nada\u0142a mu uprawnienia t\u0142umacza tekst\u00f3w technicznych z j\u0119zyka niemieckiego. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studium podyplomowe na Wydziale Ekonomiki Produkcji Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie. W 1978 r. uzyska\u0142 uprawnienia rzeczoznawcy zespo\u0142u o specjalno\u015bci: sprz\u0119t lotniczy i szybowcowy. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zosta\u0142 uhonorowany m.in. Medalem Pami\u0105tkowym Dow\u00f3dztwa Wojsk Lotniczych i szeregiem dyplom\u00f3w uznania. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako dzia\u0142acz Oddzia\u0142u PTTK przy WSK Mielec i w latach 1967-1970 by\u0142 jego prezesem. Zmar\u0142 1 II 1988 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CHYLI\u0143SKI TADEUSZ EDWARD<\/strong>, urodzony 13 X 1911 r. w Warszawie, syn Stanis\u0142awa i Zofii z Tuszowskich. Absolwent Gimnazjum Humanistycznego Ludwika Lorenza w Warszawie z matur\u0105 w 1930 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym (kierunek lotniczy) Politechniki Warszawskiej w Warszawie. (Tytu\u0142 magistra in\u017cyniera uzyska\u0142 dopiero w 1961 r.). W czasie studi\u00f3w zdoby\u0142 kat. C pilota szybowcowego po kursie w szkole szybowcowej LOPP w Sokolej G\u00f3rze ko\u0142o Krzemie\u0144ca, by\u0142 cz\u0142onkiem Sekcji Lotniczej Ko\u0142a Mechanik\u00f3w oraz odby\u0142 praktyk\u0119 studenck\u0105 w Jugos\u0142awii. Ponadto w latach 1936-1937 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Wo\u0142y\u0144skiej Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Artylerii we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala podchor\u0105\u017cego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1937 r. w Do\u015bwiadczalnych Warsztatach Lotniczych RWD na Ok\u0119ciu w Warszawie na stanowisku konstruktora. Uczestniczy\u0142 w pracach nad dokumentacj\u0105 samolot\u00f3w RWD: 14, 16-bis, 18, 19, 21, 23 i 25.\u00a0 W czasie wojny obronnej 1939 r., w stopniu podporucznika w 8 pu\u0142ku artylerii lekkiej (p\u0142ockim), bra\u0142 udzia\u0142 w walkach nad Bzur\u0105 i obronie Twierdzy Modlin. Po kapitulacji zosta\u0142 uwi\u0119ziony w obozie niemieckim w Dzia\u0142dowie, a nast\u0119pnie zwolniony, zgodnie z warunkami umowy kapitulacyjnej. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Elektrycznych Kolejach Dojazdowych na r\u00f3\u017cnych stanowiskach (motorniczy, konduktor) oraz wsp\u00f3lnie z innymi nielegalnie wytwarza\u0142 myd\u0142o toaletowe. Nale\u017ca\u0142 do AK (ps.\u201eAga\u201d, Dzi\u0119cio\u0142\u201d) i uczestniczy\u0142 w produkcji min kolejowych oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Konspiracyjnym Instytutem Technicznym Lotnictwa Komendy G\u0142\u00f3wnej AK. Po upadku powstania warszawskiego 1944 r. uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Milan\u00f3wka. Po wojnie pracowa\u0142 w Ministerstwie Komunikacji, Referacie Lotniczym GK ZHP i od 1948 r. jako instruktor w Instytucie Technicznym Lotnictwa (p\u00f3\u017aniej G\u0142\u00f3wny Instytut Lotnictwa, Instytut Lotnictwa). W tym okresie m.in. zaprojektowa\u0142 motoszybowiec \u201ePegaz\u201d (I miejsce w konkursie Departamentu Lotnictwa Cywilnego), by\u0142 jednym z projektant\u00f3w pierwszego polskiego \u015bmig\u0142owca B\u017b-1 Gil, przeprojektowa\u0142 samolot Piper Cub na samolot sanitarny oraz wsp\u00f3lnie z innymi konstruktorami projektowa\u0142 cele lataj\u0105ce. Od 1 VI 1951 r. kierowa\u0142 Dzia\u0142em Wytrzyma\u0142o\u015bciowo-Konstrukcyjnym w GIL, w latach 1954-1956 Zak\u0142adem P\u0142atowcowym IL, a od 1956 r. do 1964\u00a0 r. Zak\u0142adem Wytrzyma\u0142o\u015bci IL. W tym czasie g\u0142\u00f3wnym celem swojej misji uczyni\u0142 stworzenie systemu bada\u0144 wytrzyma\u0142o\u015bciowych sprz\u0119tu lotniczego, przydatnego tak\u017ce w innych dziedzinach gospodarki. Jako przewodnicz\u0105cy Kolegium Zak\u0142adu Wytrzyma\u0142o\u015bci odgrywa\u0142 g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 w sprawdzaniu i badaniu samolot\u00f3w budowanych w latach 50. i 60., w tym m.in. samolot\u00f3w wytwarzanych w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu: CSS-13, Junak-2, Lim-1 (MiG-15), Lim-2 (MiG-15bis), Lim-5 (MiG-17), Lim-5P (MiG-17PF), TS-8 Bies, TS-11 Iskra i PZL M-2. W 1960 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Komisji Przepis\u00f3w Cywilnego Sprz\u0119tu Lotniczego przy Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji, a w 1964 r. powierzono mu stanowisko samodzielnego pracownika naukowo-badawczego, przy zachowaniu funkcji kierownika Zak\u0142adu Konstrukcji Specjalnych i kierownika Grupy Problemowej. Opracowywa\u0142 te\u017c w\u0142asne projekty, m.in. szybowca szkolnego (1956 r.), samolotu wielozadaniowego TC-Borsuk, samolotu akrobacyjnego TC-A68 i rolniczego TC-R. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z WSK Mielec, m.in. w modyfikowaniu samolotu An-2. W pa\u017adzierniku 1972 r. przeszed\u0142 do O\u015brodka P\u0142atowc\u00f3w i Wytrzyma\u0142o\u015bci IL na stanowisko samodzielnego pracownika naukowo-badawczego, a w nast\u0119pnym roku docenta. By\u0142 autorem artyku\u0142\u00f3w nt. techniki lotniczej, m.in. w czasopismach \u201eSkrzydlata Polska\u201d i \u201eTechnika Lotnicza i Astronautyczna\u201d oraz Biuletynie Informacyjnym Instytutu Lotnictwa. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142 15 II 1978 r. Pochowany na Starych Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIACH ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 26 III 1951 r. w Jaros\u0142awiu, syn Stanis\u0142awa i Heleny z domu Oziemb\u0142o. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. Od m\u0142odzie\u0144czych lat fascynowa\u0142 si\u0119 poezj\u0105, pisa\u0142 utwory poetyckie, dzia\u0142a\u0142 w amatorskim ruchu artystycznym i aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu kulturalnym Mielca. Pracowa\u0142 w plac\u00f3wkach kultury, m.in. w Robotniczym Centrum Kultury WSK Mielec i jako instruktor teatralny w Bieszczadzkim Domu Kultury w Lesku. W p\u00f3\u017aniejszych latach zaj\u0105\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 gospodarcz\u0105. Nie rezygnowa\u0142 jednak z dzia\u0142alno\u015bci tw\u00f3rczej. Pisa\u0142 zar\u00f3wno utwory liryczne jak i teksty do \u015bpiewania. Te w\u0142a\u015bnie przynios\u0142y mu autentyczne sukcesy. Otrzyma\u0142 m.in. nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 im. J. Kofty na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie i nagrod\u0119 \u201eKryszta\u0142owy Kamerton\u201d na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 90. by\u0142 inspiratorem odrodzenia si\u0119 KTiSK \u201eS\u0119k\u201d, ale pod now\u0105 nazw\u0105 \u201eStowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury S\u0118K\u201d, kt\u00f3re skupi\u0142o i promowa\u0142o uzdolnion\u0105 artystycznie mieleck\u0105 m\u0142odzie\u017c, a nast\u0119pnie zosta\u0142 jego prezesem. By\u0142 animatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem szeregu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych i imprez artystycznych, m.in. z okazji \u201eDni M\u0142odo\u015bci\u201d i \u201eDni Mielca\u201d. W styczniu 1996 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do Zwi\u0105zku Polskich Autor\u00f3w i Kompozytor\u00f3w. W 1999 r. wyda\u0142 tomik poezji\u00a0Uje\u017cd\u017calnia<\/em>\u00a0z grafik\u0105 Krzysztofa Krawca. W pierwszych latach XXI w. poza tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 poetyck\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 rze\u017ab\u0105 w drewnie. W wydanej antologii poezji\u00a0Natchnieni Bieszczadem<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2008) umieszczono kilka jego wierszy. W 2009 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Szurni\u0119te Anio\u0142y.<\/em>\u00a0Napisa\u0142 szereg tekst\u00f3w piosenek, kt\u00f3re znalaz\u0142y si\u0119 na p\u0142ytach piosenkarzy zwi\u0105zanych z Mielcem: Krzysztofa Krzaka\u00a0Gdzie jest Krzysiek Krzak \u015bpiewaj\u0105cy bezpa\u0144skie ballady o niczym<\/em>, Andrzeja Sz\u0119szo\u0142a\u00a0Andrzej Sz\u0119szo\u0142 z Mieleckiego Zag\u0142\u0119bia Piosenki na \u017cywo<\/em>, Jerzego Mamcarza …\u00a0jeszcze ta\u0144cz\u0105 ogrody<\/em>\u00a0i\u00a0Lustrum<\/em>\u00a0oraz Zespo\u0142u \u201eTrzecia Zmiana\u201d\u00a0Piosenki przez okno<\/em>. 15 IV 2011 r. w sali widowiskowej DK SCK odby\u0142 si\u0119 benefis 40-lecia jego tw\u00f3rczo\u015bci artystycznej. W 2017 r. wyda\u0142 \u015bpiewnik\u00a0Szurni\u0119te anio\u0142y<\/em>, a w 2021 r. ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta\u00a0Bieszczadka\u00a0<\/em>z piosenkami do jego tekst\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIACH STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 II 1930 r. w Krakowie, syn Micha\u0142a i Bronis\u0142awy z domu Soja. Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze z tytu\u0142em magistra prawa. Na pocz\u0105tku lat 50. przyby\u0142 do Mielca. Przez wiele lat pracowa\u0142 w administracji miasta.Dwukrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (1953-1955 i 1971-1972), a w latach 60. by\u0142 sekretarzem PMRN. Przez szereg lat dzia\u0142a\u0142 w zwi\u0105zkach zawodowych, pracowa\u0142 te\u017c w Powiatowej Radzie Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in. w latach 1964-1975 by\u0142 prezesem Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony licznymi odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 9 XII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIASTO\u0143 MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 I 1921 r. w Pu\u0142tusku. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej w Dolinie, \u015bwiadectwo dojrza\u0142o\u015bci otrzyma\u0142 w 1939 r. W 1940 r. uko\u0144czy\u0142 kurs nauczycielski w Stanis\u0142awowie i do wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej w 1941 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Swaryczowie. Od lipca 1941 r. zosta\u0142 zatrudniony w kancelarii Przedsi\u0119biorstwa Torfowego w Dolinie. W 1943 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Le\u015bnym Politechniki Lwowskiej, ale w 1944 r. przerwa\u0142 je i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa, gdzie pracowa\u0142 w Biurze Ekspedycyjnym \u201eKrakowska Cracovia\u201d. Od maja 1945 r. studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i 26 VI 1950 r. otrzyma\u0142 dyplom lekarza. W latach 1950-1952 pracowa\u0142 jako asystent w Szpitalu Powiatowym w Kro\u015bnie oraz prowadzi\u0142 Punkt Przetaczania Krwi i O\u015brodek Zdrowia w Dukli. W celu specjalizowania si\u0119 w zakresie ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa w 1952 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie, a ponadto pracowa\u0142 w ambulatorium przyfabrycznym WSK. W tym czasie uzyska\u0142 tytu\u0142 specjalisty I stopnia. Od 1 IV 1954 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Miejskim w Mielcu na stanowisku pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki ordynatora Oddzia\u0142u Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczego. W 1956 r. zdoby\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji i zosta\u0142 mianowany ordynatorem oddzia\u0142u. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w Poradni \u201eK\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Powiatowego Inspektora ds. Po\u0142o\u017cnictwa (w 1964 r. ds. Ginekologii). W listopadzie zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w Mielcu i zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Specjalistycznym im. dr. J\u00f3zefa Babi\u0144skiego 29 w Krakowie. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CI\u0104G\u0141O JAN<\/strong>, urodzony 22 II 1943 r. w Rzemieniu ko\u0142o Mielca, syn Franciszka i Heleny z domu Podkasany. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1963 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku konstruktora, a p\u00f3\u017aniej starszego konstruktora. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107: silniki) Politechniki Krakowskiej i w 1974 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W tym samym roku przeszed\u0142 do pracy w WSK Gorzyce na stanowisko g\u0142\u00f3wnego kontrolera jako\u015bci, a nast\u0119pnie zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. handlowych i administracyjnych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2001 r. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142o kolarstwo. Od czas\u00f3w szko\u0142y \u015bredniej by\u0142 zawodnikiem Stali Mielec. Wa\u017cniejsze sukcesy indywidualne: *1962 r.: Mistrzostwa Rzeszowa \u2013 lic. III \u2013 3. miejsce, II Wy\u015bcig Kolarski Lublin-Rzesz\u00f3w \u2013 3. miejsce; *1963 r.: II Wojew\u00f3dzka Spartakiada Tysi\u0105clecia (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce; *1966 r.: Mistrzostwa ROZK \u2013 1. miejsce, Puchar Nowego Mielca \u2013 2. miejsce; *1967 r.: Wy\u015bcig o \u201eZ\u0142oty Naramiennik Miasta Gorlic\u201d (mistrzostwa okr\u0119gu rzeszowskiego) \u2013 1. miejsce, Wy\u015bcig Rzesz\u00f3w-\u0141a\u0144cut (mistrzostwa okr\u0119gu rzeszowskiego) \u2013 1. miejsce. Ponadto, jako cz\u0142onek dru\u017cyny Stali, wielokrotnie przyczynia\u0142 si\u0119 do dru\u017cynowego zwyci\u0119stwa w wy\u015bcigach regionalnych. Po rozwi\u0105zaniu sekcji kolarskiej Stali Mielec w 1968 r. przesta\u0142 startowa\u0107 w wy\u015bcigach i zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz odznakami resortowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIBICKI ADAM<\/strong>, urodzony 6 XII 1931 r. w Kolbuszowej, syn J\u00f3zefa i Franciszki z Grodeckich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kolbuszowej (matura w 1951 r.). W tym\u017ce liceum rozpocz\u0105\u0142 systematyczny trening siatkarski za namow\u0105 i pod opiek\u0105 nauczycieli Tadeusza \u017beglina i Stanis\u0142awa K\u0105dzieli, a nast\u0119pnie gra\u0142 w zespole \u201eOgniwo\u201d Kolbuszowa. Studia w Wy\u017cszej Szkole Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra w 1954 r., ale ju\u017c w 1953 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 na tej uczelni w charakterze m\u0142odszego asystenta. W latach 1954-1955 pracowa\u0142 ju\u017c jako starszy asystent. R\u00f3wnocze\u015bnie gra\u0142 w I-ligowej dru\u017cynie siatk\u00f3wki AZS Wroc\u0142aw. Od 1 I 1956 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec i FKS \u201eStal\u201d Mielec (jako tzw. graj\u0105cy trener). Wprowadzi\u0142 dru\u017cyn\u0119 do II ligi (1957 r.), a nast\u0119pnie do I ligi (1959 r.). By\u0142 to pierwszy zesp\u00f3\u0142 w I lidze pa\u0144stwowej w historii wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W latach 1959-1970 pracowa\u0142 w Technikum Mechanicznym i Zasadniczej Szkole Metalowej w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. W 1961 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. Od 1970 r. zosta\u0142 zatrudniony w \u201eStali\u201d na pe\u0142nym etacie. Pracowa\u0142 tam na r\u00f3\u017cnych stanowiskach trenerskich i kierowniczych (m.in. kierownika wyszkolenia) a\u017c do rozwi\u0105zania klubu w 1997 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie d\u0142ugoletniej pracy trenerskiej odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w. Dwukrotnie prowadzona przez niego \u201eStal\u201d zdoby\u0142a puchar Centralnej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych (w 1960 r. i 1971 r.), a ponadto kilkakrotnie uplasowa\u0142a si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce I ligi, najwy\u017cej na IV miejscu w sezonie 1972\/1973. W 1967 r. z zespo\u0142em Technikum Mechanicznego wywalczy\u0142 I miejsce i tytu\u0142 Mistrza Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy w Lublinie oraz z dru\u017cyn\u0105 \u201eStali\u201d III miejsce na Mistrzostwach Polski junior\u00f3w w \u0141odzi. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez siatkarskich i oboz\u00f3w szkoleniowych. Wielu jego podopiecznych i wychowank\u00f3w wyst\u0119powa\u0142o w reprezentacji Polski (w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych) m.in. J. Suchanek, J. Domaszewski, A. Witek, T. Skowron, J. Jaworski, A. Jarmoluk, Z. Kaysiewicz i J. Boruta. Z jego \u201eszko\u0142y\u201d wysz\u0142o te\u017c kilku trener\u00f3w siatk\u00f3wki z Edwardem \u015awi\u0105tkiem na czele. Te i inne osi\u0105gni\u0119cia sprawi\u0142y, \u017ce A. Cibickiego uznano \u201eNajlepszym Trenerem \u2013 Wychowawc\u0105 w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim\u201d w jednej z edycji plebiscytu \u201eNowin Rzeszowskich\u201d. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w, Odznak\u0105 Tysi\u0105clecia, Medalem 50-lecia Pi\u0142ki Siatkowej w Polsce, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Rozwoju Kultury Fizycznej\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznaka PZPS, Odznak\u0105 \u201e100-lecia Sportu Polskiego\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIBICKI GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 9 IX 1959 r. w Mielcu, syn Adama i Henryki z domu Korniat. Ucz\u0119szcza\u0142 do I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1978 r. W latach 70. rozpocz\u0105\u0142 gr\u0119 w siatk\u00f3wk\u0119 pod kierunkiem trenera Edwarda \u015awi\u0105tka w \u201eStali\u201d Mielec. W 1975 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u \u201eStali\u201d, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 tytu\u0142 mistrza Polski junior\u00f3w. Od 1979 r. studiowa\u0142 na AWF w Warszawie i gra\u0142 w tamtejszym I-ligowym zespole AZS AWF. W roku 1980 zosta\u0142 powo\u0142any do kadry narodowej \u201eB\u201d, a w 1981 r. gra\u0142 w akademickiej reprezentacji Polski na \u201eUniwersjadzie\u201d w Bukareszcie. Do Mielca i \u201eStali\u201d (II liga) powr\u00f3ci\u0142 w 1981 r. Kontynuowa\u0142 te\u017c studia, ale ju\u017c na AWF w Krakowie i uko\u0144czy\u0142 je z tytu\u0142em magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy. W 1986 r. zrezygnowa\u0142 z gry w \u201eStali\u201d. Rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela wf w Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu, a ponadto trenowa\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe w \u201eStali\u201d. W latach 1987-1991 gra\u0142 w II-ligowym zespole \u201eKarpaty\u201d Krosno, doje\u017cd\u017caj\u0105c tam dorywczo na treningi i mecze. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem r\u00f3\u017cnych szkolnych imprez sportowych oraz uczestniczy\u0142 w wielu akcjach sportowych m.in. organizowa\u0142 zawody siatk\u00f3wki w ramach \u201eHarcerskich Olimpiad Sprawno\u015bciowych\u201d. Po wprowadzeniu reformy o\u015bwiatowej w 1999 r. by\u0142 nauczycielem w.f. w Gimnazjum nr 2 w Mielcu i prowadzi\u0142 klasy o profilu siatkarskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CICHA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica (156 m) na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Jest boczn\u0105 ulicy Jana III Sobieskiego, kt\u00f3ra z kolei \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. J. Kili\u0144skiego. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1962 r. Ma nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z jednej strony. Jej adres posiada grupa dom\u00f3w jednorodzinnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CICHOCKI ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 XII 1927 r. w Stasi\u00f3wce, pow. D\u0119bicki, syn Jana i Tekli z domu Guli\u015b. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Mechaniczne (specjalno\u015b\u0107 \u2013 technik mechanik) w Ropczycach. Po kilkumiesi\u0119cznej pracy w Zak\u0142adach Metalowych w Sko\u0142yszynie k\/Jas\u0142a powo\u0142any zosta\u0142 do wojska. W latach 1948-1949 uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Rezerwy w Szczecinie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 chor\u0105\u017cego. W okresie od XI 1949 r. do V 1950 r. by\u0142 szefem produkcji w Fabryce Wyrob\u00f3w Metalowych w Sporyszu ko\u0142o \u017bywca, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do pracy w WSK Mielec. Pocz\u0105tkowo zatrudniono go na stanowisku technologa, ale wkr\u00f3tce awansowano na kierownika nowo utworzonego Wydzia\u0142u Podwozia Samolot\u00f3w i powierzono mu zadanie zorganizowania tej plac\u00f3wki. W latach 1954-1956 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Zak\u0142adowego Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Polskiej (ZMP), a w latach 1956-1959 by\u0142 sekretarzem Komitetu Zak\u0142adowego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). W sierpniu 1959 r. wybrany zosta\u0142 I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1967 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra nauk ekonomicznych. Od 1967 r. do 1970 r. pracowa\u0142 ponownie w WSK Mielec, tym razem na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora naczelnego. W latach 1971-1973 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Przez kilkunastoletni okres sprawowania najwa\u017cniejszych funkcji i stanowisk w Mielcu by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych inspirator\u00f3w dynamicznego rozwoju urbanistycznego miasta i jego \u017cycia spo\u0142eczno-gospodarczego. W 1973 r. przeniesiony zosta\u0142 do Przemy\u015bla i tam przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 wa\u017cne funkcje: I sekretarza KPiM PZPR (1973-1975), wojewody przemyskiego (1976-1981) i dyrektora NBP (1982-1993). W 1994 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i mieszka\u0142 w Przemy\u015blu. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim i Kawalerskim OOP oraz wieloma odznakami resortowymi, zwi\u0105zkowymi i organizacyjnymi. Zmar\u0142 18 VIII 2003 r. Urn\u0119 z jego prochami z\u0142o\u017cono w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CICHO\u0143 JAN<\/strong>, urodzony 16 IX 1920 r. w \u017bar\u00f3wce, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Weroniki z domu Popera. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w \u017bar\u00f3wce. Od najm\u0142odszych lat pasjonowa\u0142 si\u0119 malarstwem i jako samouk wykonywa\u0142 pierwsze prace malarskie. W wieku 18 lat zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do majstra malarskiego Jakuba Beresia, z kt\u00f3rym m.in. w latach 1938-1939 wymalowa\u0142 wn\u0119trze ko\u015bcio\u0142a w Zassowie ko\u0142o D\u0119bicy. W okresie okupacji hitlerowskiej wykonywa\u0142 prace plastyczne przy kamiennych figurach \u015bwi\u0119tych i nadal malowa\u0142 obrazy. W maju 1945 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 wraz z rodzin\u0105 pod Namys\u0142\u00f3w na Ziemiach Zachodnich. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako dr\u00f3\u017cnik, ale nied\u0142ugo potem zosta\u0142 przeniesiony do biura Zak\u0142adu Komunikacyjnego w Namys\u0142owie, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza w Gminnej Radzie Narodowej w Smarchowicach Wielkich i sekretarza Powiatowej Rady Narodowej w Namys\u0142owie. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 dwa specjalistyczne kursy w Opolu i Warszawie. W 1955 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zamieszka\u0142 w Mielcu. Tu by\u0142 kolejno: kierownikiem Wydzia\u0142u Rolnictwa PPRN, instruktorem organizacyjnym PPRN, administratorem w MZBM, kierownikiem sklepu sportowego przy Rynku i pracownikiem WSK, w tym gospodarzem obiekt\u00f3w sportowych FKS \u201eStal\u201d przez ponad 8 lat. W 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105, cho\u0107 z r\u00f3\u017cnym nat\u0119\u017ceniem. Malowa\u0142 technik\u0105 olejn\u0105 na p\u0142\u00f3tnie, a p\u00f3\u017aniej na p\u0142ycie pil\u015bniowej. Tematem prac by\u0142 najcz\u0119\u015bciej pejza\u017c, ale malowa\u0142 tak\u017ce portrety i martw\u0105 natur\u0119. Zdarza\u0142y si\u0119 niecodzienne zam\u00f3wienia, np. portrety W\u0142adys\u0142awa Gomu\u0142ki do urz\u0119d\u00f3w i instytucji, a tak\u017ce sztandary stra\u017cackie. W latach 80. zosta\u0142 zwerbowany do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM i uczestniczy\u0142 w wielu wystawach zbiorowych i plenerach. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 na czterech kontynentach, g\u0142\u00f3wnie w zbiorach prywatnych. Zmar\u0142 24 VII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CICHO\u0143 KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 18 XII 1946 r. w Smarchowicach \u015al\u0105skich, wojew\u00f3dztwo opolskie, syn Jana i Felicji z Kudelskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Po uko\u0144czeniu Oficerskiej Szko\u0142y Wojsk Rakietowych i Artylerii im. J. Bema w Toruniu (1968) pozosta\u0142 w zawodowej s\u0142u\u017cbie w Wojsku Polskim. W latach 1968-1983 pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach sztabowych i dow\u00f3dczych. R\u00f3wnocze\u015bnie odby\u0142 studia na Wydziale Pedagogicznym Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie (magister pedagogiki, 1978) oraz studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Sulej\u00f3wku (1983). W latach 1983-1988 pracowa\u0142 na stanowisku wicekuratora w Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Tarnobrzegu. W 1988 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Studium Wojskowego Politechniki Rzeszowskiej i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1991 r. Od lat szkolnych anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1960-1965 trenowa\u0142 wielob\u00f3j w sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec. Zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrza Polski szk\u00f3\u0142 i uczelni wojskowych w tr\u00f3jboju wojskowym (Wroc\u0142aw, 1968). W latach 1968-1989 by\u0142 cz\u0142onkiem klub\u00f3w Honorowych Dawc\u00f3w Krwi w miejscach s\u0142u\u017cby wojskowej i odda\u0142 ponad 25 000 ml krwi. W latach 1983-1988 wybierano go do w\u0142adz Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Lekkiej Atletyki w Tarnobrzegu i Aeroklubu Stalowolskiego. Organizowa\u0142 m.in. obozy szkoleniowe w sportach lotniczych i spadochronowych. Od 1978 r. nale\u017cy do Ligi Obrony Kraju, a od 1996 r. jest wybierany do w\u0142adz naczelnych tej organizacji. Ponadto jest cz\u0142onkiem w\u0142adz wojew\u00f3dzkich i powiatowych LOK (wiceprezes zarz\u0105du) oraz prezesem Klubu Motorowodnego \u201eWodnik\u201d. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w odbudow\u0119 i modernizacj\u0119 strzelnicy w Mielcu przy ul. Partyzant\u00f3w, jedynej stumetrowej w wojew\u00f3dztwie podkarpackim. Uprawia strzelectwo i zdobywa czo\u0142owe miejsca w zawodach regionalnych. Od 1993 r. nale\u017cy do mieleckiego Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych (aktualnie Zwi\u0105zek \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego), pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Ko\u0142a (od 2008 r.) i cz\u0142onka Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. Posiada stopie\u0144 pu\u0142kownika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d, Medalem \u201eZa Wybitne Zas\u0142ugi dla LOK\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Z\u017bWP\u201d, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Lotnictwa Sportowego, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Kultury Fizycznej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi.<\/p>\r\n

CICHO\u0143 MAREK,<\/b> urodzony 30 III 1957 r. w Mielcu, syn Antoniego i Krystyny z W\u0119gli\u0144skich. Od lat szkolnych nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Absolwent Szko\u0142y Chor\u0105\u017cych w Centralnym O\u015brodku Szkolenia Specjalist\u00f3w Technicznych Wojsk Lotniczych im. gen. W. Wr\u00f3blewskiego w Ole\u015bnicy z matur\u0105 w 1978 r. W stopniu m\u0142odszego chor\u0105\u017cego pozosta\u0142 w zawodowej s\u0142u\u017cbie wojskowej i w latach 1978-1998 pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach technicznych i dow\u00f3dczych (in\u017cynier pu\u0142ku), pocz\u0105tkowo w Bia\u0142ej Podlaskiej, a po 1980 r. w Nowym Mie\u015bcie nad Pilic\u0105. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csze Studia Zawodowe (na podbudowie WAT) w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Lotniczej\u00a0 (kierunek in\u017cynieryjno-lotniczy) z tytu\u0142em in\u017cyniera, a w 1996 r. studia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie z tytu\u0142em magistra pedagogiki. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej obs\u0142ugiwa\u0142 niemal wszystkie statki powietrzne, jakie by\u0142y w tym czasie w polskim wojsku: SM-1, Mi-2, TS-11 Iskra, Lim-2, Lim-5, Lim-6, An-2, W-3 Sok\u00f3\u0142, praktyki na Mig-21, Mig-23, Mig-29, Su-7, Su-20, Su-22. Karier\u0119 wojskow\u0105 sko\u0144czy\u0142 w stopniu kapitana. Od 2010 r. wraz z \u017con\u0105 Zofi\u0105 prowadz\u0105 rodzin\u0119 zast\u0119pcz\u0105, a od 2022 r. Rodzinny Dom Dziecka. Do ko\u0144ca 2024 r. przez dom Cichoni\u00f3w przewin\u0119\u0142o si\u0119 ponad 30 dzieci, z kt\u00f3rych 16 znalaz\u0142o (przez adopcj\u0119) nowych rodzic\u00f3w. Ponadto dzia\u0142a w Stowarzyszeniu Starszyzny ZHP w Mielcu i Klubie \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. Od 40 lat zajmuje si\u0119 haftem krzy\u017cykowym. Tematami prac s\u0105 g\u0142\u00f3wnie polowania i pejza\u017ce zimowe, a przedmiotem szczeg\u00f3lnej dumy \u2013 kopie obraz\u00f3w Jana Matejki, m.in. fragmenty Bitwy pod Grunwaldem<\/i>, Ko\u015bciuszko pod Rac\u0142awicami<\/i>, Ho\u0142d Pruski<\/i> i Sta\u0144czyk<\/i>. \u00a0 Prace te by\u0142y wystawiane indywidualnie lub bra\u0142y udzia\u0142 w wystawach zbiorowych\u00a0 w Mielcu i na terenie powiatu mieleckiego oraz w Rzeszowie i Kro\u015bnie, gdzie otrzyma\u0142 nagrod\u0119 za pejza\u017ce zimowe. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Srebrnym \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem Srebrnym \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d i Dyplomem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CICHO\u0143 MARIAN<\/strong>, urodzony 18 XI 1940 r. w \u017bar\u00f3wce, woj. krakowskie, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu Kokoszka. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (matura w 1959 r.). Studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej i w 1976 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera technologii silnik\u00f3w spalinowych. Po kr\u00f3tkim epizodzie w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni w Radomy\u015blu Wielkim, przyj\u0119ty zosta\u0142 19 X 1962 r. do pracy w WSK Mielec, gdzie pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. by\u0142 monterem p\u0142atowcowym na Wydziale 56, kierownikiem Wydzia\u0142u Transportu Wewn\u0119trznego i G\u0142\u00f3wnego Specjalisty ds. Zaopatrzenia i Kooperacji. Od lat 60. zg\u0142asza\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 70. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Zak\u0142adowego SIMP. Opr\u00f3cz pracy zawodowej pracowa\u0142 spo\u0142ecznie, m.in. jako wiceprezes Rady Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. W 1982 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa MSM i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1985 r. W tym okresie by\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d Mielec. W latach 1985-1990 kierowa\u0142 produkcj\u0105 elektrycznych w\u00f3zk\u00f3w golfowych \u201eMelex\u201d. Spo\u0142ecznie pracowa\u0142 w Komitecie Osiedla J. Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w). Po urlopie bezp\u0142atnym, w 1995 r. powr\u00f3ci\u0142 jeszcze raz do WSK. Powierzono mu kierownictwo i organizacj\u0119 Wydzia\u0142u Praktycznej Nauki Zawodu, a w 1996 r. wybrano go na funkcj\u0119 prezesa wyodr\u0119bnionego z tego Wydzia\u0142u Zak\u0142adu Produkcyjno-Us\u0142ugowego Sp. z o.o. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Dzia\u0142kowca. W 2000 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. Zmar\u0142 5 II 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CICHO\u0143 SYLWIA KATARZYNA (z domu R\u00d3G)<\/strong>, urodzona 4 VI 1982 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Kazimiery z domu Gargas. Absolwentka Liceum Technicznego (profil ekonomiczno-administracyjny) Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2001 r. Studia na Wydziale Marketingu (kierunek: zarz\u0105dzanie i marketing) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 2004 r. z tytu\u0142em licencjata. Studia podyplomowe odby\u0142a na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu (kierunek: zarz\u0105dzanie marketingowe) Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i w 2008r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W latach 2008-2015 pracowa\u0142a w firmie WEKTOR CONSULTING S.C. w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako asystent przy projektach unijnych, a od 2012 r. jako kierownik projekt\u00f3w unijnych. Od 2015 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia Zdrowie i Fitness w Mielcu. (O Stowarzyszeniu w odr\u0119bnym ha\u015ble.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CICHO\u0143 WIKTOR KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 15 II 1978 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Anny z domu Magda. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1997 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie z tytu\u0142em magistra (2001 r.) oraz studia podyplomowe we Wszechnicy Polskiej (2007 r.) i Politechnice Wroc\u0142awskiej (2008 r.) Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 2002 r. w firmie REG BNZ Mielec jako sprzedawca, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem sklepu. W latach 2004-2018 prowadzi\u0142 firm\u0119 WEKTOR CONSULTING S.C. w Mielcu jako wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel, a jej przekszta\u0142ceniu w sp\u00f3\u0142k\u0119 z ograniczon\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105 (2018 r.) pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa. W 2015 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Stowarzyszenia Zdrowie i Fitness w Mielcu i odt\u0105d pe\u0142ni funkcje w jego zarz\u0105dzie (skarbnik \u2013 cz\u0142onek zarz\u0105du). W 2018 r. uzyska\u0142 pierwsze w Mielcu kwalifikacje instruktora StrongFirst SFG1. Ponadto od 2017 r. jest prezesem Stowarzyszenia Kolekcjoner\u00f3w Broni Palnej Sobchak Military. W 2024 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora Oddzia\u0142u Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Mielcu, zarz\u0105dzaj\u0105cego SSE EURO-PARK MIELEC.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIECHO\u0143 EDWARD<\/strong>, urodzony 23 IV 1924 r. w Z\u0142otnikach, powiat mielecki, syn Franciszka i Marii z Maziarz\u00f3w. Szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Mielcu. Przez kilka lat by\u0142 te\u017c ministrantem w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza w Mielcu. Przez okres okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa i okresami ukrywa\u0142 si\u0119 przed wywiezieniem do pracy w Niemczech, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Flegzeugwerk Mielec jako ucze\u0144 i p\u00f3\u017aniej \u015blusarz przy monta\u017cu statecznik\u00f3w samolot\u00f3w. Po wyzwoleniu Mielca i okolic zosta\u0142 zmobilizowany do wojska. 24 XI 1944 r. wcielony zosta\u0142 do 2. Pu\u0142ku Zapasowego Piechoty w Rzeszowie, a 15 XII przydzielono go do 14. Pu\u0142ku Piechoty 6. PDP. By\u0142 fizylierem, bra\u0142 udzia\u0142 w wyzwoleniu Warszawy, zdobywaniu Wa\u0142u Pomorskiego i Ko\u0142obrzegu oraz forsowaniu Odry i zdobywaniu Berlina. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 sier\u017canta. 15 VII 1945 r. powr\u00f3ci\u0142 z jednostk\u0105 do kraju i bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z UPA. W 1949 r. skierowany zosta\u0142 do Oficerskiej Szko\u0142y Piechoty Nr 3, a 9 I 1951 r. otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do dow\u00f3dztwa 6. Dywizji Piechoty. W latach 1957-1959 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Wojskowym O\u015brodku Szkolenia Nr 3, w latach 1959-1970 pracowa\u0142 w Wojskowej Komendzie Rejonowej i Powiatowym Sztabie Wojskowym w Nowym Targu. W czasie 31 lat s\u0142u\u017cby wojskowej wielokrotnie awansowano go, a w 1969 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 majora. 13 V 1970 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku. Odznaczony m.in.: Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem za Warszaw\u0119 1939-1945, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Z\u0142otym Medalem Si\u0142 Zbrojnych w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny, Medalem za udzia\u0142 w walkach o Berlin, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem \u201eZa Zdobycie Berlina\u201d (radziecki) i Medalem \u201eZa Zwyci\u0119stwo nad Niemcami\u201d (radziecki). Zmar\u0142 w 1976 r. w Tarnowie i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w zachodniej cz\u0119\u015bci Tarnowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIEJKA FELIKS<\/strong>, urodzony 6 XII 1896 r. w Ostr\u00f3wku, powiat mielecki, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu Krawczyk. W latach 1906-1914 uczy\u0142 si\u0119 w\u00a0 c.k. Gimnazjum w Mielcu. 6 VI 1915 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie do\u00a0 s\u0142u\u017cby w wojsku austriackim i skierowanie do szko\u0142y podoficerskiej. Po jej uko\u0144czeniu w pa\u017adzierniku 1915 r. jako podoficer zosta\u0142 wys\u0142any na front wschodni nad rzek\u0105 Styr. W czasie walk nad rzek\u0105 Stochod 27 VIII 1916 r. zosta\u0142 wzi\u0119ty do\u00a0 niewoli rosyjskiej. Po wyj\u015bciu z niewoli (15 XI 1918 r.) przyby\u0142 do Lublina i uczestniczy\u0142 w rozbrajaniu \u017co\u0142nierzy austriackich i niemieckich. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany do 1 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w (Szwole\u017cer\u00f3w), organizowanego w\u00f3wczas na\u00a0 Ziemi Che\u0142mskiej. W grudniu 1918 r. i w 1919 r. bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej i wyprawie wile\u0144skiej. W okresie od 14 VI do 20 IX 1920 r. jako kapral dowodzi\u0142 dru\u017cyn\u0105 w 3 kompanii 17 pu\u0142ku piechoty w wojnie polsko-rosyjskiej, m.in. nad rzek\u0105 Berezyn\u0105, a nast\u0119pnie w czasie odwrotu wojsk polskich \u2013 pod S\u0142onimem, Zelw\u0105, Wo\u0142kowyskiem, Ma\u0142\u0105 Narewk\u0105 i Morgami. Ju\u017c po zwyci\u0119skiej bitwie warszawskiej (\u201ecudzie nad Wis\u0142\u0105\u201d) uczestniczy\u0142 w walkach na froncie ukrai\u0144skim w rejonach Lwowa, Brod\u00f3w i Z\u0142oczowa. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych zosta\u0142 skierowany do Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych w Bydgoszczy. 1 VIII 1921 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika, a 15 II 1922 r. \u2013 porucznika kawalerii. Pozosta\u0142 w wojsku i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy szwadronu. W 1935 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 rotmistrza (kapitana) i przeniesiony do 4 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych Ziemi \u0141\u0119czyckiej w P\u0142ocku na stanowisko oficera administracyjno-materia\u0142owego. W marcu 1939 r. przeniesiono go do 1 Pu\u0142ku Kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza w Ru\u015bcu ko\u0142o Wielunia. Z t\u0105 formacj\u0105 walczy\u0142 z Niemcami w wojnie obronnej 1939 r., m.in. w rejonach K\u0119pna, Wieruszowa, Bielenia, Stro\u0144ska, Mi\u0144ska Mazowieckiego i Suchowoli. Po kapitulacji (26 IX 1939 r.) uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli niemieckiej. Dalsze losy w czasie okupacji niemieckiej s\u0105 nieznane, podobnie jak okoliczno\u015bci wyemigrowania do USA i pobyt na ziemi ameryka\u0144skiej. Zmar\u0142 w lipcu 1986 r. Pochowany na cmentarzu przy Narodowym Sanktuarium Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej w Doylestown.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIEJKA J\u00d3ZEF JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 27 I 1956 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Aleksandry z domu Mrozik. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i po uko\u0144czeniu w 1981 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uzyska\u0142 te\u017c tytu\u0142 magistra na podstawie pracy\u00a0Dzieje parafii Gaw\u0142uszowice w Polsce przedrozbiorowej.<\/em> Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Krynicy Zdroju (1981-1984), Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego w Tarnowie (1984-1990), \u015aw. Wojciecha w Szczawnicy (1990-1998), Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w \u0141\u0105kcie G\u00f3rnej (1998-1999) i Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu (1999-2000). W marcu 2000 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w parafii \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa i M\u0119czennika w Siedliszowicach i funkcj\u0119 t\u0119 sprawuje nadal.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIEJKA MA\u0141GORZATA<\/strong>, urodzona 6 IV 1966 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Anny z Letniowskich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1985 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1991 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra historii. Po studiach zosta\u0142a zatrudniona w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu jako nauczyciel historii i wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie i uczy nadal. W 1994 r. uko\u0144czy\u0142a Pedagogiczne Studium Bibliotekarstwa i Informacji Naukowej w Rzeszowie w zakresie specjalizacji nauczyciel-bibliotekarz. W latach 1991-1998 pracowa\u0142a dodatkowo jako nauczyciel-bibliotekarz w macierzystym II LO. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Edukacji Konstytucyjnej i Obywatelskiej w Warszawie w zakresie tre\u015bci i metod edukacji prawnej i obywatelskiej. Pe\u0142ni funkcj\u0119 egzaminatora z historii w Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej. Ponadto od 1996 r. pracuje w Wydawnictwie Szkolnym OMEGA w Krakowie jako konsultant merytoryczny. Jest autork\u0105 ksi\u0105\u017cek z serii\u00a0Tematy i zagadnienia maturalne z historii<\/em>\u00a0(Matura 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002 i 2003), wydanej w Krakowie w latach 1996-2003, serii\u00a0Notatki z lekcji. Historia: Historia klasa I,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 1998,\u00a0Staro\u017cytno\u015b\u0107 \u2013 \u015aredniowiecze,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 1999 (wznowienia Krak\u00f3w 2000, 2001),\u00a0Dzieje nowo\u017cytne 1492-1815,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 1999 (wznowienia Krak\u00f3w 2000, 2001),\u00a0Historia 1815-1939,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 1999 (wznowienia Krak\u00f3w 2000, 2001),\u00a0Historia wsp\u00f3\u0142czesna 1939-1989<\/em>, Krak\u00f3w 2000 (wznowienie Krak\u00f3w 2001), serii\u00a0Notatki z lekcji. Historia.<\/em>\u00a0Teksty \u017ar\u00f3d\u0142owe:\u00a0Staro\u017cytno\u015b\u0107 i \u015aredniowiecze,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 2002,\u00a0Dzieje nowo\u017cytne 1492-1815,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 2003, 1815-1939, Krak\u00f3w 2004 i\u00a0Historia wsp\u00f3\u0142czesna 1939-1989,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 2006. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142autork\u0105 opracowa\u0144:\u00a0Tematy maturalne, zadania i arkusze egzaminacyjne. Historia (Matura 2002)<\/em>, oprac. Z. Bajor, Z. Bednarek, M. Ciejka, H. Palkij, Krak\u00f3w 2001,\u00a0\u0106wiczenia i tematy maturalne. Historia,<\/em>\u00a0oprac.: Z. Bajor, Z. Bednarek, M. Ciejka, K. Palkij, Krak\u00f3w 2002 oraz wsp\u00f3lnie z J. Macyk:\u00a0II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu 1953-2003,<\/em>\u00a0Krak\u00f3w 2003. Jest tak\u017ce autork\u0105 kolejnych nowych i uzupe\u0142nionych ksi\u0105\u017cek z serii Notatki z lekcji, przedstawiaj\u0105cej histori\u0119 powszechn\u0105 i histori\u0119 Polski, dla uczni\u00f3w szk\u00f3\u0142 ponadgimnazjalnych:\u00a0Staro\u017cytno\u015b\u0107, \u015aredniowiecze, Wiek XVI, Wiek XVII i XVIII, Wiek XIX, 1905-1939, 1939-1945, Historia najnowsza od 1945 r.<\/em>\u00a0(wszystkie pozycje \u2013 Krak\u00f3w 2009) oraz dla uczni\u00f3w klas pierwszych szk\u00f3\u0142 ponadgimnazjalnych 1918-2004 (Krak\u00f3w 2012). Opracowa\u0142a te\u017c dwie ksi\u0105\u017cki Historia.\u00a0Zbi\u00f3r zada\u0144 maturalnych<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2011, 2012). Ponadto jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 (z Magdalen\u0105 Zaloty\u0144sk\u0105) wydawnictwa okoliczno\u015bciowego\u00a0kopernik.mielec.pl. II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu 2003-2013<\/em> (Krak\u00f3w 2013).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIEJKA MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 V 1920 r. w Czechowicach Dziedzicach, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Lehrich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Bielsku z matur\u0105 w 1938 r. Uprawia\u0142 lekkoatletyk\u0119 i nale\u017ca\u0142 do wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 polskich sprinter\u00f3w. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej, zagro\u017cony przymusowym wcieleniem do niemieckiego wojska, uciek\u0142 do rodziny ojca w powiecie mieleckim. Ukrywa\u0142 si\u0119 w Ostr\u00f3wku, a nast\u0119pnie zamieszka\u0142 w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, gdzie pomaga\u0142 Jakubowi Maziarzowi w prowadzeniu du\u017cego gospodarstwa rolnego. Bardzo dobrze pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 j\u0119zykiem niemieckim, tote\u017c wielokrotnie s\u0142u\u017cy\u0142 jako t\u0142umacz i pomaga\u0142 mieszka\u0144com Z\u0142otnik w za\u0142atwianiu spraw. W 1944 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z c\u00f3rk\u0105 gospodarza i obj\u0105\u0142 gospodarstwo. Po wojnie pracowa\u0142 w Powiatowym Zarz\u0105dzie Zwi\u0105zku Samopomocy Ch\u0142opskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie w Polskim Zwi\u0105zku Hodowc\u00f3w Koni w Rzeszowie. Uko\u0144czy\u0142 technikum rolnicze (kierunek \u2013 hodowla zwierz\u0105t domowych) i uzyska\u0142 uprawnienia klasyfikatora koni zarodowych. Z czasem sta\u0142 si\u0119 jednym z najlepszych specjalist\u00f3w w kraju w dziedzinie znajomo\u015bci koni. Jako ekspert bra\u0142 udzia\u0142 w krajowych i mi\u0119dzynarodowych aukcjach koni. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami resortowymi. Zmar\u0142 25 XII 2003 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIEJKA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 XII 1945 r. w Tuszowie Narodowym, syn J\u00f3zefa i Marii z Malickich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (aktualnie II LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1963 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 X 1969 r. w WSK Mielec na stanowisku starszego planisty. W zwi\u0105zku z reform\u0105 podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w 1972 r. otrzyma\u0142 zadanie zorganizowania Gminy Tusz\u00f3w Narodowy i w latach 1973-1978 by\u0142 jej naczelnikiem. Pracowa\u0142 p\u00f3\u017aniej kolejno w Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Radomy\u015blu Wielkim (1978-1979), Miejsko-Gminnym Komitecie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Mielcu jako sekretarz i kierownik ROD (1979-1989), Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu (1990) i od 1990 r. jako prezes w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych. By\u0142 m.in. radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, cz\u0142onkiem prezydium WRN i przewodnicz\u0105cym Komisji Budownictwa Drogowego, Transportu i \u0141\u0105czno\u015bci WRN w kadencji 1984-1988, cz\u0142onkiem Rady Spo\u0142ecznej Politechniki Rzeszowskiej (1986-1988), przewodnicz\u0105cym Okr\u0119gowej Komisji Wyborczej Nr 84 w Mielcu (1989), cz\u0142onkiem Komisji Gospodarki i Finans\u00f3w Rady Miejskiej w Mielcu (1990-1998), cz\u0142onkiem Zarz\u0105d\u00f3w \u2013 Powiatowego i Wojew\u00f3dzkiego Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych i Ligi Obrony Kraju w latach 70. oraz dzia\u0142aczem Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego im. Gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju\u201d. Do 30 IX 2012 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni Samopomoc Ch\u0142opska w Mielcu, a od 1 X 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 2004 r. do 2012 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje prezesa Zarz\u0105du Miejskiego PSL i cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatowego PSL w Mielcu. Za d\u0142ugoletni\u0105 i owocn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w PSL odznaczony w 2012 r. \u201eZ\u0142ot\u0105 Koniczynk\u0105\u201d. D\u0142ugoletni dzia\u0142acz Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego im. gen. W. Sikorskiego \u00a0w Tuszowie Narodowym. Od 2000 r. jest wiceprezesem Zarz\u0105du Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego im. gen. W. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Za d\u0142ugoletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w tym Towarzystwie zosta\u0142 odznaczony Srebrnym Medalem Opiekuna Miejsc Pami\u0119ci Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIELENKIEWICZ LEON MARIAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 XII 1907 r. w Goleszowie, powiat mielecki, syn Piotra i Zuzanny z Ciosi\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1926 r. By\u0142 sekretarzem hufca harcerskiego w Mielcu (jako ucze\u0144 gimnazjum) i wsp\u00f3\u0142organizatorem uroczysto\u015bci harcerskich, m.in. po\u015bwi\u0119cenia sztandaru (14 VI 1925 r.). Po maturze studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i w 1930 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Ropie, Cerkwi i Wojniczu. Zmar\u0142 5 V 1934 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu parafialnym w Wojniczu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIELENKIEWICZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 I 1914 r. w Goleszowie, powiat mielecki. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1934 r. By\u0142 jednym z wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 gimnazjalnych dzia\u0142aczy harcerskich. Pe\u0142ni\u0142 funkcje izbiennego, bibliotekarza i dru\u017cynowego III Dru\u017cyny Gimnazjalnego Hufca Harcerskiego. Powierzano mu odpowiedzialne zadania \u2013 kilkakrotnie by\u0142 komendantem oboz\u00f3w harcerskich, m.in. w 1933 r. obozu w\u0119drownego Komendy Hufca ZHP przez Huculszczyzn\u0119, obozu szkoleniowego Hufc\u00f3w ZHP z Mielca, D\u0119bicy i Tarnobrzega oraz obozu w\u0119drownego KH ZHP na trasie Ko\u0142omyja \u2013 Kuty, ze zdobyciem szczytu Czarnohory-Howerki (2058 m) w 1934 r. Po maturze uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Piechoty i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Pracowa\u0142 jako nauczyciel w r\u00f3\u017cnych szko\u0142ach. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., dowodz\u0105c 3 kompani\u0105 34 pu\u0142ku piechoty Armii \u201ePomorze\u201d. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i by\u0142 wi\u0119ziony w oflagach: Arnswalde, Gross-Born i Lubeck. W obozach tych nale\u017ca\u0142 do organizacji konspiracyjnych, m.in. do kr\u0119gu instruktorskiego ZHP. Wtedy te\u017c uko\u0144czy\u0142 tajn\u0105 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlu Zagranicznego. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do kraju i pracowa\u0142 w przemy\u015ble. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w ZHP i doszed\u0142 do stopnia harcmistrza. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W 1979 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIENCIA\u0141A \u2013 MAJEWSKA DANUTA<\/strong>, urodzona 20 V 1934 r. w Warszawie, c\u00f3rka Teodora Ciencia\u0142y. Lata szkolne sp\u0119dzi\u0142a w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (matura w 1951 r.). W latach 1951-1954 studiowa\u0142a chemi\u0119 na Politechnice Wroc\u0142awskiej, a w latach 1954-1958 by\u0142a studentk\u0105 Akademii Muzycznej we Wroc\u0142awiu. W 1958 r. otrzyma\u0142a dyplom z tytu\u0142em artysty muzyka, a w 1959 r. tytu\u0142 magistra sztuki. W czasie studi\u00f3w by\u0142a sekretarzem Ko\u0142a Naukowego Akademii Muzycznej. Od 1958 r. do 1971 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka i dyrygent 120-osobowego ch\u00f3ru w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych we Wroc\u0142awiu, a nast\u0119pnie jako wyk\u0142adowca II Studium Nauczycielskiego we Wroc\u0142awiu. W 1971 r. zosta\u0142a zatrudniona na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego, na stanowisku starszego wyk\u0142adowcy i kierownika kszta\u0142cenia muzycznego. Podj\u0119\u0142a te\u017c wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Uniwersytetami w Brnie i Lipsku. Reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na mi\u0119dzynarodowych kongresach w Czechos\u0142owacji i Niemczech, gdzie przedstawia\u0142a swoje prace z zakresu metodyki i pedagogiki muzycznej, psychologii i terapii muzycznej. Publikowa\u0142a liczne artyku\u0142y i prace w kraju i za granic\u0105 w j\u0119zykach: angielskim, czeskim, niemieckim i rosyjskim. Od 1967 r. jest cz\u0142onkiem rzeczywistym Stowarzyszenia Polskich Artyst\u00f3w Muzyk\u00f3w, a tak\u017ce cz\u0142onkiem \u201eInternational Society for Music Education\u201d. W latach 80. pracowa\u0142a w zarz\u0105dzie Polskiego Towarzystwa Ewangelickiego we Wroc\u0142awiu. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1993 r. zosta\u0142a konsultantem muzycznym \u201ePolish Heritagr Dance Ensemble\u201d (USA), a nast\u0119pnie g\u0142\u00f3wnym konsultantem muzycznym \u201eThe Foundation for Central European Culture\u201d (USA). W\u015br\u00f3d odznacze\u0144 posiada presti\u017cowy czeski medal im. Pankraca Krkoski, a ponadto kilkadziesi\u0105t wyr\u00f3\u017cnie\u0144 i nagr\u00f3d r\u00f3\u017cnego stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIENCIA\u0141A MARIA HALINA (z domu STECKER)<\/strong>, urodzona 15 VI 1921 r. w Warszawie. Absolwentka Gimnazjum Anny Waz\u00f3wny w Warszawie (egzamin dojrza\u0142o\u015bci w 1939 r.). Pod koniec 1939 r. przyby\u0142a z m\u0119\u017cem (Teodorem Ciencia\u0142\u0105) do Mielca i w latach 1940-1944 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 piel\u0119gniarki w ambulatorium Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej w Mielcu oraz prowadzi\u0142a jego dokumentacj\u0119. Od 1947 r. uczy\u0142a na kursach sanitarnych PCK. W roku 1949 uko\u0144czy\u0142a kurs masa\u017cu leczniczego i kosmetyki racjonalnej u dr J. \u015awitalskiej w Warszawie. W okresie od XI 1949 r. do II 1951 r. pracowa\u0142a na stanowisku starszej piel\u0119gniarki w mieleckim Pogotowiu Ratunkowym. Po dwuletniej przerwie prowadzi\u0142a zaj\u0119cia z zakresu ratownictwa w nowo otwartym O\u015brodku Szkolenia Piel\u0119gniarek PCK w Mielcu, a w latach 1954-1958 i 1962-1966 by\u0142a dyrektorem tej plac\u00f3wki o\u015bwiatowej, przemianowanej w mi\u0119dzyczasie na Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Medyczn\u0105 Asystentek Piel\u0119gniarskich PCK. \u017bycie tej szko\u0142y dokumentowa\u0142a w kronice. W 1957 r. z\u0142o\u017cy\u0142a egzamin piel\u0119gniarski. R\u00f3wnolegle do obowi\u0105zk\u00f3w zawodowych i rodzinnych prowadzi\u0142a aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Popularyzowa\u0142a o\u015bwiat\u0119 sanitarn\u0105, pracowa\u0142a w Zarz\u0105dzie Powiatowym PCK, m.in. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wiceprezesa. By\u0142a autork\u0105 szeregu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich w s\u0142u\u017cbie zdrowia. Publikowa\u0142a artyku\u0142y w czasopi\u015bmie \u201ePiel\u0119gniarka Polska\u201d. Opracowywa\u0142a audycje dla mieleckiego radiow\u0119z\u0142a. Za wielokierunkow\u0105 i szlachetn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142a szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144 i odznak, m.in. Ministra Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej oraz PCK. W 1966 r. przeprowadzi\u0142a si\u0119 z m\u0119\u017cem do Wis\u0142y i tam w latach 1966-1978 prowadzi\u0142a Instrukta\u017cowy Gabinet Higieny Szkolnej. W 1978 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIENCIA\u0141A TEODOR<\/strong>, urodzony 26 X 1908 r. w Wi\u015ble. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego im. Antoniego Osuchowskiego w Cieszynie (matura w 1927 r.). Studia lekarskie odby\u0142 na Uniwersytecie Warszawskim i 24 III 1934 r. otrzyma\u0142 dyplom lekarski. W okresie studi\u00f3w pracowa\u0142 zarobkowo, m.in. stenografowa\u0142 posiedzenia Naczelnej Izby Lekarskiej i zebrania Warszawskiego Towarzystwa Chirurgicznego. Uczestniczy\u0142 te\u017c w organizowaniu Teatru Medycznego, z kt\u00f3rego dochody przeznaczano na budow\u0119 Domu Medyk\u00f3w. W latach 1934-1936 odby\u0142 bezp\u0142atny sta\u017c w warszawskim Szpitalu Ewangelickim, s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, pracowa\u0142 w Miejskim Zak\u0142adzie Po\u0142o\u017cniczym i Szpitalu Dzieci\u0105tka Jezus w Warszawie. W 1936 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na \u015al\u0105sk i tam zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Hutniczym w Hajdukach (p\u00f3\u017aniej Chorz\u00f3w), a nast\u0119pnie w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Katowicach na stanowisku referendarza ds. przygotowania szpitali na wypadek wojny. Po og\u0142oszeniu mobilizacji przy ko\u0144cu sierpnia 1939 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Krakowa i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Armii Krak\u00f3w. Jako zast\u0119pca szefa sanitarnego uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej, organizuj\u0105c m.in. szpitale wojskowe nr 501, 502, 503 i 531. W dniu 20 IX pod Narolem dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i zosta\u0142 przewieziony do obozu jenieckiego w Bochni. Na podstawie Konwencji Genewskiej 5 X 1939 r. zosta\u0142 zwolniony i skierowany do Mielca, w celu zwalczenia epidemii tyfusu plamistego. W latach 1940-1944 pracowa\u0142 jako lekarz rejonowy w Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu, wielokrotnie udziela\u0142 pomocy medycznej rannym partyzantom (w gabinecie i w lesie). Gestapo przes\u0142uchiwa\u0142o go, podejrzewaj\u0105c o kontakty z podziemiem, ale niczego mu nie udowodniono. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) okresowo pracowa\u0142 w szpitalu wojskowym na Smoczce, a nast\u0119pnie w ambulatorium PCK w Mielcu. 15 IX 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowym O\u015brodku Zdrowia na stanowisku lekarza Poradni Og\u00f3lnej i Mi\u0119dzyszkolnej, a nast\u0119pnie prowadzi\u0142 Poradni\u0119 dla Kobiet i Poradni\u0119 Reumatologiczn\u0105. Od 1 I 1955 r. do 30 IX 1966 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Przychodni Rejonowej. W 1965 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 Dzieje lekarskie Tarnowa. Publikowa\u0142 w czasopismach \u201eWiadomo\u015bci Lekarskie\u201d, \u201eS\u0142u\u017cba Zdrowia\u201d i \u201eZdrowie Publiczne\u201d, opracowa\u0142 skrypt dla piel\u0119gniarek \u201eFarmakologia i receptura\u201d, wydany w Warszawie w 1957 r. Od 1939 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z PCK, prowadzi\u0142 zaj\u0119cia w mieleckich szko\u0142ach piel\u0119gniarskich. W 1966 r. wr\u00f3ci\u0142 do rodzinnej Wis\u0142y, gdzie otrzyma\u0142 prac\u0119 w Poradni Og\u00f3lnej i Szkolnej Przychodni Rejonowej. 18 V 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nie zaprzesta\u0142 aktywnej dzia\u0142alno\u015bci w Polskim Towarzystwie Lekarskim, spo\u0142eczno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a ewangelickiego i kilku dalszych organizacjach, w tym regionalnych. Za wieloletni\u0105 i wielokierunkowa dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 pa\u0144stwowych, resortowych i organizacyjnych. 20 VI 1995 r. w czasie \u015awiatowego Kongresu Polonii Medycznej otrzyma\u0142 presti\u017cowy Medal Kapitu\u0142y \u201eGloria Medicinae\u201d, przyznawany lekarzom z r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w za wybitne zas\u0142ugi dla medycyny. Zmar\u0142 13 I 2006 r. Spoczywa na cmentarzu ewangelickim \u201eNa Groniczku\u201d w Wi\u015ble.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


CIENCIA\u0141A TEODOR JR,<\/strong> urodzony 13 I 1944 r. w Mielcu, syn Teodora i Marii z domu Stecker. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu z matur\u0105 w 1961 r. Studiowa\u0142 w Akademii Medycznej w Warszawie i Instytucie Medycznym w Warnie (Bu\u0142garia). W obu uczelniach by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 studentem. W 1967 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1967 r. na Oddziale Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych w Szpitalu Miejskim w Rydu\u0142towach i w Powiatowych Stacjach Pogotowia Ratunkowego w Wodzis\u0142awiu \u015al\u0105skim i Rydu\u0142towach oraz\u00a0 Okr\u0119gowej Stacji Ratownictwa G\u00f3rniczego w Wodzis\u0142awiu \u015al\u0105skim. W 1972 r. przeszed\u0142 do Poradni Og\u00f3lnej Przychodni Rejonowej w Wi\u015ble. W tym roku uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych w Katowicach. Po trzech latach zosta\u0142 mianowany ordynatorem Kardiologicznego O\u015brodka Badawczo-Konsultacyjnego \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej w Ustroniu i ponadto pracowa\u0142 w Dziale Pomocy Dora\u017anej ZOZ w Cieszynie. W 1977 r. zdoby\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych, a w 1978 r. \u2013 II stopie\u0144 w zakresie fizjoterapii i balneoklimatologii (obie w Warszawie). W 1984 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. \u201eNiekt\u00f3re parametry przemiany lipidowej i konfrontacji z czynnikami zagro\u017cenia chorob\u0105 wie\u0144cow\u0105 u chorych po zawale mi\u0119\u015bnia sercowego przebywaj\u0105cych na leczeniu uzdrowiskowym w Ustroniu.\u201d Tak\u017ce w 1984 r. zosta\u0142 mianowany ordynatorem II Oddzia\u0142u Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych Szpitala \u015al\u0105skiego w Cieszynie. Wprowadzi\u0142 wiele innowacji, g\u0142\u00f3wnie w leczeniu kardiologicznym, m.in. rzadkim w\u00f3wczas wszczepianiem rozrusznik\u00f3w o stymulacji zewn\u0119trznej. Wyszkoli\u0142 wielu lekarzy z I i II stopniem specjalizacji. Od 2000 r. by\u0142 bieg\u0142ym s\u0105dowym. W 2002 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie kardiologii w Warszawie. Ponadto od 2006 r. kierowa\u0142 Pracowni\u0105 Bada\u0144 Nieinwazyjnych Uk\u0142adu Kr\u0105\u017cenia. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznakami: \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d i \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ochrony Zdrowia\u201d. W sierpniu 2011 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pozosta\u0142 czynnym lekarzem. Zmar\u0142 16 V 2014 r. Pochowany na cmentarzu ewangelickim \u201eNa Groniczku\u201d w Wi\u015ble.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIEPIELA GRA\u017bYNA (z domu KLIMCZAK)<\/strong>, urodzona 9 III 1961 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Jadwigi z domu Mazur. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1980 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w roku szkolnym 1980\/1981 w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 1 i jeszcze w tym samym roku pracowa\u0142a w PP nr 12 i nr 8. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Przedszkole nr 4 (1983-1991), w kt\u00f3rym pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora (1989-1991), Szko\u0142a Podstawowa nr 11 (1991), Przedszkole nr 19 (1992-1993) i Przedszkole nr 20, gdzie by\u0142a wicedyrektorem (1993-1998).W 1998 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Przedszkola nr 16 i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c studia w zakresie pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej na WSP w Kielcach z tytu\u0142em magistra oraz studia na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: oligofrenopedagogika) Uniwersytetu Rzeszowskiego. W 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Zorganizowa\u0142a oddzia\u0142y integracyjne w zarz\u0105dzanej plac\u00f3wce. Doprowadzi\u0142a do organizacji konkurs\u00f3w mi\u0119dzyprzedszkolnych oraz szeregu imprez \u015brodowiskowych. Wyr\u00f3\u017cniana kilkakrotnie nagrodami w\u0142adz lokalnych. W 2023 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

\"\"CIEPLI\u0143SKA AGNIESZKA MARIA (z domu K\u0118DZIORA),<\/strong> urodzona 21 IV 1981 r. w Przeworsku, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Anny z domu Uberman. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Adama Mickiewicza w Ka\u0144czudze z matur\u0105 w 2000 r. Po maturze zosta\u0142a zatrudniona w firmie produkuj\u0105cej garnitury Men\u2019sfield w Przeworsku. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w Kole Gospody\u0144 Wiejskich w Gorliczynie i wyst\u0119powa\u0142a w zespole \u015bpiewaczym dzia\u0142aj\u0105cym przy tym Kole. Ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych w 2003 r. przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Mielca. W 2005 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w First Company w Mielcu jako technolog odzie\u017cowy i pracuje tam nadal. Uczestniczy w projektowaniu odzie\u017cy. W 2006 r. uko\u0144czy\u0142a studia na kierunku: rachunkowo\u015b\u0107 i ubezpieczenia w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie – Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu z tytu\u0142em licencjata. Przez pewien czas by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Rodzic\u00f3w w Przedszkolu Miejskim nr 16 im. Jasia i Ma\u0142gosi w Mielcu. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142a wybrana z listy Prawa i Sprawiedliwo\u015bci na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2024-2029. Pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Komisji Porz\u0105dku Publicznego i Regulaminowej oraz jest cz\u0142onkiem Komisji Skarg, Wniosk\u00f3w i Petycji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIEP\u0141O MARCIN<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa w latach 1627-1629.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIERPIK DOROTA (z domu NOSAL)<\/strong>, urodzona 9 I 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Heleny z domu Gi\u017ca. Absolwentka Liceum Zawodowego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. Od 1974 r. nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego, a po uko\u0144czeniu 18 lat zosta\u0142a instruktorem ZHP. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 2 VII 1981 r. w Pa\u0144stwowej Komunikacji Samochodowej O\/Mielec na stanowisku referenta. 28 XII 1981 r. przesz\u0142a do pracy w Komendzie Chor\u0105gwi ZHP na stanowisko instruktora Hufca ZHP w Mielcu, a kolejnymi funkcjami by\u0142y: starszy instruktor Hufca (1983-1989), zast\u0119pca komendanta Hufca (1989-1990) i komendant Hufca ZHP Mielec (1990-1994). Czynnym spo\u0142ecznym instruktorem ZHP pozosta\u0142a do 1997 r. Ponadto w latach 1985-1987 by\u0142a wychowawc\u0105 \u015bwietlicy w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne (kierunek: pedagogika opieku\u0144czo-wychowawcza) w Rzeszowie. W latach 1996-2012 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Oddzia\u0142u Masterlink i nast\u0119pnie DPD (firma kurierska) w Rzeszowie. Od 2012 r. do 2014 r. by\u0142a mened\u017cerem Oddzia\u0142u InPost w Rzeszowie, a p\u00f3\u017aniej do 2016 r. kierowa\u0142a Oddzia\u0142em InPost w Jaros\u0142awiu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla ZHP, Tytu\u0142em Najlepszego Pracownika \u201eNajlepszy z Najlepszych\u201d w 2000 r. oraz tytu\u0142em Najlepszy Oddzia\u0142 InPost-2015.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIESIELSKI MIROS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 13 III 1962 r. w Bydgoszczy, syn Zygmunta i Alfredy z Rogalskich. Absolwent Technikum Budowlanego w Bydgoszczy, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii w Toruniu uko\u0144czy\u0142 w 1986 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c studia magisterskie na Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie \u2013 kierunek: wychowanie obronne. W Wojsku Polskim s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostkach w Opolu i Tarnowskich G\u00f3rach (dow\u00f3dca baterii), Brygadzie Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Rzeszowie (szef sztabu dywizjonu) i 23 Brygadzie Zmechanizowanej w Lublinie (dow\u00f3dca dywizjonu w Che\u0142mie). Bra\u0142 udzia\u0142 w misjach zagranicznych Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Kosowie (2 misje, IX 2003 \u2013 IX 2004, szef sekcji) i w Iraku (VII 2005 \u2013 II 2006, starszy oficer operacyjny). Posiada stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Od listopada 2007 r. do wrze\u015bnia 2019 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Wojskowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego im. Gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Srebrnym \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Gwiazd\u0105 Iraku (za udzia\u0142 w zmianie 5), Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d oraz Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIESIELSKI RYSZARD<\/strong>, urodzony 16 IX 1954 r. w Bartoszycach, syn Alojzego i Julii z domu Kuro\u0144. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, matur\u0119 zda\u0142 w 1973 r. Pracowa\u0142 jako plastyk w Mieleckich Zak\u0142adach Ceramiki Budowlanej, pracowni plastycznej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d i Pracowni Z\u0142otniczej E. Magdy. W 1989 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 \u201eFirm\u0119 Jubilersk\u0105 Ciesielskich\u201d i pozostaje nadal jej w\u0142a\u015bcicielem. Jako plastyk zg\u0142osi\u0142 akces do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i jako jego cz\u0142onek uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych. Zrealizowa\u0142 m.in. p\u0142askorze\u017aby dla WSK Rzesz\u00f3w i Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu oraz popiersie T. Ko\u015bciuszki dla Szko\u0142y Podstawowej nr 2 w Mielcu. Wykona\u0142 tak\u017ce liczne prace z\u0142otnicze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIESIELSKI WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 VII 1953 r. w Sycowie. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Miliczu. Uko\u0144czy\u0142 Moskiewski Instytut Zarz\u0105dzania. Po studiach w 1977 r. przyby\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK), a po roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do mieleckiego Oddzia\u0142u Przedsi\u0119biorstwa Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki (PUPiK) \u201eRuch\u201d, gdzie pracowa\u0142 do 1979 r. W latach 1979-1989 zatrudniony by\u0142 w Komitecie Wojew\u00f3dzkim PZPR w Rzeszowie i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza KM PZPR w Mielcu. W tym okresie studiowa\u0142 na Akademii Nauk Spo\u0142ecznych i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora ekonomii. W czasie pracy w Mielcu anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, by\u0142 cz\u0142onkiem K\u00f3\u0142 Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (PTE) oraz Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa (TNOiK) WSK Mielec, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, Stowarzyszenia Promocji Lotnictwa i Fabrycznego Klubu Sportowego \u201eStal\u201d. Uczy\u0142 te\u017c, w niepe\u0142nym wymiarze godzin, w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym. W latach 1985-1989 wyk\u0142ada\u0142 w rzeszowskiej Filii UMCS i Wydziale Zamiejscowym SGPiS w Rzeszowie. Od 1990 r. do 1993 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Wojew\u00f3dzkiej Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej (RW SdRP) w Rzeszowie. By\u0142 pos\u0142em na Sejm RP II, III i IV kadencji z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W latach 2001-2004 pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza stanu w Ministerstwie Finans\u00f3w i Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. Utrzymywa\u0142 kontakty z Mielcem, g\u0142\u00f3wnie poprzez Biuro Poselskie Sojuszu Lewicy Demokratycznej (SLD). Jest autorem kilkunastu publikacji naukowych i wielu artyku\u0142\u00f3w w prasie centralnej. Pisa\u0142 felietony do tygodnika\u00a0Fakty i Mity.<\/em> W 2005 r. nie startowa\u0142 w wyborach, a w 2007 r. zrezygnowa\u0142 z cz\u0142onkostwa w SLD i odsun\u0105\u0142 si\u0119 od polityki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIESZY\u0143SKA GRA\u017bYNA JULIA (z domu KRUPA),<\/strong> urodzona 17 II 1960 r. w Lipinach G\u00f3rnych, powiat bi\u0142gorajski, c\u00f3rka Jana i Marii z Sarzy\u0144skich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rudniku nad Sanem (profil matematyczno-fizyczny), matur\u0119 zda\u0142a w 1979 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Zamo\u015bciu jako pracownik socjalny (1 IX 1981 r. \u2013 31 XII 1983 r.). Od 1 IV 1984 r. do 31 III 1990 r. pracowa\u0142a w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu tak\u017ce jako pracownik socjalny. Z dniem 1 IV 1990 r. przesz\u0142a do Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Pomocy \u015arodowiskowej. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Tak\u017ce w 1998 r. zosta\u0142a dyrektorem pomocy \u015brodowiskowej w MOPS Mielec. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a Podyplomowe Studium Organizacji Pomocy Spo\u0142ecznej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, a w 2003 r. \u2013 Studium Pedagogiczne w Politechnice Rzeszowskiej w Rzeszowie. Od 1 VII 2017 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora MOPS w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona przez Wojewod\u0119 Podkarpackiego za rzeteln\u0105 i sumienn\u0105 prac\u0119 na rzecz os\u00f3b potrzebuj\u0105cych. W pa\u017adzierniku 2020 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

CIESZY\u0143SKI ZENON,<\/strong> urodzony 25 X 1917 r. w Wi\u015blicy, syn J\u00f3zefa i Florentyny z Tabaszewskich. Absolwent Szko\u0142y Rzemie\u015blniczo-Handlowej w Sosnowcu. Po szkole otrzyma\u0142 prac\u0119 w Warszawie. W 1939 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i odt\u0105d nieprzerwanie pracowa\u0142 w mieleckiej fabryce samolot\u00f3w \u2013 PZL WP 2, FWM i WSK. Do najazdu hitlerowskiego na Polsk\u0119 pracowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym, P\u00f3\u0142monta\u017cu i Monta\u017cu, m.in. montowa\u0142 fotele w samolocie \u201e\u0141o\u015b\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 przeniesiony na Wydzia\u0142 Obr\u00f3bki Plastycznej i uczestniczy\u0142 w remoncie statecznik\u00f3w niemieckich samolot\u00f3w He-111, a po komplikacjach zdrowotnych zosta\u0142 kontrolerem \u2013 brakarzem skrzyde\u0142 He-111. Po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej pracowa\u0142 na stanowiskach: kontrolera technicznego, kierownika sekcji, kierownika dzia\u0142u zaopatrzenia i kooperacji i kierownika dzia\u0142u cz\u0119\u015bci znormalizowanych. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 na kursach specjalistycznych. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Rady Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu i przewodnicz\u0105cym Komisji Produkcji i Gastronomii. Funkcje te pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce po przekszta\u0142ceniu Oddzia\u0142u WSS na samodzieln\u0105 PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu w 1981 r. Ponadto dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie m.in. w Pracowniczych Ogr\u00f3dkach Dzia\u0142kowych. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK Mielec\u201d. Zmar\u0142 10 VII 2006 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIE\u015aLA ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 12 X 1953 r. w K\u0142odzku, syn Wac\u0142awa i Heleny z domu Sawczuk. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Elektryczne w Mielcu. Od 1974 r. pracowa\u0142 przy produkcji silnik\u00f3w w WSK Mielec, a od 1976 r. w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK). W latach 70., poza prac\u0105 zawodow\u0105, intensywnie uprawia\u0142 r\u00f3\u017cne dyscypliny sportowe. W \u201eStali\u201d Mielec trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119, specjalizuj\u0105c si\u0119 w skoku w dal. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego, gdzie zdoby\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105. W latach 80. by\u0142 gitarzyst\u0105 i wokalist\u0105 zespo\u0142u muzycznego \u201eTAKT\u201d. Od 1980 r. nale\u017ca\u0142 do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, a po jego ponownej rejestracji \u2013 pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje zwi\u0105zkowe. Po w\u0142\u0105czeniu OBR SK w struktury WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w 1993 r. pracowa\u0142 w ZL 15 WSK, a nast\u0119pnie oddelegowano go z ZL 15 do pracy etatowej w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Zak\u0142adu Lotniczego (Pionu Technicznego). Z dniem 17 VIII 1994 r. powo\u0142any zosta\u0142 na etatowa funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W dniu 25 III 1998 r. Walne Mi\u0119dzyzak\u0142adowe Zebranie Delegat\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d wybra\u0142o go na przewodnicz\u0105cego Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d na V kadencj\u0119 (1998-2002). W 2018 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLA BRONIS\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 27 II 1914 r. w Wojs\u0142awiu. Absolwent mieleckiego gimnazjum, matur\u0119 zda\u0142 w 1937 r. Poleg\u0142 w czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. w okolicach P\u0142ocka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLA FRANCISZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 14 II 1953 r. w D\u0105browie Tarnowskiej. Absolwent tamtejszego Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego. Studia teologiczne odby\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 29 V 1978 r. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Pil\u017anie, Ptaszkowej, Bieczu i parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu (w latach 1991-1995). By\u0142 inicjatorem i g\u0142\u00f3wnym organizatorem trzech edycji (1992, 1993 i 1994 r.) Przegl\u0105du Piosenki Religijnej w Mielcu z udzia\u0142em zespo\u0142\u00f3w muzycznych z terenu Polski Po\u0142udniowej. W 1995 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa M\u0119czennika w Jod\u0142owej. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 wicenotariusza dekanatu pilzne\u0144skiego. W 2009 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Miko\u0142ajowicach ko\u0142o Tarnowa. Odznaczony EC.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLA JAN<\/strong>, urodzony 19 IV 1897 r. w Nagoszynie, powiat ropczycki, syn Kacpra i Franciszki z domu R\u00f3g. W 1915 r., a wi\u0119c po osi\u0105gni\u0119ciu wieku 18 lat, zosta\u0142 wcielony do armii austro-w\u0119gierskiej. Uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz 4 Batalionu Strzelc\u00f3w. W 1918 r. zosta\u0142 zdemobilizowany. W 1919 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do polskiej \u017bandarmerii Krajowej w Krakowie i skierowany do s\u0142u\u017cby w posterunku w Mielcu, a nast\u0119pnie do Reichsheimu (p\u00f3\u017aniej Sarn\u00f3w) w powiecie mieleckim. Po utworzeniu Policji Pa\u0144stwowej (24 VII 1919 r.) i jej scaleniu z\u00a0 innymi podobnymi formacjami, zosta\u0142 funkcjonariuszem Policji Pa\u0144stwowej. W 1920 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 dla posterunkowych przy Komendzie Powiatowej PP w Mielcu. W zwi\u0105zku z konfliktami narodowo\u015bciowymi na polskich ziemiach wschodnich w lecie 1921 r. zosta\u0142 czasowo przeniesiony do okr\u0119gu tarnopolskiego. W nast\u0119pnym roku przeniesiono go do Ja\u015blan w powiecie mieleckim. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 we wrze\u015bniu 1939 r., wraz z innymi policjantami wycofywa\u0142 si\u0119 w kierunku wschodnim. Po wkroczeniu wojsk sowieckich na polskie tereny wschodnie (17 IX 1939 r.) w nieznanych okoliczno\u015bciach zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu w Twerze, co potwierdza nazwisko na li\u015bcie wywozowej nr 020\/4 z 9 IV 1940 r., poz. 2. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Upami\u0119tniony zosta\u0142 tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, w Muzeum Katy\u0144skim w warszawskiej Cytadeli oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu.\u00a0 \u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLA LEON<\/strong>, urodzony 31 I 1912 r. w Komornie, powiat sandomierski, syn Marcina i Anny. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. J. Pi\u0142sudskiego w Sandomierzu, matur\u0119 zda\u0142 w 1933 r. W okresie 18 IX 1933 r. \u2013 29 VI 1934 r. uczestniczy\u0142 w szkoleniu wojskowym w Wo\u0142y\u0144skiej Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Artylerii im. Marcina K\u0105tskiego we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim, a p\u00f3\u017aniej w \u0107wiczeniach wojskowych w Kielcach (1935, 1936) i Zamo\u015bciu (1938). W 1937 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Do sierpnia 1939 r. pomaga\u0142 w rodzinnym gospodarstwie. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej RP. W zwi\u0105zku z napa\u015bci\u0105 Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 zosta\u0142 zmobilizowany i skierowany do Mielca, gdzie dowodzi\u0142 fabrycznym 216. Plutonem Artylerii Przeciwlotniczej przy PZL WP Nr 2 w czasie nalot\u00f3w samolot\u00f3w niemieckich, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w obronie przeciwlotniczej Wytw\u00f3rni \u201eLignoza\u201d w Pustkowie. Nie ma wiadomo\u015bci, co robi\u0142 po 6 IX, ale mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce \u2013 podobnie jak Zbigniew S. Fia\u0142kowski z bateri\u0105 \u2013 wycofywa\u0142 si\u0119 ze swoj\u0105 bateri\u0105 tras\u0105 Mielec (Pustk\u00f3w) \u2013 Nisko \u2013 Kra\u015bnik \u2013 Lublin i by\u0107 mo\u017ce uczestniczy\u0142 w obronie przeciwlotniczej Lublina. Przy ko\u0144cu wrze\u015bnia powr\u00f3ci\u0142 do Komorna i wkr\u00f3tce przyst\u0105pi\u0142 do organizowania ruchu oporu. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201ePo\u015bwist\u201d, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce \u201eM\u015bciw\u00f3j\u201d. By\u0142 komendantem rejonu ZWZ, a potem komendantem Obwod\u00f3w Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich w Opatowie, I\u0142\u017cy i innych terenach Kielecczyzny. Zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 partyzancki \u201eLotna\u201d. Prowadzi\u0142 konspiracyjne szkolenie podchor\u0105\u017cych. Gestapo wpad\u0142o jednak na jego trop. 7 III 1944 r. zosta\u0142 aresztowany, a nast\u0119pnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen, gdzie ci\u0119\u017cko chorowa\u0142. 15 II 1945 r. zosta\u0142 przewieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen. Zmar\u0142 22 II 1945 r. Przypuszcza si\u0119, \u017ce zw\u0142oki zosta\u0142y spalone w obozowym krematorium.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIE\u015aLA MARCIN<\/strong>, urodzony 28 XII 1979 r. we Wroc\u0142awiu, syn Zenona i Doroty z domu Cie\u015bla. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1999 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 2004 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra administracji, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania projektami Unii Europejskiej w Wy\u017cszej Szkole Administracji i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. W latach 1999-2004 pracowa\u0142 w firmie Formaplan w Mielcu, a nast\u0119pnie przez dwa lata w Grecji. Po powrocie w 2005 r. zosta\u0142 zatrudniony w firmie BRW w Mielcu. W 2011 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Wydzia\u0142u Organizacyjnego i Spraw Spo\u0142ecznych w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Aktywnie udziela\u0142 si\u0119 w \u017cyciu politycznym i spo\u0142ecznym. W latach 2002-2005 by\u0142 asystentem spo\u0142ecznym pose\u0142 na Sejm RP Krystyny Skowro\u0144skiej. W 2003 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym mieleckiego ko\u0142a Stowarzyszenia M\u0142odzi Demokraci. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje przewodnicz\u0105cego Ko\u0142a M\u0142odych PO RP (2006-2008) i przewodnicz\u0105cego Platformy Obywatelskiej w powiecie mieleckim (2006-2007). By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ruchu M\u0142odego Pokolenia w Mielcu. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2006-2010 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w. W 2011 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia Porozumienie Samorz\u0105dowo-Gospodarczego w Mielcu. W latach 2014-2018 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Przec\u0142awiu. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodniczacego Komisji O\u015bwiaty, Kultury, Sportu, Zdrowia, Spraw Socjalnych i Ochrony \u015arodowiska oraz by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Rolnictwa, Produkcji, Handlu i Us\u0142ug. Zmar\u0142 1 II 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Przec\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLA STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 17 X 1911 r. w Mielcu, syn Franciszka i Anieli z domu Magda. Absolwent mieleckiego gimnazjum, matur\u0119 zda\u0142 w 1931 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i w 1936 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Grybowie, Muszynie i Krynicy Dolnej, gdzie po 5 latach duszpasterstwa w 1951 r. zosta\u0142 mianowany pierwszym proboszczem nowo utworzonej parafii. Zmar\u0142 17 III 1953 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krynicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLA STEFAN<\/strong>, urodzony 31 X 1904 r. w B\u0119dzinie, syn Wincentego i Marianny z domu Ni\u017cnik. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. W. \u0141ukasi\u0144skiego w D\u0105browie G\u00f3rniczej, egzamin dojrza\u0142o\u015bci zda\u0142 w 1923 r. Kilkakrotnie odbywa\u0142 \u0107wiczenia wojskowe: w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty w Zambrowie (1929-1930), w 52 pu\u0142ku piechoty w Z\u0142oczowie (1932) i 44 pu\u0142ku piechoty w R\u00f3wnem (1935, 1937, 1938). W 1933 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy. W 1935 r. uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Warszawsk\u0105 i prawdopodobnie otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka. Pracowa\u0142 w Grodnie jako referent techniczny Szefostwa Intendentury Dow\u00f3dztwa Okr\u0119gu Korpusu Nr III (1938-1939). Do mieleckiej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 przyby\u0142 5 VI 1939 r. i tu zajmowa\u0142 si\u0119 sprawami elektrotechnicznymi. W zwi\u0105zku z realn\u0105 gro\u017ab\u0105 wybuchu wojny i konieczno\u015bci\u0105 obrony przeciwlotniczej fabryki otrzyma\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dow\u00f3dcy baterii OPL. 2 IX 1939 r. w czasie ataku niemieckich samolot\u00f3w na fabryk\u0119 zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny i zmar\u0142 w szpitalu wojennym w mieleckim gimnazjum. Pochowany w zbiorowej mogile obro\u0144c\u00f3w PZL WP \u2013 2 na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIE\u015aLIKOWSKA-GARDIAN ANNA DOROTA<\/strong>, urodzona 1 II 1960 r. w Mielcu, c\u00f3rka Eugeniusza i Stanis\u0142awy z Solarskich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1979 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1985 r., uzyskuj\u0105c dyplom lekarza medycyny. W latach 1985-2000 pracowa\u0142a jako starszy asystent w Zespole Opieki Zdrowotnej Samodzielnym Publicznym Zak\u0142adzie w Mielcu. W tym czasie uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych (1992 r.) oraz II stopie\u0144 specjalizacji z medycyny og\u00f3lnej (1996 r.) W 2001 r. za\u0142o\u017cy\u0142a Niepubliczny Zak\u0142ad Opieki Zdrowotnej \u201eNOVO-MED\u201d przy ul. T. Cha\u0142ubi\u0144skiego w Mielcu i zosta\u0142a jego dyrektorem. W 2004 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 specjalisty medycyny rodzinnej. Ponadto posiada uprawnienia do bada\u0144 profilaktycznych pracownik\u00f3w oraz do bada\u0144 kierowc\u00f3w. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i pe\u0142ni funkcje cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatowego Ko\u0142a PTL w Mielcu i cz\u0142onka Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Oddzia\u0142u PTL w Rzeszowie. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIE\u015aLIKOWSKI EDWARD STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 VIII 1921 r. w Skopaniu. Ucze\u0144 Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, harcerz. Po II wojnie \u015bwiatowej uzupe\u0142ni\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia na krakowskiej Akademii Handlowej w 1950 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec we wrze\u015bniu 1951 r. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje kierownika: zaopatrzenia, Dzia\u0142u Organizacji Pracy, Dzia\u0142u Planowania i Dzia\u0142u Gospodarki Materia\u0142owej. W 1960 r. zosta\u0142 wybrany do prezydium pierwszej Rady Pracowniczej (samorz\u0105d za\u0142ogi WSK). W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie (specjalno\u015b\u0107: ekonomika przedsi\u0119biorstwa przemys\u0142owego). W 1978 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 in\u017cyniera w zakresie organizacji gospodarki materia\u0142owej, przyznan\u0105 przez Ministerstwo Przemys\u0142u Maszynowego. By\u0142 tak\u017ce wyk\u0142adowc\u0105 w zaocznym Technikum Ekonomicznym przy WSK Mielec, napisa\u0142 kilka skrypt\u00f3w dla uczni\u00f3w. Przez kilka lat przewodniczy\u0142 Zak\u0142adowemu Ko\u0142u Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego WSK. Otrzyma\u0142 szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144 PTE za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w zakresie ekonomiki przedsi\u0119biorstwa przemys\u0142owego. Publikowa\u0142 artyku\u0142y o tematyce ekonomicznej w czasopi\u015bmie \u201e\u017bycie Gospodarcze\u201d, by\u0142 aktywnym wsp\u00f3\u0142pracownikiem gazety zak\u0142adowej WSK \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d w latach 60. i 70. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Mielcu. W 1982 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Zmar\u0142 10 IX 1988 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Nowym Targu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CI\u0118GLEWICZ WALERIAN MIKO\u0141AJ<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 6 XII 1909 r. we Lwowie, syn Tytusa i Pauliny z Go\u0142uchowskich. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Stryju z matur\u0105 w 1928 r. Studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uko\u0144czy\u0142 w 1933 r. z tytu\u0142em magistra zoologii z anatomi\u0105 por\u00f3wnawcz\u0105. W czasie studi\u00f3w interesowa\u0142 si\u0119 morzem i jako cz\u0142onek Ko\u0142a Przyrodnik\u00f3w UJK uczestniczy\u0142 w Morskim Laboratorium Rybackim dla student\u00f3w. Po studiach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Gdyni, gdzie pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 fizycznie. R\u00f3wnocze\u015bnie rozpocz\u0105\u0142 badania z dziedziny ichtiologii. W 1935 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Oddziale Rybackim Stacji Morskiej w Gdyni jako m\u0142odszy asystent ichtiologa. W latach 1935-1939 wielokrotnie wyp\u0142ywa\u0142 z rybakami w celach naukowych. Odby\u0142 te\u017c praktyki w laboratoriach w Danii, Anglii, Norwegii, Szkocji i Holandii. Przygotowa\u0142 rozpraw\u0119 doktorsk\u0105, ale wybuch\u0142a wojna i do obrony nie dosz\u0142o. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 aresztowany, a po wypuszczeniu wysiedlony z Gdyni. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielcu, gdzie mieszka\u0142a rodzina jego matki. Pracowa\u0142 fizycznie jako robotnik rolny i budowlany, a nast\u0119pnie jako ksi\u0119gowy w rozlewni piwa i wytw\u00f3rni wody sodowej. Po\u00a0 wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.), przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lublina, a nast\u0119pnie Warszawy, Bydgoszczy i Gdyni, gdzie zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora G\u0142\u00f3wnego Morskiego Urz\u0119du Rybackiego. Wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w inwentaryzacj\u0119 i uruchamianie obiekt\u00f3w rybackich oraz zorganizowanie administracji pa\u0144stwowej rybo\u0142\u00f3wstwa morskiego. W 1946 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Morskim Laboratorium Rybackim, gdzie powierzono mu misj\u0119 utworzenia Dzia\u0142u Technologicznego i stanowisko kierownika. Tak\u017ce w roku 1946 r. na podstawie rozprawy: \u201eW\u0119dr\u00f3wki i wzrost znakowanych storni (Pleu ronectus flesus L.) z Zatoki Gda\u0144skiej i Basenu Bornholmskiego\u201d otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora filozofii z zakresu zoologii i anatomii por\u00f3wnawczej. Odt\u0105d wielokrotnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na mi\u0119dzynarodowych konferencjach i w komisjach w sprawach rybo\u0142\u00f3wstwa morskiego, m.in. w Londynie, Sztokholmie, Szczecinie i Kopenhadze. W 1949 r. zosta\u0142 mianowany wicedyrektorem Morskiego Instytutu Rybackiego ds. naukowych. Prowadzi\u0142 wyk\u0142ady z technologii przetw\u00f3rstwa rybnego na uczelniach i w szko\u0142ach zawodowych, opracowywa\u0142 programy nauczania. W 1954 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego. W zwi\u0105zku z wydarzeniami pa\u017adziernikowymi 1956 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji wicedyrektora MIR i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Olsztynie, a od 1 II 1957 r. zosta\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Biologii Ryb na Wydziale Rybackim. W 1964 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora zwyczajnego.\u00a0 Po przeniesieniu cz\u0119\u015bci Wydzia\u0142u Rybackiego do Szczecina w 1968 r., przyj\u0105\u0142 kierownictwo Katedry Biologii Ryb na Wydziale Rybactwa Morskiego WSR w Szczecinie. W 1971 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Uniwersytet Gda\u0144ski i zosta\u0142 pracownikiem naukowo-dydaktycznym Instytutu Oceanografii Wydzia\u0142u Biologii i Nauk o Ziemi. Prowadzi\u0142 wyk\u0142ady i zaj\u0119cia z przedmiotu: Zasoby biologiczne m\u00f3rz, ich eksploatacja i ochrona. Jako delegat Polski pe\u0142ni\u0142 funkcje w mi\u0119dzynarodowych organizacjach, m.in. by\u0142 wiceprezydentem Mi\u0119dzynarodowej Komisji Rybo\u0142\u00f3wstwa P\u00f3\u0142nocno-Wschodniego Atlantyku (1959-1963), wiceprzewodnicz\u0105cym (1966-1969) i prezydentem Mi\u0119dzynarodowej Rady Bada\u0144 Morza (1969-1972) oraz cz\u0142onkiem Komitetu Doradczego Bada\u0144 Zasob\u00f3w M\u00f3rz z siedzib\u0105 w Rzymie. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje w organizacjach krajowych, m.in. by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym G\u0142\u00f3wnej Komisji Morskiej i cz\u0142onkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministerstwie Rolnictwa. 1 VI 1978 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jego dorobek naukowy stanowi\u0142o m.in.: 150 prac (w tym podr\u0119czniki i artyku\u0142y naukowe), kilkadziesi\u0105t recenzji prac doktorskich i habilitacyjnych. By\u0142 redaktorem naukowym periodyku \u201eOceanografia\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik Morza oraz tytu\u0142em doktora honoris causa Akademii Rolniczej w Szczecinie. Zmar\u0142 17 VI 1996 r. Pochowany na cmentarzu Witomi\u0144skim w Gdyni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIO\u0141EK W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 24 III 1956 r. Wychowanek sekcji pi\u0142ki no\u017cnej \u201eG\u00f3rnika\u201d Wa\u0142brzych. Do I-ligowej \u201eStali\u201d Mielec przyby\u0142 jesieni\u0105 1978 r. i gra\u0142 w jej barwach do 1983 r. Rozegra\u0142 143 mecze i strzeli\u0142 23 bramki. W sezonie 1981\/1982 wydatnie przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez \u201eStal\u201d 3. miejsca w I lidze i udzia\u0142u w rozgrywkach Pucharu UEFA. W m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142 w latach 1978-1979 w 7 meczach i strzeli\u0142 2 bramki, a w I reprezentacji Polski gra\u0142 w latach 1978-1985 w 29 meczach i strzeli\u0142 4 bramki (w tym jako pi\u0142karz \u201eStali\u201d w 20 meczach \u2013 3 bramki). By\u0142 cz\u0142onkiem dru\u017cyny, kt\u00f3ra na Mistrzostwach \u015awiata w 1982 r. w Hiszpanii zdoby\u0142a 3. miejsce i srebrny medal. W 1983 r., po spadku \u201eStali\u201d do II ligi, powr\u00f3ci\u0142 do Wa\u0142brzycha i tam gra\u0142 przez kilka lat w I-ligowym \u201eG\u00f3rniku\u201d. W sezonie 1983\/1984 strzeli\u0142 14 bramek i zdoby\u0142 tytu\u0142 kr\u00f3la strzelc\u00f3w I ligi. Odznaczony Z\u0142otym Medalem \u201eZa wybitne osi\u0105gni\u0119cia sportowe\u201d. Wpisany w 1982 r. do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Od sezonu 1987\/1988 do ko\u0144ca sezonu 1990\/1991 gra\u0142 w szwajcarskim zespole FC Grenchen. Powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Wa\u0142brzycha i podj\u0105\u0142 prac\u0119 trenera dru\u017cyn m\u0142odzie\u017cowych. Gra amatorsko w halowej lidze oldboy\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIO\u0141KOSZ JAN<\/strong>, urodzony 31 VII 1893 r. w Mielcu, syn Jana i Antoniny z Luci\u0144skich. Ucze\u0144 c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu w latach 1909-1913. W tym czasie by\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem kilku konspiracyjnych polskich organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych: \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y\u201d, Zwi\u0105zek Walki Czynnej, \u201eJastrz\u0105b\u201d, \u201eZarzewie\u201d, \u201eDru\u017cyny Strzeleckie\u201d. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eBoles\u0142aw \u017belis\u0142awski\u201d. W 1913 r. zosta\u0142 usuni\u0119ty z gimnazjum (w\u00f3wczas Cesarsko-Kr\u00f3lewskiego) za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107, a nast\u0119pnie aresztowany i uwi\u0119ziony na Montelupich w Krakowie. Po zwolnieniu z wi\u0119zienia pozosta\u0142 w Krakowie i tam uczy\u0142 si\u0119 w III Gimnazjum Rz\u0105dowym. Powr\u00f3ci\u0142 te\u017c do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej i jeszcze w 1913 r. uko\u0144czy\u0142 tajny kurs podoficerski w Nowym S\u0105czu. W sierpniu 1914 r. zosta\u0142 \u017co\u0142nierzem Legion\u00f3w Polskich i w III batalionie pod dow\u00f3dztwem Edwarda Rydza \u015amig\u0142ego uczestniczy\u0142 w pocz\u0105tkowych bitwach I wojny \u015bwiatowej. W walkach pod Rafaj\u0142ow\u0105 (1915 r.) zosta\u0142 ranny i wzi\u0119ty do niewoli rosyjskiej. Przez 3 lata przebywa\u0142 w obozie jenieckim pod Smole\u0144skiem. W 1918 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i tu zorganizowa\u0142 Komend\u0119 Polskiej Organizacji Wojskowej. Jako instruktor Zwi\u0105zku Strzeleckiego zorganizowa\u0142 i przeszkoli\u0142 kompani\u0119 ochotnik\u00f3w. Z tym oddzia\u0142em rozbroi\u0142 Austriak\u00f3w w Mielcu (31 X \u2013 1 XI 1918 r.) i w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921. W latach 1922-1934 by\u0142 komendantem Szk\u00f3\u0142 Podchor\u0105\u017cych w Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim, Skierniewicach i Siedlcach oraz przez pewien czas s\u0142u\u017cy\u0142 w 57 pp w Poznaniu. Od roku 1934 do najazdu hitlerowskiego na Polsk\u0119 pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w 75 pp w Chorzowie, najpierw jako zast\u0119pca dow\u00f3dcy, p\u00f3\u017aniej kwatermistrz i wreszcie, w stopniu majora, dow\u00f3dca batalionu zapasowego \u201eo\u015bwi\u0119cimskiego\u201d. S\u0142u\u017cbowe opinie okre\u015bla\u0142y go jako \u201eoficera wybitnego, przewiduj\u0105cego i zapobiegliwego\u201d. Za zas\u0142ugi w walce o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski i pracy w czasie pokoju otrzyma\u0142: Krzy\u017c Niepodleg\u0142o\u015bci V klasy, Krzy\u017c Walecznych, Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal Pami\u0105tkowy za Wojn\u0119 1918-1921, Medal Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci i Br\u0105zowy Medal \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d. W kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 w Armii \u201eKrak\u00f3w\u201d jako dow\u00f3dca batalionu zapasowego 75 pp 23 Dywizji Piechoty Grupy Operacyjnej \u201eJagmin\u201d. W okolicach Rawy Ruskiej zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i skierowany do obozu jenieckiego w Kozielsku. W 1940 r. (prawdopodobnie w kwietniu) zosta\u0142 przewieziony wraz z innymi oficerami polskimi do Katynia i tam zamordowany przez NKWD. Spoczywa na cmentarzu w Katyniu. Za odwag\u0119 i m\u0119stwo wykazane w czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. umieszczony zosta\u0142 na li\u015bcie oficer\u00f3w i \u017co\u0142nierzy 75 pu\u0142ku piechoty, kt\u00f3rym nadano Krzy\u017c Virtuti Militari V klasy. Na cmentarzu parafialnym w Mielcu znajduje si\u0119 symboliczna tablica nagrobna. Jest tak\u017ce upami\u0119tniony na mieleckiej \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIO\u0141KOSZ – \u0141UPINOWA HALINA<\/strong>, urodzi\u0142a si\u0119 6 XI 1931 r. w Bohorodczanach, woj. stanis\u0142awowskie, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Jadwigi z domu Pindus. Do 1945 r. przebywa\u0142a w Ko\u0142omyi na Kresach. Po repatriacji zamieszka\u0142a w domu rodzinnym rodziny Cio\u0142kosz\u00f3w w Mielcu. Tu w roku 1950 uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowe Liceum im. S. Konarskiego. Po zdaniu matury wyjecha\u0142a do Warszawy i podj\u0119\u0142a nauk\u0119 w Pa\u0144stwowej \u015aredniej Szkole Muzycznej na Wydziale Wokalnym. Dyplom uzyska\u0142a w roku 1955. Nast\u0119pnie rozpocz\u0119\u0142a studia w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie na Wydziale Re\u017cyserii D\u017awi\u0119ku. Studia uko\u0144czy\u0142a z tytu\u0142em magistra sztuki w zakresie re\u017cyserii muzycznej w roku 1961. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jeszcze w czasie studi\u00f3w, najpierw w Polskim Radio (1954-1956), potem w Filharmonii Narodowej (1956-1963), a nast\u0119pnie na Wydziale Re\u017cyserii D\u017awi\u0119ku w Akademii Muzycznej im. F. Chopina (od 1959 r.) i w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk (1974-1980). Przesz\u0142a przez wszystkie stopnie kariery akademickiej. Uzyska\u0142a doktorat nauk humanistycznych (1982 r.) i tytu\u0142 profesora zwyczajnego (1994 r.). By\u0142a kierownikiem Katedry Re\u017cyserii D\u017awi\u0119ku i prodziekanem Wydzia\u0142u Re\u017cyserii D\u017awi\u0119ku. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Polskim Radiem, Telewizj\u0105 Polsk\u0105, wytw\u00f3rniami filmowymi i teatrami na terenie ca\u0142ego kraju, wykonuj\u0105c nagrania muzyczne dla tych instytucji. Dla Instytutu Sztuki PAN realizowa\u0142a nagrania dokumentalne polskiego folkloru muzycznego i rejestrowa\u0142a znacz\u0105ce wydarzenia teatralne w Polsce, w celu zachowania dla historii zdarze\u0144 naszej epoki. Wykonywa\u0142a r\u00f3wnie\u017c nagrania szeregu specjalistycznych test\u00f3w muzycznych naukowych, badawczych, a tak\u017ce dydaktycznych. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w nagraniach muzyki wokalnej solowej i ch\u00f3ralnej oraz test\u00f3w s\u0142uchowych. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zakresie re\u017cyserii nagra\u0144 muzycznych uzupe\u0142nia\u0142a pracami naukowo-badawczymi. G\u0142\u00f3wnym nurtem jej docieka\u0144 by\u0142a akustyka g\u0142osu ludzkiego i jego barwa, aspekty akustyczne i psychologiczne budowy test\u00f3w s\u0142uchowych, problemy realizatorskie przy nagraniach muzycznych oraz badania predyspozycji do zawodu re\u017cysera d\u017awi\u0119ku. Wyg\u0142asza\u0142a, na sympozjach i seminariach og\u00f3lnopolskich, referaty zwi\u0105zane z tematyk\u0105 jej prac badawczych, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c ukazywa\u0142y si\u0119 w wydawanych skryptach, czasopismach i zeszytach naukowych. Otrzyma\u0142a Nagrod\u0119 Ministra Kultury i Sztuki, a tak\u017ce zosta\u0142a odznaczona Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. By\u0142a cz\u0142onkiem mi\u0119dzynarodowej organizacji Audio Engineering Society i Stowarzyszenia Polskich Artyst\u00f3w Muzyk\u00f3w. Na stanowisku profesora zwyczajnego pracowa\u0142a na Wydziale Re\u017cyserii D\u017awi\u0119ku w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie do 1 X 2001 r. Dzia\u0142a\u0142a r\u00f3wnie\u017c na rzecz \u015brodowisk polonijnych Kres\u00f3w Po\u0142udniowo-Wschodnich w ramach \u201eWsp\u00f3lnoty Polskiej\u201d. Zmar\u0142a 4 XII 2003 r. Spoczywa na Cmentarzu P\u00f3\u0142nocnym (W\u00f3lka W\u0119glowa) w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIO\u0141KOSZ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1900 r. w Mielcu, syn Jana i Antoniny z Luci\u0144skich. Ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum i Krajowej Szko\u0142y Kupieckiej w Tarnowie. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do wojska i jako \u017co\u0142nierz Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego walczy\u0142 z bolszewikami w latach 1917-1919 a\u017c do bitwy pod \u015awistelnikami k\/Chodorowa, gdzie zosta\u0142 ranny. W latach mi\u0119dzywojennych pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik bankowy w Tarnowie, Mielcu, Bohorodczanach i Ko\u0142omyi. Uczestniczy\u0142, jako \u017co\u0142nierz 49. pp, w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po jej zako\u0144czeniu powr\u00f3ci\u0142 do Ko\u0142omyi, zaj\u0119tej ju\u017c przez wojska sowieckie. Prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i pomaga\u0142 miejscowym Polakom w trudnych warunkach okupacyjnych. Wkr\u00f3tce zosta\u0142 zmuszony do ukrywania si\u0119, poniewa\u017c NKWD poszukiwa\u0142o go listami go\u0144czymi. Kiedy w wyniku dzia\u0142a\u0144 wojennych Ko\u0142omyj\u0119 i okolice zaj\u0119li Niemcy (i okupowali je w latach 1942-1944), organizowa\u0142 polskie oddzia\u0142y samoobrony przed agresywnymi oddzia\u0142ami ukrai\u0144skimi. Po kontrofensywie radzieckiej i zaj\u0119ciu Ko\u0142omyi przez Armi\u0119 Czerwon\u0105 otrzyma\u0142 kart\u0119 powo\u0142ania do wojska, ale 9 V 1944 r. zosta\u0142 wywieziony do obozu pracy w Czelabi\u0144sku. Tam wkr\u00f3tce skorzysta\u0142 z mo\u017cliwo\u015bci zg\u0142oszenia si\u0119 do I Dywizji Wojska Polskiego im. T. Ko\u015bciuszki i ze wzgl\u0119du na wiek otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do s\u0142u\u017cb administracyjnych i zaopatrzeniowych. Przeszed\u0142 szlak bojowy a\u017c do Warszawy, a po 17 stycznia 1945 r. zosta\u0142 oddelegowany do RKU w D\u0119bicy. Po zako\u0144czeniu wojny zosta\u0142 zdemobilizowany i powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w instytucji finansowej, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Rzemieniu i Skopaniu. W 1958 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in. sekretarzem Miejskiego Komitetu Stronnictwa Demokratycznego oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. W 1968 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i tam r\u00f3wnie\u017c dzia\u0142a\u0142 w organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. w Stronnictwie Demokratycznym, Radzie Osiedla, Polskim Komitecie Opieki Spo\u0142ecznej, Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych oraz Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119. Zorganizowa\u0142 te\u017c Warszawskie Ko\u0142o TMZM. Jego pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142y teatry i ch\u00f3ry. By\u0142 instruktorem (z uprawnieniami) amatorskich zespo\u0142\u00f3w teatralnych. Sam tak\u017ce wyst\u0119powa\u0142 w wielu amatorskich teatrach i ch\u00f3rach. Zmar\u0142 w 1989 r. Spoczywa na warszawskim Cmentarzu P\u00f3\u0142nocnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIO\u0141KOSZA JANA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska (132 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Na tym terenie planowana jest zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 29 VI 2006 r. W 2009 r. ulica otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostek betonowych.
Patron ulicy: JAN CIO\u0141KOSZ (1893-1940) \u2013 mielczanin, \u017co\u0142nierz Legion\u00f3w Polskich, major Wojska Polskiego, uczestnik wojny obronnej 1939 r., zamordowany przez NKWD w Katyniu. W 2009 r. ulica otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostek betonowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CIOSEK WALDEMAR STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 IX 1959 r. w Ostrowie, pow. ropczycki, syn Tadeusza i Leonii z domu Str\u0119k. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. T. Ko\u015bciuszki w Ropczycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r.. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Teologicznym Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii w zakresie biblistyki, a 27 V 1984 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych parafiach: Matki Bo\u017cej Bolesnej w Limanowej (1984-1988), Sanktuarium Matki Bo\u017cej Szkaplerznej w Tarnowie (1988-1991), zdrojowej w Krynicy Zdroju (1991-1998) i Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu (1998-2000). W 2000 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii B\u0142. M. Teresy Led\u00f3chowskiej w Muszynie i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 18 VIII 2007 r. Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. by\u0142 dekanalnym duszpasterzem m\u0142odzie\u017cy, wielokrotnie przewodnikiem Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 oraz wsp\u00f3\u0142pracownikiem Radia Dobra Nowina Ma\u0142opolska. Bazuj\u0105c na swych do\u015bwiadczeniach i kontaktach w czasie 27 lat uczestnictwa w pielgrzymkach oraz wielu \u017ar\u00f3d\u0142ach \u2013 w 2006 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Kr\u00f3lowo Polski, przyrzekamy!<\/em>, w kt\u00f3rej opracowa\u0142 tematy poszczeg\u00f3lnych dni, konferencje, rozwa\u017cania i modlitwy dla pielgrzym\u00f3w.W tym czasie m.in. doprowadzi\u0142 do wykonania wystroju wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a. Od 19 VIII 2007 r. jest proboszczem parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Z jego inspiracji lub przy jego wsparciu powsta\u0142y nowe grupy modlitewne: Grupa Biblijna „Dabar”, Legion Maryi, Grupa modlitewna \u015bw. Ojca Pio. Jest r\u00f3wnie\u017c propagatorerm Nowej Formy Ewangelizacji – Neokatechumenatu. Rozwin\u0105\u0142 prac\u0119 z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105. Od 2016 r. w\u0142\u0105czy\u0142 parafi\u0119 w now\u0105 form\u0119 uczczenia \u015bwieta Trzech Kr\u00f3li – „Orszak Trzech Kr\u00f3li”. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Samorzadowym Centrum Kultury i Pa\u0144stwowa Szko\u0142\u0105 Muzyczn\u0105, a efektem tej wsp\u00f3\u0142pracy s\u0105 koncerty o charakterze religijnym. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142, rozpocz\u0119te przez pierwszego proboszcza parafii ks. W\u0142adys\u0142awa Marcinowskiego, prace przy wystroju wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a parafialnego, zagospodarowaniu placu ko\u015bcielnego i remonty obiekt\u00f3w parafialnych przy ul. M. Pisarka. W ko\u015bciele g\u00f3rnym m.in. urz\u0105dzono kaplic\u0119 pokutn\u0105 \u015bw. Ojca Pio i kaplic\u0119 Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego z figur\u0105 \u015bw. Jana Paw\u0142a II i zamontowano witra\u017ce, a w okresie poprzedzajacym uroczysto\u015bci 40-lecia parafii w 2021 r. w ko\u015bciele g\u00f3rnym odnowiono prezbiterium, wykonano o\u0142tarze i mozaiki w kaplicy Dobrej Drogi (po lewej stronie prezbiterium) i kaplicy Nowego Narodzenia (chrzcielnej). Ko\u015bci\u00f3\u0142 dolny zosta\u0142 dostosowany do wsp\u00f3\u0142czesnych wymaga\u0144 pastoralnych. Doprowadzi\u0142 do remontu generalnego i modernizacji wn\u0119trza kaplicy \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki. W 2021 r. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym organizatorem uroczysto\u015bci z okazji 40-lecia parafii Ducha \u015awi\u0119tego. M.in. opracowa\u0142 i wyda\u0142 modlitewnik\u00a0Duchu \u015awi\u0119ty przyjd\u017a prosimy<\/em>\u00a0oraz zorganizowa\u0142 spotkania by\u0142ych wikariuszy, lektor\u00f3w i ministrant\u00f3w pos\u0142uguj\u0105cych w parafii. G\u0142\u00f3wna uroczysto\u015b\u0107 odby\u0142a si\u0119 22 V w ko\u015bciele parafialnym z udzia\u0142em ks. bpa tarnowskiego Andrzeja Je\u017ca. Biskup przewodniczy\u0142 Mszy \u015awi\u0119tej, po\u015bwi\u0119ci\u0142 now\u0105 kaplic\u0119 chrzcieln\u0105 w g\u00f3rnym ko\u015bciele oraz wyremontowany i zmodernizowany ko\u015bci\u00f3\u0142 dolny pod patronatem \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a. Jubileuszowy program zako\u0144czono 20 VI premierowym wykonaniem Kantaty Pastoralnej\u00a0Przez Ciebie wszystko …<\/em> (s\u0142owa – ks. Waldemar Ciosek, muzyka i aran\u017cacje – Ryszard Kusek). Utw\u00f3r wykonali: soli\u015bci, ch\u00f3r i orkiestra PSM I i II st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu pod batut\u0105 Ryszarda Kuska. Jako wielopolanin z pochodzenia napisa\u0142 tekst do sentymentalnego widowiska muzycznego „Przechadzka po Wielopolu” z muzyk\u0105 Ryszarda Kuska, w wykonaniu solist\u00f3w, Kameralnego Ch\u00f3ru Projektowego\u00a0 i Orkiestry Symfonicznej PSM I i II st. w Mielcu pod batut\u0105 kompozytora. (Premiera odby\u0142a si\u0119 20 V 2023 r. na rynku w Wielopolu Skrzy\u0144skim.) Ks. Waldemar Ciosek anga\u017cuje si\u0119 te\u017c w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej. Organizuje obozy zimowe dla m\u0142odzie\u017cy. Wspiera pielgrzymki i wycieczki parafialnych grup modlitewnych do polskich i zagranicznych sanktuari\u00f3w. Od 10 XI 2015 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kapelana powiatowego Pa\u0144stwowej i Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej dla powiatu mieleckiego.\u00a0 Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce od 1974 r. jest cz\u0142onkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Posiada uprawnienia przewodnika beskidzkiego terenowego i pilota wycieczek zagranicznych. W latach m\u0142odo\u015bci gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w LZS i p\u00f3\u017aniej LKS ASCO Wielopole Skrzy\u0144skie (A klasa). Wyr\u00f3\u017cniony Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 LZS. \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki. Jest egzorcyst\u0105. W 2014 r. zosta\u0142 mianowany kanonikiem honorowym kapitu\u0142y wojnickiej. W 2022 r. w plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” zosta\u0142 wybrany na „Mielczanina Roku 2021”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CIS\u0141O ANTONINA<\/strong>, urodzona 22 II 1890 r. W latach 20. XX w. uczy\u0142a w Prywatnym Seminarium \u017be\u0144skim i Publicznej Szkole Powszechnej M\u0119skiej w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142a w tajnym nauczaniu na terenie Mielca jako nauczycielka i cz\u0142onek komisji egzaminacyjnej. Zmar\u0142a 28 III 1962 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

CIS\u0141O MONIKA (z domu CZAPIGA),<\/strong> urodzona 15 VII 1977 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, c\u00f3rka Adama i Czes\u0142awy z domu Czapiga. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. Podczas rocznego pobytu w Niemczech jako Au-pair uzyska\u0142a w 1998 r. certyfikat j\u0119zykowy Zentrale Mittelstufenpr\u00fcfung w Goethe-Institut w Norymberdze. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a Nauczycielskie Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Sandomierzu oraz zda\u0142a egzamin licencjacki na Uniwersytecie Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie. W 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia j\u0119zykowe (specjalno\u015b\u0107 nauczycielska) na Uniwersytecie Rzeszowskim i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii germa\u0144skiej. Od 2002 r. pracuje w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. St. Konarskiego w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka niemieckiego. 1 IX 2016 r. powierzono jej stanowisko wicedyrektora tego liceum. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego oraz tytu\u0142 egzaminatora maturalnego. Nale\u017cy do Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli J\u0119zyka Niemieckiego \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu. Od 2023 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia Przyjaci\u00f3\u0142 I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. St. Konarskiego w Mielcu.\u00a0 W latach 2005-2016 by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 wymian uczniowskich I LO z Bertolt-Brecht-Gesamtschule \u2013 szko\u0142\u0105 w niemieckim mie\u015bcie L\u00f6hne, b\u0119d\u0105cym partnerskim miastem Mielca. W latach 2010-2018 by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 powiatowych konkurs\u00f3w j\u0119zykowych dla m\u0142odzie\u017cy szk\u00f3\u0142 gimnazjalnych z powiatu mieleckiego. By\u0142a te\u017c opiekunem Samorz\u0105du Uczniowskiego I LO i koordynowa\u0142a wiele akcji charytatywnych uczni\u00f3w. Prowadzi\u0142a programy profilaktyczne oraz wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a sesje popularnonaukowe z udzia\u0142em pracownik\u00f3w naukowych wy\u017cszych uczelni. Koordynowa\u0142a realizacj\u0119 projektu edukacyjnego \u201eKreatywni uczniowie w nowoczesnym liceum\u201d w latach 2018-2020. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CISOWSKI JERZY MACIEJ,<\/strong>\u00a0urodzony 2 VI 1942 r. w Tarnowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Janiny z Tokarskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie z matur\u0105 w 1964 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W okresie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Naukowego Lotnik\u00f3w i m.in. uczestniczy\u0142 w projektowaniu samolotu EM-5A. W 1972 r.\u00a0 zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego Mielec. Pracowa\u0142 nadal nad samolotem EM-5A oraz by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u projektuj\u0105cego samolot PZL M18 Dromader. W 1976 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Instytutu Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej, a kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL Krak\u00f3w, Biuro Projekt\u00f3w Przemys\u0142u Wyrob\u00f3w Metalowych (1981-1986, starszy projektant), Zak\u0142ad Remont\u00f3w i Produkcji Sprz\u0119tu Lotniczego w Bielsku-Bia\u0142ej, gdzie z jego za\u0142o\u017cycielem Edwardem Marga\u0144skim opracowa\u0142 szybowiec S-1 Swift. W latach 1992-1996 pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Do\u015bwiadczalno-Produkcyjnym Szybownictwa PZL Bielsko na stanowisku kierownika Laboratorium Wytrzyma\u0142o\u015bci Materia\u0142\u00f3w i Konstrukcji, a ponadto by\u0142 zatrudniony w Serwisie Samolot\u00f3w Historycznych J. Karasiewicz w Jasienicy. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w pracach Stowarzyszenia Lotnictwa Eksperymentalnego EAA 991. W latach 1994-1995 opracowa\u0142 projekt szybowca Twist Master, bazuj\u0105c na projekcie szybowca S-1 Swift. Kolejnym miejscem zatrudnienia by\u0142a od 1996 r. firma Remos Sp. z o.o. Wytw\u00f3rnia Konstrukcji Lekkich w Bielsku-Bia\u0142ej, gdzie m.in. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym konstruktorem samolotu Remos G.3 \u201eMirage\u201d. Od 2007 r. pracuje jako specjalista naukowo-techniczny w Instytucie Techniki Lotniczej i Mechaniki Stosowanej (Zak\u0142ad Samolot\u00f3w i \u015amig\u0142owc\u00f3w) Politechniki Warszawskiej. M.in. w zespole Aerodes bra\u0142 udzia\u0142 w projektowaniu samolotu ultralekkiego Opal-1 i lekkiego samolotu bezza\u0142ogowego PW-141 Samonit. Ponadto wydatnie pom\u00f3g\u0142 przy konstrukcji ultralekkiego szybowca Axel i prowadzi\u0142 jego pr\u00f3by statyczne. Jest autorem publikacji w czasopi\u015bmie \u201ePrzegl\u0105d Lotniczy\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CISOWSKI LUDWIK,<\/strong> urodzony 21 II 1899 r. w Przec\u0142awiu, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Antoniny z Kalici\u0144skich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. Na pocz\u0105tku listopada 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do tworzonego Wojska Polskiego i bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej (1918-1919), a nast\u0119pnie polsko-bolszewickiej (1919-1921). W lipcu 1920 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Artylerii w Poznaniu. 1 XI 1920 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika i skierowany do 6 Pu\u0142ku Artylerii Lekkiej w Krakowie i s\u0142u\u017cy\u0142 w nim do 1935 r.,\u00a0 awansuj\u0105c do stopnia porucznika (1923 r.) i nast\u0119pnie kapitana (1934 r.). Startowa\u0142 w zawodach je\u017adzieckich i konkursach hippicznych, posiada\u0142 uprawnienia instruktora jazdy konnej. W 1935 r. zosta\u0142 przeniesiony do 9 Pu\u0142ku Artylerii Ci\u0119\u017ckiej, stacjonuj\u0105cego we W\u0142odawie, a w 1939 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 5 baterii w II dywizjonie i z ni\u0105 uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r.\u00a0 Po napadzie wojsk radzieckich na wschodnie ziemie Polski (17 IX 1939 r.), w nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli i uwi\u0119ziony w Starobielsku (poz. 3596).\u00a0 W kwietniu lub maju 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie i pochowany w Charkowie na Polskim Cmentarzu Wojennym. Wyr\u00f3\u017cniony: Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Odznak\u0105 Strzeleck\u0105 III Klasy i Pa\u0144stwow\u0105 Odznak\u0105 Sportow\u0105. Jest upami\u0119tniony tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego i Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie, na \u015acianie Pami\u0119ci w ko\u015bciele garnizonowym pw. \u015bw. Agnieszki w Krakowie i na \u015acianie Katy\u0144skiej w Mielcu. Ponadto w 2007 r. zosta\u0142 po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 majora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CISZEK TERESA (z domu GALEMBA)<\/strong>, urodzona 27 XI 1949 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Marianny z Sochackich. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1968 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Ekonomiki Obrotu (kierunek: ekonomika handlu wewn\u0119trznego) Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie i w 1972 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1973-1993 pracowa\u0142a w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu na stanowiskach: inspektora handlowego, inspektora kontroli wewn\u0119trznej, kierownika Dzia\u0142u Organizacji i Techniki Sprzeda\u017cy, specjalisty ds. szkolenia, zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Spraw Pracowniczych, kierownika administracyjnego SDH \u201eIkar\u201d i kierownika Dzia\u0142u Administracji. W 1981 r. by\u0142a cz\u0142onkiem Komitetu Za\u0142o\u017cycielskiego PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, a od 1983 r. \u2013 wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Rady Nadzorczej Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego \u201eSpo\u0142em\u201d PSS w Rzeszowie. Od 1 IX 1993 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczyciela w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu. 1 IX 1998 r. powierzono jej funkcj\u0119 wicedyrektora ZSE, a 1 IX 2004 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem ZSE i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 2014 r. W 2004 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania instytucj\u0105 o\u015bwiatow\u0105 w zreformowanym systemie edukacji. Jest nauczycielem dyplomowanym. W latach 2005-2008 przeprowadzi\u0142a remont generalny budynk\u00f3w szko\u0142y i ich otoczenia. Doprowadzi\u0142a te\u017c do przyj\u0119cia przez ZSE imienia B\u0142ogos\u0142awionego Ks. Romana Sitki i sztandaru. Uczestniczy\u0142a w za\u0142o\u017ceniu UKS \u201eStart\u201d przy ZSE w Mielcu i by\u0142a jego prezesem. Z dniem 31 VIII 2014 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 2009 r. do 2010 r. by\u0142a radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu. W latach 2009-2011 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Powiatowego Ruchu Obywatelskiego \u201eRazem dla Ziemi Mieleckiej\u201d. Pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Stowarzyszenia PRO (Powiatowy Ruch Obywatelski). Ponadto by\u0142a nauczycielem w Mieleckiej Szkole Biznesu i Niepublicznej Szkole Biznesu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

C. K.<\/strong>, cesarsko \u2013 kr\u00f3lewski, skr\u00f3t u\u017cywany przy nazwach instytucji pa\u0144stwowych na terenach kraj\u00f3w Austro-W\u0119gier, m.in. w Galicji, pozostaj\u0105cej pod zaborem austriackim od 1772 r. do 1918 r. Przyk\u0142ady w Mielcu: c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowe, c.k. S\u0105d Powiatowy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ KOMUNALNY<\/strong>, zbudowany w 1975 r. we wschodniej cz\u0119\u015bci Mielca, bezpo\u015brednio przy lesie. Prowadzi do\u0144 ulica Kr\u00f3lowej Jadwigi. Jest otoczony trwa\u0142ym i estetycznym ogrodzeniem. G\u0142\u00f3wnymi obiektami s\u0105: kaplica cmentarna (rzadko u\u017cywana), krzy\u017c i tu\u017c przy nim zbudowany w 1984 r. grobowiec mieleckich ksi\u0119\u017cy, g\u0142\u00f3wnie z parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Tu spoczywaj\u0105 m.in. zas\u0142u\u017ceni kap\u0142ani: ks. Henryk Arczewski \u2013 proboszcz parafii MBNP (1914-1983), ks. prof. dr hab. KUL Stanis\u0142aw Witek (1924-1987), ks. mgr Micha\u0142 Wojtasik (1920-1986) i ks. dr Jan Bia\u0142obok (1927-2007). Cmentarz podzielony jest na sektory. Niemal wszystkie (kilka tysi\u0119cy grob\u00f3w) to wielomiejscowe grobowce, kt\u00f3rymi, co wida\u0107, systematycznie opiekuj\u0105 si\u0119 rodziny. Niekt\u00f3re z grobowc\u00f3w maj\u0105 bogaty wystr\u00f3j zewn\u0119trzny, np. marmurowe p\u0142yty, rze\u017aby lub inne ozdoby. Na tablicach nagrobnych coraz cz\u0119\u015bciej umieszcza si\u0119 zdj\u0119cia pochowanych os\u00f3b. W\u015br\u00f3d zmar\u0142ych zdecydowanie przewa\u017caj\u0105 ludzie urodzeni w 1 po\u0142. XX w., m.in. budowniczy fabryki samolot\u00f3w w okresie mi\u0119dzywojennym, uczestnicy II wojny \u015bwiatowej, \u015bwiadkowie okupacji hitlerowskiej oraz tw\u00f3rcy dynamicznego rozwoju Mielca. W zwi\u0105zku z gwa\u0142townie pomniejszaj\u0105c\u0105 si\u0119 rezerw\u0105 terenow\u0105 w\u0142adze miasta podj\u0119\u0142y decyzj\u0119 o powi\u0119kszeniu terenu cmentarza. Wazniejsze prace inwestycyjne: *2003 r. w pobli\u017cu kaplicy ustawiono \u2013 z inicjatywy Zwi\u0105zku Sybirak\u00f3w \u2013 pomnik czcz\u0105cy pami\u0119\u0107 Sybirak\u00f3w zwi\u0105zanych z rodzinami w Mielcu; *2012 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 kolumbarium w centralnej cz\u0119\u015bci cmentarza; *2017 r. – przeprowadzono remont kaplicy cmentarnej; *2018 r. zbudowano „mogi\u0142\u0119 dziecka utraconego”, g\u0142\u00f3wnie dla martwych noworodk\u00f3w; *2019 r. – rozbudowano kolumbarium i zagospodarowano jego otoczenie; *2022 r. – wykonano IV etap rozbudowy kolumbarium.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ PARAFIALNY<\/strong>, miejsce poch\u00f3wku zmar\u0142ych administrowane przez parafi\u0119 katolick\u0105 w porozumieniu z w\u0142adzami miasta. W dziejach Mielca znane s\u0105 cmentarze parafialne zarz\u0105dzane przez parafi\u0119 \u015bw. Marka Ewangelisty, parafi\u0119 \u015awi\u0119tej Tr\u00f3jcy i parafi\u0119 \u015bw. Mateusza Ewangelisty. By\u0142y cmentarzami katolickimi, ale nie s\u0142u\u017cy\u0142y wy\u0142\u0105cznie katolikom i prawo do poch\u00f3wku na nich mieli prawdopodobnie (nie ma w dokumentach dowod\u00f3w, \u017ce tak nie by\u0142o) wszyscy mieszka\u0144cy, niezale\u017cnie od przekona\u0144 religijnych. Do 1784 r. cmentarze te by\u0142y lokowane obok ko\u015bcio\u0142\u00f3w. Tradycj\u0105 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 by\u0142o bowiem chowanie zmar\u0142ych na terenie po\u015bwi\u0119conym przy \u015bwi\u0105tyni. W 1784 r. na podstawie dekretu cesarza austriackiego J\u00f3zefa II nakazuj\u0105cego, ze wzgl\u0119d\u00f3w sanitarnych, lokowanie cmentarzy poza zwart\u0105 zabudow\u0105 miejsk\u0105, cmentarze przy ko\u015bcio\u0142ach parafialnych zosta\u0142y zamkni\u0119te, a nowe lokalizowano ju\u017c w dalszej odleg\u0142o\u015bci od centralnych cz\u0119\u015bci miasta.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


1. CMENTARZ PARAFIALNY PRZY KO\u015aCIELE \u015aW. MARKA EWANGELISTY W RZOCHOWIE<\/strong>, powsta\u0142 z pewno\u015bci\u0105 przy okazji utworzenia parafii w latach 1379-1382. Dok\u0142adnie nie wiadomo, w kt\u00f3rej cz\u0119\u015bci Rzochowa zbudowano pierwszy ko\u015bci\u00f3\u0142 i cmentarz. Je\u015bli jednak kolejne ko\u015bcio\u0142y parafialne w Rzochowie a\u017c do 1840 r. budowano w tym samym miejscu, co jest wielce prawdopodobne, to wymienione obiekty parafialne zajmowa\u0142y p\u00f3\u0142nocn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 miasta, w pobli\u017cu rynku, pomi\u0119dzy drog\u0105 do Wojs\u0142awia i Mielca a Wis\u0142ok\u0105. Wielka pow\u00f3d\u017a w 1839 r. zniszczy\u0142a zar\u00f3wno drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 jak i cmentarz znajduj\u0105ce si\u0119 na tym terenie. Potwierdza t\u0119 lokalizacj\u0119 \u017cywa do dzi\u015b (i wiarygodna) miejscowa tradycja, a dla upami\u0119tnienia miejsca \u015bwi\u0105tyni i cmentarza postawiono krzy\u017c.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


2. CMENTARZ PARAFIALNY PRZY KO\u015aCIELE \u015aW. MATEUSZA EWANGELISTY W MIELCU<\/strong>, urz\u0105dzony zapewne po przeniesieniu siedziby parafii z ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Tr\u00f3jcy do nowego ko\u015bcio\u0142a pod wezwaniem Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny i \u015bw. Mateusza Ewangelisty, wybudowanego przed 1470 r., a mo\u017ce nawet ju\u017c w 1429 r. (wspomina o tym dokument biskupa krakowskiego Zbigniewa Ole\u015bnickiego). Nowe miejsce poch\u00f3wku ulokowano obok ko\u015bcio\u0142a, prawdopodobnie od strony po\u0142udniowej. Cmentarz otoczony by\u0142 murem z siedmioma bramami, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych cztery posiada\u0142y kraty. Pomi\u0119dzy ko\u015bcio\u0142em a cmentarzem znajdowa\u0142a si\u0119 dzwonnica, z kt\u00f3r\u0105 po\u0142\u0105czona by\u0142a kostnica, co po\u015bwiadcza dokument z 1721 r. Po wydaniu dekretu przez cesarza J\u00f3zefa II w 1784 r. i urz\u0105dzeniu nowego cmentarza nad Wis\u0142ok\u0105 \u2013 cmentarz przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza zosta\u0142 zamkni\u0119ty. Do naszych czas\u00f3w nie zachowa\u0142y si\u0119 po nim \u017cadne widoczne \u015blady.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


3. CMENTARZ PARAFIALNY PRZY KO\u015aCIELE \u015aW. TR\u00d3JCY<\/strong>, najstarsze, z wymienianych w literaturze, miejsce poch\u00f3wku zmar\u0142ych w Mielcu. Znajdowa\u0142 si\u0119 na tzw. B\u0142oniu. (Dzi\u015b wznosz\u0105 si\u0119 tam bloki przy ulicach: .Sandomierskiej, S\u0119kowskiego i Lelewela.) Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015awi\u0119tej Tr\u00f3jcy pe\u0142ni\u0142 bowiem funkcj\u0119 \u015bwi\u0105tyni parafialnej po utworzeniu parafii w Mielcu w latach 1358-1373. Cmentarz za\u015b urz\u0105dzany by\u0142 z regu\u0142y przy siedzibie parafii. Oko\u0142o 1767 r. bardzo zniszczony ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 rozebrany, a po cmentarzu nie zachowa\u0142y si\u0119 \u017cadne \u015blady. Zapewne na pami\u0105tk\u0119 postawiono murowan\u0105 kapliczk\u0119 w stylu barokowym, kt\u00f3ra w dobrym stanie doczeka\u0142a naszych czas\u00f3w. (Stoi pomi\u0119dzy blokami mieszkalnymi przy wspomnianych ulicach.) Potwierdzeniem istnienia cmentarza mo\u017ce by\u0107 tak\u017ce pozostawienie przez setki lat pustego placu. (Budow\u0119 blok\u00f3w mieszkalnych rozpocz\u0119to dopiero w latach 50. XX w.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


4. CMENTARZ PARAFIALNY NAD RZEK\u0104 WIS\u0141OK\u0104<\/strong>, powsta\u0142 po wydaniu dekretu cesarza austriackiego J\u00f3zefa II w 1784 r. o urz\u0105dzaniu cmentarzy poza zwart\u0105 zabudow\u0105 miejsk\u0105. Ulokowano go przy drodze do Wojs\u0142awia, biegn\u0105cej w\u00f3wczas przy Wis\u0142oce. Ogrodzono go, a po\u015brodku wybudowano kaplic\u0119 cmentarn\u0105 w stylu barokowym. Jej patronem uczyniono \u015bw. Micha\u0142a. (Dzi\u015b jest to ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Marka.) Lokalizacja nad rzek\u0105 okaza\u0142a si\u0119 bardzo z\u0142\u0105, gdy\u017c w czasie cz\u0119stych powodzi cmentarz by\u0142 podmywany, a trumny zabierane z wod\u0105. Mi\u0119dzy 1860 i 1870 r. wybudowano wi\u0119c kolejny cmentarz, tym razem na pag\u00f3rku przy drodze do Tarnobrzega, a cmentarz nad Wis\u0142ok\u0105 z wolna popada\u0142 w ruin\u0119. Do wsp\u00f3\u0142czesnych nam czas\u00f3w dotrwa\u0142o ledwie kilka kamiennych nagrobnych p\u0142yt. W latach 2012-2013 przeprowadzono modernizacj\u0119 ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Marka i jego otoczenia, m.in. cmentarza, ale bez tablic nagrobnych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


5. CMENTARZ PARAFIALNY PRZY ULICY H. SIENKIEWICZA<\/strong>, powsta\u0142 w latach 1860-1870. Pomni przykrych do\u015bwiadcze\u0144 z cmentarzem nad Wis\u0142ok\u0105 mielczanie ulokowali kolejne miejsce poch\u00f3wku na niewielkim piaszczystym wzniesieniu, w bezpiecznej (wtedy) odleg\u0142o\u015bci od \u015br\u00f3dmie\u015bcia i ciek\u00f3w wodnych. Otoczono je trwa\u0142ym murem z bram\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 od strony drogi. Pierwsze groby pojawi\u0142y si\u0119 ju\u017c w latach 60. w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci cmentarza. W tej cz\u0119\u015bci w 1889 r. dwie rodziny mieleckie (Piechoci\u0144scy i Ratusi\u0144scy) wybudowa\u0142y kaplic\u0119 cmentarn\u0105. W dalszych latach budowano grobowce i groby coraz dalej od kaplicy w stron\u0119 linii kolejowej i drogi tarnobrzeskiej. Opr\u00f3cz mielczan pochowano w wydzielonej cz\u0119\u015bci cmentarza nieznanych \u017co\u0142nierzy poleg\u0142ych w czasie I wojny \u015bwiatowej oraz w kilku zbiorowych mogi\u0142ach poleg\u0142ych w czasie II wojny \u015bwiatowej, w tym r\u00f3wnie\u017c, w odr\u0119bnych kwaterach, \u017co\u0142nierzy niemieckich. Ta nekropolia funkcjonowa\u0142a a\u017c do 1976 r. (Wtedy to otwarto cmentarz komunalny przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi na osiedlu Smoczka.) W p\u00f3\u017aniejszych latach chowano na niej zmar\u0142ych wy\u0142\u0105cznie do wolnych miejsc w grobowcach. Pojawi\u0142y si\u0119 tak\u017ce nowe okaza\u0142e grobowce, kt\u00f3re wybudowano najcz\u0119\u015bciej w ramach remontu starych. W ostatnim roku XX wieku ten najbardziej znany mielecki cmentarz jest pe\u0142en kontrast\u00f3w. Pi\u0119kny zabytkowy pomnik z piaskowca s\u0105siaduje z nowoczesn\u0105 marmurow\u0105 p\u0142yt\u0105, grobowiec wieloosobowy z zaniedban\u0105, bezimienn\u0105 ju\u017c mogi\u0142\u0105. Do najstarszych, posiadaj\u0105cych czytelne daty, nale\u017c\u0105 groby Franciszka Graczy\u0144skiego (1871), Adolfa Grzyma\u0142y Remera (1873) i J\u0119drzeja Kolasi\u0144skiego z 1874 r. Centralnymi budowlami s\u0105 wspomniana ju\u017c kaplica oraz oddalony od niej o kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w kompleks grobowc\u00f3w przy skrzy\u017cowaniu dw\u00f3ch g\u0142\u00f3wnych alej. Uwag\u0119 zwraca grobowiec mieleckich proboszcz\u00f3w, w kt\u00f3rym pochowani s\u0105: ks. Franciszek Pawlikowski (1862 -1932), ks. Adolf Lachman (1870 -1942), ks. Micha\u0142 Nawalny (1882 -1957) i ks. mgr Wojciech Madej (1909-1980). S\u0105siaduj\u0105 z nim grobowce wielce zas\u0142u\u017conych: dr. in\u017c. Andrzeja K\u0119dziora, in\u017c. Jana Ha\u0142adeja i Franciszka Kazany oraz ich rodzin. W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci cmentarza znajduj\u0105 si\u0119 grobowce innych starych rodzin mieleckich, tworz\u0105cych przez d\u0142ugie lata histori\u0119 miasta: Achtyl\u00f3w, Baryckich, Borz\u0119ckich, Bro\u017conowicz\u00f3w, D\u0119bickich, Drob\u00f3w, Dzia\u0142owskich, Dziekan\u00f3w, Gardulskich, Gwo\u017adziowskich, Graczy\u0144skich, Indyk\u00f3w, Jasi\u0144skich, Je\u017c\u00f3w, Kolasi\u0144skich, Korpantych, Kremp\u00f3w, Kowalskich, K\u0142os\u00f3w, Kradyn\u00f3w, Kani\u00f3w, Leyk\u00f3w, Lachnit\u00f3w, \u0141ojczyk\u00f3w, Marcink\u00f3w, Olszewskich, Ortyl\u00f3w, Pawlikowskich, Pancerz\u00f3w, Podolskich, Polak\u00f3w, Pyrzy\u0144skich, Ryniewicz\u00f3w, Rymanowskich, Soko\u0142\u00f3w, Sadowskich, \u015al\u00f3sark\u00f3w, Solarskich, Surowc\u00f3w, Toczy\u0144skich, Wery\u0144skich, Wanatowicz\u00f3w, Witk\u00f3w, Wo\u017aniak\u00f3w, Wydr\u00f3w, Wycza\u0142k\u00f3w i \u017belask\u00f3w. Powszechnym szacunkiem otoczone s\u0105 te\u017c Miejsca Pami\u0119ci Narodowej: mogi\u0142y powsta\u0144c\u00f3w styczniowych, zbiorowe mogi\u0142y \u017co\u0142nierzy z I wojny \u015bwiatowej (odr\u0119bne has\u0142o \u2013 cmentarz wojskowy), zbiorowa mogi\u0142a zak\u0142adnik\u00f3w rozstrzelanych w Z\u0142otnikach 3 XI 1943 r., zbiorowa mogi\u0142a zak\u0142adnik\u00f3w rozstrzelanych w Charzewicach 20 X 1943 r. i innych \u017co\u0142nierzy AK, zbiorowa mogi\u0142a \u017co\u0142nierzy z kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. oraz zbiorowa mogi\u0142a pracownik\u00f3w PZL Mielec poleg\u0142ych w czasie nalotu samolot\u00f3w niemieckich 2 IX 1939 r. Wyznaniowy charakter cmentarza podkre\u015blaj\u0105 2 drewniane krzy\u017ce i figura Chrystusa Frasobliwego w stylu ludowego baroku z 2 po\u0142. XIX w. Nastr\u00f3j spokoju i powagi podkre\u015blaj\u0105 liczne stare drzewa pochylaj\u0105ce si\u0119 nad grobami. Cmentarz ogrodzony jest murem ceglanym z prze\u015bwitami w kszta\u0142cie krzy\u017ca (od strony ul. Sienkiewicza i ul. D\u0142ugosza) oraz siatk\u0105 (od strony zachodniej). G\u0142\u00f3wne dwa wej\u015bcia (od ul.Sienkiewicza i ul. D\u0142ugosza) posiadaj\u0105 bramy, otwierane oficjalnie tylko w czasie pogrzeb\u00f3w i na Wszystkich \u015awi\u0119tych. W pierwszych latach XXI w. wykonano szereg prac remontowych i porz\u0105dkowych, m.in. zbudowano ogrodzenie od stron zachodniej i p\u00f3\u0142nocnej, naprawiono ogrodzenie od stron po\u0142udniowej i wschodniej, po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 na alejkach g\u0142\u00f3wnych oraz usuni\u0119to szereg drzew. W okresie pomi\u0119dzy dwoma spisami zmar\u0142ych, Henryka Momota na pocz\u0105tku lat 90. XX w. i J\u00f3zefa Witka w 2012 r., na cmentarzu nast\u0105pi\u0142o wiele zmian. Upowszechni\u0142a si\u0119 praktyka budowania nowych du\u017cych grobowc\u00f3w na miejscu pojedynczego lub dwumiejscowego grobu. Wybudowanie wielomiejscowych grobowc\u00f3w umo\u017cliwi\u0142o umieszczenie w nich zmar\u0142ych, pochowanych pierwotnie na innych cmentarzach (ekshumacje). W latach 2011-2012 i 2014 r. przeprowadzono remont ogrodzenia (wyk.Eugeniusz Pisarczyk, Gliny Wielkie) oraz uporz\u0105dkowano drzewostan.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0
6. CMENTARZ PARAFIALNY W OSIEDLU RZOCH\u00d3W<\/strong>, urz\u0105dzony oko\u0142o 1880 r., na terenie oddalonym od ko\u015bcio\u0142a o kilkaset metr\u00f3w, przy drodze do Wojs\u0142awia i Mielca. Na prze\u0142omie XIX i XX w. rodzina S\u0119kowskich wybudowa\u0142a w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci cmentarza kaplic\u0119 grobow\u0105 w stylu neogotyckim. Na jej fasadzie umieszczono rodowy herb Jelita. W kaplicy S\u0119kowskich pochowani s\u0105 tak\u017ce dwaj proboszczowie rzochowscy ks. Karol Dobrza\u0144ski (1884-1960) i ks. dr Tomasz Rzepka (1913-1972). Do dzisiejszych czas\u00f3w dotrwa\u0142o kilkana\u015bcie XIX-wiecznych grob\u00f3w z okaza\u0142ymi pomnikami. Najstarszymi (z czytelnymi napisami) s\u0105 groby: Ludwiki z Gr\u0119bosz\u00f3w Sadowskiej (1888), Jana Szynkiela (1890) i Jana Ziomka (1891). Spo\u015br\u00f3d kilkuset innych grobowc\u00f3w i grob\u00f3w wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 miejsca poch\u00f3wku: c.k. wachmistrza \u017candarmerii Henryka Wa\u0142ka (1870-1906), ks. Adama Gr\u0119bosza \u2013 proboszcza rzochowskiego (1871-1917), ks. prof. Micha\u0142a Nowickiego (1859- 1919), ks. Jana Pyzikiewicza \u2013 proboszcza w Lipnicy Wielkiej (1901-1943) i oficera Wojska Polskiego Kazimierza Po\u0142ocha (1904-1975). W 2013 r. wykonano nowe ogrodzenie z bram\u0105 od ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ WOJENNY \u017bO\u0141NIERZY I WOJNY \u015aWIATOWEJ<\/strong>, wydzielona cz\u0119\u015b\u0107 cmentarza parafialnego przy ul. H. Sienkiewicza. Umieszczony jest po lewej stronie g\u0142\u00f3wnej alei, tu\u017c za bram\u0105 wej\u015bciow\u0105 od strony ul. H. Sienkiewicza. Sk\u0142ada si\u0119 z 7 pod\u0142u\u017cnych mogi\u0142 zbiorowych, zabezpieczonych jednakowymi betonowymi opaskami i ustawionych pionowo do alei. Pomi\u0119dzy mogi\u0142ami znajduj\u0105 si\u0119 przej\u015bcia. W centrum cmentarza, pomi\u0119dzy 3. i 4. mogi\u0142\u0105, stoi drewniany krzy\u017c z wizerunkiem i napisem \u201e1914-1915\u201d, a przed nim \u2013 na niskim cokole – niewielki krzy\u017c betonowy z napisem \u201eMogi\u0142y zbiorowe z I wojny \u015bwiatowej\u201d. Cmentarz zosta\u0142 za\u0142o\u017cony w maju 1915 r., po przej\u015bciu frontu przez ziemi\u0119 mieleck\u0105 w dniach od 8 V do 12 V. W mogi\u0142ach pochowano poleg\u0142ych i zmar\u0142ych w wyniku odniesionych ran z obu walcz\u0105cych stron. (W tym czasie w Mielcu funkcjonowa\u0142o kilka prowizorycznych szpitali wojskowych.) Raport Komendanta Inspekcji Grob\u00f3w Wojennych w Przemy\u015blu z wrze\u015bnia 1918 r. informuje, \u017ce pochowano og\u00f3\u0142em 151 \u017co\u0142nierzy, w tym 36 z armii austro-w\u0119gierskiej, 5 z armii niemieckiej i 110 z armii rosyjskiej. Pocz\u0105tkowo zmar\u0142ych \u017co\u0142nierzy umieszczono w 49 grobach w 8 rz\u0119dach. P\u00f3\u017aniej zapewne po\u015bpiesznie wykonane i nie piel\u0119gnowane mogi\u0142y ulega\u0142y coraz wi\u0119kszemu zniszczeniu, tote\u017c kolejne raporty wykazywa\u0142y coraz mniejsz\u0105 ilo\u015b\u0107 grob\u00f3w. Uporz\u0105dkowanie cmentarza nast\u0105pi\u0142o w latach 50., a w dalszych latach sukcesywnie wykonywano remonty opasek i krzy\u017cy. Uwag\u0119 zwraca gr\u00f3b siostry mi\u0142osierdzia (sanitariuszki) Kalisty Bazikiny (1894-1915), po\u0142o\u017cony przy 4. mogile, od strony alei. Po jej pogrzebie zbudowano ma\u0142y pomnik z rzecznych kamieni i umieszczono na nim rze\u017ab\u0119 anio\u0142a oraz marmurow\u0105 tabliczk\u0119 z napisem wykonanym cyrylic\u0105. P\u00f3\u017aniej nieznany sprawca zniszczy\u0142 rze\u017ab\u0119 i tak pozosta\u0142o do dzi\u015b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ \u017bO\u0141NIERZY RADZIECKICH<\/strong>, powsta\u0142 w 1947 r. przy ul. Wolno\u015bci, biegn\u0105cej w kierunku Kolbuszowej i Rzeszowa, obok lasku komunalnego. Pochowano na nim 2291 oficer\u00f3w i \u017co\u0142nierzy radzieckich w 120 mogi\u0142ach (84 zbiorowych i 36 indywidualnych). Polegli oni w czasie walk z wojskami hitlerowskimi o ziemi\u0119 mieleck\u0105 w okresie od 4 VIII 1944 r. do stycznia 1945 r. oraz (w pojedynczych przypadkach) w latach 1939-1945. Pocz\u0105tkowo mogi\u0142y \u017co\u0142nierzy radzieckich znajdowa\u0142y si\u0119 na terenie ca\u0142ego powiatu mieleckiego, a w Mielcu na Rynku Starego Miasta. Uroczysto\u015b\u0107 przeniesienia trumien ze zw\u0142okami \u017co\u0142nierzy z mieleckiego Rynku na cmentarz przy ul. Wolno\u015bci odby\u0142a si\u0119 13 III 1948 r. Ekshumacji i przeniesienia zw\u0142ok z innych miejsc dokonano w latach 1948-1949. W latach 50. i 60. centraln\u0105 budowl\u0105 cmentarza by\u0142 niewielki obelisk z tablic\u0105 informacyjn\u0105. W latach 70. wykonano pomnik \u2013 tzw. \u201eIglic\u0119\u201d metalow\u0105 wed\u0142ug projektu artysty rze\u017abiarza Ryszarda Stryjeckiego. Drugim wa\u017cnym elementem wystroju cmentarza s\u0105 centralnie ustawione tablice z nazwiskami poleg\u0142ych. S\u0105 w\u015br\u00f3d nich liczne, typowo polskie nazwiska, np. Baran, Bielik, Bie\u0144kowski, Bogusz, Grabowski, Kozik, Lewicki, \u0141ysakowski, Mazur, Skiba, Stach, Tracz i \u017bmijkowski.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ \u017bYDOWSKI PRZY DRODZE DO CYRANKI (UL. JADERNYCH)<\/strong>, miejsce poch\u00f3wku mieleckich \u017byd\u00f3w od XVI w. do 1941 r. Pierwsi \u017bydzi pojawili si\u0119 w Mielcu pod koniec XVI w. i dla cel\u00f3w grzebalnych wyznaczono im teren odleg\u0142y od centrum miasta, na niewielkim piaszczystym pag\u00f3rku przy drodze do Cyranki. W czasie okupacji hitlerowskiej, latem 1941 r., w\u0142adze niemieckie nakaza\u0142y zdemontowanie kilku tysi\u0119cy macew (p\u0142yt nagrobkowych), kt\u00f3re nast\u0119pnie u\u017cyto do r\u00f3\u017cnych cel\u00f3w budowlanych, m.in. budowy dr\u00f3g i chodnik\u00f3w oraz zapory spi\u0119trzaj\u0105cej wod\u0119 przy urz\u0105dzeniach wodoci\u0105gowych na rzece Wis\u0142oce. Na pocz\u0105tku lat 60. XX w. cz\u0119\u015b\u0107 terenu zdewastowanego cmentarza przeznaczona zosta\u0142a pod budow\u0119 g\u0142\u00f3wnej siedziby Poczty Polskiej i Urz\u0119du Telekomunikacyjnego w Mielcu. Zw\u0142oki z tego terenu ekshumowano i umieszczono najpierw na cmentarzu parafialnym w Mielcu, a nast\u0119pnie, w porozumieniu z Gmin\u0105 \u017bydowsk\u0105 w Krakowie, przewieziono na cmentarz \u017cydowski w Nowym S\u0105czu. Na pocz\u0105tku lat 90. cz\u0119\u015b\u0107 terenu cmentarza, administrowana przez Gmin\u0119 Miejsk\u0105, zosta\u0142a zabezpieczona trwa\u0142ym ogrodzeniem, a w centralnej cz\u0119\u015bci umieszczono obelisk. Prace te wykonano na zlecenie Zwi\u0105zku Wyznania Moj\u017ceszowego RP w Warszawie. W 1994 r., korzystaj\u0105c z niskiego poziomu wody, wydobyto kilkadziesi\u0105t kawa\u0142k\u00f3w macew z Wis\u0142oki w rejonie k\u0142adki i umieszczono je na opisywanym cmentarzu. P\u00f3\u017aniej jeszcze kilkana\u015bcie kawa\u0142k\u00f3w przywieziono z r\u00f3\u017cnych miejsc w mie\u015bcie, m.in. z terenu obok szpitala przy ul. Biernackiego. W 2003 r. zebrane kawa\u0142ki macew ustawiono we wschodniej cz\u0119\u015bci cmentarza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ \u017bYDOWSKI PRZY UL. WSP\u00d3LNEJ<\/strong>, miejsce poch\u00f3wku oko\u0142o 250 os\u00f3b narodowo\u015bci \u017cydowskiej, zamordowanych przez Niemc\u00f3w w czasie deportacji \u017byd\u00f3w z Mielca 9 III 1942 r., a by\u0107 mo\u017ce tak\u017ce wielu kolejnych ofiar w nast\u0119pnych dniach, kiedy przetrzymywano \u017byd\u00f3w w hangarze na lotnisku. Po II wojnie \u015bwiatowej ogrodzono to miejsce betonowym murkiem oraz upami\u0119tniono kamienn\u0105 tablic\u0105 na postumencie. Na tablicy umieszczono napisy w j\u0119zyku polskim i hebrajskim o tre\u015bci: \u201ePami\u0119ci tysi\u0105ca \u017byd\u00f3w ofiar barbarzy\u0144stwa hitleryzmu w latach 1939-1945\u201d. W latach 9. XX w. J\u00f3zef Rubin z Montrealu, ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum w latach 30. XX w. sfinansowa\u0142 wykonanie nowego ogrodzenia i nowej formy upami\u0119tnienia w postaci du\u017cej tablicy w kszta\u0142cie macewy z napisami o tre\u015bci: \u201ePami\u0119ci obywateli miasta Mielec pochodzenia \u017cydowskiego pomordowanych przez nazist\u00f3w 9 marca 1942 r. spoczywaj\u0105cych w tym miejscu\u201d, w j\u0119zykach: hebrajskim, polskim i angielskim.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CMENTARZ \u017bYDOWSKI W REJONIE UL. R. TRAUGUTTA<\/strong>, za\u0142o\u017cony w latach 30. XX w. Jego dominant\u0105 jest obelisk na niewielkim pag\u00f3rku. Poni\u017cej zachowa\u0142o si\u0119 kilka p\u0142yt nagrobnych. Tak\u017ce i ten cmentarz zosta\u0142 ogrodzony na zlecenie Zwi\u0105zku Wyznania Moj\u017ceszowego RP w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCOLFARM\u201d S.A., ZAK\u0141ADY FARMACEUTYCZNE \u201eCOLFARM\u201d S.A.<\/strong>, firma powsta\u0142a 2 VI 1997 r. w Warszawie. G\u0142\u00f3wnymi jej akcjonariuszami byli Tadeusz Zbigniew Tuora z Warszawy i firma \u201eCORMAY\u201d S.A. z siedzib\u0105 w Warszawie. 21 IV 1998 r. otrzyma\u0142a zezwolenie Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Warszawie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Nowoczesny obiekt Zak\u0142ad\u00f3w, umieszczony we wschodniej cz\u0119\u015bci SSE, wybudowano w okresie od 15 II do 15 XII 1999 r. Na podstawie koncesji G\u0142\u00f3wnego Inspektora Farmaceutycznego firma produkowa\u0142a od grudnia 2000 r. niesterylne formy sta\u0142e: tabletki i granulaty. Firma specjalizowa\u0142a si\u0119 w produkcji, handlu i us\u0142ugach obejmuj\u0105cych wytwarzanie oraz konfekcjonowanie produkt\u00f3w leczniczych i suplement\u00f3w diety. Jako firma farmaceutyczna sta\u0142a si\u0119 rozpoznawalna na rynku dzi\u0119ki suplementowi 2KC (preparat \u0142agodz\u0105cy skutki nadu\u017cycia alkoholu), kt\u00f3ry znalaz\u0142 si\u0119 w sprzeda\u017cy w 2004 r. Ju\u017c w pierwszym roku zosta\u0142 uznany za \u201eZ\u0142oty Specja\u0142\u201d i \u201eProdukt Roku\u201d w czasopi\u015bmie \u015awiat Farmacji Wydawnictwa \u201eApteka\u201d, a nast\u0119pnie otrzymywa\u0142 tytu\u0142 \u201eProdukt Roku\u201d w latach 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011. Sprzedawany jest nie tylko w kraju, ale tak\u017ce poza jego granicami, m.in. w Rumunii i krajach ba\u0142ka\u0144skich. W 2011 r. tytu\u0142 \u201eProdukt Roku\u201d otrzyma\u0142 tak\u017ce inny wyr\u00f3b mieleckiej fabryki \u2013 preparat przeciwtr\u0105dzikowy \u201eBratek\u201d. Firma otrzyma\u0142a tak\u017ce szereg innych wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in.: Diament miesi\u0119cznika „Forbes”, Nagrod\u0119 Profesor\u00f3w Farmacji, Nagrod\u0119 Zaufania „Z\u0142oty Otis” i Podkarpack\u0105 Nagrod\u0119 Gospodarcz\u0105. W Mi\u0119dzynarodowym Programie Bada\u0144 Bieg\u0142o\u015bci Mikrobiologicznej uzyska\u0142a certyfikat bieg\u0142o\u015bci mikrobiologicznej. Adres firmy: ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

C + N POLSKA Sp. z o.o.<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca w SSE EURO-PARK MIELEC na podstawie zezwolenia z dnia 20 VIII 2002 r. Powsta\u0142a jako c\u00f3rka ameryka\u0144skiej firmy C+N Packaging Inc. Ma siedzib\u0119 we wschodniej cz\u0119\u015bci SSE. Produkuje elementy opakowaniowe z tworzyw sztucznych, m.in. nasadki i zakr\u0119tki do perfum i kosmetyk\u00f3w, a tak\u017ce dekoruje wyroby i montuje wyroby wielokomponentowe. Wykonuje te\u017c projekty indywidualne. Ca\u0142o\u015b\u0107 produkcji obj\u0119ta jest szczeg\u00f3lnymi uwarunkowaniami jako\u015bciowymi. Firma uzyska\u0142a m.in. certyfikat EN ISO 9001:2008. Wymaga tego produkcja dla \u015bwiatowych potentat\u00f3w w bran\u017cy kosmetycznej, m.in. Avon, Chanel, Coty, Dior i Oriflame.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

COMP SOFT SP. Z O.O.<\/strong>, firma informatyczna funkcjonuj\u0105ca na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC. Powsta\u0142a w roku 2000. W sk\u0142ad pierwszego zarz\u0105du wchodzili: Janusz Wturski \u2013 prezes i Stanis\u0142aw Wanatowicz \u2013 wiceprezes. W 2006 r. wprowadzono zarz\u0105d jednoosobowy, a funkcj\u0119 prezesa przej\u0105\u0142 Stanis\u0142aw Wanatowicz. Od powstania sp\u00f3\u0142ka posiada status Oracle Gold Partner, przyznawany przez Oracle Corporation (\u015bwiatowego lidera w dziedzinie system\u00f3w zarz\u0105dzania relacyjnymi bazami danych) dla najwa\u017cniejszych partner\u00f3w. W 2011 r. system informatyczny MAAT autorstwa COMP Softu otrzyma\u0142 rekomendacj\u0119 w konkursie technologicznym \u201eGazety Bankowej\u201d na Hit Roku 2011 dla Instytucji Finansowych. W tym samym roku firma otrzyma\u0142a wyr\u00f3\u017cnienie w VI edycji Konkursu Gepardy Biznesu 2011. W 2013 r. COMP Soft otrzyma\u0142 certyfikaty Firmy Przyjaznej Biznesowi i Lidera Nowych Technologii. Do najwa\u017cniejszych klient\u00f3w firmy nale\u017c\u0105: grupa kapita\u0142owa Black Red White, UPS Polska, Urz\u0105d Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, Stra\u017c Miejska Miasta Sto\u0142ecznego Warszawy i grupa kapita\u0142owa LEIER Polska. Firma zatrudnia oko\u0142o 40 pracownik\u00f3w. Jest wsp\u00f3\u0142sponsorem m.in. pi\u0142karzy r\u0119cznych Stali Mielec oraz corocznych edycji Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego w Mielcu. Firma zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona\u00a0 w XII edycji Konkursu Gepardy Biznesu 2017 i X edycji Konkursu Efektywna Firma 2017 oraz otrzyma\u0142a tytu\u0142 laureata V edycji Programu Promocyjnego Mocna Firma Godna Zaufania 2017. Jest cz\u0142onkiem Klubu Nowoczesnego Biznesu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

COMPUTERLAND MIELEC Sp. z o.o. (wcze\u015bniej GALICYJSKIE TOWARZYSTWO INFORMATYCZNE Sp. z o.o.)<\/strong>\u00a0funkcjonuje od 1 VII 1993 r., a 1 VI 1998 r. uzyska\u0142 (jeszcze jako GTI) od Ministra Przemys\u0142u zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Specjalnej Strefie Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC. Wchodzi w sk\u0142ad Grupy COMPUTERLAND S.A. ComputerLand Mielec jest autorem systemu PROMIS S\/4 i posiada pe\u0142n\u0105 swobod\u0119 kszta\u0142towania jego kod\u00f3w \u017ar\u00f3d\u0142owych. System ten posiada Certyfikat po\u015bwiadczaj\u0105cy dokonanie wpisu do Polskiego Rejestru Oprogramowania (kod rejestracji R01n) wydanego przez Stowarzyszenie Polski Rynek Oprogramowania PRO. (Zintegrowany System Zarz\u0105dzania PROMIS S\/4 to nowoczesne rozwi\u0105zanie klasy MRP II dla du\u017cych i \u015brednich przedsi\u0119biorstw, kt\u00f3re swoj\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 widz\u0105 w rozwoju opartym o rozwi\u0105zania firmy ORACLE \u2013 lidera w dziedzinie relacyjnych baz danych i Internetu. Tworz\u0105 go nast\u0119puj\u0105ce elementy: Produkcja, Logistyka, Finanse, Zasoby Ludzkie i Administracja Systemem.) Mielecka firma, przez powi\u0105zania kapita\u0142owe i umowy partnerskie, wspomagana jest przez Oddzia\u0142y Regionalne ComputerLand w Warszawie, Szczecinie, Katowicach, Gda\u0144sku, Bia\u0142ymstoku, Wroc\u0142awiu, Krakowie i Poznaniu oraz filie w Lublinie, \u0141odzi i Cz\u0119stochowie. Oddzia\u0142y te prowadz\u0105 na rzecz ComputerLand Mielec dzia\u0142alno\u015b\u0107 marketingowo-handlow\u0105 oraz zajmuj\u0105 si\u0119 wdra\u017caniem i wsparciem systemu PROMIS S\/4. Adres firmy: ul. Wojska Polskiego 3. 18 VI 2013 r. zosta\u0142a wykre\u015blona z rejestru przedsi\u0119biorc\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CONSTRUCTION, Sp. z o.o.<\/strong>, firma handlowa powsta\u0142a w Krakowie w 1988 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a w 1990 r. Jej za\u0142o\u017cycielem, w\u0142a\u015bcicielem i prezesem jest Wojciech Ogonowski. Posiada plac\u00f3wki w szeregu miast w Polsce, w tym r\u00f3wnie\u017c od 1997 r. w Mielcu. Oferta handlowa firmy to materia\u0142y budowlane, akcesoria i narz\u0119dzia potrzebne do wykonywania rob\u00f3t wyko\u0144czeniowych w technologii \u201esuchego tynku\u201d. Mielecka plac\u00f3wka jest te\u017c oficjalnym przedstawicielem i dystrybutorem producenta p\u0142yt gipsowo-kartonowych \u201eNida-Gips\u201d w Mielcu oraz dystrybutorem materia\u0142\u00f3w termoizolacyjnych Firmy \u201eGULLFIBER\u201d ze Szwecji. Sprzedawa\u0142a te\u017c p\u0142yty poliw\u0119glanowe kanalikowe i lite Firmy \u201eGeneral Elektric\u201d. Siedziba i magazyny: ul. Przemys\u0142owa 25.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CONTENUR POLSKA SP. Z O.O.<\/strong>, firma za\u0142o\u017cona w 2011 r. przez firm\u0119-matk\u0119 CONTENUR funkcjonuj\u0105c\u0105 w Hiszpanii od 1984 r. Przedmiotem jej dzia\u0142alno\u015bci jest projektowanie, produkcja i sprzeda\u017c system\u00f3w kontenerowych oraz koszy na \u015bmieci, a ponadto r\u00f3\u017cnych przedmiot\u00f3w do wyposa\u017cenia plac\u00f3w zabaw, obiekt\u00f3w sportowych i teren\u00f3w rekreacyjnych. Drug\u0105 dziedzin\u0105 jej oferty s\u0105 us\u0142ugi zwi\u0105zane z wymienionymi wyrobami, m.in. ich lokalizacj\u0105 i konserwacj\u0105. Dynamiczny rozw\u00f3j firmy i dba\u0142o\u015b\u0107 o jako\u015b\u0107 wyprowadzi\u0142 j\u0105 na pozycj\u0119 lidera w Hiszpanii i jednej z czo\u0142owych firm w Europie w bran\u017cy zbi\u00f3rki sta\u0142ych odpad\u00f3w komunalnych. Jest obecna na rynkach ponad 30 kraj\u00f3w. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w SSE EURO-PARK MIELEC uzyska\u0142a 19 X 2011 r. Wydzier\u017cawi\u0142a od O\/ARP now\u0105 hal\u0119 i wyposa\u017cy\u0142a w najwy\u017cszej klasy sprz\u0119t i technologi\u0119. Uzyska\u0142a te\u017c certyfikaty takie same jak pierwsza fabryka w Getafe ko\u0142o Madrytu. W marcu 2012 r. w mieleckim zak\u0142adzie rozpocz\u0119to produkcj\u0119. Oficjalne otwarcie firmy w Mielcu nast\u0105pi\u0142o 17 X 2012 r. Z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 w mieleckiej SSE wi\u0105\u017ce si\u0119 nadzieje na szerokie wej\u015bcie na rynki w Europie \u015brodkowej i wschodniej. Prowadzona jest wi\u0119c aktywna dzia\u0142alno\u015b\u0107 promocyjna, m.in. dwukrotnie Contenur Polska uczestniczy\u0142a w Mi\u0119dzynarodowych Targach Ochrony \u015arodowiska POLEKO w Poznaniu (2011 i 2012 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

COP-U (ULICA)<\/strong>, ulica miejska przebiegaj\u0105ca od bramy zachodniej lotniska (tzw. berdechowskiej), po terenie lotniska przy jego granicy po\u0142udniowej. \u0141\u0105czy si\u0119 z ul. Strefow\u0105. Po obu jej stronach znajduj\u0105 si\u0119 tereny Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego (Obszar A). Posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, nie ma chodnik\u00f3w. Nazw\u0119 COP-u otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 29 IV 2008 r. T\u0105 form\u0105 upami\u0119tniono wielkie przedsi\u0119wzi\u0119cie gospodarcze II Rzeczypospolitej i jego znaczenie dla rozwoju Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

COSMOS<\/strong>, amatorski zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki no\u017cnej. Powsta\u0142 w 1977 r. z inicjatywy Andrzeja Chomenki. Po wsp\u00f3lnych treningach i grach, w 1978 r. jego pierwszy sk\u0142ad stanowili: Andrzej Chomenko, Wies\u0142aw Dudek, Witold Klich, Tadeusz Kosowicz, Janusz Ma\u0142aszewicz, Mieczys\u0142aw Piwanowski, Marek Skowro\u0144ski i Wojciech Kula. Po kilku lokalnych sukcesach wystartowa\u0142 w III Og\u00f3lnopolskim Turnieju Pi\u0142ki No\u017cnej o Puchar ZG ZSMP w 1978 r. Zwyci\u0119\u017cy\u0142 w turnieju wojew\u00f3dzkim i strefowym, a w p\u00f3\u0142finale w Ostro\u0142\u0119ce przegra\u0142 z Radomiem 0 : 1 i odpad\u0142 z turnieju. Po s\u0142abym starcie w 1979 r. dru\u017cyna zdecydowanie lepiej przygotowa\u0142a si\u0119 do V Og\u00f3lnopolskiego Turnieju Pi\u0142ki No\u017cnej w 1980 r., organizowanego przez ZSMP, PZPN i \u201eSport\u201d. Wygra\u0142a turniej wojew\u00f3dzki, nast\u0119pnie turniej strefowy w Nowym S\u0105czu w dniach 16-17 IX 1980 r. (4 : 0 z Krakowem, 4 : 2 z Krosnem), turniej p\u00f3\u0142fina\u0142owy w Sycowie (1 : 0 z Ostrowcem \u015awi\u0119tokrzyskim, 0 : 0 i w karnych 5 : 4 z Now\u0105 Rud\u0105) oraz mecz fina\u0142owy w S\u0142ubicach 19 X 1980 r. (3 : 1 z Radomiem), zdobywaj\u0105c pierwsze miejsce i nieoficjalny tytu\u0142 mistrza Polski dru\u017cyn niezrzeszonych. W dru\u017cynie wyst\u0119powali: bramkarze \u2013 Witold Klich i Leszek Kowalski, obro\u0144cy \u2013 Janusz Stypa, Andrzej Korpanty, Zbigniew Kiwak, Tadeusz Kosowicz, Grzegorz Modras i Andrzej Chomenko, pomocnicy \u2013 Mieczys\u0142aw Piwanowski, Jan Jadczak, Janusz Korpanty, Marian Piekarz, Zbigniew Krupa i Marek Ko\u0142odziej, napastnicy \u2013 Janusz Ma\u0142aszewicz, Wies\u0142aw Dudek, Jan Tkaczyk, Stanis\u0142aw Szwakop, Marek K\u0119dzior i Zbigniew K\u0119pa. Kierownikiem dru\u017cyny z ramienia ZSMP by\u0142 Andrzej Kami\u0144ski. Drugim sukcesem w roku 1980 by\u0142o 1. miejsce w mi\u0119dzynarodowym Turnieju Przyja\u017ani \u201eMielec 80\u201d \u2013 jako dru\u017cyny WSK Mielec \u2013 po zwyci\u0119stwach z reprezentacjami przedsi\u0119biorstw \u201eZwezdara\u201d Belgrad i \u201eCsepel\u201d Badapeszt. W latach 1982-1983 \u201eCosmos\u201d zwyci\u0119\u017ca\u0142 w turniejach lokalnych, ale w OTPN nie kwalifikowa\u0142 si\u0119 do fina\u0142\u00f3w centralnych. Sukcesem zako\u0144czy\u0142 si\u0119 udzia\u0142 w IX OTPN w 1984 r., kiedy to po zwyci\u0119stwach z Jaros\u0142awiem 2 : 0, Hrubieszowem 5 : 0, Ostrowcem \u015awi\u0119tokrzyskim 3 : 1, Katowicami 2 : 0 i Ciechanowem 5 : 1 oraz pora\u017cce z TKKF \u201eG\u00f3rczyn\u201d Gorz\u00f3w Wielkopolski 2 : 2 (1 : 3 w rzutach karnych) zdoby\u0142 amatorskie wicemistrzostwo Polski. Sukces ten powt\u00f3rzy\u0142 w X OTPN, kt\u00f3rego fina\u0142 rozegrano w Mielcu (20-22 IX 1985 r.), zwyci\u0119\u017caj\u0105c Szczecin 2 : 0 i przegrywaj\u0105c z Katowicami 0 : 1. Sk\u0142ad mielczan: W. Klich, Zbigniew Kula, W. Dudek, Zdzis\u0142aw Godziejewicz, Janusz Stypa, J. Ma\u0142aszewicz, J. Jadczak, Ryszard Wo\u017aniak, Boles\u0142aw Postolski, Krzysztof Szklarz, Jerzy Rado\u0144, Antoni Wery\u0144ski, J. Tkaczyk, Konstanty Czapiga, Grzegorz Modras, Edward Krzempek i Tadeusz Kosowicz. Kierownikiem dru\u017cyny z ramienia ZF ZSMP by\u0142 Krzysztof Tylutki, a opiekunami A. Chomenko i T. Kosowicz. W nast\u0119pnych latach dru\u017cyna, coraz bardziej zawansowana wiekowo, traktowa\u0142a gr\u0119 rekreacyjnie i nie odnosi\u0142a ju\u017c wi\u0119kszych sukces\u00f3w. W latach 1992-1995 spotykano si\u0119 ju\u017c rzadko i zako\u0144czono dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCRANE PLASTIC POLAND\u201d Sp. z o.o.<\/strong>, polsko-ameryka\u0144ska firma powsta\u0142a w maju 1997 r. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 22 IX 1997 r., a dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w czerwcu 1998 r. Produkuje siding winylowy najwy\u017cszej \u015bwiatowej jako\u015bci, pierwszy ca\u0142kowicie wykonywany w Polsce. (Partnerska firma ameryka\u0144ska posiada ponad 40-letnie do\u015bwiadczenia w zakresie produkcji sidingu.) Na p\u0142yty winylowe (panele), produkowane z zastrze\u017conego zwi\u0105zku chemicznego, firma posiada\u0142a \u201eAprobat\u0119 Techniczn\u0105\u201d wydan\u0105 w 1998 r. przez Instytut Techniki Budowlanej oraz \u201eCertyfikat Zgodno\u015bci\u201d wydany w 1999 r. przez Polskie Centrum Bada\u0144 i Certyfikacji. Szeroka gama profili i kolor\u00f3w paneli stwarza\u0142a mo\u017cliwo\u015b\u0107 uk\u0142adania ich w dowolnych kompozycjach. Sprawny monta\u017c i estetyk\u0119 zapewnia\u0142y niezb\u0119dne akcesoria uzupe\u0142niaj\u0105ce, m.in. listwy i naro\u017cniki. Nowym produktem (w naszym kraju) by\u0142y \u015bciany palowe C-LOC s\u0142u\u017c\u0105ce m.in. zabezpieczeniu linii brzegowych rzek i zbiornik\u00f3w wodnych, wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych, wykop\u00f3w, usuwisk itp. Posiada\u0142y gwarancj\u0119 na 50 lat u\u017cytkowania. Inn\u0105 nowo\u015bci\u0105 by\u0142a pod\u0142oga \u201eTimbertech\u201d (po\u0142\u0105czenie plastiku z trocinami), produkt wysokiej jako\u015bci i du\u017cej trwa\u0142o\u015bci, zast\u0119puj\u0105cy dotychczasowe drewniane pod\u0142ogi. Dyrektorem firmy by\u0142 Krzysztof Warcha\u0142owski. Adres: ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n

\"\"CREIGNOU JACQUES,<\/b> urodzi\u0142 si\u0119 22 I 1951 r. w Roscoff (Bretania, Francja). Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 techniczn\u0105 o profilu elektrycznym i klimatyzacyjnym. Karier\u0119 zawodow\u0105 zwi\u0105za\u0142 z firm\u0105 EDF (\u00c9lectricit\u00e9 de France). Podczas tourn\u00e9e Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d z Mielca w p\u00f3\u0142nocnej Francji w 1987 r. go\u015bci\u0142 dwie mieleckie tancerki. Zauroczony pi\u0119knem folkloru polskiego wst\u0105pi\u0142 do stowarzyszenia Les Amis de la Pologne (\u201ePrzyjaciele Polski\u201d) w Morlaix (Brytania). W latach 1990-1992 uczestniczy\u0142 w konwojach humanitarnych do Polski, prze\u017cywaj\u0105cej w\u00f3wczas k\u0142opoty zwi\u0105zane ze zmianami ustrojowymi, a szczeg\u00f3lnie gospodarczymi. Bywa\u0142 w tym czasie w Zamo\u015bciu, D\u0119bicy i Mielcu. To jeszcze mocniej zwi\u0105za\u0142o go z Polsk\u0105. W 1991 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa wspomnianego stowarzyszenia i przez szereg lat, wraz z rodzinami nale\u017c\u0105cymi do stowarzyszenia, go\u015bci\u0142 m\u0142odych pi\u0142karzy ze Szko\u0142y Podstawowej nr 6 w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej ze Szko\u0142y Sportowej im. Grzegorza Lato, uczestnicz\u0105cych w mi\u0119dzynarodowych turniejach pi\u0142ki no\u017cnej w Morlaix. W rewan\u017cu ekipy m\u0142odych sportowc\u00f3w z Morlaix i okolicy go\u015bci\u0142y w Mielcu, podejmowane przez mieleckie Stowarzyszenie Przyjaci\u00f3\u0142 Francji. Opr\u00f3cz kontakt\u00f3w sportowych realizowano te\u017c liczne wymiany kulturalne. Wraz z Jeanem Wojciechowskim (sekretarzem Stowarzyszenia) i mieleckimi przyjaci\u00f3\u0142mi doprowadzi\u0142 do partnerstwa miast francuskich: Morlaix, Saint-Martin-des-Champs i Saint-Th\u00e9gonnec (Bretania) z Mielcem. Swoim zaanga\u017cowaniem i inwencj\u0105 wni\u00f3s\u0142 istotny wk\u0142ad w rozw\u00f3j wsp\u00f3\u0142pracy wymienionych miast, ale te\u017c w umacnianie przyja\u017ani Francji i Polski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CSS \u2013 10 A<\/strong>, samolot szkolny (1 egzemplarz) wyprodukowany przez PZL Mielec w latach 1947-1948. Posiada\u0142 moc startow\u0105 65 KM, mas\u0119 startow\u0105 691 kg i mas\u0119 u\u017cyteczn\u0105 149 kg. Za\u0142og\u0119 stanowi\u0142y 2 osoby. Dokumentacj\u0119 opracowa\u0142o Centralne Studium Samolot\u00f3w (CSS). Konstrukcj\u0119 prowadzi\u0142 Franciszek Misztal. Pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 3 IX 1948 r., a pilotem by\u0142 Ludwik Lech.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CSS \u2013 10 C<\/strong>, samolot szkolny (1 egzemplarz) wyprodukowany przez PZL Mielec w latach 1947-1949. Posiada\u0142 moc startow\u0105 105 KM, mas\u0119 startow\u0105 756 kg i mas\u0119 u\u017cyteczn\u0105 251 kg. Za\u0142og\u0119 stanowi\u0142y 2 osoby. Dokumentacj\u0119 opracowa\u0142o Centralne Studium Samolot\u00f3w (CSS). Konstrukcj\u0119 prowadzi\u0142 Franciszek Misztal. Pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 24 IV 1949 r., a pilotem by\u0142 Ludwik Lech.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CSS \u2013 13 (PO \u2013 2)<\/strong>, samolot wielozadaniowy, produkowany przez PZL Mielec w latach 1949-1951. Posiada\u0142 struktur\u0119 drewnian\u0105, moc startow\u0105 125 KM, mas\u0119 startow\u0105 1030 \u2013 1120 kg i mas\u0119 u\u017cyteczn\u0105 149 kg. Za\u0142og\u0119 stanowi\u0142y 2 osoby. Dokumentacj\u0119 polsk\u0105, na podstawie licencji z ZSRR (PO-2, Biuro Polikarpowa), opracowa\u0142o Centralne Studium Samolot\u00f3w (CSS). Pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 2 IX 1949 r., a pilotami byli Ludwik Lech i Roman Lewandowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CUDKA (CZUDKA)<\/strong>, urodzona ok. 1320 r. w Rzochowie, c\u00f3rka Pe\u0142ki (kasztelana sieciechowskiego i s\u0105deckiego) i Ma\u0142gorzaty. Wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Niemierz\u0119 z Go\u0142czy, a w posagu od ojca otrzyma\u0142a w 1339 r. wie\u015b Rzoch\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CUKIERNIA GRZEGORZA SIERONIA<\/strong>, powsta\u0142a w 1996 r. Jej za\u0142o\u017cycielem i w\u0142a\u015bcicielem jest Grzegorz Siero\u0144, mistrz cukiernictwa. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci mie\u015bci si\u0119 w pawilonie us\u0142ugowo-handlowym przy ul. Pu\u0142askiego 2 A. Produkuje oko\u0142o 100 rodzaj\u00f3w ciast i ciastek. Przy wielu z nich G. Siero\u0144 wykorzystuje stare domowe przepisy, przekazane przez babci\u0119 (Ann\u0119 Siero\u0144). Wytwarza te\u017c nowe, w\u0142asne receptury i formy, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych na wyr\u00f3\u017cnienie zas\u0142uguj\u0105 torty \u201ebajkowe\u201d (w kszta\u0142cie postaci z bajek) dla dzieci, zwykle na indywidualne \u017cyczenie. Specjalno\u015bci\u0105 zak\u0142adu jest kompleksowe przygotowanie ciast na wesela i inne uroczysto\u015bci. We wsp\u00f3\u0142pracy z Zespo\u0142em Szk\u00f3\u0142 Technicznych cukiernia szkoli uczni\u00f3w w zawodzie ciastkarza i osi\u0105ga w tym zakresie bardzo dobre rezultaty, m.in. w Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eNa najlepszego ucznia w zawodzie ciastkarz\u201d w 1998 r. i 2000 r. przygotowywani uczniowie uplasowali si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce. Przez pewien czas przy cukierni czynna by\u0142a herbaciarnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CUKIERNIA G.W. K\u0141ACZY\u0143SKICH<\/strong>, powsta\u0142a w 1991 r. \u0142\u0105cznie z piekarni\u0105 w ramach Firmy PHU G.W.K\u0141ACZY\u0143SCY. Jej za\u0142o\u017cycielami i w\u0142a\u015bcicielami s\u0105 Gra\u017cyna i Witold K\u0142aczy\u0144scy. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 firmy by\u0142 obiekt przy ul. Drzewieckiego 9, a drug\u0105 lokal w Centrum Handlowo-Us\u0142ugowym \u201ePASA\u017b\u201d przy ul. Dworcowej 4. Aktualnie produkuje 163 rodzaje ciast. Stosuje si\u0119 receptury tradycyjne, w tym cz\u0119\u015b\u0107 przekazan\u0105 w ramach rodziny \u2013 w\u0142a\u015bcicielka pochodzi z rodziny Wery\u0144skich. Specjalno\u015bci\u0105 Zak\u0142adu s\u0105 serniki. Wykonywane s\u0105 zam\u00f3wienia na wesela i inne uroczysto\u015bci. W lokalu firmy, opr\u00f3cz sklepu znajduj\u0105 si\u0119 stoliki do konsumpcji, a w okresie letnim obok lokalu w hallu \u201ePASA\u017bU\u201d urz\u0105dzany jest ogr\u00f3dek konsumpcyjny. Zak\u0142ad prowadzi, we wsp\u00f3\u0142pracy z ZST, szkolenie uczni\u00f3w w zawodzie piekarz \u2013 ciastkarz i ciastkarz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CUKIERNIA POKUSA ,\u00a0<\/strong>zosta\u0142a za\u0142o\u017cona 10 XII 2001 r. pod nazw\u0105: Cukiernia Pokusa s.c. Bo\u017cena Borowska & Marta R\u0105czka. W pa\u017adzierniku 2014 r. obie wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielki za\u0142o\u017cy\u0142y w\u0142asne firmy. Od tego czasu\u00a0 firma zmieni\u0142a nazw\u0119 na: Cukiernia Pokusa Marta R\u0105czka-\u017burawska. W 2020 r. Marta R\u0105czka-\u017burawska za\u0142o\u017cy\u0142a dodatkowe dwie sp\u00f3\u0142ki: Cukiernia Pokusa Sp. z o.o. komandytowa i Cukiernia Pokusa Sp. z o.o. Konsekwentna dba\u0142o\u015b\u0107 o jako\u015b\u0107 wyrob\u00f3w cukierniczych i niepowtarzalne receptury zosta\u0142y potwierdzone nagrodami, m.in.: certyfikatami jako\u015bci w Plebiscycie \u201eSmaczne bo Podkarpackie\u201d corocznie od 2015 r. do 2021 r., pierwszym miejscem w Plebiscycie Gala Bran\u017cy Weselnej 2017 woj. podkarpackiego w kategorii: cukiernia oraz wyr\u00f3\u017cnieniem statuetk\u0105 za 3. miejsce w finale og\u00f3lnopolskim Gali Bran\u017cy Weselnej 2018 r. w kategorii: cukiernia. Tak\u017ce Marta R\u0105czka-\u017burawska zosta\u0142a uhonorowana wieloma presti\u017cowymi wyr\u00f3\u017cnieniami. (Szerzej w odr\u0119bnym ha\u015ble.) Poza codzienn\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 handlow\u0105 trzy firmy z nazw\u0105 Pokusa sponsoruj\u0105 wiele przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142ecznych realizowanych przez stowarzyszenia, plac\u00f3wki szkolno-wychowawcze i przedszkolne. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 i liczne nagrody za produkty Pokusy sprawi\u0142y, \u017ce firma zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Szlaku Kulinarnego Podkarpackie Smaki, kt\u00f3ry znalaz\u0142 si\u0119 na li\u015bcie 7 Nowych Cud\u00f3w Polski sporz\u0105dzonej przez miesi\u0119cznik „National Geographic”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CUKIERNIA \u201eWERY\u0143SKI\u201d<\/strong>, powsta\u0142a w czasie II wojny \u015bwiatowej przy ul. Pi\u0142sudskiego. Jej za\u0142o\u017cycielem i pierwszym w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 Kazimierz Wery\u0144ski, kt\u00f3ry praktykowa\u0142 wcze\u015bniej u krewnego \u2013 znanego mieleckiego cukiernika Mateusza Wery\u0144skiego, a nast\u0119pnie kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w Krakowie i Bydgoszczy. Na pocz\u0105tku lat 50. cukiernia zosta\u0142a przej\u0119ta przez Powszechn\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d, ale oko\u0142o 1960 r. zosta\u0142a zwr\u00f3cona w\u0142a\u015bcicielowi. Now\u0105 jej siedzib\u0105 by\u0142 blok 25 na Osiedlu WSK (ul. Asnyka 4). Wkr\u00f3tce jednak ponownie uspo\u0142eczniono j\u0105, a K. Wery\u0144ski zosta\u0142 jej kierownikiem. Oko\u0142o 1967 r. po raz trzeci sta\u0142a si\u0119 prywatn\u0105, a lokal zdoby\u0142a przy ul. 22 Lipca (dzi\u015b Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci), w grupie dom\u00f3w pomi\u0119dzy ul. Wyspia\u0144skiego a lini\u0105 kolejow\u0105. Przy ko\u0144cu lat 70., w zwi\u0105zku z wyburzeniami tych budynk\u00f3w pod budow\u0119 wiaduktu, kolejny raz przenoszono si\u0119, tym razem do niewielkiego budynku przy ul. Rzemie\u015blniczej. Renoma firmy w mieleckim \u015brodowisku powodowa\u0142a jednak, \u017ce mimo ci\u0105g\u0142ych zmian lokali klient\u00f3w wci\u0105\u017c przybywa\u0142o. W 1982 r. cukierni\u0119 przej\u0119li Antoni Wery\u0144ski (syn Kazimierza) i Ryszard Midura. W 1990 r. jedynym w\u0142a\u015bcicielem zak\u0142adu zosta\u0142 A. Wery\u0144ski i wydzier\u017cawi\u0142 go (nadal pod nazw\u0105 \u201eWery\u0144ski\u201d) Jerzemu Bogdanowi do ko\u0144ca 2000 r. (Od 1 I 2001 r. na powr\u00f3t firm\u0119 przej\u0105\u0142 A. Wery\u0144ski.) Nale\u017cy podkre\u015bli\u0107, \u017ce przez ca\u0142y okres dzia\u0142alno\u015bci firma stosowa\u0142a konsekwentnie i wy\u0142\u0105cznie receptury tradycyjne pochodz\u0105ce z tzw. szko\u0142y krakowskiej. Specjalno\u015bci\u0105 zak\u0142adu pozostaj\u0105 niezmiennie krem\u00f3wki i p\u0105czki. Przygotowywane s\u0105 ciasta na wesela i inne uroczysto\u015bci. Prowadzone jest, wsp\u00f3lnie z ZST, szkolenie uczni\u00f3w w zawodzie ciastkarza. W 2001 r. oddano do u\u017cytku nowy obiekt cukierni przy ul. W. Potockiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CUKIERNICTWO<\/strong>, rodzaj rzemios\u0142a, sztuka wytwarzania s\u0142odkich produkt\u00f3w, np. cukierk\u00f3w, czekolad, ciastek i ciast, tort\u00f3w i s\u0142odkiego pieczywa. Na polskich ziemiach upowszechni\u0142o si\u0119 w XIX w. po rozwini\u0119ciu produkcji cukru z burak\u00f3w cukrowych. W Mielcu cukiernictwo sta\u0142o si\u0119 popularne w okresie mi\u0119dzywojennym. Z regu\u0142y cukiernie funkcjonowa\u0142y przy restauracjach, a wyroby wytwarzano we w\u0142asnym zakresie. Do najbardziej znanych nale\u017ca\u0142y wtedy restauracje i cukiernie: Micha\u0142a Augustynowicza przy ul. Kili\u0144skiego, J\u00f3zefa Kradyny przy ul. Pi\u0142sudskiego, Jana \u0141ojczyka przy Rynku, Klemensa Marcinka przy ul. Targowej, L. Krymskiej przy ul. Targowej, Firmy \u201eKuczy\u0144ski\u201d przy ul. Sandomierskiej, Ludwika Otto przy ul. Ko\u015bciuszki i Mateusza Wery\u0144skiego przy ul. Pi\u0142sudskiego. Przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 cukiernie prowadzili te\u017c Jan Rz\u0119dzianowski przy Rynku i Marta Wysakowska przy ul. Pi\u0142sudskiego. W okresie okupacji hitlerowskiej wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tych zak\u0142ad\u00f3w zamkni\u0119to. Tak\u017ce w pierwszych powojennych latach cukiernictwo mieleckie nie rozwija\u0142o si\u0119 i istnia\u0142o niemal wy\u0142\u0105cznie jako produkcja dodatkowa w piekarniach. Z typowych cukierni du\u017c\u0105 renom\u0119 zdoby\u0142 sobie zak\u0142ad Kazimierza Wery\u0144skiego, a w p\u00f3\u017aniejszych latach zak\u0142ad Toczy\u0144skich. Od lat 50. na mielecki rynek wchodzi\u0142o coraz wi\u0119cej wyrob\u00f3w cukierniczych Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d. Jej reprezentacyjn\u0105 cukierni\u0105 by\u0142 \u201ePty\u015b\u201d przy ul. Mickiewicza. Ustawa o dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej z 1988 r. wyzwoli\u0142a u mieleckich piekarzy i cukiernik\u00f3w du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 w latach 90. Wyroby cukiernicze produkowali m.in.: Tadeusz Banet, Mieczys\u0142aw Bugno, Janusz Benedyk, Stanis\u0142aw Go\u0142\u0119biowski, Bogus\u0142aw Dul, Stanis\u0142aw Jemio\u0142o, Helena Kagan, Emilia Kozub, Krzysztof \u0141az, Maria Marcinek, Ryszard Midura, Anna Rymanowska, Grzegorz Siero\u0144, Joanna Smaczna, Stanis\u0142aw Toczy\u0144ski, Maria Toczy\u0144ska, Gra\u017cyna i Witold K\u0142aczy\u0144scy, Fryderyk Trybulec, Ewa i Stanis\u0142aw Konieczny, Emilia Taran, Sabina Skowron, Kazimierz Pi\u0105tkowski i Mariusz Marek. W okresie mi\u0119dzywojennym XX w. czynne by\u0142y ponadto: cukiernia Karpowicza przy ul. J. Pi\u0142sudskiego oraz kilka cukierni \u017cydowskich, m.in. Neumana, Puderbeitla i Lasta przy ul. J. Pi\u0142sudskiego. W pierwszych latach XXI w. najbardziej znanymi cukierniami w Mielcu by\u0142y: Cukiernia i Piekarnia Wery\u0144ski przy ul. Rzemie\u015blniczej 4, Cukiernia \u201ePokusa\u201d s.c. Borowska&R\u0105czka-\u017burawska przy al. Ducha \u015awi\u0119tego 6, \u201eDelicje\u201d s.c Zofia Kr\u0119pa Andrzej Kosydar przy ul. J. Kili\u0144skiego 2, \u201eG.W. K\u0142aczy\u0144scy\u201d FPHU przy ul. Dworcowej 4\/8, \u201eJemio\u0142o Stanis\u0142aw \u2013 Ciastkarnia\u201d przy ul. Wolno\u015bci 23c, \u201eOlvike Firma Handlowa Cukiernia Krzysztof Kopera\u201d przy ul. Wojska Polskiego 9, \u201eSiero\u0144 Grzegorz \u2013 Cukiernia\u201d przy ul. K. Pu\u0142askiego 2a oraz Zak\u0142ad Przetw\u00f3rstwa Cukierniczego AS Z. Sierkowski przy ul. M. Kasprzaka 1 i L. Solskiego 24\/17.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CURY\u0141\u0141O JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 17 VII 1896 r. w Woli Rad\u0142owskiej ko\u0142o Tarnowa, syn Jana i Anny z domu Nasiadka. Absolwent II Gimnazjum w Tarnowie. Studia teologiczne w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1921 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w S\u0142opnicach, Wojniczu, Zawadzie ko\u0142o D\u0119bicy i Olszynach, gdzie w 1926 r. by\u0142 tak\u017ce administratorem, Jod\u0142owej i Radomy\u015blu Wielkim. W 1930 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Krzy\u017cu ko\u0142o Tarnowa, a od 21 X 1931 r. obj\u0105\u0142 probostwo w Radomy\u015blu Wielkim. W okresie kryzysu gospodarczego kraju w latach 30. wiele i w r\u00f3\u017cnych formach pomaga\u0142 ludziom biednym i potrzebuj\u0105cym, a tak\u017ce wpiera\u0142 r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W czasie okupacji hitlerowskiej, od lutego 1940 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 ZWZ, a nast\u0119pnie AK. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eBoles\u0142aw\u201d. Pomieszczenia plebanii udost\u0119pnia\u0142 dla potrzeb kontaktowych oraz przechowywania os\u00f3b poszukiwanych przez w\u0142adze okupacyjne. Zosta\u0142 mianowany kapelanem Obwodu ZWZ \u2013 AK Mielec. W 1943 r., ostrze\u017cony przed aresztowaniem, uciek\u0142 i ukrywa\u0142 si\u0119 do ko\u0144ca okupacji niemieckiej. Po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d w styczniu 1945 r. powr\u00f3ci\u0142 do Radomy\u015bla Wielkiego i zaj\u0105\u0142 si\u0119 odbudow\u0105 zniszczonego ko\u015bcio\u0142a i plebanii. 13 II 1945 r. powierzono mu funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu radomyskiego, a w 1946 r. \u2013 dziekana. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 13 II 1969 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Radomy\u015blu Wielkim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CWANEK ADAM TOMASZ,<\/strong>\u00a0urodzony 22 XII 1967 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Marii z domu Ziomek. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Piotra Micha\u0142owskiego w Rzeszowie z matur\u0105 w 1987 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Architektury Wn\u0119trz Akademii Sztuk Pi\u0119knych im. Jana Matejki w Krakowie i\u00a0 1994 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra sztuki. Od 1995 r. prowadzi\u0142 w\u0142asne biuro projektowe, najpierw w Rzeszowie, a od 1999 r. w Mielcu. Zajmowa\u0142 si\u0119 projektowaniem wn\u0119trz i mebli oraz ogrod\u00f3w. Zrealizowa\u0142 szereg projekt\u00f3w w Polsce (m.in. w Warszawie, Sandomierzu, Przemy\u015blu) oraz w Niemczech. Jego autorstwa jest projekt wn\u0119trza Hotelu Rado w Woli Chorzelowskiej ko\u0142o Mielca. W wolnym czasie malowa\u0142 obrazy, g\u0142\u00f3wnie olejne. Ulubionymi tematami by\u0142y: portrety, pejza\u017ce i martwa natura. Uczestniczy\u0142 w wystawach, m.in. w My\u015blenicach i Rzeszowie. Jego obrazy znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach prywatnych w kraju i poza jego granicami, m.in. w USA. Zmar\u0142 5 XI 2017 r.\u00a0 Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


CWEN ANTONI<\/strong>, urodzony 17 V 1901 r. w Busku, woj. tarnopolskie, syn J\u00f3zefa i Franciszki z domu M\u0142ot. Od maja 1919 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim, pocz\u0105tkowo jako ochotnik w Dywizjonie Lwowskich U\u0142an\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej w 3 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych im. Hetmana Polnego Koronnego Stefana Czarnieckiego w Wo\u0142kowysku. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej (1919 r.) i polsko-bolszewickiej (1920 r.) W 1921 r. zosta\u0142 przeniesiony do 5 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych w Tarnowie i s\u0142u\u017cy\u0142 w nim do 1939 r., awansuj\u0105c do stopnia wachmistrza. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa szwadronu ci\u0119\u017ckich karabin\u00f3w maszynowych. Po zako\u0144czeniu kampanii i kapitulacji uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i zamieszka\u0107 w D\u0119bicy. Tam po pewnym czasie wst\u0105pi\u0142 do konspiracyjnej SZP, a nast\u0119pnie Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej i pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eMaszynowski\u201d. W maju 1940 r., po aresztowaniu przez gestapo d\u0119bickiej komendy ZWZ, zosta\u0142 mianowany komendantem Obwodu ZWZ D\u0119bica. Pod koniec roku przekaza\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 Adamowi Lazarowiczowi, a sam zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 komendanta Obwodu ZWZ i przyj\u0105\u0142 pseudonimy: \u201eSzybki\u201d i \u201eRy\u015b\u201d. W pa\u017adzierniku 1943 r. otrzyma\u0142 awans do stopnia podporucznika czasu wojny. W zwi\u0105zku z przygotowaniami do Akcji \u201eBurza\u201d w maju 1944 r. mianowano go komendantem Obwodu AK Nisko, a w czerwcu zosta\u0142 przeniesiony do Mielca, gdzie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 drugiego zast\u0119pcy inspektora Inspektoratu AK Mielec. Po zako\u0144czeniu akcji \u201eBurza\u201d powr\u00f3ci\u0142 do D\u0119bicy, bowiem zosta\u0142 mianowany komendantem tamtejszego Obwodu AK. W 1948 r. zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa i skazany na wi\u0119zienie. Wypuszczono go w 1953 r., ale nadal pilnie obserwowano. Po zmianie strategii w\u0142adz w stosunku do \u017co\u0142nierzy AK zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w r\u00f3\u017cne formy upami\u0119tniania historii ZWZ-AK. M.in. organizowa\u0142 spotkania by\u0142ych \u017co\u0142nierzy 5 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych i \u017co\u0142nierzy AK oraz coroczne \u015awi\u0119to Pu\u0142ku. Doprowadzi\u0142 do budowy pomnika poleg\u0142ych \u017bo\u0142nierzy II Zgrupowania 5 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych AK na polanie Ka\u0142u\u017c\u00f3wka ko\u0142o Braciejowej. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Virtuti Militari V klasy, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami i Krzy\u017cem Walecznych. Zmar\u0142 16 VI 1985 r. Pochowany na starym cmentarzu w D\u0119bicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYBORAN BEATA AGNIESZKA (z domu BURY)<\/strong>, urodzona 3 VII 1971 r. w Mielcu, c\u00f3rka Romana i Zofii z domu Miga. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. Nale\u017ca\u0142a do ch\u00f3ru licealnego prowadzonego przez Paw\u0142a Lisa. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu (klasa fortepianu, 1986 r.). Studiowa\u0142a pedagogik\u0119 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 1995 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Ponadto w latach 1993-1996 odby\u0142a (tak\u017ce na UJ) studia magisterskie z zakresu resocjalizacji. Od 1995 r. do 1997 r. pracowa\u0142a jako asystent w Zak\u0142adzie Pedagogiki Doros\u0142ych Instytutu Pedagogiki UJ, a od 1998 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Towarzystwem Wiedzy Powszechnej w Kielcach jako wyk\u0142adowca, egzaminator i pe\u0142nomocnik dyrektora. Po studiach doktoranckich na Wydziale Filozoficznym UJ uzyska\u0142a stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Nauczyciele akademiccy jako popularyzatorzy wiedzy w \u015bwietle bada\u0144 pozauczelnianej aktywno\u015bci pracownik\u00f3w szk\u00f3\u0142 wy\u017cszych (2003 r.). W 2004 r. zosta\u0142a asystentem w Zak\u0142adzie Pedagogiki Spo\u0142ecznej i Andragogiki Instytutu Pedagogiki UJ, a od 2007 r. pracuje na stanowisku adiunkta w tym Instytucie. Ponadto od 2006 r. jest docentem w Katedrze Nauk o Wychowaniu Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y im. J. Dietla w Krakowie. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem Festiwalu Nauki w Krakowie w latach 2004-2009, cz\u0142onkiem Senatu UJ (2005-2008), cz\u0142onkiem Komitetu Organizacyjnego I Og\u00f3lnopolskiego Zjazdu Andragogicznego w Krakowie (2009), opiekunem, ekspertem i uczestnikiem projekt\u00f3w badawczych, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142organizatorem festyn\u00f3w charytatywnych z ramienia MIVA Polska i Funduszu Misyjnego na terenie Mielca i Wadowic G\u00f3rnych. Pe\u0142ni funkcje pe\u0142nomocnika rektora ds. jako\u015bci kszta\u0142cenia w Instytucie Pedagogiki UJ (od 2004 r.), cz\u0142onka Komisji Stypendialnej w ramach projektu Doctus \u2013 Ma\u0142opolski Fundusz Stypendialny dla doktorant\u00f3w (od 2009 r.) i cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej Andragogicznego Towarzystwa Akademickiego (od 2010 r.). Jest autorem ksi\u0105\u017cki\u00a0Nauczyciele akademiccy a popularyzacja wiedzy<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2008) i wsp\u00f3\u0142redaktorem (z A. Fabisiem) ksi\u0105\u017cki\u00a0Doros\u0142y w procesie kszta\u0142cenia<\/em> (Bielsko-Bia\u0142a \u2013 Zakopane 2009), a tak\u017ce autorem wielu artyku\u0142\u00f3w w pracach zbiorowych i czasopismach naukowych, m.in. Pedagogika Spo\u0142eczna i Edukacja Doros\u0142ych. Bra\u0142a czynny udzia\u0142 w konferencjach naukowych, wyg\u0142aszaj\u0105c referaty lub komunikaty, m.in. w Poznaniu, Zielonej G\u00f3rze, Wroc\u0142awiu, Krakowie, Gnie\u017anie, Bielsku-Bia\u0142ej i Zakopanem oraz Frankfurcie nad Odr\u0105 (Niemcy). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrod\u0105 Rektora UJ za wysok\u0105 jako\u015b\u0107 pracy dydaktycznej. Uhonorowana Br\u0105zowym Medalem „Zas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYBULKO STEFANIA (z domu JANKOWSKA)<\/strong>, urodzona 19 IX 1937 r. w Genk (Belgia), c\u00f3rka Feliksa i Heleny z Paluszkiewicz\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Bytomiu. Uprawianie lekkoatletyki rozpocz\u0119\u0142a w \u201eStali\u201d Bobrek Bytom pod kierunkiem W\u0142odzimierza Krupi\u0144skiego, p\u00f3\u017aniejszego trenera \u201eStali\u201d Mielec. W latach 50. by\u0142a wielokrotn\u0105 mistrzyni\u0105 wojew\u00f3dztwa katowickiego w biegach prze\u0142ajowych na 800 m i 1000 m oraz na dystansach 400 m i 500 m na bie\u017cni. Od 1958 r. powo\u0142ywano j\u0105 do reprezentacji Polski juniorek i seniorek. Wtedy te\u017c zdoby\u0142a pierwszy tytu\u0142 wicemistrzyni Polski w biegu na 200 m. W latach 196o-1962 trzykrotnie uczestniczy\u0142a w biegach prze\u0142ajowych francuskiej gazety \u201eL\u2019Humanite\u201d, plasuj\u0105c si\u0119 dwukrotnie w czo\u0142\u00f3wce. By\u0142a ju\u017c wtedy (od 1961 r.) zawodniczk\u0105 \u201eStali\u201d Mielec i pracownikiem WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (kontrola jako\u015bci). W Mielcu, zn\u00f3w pod opiek\u0105 trenersk\u0105 W\u0142odzimierza Krupi\u0144skiego, osi\u0105gn\u0119\u0142a wiele sukces\u00f3w. Zdoby\u0142a m.in. wicemistrzostwo Polski w biegu na 400 m (1963 r.) i kilkakrotne mistrzostwo Federacji \u201eStal\u201d. Zwyci\u0119\u017cy\u0142a w wielu biegach na 200 m i 400 m, plasowa\u0142a si\u0119 w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce krajowej. Osi\u0105gn\u0119\u0142a nast\u0119puj\u0105ce rekordy \u017cyciowe: 100 m \u2013 12,0 sek., 200 m \u2013 25,0 sek., 400 m \u2013 55,8 sek. W 1966 r. zako\u0144czy\u0142a karier\u0119 sportow\u0105. Mimo uko\u0144czenia kursu instruktorskiego z zakresu lekkoatletyki nie podj\u0119\u0142a pracy szkoleniowej w klubie. W WSK pracowa\u0142a do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1991 r. Zmar\u0142a 8 III 2025 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYCULE\u0143KO ZOFIA (z domu ARABASZ)<\/strong>, urodzona 31 VIII 1948 r. w Woli Ota\u0142\u0119skiej, pow. mielecki, c\u00f3rka Wojciecha i Genowefy z domu Brzd\u0119k. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142a Liceum Pedagogiczne w Tarnowie i podj\u0119\u0142a prac\u0119 jako wychowawczyni w Przedszkolu Pa\u0144stwowym Nr 1 w Mielcu. W nast\u0119pnym roku przeniesiona zosta\u0142a do PP nr 2 i tam pracowa\u0142a do 1974 r. Od 1974 r. do 1980 r. by\u0142a wychowawczyni\u0105 w PP nr 3 (p\u00f3\u017aniej Przedszkole Miejskie nr 3). a od 1980 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora tej plac\u00f3wki W latach 70. eksperymentalnie wprowadzi\u0142a nauk\u0119 czytania dla dzieci 6-letnich, jeszcze przed wprowadzeniem tzw. \u201ezer\u00f3wek\u201d. W 1980 r. otrzyma\u0142a Nagrod\u0119 II stopnia Ministra O\u015bwiaty. Przez szereg lat by\u0142a dzia\u0142aczk\u0105 Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i Komitetu Osiedla Kazimierza Wielkiego. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek: pedagogika przedszkolna z nauczaniem pocz\u0105tkowym) i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Studia podyplomowe w krakowskiej WSP (kierunek: logopedia) uko\u0144czy\u0142a w 1986 r. W latach 80. pracowa\u0142a jako logopeda na koloniach rehabilitacyjnych dla dzieci niepe\u0142nosprawnych, organizowanych przez Towarzystwo Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu. Od tego czasu prowadzi badania wymowy dzieci, udziela specjalistycznych porad z zakresu likwidacji wad i zaburze\u0144 wymowy. Prowadzi\u0142a te\u017c zaj\u0119cia specjalistyczne z tej dziedziny w ramach szkole\u0144 kadry pedagogicznej. Udziela\u0142a tak\u017ce pomocy osobom doros\u0142ym po operacjach m\u00f3zgu, prowadz\u0105c z nimi \u0107wiczenia poprawiaj\u0105ce sprawno\u015b\u0107 wymowy. Odznaczona Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGAN BOGDAN ADAM<\/strong>, urodzony 7 XII 1959 r. w Ksi\u0105\u017cnicach, powiat mielecki, syn Augustyna i Michaliny z domu Cis\u0142o. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1980 r. W 1982 r. uzyska\u0142 dyplom mistrzowski wydany przez Izb\u0119 Rzemie\u015blnicz\u0105 w Warszawie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1980 r. w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Mielcu na stanowisku referenta ds. zaopatrzenia, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w WSK Mielec jako frezer obrabiarek sterowanych numerycznie. Od 1989 r. prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 jako wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel firmy stolarskiej w Podleszanach i w\u0142a\u015bciciel sklepu spo\u017cywczego w Mielcu. Ponadto zajmuje si\u0119 handlem samochodami zagranicznymi. Anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz \u015brodowiska.\u00a0 Od 2015 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 so\u0142tysa w Ksi\u0105\u017cnicach. W 2018 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady Gminy Mielec na kadencj\u0119 2018-2023. Jego pasjami pozazawodowymi s\u0105 ponadto tw\u00f3rczo\u015b\u0107 malarska i historia lokalna. Swoje prace malarskie wystawia\u0142 m.in. w SOKiS Chorzel\u00f3w. Jest wsp\u00f3\u0142autorem publikacji historycznej\u00a0Ksi\u0105\u017cnice Moja Ma\u0142a Ojczyzna<\/em>, Ksi\u0105\u017cnice 2021.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGAN BOGUS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 XI 1964 r. w Rudzie \u015al\u0105skiej. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w Uranii Ruda \u015al. Jako senior gra\u0142 w Uranii oraz ekstraklasowych Szombierkach Bytom, G\u00f3rniku Zabrze i Polonii Bytom. W rundzie jesiennej 1993 r. wyst\u0119powa\u0142 w Lousanne Sports (Szwajcaria), a przed rund\u0105 wiosenn\u0105 1994 r. przeszed\u0142 do ekstraklasowej \u201eStali\u201d Mielec, zdobywaj\u0105c 7 goli. W sezonie 1994\/1995 strzeli\u0142 dla \u201eStali\u201d 16 bramek i zdoby\u0142 tytu\u0142 kr\u00f3la strzelc\u00f3w ekstraklasy. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w PZPN. Po sezonie 1995\/1996, w kt\u00f3rym \u201eStal\u201d opu\u015bci\u0142a ekstraklas\u0119, wyjecha\u0142 z Mielca. Gra\u0142 w dru\u017cynach: \u015al\u0105sk Wroc\u0142aw, Polonia\/Szombierki Bytom, Polonia \u0141aziska G\u00f3rne i Odra Miasteczko \u015al\u0105skie. Karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 2002 r. Jako trener pi\u0142ki no\u017cnej pracowa\u0142 ostatnio w LKS \u017byglin Miasteczko \u015al\u0105skie. Zmar\u0142 15 I 2018 r. Pochowany na cmentarzu w Rudzie \u015al\u0105skiej – Koch\u0142owicach.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGAN KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 30 VII 1937 r. w Borkach Nizi\u0144skich, pow. mielecki, syn Marcina i Zofii z domu Burczy. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. W latach 1956-1958 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Jamach, pow. mielecki, a nast\u0119pnie w latach 1958-1960 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po powrocie z wojska podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szkole Podstawowej w Izbiskach, pow. mielecki, a w latach 1962-1973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora tej plac\u00f3wki. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 matematyka) w Rzeszowie. W 1973 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 3 w Mielcu, a w 1975 r. przeniesiono go na stanowisko dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Woli Mieleckiej. Kieruj\u0105c t\u0105 plac\u00f3wk\u0105 przyczyni\u0142 si\u0119 znacznie do jej wszechstronnego rozwoju. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c spo\u0142ecznie, m.in. jako radny Gminnej Rady Narodowej w Mielcu (1978-1982) i radny Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (1984-1988), a tak\u017ce jako dzia\u0142acz ZNP, FJN, ZMW, LOK i OSP. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Srebrnym i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZMW oraz trzykrotnie Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGAN MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 27 IX 1928 r. w Krowicy Samej, powiat lubaczowski, syn Jakuba i Anastazji z Ilnickich. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1949 r. jako stra\u017cnik Stra\u017cy Przemys\u0142owej w Pa\u0144stwowej Roszarni Lnu i Konopi w Lubaczowie. W 1950 r. zosta\u0142 wybrany sekretarzem Komitetu Gminnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Oleszycach, a nast\u0119pnie sekretarzem KG w Cieszanowie, w pow. lubaczowskim. Kolejnym awansem by\u0142a praca w Komitecie Wojew\u00f3dzkim PZPR w Rzeszowie i skierowanie do Centralnej Szko\u0142y Partyjnej w Warszawie. Po jej uko\u0144czeniu w 1954 r. zosta\u0142 wybrany na I sekretarza Komitetu Powiatowego PZPR w Mielcu. i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1960 r. W tym okresie by\u0142 tak\u017ce radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i cz\u0142onkiem Prezydium tej Rady. W 1960 r. uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Elektryczne przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 1960-1963 studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w, od 1963 r. do 1972 r. pracowa\u0142 na stanowisku sekretarza KW PZPR w Rzeszowie i jednocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych, m.in. by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. W 1965 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 magistra ekonomii politycznej. W 1972 r. zosta\u0142 wybrany pos\u0142em na Sejm PRL w kadencji 1972-1976, a w jego strukturach by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Sejmowej Komisji Drobnej Wytw\u00f3rczo\u015bci, Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Pracy i Rzemios\u0142a oraz cz\u0142onkiem Sejmowej Komisji Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego i Maszynowego. Pe\u0142ni\u0142 przy tym funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Wojew\u00f3dzkiego Zespo\u0142u Poselskiego w Rzeszowie. Od 1976 r. do 1985 r. pracowa\u0142 zawodowo w organizacjach spo\u0142ecznych oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Biura i Sekretarza Wojew\u00f3dzkiego Komitetu Frontu Jedno\u015bci Narodu, a nast\u0119pnie Rady Wojew\u00f3dzkiej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. W 1985 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nie zaprzesta\u0142 pracy spo\u0142ecznej. Od 1973 r. nieprzerwanie sprawuje funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komitetu Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia w Rzeszowie. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Komandorskim i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz NFOZ\u201d, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 1000-lecia Pa\u0144stwa Polskiego, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Odbudowy Warszawy, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Medalem Rady Ochrony Pomnik\u00f3w Walki i M\u0119cze\u0144stwa. Zmar\u0142 27 II 2015 r. Pochowany na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 IV 1934 r. w Laresse (Francja), syn Antoniego i Jadwigi z domu Dykas. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 MPM (specjalno\u015b\u0107: frezer) w Mielcu i zosta\u0142 zatrudniony jako frezer w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w\u00a0 Mielcu. W 1957 r. przeszed\u0142 do Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d w Mielcu i na stanowisku brygadzisty pracowa\u0142 do 1964 r. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i w 1963 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu z tytu\u0142em technika mechanika. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane w Mielcu (mistrz remontu samochod\u00f3w, 1964-1966), Pa\u0144stwowa Komunikacja Samochodowa O\/Mielec (kierownik stacji obs\u0142ugi, 1966-1967), Rzeszowskie Przedsi\u0119biorstwo Budownictwa O\/Mielec (z-ca kierownika zajezdni ds. technicznych, 1967-1968), WSK \u201ePZL-Mielec” (kierownik pracowni wtryskiwaczy do silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych, 1968-1987) i Sp\u00f3\u0142dzielnia Us\u0142ug Rolniczych w Radomy\u015blu Wielkim (kierownik Zak\u0142adu Regeneracji Aparatury Wtryskowej, 1987-1990). Nadal si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107: samochody i ci\u0105gniki) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, a w 1976 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 in\u017cyniera stopnia pierwszego. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 \u201ePodstawowe problemy doboru aparatury wtryskowej silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych\u201d (Warszawa 1979) oraz szereg artyku\u0142\u00f3w z zakresu aparatury wtryskowej i silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych, kt\u00f3re zosta\u0142y opublikowane w czasopismach technicznych. 27 VIII 1990 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Oddzia\u0142u Komunikacji w Urz\u0119dzie Rejonowym w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 31 XII 1999 r. W tym czasie, poza obowi\u0105zkami s\u0142u\u017cbowymi, prowadzi\u0142 wyk\u0142ady z zakresu przepis\u00f3w ruchu drogowego w LOK Mielec, egzaminowa\u0142 dzieci na kart\u0119 rowerow\u0105 i opracowywa\u0142 decyzje rzeczoznawcy w zakresie eksploatacji i naprawy pojazd\u00f3w samochodowych, ci\u0105gnik\u00f3w, naczep i przyczep oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie w zakresie techniki samochodowej i wypadk\u00f3w samochodowych w ruchu drogowym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji RP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Automobilklubu Rzeszowskiego i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Przebywaj\u0105c na emeryturze, zajmuje si\u0119 m.in. wykonywaniem modeli pojazd\u00f3w i pisaniem utwor\u00f3w poetyckich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGAN ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 26 IX 1928 r. w M\u0142odochowie, pow. mielecki, syn Wojciecha i Zofii z Za\u0142uckich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1949 r. zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej. Uko\u0144czy\u0142 roczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Rezerwy Piechoty w Lidzbarku Warmi\u0144skim i zosta\u0142 skierowany do pu\u0142ku w Hrubieszowie na stanowisko dow\u00f3dcy plutonu, a wkr\u00f3tce potem przeniesiono go do batalionu wartowniczego przy Warszawskim Okr\u0119gu Wojskowym. Mimo pocz\u0105tkowych opor\u00f3w, zwi\u0105zanych z planami \u017cyciowymi, pozosta\u0142 w s\u0142u\u017cbie wojskowej. S\u0142u\u017cy\u0142 m.in. w Pierwszym Praskim Pu\u0142ku Piechoty Pierwszej Dywizji im. T. Ko\u015bciuszki w Warszawie (dow\u00f3dca batalionu, porucznik), Pu\u0142ku Samochodowym w Warszawie (pomocnik dow\u00f3dcy pu\u0142ku, major), Szefostwie S\u0142u\u017cby In\u017cynieryjno-Budowlanej w Warszawie (inspektor ds. remontu samochod\u00f3w i maszyn in\u017cynieryjno-budowlanych). Pracowa\u0142 te\u017c w redakcji \u201ePrzegl\u0105du Kwatermistrzowskiego\u201d (redaktor naczelny). Do\u015bwiadczenia zawodowe zainspirowa\u0142y go do zaj\u0119cia si\u0119 problemami eksploatacji transportu wojskowego. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Technicznym Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera, a w 1970 r. \u2013 Studium Maszynowego Przetwarzania Danych w Warszawie. W 1971 r. obroni\u0142 rozpraw\u0119 doktorsk\u0105 na Wydziale Ekonomiczno-Obronnym Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie, a w 1975 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy \u2013 monografii\u00a0Ekonomika transportu samochodowego wojska<\/em>\u00a0na Wydziale Handlu Wewn\u0119trznego Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie. Pracowa\u0142 w Instytucie Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulej\u00f3wku (kierownik zak\u0142adu, pu\u0142kownik), SGPiS (zaj\u0119cia z transportu budownictwa), Instytut Eksploatacji Maj\u0105tku Trwa\u0142ego w Radomiu (zaj\u0119cia), Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie (kierownik Katedry Metod Rachunku Ekonomicznego) i po likwidacji WAP \u2013 Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie (kierownik zak\u0142adu w Instytucie Ekonomiki Obrony). W 1987 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma uczelniami, m.in.: Akademi\u0105 Techniczno-Rolnicz\u0105 w Bydgoszczy, Wy\u017cszymi Szko\u0142ami Morskimi w Szczecinie i Gdyni, Politechnik\u0105 Pozna\u0144sk\u0105 i Politechnik\u0105 Radomsk\u0105. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 (w stopniu pu\u0142kownika), ale kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105 i dydaktyczn\u0105. Jego opublikowany dorobek naukowy to ponad 410 prac, w tym 38 pozycji (autor, wsp\u00f3\u0142autor). Jest autorem ksi\u0105\u017cek:\u00a0Ekonomika i organizacja przewoz\u00f3w transportem samochodowym<\/em>,\u00a0Ekonomika transportu samochodowego wojska<\/em>,\u00a0Metodyka identyfikacji eksploatacji w przedsi\u0119biorstwie przemys\u0142owym.<\/em>\u00a0By\u0142 tak\u017ce redaktorem serii wydawniczej (6 tom\u00f3w) po\u015bwi\u0119conej problematyce eksploatacyjnej, wydanej przez PWN. Zmar\u0142 25 IV 2018 r. Pochowany na cmentarzu na S\u0142u\u017cewie przy ul. Wa\u0142brzyskiej w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYGANIE (ROMOWIE)<\/strong>, lud koczowniczy przyby\u0142y z Indii do Europy w 1 po\u0142. XIV w. Mimo wielu represji, a nawet pr\u00f3b ca\u0142kowitego jego wyniszczenia w czasie II wojny \u015bwiatowej, przetrwa\u0142 do naszych czas\u00f3w. Zachowa\u0142 odr\u0119bno\u015b\u0107 fizyczn\u0105 (ciemna karnacja sk\u00f3ry, czarne w\u0142osy i oczy), kulturow\u0105 (w\u0142asny j\u0119zyk, zwyczaje, muzyka, poezja itp.) i zawodow\u0105 (kotlarstwo, wr\u00f3\u017cbiarstwo). W Polsce do 1964 r. prowadzi\u0142 w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci w\u0119drowny tryb \u017cycia, przemieszczaj\u0105c si\u0119 z miejsca na miejsce taborami sk\u0142adaj\u0105cymi si\u0119 z kilkunastu kolorowych woz\u00f3w zaprz\u0119\u017conych w konie. Najcz\u0119stszym miejscem postoju w Mielcu by\u0142y tereny nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105, w pobli\u017cu promu do Podleszan. (Dzi\u015b s\u0105 to okolice k\u0142adki.) Cz\u0119\u015b\u0107 Cygan\u00f3w osiedla\u0142a si\u0119 na sta\u0142e i niekiedy podejmowa\u0142a prac\u0119 w miejscowych firmach. Zdarza\u0142y si\u0119, cho\u0107 niezmiernie rzadko, ma\u0142\u017ce\u0144stwa z nie-Cyganami (\u201egadziami\u201d). W 1964 r. w\u0142adze pa\u0144stwowe, poprzez ustawy sejmowe i uchwa\u0142y rz\u0105dowe, doprowadzi\u0142y do zako\u0144czenia w\u0119dr\u00f3wek taborami i osiedlenia si\u0119 wszystkich Cygan\u00f3w w wybranych miejscowo\u015bciach. W Mielcu ludno\u015b\u0107 cyga\u0144ska (oko\u0142o 20 rodzin) mieszka\u0142a pocz\u0105tkowo w namiotach, a nieco p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a umieszczona w barakach przy ul. \u017beromskiego. (Aktualnie jest to rejon parkingu przy MPB.) Pierwszym mieleckim w\u00f3jtem cyga\u0144skim by\u0142 Rudolf Siwak, a w 1967 r. funkcj\u0119 t\u0119 powierzono Aleksandrowi Siwakowi. W roku 1974, w zwi\u0105zku z planowan\u0105 budow\u0105 osiedla S. \u017beromskiego, przeniesiono rodziny cyga\u0144skie do barak\u00f3w na terenie tzw. Osiedla M\u0142odego Robotnika za G\u00f3r\u0105 Cyranowsk\u0105. Z biegiem lat spo\u0142eczno\u015b\u0107 romska powi\u0119ksza\u0142a si\u0119. Niekt\u00f3rzy m\u0119\u017cczy\u017ani pracowali w mieleckich zak\u0142adach pracy. Dzieci ucz\u0119szcza\u0142y, cho\u0107 nieregularnie, do Szko\u0142y Podstawowej nr 5. W 1972 r. za\u0142o\u017cono zesp\u00f3\u0142 muzyczny \u201eTerne Blumy\u201d, a w 1977 r. grup\u0119 folklorystyczn\u0105, kt\u00f3ra przez 2 lata \u0107wiczy\u0142a w ODK MSM i wyst\u0119powa\u0142a publicznie z du\u017cym powodzeniem. W p\u00f3\u017aniejszych latach reaktywowano m\u0142odzie\u017cowy zesp\u00f3\u0142 muzyczny, tym razem przy Szkole Podstawowej nr 5. Restrukturyzacja mieleckich zak\u0142ad\u00f3w pracy w latach 90. spowodowa\u0142a zwolnienia z pracy niemal wszystkich Rom\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie prawie wszystkim rodzinom przydzielono zasi\u0142ki z funduszy Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej na najbardziej niezb\u0119dne wydatki. Przy ko\u0144cu XX w. mielecka spo\u0142eczno\u015b\u0107 cyga\u0144ska liczy\u0142a oko\u0142o 600 os\u00f3b w ponad 70 rodzinach. Nadal zdecydowana wi\u0119kszo\u015b\u0107 nigdzie nie pracowa\u0142a i korzysta\u0142a z pomocy spo\u0142ecznej. Dzieci uczy\u0142y si\u0119, nadal niesystematycznie, w Szkole Podstawowej nr 6. Co pewien czas wyst\u0119puj\u0105 konflikty pomi\u0119dzy ludno\u015bci\u0105 romska i pozosta\u0142ymi mieszka\u0144cami miasta, ale ka\u017cdorazowo udaje si\u0119 je za\u0142agodzi\u0107, z regu\u0142y przez interwencj\u0119 Policji. Doda\u0107 nale\u017cy, \u017ce mieleccy Romowie s\u0105 katolikami i nale\u017c\u0105 do parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Od wielu lat uczestnicz\u0105 w og\u00f3lnopolskiej pielgrzymce do Limanowej, gdzie opr\u00f3cz uroczysto\u015bci religijnych odbywaj\u0105 si\u0119 imprezy artystyczne. Po 2004 r. wielu mieleckich Rom\u00f3w wyjecha\u0142o do zachodnich pa\u0144stw europejskich, g\u0142\u00f3wnie na Wyspy Brytyjskie. W celu poprawienia stanu realizacji obowi\u0105zku szkolnego przez dzieci zatrudniono w Szkole Podstawowej nr 3 opiekuna romskiego Mieczys\u0142awa Weisa. W zwi\u0105zku z planow\u0105 rewitalizacj\u0105 terenu Miasteczka M\u0142odego Robotnika (zamieszka\u0142ego w du\u017cej cz\u0119\u015bci przez Rom\u00f3w) stopniowo rozbierane s\u0105 stare baraki mieszkalne, a rodziny romskie przenosi si\u0119 do innych mieszka\u0144, m.in. w zespole budynk\u00f3w socjalnych na pograniczu osiedli Wojs\u0142aw i Rzoch\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYGANOWSKI JACEK,<\/strong> urodzony 5 V 1979 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Mucha. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu z matur\u0105 w 1999 r. W latach szkolnych gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w m\u0142odzie\u017cowych dru\u017cynach Stali Mielec i m.in. przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Podkarpacia w kategorii junior\u00f3w m\u0142odszych, a jako senior wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a awans do IV ligi. P\u00f3\u017aniej gra\u0142\u00a0 w zespo\u0142ach: Wisan Skopanie (IV liga) oraz Team Przec\u0142aw, Ikarus Tusz\u00f3w Narodowy i Start Wola Mielecka (wszystkie w V lidze). Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Rzeszowskim i w 2004 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Gimnazjum im. Jana Paw\u0142a II w Tuszowie Narodowym (2002-2018), Zespole Szk\u00f3\u0142 w Woli Mieleckiej (2008-2010), Szkole Podstawowej w Ksi\u0105\u017cnicach (2010-2011), a ponadto jako trener w MOSiR Mielec (2012-2013). W 2013 r. uzyska\u0142 dyplom trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy, a w 2018 r. \u2013 dyplom trenera UEFA A. Wsp\u00f3lnie z Paw\u0142em Mrozikiem i MOSiR za\u0142o\u017cy\u0142 w Mielcu Akademi\u0119 Pi\u0142karsk\u0105 Pi\u0142karskie Nadzieje (1 I 2013 r.), a nast\u0119pnie Mieleck\u0105 Szko\u0142\u0119 Mistrzostwa Sportowego Pi\u0142karskie Nadzieje (2016 r.) i pracuje w niej jako nauczyciel \u2013 trener. Prowadzone przeze\u0144 zespo\u0142y Akademii odnios\u0142y szereg sukces\u00f3w, m.in. rocznik 2005 zdoby\u0142 3. miejsce na nieoficjalnych mistrzostwach \u015bwiata w Danii, a inne wygra\u0142y m.in. turnieje w Szwecji, Finlandii, Niemczech, Wielkiej Brytanii oraz na W\u0119grzech, S\u0142owacji i Ukrainie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem turniej\u00f3w pi\u0142karskich dla dzieci z kraju i zagranicy oraz anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w organizacj\u0119 Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy. Jest cz\u0142onkiem Wydzia\u0142u M\u0142odzie\u017cowego Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej w Rzeszowie. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 nauczycielsk\u0105 i trenersk\u0105 w Mielcu pracowa\u0142 jako trener z dru\u017cynami seniorskimi Startu Wola Mielecka, Teamu Przec\u0142aw i Wis\u0142oka Wi\u015bniowa\u00a0 oraz m\u0142odzie\u017cowymi Ikarusa Tusz\u00f3w Narodowy, Startu Wola Mielecka i Wis\u0142oka Wi\u015bniowa. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Podkarpackiego ZPN oraz tytu\u0142em \u201eTrener \u2013 Propagator Sportu\u201d Gazety Regionalnej Nowiny. W lipcu 2024 r. powierzono mu obowiazki dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYNKIER PRZEMYS\u0141AW KONRAD<\/strong>, urodzony 22 V 1982 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Jolanty z domu Starzyk. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego (profil ekologiczny) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2001 r. W 2002 r. rozpocz\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z dziennikiem \u201eEcho Dnia\u201d jako dziennikarz i fotoreporter. W 2004 r. przeszed\u0142 do Wydawnictwa Market Serwis w Mielcu i jako dziennikarz pracowa\u0142 dla gazet: \u201eWizjer Regionalny\u201d, \u201eGoniec Ropczycki\u201d i \u201eGazeta D\u0119bicka\u201d oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z \u201eGo\u0144cem Tarnowskim\u201d, \u201eGazet\u0105 Kolbuszowsk\u0105\u201d i Serwisem mediapodkarpackie.pl. W 2005 r. podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Tygodnikiem \u201eExtra Mielec\/ Podkarpacie Mielec\u201d. W 2006 r. zosta\u0142 dziennikarzem sportowym Radia Puls FM Mielec oraz rozpocz\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 jako fotoreporter z lokalnymi internetowymi serwisami sportowymi. W 2007 r. za\u0142o\u017cy\u0142 portal internetowy HEJ.MIELEC.PL i jest jego redaktorem naczelnym. Od 2008 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 jako fotoreporter z rzeszowsk\u0105 Gazet\u0105 Codzienn\u0105 \u201eNowiny\u201d i \u201eGazet\u0105 Wyborcz\u0105\u201d. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca pracy spo\u0142ecznej w Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. Od 2000 r. jest instruktorem-wychowawc\u0105, instruktorem Public Relations i koordynatorem lokalnych Fina\u0142\u00f3w Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy (od 2006 r. \u2013 szef sztabu WO\u015aP w Mielcu). Od 2004 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem harcerskich form wypoczynku dzieci i m\u0142odzie\u017cy, akcji i imprez charytatywnych, turystycznych, kulturalnych i sportowych. W latach 2007-2011 wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Komitetu 100-lecia Skautingu i Harcerstwa w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 m.in. kurs system\u00f3w \u0142\u0105czno\u015bci (ZHP Warszawa, 1997), kurs lider\u00f3w \u2013 wychowawc\u00f3w (ZHP Rzesz\u00f3w, 1999), kurs instruktor\u00f3w PR (ZHP Warszawa, 2000), kurs kierownik\u00f3w plac\u00f3wek wypoczynku dzieci i m\u0142odzie\u017cy (ZNP Mielec, 2004) oraz studium ochrony \u015brodowiska (2005) i studium obs\u0142ugi turystyki (2008) w Mieleckiej Szkole Biznesu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRAN MA\u0141GORZATA AGATA (z domu KR\u00d3WKA)<\/strong>, urodzona 25 V 1965 r. w Nysie, c\u00f3rka Antoniego i Marii z Dro\u017cd\u017cowskich. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do harcerstwa. Absolwentka Technikum Ogrodniczego w Ropczycach z matur\u0105 w 1983 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym w Mielcu jako sta\u017cystka w ksi\u0119gowo\u015bci. Po epizodycznym zatrudnieniu w Kombinacie PGO w Wieliszewie (VIII-XII 1984 r.) powr\u00f3ci\u0142a do mieleckiego PGO i w okresie I 1985 \u2013 I 1989 pracowa\u0142a na stanowisku brygadzisty produkcji ogrodniczej. 1 II 1989 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Gminy w Mielcu na stanowisku ds. gospodarki nieruchomo\u015bciami, a od 15 V 1991 r. na stanowisku ds. podatk\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Ekonomii w Rzeszowie (kierunek: ekonomika produkcji rolniczej) Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1994 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Kolejnymi stanowiskami by\u0142y: inspektor ds. ksi\u0119gowo\u015bci i samodzielne stanowisko ds. o\u015bwiaty i kadr. Z dniem 1 I 2000 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem i g\u0142\u00f3wnym ksi\u0119gowym w Referacie O\u015bwiaty UG i na tym stanowisku pracowa\u0142a do 2 IX 2007 r. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a m.in. kurs dla g\u0142\u00f3wnych ksi\u0119gowych w jednostkach zak\u0142adach bud\u017cetowych oraz Szko\u0142\u0119 Policealn\u0105 Zaoczn\u0105 (kierunek: rachunkowo\u015b\u0107) ZSE w Mielcu. 3 IX 2007 r. powierzono jej funkcj\u0119 zast\u0119pcy skarbnika i zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, a 1 XII 2007 r. \u2013 skarbnika i g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego Urz\u0119du Gminy Mielec oraz kierownika Referatu Bud\u017cetu i Finans\u00f3w tego\u017c urz\u0119du. Funkcje te pe\u0142ni nadal. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, m.in. uko\u0144czy\u0142a: studia podyplomowe w zakresie rachunkowo\u015bci i zarz\u0105dzania finansami w jednostkach sektora finans\u00f3w publicznych (Akademia Leona Ko\u017ami\u0144skiego w Warszawie, 2009 r.), studia podyplomowe w zakresie \u201eDoradca podatkowy\u201d (WSIiZ w Rzeszowie, 2016 r.), kursy specjalistyczne: \u201eKontroler finansowy\u201d i \u201eSkarbnik jednostki samorz\u0105du terytorialnego\u201d (Studium Prawa Europejskiego w Warszawie, 2016 r. i 2017 r.).\u00a0 Ponadto w 2010 r. otrzyma\u0142a certyfikat ksi\u0119gowego wydany przez Ministra Finans\u00f3w RP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRANKA (NOWA G\u00d3RA, CZYRANOWA, CZIRANOWA WOLYA, CZYRANOWSKA WOLA)<\/strong>, od XV w. do 1972 r. wie\u015b s\u0105siaduj\u0105ca z Mielcem, od 1973 r. w granicach miasta, a od 1978 r. mieleckie osiedle stanowi\u0105ce p\u00f3\u0142nocno-wschodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 miasta. Nazwa pochodzi od cyranki, gatunku kaczki, wyst\u0119puj\u0105cej kiedy\u015b powszechnie na opisywanym terenie. Wed\u0142ug znakomitego geografa Eugeniusza Romera (\u201eWst\u0119p do fizjografii powiatu mieleckiego\u201d), w okresie polodowcowym rzeka Wis\u0142oka p\u0142yn\u0119\u0142a m.in. przez tereny Bia\u0142ego Boru, Rzemienia, Wojs\u0142awia i Cyranki a\u017c do Babul i dalej do Wis\u0142y. Pozosta\u0142o\u015bci\u0105 tego starorzecza by\u0142y torfowiska, pok\u0142ady czarnego d\u0119bu, stawy i podmok\u0142e \u0142\u0105ki z licznym ptactwem wodnym, m.in. cyrankami. Pierwsza wzmianka o wsi Nowa G\u00f3ra (Cyranka) pojawi\u0142a si\u0119 w dokumencie lokacyjnym miasta Mielca w 1470 r. W\u0142a\u015bciciele Mielca przeznaczyli cz\u0119\u015b\u0107 cyranowskich teren\u00f3w le\u015bnych na folwarki miejskie. Zapis o Nowej G\u00f3rze sugeruje te\u017c, \u017ce mia\u0142a ona znacznie starszy rodow\u00f3d i mog\u0142a by\u0107 lokowana na prawie niemieckim. Od czasu lokacji miasta Mielec i Cyranka mia\u0142y z pewno\u015bci\u0105 po\u0142\u0105czenie drogowe. W 1508 r. wymienia si\u0119 w dokumencie wie\u015b \u201eCzyranowa\u201d, w 1515 r. \u201eCziranowa Wolya\u201d, a w 1519 r. \u201eCzyranowska Wola\u201d, za ka\u017cdym razem jako odr\u0119bne so\u0142ectwo. Po \u015bmierci Stanis\u0142awa Mieleckiego, w\u0142a\u015bciciela klucza mieleckiego (1532 r.) i podziale d\u00f3br mieleckich pomi\u0119dzy jego trzech syn\u00f3w (1542 r.) Cyranka i stawy rybne obok Cyranki przypad\u0142y Janowi Mieleckiemu, wojewodzie podolskiemu, a nast\u0119pnie jego synowi Miko\u0142ajowi, tak\u017ce wojewodzie podolskiemu i hetmanowi wielkiemu koronnemu. Po \u015bmierci tego\u017c w 1585 r. odziedziczy\u0142a te dobra c\u00f3rka Zofia, \u017cona ksi\u0119cia Jana Szymona Olelkowicza S\u0142uckiego, a po jego \u015bmierci \u017cona Jana Karola Chodkiewicza, s\u0142ynnego hetmana. W latach 1608-1611 J. K. Chodkiewicz sprzeda\u0142 swoj\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 d\u00f3br mieleckich (w tym Cyrank\u0119 i stawy rybne) Janowi Zbigniewowi Ossoli\u0144skiemu. Ossoli\u0144scy scalali na powr\u00f3t dobra mieleckie, a ich dzie\u0142o doko\u0144czyli Morsztynowie. Pod koniec XVIII w. w\u0142a\u015bcicielami d\u00f3br zostali Pieni\u0105\u017ckowie i utrzymywali je a\u017c do utworzenia samorz\u0105du gminnego 12 VIII 1866 r. W tym czasie w samej Cyrance mieszka\u0142o oko\u0142o 530 katolik\u00f3w. (Nie ma danych o ludno\u015bci \u017cydowskiej.) 3 VIII 1896 r. spo\u0142eczno\u015b\u0107 cyranowska powo\u0142a\u0142a Towarzystwo Stra\u017cy Ogniowej. Przy ko\u0144cu XIX w. rozpocz\u0119to prace melioracyjne obejmuj\u0105ce m.in. regulacj\u0119 rzek Babul\u00f3wki i Trze\u015bni oraz osuszenie podmok\u0142ych teren\u00f3w Cyranki. (Tam cz\u0119sto, jak opisywano, w czasie orki \u201eza p\u0142ugiem p\u0142yn\u0119\u0142a woda\u201d.) W rezultacie wykonania tych prac poprawiono nie tylko stan teren\u00f3w uprawowych, ale tak\u017ce \u0142\u0105k do wypasu byd\u0142a. Wie\u015b rozwija\u0142a si\u0119 i w 1921 r. liczy\u0142a oko\u0142o 1 090 os\u00f3b. Zak\u0142ad\u00f3w pracy, poza Chemiczn\u0105 Fabryk\u0105 Przetwor\u00f3w Drzewnych, nie by\u0142o, tote\u017c wyje\u017cd\u017cano \u201eza chlebem\u201d do Stan\u00f3w Zjednoczonych Ameryki P\u00f3\u0142nocnej i kraj\u00f3w Europy zachodniej. Doro\u015bli mieszka\u0144cy Cyranki wykazywali te\u017c aktywno\u015b\u0107 polityczn\u0105, nale\u017c\u0105c w sporej grupie do ruchu ludowego, a m\u0142odzie\u017c za\u0142o\u017cy\u0142a ko\u0142o ZMW. W latach 1930-1931 r. na cz\u0119\u015bci cyranowskich \u0142\u0105k zbudowano lotnisko turystyczne i od tego czasu organizowano imprezy lotnicze. Po decyzji w\u0142adz pa\u0144stwowych o ulokowania na terenach Cyranki budowy fabryki samolot\u00f3w i lotniska od 1937 r. \u2013 nazwa tej wsi sta\u0142a si\u0119 znana w ca\u0142ym kraju. Od tego roku niemal zupe\u0142nie zanik\u0142o zjawisko emigracji zarobkowej. Wielu mieszka\u0144c\u00f3w Cyranki korzystnie sprzeda\u0142o ziemi\u0119 pod fabryk\u0119 i lotnisko, a zdecydowana wi\u0119kszo\u015b\u0107 zosta\u0142a zatrudniona do prac budowlanych, a potem w wybudowanej fabryce. W czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Cyranki ulokowany zosta\u0142 jeden z oboz\u00f3w pracy przymusowej, do kt\u00f3rego kierowano \u017byd\u00f3w. Tak\u017ce wobec mieszka\u0144c\u00f3w wsi okupanci stosowali terror, podejrzewaj\u0105c ich o uczestnictwo w ruchu oporu. (Istotnie, spora grupa os\u00f3b nale\u017ca\u0142a do Armii Krajowej.) 20 VII 1943 r. aresztowano 12 os\u00f3b, a Andrzeja Belcarza rozstrzelano. Po II wojnie \u015bwiatowej Cyranka pozosta\u0142a odr\u0119bnym so\u0142ectwem i nadal rozwija\u0142a si\u0119. Obok G\u00f3ry Cyranowskiej wybudowano tymczasowe Osiedle M\u0142odego Robotnika i kino \u201eT\u0119cza\u201d, a wzd\u0142u\u017c dr\u00f3g budowano murowane domy. Powsta\u0142 Ludowy Zesp\u00f3\u0142 Sportowy (LZS). W ramach reformy podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa 25 IX 1954 r. Cyranka zosta\u0142a siedzib\u0105 gromady i Gromadzkiej Rady Narodowej (GRN). Nale\u017ca\u0142y do niej wsie: \u0141u\u017ce, Mo\u015bciska, Szyd\u0142owiec, Trze\u015b\u0144 i Wola Chorzelowska. W 1962 r. oddano do u\u017cytku Dom Ludowy i umieszczono w nim m.in. Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d. W zwi\u0105zku z rozwojem urbanistycznym Mielca i kolejn\u0105 reform\u0105 administracyjn\u0105 w 1972 r. gromad\u0119 Cyrank\u0119 zniesiono, a wie\u015b w\u0142\u0105czono w granice miasta. Wtedy te\u017c nadano nazwy ulicom na jej terenie. Od 14 IV 1978 r., na podstawie uchwa\u0142y MRN, zosta\u0142a jednym z osiedli mieleckich, reprezentowanym przez Komitet Osiedlowy, a p\u00f3\u017aniej Rad\u0119 Osiedla. Przemiany spo\u0142eczno \u2013 gospodarcze w ostatnim \u0107wier\u0107wieczu XX w. sprawi\u0142y, \u017ce obraz i \u017cycie Cyranki znacznie si\u0119 zmieni\u0142y, a z wielu organizacji spo\u0142ecznych pozosta\u0142a jedynie wielce zas\u0142u\u017cona jednostka Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Cyranka przy ko\u0144cu XX w. to osiedle pe\u0142ne kontrast\u00f3w. Jego wschodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 stanowi\u0105 lasy i stawy, \u015brodkow\u0105 \u2013 tereny przemys\u0142owe, w tym Specjalna Strefa Ekonomiczna EURO-PARK MIELEC i lotnisko, a zachodni\u0105 \u2013 dwa osiedla mieszkaniowe otoczone polami uprawnymi. Przy po\u0142udniowej granicy osiedla (Al. Kwiatkowskiego, ul. D\u0142uga) zbudowano szereg okaza\u0142ych dom\u00f3w prywatnych, w wi\u0119kszo\u015bci kt\u00f3rych prowadzona jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcza. Osta\u0142o si\u0119 te\u017c, cho\u0107 w szcz\u0105tkowej postaci, Osiedle M\u0142odego Robotnika, zamieszka\u0142e g\u0142\u00f3wnie przez rodziny cyga\u0144skie (romskie). W pierwszych latach XXI w. rozwija\u0142o si\u0119 budownictwo przemys\u0142owe i towarzysz\u0105ca mu infrastruktura. Do sieci ulic miejskich w\u0142\u0105czono ulice: Strefow\u0105, COP-u i Lotniskow\u0105. W 2004 r. przeprowadzono remont miejscowego Domu Ludowego. W 2005 r. wybudowano ulic\u0119 wyprowadzaj\u0105c\u0105 ruch ko\u0142owy z terenu SSE EURO-PARK MIELEC do ul. H. Sienkiewicza. Patronem ulicy zosta\u0142 Stanis\u0142aw Padyku\u0142a. W zwi\u0105zku z wybudowaniem hotelu z restauracj\u0105 \u201eAtena\u201d ulica do\u0144 prowadz\u0105ca (boczna ul. Przemys\u0142owej) otrzyma\u0142a nazw\u0119 Mazurska. W 2010 r. oddano do u\u017cytku oryginalny obiekt gastronomiczny \u201eKarczma\u201d przy ul. Partyzant\u00f3w.W 1. \u0107wier\u0107wieczu XXI w. przy ul. S. Padyku\u0142y zbudowano obiekty us\u0142ugowe dla samochod\u00f3w. W 2022 r., w zwiazku z intensywnym budownictwem jednorodzinnym pomi\u0119dzy ulicami: Cyranowsk\u0105, S. Padyku\u0142y i H. Boguszewskiej, rozpocz\u0119to budow\u0119 ulicy od skrzy\u017cowania ul. Cyranowskiej z al. E. Kwiatkowskiego do ul. S. Padyku\u0142y. Obecnie w granicach Cyranki znajduj\u0105 si\u0119 rejony ulic: K. K. Baczy\u0144skiego, M. Beniowskiego, H. Boguszewskiej, F. Borodzika, COP-u, Cyranowskiej, Orlej, S. Dzia\u0142owskiego, Obro\u0144c\u00f3w Westerplatte, E. Kwiatkowskiego, G. Piramowicza, J. Ha\u0142adeja, Przemys\u0142owej, Kosmonaut\u00f3w, Rolnej, Krzywej, L. Lachnita, Lotniskowa, Mazurska, S. Padyku\u0142y, Radosna, S. Skar\u017cy\u0144skiego, T. So\u0142tyka, Strefowa, Sucharskiego, Szybowcowej, \u015alusarskiej, J. Wiktora, Wojska Polskiego, W. Wr\u00f3blewskiego i Zawiszy Czarnego. Mieszka na tym terenie oko\u0142o 1900 os\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRANOWSKA G\u00d3RA (KRZEMIENICZA G\u00d3RA)<\/strong>, wzg\u00f3rze poro\u015bni\u0119te lasem, aktualnie znajduje si\u0119 w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci miasta. Jest cz\u0119\u015bci\u0105 Wydmy Mieleckiej powsta\u0142ej w okresie zlodowacenia ba\u0142tyckiego. W historii Mielca przez kilka wiek\u00f3w stanowi\u0142a granic\u0119 posiad\u0142o\u015bci miejskich i punkt odniesienia przy okre\u015blaniu po\u0142o\u017cenia p\u00f3\u0142nocno \u2013 wschodnich teren\u00f3w miasta. Po raz pierwszy wymieniono j\u0105 w dokumencie lokacyjnym miasta Mielca w 1470 r. jako granic\u0119 pomi\u0119dzy polami mieszcza\u0144skimi a wsi\u0105 Cyranka (w\u00f3wczas Nowa G\u00f3ra). Oko\u0142o 1880 r. zasadzono na niej las sosnowy, aby przeciwdzia\u0142a\u0107 przemieszczaniu si\u0119 piask\u00f3w oraz os\u0142oni\u0107 rozbudowuj\u0105ce si\u0119 miasto od p\u00f3\u0142nocy i wschodu. Przy ko\u0144cu XIX w. mia\u0142a wysoko\u015b\u0107 193 m nad poziomem morza. W latach 30. XX w. istnia\u0142 plan jej likwidacji w celu zwi\u0119kszenia teren\u00f3w lotniska turystycznego, ale po rozpocz\u0119ciu budowy zak\u0142ad\u00f3w lotniczych i lotniska w innej cz\u0119\u015bci Cyranki, nie zrealizowano tego zamierzenia. W dalszych latach umocniono osuwaj\u0105c\u0105 si\u0119 p\u00f3\u0142nocn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 g\u00f3ry na drog\u0119 cyranowsk\u0105. W czasie II wojny \u015bwiatowej las pokrywaj\u0105cy g\u00f3r\u0119 zosta\u0142 wyci\u0119ty niemal w ca\u0142o\u015bci przez \u017co\u0142nierzy Armii Czerwonej. W dniu 5 X 1947 r. by\u0142a jednym z miejsc wielkich pokaz\u00f3w lotniczych z udzia\u0142em aeroklub\u00f3w z ca\u0142ego kraju, a z jej szczytu startowa\u0142y szybowce przy u\u017cyciu gumowych lin. Na prze\u0142omie lat 40. i 50. czynem spo\u0142ecznym zasadzono nowy las i ogrodzono drutem kolczastym. W latach 50. na wschodnim zboczu (od strony Miasteczka M\u0142odego Robotnika) zbudowano skoczni\u0119 narciarsk\u0105 i rozgrywano konkursy skok\u00f3w. Ponadto na najwy\u017cszej cz\u0119\u015bci g\u00f3ry zbudowano (dwukrotnie) wie\u017c\u0119 widokow\u0105 (\u201epatryj\u0119\u201d, jak m\u00f3wili miejscowi), z kt\u00f3rej mo\u017cna by\u0142o ogl\u0105da\u0107 panoram\u0119 Mielca i okolicy. Po pewnym czasie \u2013 jeszcze w latach 50. \u2013 zawali\u0142a si\u0119, na szcz\u0119\u015bcie oby\u0142o si\u0119 bez ofiar w ludziach. W 2. po\u0142. XX w. na jej zachodnim zboczu wybudowano szereg obiekt\u00f3w, m.in. ko\u015bci\u00f3\u0142 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i zesp\u00f3\u0142 budynk\u00f3w parafialnych, bloki mieszkalne oraz budynki dla instytucji i organizacji spo\u0142ecznych. W latach 80. rozpocz\u0119to urz\u0105dzanie na jej terenie Parku Kultury i Wypoczynku. Zabezpieczono osuwaj\u0105ce si\u0119 zbocza i nawieziono je \u017cyzn\u0105 ziemi\u0105. Zbudowano taras widokowy i alej\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 ze schodami od ul. 22 Lipca (aktualnie Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci). Rozpocz\u0119to budow\u0119 toru saneczkowego od strony p\u00f3\u0142nocnej i plac\u00f3w zabawowych dla dzieci z rze\u017abami u\u017cytkowymi. Po 1990 r. prace wstrzymano w zwi\u0105zku z pogarszaj\u0105c\u0105 si\u0119 sytuacj\u0105 gospodarcz\u0105 miasta. Wed\u0142ug pomiar\u00f3w w ostatnich latach XX w. wysoko\u015b\u0107 g\u00f3ry wynosi 185 m nad poziomem morza. W latach 2013-2014 przeprowadzono rewitalizacj\u0119 G\u00f3ry Cyranowskiej w ramach projektu \u201eRewitalizacja terenu by\u0142ego prowizorycznego osiedla barak\u00f3w mieszkalnych w Mielcu, wybudowanego w latach 50. XX w. dla jednostek paramilitarnych i m\u0142odych robotnik\u00f3w\u201d. W ramach projektu „Park Le\u015bny” nasadzono drzewka i krzewy i kwiaty. Przebudowano alejk\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 i alejki boczne. Zbudowano placyki z piaskownicami i tor saneczkowy, przebudowano plac zabaw przy zbiegu ulic Kazimierz Wielkiego i Wolno\u015bci (nazywany popularnie „plac UFO”). Na zboczu od strony al. Niepodleg\u0142o\u015bci zbudowano efektowne wej\u015bcie g\u0142\u00f3wne, a po jego prawej stronie umieszczono rz\u0119dy \u0142awek (w czasie wyst\u0119p\u00f3w plenerowych s\u0142u\u017c\u0105 widowni) i zbudowano zje\u017cd\u017calnie dla dzieci. W latach 2020-2021 po lewej stronie wej\u015bcia g\u0142\u00f3wnego umieszczono monumentalny pomnik \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych, a stoj\u0105c\u0105 wcze\u015bniej na tym miejscu rze\u017ab\u0119 „Kompozycja III” przeniesiono na nowe miejsce na tym samym zboczu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRANOWSKA (ULICA)<\/strong>, droga \u0142\u0105cz\u0105ca Mielec i Cyrank\u0119, istnia\u0142a jeszcze przed lokacj\u0105 miasta (1470 r.). Pocz\u0105tkowo nazywano j\u0105 \u201edrog\u0105 do Cyranki\u201d. Po wybudowaniu linii kolejowej (1887 r.) ograniczono jej d\u0142ugo\u015b\u0107 do tor\u00f3w. W dokumencie z 1920 r. nazwano j\u0105 ulic\u0105 Cyranowsk\u0105. Po obu jej stronach budowano domy, przewa\u017cnie drewniane. W ko\u0144cowych latach 30. rozpocz\u0119to budow\u0119 osiedla fabrycznego (\u201ekolonii\u201d), a pierwszy blok mieszkalny stan\u0105\u0142 w\u0142a\u015bnie przy ul. Cyranowskiej. T\u0119 nazw\u0119 zachowano w czasie okupacji hitlerowskiej (Cyrankastrasse). Po II wojnie \u015bwiatowej ponownie skr\u00f3cono jej d\u0142ugo\u015b\u0107, nadaj\u0105c patrona Andrzeja K\u0119dziora dla odcinka od G\u00f3ry Cyranowskiej do tor\u00f3w kolejowych, (p\u00f3\u017aniej: 22 Lipca, aleja Niepodleg\u0142o\u015bci). Pozosta\u0142a wi\u0119c tylko cz\u0119\u015b\u0107 biegn\u0105ca od G\u00f3ry Cyranowskiej przez ca\u0142\u0105 star\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wsi a\u017c do lotniska. Po w\u0142\u0105czeniu Cyranki w granice Mielca w 1973 r. otrzyma\u0142a oficjalnie nazw\u0119 Cyranowska i jest jedn\u0105 z wi\u0119kszych ulic tego osiedla (1704 m). Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik po stronie wschodniej. W 2006 r. wykonano now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i wybudowano chodnik po stronie wschodniej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRANOWSKIE STAWY<\/strong>, dwa naturalne zbiorniki wodne w Lesie Cyranowskim powsta\u0142e w okresie polodowcowym. Nie wiadomo, od kiedy hodowano w nich ryby, ale w dokumencie o podziale mieleckiego klucza pomi\u0119dzy syn\u00f3w Stanis\u0142awa Mieleckiego w 1548 r. wymieniane s\u0105 jako stawy rybne, kt\u00f3re otrzyma\u0142 Jan Mielecki, wojewoda podolski. Do 1944 r. pozostawa\u0142y w r\u0119kach kolejnych w\u0142a\u015bcicieli p\u00f3\u0142nocno-wschodniej cz\u0119\u015bci Mielca i maj\u0105tku cyranowskiego. W latach 1945-1962 gospodarowa\u0142o nimi Nadle\u015bnictwo Pa\u0144stwowe (Mielec \u2013 Smoczka, Wojs\u0142aw), a 28 XII 1962 r. przekazano je Zarz\u0105dowi Pa\u0144stwowych Gospodarstw Rybnych w Rzeszowie. Ich \u0142\u0105czny obszar, wraz z otoczeniem, wynosi\u0142 wtedy 44,17 ha. W 1985 r. w\u0142\u0105czone zosta\u0142y, wraz z cz\u0119\u015bci\u0105 Lasu Cyranowskiego, w granice miasta Mielca. W latach 90. zosta\u0142y wykupione przez prywatnego przedsi\u0119biorc\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRANOWSKI LAS<\/strong>, jeden z las\u00f3w w po\u0142udniowo-zachodniej cz\u0119\u015bci Puszczy Sandomierskiej. Od XIII w. do 1944 r. stanowi\u0142 w\u0142asno\u015b\u0107 kolejnych w\u0142a\u015bcicieli p\u00f3\u0142nocno-wschodniej cz\u0119\u015bci Mielca i maj\u0105tku na Cyrance. W swej d\u0142ugiej historii by\u0142 dostarczycielem drewna i innych produkt\u00f3w zwi\u0105zanych z funkcjonowaniem lasu. Dokumenty z XVI w. informuj\u0105, \u017ce faktorzy, zarz\u0105dzaj\u0105cy w imieniu Mieleckich m.in. maj\u0105tkiem cyranowskim, ekspediowali drog\u0105 wodn\u0105 w kierunku Gda\u0144ska du\u017ce ilo\u015bci p\u0142od\u00f3w rolnych i le\u015bnych, w tym drewniane klepki. Las ten by\u0142 te\u017c wielokrotnie schronieniem dla miejscowej ludno\u015bci przed naje\u017ad\u017acami. W nim wyznaczono miejsce koncentracji i \u0107wicze\u0144 wojskowych oddzia\u0142\u00f3w id\u0105cych na pomoc powstaniu styczniowemu w 1863 r., a w latach 1912-1914 odbywa\u0142y si\u0119 szkolenia wojskowe formacji Zwi\u0105zku Strzeleckiego i \u201eStrzelca\u201d pod nadzorem J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 bardzo zniszczony. Jego du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a rejonem niemieckiego poligonu artyleryjskiego i niemieckich oboz\u00f3w wojskowych. Na skutek wyr\u0119bu drzewostanu na cele budowlane i pod drogi, obiekty wojskowe oraz dla powi\u0119kszenia pola obserwacji \u0107wicze\u0144 artyleryjskich \u2013 tereny te zosta\u0142y niemal ca\u0142kowicie wylesione. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych na wschodnich terenach powiatu mieleckiego, na podstawie postanowie\u0144 reformy rolnej PKWN, w latach 1944-1945 przej\u0119to teren lasu od ostatniego w\u0142a\u015bciciela \u2013 Andrzeja Oborskiego na Skarb Pa\u0144stwa. 7 II 1945 r. w\u00f3jt Gminy Mielec \u2013 Wie\u015b Julian Osmola przekaza\u0142 go Nadle\u015bnictwu Pa\u0144stwowemu Mielec \u2013 Smoczka, a ono z kolei w p\u00f3\u017aniejszych latach Nadle\u015bnictwu Wojs\u0142aw. Od pierwszych powojennych lat prowadzono systematyczne odnawianie zdewastowanych powierzchni, poza cz\u0119\u015bci\u0105 poligonow\u0105 u\u017cywan\u0105 do 1976 r. przez wojsko. Wspomnie\u0107 trzeba, \u017ce w 1973 r. administratorem lasu zosta\u0142o nowo powsta\u0142e Nadle\u015bnictwo Mielec i taki stan utrzymuje si\u0119 nadal. W 1985 r. jego cz\u0119\u015b\u0107 (132 ha) zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w granice miasta Mielca. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie Cyranowski Las (ca\u0142y) zajmuje powierzchni\u0119 oko\u0142o 1 132 ha. S\u0105 to tereny ograniczone drog\u0105 Mielec \u2013 Kolbuszowa na po\u0142udniu, a od wschodu i p\u00f3\u0142nocy terenami dawnych wsi Biesiadka i Podlesie oraz dzisiejszym mieleckim osiedlem Mo\u015bciska. Sk\u0142ad gatunkowy drzewostanu, wed\u0142ug stanu z 1993 r., przedstawia si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: sosna \u2013 92,2 %, olsza \u2013 3,8 %, d\u0105b \u2013 2,1 %, brzoza \u2013 1,8 % oraz \u015bwierk i jod\u0142a \u2013 0,1 %. Podszyt stanowi\u0105 m.in. kruszyna, jarz\u0119bina, ja\u0142owiec, leszczyna i berberys, a runo m.in. bor\u00f3wka czarna, bor\u00f3wka bagienna, bor\u00f3wka brusznica, konwalia, paprocie i mchy. Spo\u015br\u00f3d zwierz\u0105t wymieni\u0107 nale\u017cy: jelenia, sarn\u0119, dzika, lisa, zaj\u0105ca oraz chronione: bobra, bociana czarnego, jastrz\u0119bia, myszo\u0142owa, b\u0142otniaka stawowego i czapl\u0119, a tak\u017ce okresowo \u0142osia i wilka. Ca\u0142y Las Cyranowski w granicach miasta Mielca (132 ha) zaliczony zosta\u0142 do las\u00f3w ochronnych, a jego cz\u0119\u015b\u0107 do las\u00f3w wodochronnych. W 1992 r. w\u0142\u0105czono go w ca\u0142o\u015bci w granice Mielecko-Kolbuszowsko-G\u0142ogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego rozporz\u0105dzeniem Wojewody Rzeszowskiego z 14 VII tego\u017c roku. W zwi\u0105zku z zagro\u017ceniami przemys\u0142owymi (II strefa w skali I \u2013 IV) Nadle\u015bnictwo Mielec prowadzi od wielu lat przebudow\u0119 drzewostan\u00f3w, zwi\u0119kszaj\u0105c ilo\u015b\u0107 drzew odpornych na zanieczyszczenia przemys\u0142owe, m.in. d\u0119b\u00f3w, buk\u00f3w, olch i modrzewi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CYRKU\u0141 TARNOWSKI<\/strong>, jedna z jednostek administracyjnych utworzonych w 1782 r. przez w\u0142adze austriackie na terenach zabranych Polsce w 1772 r. i nazwanych Galicj\u0105. Obejmowa\u0142 obszar ok. 442 km2. Od zachodu graniczy\u0142 z cyrku\u0142em boche\u0144skim, od wschodu z cyrku\u0142em rzeszowskim, od po\u0142udnia z cyrku\u0142ami jasielskim i s\u0105deckim, a od p\u00f3\u0142nocy dochodzi\u0142 do rzeki Wis\u0142y, kt\u00f3ra od 1815 r. by\u0142a granic\u0105 pa\u0144stwow\u0105 pomi\u0119dzy austriack\u0105 Galicj\u0105 i Kr\u00f3lestwem Polskim. G\u0142\u00f3wne zaj\u0119cia ludno\u015bci to rolnictwo i przemys\u0142 rolny. Stosunkowo g\u0119sta sie\u0107 rzek (Dunajec, Bia\u0142a, Bre\u0144, Wis\u0142oka) i potok\u00f3w z jednej strony sprzyja\u0142a rolnictwu, a z drugiej powodowa\u0142a cz\u0119ste powodzie, kt\u00f3re niszczy\u0142y pola i dobytek. Na terenie cyrku\u0142u znajdowa\u0142y si\u0119 (wed\u0142ug dekretu z 28 X 1784 r.) 3 miasta: Tarn\u00f3w, Pilzno i Ropczyce. Istnia\u0142o te\u017c 11 miasteczek prywatnych, w tym Mielec, Przec\u0142aw, Radomy\u015bl Wielki i Rzoch\u00f3w. Najwi\u0119kszym miasteczkiem prywatnym by\u0142 Mielec licz\u0105cy w 1777 r. 2 176 mieszka\u0144c\u00f3w, a w 1853 r., czyli tu\u017c przed autonomi\u0105 miast, oko\u0142o 3 500. Mielec zawdzi\u0119cza\u0142 rozw\u00f3j przede wszystkim o\u017cywionemu handlowi (5 jarmark\u00f3w w roku i cotygodniowe targi). Czynnikiem hamuj\u0105cym rozw\u00f3j Mielca i wielu innych miasteczek w cyrkule tarnowskim by\u0142a s\u0142abo rozwini\u0119ta sie\u0107 drogowa i z\u0142y stan nawierzchni istniej\u0105cych dr\u00f3g. Przez d\u0142u\u017cszy czas jedyn\u0105 dobr\u0105 drog\u0105 by\u0142 go\u015bciniec cesarski Bielsko \u2013 Lw\u00f3w, zbudowany w 1775 r. Dopiero oko\u0142o 1850 r. zbudowano drog\u0119 Tarn\u00f3w \u2013 Szczucin, a w p\u00f3\u017aniejszych latach m.in. drog\u0119 Mielec \u2013 D\u0119bica. Komunikacj\u0119 w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci cyrku\u0142u znacznie poprawi\u0142o oddanie w 1856 r. linii kolejowej Krak\u00f3w \u2013 D\u0119bica. Cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142nocno-wschodnia, w tym Mielec, zosta\u0142a uzbrojona w lini\u0119 kolejow\u0105 dopiero w 1887 r., a wi\u0119c po likwidacji cyrku\u0142\u00f3w (23 IX 1865 r.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYZ JAN<\/strong>, urodzony 13 VI 1913 r. w Mielcu. Ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej w latach 30. mieszka\u0142 w Mielcu i doje\u017cd\u017ca\u0142 do pracy na stacji kolejowej w Woli Rz\u0119dzi\u0144skiej k\/Tarnowa, gdzie zatrudniony by\u0142 na stanowisku starszego telegrafisty. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 otrzyma\u0142 zadanie ewakuowania na wsch\u00f3d dokumentacji i kasy rz\u0119dzi\u0144skiej stacji. Po zako\u0144czeniu tej misji w Janowie Lubelskim powr\u00f3ci\u0142 do Mielca pod koniec wrze\u015bnia 1939 r. Od 1940 r. pracowa\u0142 w niemieckiej firmie \u201eJ. Hennig\u201d, kt\u00f3ra budowa\u0142a r\u00f3\u017cne obiekty wojskowe i u\u017cyteczno\u015bci publicznej m.in. w D\u0119bie, Sarzynie, Rymanowie i Zag\u00f3rzu. Od pocz\u0105tku powstania ruchu oporu w Mielcu (ZWZ, AK) by\u0142 jego aktywnym uczestnikiem. W nocy z 30 VI na 1 VII 1943 r. zosta\u0142 aresztowany w domu przez mieleckich gestapowc\u00f3w, a nast\u0119pnie oskar\u017cony o przynale\u017cno\u015b\u0107 do organizacji podziemnej i osadzony w krakowskim wi\u0119zieniu na Montelupich. Tam te\u017c zosta\u0142 zamordowany, prawdopodobnie pod koniec 1943 r. Dok\u0142adna data \u015bmierci i miejsce poch\u00f3wku nie s\u0105 znane. Symboliczna tabliczka informacyjna znajduje si\u0119 na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CYZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 11 I 1911 w Mielcu. Ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum. W okresie mi\u0119dzywojennym przebywa\u0142 w Krakowie i pracowa\u0142 jako kierowca s\u0142u\u017cbowego samochodu osobowego. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywa\u0142 w Mielcu i pracowa\u0142 jako kierowca. By\u0142 \u017co\u0142nierzem AK, uczestniczy\u0142 w akcjach bojowych i dywersyjno-sabota\u017cowych. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (5 – 6 VIII 1944 r.) powo\u0142any zosta\u0142 do Wojska Polskiego i uczestniczy\u0142 w ostatniej fazie II wojny \u015bwiatowej. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i tam pracowa\u0142. Zmar\u0142 29 X 1986 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"CZACHOR ANTONI<\/strong>, urodzony 11 IV 1945 r. w Kolbuszowej, syn Stanis\u0142awa i Emilii z domu Lubos. Muzykowanie na instrumentach d\u0119tych drewnianych rozpocz\u0105\u0142 pod opiek\u0105 ojca – Stanis\u0142awa Czachora, wybitnego skrzypka ludowego i p\u00f3\u017aniejszego za\u0142o\u017cyciela kapeli ludowej ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Uko\u0144czy\u0142 \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 w Rzeszowie, a nast\u0119pnie przez 3 lata gra\u0142 w Wojskowej Orkiestrze Garnizonowej w Rzeszowie. Pod koniec lat 60. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK w Mielcu i odt\u0105d gra\u0142 w wielu jego zespo\u0142ach artystycznych. By\u0142y to: kapela ludowa (prowadzenie \u2013 Stanis\u0142aw Czachor) i orkiestra ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d (kierownik artystyczny i dyrygent \u2013 Janusz Mejza), Orkiestra D\u0119ta WSK (dyrygent \u2013 Grzegorz Ossak), Big \u2013 Band (dyrygent \u2013 Leopold Koz\u0142owski), zesp\u00f3\u0142 dixielandowy i orkiestra taneczna w kawiarni \u201eMelodia\u201d. W 1980 r. za\u0142o\u017cy\u0142 M\u0142odzie\u017cow\u0105 Orkiestr\u0119 D\u0119t\u0105, z kt\u00f3r\u0105 kilkana\u015bcie razy zdoby\u0142 tytu\u0142 laureata Wojew\u00f3dzkiego Przegl\u0105du Szkolnych Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych. (Konkursu na szczeblu centralnym nie organizowano.) Wykszta\u0142ci\u0142 w tym czasie kilkudziesi\u0119ciu muzyk\u00f3w na instrumentach d\u0119tych i perkusyjnych. W 1992 r. zosta\u0142 kierownikiem artystycznym i dyrygentem ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. (Za\u0142o\u017cyciel i kierownik artystyczny \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d Janusz Mejza przeszed\u0142 na emerytur\u0119.) W swej blisko 40 \u2013 letniej karierze artystycznej by\u0142 wielokrotnie laureatem konkurs\u00f3w muzycznych – indywidualnym (za wirtuozowsk\u0105 gr\u0119 na klarnecie) i zespo\u0142owym. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 20 X 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZACHOR MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 XII 1921 r. w Szyd\u0142owcu k\/Mielca, syn Micha\u0142a i Zofii z domu Rec. W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem ZMW RP \u201eWici\u201d. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne \u2013 Wydzia\u0142 Zaoczny w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 ekonomika przemys\u0142u). Pracowa\u0142 kolejno w: Powiatowym Zarz\u0105dzie Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d w Mielcu, jako sekretarz (1946-1947), Pa\u0144stwowym Urz\u0119dzie Repatriacyjnym Oddzia\u0142 w Mielcu (1946-1949), Gminnym Zwi\u0105zku \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Tuszowie Narodowym (1949-1950), Rejonowym Zak\u0142adzie M\u0142yn\u00f3w Gospodarczych w Mielcu (1951-1953), Tuczarni Trzody Chlewnej w Maliniu (1953-1955), Powiatowym Zwi\u0105zku GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu (1955-1956), Powiatowym Komitecie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Mielcu \u2013 jako sekretarz (1956-1965) i WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (1965-1981). W 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie. W latach m\u0142odzie\u0144czych pisa\u0142 sztuki teatralne, kt\u00f3re grywa\u0142a m\u0142odzie\u017c z ZMW \u201eWici\u201d. Nale\u017ca\u0142 do szeregu organizacji spo\u0142ecznych, m.in. do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. By\u0142 radnym r\u00f3\u017cnych szczebli rad narodowych, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego, \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego i przewodnicz\u0105cym Komitetu Osiedlowego J. Kili\u0144skiego w latach 70. W 1979 r. powierzono mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Miejskiego Komitetu ZSL w Mielcu. Odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i licznymi odznaczeniami resortowymi. Zmar\u0142 19 X 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZACHOR PIOTR ANTONI<\/strong>, urodzony 25 IX 1974 r. w Mielcu, syn Antoniego i Zofii z domu Dudzik. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1994 r. R\u00f3wnocze\u015bnie gra\u0142 w M\u0142odzie\u017cowej Orkiestrze D\u0119tej, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adowej (p\u00f3\u017aniej Miejskiej) Orkiestrze D\u0119tej w Mielcu. Studiowa\u0142 na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Technicznym (kierunek \u2013 wychowanie techniczne) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej oraz na Wydziale Pedagogicznym (kierunek \u2013 edukacja artystyczna) Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Artystycznego Projektowania Ubioru w Krakowie (z wynikiem bardzo dobrym) i uzyska\u0142 dyplom projektanta odzie\u017cy. W 2000 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 projektowania ubioru i prowadzi\u0142 j\u0105 do 2003 r. W latach 2003-2006 pracowa\u0142 w firmie \u201eRoyal Collection\u201d jako stylista, brand menager i projektant kolekcji w\u0142asnych. Od 2006 r. ponownie prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119. Odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w, m.in. zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do fina\u0142u Mi\u0119dzynarodowego Konkursu dla Projektant\u00f3w Ubioru \u201eZ\u0142ota Nitka\u201d w czasie Mi\u0119dzynarodowych Targ\u00f3w \u0141\u00f3dzkich oraz do fina\u0142u Konkursu \u201eSrebrna P\u0119telka\u201d na Mi\u0119dzynarodowych Targach Pozna\u0144skich. Ponadto uczestniczy\u0142 z kolekcjami w\u0142asnymi w licznych pokazach w kraju i na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Mody we Lwowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZACHOR RAFA\u0141<\/strong>, urodzony w 1975 r. w Mielcu. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu. Wychowanek lekkoatletycznej sekcji \u201eStali\u201d Mielec. Zdoby\u0142 br\u0105zowe medale na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski w rzucie m\u0142otem w 1995 r. i 1996 r. (58,60 m). By\u0142 reprezentantem Polski w kategorii junior\u00f3w. P\u00f3\u017aniej zrezygnowa\u0142 z uprawiania sportu wyczynowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZACHOR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 III 1911 r. w Trz\u0119s\u00f3wce, powiat kolbuszowski, syn Jana i Marii z Komanieckich. Od dzieci\u0119cych lat sam uczy\u0142 si\u0119 gra\u0107 na wykonanych w\u0142asnor\u0119cznie skrzypcach, a po ich zniszczeniu (przez ojca) kupi\u0142 sobie prawdziwe skrzypce za pieni\u0105dze \u201ewypo\u017cyczone\u201d z domowego schowka. Uciek\u0142 z domu i uczy\u0142 si\u0119 gra\u0107 na skrzypcach u Cygana Bia\u0142onia w Szyd\u0142owcu, wykazuj\u0105c nieprzeci\u0119tny talent muzyczny. Uczy\u0142 si\u0119 te\u017c gra\u0107 na innych instrumentach, m.in. na akordeonie i basach. Ojciec, po d\u0142ugich poszukiwaniach, odnalaz\u0142 syna i w ko\u0144cu zaakceptowa\u0142 jego pasj\u0119. Stanis\u0142aw przez kilka lat grywa\u0142 w cyga\u0144skiej kapeli, a nast\u0119pnie za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105. Po o\u017cenku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Huty Komorowskiej ko\u0142o Majdanu. Po koniec lat 30. podj\u0105\u0142 prac\u0119 na stacji kolejowej w Krakowie i pobiera\u0142 lekcje gry z nut u profesora muzyki. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 prac\u0119 w milicji w Kolbuszowej. Wkr\u00f3tce jednak zosta\u0142 aresztowany (za uprzedzenie jednego z ksi\u0119\u017cy o rewizji) i wywieziony przez NKWD do \u0142agru Borowicze. Dzi\u0119ki umiej\u0119tno\u015bci gry by\u0142 jednak nieco lepiej traktowany i nawet pomaga\u0142 innym. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w 1946 r. i zn\u00f3w \u2013 obok pracy na gospodarstwie \u2013 grywa\u0142 w zespo\u0142ach muzycznych. W 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, a wkr\u00f3tce potem do Podleszan ko\u0142o Mielca. Zatrudniony zosta\u0142 w WSK Mielec i by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli orkiestry. W latach 50. okresowo pracowa\u0142 w D\u0119bie i tam za\u0142o\u017cy\u0142 orkiestr\u0119 i kapel\u0119. Po powrocie do pracy w WSK Mielec gra\u0142 na kontrabasie w orkiestrze ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. W 1964 r. za\u0142o\u017cy\u0142 przy \u201eRzeszowiakach\u201d kapel\u0119 ludow\u0105 i gra\u0142 w niej na skrzypcach I (prowadz\u0105cych). W czasie koncert\u00f3w popisywa\u0142 si\u0119 nie tylko wirtuozowskim wykonaniem ludowych melodii, ale tak\u017ce niespotykan\u0105 (i nieprawdopodobnie trudn\u0105) gr\u0105 \u201espod mankieta\u201d (za plecami). Na pocz\u0105tku lat 80. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyst\u0119powa\u0142 publicznie niemal do ostatnich dni \u017cycia. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 6 XII 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZACHOWSKI PIOTR<\/strong>, urodzony 7 XI 1966 r. w Warszawie. Karier\u0119 sportow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w klubie pi\u0142karskim \u201eOk\u0119cie\u201d Warszawa. Od 1982 r. powo\u0142ywany by\u0142 do reprezentacji Polski junior\u00f3w. Do ekstraklasowej dru\u017cyny Stali Mielec przyszed\u0142 w 1985r. i gra\u0142 w niej do ko\u0144ca 1990 r., zaliczaj\u0105c og\u00f3\u0142em ponad 115 mecz\u00f3w i strzelaj\u0105c 2 bramki. W I reprezentacji Polski zadebiutowa\u0142 w 1989 r. (Polska – ZSRR 1 : 1, Lubin) i gra\u0142 p\u00f3\u017aniej jeszcze w 44 meczach. W 2. po\u0142owie sezonu 1990\/1991 wyst\u0119powa\u0142 w ekstraklasowej Legii Warszawa, a w nast\u0119pnych dw\u00f3ch latach gra\u0142 we w\u0142oskim Udinese. Na sezon 1993\/1994 powr\u00f3ci\u0142 do Legii i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez ni\u0105 tytu\u0142 mistrza Polski. P\u00f3\u017aniej ponownie wyjecha\u0142 za granic\u0119 i gra\u0142 w szkockiej dru\u017cynie Dundee (do 1995). Kolejnymi zespo\u0142ami, w kt\u00f3rych wyst\u0119powa\u0142, by\u0142y: ekstraklasowy \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a, Aluminium Konin, Ok\u0119cie Warszawa i KS Piaseczno. Karier\u0105 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 2005 r. w KP Piaseczno (III liga) i UKS \u0141ady. By\u0142 trenerem tych dru\u017cyn. Uzyska\u0142 uprawnienia trenerskie i pracowa\u0142 z zespo\u0142ami m\u0142odzie\u017cowymi. Ponadto jest cenionym komentatorem transmisji mecz\u00f3w w\u0142oskiej Serie A w Elven Sports.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAJA HERBERT HELMUT<\/strong>, urodzony 5 XI 1914 r. w Skoczowie, w rodzinie niemieckiej. Absolwent Gimnazjum w Bielsku (z niemieckim j\u0119zykiem wyk\u0142adowym). Egzaminy maturalne zda\u0142 w 1933 r. W latach 1933-1937 studiowa\u0142 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Dwa kolejne lata sp\u0119dzi\u0142 na studiach we Wiedniu i pisaniu pracy doktorskiej. W roku szkolnym 1938\/1939 pracowa\u0142 w Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka niemieckiego. W jesieni 1938 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 na UJ w Krakowie. W pierwszych latach okupacji hitlerowskiej by\u0142 nauczycielem w niemieckich szko\u0142ach w Krakowie, Zakopanem i Przemy\u015blu. Od 1943 r. do ko\u0144ca wojny s\u0142u\u017cy\u0142 w Wehrmachcie, mimo i\u017c w walkach na Ukrainie straci\u0142 oko. Po wojnie przetrzymywany by\u0142 w obozach ameryka\u0144skich. Zwolniony powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Skoczowa, a nast\u0119pnie na kr\u00f3tko zosta\u0142 zatrudniony na UJ. W 1946 r. wyjecha\u0142 do Niemiec. Tam od 1 IX 1946 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Stuttgarcie. W latach 1947-1953 wybierano go na radnego miasta Stuttgart, a w latach 1953-1990 by\u0142 pos\u0142em CDU w Bundestagu, za\u015b w latach 1970-1990 przewodniczy\u0142 Zwi\u0105zkowi Wysiedle\u0144c\u00f3w. Zmar\u0142 18 IV 1997 r. w Stuttgarcie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAJA JAN<\/strong>, urodzony 8 II 1922 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Jana i Anny z domu Stelmach. Ucze\u0144 Liceum i Gimnazjum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu. W okresie mi\u0119dzywojennym cz\u0142onek Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego i Zwi\u0105zku Strzeleckiego. Uczestnik kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej \u017co\u0142nierz Armii Krajowej (ps. \u201ePowsinoga\u201d), kolporter gazetki konspiracyjnej \u201eOdwet\u201d, uczestnik akcji dywersyjno-sabota\u017cowych na terenie ziemi mieleckiej. Wsp\u00f3lnie z siostr\u0105 J\u00f3zef\u0105 (ps. \u201eZiuta\u201d) zorganizowa\u0142 udan\u0105 ucieczk\u0119 dw\u00f3ch Francuz\u00f3w z oddzia\u0142u Wehrmachtu, stacjonuj\u0105cego w Padwi, do oddzia\u0142u partyzanckiego Jana Mazura (ps. \u201eStalowy\u201d). Po ujawnieniu, przez nieznanego prowokatora, przebiegu wydarze\u0144 \u2013 aresztowany przez Niemc\u00f3w 1 IV 1944 r. w Padwi. Po pierwszych przes\u0142uchaniach i torturach zmar\u0142 w niewyja\u015bnionych do ko\u0144ca okoliczno\u015bciach. Pochowany najpierw na cmentarzu parafialnym w Mielcu, a w 1947 r. ekshumowany i przeniesiony na cmentarz parafialny w Padwi Narodowej. Wraz z siostr\u0105 J\u00f3zef\u0105 zostali upami\u0119tnieni obeliskiem przed ko\u015bcio\u0142em parafialnym pw. \u015bw. Bart\u0142omieja Aposto\u0142a w Padwi Narodowej. Ods\u0142oni\u0119cie obelisku nast\u0105pi\u0142o 1 V 2016 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAJA J\u00d3ZEFA JANINA<\/strong>, urodzona 17 III 1920 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Anny z domu Stelmach. Uczennica Liceum i Gimnazjum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu. W tym czasie nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego i gimnazjalnego Ko\u0142a M\u0142odzie\u017cy Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca. W czasie II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Gminnym w Padwi. Jako urz\u0119dniczka posiada\u0142a upowa\u017cnienie do odbioru kennkart ze Starostwa Powiatowego w D\u0119bicy i cz\u0119\u015b\u0107 tych kennkart przekazywa\u0142a cz\u0142onkom ruchu oporu: Armii Krajowej i Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich. By\u0142a cz\u0142onkiem Armii Krajowej (ps. \u201eZiuta\u201d), gminn\u0105 komendantk\u0105 Wojskowej S\u0142u\u017cby Kobiet (WSK) w ramach struktury Obwodu AK Mielec oraz kolporterk\u0105 pism konspiracyjnych. Rozprowadza\u0142a tajn\u0105 pras\u0119 w\u015br\u00f3d \u017co\u0142nierzy Wehrmachtu, kupowa\u0142a od nich bro\u0144 i amunicj\u0119, a tak\u017ce namawia\u0142a do dezercji. (Wielu z nich nie by\u0142o Niemcami.) Z bratem Janem (ps. \u201ePowsinoga\u201d) zorganizowa\u0142a udan\u0105 ucieczk\u0119 dw\u00f3ch Francuz\u00f3w z niemieckiej jednostki stacjonuj\u0105cej w Padwi do polskiego oddzia\u0142u partyzanckiego. W wyniku prowokacji ujawniono jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. 1 IV 1944 r. zosta\u0142a aresztowana z matk\u0105 i bratem Janem, a nast\u0119pnie przewieziona do mieleckiego aresztu. Tam by\u0142a wielokrotnie przes\u0142uchiwana i torturowana. 7 IV przewieziono j\u0105 do wi\u0119zienia w Rzeszowie, gdzie tak\u017ce by\u0142a wielokrotnie maltretowana. W maju zn\u0119cali si\u0119 nad ni\u0105 hitlerowscy oprawcy w wi\u0119zieniu tarnowskim, a od 19 VI w wi\u0119zieniu na Montelupich w Krakowie. Mimo tych bestialskich metod przes\u0142uchiwania nie za\u0142ama\u0142a si\u0119, a nawet przesy\u0142a\u0142a grypsy ostrzegaj\u0105ce zagro\u017cone osoby. W krakowskim wi\u0119zieniu zosta\u0142a os\u0105dzona i skazana na \u015bmier\u0107. Rozstrzelano j\u0105 23 VI 1944 r. Niestety, mimo wielu podejmowanych stara\u0144, miejsca jej poch\u00f3wku nie uda\u0142o si\u0119 dot\u0105d ustali\u0107.Wraz z bratem\u00a0 Janem zostali upami\u0119tnieni obeliskiem przed ko\u015bcio\u0142em parafialnym pw. \u015bw. Bart\u0142omieja Aposto\u0142a w Padwi Narodowej. Ods\u0142oni\u0119cie obelisku nast\u0105pi\u0142o 1 V 2016 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAJA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 IV 1925 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Jana i Anny z domu Stelmach. Ucze\u0144 Gimnazjum Handlowego w Mielcu, cz\u0142onek Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. W okresie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Od listopada 1941 r. dzia\u0142a\u0142 w padewskiej plac\u00f3wce AK pod pseudonimami \u201eLeo\u015b\u201d i \u201eDzi\u0119cio\u0142\u201d. By\u0142 kolporterem prasy podziemnej, \u0142\u0105cznikiem i cz\u0142onkiem kom\u00f3rki wywiadu. Bra\u0142 udzia\u0142 w Akcji \u201eBurza\u201d. Dzi\u0119ki korzystnemu zbiegowi okoliczno\u015bci w dniu 1 IV 1944 r. unikn\u0105\u0142 aresztowania z matk\u0105 i rodze\u0144stwem. Po wojnie uzupe\u0142ni\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie i prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 jako dyspozytor w K\u00f3\u0142ku Rolniczym i Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Padwi. Od 1958 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL), a nast\u0119pnie Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL). Wielokrotnie wybierano go do rad narodowych r\u00f3\u017cnych szczebli: Gminnej Rady Narodowej w Padwi Narodowej, Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Tarnobrzegu (1976-1988). Przewodniczy\u0142 Radzie Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Padwi Narodowej (1979-1998). Po utworzeniu \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania Ko\u0142a tej organizacji w Padwi Narodowej i zosta\u0142 jego prezesem. By\u0142 ponadto cz\u0142onkiem kilku zarz\u0105d\u00f3w i rad nadzorczych, m.in. Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Tarnobrzegu i Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Padwi Narodowej. Zmar\u0142 31 I 1998 r. w Tarnobrzegu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eCZAJEN\u201d<\/strong>, Firma Produkcyjno-Handlowo-Us\u0142ugowa, powsta\u0142a w 1990 r. i zajmowa\u0142a lokal przy ul. Kr\u00f3tkiej. Jej za\u0142o\u017cycielem i w\u0142a\u015bcicielem jest Krzysztof Czaja. Firma wykonuje instalacje sieciowe z dost\u0119pem do INTERNETU (na podstawie koncesji Ministra \u0141\u0105czno\u015bci), prowadzi sprzeda\u017c sprz\u0119tu komputerowego, organizuje kursy komputerowe i kursy BHP. W 1994 r. firma otrzyma\u0142a zezwolenie Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie na prowadzenie szkole\u0144. Najwi\u0119kszymi odbiorcami tej us\u0142ugi by\u0142y Urz\u0119dy Pracy z Mielca i D\u0119bicy oraz firmy ze Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Od roku 1996 rozpocz\u0119to przygotowania do dzia\u0142alno\u015bci telekomunikacyjnej. Od 1997 r. posiada w\u0142asn\u0105 siedzib\u0119 przy ul. 3 Maja 12. W grudniu 1998 r. uruchomiono dost\u0119p do sieci Internet w Mielcu, a w kolejnych latach w Po\u0142a\u0144cu i Staszowie. (W tych dw\u00f3ch miastach firma posiada w\u0142asne szkielety \u015bwiat\u0142owodowe po\u0142o\u017cone w nowo wybudowanej kanalizacji teletechnicznej). Przygotowywane jest uruchomienie us\u0142ugi Cyfrowej Telefonii Stacjonarnej w Mielcu, Po\u0142a\u0144cu i Staszowie, a nast\u0119pnie uruchomienie us\u0142ugi Kablowej Telewizji Cyfrowej. Czajen \u015bwiadczy tak\u017ce us\u0142ugi integratora system\u00f3w teleinformatycznych, a odbiorcami tych us\u0142ug s\u0105 s\u0105dy, urz\u0119dy miast i gmin, szko\u0142y oraz firmy prywatne. 25-lecie dzia\u0142alno\u015bci firmy uczczono festynem na terenach MOSiR (27 VI 2015 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZAJKA ANTONI<\/strong>, urodzony 27 V 1952 r. w Grochowem, pow. mielecki, syn Juliana i Anieli z domu Ciemi\u0119ga. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicza Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105, a nast\u0119pnie Technikum Mechaniczne w Mielcu. Od 1966 r. do 1989 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: ucze\u0144, frezer, mistrz, starszy mistrz, kierownik oddzia\u0142u i zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u 30. Podnosz\u0105c swoje kwalifikacje zawodowe, uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Mechaniczny (kierunek: technologia maszyn) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1993 r. prowadzi w\u0142asny Zak\u0142ad Metalowy w Maliniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAJKA ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 X 1955 r. w Ulanowie, syn Zdzis\u0142awa i Czes\u0142awy z W\u00f3jcik\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego w Stalowej Woli (matura w 1974 r.). W tym czasie gra\u0142 w siatk\u00f3wk\u0119 w dru\u017cynie \u201eStal\u201d Stalowa Wola. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Politechnice Bia\u0142oruskiej w Mi\u0144sku i na tej podstawie otrzyma\u0142 z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W 1981 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL \u2013 Mielec\u201d i do 1990 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierowniczym w Dziale Obs\u0142ugi Og\u00f3lnej. W roku szkolnym 1990\/1991 by\u0142 nauczycielem w Zespole Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. J. Korczaka w Mielcu. Od 1994 r. do 30 VII 2000 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Warsztatu Terapii Zaj\u0119ciowej w Mielcu. W tym czasie zorganizowa\u0142 je i rozwin\u0105\u0142 ich dzia\u0142alno\u015b\u0107, a tak\u017ce by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Stowarzyszenia Rodzic\u00f3w Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych i Os\u00f3b Wspieraj\u0105cych przy WTZ. Publikowa\u0142 artyku\u0142y na temat os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych w wydawnictwach Wojew\u00f3dzkiego Zespo\u0142u Pomocy Spo\u0142ecznej w Rzeszowie. Problemami dzieci niepe\u0142nosprawnych zajmowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce jako dzia\u0142acz Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci. W 2000 r. zdoby\u0142 specjalizacj\u0119 w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania opiek\u0105 spo\u0142eczn\u0105. Od 1 VIII 2000 r. do kwietnia 2017 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu, a od maja 2017 r. by\u0142 pracownikiem tego\u017c MOPS. Zmar\u0142 17 VIII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZAJKIEWICZ JAN<\/strong>, jeden z pierwszych znanych cyrulik\u00f3w w Rzochowie, wzmiankowany w 1667 r.<\/p>\r\n

CZAJKOWA<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocno-wschodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego wschodniej cz\u0119\u015bci gminy Tusz\u00f3w Narodowy, pomi\u0119dzy malowniczymi terenami le\u015bnymi, przy drogach powiatowych: nr 1\u00a0138 (Ja\u015blany \u2013 Czajkowa) i 1\u00a0139 (Grochowe I – Sarn\u00f3w). Jej teren zamieszkuje oko\u0142o 640\u00a0 os\u00f3b (wg stanu na 31 XII 2023 r.). Funkcjonuje 155 gospodarstw domowych i kilkana\u015bcie podmiot\u00f3w gospodarczych. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 \u2013 sieci: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. W\u00a0 krajobrazie wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 Szko\u0142a Podstawowa im. \u015bw. Jana Paw\u0142a II\u00a0 i Dom Stra\u017caka. Spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prowadz\u0105 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich \u201eLe\u015bne Echo\u201d. W urozmaiconym drzewostanie\u00a0 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 3 d\u0119by szypu\u0142kowe \u2013 pomniki przyrody, rosn\u0105ce obok le\u015bnicz\u00f3wki.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Pocz\u0105tki wsi Czajkowa na kr\u00f3lewszczyznach nie zosta\u0142y dot\u0105d dok\u0142adnie okre\u015blone przez historyk\u00f3w. Co prawda jeden z dokument\u00f3w z 1569 r. informuje o\u00a0 karczmie w Czajkowej, drugi o tajemniczym wyludnieniu wsi w 2. po\u0142. XVI w., ale trzeci \u2013 rejestr pog\u0142\u00f3wnego powiatu sandomierskiego z 1662 r. \u2013 sk\u0142ania uznanego historyka Stefana Mateszewa do wniosku, \u017ce jest to pierwsza wzmianka o Czajkowej. W kolejnym dokumencie\u00a0 wspomina si\u0119, \u017ce na pocz\u0105tku XVII w. na jej terenie dzia\u0142a\u0142 folwark Czak\u00f3w, ale dokument z 1611 r. wymienia folwark Czak\u00f3w na terenie Ja\u015blan. Trzeba wi\u0119c czeka\u0107 na rozwik\u0142anie zagadki przez historyk\u00f3w. Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem i le\u015bnictwem. W 1772 r. Czajkowa znalaz\u0142a si\u0119 pod zaborem austriackim i na podstawie decyzji rz\u0105du w Wiedniu kr\u00f3lewszczyzny zosta\u0142y uznane za w\u0142asno\u015b\u0107 monarchii Habsburg\u00f3w. W tym czasie wie\u015b liczy\u0142a oko\u0142o 240 mieszka\u0144c\u00f3w. Opr\u00f3cz uprawiania ziemi i prac w lesie, pracowano w pobliskiej kopalni rudy darniowej. Ju\u017c w 1846 r. wspomina si\u0119 o niewielkiej szk\u00f3\u0142ce filialnej.\u00a0 W latach 1853-1855 tereny Czajkowej i okolic w\u0142\u0105czono do nowo utworzonego powiatu mieleckiego. Po utworzeniu w 1888 r. Parafii Rzymskokatolickiej pw. Niepokalanego Pocz\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Ja\u015blanach czajkowscy katolicy ucz\u0119szczali do ja\u015bla\u0144skiej kaplicy, a od 1904 r. do nowo zbudowanego ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Ja\u015blanach. Co prawda by\u0142y plany budowy ko\u015bcio\u0142a w Czajkowej, ale ostatecznie nie uda\u0142o si\u0119 ich zrealizowa\u0107. Zmor\u0105 tego terenu by\u0142y cz\u0119ste wylewy rzek. W 1891 r. powsta\u0142a Sp\u00f3\u0142ka Wodna dla regulacji Krzemienicy, Babul\u00f3wki i Trze\u015bni, a w latach 1889-1894 wykonano te prace i zmeliorowano okoliczne tereny, co znacznie ograniczy\u0142o cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 wylew\u00f3w. Pod koniec XIX w. i w pierwszych latach XX w. dokumenty po\u015bwiadczy\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 1-klasowej czajkowskiej szko\u0142y. W 1903 r. z inicjatywy prof. Jana Zdzis\u0142awa W\u0142odka, administratora folwarku w Czajkowej, powsta\u0142a jednostka stra\u017cy ogniowej, a p\u00f3\u017aniej Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza czterokrotne przej\u015bcie frontu i dwukrotna okupacja rosyjska (19 IX \u2013 4 X 1914 i 6 XI 1914 \u2013 11 V 1915) w du\u017cym stopniu zubo\u017cy\u0142y czajkowian. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci przez kilka lat likwidowano szkody wojenne, a p\u00f3\u017aniej rozbudowywano wie\u015b. W 1921 r. w Czajkowa liczy\u0142a ju\u017c oko\u0142o 750 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 151 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107, 324 ma\u0142orolnych, 207 bezrolnych i 68 s\u0142u\u017cby folwarcznej. Lata mi\u0119dzywojenne up\u0142yn\u0119\u0142y w miar\u0119 spokojnie z wyj\u0105tkiem wielkiej powodzi w 1934 r., kt\u00f3ra spowodowa\u0142a znaczne zniszczenia. Zap\u0142ata rz\u0105dowa w postaci ziaren \u017cyta za prace przy naprawie dr\u00f3g, most\u00f3w i innych urz\u0105dze\u0144 publicznych pozwoli\u0142a na poprawienie trudnej sytuacji ekonomicznej. Tak\u017ce od 1934 r. Czajkowa zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w granice gminy zbiorowej Tusz\u00f3w Narodowy. Nadzieje na lepsze jutro przerwa\u0142 najazd Niemiec na Polsk\u0119, wybuch II wojny \u015bwiatowej i okupacja hitlerowska (8 IX 1939 \u2013 6 VIII 1944). Niemieccy okupanci od pocz\u0105tku wrogo odnosili si\u0119 do miejscowej ludno\u015bci, a zw\u0142aszcza \u017byd\u00f3w. Eskalacja nienawi\u015bci nast\u0105pi\u0142a w 1942 r., kiedy bez powodu rozstrzeliwali rodziny \u017cydowskie i tak te\u017c zdarzy\u0142o si\u0119 w Czajkowej. Mieszka\u0144cy \u017cyli w ci\u0105g\u0142ej obawie o \u017cycie, bo w pobliskich lasach ukrywa\u0142y si\u0119 polskie oddzia\u0142y partyzanckie (zw\u0142aszcza oddzia\u0142 Wojciecha Lisa) i trzeba by\u0142o im pomaga\u0107, ale Niemcy odgra\u017cali si\u0119, \u017ce w odwecie spal\u0105 wie\u015b. 4 VIII 1944 r. do wsi wkroczy\u0142y radzieckie oddzia\u0142y 5 Armii Gwardyjskiej, a w le\u015bnicz\u00f3wce ulokowa\u0142o si\u0119 ich dow\u00f3dztwo. Kontratak Niemc\u00f3w zako\u0144czy\u0142 si\u0119 6 VIII bitw\u0105 o czajkowski folwark i wycofaniem si\u0119 Niemc\u00f3w po poniesieniu strat w ludziach. Tego samego dnia oddzia\u0142y radzieckie, wspierane przez polskich partyzant\u00f3w (AK, BCh), ruszy\u0142y w kierunku Mielca i po pokonaniu oddzia\u0142\u00f3w niemieckich dotar\u0142y do Mielca. Ju\u017c jesieni\u0105 1944 r. nast\u0105pi\u0142a parcelacja maj\u0105tku w Czajkowej, a nast\u0119pnie\u00a0 upa\u0144stwowienie gorzelni. Niekt\u00f3rzy mieszka\u0144cy, zach\u0119cani przez specjalnych agitator\u00f3w, za\u0142o\u017cyli sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 produkcyjn\u0105, ale po kilku latach i s\u0142abych wynikach rozwi\u0105zali j\u0105. Po latach mniejszej aktywno\u015bci odrodzi\u0142a si\u0119 OSP. Od 1966 r. szko\u0142a podstawowa przesz\u0142a na o\u015bmioletni cykl nauczania. Za\u0142o\u017cono Klub PUPiK \u201eRuch\u201d, a dzia\u0142aj\u0105cy w nim\u00a0 dzieci\u0119cy teatrzyk lalkowy \u201eLudki Borowe\u201d by\u0142 jednym z najlepszych tego typu w kraju.\u00a0 Uruchomione po\u0142\u0105czenia autobusowe z Mielcem u\u0142atwi\u0142o dojazd do pracy i nauki. W 1970 r. z 653 mieszka\u0144c\u00f3w a\u017c 335 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych. To za\u015b powodowa\u0142o wzrost zamo\u017cno\u015bci i systematyczne korzystne zmiany wizerunku wsi. Od 1973 r. Czajkowa wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy zbiorowej Tusz\u00f3w Narodowy, kt\u00f3ra po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. pozosta\u0142a w granicach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W kolejnych dziesi\u0119cioleciach, a zw\u0142aszcza po zmianach ustrojowych w kraju w latach 90., sukcesywnie unowocze\u015bniano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105. Po restytucji powiat\u00f3w i du\u017cych wojew\u00f3dztw w 1999 r. gmina tuszowska znalaz\u0142a si\u0119 zn\u00f3w w powiecie mieleckim i wojew\u00f3dztwie podkarpackim. Zaktywizowa\u0142y si\u0119: Szko\u0142a Podstawowa, Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich. W 2006 r. rozbudowano dawny Dom Ludowy na potrzeby Domu Stra\u017caka. 5 VII 2015 r., w czasie uroczysto\u015bci z okazji 110. rocznicy utworzenia OSP \u2013 czajkowska jednostka otrzyma\u0142a sztandar i zosta\u0142a uhonorowana Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. 18 V 2023 r. Szko\u0142a Podstawowa przyj\u0119\u0142a imi\u0119 \u015bw. Jana Paw\u0142a II.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZAJKOWSKI LEON<\/strong>, urodzony 28 III 1839 r. w Rzochowie, syn m\u0142ynarza Bart\u0142omieja Czajkowskiego i Tekli z domu Wa\u0142ek. W latach m\u0142odzie\u0144czych pomaga\u0142 ojcu w m\u0142ynie i na gospodarce. Wiosn\u0105 1863 r., na wie\u015b\u0107 o wybuchu powstania narodowego na ziemiach Kr\u00f3lestwa Kongresowego, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do oddzia\u0142u tworzonego na terenie powiatu mieleckiego. Pod dow\u00f3dztwem gen. Mariana Langiewicza uczestniczy\u0142 m.in. w potyczkach pod \u0141ys\u0105 G\u00f3r\u0105, Pieskow\u0105 Ska\u0142\u0105, Chrobrzem i Grochowiskami. Po rozbiciu oddzia\u0142u Langiewicza powr\u00f3ci\u0142 na kr\u00f3tko do Rzochowa i bra\u0142 udzia\u0142 w organizowaniu pomocy dla oddzia\u0142\u00f3w powsta\u0144czych. W pa\u017adzierniku zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u p\u0142k. Dionizego Czachowskiego, organizowanego w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego. Walczy\u0142 w bitwie pod Rybnic\u0105 i tam zosta\u0142 ranny. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i tu leczy\u0142 go doktor Kijas. W zwi\u0105zku z podejrzeniami \u017candarmerii autriackiej o udzia\u0142 w powstaniu wyjecha\u0142 z Rzochowa i przez 2 lata przebywa\u0142 w Koszycach, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 potajemnie i ukrywa\u0142 si\u0119 a\u017c do og\u0142oszenia w 1867 r. amnestii dla powsta\u0144c\u00f3w. Po \u015bmierci ojca prowadzi\u0142 m\u0142yn i gospodarstwo rolne w Rzochowie. W 1918 r. otrzyma\u0142, jako uczestnik powstania styczniowego, awans na stopie\u0144 podporucznika. Zmar\u0142 19 III 1927 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzochowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAJOWSKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 26 V 1956 r. w Krakowie, syn Stefana i Krystyny z domu Siwek. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Mechanicznych Nr 1 w Krakowie. Do Mielca przyby\u0142 w 1982 r. i zosta\u0142 zatrudniony w Robotniczym Centrum Kultury WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku instruktora. W tym samym roku, wsp\u00f3lnie z grup\u0105 uzdolnionych artystycznie m\u0142odych mielczan, za\u0142o\u017cy\u0142 Klub Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d i zosta\u0142 wybrany na jego prezesa. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1990 r. W tym samym czasie by\u0142 cz\u0142onkiem Rady do Spraw Upowszechniania Kultury w Mielcu. Przez dwie kadencje (1984-1988 i 1988-1990) sprawowa\u0142 funkcj\u0119 radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1982-1985 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkiego Towarzystwa Kultury Teatralnej w Rzeszowie. Wyst\u0119powa\u0142 na scenie z w\u0142asnymi recitalami poetyckimi oraz gra\u0142 w Teatrze Dramatycznym RCK. Od 1985 r. pracowa\u0142 w organizacji m\u0142odzie\u017cowej i redakcji \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d. W 1987 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej, a w 1989 r. cz\u0142onkiem Mi\u0119dzynarodowej Organizacji Dziennikarskiej. W 1991 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Tygodnika Mieleckiego \u201eKorso\u201d, pierwszej prywatnej gazety w Mielcu, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Agencji Informacyjno-Reklamowej \u201eAIR \u2013 PRESS\u201d (do 1994 r.). W roku 1995 za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny Mielecki Magazyn Promocyjny \u201eMEGATIK\u201d i by\u0142 jego redaktorem naczelnym do 1998 r. W 1998 r. zosta\u0142 pierwszym redaktorem naczelnym nowo powsta\u0142ej Telewizji Kablowej \u201eGOSAT MEDIA\u201d w Mielcu, a nast\u0119pnie kierownikiem Oddzia\u0142u Dziennika \u201eECHO DNIA\u201d w Mielcu. Od 1999 r. by\u0142 redaktorem naczelnym \u201eGazety Mieleckiej\u201d. Po 2000 r. wycofa\u0142 si\u0119 z publicznej dzia\u0142alno\u015bci. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZAPLA MARIA (z domu KOZIARA)<\/strong>, urodzona 15 IV 1952 r. w Mielcu, c\u00f3rka Ludwika i Jadwigi z domu Krupa. Uko\u0144czy\u0142a Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, a nast\u0119pnie studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, uzyskuj\u0105c w 1976 r. tytu\u0142 magistra nauk pedagogicznych. W okresie nauki gra\u0142a w siatk\u00f3wk\u0119 w MKS i \u201eStali\u201d Mielec oraz AZS WSP Krak\u00f3w. Po studiach powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i 23 VIII 1976 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 jako nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 2, a w nast\u0119pnym roku szkolnym przesz\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej nr 6 (sportowej). Od 1977 r. prowadzi\u0142a tak\u017ce dru\u017cyny \u2013 harcersk\u0105 i zuchow\u0105. W okresie do 1 II 1983 r. do 31 I 1985 r. pe\u0142ni\u0142a, z wyboru, funkcj\u0119 komendanta Hufca Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego w Mielcu, a ponadto opiekowa\u0142a si\u0119 dru\u017cyn\u0105 zuchow\u0105. Bezpo\u015brednio po up\u0142ywie kadencji w ZHP powr\u00f3ci\u0142a do pracy w SP nr 6. 16 VI 1987 r. zosta\u0142a mianowana zast\u0119pc\u0105 komendanta Chor\u0105gwi Rzeszowskiej ZHP w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 31 I 1989 r. Od 1 II 1989 r. pracowa\u0142a w Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie, nadzoruj\u0105c prac\u0119 szk\u00f3\u0142 podstawowych m.in. na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Pe\u0142ni\u0142a kolejno funkcje: zast\u0119pcy dyrektora Wydzia\u0142u ds. Delegatury Zamiejscowej (1990-1992), Naczelnika Delegatury Zamiejscowej w Mielcu (1992-1997) i starszego wizytatora (od 1997 r.). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 i dzia\u0142alno\u015bci\u0105 harcersk\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 innych organizacji spo\u0142ecznych, m.in. Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i Ligi Obrony Kraju. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 TPD \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d. W 2007 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZAPLICKI FERDYNAND W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1828 r. w Przeworsku, syn J\u00f3zefa. Ucz\u0119szcza\u0142 do niemieckiego gimnazjum w Tarnopolu. Nie uko\u0144czy\u0142 go, bowiem w 1842 r., ukrywaj\u0105c sw\u00f3j m\u0142odociany wiek, wst\u0105pi\u0142 do wojska austriackiego, aby przygotowa\u0107 si\u0119 do walki o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski. W 1845 r., po interwencji ojca, zosta\u0142 zwolniony z wojska jako niepe\u0142noletni. W zimie 1845\/1846 uczestniczy\u0142 w przygotowaniach do powstania – jego przyw\u00f3dcy, Edward Dembowski i Teofil Wi\u015bniowski, powierzyli mu zadanie odci\u0119cia wojska austriackiego, stacjonuj\u0105cego w Samborze, od garnizon\u00f3w we Lwowie i Przemy\u015blu. Nie otrzyma\u0142 wiadomo\u015bci o odwo\u0142aniu powstania (21 II 1846 r.), a podburzeni przez Austriak\u00f3w ruscy ch\u0142opi pobili powsta\u0144c\u00f3w. Sam F. Czaplicki zosta\u0142 ranny i schwytany, a nast\u0119pnie skazany na 18 lat wi\u0119zienia w Spielbergu na Morawach. Wypuszczono go w 1848 r., po wielu staraniach rodziny i interwencji u cesarza. Jeszcze tego samego roku wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w Wio\u015bnie Lud\u00f3w we Lwowie, jako oficer polskiej Gwardii Narodowej. W czasie walk 1 XI 1848 r. zosta\u0142 ranny. Po rozwi\u0105zaniu Gwardii Narodowej zosta\u0142 zatrudniony w dobrach w Zarzeczu ko\u0142o Jaros\u0142awia. Otrzyma\u0142 powo\u0142anie do armii austriackiej i uczestniczy\u0142 w t\u0142umieniu powstania w\u0119gierskiego w 1849 r. (Nie uda\u0142o mu si\u0119 przej\u015b\u0107 na stron\u0119 powsta\u0144c\u00f3w, cho\u0107 czyni\u0142 takie pr\u00f3by.) W 1851 r. zosta\u0142 aresztowany za uczestnictwo w spisku J. Goslara, ale wobec braku dowod\u00f3w zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia 13 IX 1852 r. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej zosta\u0142 dziennikarzem i pracowa\u0142 w \u201eGazecie Lwowskiej\u201d oraz \u201eDzienniku Literackim\u201d, w kt\u00f3rym opublikowa\u0142 Pami\u0119tniki z wi\u0119zienia (1862). Wyda\u0142 te\u017c Pami\u0119tnik wi\u0119\u017ania stanu (1862) i Powie\u015b\u0107 o Horo\u017canie (1863). W 1863 r. na wie\u015b\u0107 o wybuchu powstania (nazwanego p\u00f3\u017aniej styczniowym) zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u Marcina Borelowskiego i walczy\u0142 jako kapitan w 3. kompanii. W bitwie na Sowiej G\u00f3rze pod Batorzem zosta\u0142 ranny (6 IX 1863 r.). Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej i zosta\u0142 skazany na zsy\u0142k\u0119 na Sybir. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony prawdopodobnie w 1867 r. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem zarz\u0105du Komitetu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Sybirak\u00f3w. W 1871 r. zosta\u0142 sekretarzem Rady Powiatowej w Mielcu, o czym informowa\u0142 krakowski \u201eCzas\u201d. P\u00f3\u017aniej wyjecha\u0142 do Krakowa, a nast\u0119pnie do Lwowa. Wyda\u0142 kilka ksi\u0105\u017cek o po\u0142o\u017ceniu polskich zes\u0142a\u0144c\u00f3w na Syberii: Czarna Ksi\u0119ga 1863-64 (1869, 1878), W sybirskich tajgach (1870), Na Irtyszu (1870), Obraz Syberii (1871) oraz o prze\u015bladowaniach Polak\u00f3w na Litwie pt. Moskiewskie na Litwie rz\u0105dy (1869). W dorobku literackim mia\u0142 te\u017c utwory beletrystyczne oparte na prawdziwych wydarzeniach, m.in. Moja Helunia (1881). Zmar\u0142 14 IV 1886 r. we Lwowie. Pochowano go na cmentarzu \u0141yczakowskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZAPNIK JAN<\/strong>, w\u00f3jt w Mielcu, wzmiankowany w 1607 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZARNECKIEGO J\u00d3ZEFA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka i w\u0105ska uliczka na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci. \u0141\u0105czy ul. M. Konopnickiej z ul. F. Chopina. Jej adres posiadaj\u0105 tylko dwa bloki mieszkalne. Powsta\u0142a w latach 1938-1939 w ramach budowy osiedla fabrycznego (kolonii) Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1957 r. Doda\u0107 mo\u017cna, \u017ce w okresie mi\u0119dzywojennym i w czasie okupacji hitlerowskiej istnia\u0142a ulica (droga polna) J. Czarneckiego (Czarneckistrasse). Bieg\u0142a ona od ul. Tarnobrzeskiej (p\u00f3\u017aniej ul. H. Sienkiewicza) \u2013 w rejonie szpitala (p\u00f3\u017aniej internat dziewcz\u0119cy LO nr 26, a dzi\u015b skrzy\u017cowanie ul. H. Sienkiewicza z ul. M. Pisarka i ul. S. Drzewieckiego) \u2013 do ul. D\u0142ugiej (aktualnie Obro\u0144c\u00f3w Pokoju). Po II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142a zlikwidowana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy J\u00d3ZEF CZARNECKI jest postaci\u0105 zupe\u0142nie nieznan\u0105 w mieleckim \u015brodowisku. Nawet w dokumentacji dotycz\u0105cej ulicy nie ma uzasadnienia, kim by\u0142. Z pewno\u015bci\u0105 nie chodzi tu o s\u0142ynnego hetmana. Trudno bowiem sobie wyobrazi\u0107, aby rajcy miejscy pomylili jego nazwisko i imi\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZARNECKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 IV 1944 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Kubik. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Mechanizacji Rolnictwa w Tuchowie (1963 r.). Od lat dzieci\u0119cych rze\u017abi\u0142 w drewnie wierzbowym i lipowym. W 1969 r. zosta\u0142 laureatem konkursu tw\u00f3rczo\u015bci ludowej, w kategorii rze\u017aby, zorganizowanym przez Muzeum w Tarnowie. W latach 1972-1975 nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej przy Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej w Mielcu. Uczestniczy\u0142 w organizowanych przez t\u0119 plac\u00f3wk\u0119 wystawach i imprezach, a tak\u017ce w konkursach og\u00f3lnopolskich (Toru\u0144, Bia\u0142ystok). Tematy jego prac to postacie znane i anonimowe, sceny rodzajowe, kapliczki i ptaki. Jako rze\u017abiarz prymitywista wielokrotnie otrzymywa\u0142 wysokie oceny znawc\u00f3w sztuki, m.in. prof. dr W\u0142odzimierz Hodys z Krakowa zwraca\u0142 uwag\u0119 na oryginalno\u015b\u0107, bogactwo motyw\u00f3w i prostot\u0119 jego tw\u00f3rczo\u015bci. Od 1974 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Ludowych w Lublinie. W okresie od 1975 r. do 1991 r. pracowa\u0142 w Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na rent\u0119. Od 1980 r. mieszka\u0142 w Mielcu. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (od 1981 r.) i cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego w Mielcu (od 1998 r.). W ci\u0105gu ponad 40-letniej pracy tw\u00f3rczej bra\u0142 udzia\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu wystawach zbiorowych i indywidualnych na terenie ca\u0142ego kraju. Otrzyma\u0142 szereg nagr\u00f3d, w tym dwukrotnie\u00a0 nagrod\u0119 Ministra Kultury i Sztuki. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w wielu muzeach, m.in. w Warszawie, Krakowie, Bia\u0142ymstoku, Lublinie, Toruniu, Tarnowie, Rzeszowie, Kolbuszowej i Mielcu. Uczestniczy\u0142 w plenerach i wystawach organizowanych przez Klub \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM, m.in. w Mielcu z okazji 30-lecia Klubu oraz w innych wystawach, m.in. w \u0141a\u0144cucie i o\u015brodkach kultury na terenie powiatu mieleckiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w Wojew\u00f3dzkim Biennale Rze\u017aby Nieprofesjonalnej im. Antoniego Rz\u0105sy w Rzeszowie. Zmar\u0142 25 III 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"CZARNOTA BEATA EL\u017bBIETA (<\/strong>z domu CIEJKA), <\/strong>urodzona 20 XI 1969 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Chomenko. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1988 r. Studia w Studium Nauczycielskim w Rzeszowie (kierunek: nauczanie pocz\u0105tkowe) uko\u0144czy\u0142a w 1990 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142a na Wydziale Spo\u0142eczno-Pedagogicznym (kierunek: nauczanie pocz\u0105tkowe) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1993 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od roku szkolnego 1990\/1991 jako nauczyciel nauczania pocz\u0105tkowego w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu. Od roku szkolnego 2004\/2005 do 31 VIII 2016 r. pracowa\u0142a na stanowisku pedagoga szkolnego w tej szkole, a od 1 IX 2016 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 jej wicedyrektora. Systematycznie uzupe\u0142nia\u0142a wiedz\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci pedagogiczne. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie: terapii pedagogicznej i resocjalizacji (Uniwersytet Rzeszowski, 2003 r.), kwalifikacji w zawodzie pedagog szkolny (Uniwersytet Rzeszowski, 2008 r.), edukacji i rewalidacji os\u00f3b z autyzmem i Zespo\u0142em Aspergera \u2013 ASD (Wy\u017csza Szko\u0142a Ekonomii i Innowacji w Lublinie, 2017 r.), pedagogiki specjalnej w pi\u0119ciu specjalno\u015bciach: oligofrenopedagogiki, surdopedagogiki, tyflopedagogiki, pedagogiki terapeutyczno-leczniczej, edukacji i rehabilitacji os\u00f3b ze spektrum autyzmu (Tarnowska Szko\u0142a Wy\u017csza w Tarnowie, 2021 r.) i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 (Akademia Wincentego Pola w Lublinie, 2022 r.) oraz szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in. Terapii Skoncentrowanej na Rozwi\u0105zaniach i\u00a0 uprawniaj\u0105cych do realizacji program\u00f3w profilaktycznych.\u00a0 W 2002 r. uzyska\u0142a pierwszy stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego, a w 2003 r. stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Jako pedagog i p\u00f3\u017aniej wicedyrektor m.in. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a ze Stowarzyszeniem Rodzic\u00f3w \u201eSz\u00f3stka \u2013 szko\u0142a marze\u0144\u201d, Szkolnym Ko\u0142em Wolontariatu i Caritas (akcje charytatywne) oraz koordynowa\u0142a akcje szkolne, m.in. \u201ePom\u00f3\u017c dzieciom przetrwa\u0107 zim\u0119\u201d. Jest autorem innowacji pedagogicznych, m.in. nauczania blokowego z poszerzonymi tre\u015bciami literacko-bajkowymi, nauczania zintegrowanego z poszerzonymi tre\u015bciami bajkowo-teatralnymi oraz usprawniania przez wsp\u00f3lne dzia\u0142anie \u2013 opartej na metodzie Treningu Umiej\u0119tno\u015bci Spo\u0142ecznych oraz treningu uwa\u017cno\u015bci (mindfulness). Kieruje realizacj\u0105 projekt\u00f3w ministerialnych, m.in. Aktywna tablica, Poznaj Polsk\u0119, SP! Serce i Pmoc oraz RaP Steam. Wsp\u00f3\u0142autorka Monografii Szko\u0142y Podstawowej nr 6 im. \u017bwirki i Wigury z Oddzia\u0142ami Integracyjnymi i Sportowymi w Mielcu 2012-2022,<\/em> Mielec 2022. Jest pomys\u0142odawczyni\u0105 i realizatork\u0105 utworzenia Sali Integracji Sensorycznej (w SP nr 6) oraz koordynatorem wspomagania szk\u00f3\u0142 i plac\u00f3wek w rozwoju w obszarze \u2013 komunikacja: ucze\u0144-rodzic-nauczyciel. Uhonorowana m.in. Medalem Z\u0142otym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 oraz Nagrodami: Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie (2022 r.), Prezydenta Miasta Mielca (2007 r., 2012 r.) i Dyrektora Szko\u0142y (16 razy).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZARNY BOGUS\u0141AWA EL\u017bBIETA (z domu SKWARA)<\/strong>, urodzona 22 I 1962 r. w \u015awinouj\u015bciu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Chmara. Absolwentka Studium Wychowania Przedszkolnego w \u0141a\u0144cucie, matur\u0119 zda\u0142a w 1981 r. W tej\u017ce szkole by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 samorz\u0105du szkolnego oraz prowadzi\u0142a dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105 \u201eStopy\u201d. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105, spo\u0142eczn\u0105 i bardzo dobre wyniki w nauce przez ca\u0142y okres nauki w szkole \u015bredniej by\u0142a stypendystk\u0105 Ministerstwa O\u015bwiaty i Wychowania. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Spo\u0142eczno-Pedagogicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra nauczania pocz\u0105tkowego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od roku szkolnego 1986\/1987 w Szkole Podstawowej w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca. Poza prac\u0105 dydaktyczn\u0105 prowadzi\u0142a szkolne Ko\u0142o TPD. Od roku szkolnego 1991\/1992 pracuje w Szkole Podstawowej nr 11 w Mielcu. W latach 1991-1999 by\u0142a nauczycielk\u0105 nauczania pocz\u0105tkowego. Opracowa\u0142a i wdro\u017cy\u0142a w szkole program promuj\u0105cy zdrowie w klasach I-III \u201eWychowanie Zdrowotne\u201d. By\u0142a te\u017c opiekunem dru\u017cyny zuchowej \u201eSkrzaty\u201d. W 1998 r. zdoby\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. 1 IX 1999 r. obj\u0119\u0142a \u2013 w wyniku konkursu \u2013 funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 11 w Mielcu. Po wybudowaniu nowych obiekt\u00f3w dla szko\u0142y (przy ul. Ks. Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego) kierowa\u0142a jej zagospodarowaniem i urz\u0105dzaniem oraz organizacj\u0105 pracy w nowych warunkach. Skutecznie wdro\u017cy\u0142a \u201eProgram integracji\u201d, stwarzaj\u0105c w plac\u00f3wce warunki dla wsp\u00f3lnej edukacji dzieci zdrowych i niepe\u0142nosprawnych. W trakcie kierowania szko\u0142\u0105 uko\u0144czy\u0142a kurs kwalifikacyjny dla kadry kierowniczej (2000 r.) oraz studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki (2001 r.). Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem szeregu form skutecznej pracy edukacyjnej i rewalidacyjnej uczni\u00f3w o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Tematy te popularyzuje poprzez artyku\u0142y w kwartalniku \u201eW kr\u0119gu mieleckich humanist\u00f3w\u201d. Zainicjowa\u0142a wydanie szkolnego biuletynu promuj\u0105cego prac\u0119 szko\u0142y \u201eEcho z mieleckiej jedenastki\u201d. W 2014 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe lider\u00f3w o\u015bwiaty w Centrum Edukacji Obywatelskiej w Warszawie. Systematycznie unowocze\u015bnia funkcjonowanie szko\u0142y poprzez m.in.: doposa\u017cenie w nowoczesny sprz\u0119t (zestaw multimedialny, dost\u0119p do Internetu), wdra\u017canie innowacji metodycznych i programowych z wykorzystaniem technologii ITC, wprowadzenie oceniania kszta\u0142tuj\u0105cego, dba\u0142o\u015b\u0107 o nabywanie przez nauczycieli nowych kwalifikacji oraz wzbogacenie oferty edukacyjnej o klas\u0119 sportow\u0105, zaj\u0119cia taneczne, p\u0142ywanie, „j\u0119zykowe zielone szko\u0142y” i k\u00f3\u0142ka zainteresowa\u0144. Do\u015bwiadczeniami z tych dobrych praktyk dzieli\u0142a si\u0119 podczas konferencji kadr kierowniczych m.in. w \u0141odzi, Rzeszowie, Przemy\u015blu i Krakowie oraz jako gospodarz wojew\u00f3dzkiej konferencji dyrektor\u00f3w szk\u00f3\u0142 z oddzia\u0142ami integracyjnymi w Mielcu (2017 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZARNY PAWE\u0141 MARIUSZ<\/strong>, urodzony 5 III 1990 r. w Mielcu, syn Bogus\u0142awa i Bogus\u0142awy z domu Skwara. Ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Podstawowych nr 3, a nast\u0119pnie nr 11 w Mielcu oraz r\u00f3wnocze\u015bnie do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu. Absolwent Pa\u0144stwowej Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Szko\u0142y Muzycznej II stopnia im. F. Chopina w Krakowie. W 2007 r. odni\u00f3s\u0142 pierwsze licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, zdobywaj\u0105c w Og\u00f3lnopolskim Konkursie M\u0142odych Altowiolist\u00f3w we Wroc\u0142awiu III miejsce w grupie starszej i nagrod\u0119 specjaln\u0105 za najlepsze wykonanie utworu obowi\u0105zkowego oraz w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej \u201eTalents for Europe\u201d w Dolnym Kubinie (S\u0142owacja) I miejsce w kategorii: kwartet smyczkowy. Tak\u017ce w 2007 r. zosta\u0142 stypendyst\u0105 Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2007 r.) oraz stypendyst\u0105 Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci (2007 r.). Jako pierwszy i jedyny Polak zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do You Tube Symphony Orchestra I edycji i wyst\u0105pi\u0142 w niej na koncercie w Carnegie Hall w Nowym Yorku 15 IV 2009 r.Matur\u0119 zda\u0142 w 2009 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Instrumentalnym (kierunek: alt\u00f3wka) Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2011 r. powierzono mu funkcj\u0119 inspektora orkiestry Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Lider grupy alt\u00f3wek w orkiestrze kameralnej (prowadz\u0105cy – Andrzej Bauer) i orkiestrze kameralnej Warsaw String Players (za\u0142o\u017cyciel – Janusz Wawrowski). Cz\u0142onek Accademia Gustav Mahler w Bolzano (W\u0142ochy). Bierze udzia\u0142 w wielu festiwalach i koncertach w Polsce i poza jej granicami. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 m.in. z muzykami Berliner Phiharmoniker i wieloma polskimi muzykami. Z Antonin\u0105 Stycze\u0144 i Zuzann\u0105 Fedorowicz nagra\u0142\u00a0Trio na flet, alt\u00f3wk\u0119 i harf\u0119<\/em>\u00a0Weinberga dla wytw\u00f3rni TACET. Wydana p\u0142yta uzyska\u0142a nominacj\u0119 do International Classical Music Awards 2018.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZECHA BRONIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Wolno\u015bci. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 250 m. Biegnie od ul. Wolno\u015bci do ul. K. I. Ga\u0142czy\u0144skiego, pomi\u0119dzy terenami kilku przedsi\u0119biorstw. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1973 r. W 2011 r. ulica zosta\u0142a przebudowana. Ma now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek.
Patron ulicy: BRONIS\u0141AW CZECH (1908-1944) to jeden z najwybitniejszych polskich narciarzy w okresie mi\u0119dzywojennym. Trzykrotnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na Olimpiadach (1928, 1932 i 1936 r.). Na Mistrzostwach \u015awiata w Zakopanem w 1929 r. zdoby\u0142 tytu\u0142 nieoficjalnego mistrza \u015bwiata w biegu zjazdowym. By\u0142 te\u017c pilotem szybowcowym, taternikiem i trenerem, a tak\u017ce utalentowanym artyst\u0105 malarzem i rze\u017abiarzem. W czasie okupacji hitlerowskiej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu. W 1940 r. zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie koncentracyjnym w O\u015bwi\u0119cimiu. Zmar\u0142 w 1944 r. w obozie, na skutek ci\u0119\u017ckiej choroby serca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZECH HENRYK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 28 IV 1951 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Stanis\u0142awy z Rzeszutk\u00f3w. Absolwent Technikum Ekonomicznego w Mielcu (matura w 1971 r.). W latach 60. reprezentowa\u0142 Mielec w je\u017adzie szybkiej na lodzie, m.in. na zimowej Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy. By\u0142 te\u017c zawodnikiem III-ligowej dru\u017cyny pi\u0142karskiej MKS \u201eGryf\u201d Mielec (lata 60. i 70.). W latach 1971-1979 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL \u2013 Mielec\u201d, a nast\u0119pnie (do 1983 r.) by\u0142 administratorem osiedla J. Krasickiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej osiedle Lotnik\u00f3w). Od 1983 r. do 1990 r. wykonywa\u0142 us\u0142ugi przewozowe (taxi), a od 1990 r. prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 m.in. Ko\u0142a Zak\u0142adowego i Miejskiego Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego, by\u0142 d\u0142ugoletnim Stra\u017cnikiem Ochrony Przyrody. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107 zdoby\u0142 sobie jako tw\u00f3rca i wykonawca oryginalnej postaci \u201eCze\u015bka P\u0142achty\u201d, wyst\u0119puj\u0105cej w dialogach z innymi redaktorami na antenie mieleckiego Radia \u201eHIT-FM\u201d w latach 90. By\u0142 te\u017c autorem i wykonawc\u0105 wielu reklam\u00f3wek w tym\u017ce radiu. Prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Powiatowego w Mielcu w kadencji 2010-2014.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZECHURA MACIEJ<\/strong>, urodzony w 1828 r. w Padwi Narodowej. Uko\u0144czy\u0142 miejscow\u0105 szko\u0142\u0119. Du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105 zdoby\u0142 sobie autorytet w \u015brodowisku i zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta w Padwi Narodowej. W 1861 r. powierzono mu mandat poselski na I kadencj\u0119 (1861-1865) Sejmu Krajowego Galicyjskiego z okr\u0119gu wyborczego Mielec-Zass\u00f3w. W czasie powstania styczniowego 1893 r. by\u0142 intendentem w oddziale Dionizego Czachowskiego. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w ruchu ludowego w powiecie mieleckim. Zmar\u0142 w 1897 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZECZOT EWA (z domu FRANKOWSKA)<\/strong>, urodzona 4 X 1964 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Anny z domu Gamin. Uko\u0144czy\u0142a Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie i studia pedagogiczne na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie (kierunek: wychowanie plastyczne), uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. W latach studenckich wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201eGAMZA\u201d przy Politechnice Lubelskiej. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1986 r. w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu. W 1997 r. zdoby\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Po wprowadzeniu reformy o\u015bwiatowej, od 1999 r. jest nauczycielem plastyki w Gimnazjum nr 1 w Mielcu. Jej wychowankowie wielokrotnie prezentowali prace plastyczne, m.in. na corocznych wystawach w Galerii Samorz\u0105dowego Centrum Kultury i w Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie, uczestniczyli w konkursach og\u00f3lnopolskich i rejonowych, zdobywaj\u0105c szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144. R\u00f3wnolegle do pracy pedagogicznej prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105. Specjalizuje si\u0119 w malarstwie olejnym i akrylowym, nie stroni\u0105c od innych technik plastycznych. Podejmuje r\u00f3\u017cnorodn\u0105 tematyk\u0119, m.in. maluje martw\u0105 natur\u0119, postacie i pejza\u017ce. Jest d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM w Mielcu, od 1998 r. cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego w mieleckim SCK i aktualnie cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Malarzy i Grafik\u00f3w w Rzeszowie. Ponadto w latach 90. by\u0142a prezesem nauczycielskiej grupy plastycznej przy ZNP w Mielcu. Swoje prace eksponowa\u0142a na wystawach indywidualnych w Mielcu, Krasiczynie (galeria w pa\u0142acu) i D\u0105browie Tarnowskiej oraz na wystawach zbiorowych, m.in. we Francji i na Ukrainie oraz wielokrotnie w Mielcu. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (kierunek: zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107), a nast\u0119pnie uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Jest cz\u0142onkiem Ch\u00f3ru Nauczycielskiego „Akord”. Od 2014 r. wyst\u0119puje tak\u017ce w Teatrze Rozmaito\u015bci im. Stefana Ostrowskiego SCK w Mielcu\u00a0(Dziewczyny z pomys\u0142em, Damy i huzary, Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Wesele, Kr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia<\/em>\u00a0– g\u0142\u00f3wna rola,\u00a0Teatr Variete, Baw si\u0119 razem z nami)<\/em>. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZELUSTA ALOJZY<\/strong>, urodzony 24 V 1937 r. w \u0141\u0105cku, syn Franciszka i J\u00f3zefy z domu Kurzeja. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Nowym S\u0105czu, matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Filozofii Chrze\u015bcija\u0144skiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i w 1961 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filozofii chrze\u015bcija\u0144skiej w zakresie specjalizacji filozoficzno \u2013 psychologicznej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 3 VIII 1960 r. jako psycholog w Dzieci\u0119cym O\u015brodku Sanatoryjno-Prewentoryjnym w Rabce. Od 3 X 1963 r. do 15 VIII 1964 r. pracowa\u0142 jako psycholog w WSK Rzesz\u00f3w. 17 VIII 1964 r. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku psychologa w WSK Mielec, a nast\u0119pnie powierzono mu kierownictwo Pracowni Psychologicznej WSK i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 28 II 1990 r. W 1973 r. uzyska\u0142 uprawnienia do bada\u0144 psychologicznych kierowc\u00f3w, a w 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe dla psycholog\u00f3w w Warszawie. Prowadzi\u0142 badania przydatno\u015bci do wykonywania okre\u015blonych zawod\u00f3w. Udziela\u0142 pomocy nowym pracownikom w adaptacji zawodowej. By\u0142 nauczycielem w Ochotniczym Hufcu Pracy oraz wyk\u0142adowc\u0105 na kursach mistrzowskich w WSK i w Punkcie Konsultacyjnym AWF w Mielcu (lata 80.). Opracowa\u0142 skrypt do przedmiotu psychologia dla student\u00f3w AWF w Mielcu. Od 1 III do 31 VIII 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d – gazety zak\u0142adowej WSK Mielec. Z dniem 1 X 1990 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Poradni Psychologiczno \u2013 Pedagogicznej w Mielcu, w tym jako jej kierownik do 1998 r. W 2000 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 nauczyciela mianowanego. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Zwi\u0105zku Psychologicznego. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 z dniem 31 VIII 2002 r. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142a tw\u00f3rczo\u015b\u0107 plastyczna, a zw\u0142aszcza malowanie olejem i akwarel\u0105. Dominuj\u0105c\u0105 tematyk\u0105 by\u0142y pejza\u017ce i osoby, ale nie brakowa\u0142o te\u017c obraz\u00f3w o tematyce religijnej oraz kopii uznanych mistrz\u00f3w. Zmar\u0142 14 II 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZELUSTA TERESA IRENA (z domu W\u0141OSEK)<\/strong>, urodzona 14 V 1938 r. w Adampolu ko\u0142o Lublina, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Pyda. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego TPD w \u015awidniku ko\u0142o Lublina, matur\u0119 zda\u0142a w 1956 r. W latach 1956-1957 pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Pocztowym w \u015awidniku jako telefonistka, a od 1962 r. do 1963 r. by\u0142a wychowawc\u0105 w Dzieci\u0119cym O\u015brodku Sanatoryjno-Prewentoryjnym w Rabce. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142a studia psychologiczne na Wydziale Filozofii Chrze\u015bcija\u0144skiej KUL w Lublinie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filozofii chrze\u015bcija\u0144skiej w zakresie specjalizacji filozoficzno-psychologicznej. W czasie studi\u00f3w gra\u0142a w zespole siatk\u00f3wki AZS Lublin. Od 17 VIII 1964 r. do 20 VI 1992 r. pracowa\u0142a w WSK Mielec jako psycholog, a nast\u0119pnie specjalista psycholog. Prowadzi\u0142a badania przydatno\u015bci na stanowiska pracy, pomaga\u0142a nowym pracownikom w adaptacji do pracy oraz udziela\u0142a porad pracownikom i ich rodzinom w trudnych przypadkach \u017cyciowych. W 1973 r. uzyska\u0142a uprawnienia z Instytutu Transportu Samochodowego do badania kierowc\u00f3w i prowadzi\u0142a okresowe obowi\u0105zkowe badania kierowc\u00f3w pojazd\u00f3w r\u00f3\u017cnego typu. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142a studium podyplomowe dla psycholog\u00f3w. Jako przedstawicielka Przychodni Psychologicznej WSK Mielec, uznawanej za wzorcow\u0105 przychodni\u0119 zak\u0142adow\u0105, prowadzi\u0142a szkolenia psycholog\u00f3w z innych zak\u0142ad\u00f3w pracy. Ponadto w latach 70. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 komendanta OHP dla dziewcz\u0105t i nauczyciela j\u0119zyka polskiego. 20 VI 1992 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale od 1 IX 1992 r. do 31 XII 1996 r. pracowa\u0142a jako psycholog w WSK w niepe\u0142nym wymiarze godzin.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZENCZEK MARIA (z domu HENDZEL)<\/strong>, urodzona 7 X 1951 r. w Siekl\u00f3wce, powiat jasielski, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Janiny z domu Hendzel. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ko\u0142aczycach, matur\u0119 zda\u0142a w 1969 r. Uko\u0144czy\u0142a Medyczne Studium Zawodowe \u2013 Piel\u0119gniarstwo w Ja\u015ble i w 1972 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 piel\u0119gniarki dyplomowanej. W 1972 r. zosta\u0142a zatrudniona jako piel\u0119gniarka w O\u015brodku Zdrowia w Weso\u0142ej ko\u0142o Brzozowa. Od 2 XI 1973 r. pracowa\u0142a w Mielcu, pocz\u0105tkowo w szpitalnym Oddziale Noworodk\u00f3w Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej, a od 1 I 1974 r. w \u017b\u0142obku nr 3, przeniesionego p\u00f3\u017aniej do nowego obiektu przy ul. M. Pisarka. W tej plac\u00f3wce pe\u0142ni\u0142a r\u00f3\u017cne funkcje: piel\u0119gniarki w gabinecie lekarskim, prze\u0142o\u017conej piel\u0119gniarek (1985-1990) i r\u00f3wnocze\u015bnie nauczyciela praktycznej nauki zawodu w \u017c\u0142obku dla uczennic Liceum Medycznego w Mielcu. 1 XII 1990 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem \u017b\u0142obka Miejskiego nr 3.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZEPIEL SEBASTIAN<\/strong>, urodzony oko\u0142o 1820 r. w Kaw\u0119czynie, w rodzinie ch\u0142opskiej. W 1848 r. zosta\u0142 wybrany pos\u0142em z Mieleckiego do austriackiej konstytuanty.<\/p>\r\n

CZERMIN<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo i siedziba gminy w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego oraz \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Czermin, przy drogach powiatowych: nr 1\u00a0151 (G\u00f3rki \u2013 Czermin – Rz\u0119dzianowice), 1\u00a0152 (Borowa \u2013 Czermin \u2013 Wola Mielecka \u2013 Kie\u0142k\u00f3w – Przec\u0142aw) i 1\u00a0153 (Czermin \u2013 Ziempni\u00f3w \u2013 S\u0142upiec). Zajmuje powierzchni\u0119 12,25 km2<\/sup>. Mieszka w niej 2\u00a0065 os\u00f3b (wg stanu na 31 XII 2022 r.). Czynne s\u0105 liczne miejscowe podmioty gospodarcze. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, telekomunikacyjn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105 i gazow\u0105\u00a0 oraz m.in. PSZOK i oczyszczalni\u0119 \u015bciek\u00f3w. W pejza\u017cu Czermina dominuje zabytkowy ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny pw. \u015bw. Klemensa. Inne wa\u017cne obiekty to: Urz\u0105d Gminy, Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny, Dom Stra\u017caka z Gminnym O\u015brodkiem Kultury, O\u015brodek Zdrowia i stadion LKS \u201eVictoria\u201d. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 prowadz\u0105 Gminny O\u015brodek Kultury i Gminna Biblioteka Publiczna, a dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportowo-rekreacyjn\u0105 \u2013 Ludowy Klub Sportowy \u201eVictoria\u201d i Stowarzyszenie Kultury Fizycznej \u201eGalaxia\u201d. W dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Stowarzyszenie Kobiet \u201eGracja\u201d. Miejscem uroczysto\u015bci patriotycznych jest pomnik Ku chwale i wdzi\u0119czno\u015bci poleg\u0142ym \u017co\u0142nierzom w obronie i za wolno\u015b\u0107 Ojczyzny w czasie I i II wojny \u015bwiatowej<\/em>. Innymi obiektami sk\u0142aniaj\u0105cymi do refleksji religijnych i historycznych s\u0105 trzy figury sakralne i liczne drzewa – pomniki przyrody.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Badania archeologiczne odkry\u0142y \u015blady bytno\u015bci ludzi na terenie dzisiejszego Czermina w czasach paleolitu schy\u0142kowego\u00a0 (12\u00a0000 \u2013 7\u00a0900 lat p.n.e.), kiedy to zajmowano si\u0119 zbieractwem i \u0142owiectwem, a p\u00f3\u017aniej w okresie kultury \u0142u\u017cyckiej \u2013 grupy tarnobrzeskiej (1\u00a0200 \u2013 300 lat p.n.e.). Pierwsze pisemne wzmianki o wsi Wis\u0142oka (p\u00f3\u017aniej Cirmino i Czermin) pochodz\u0105 z lat 1190 \u2013 1211 i informuj\u0105, \u017ce wie\u015b by\u0142a w posiadaniu klasztoru ss. premonstrantek w Busku. Mieszka\u0144cy Czermina zajmowali si\u0119 rolnictwem. W 1238 r. kanonik krakowski Micha\u0142 ufundowa\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny pw. \u015bw. Klemensa. Od tego te\u017c roku rozpocz\u0119\u0142a funkcjonowanie parafia rzymskokatolicka. W kolejnych wiekach wie\u015b wielokrotnie do\u015bwiadcza\u0142a zmian w\u0142a\u015bcicieli, Byli nimi m.in.: Wapnowscy, od 1523 r. Jan Amor Tarnowski i jego spadkobiercy, Hieronim Gostomski (1608) oraz jezuici z Sandomierza. Dokument z 1513 r. po\u015bwiadcza istnienie szko\u0142y w Czerminie. W 1630 r. zako\u0144czono budow\u0119 nowego murowanego ko\u015bcio\u0142a parafialnego w stylu wczesnobarokowym. Po I rozbiorze Polski w 1772 r. Czermin znalaz\u0142 si\u0119 na terenie zaboru austriackiego, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. W 1786 r., na podstawie decyzji rz\u0105du austriackiego, do Czermina przyby\u0142o 56 rodzin kolonist\u00f3w niemieckich, kt\u00f3rym przydzielono by\u0142e posiad\u0142o\u015bci sandomierskich jezuit\u00f3w. Po okresie adaptacji koloni\u015bci utworzyli parafi\u0119 ewangelick\u0105 i zbudowali ko\u015bci\u00f3\u0142. Czarn\u0105 kart\u0105 w historii wsi by\u0142 udzia\u0142 w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r., natomiast\u00a0 historia milczy o tym, jak przyj\u0119to zniesienie pa\u0144szczyzny w 1848 r. Po utworzeniu powiat\u00f3w w latach 1853-1855 Czermin zosta\u0142 przydzielony do powiatu zasowskiego, ale po kolejnej reformie w 1867 r. i zmianie granic powiat\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice powiatu mieleckiego. W 1877 r. zorganizowano jednostk\u0119 Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w cz\u0119\u015bci polskiej, a w 1897 r. w kolonii niemieckiej (Hohenbachu). Poczynaj\u0105c od \u00a0ostatniego dziesi\u0119ciolecia XIX w., rozwija\u0142 si\u0119 ruch ludowy, a Czermin sta\u0142 si\u0119 jednym z aktywniejszych o\u015brodk\u00f3w w powiecie mieleckim. Z inicjatywy ludowc\u00f3w w 1909 r. utworzono sp\u00f3\u0142k\u0119 oszcz\u0119dno\u015bciowo-po\u017cyczkow\u0105, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a przemianowana na Kas\u0119 Stefczyka. W tym te\u017c czasie wiele os\u00f3b z czermi\u0144skiej parafii rzymskokatolickiej emigrowa\u0142o w celach zarobkowych do Prus i innych kraj\u00f3w Europy zachodniej, a nawet do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Dalszy rozw\u00f3j wsi powstrzyma\u0142a I wojna \u015bwiatowa, a czterokrotne walki frontowe i dwukrotna okupacja rosyjska (24 IX \u2013 3 X 1914 i 8 XI 1914 \u2013 11 V 1915) pozostawi\u0142y po sobie zniszczenia i bied\u0119 ludno\u015bci, a wielu\u00a0 czerminian – \u017co\u0142nierzy armii austriackiej i Legion\u00f3w Polskich zgin\u0119\u0142o. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) odbudowano wie\u015b i rozwini\u0119to dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od 1921 r. Czermin nadal nale\u017ca\u0142 do powiatu mieleckiego, w wojew\u00f3dztwie krakowskim. W tym roku mia\u0142 1036 mieszka\u0144c\u00f3w: 548 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107, 335 ma\u0142orolnych i 153 bezrolnych. Du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 polityczn\u0105 przejawiali ludowcy, a m\u0142odzie\u017c zorganizowa\u0142a ko\u0142o ZMW \u201eWici\u201d. Na co dzie\u0144 relacje pomi\u0119dzy rodzim\u0105 ludno\u015bci\u0105 i kolonistami by\u0142y raczej poprawne, a nawet zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce po\u017cary gasi\u0142y zgodnie obie jednostki OSP. Tak by\u0142o np. w czasie du\u017cego po\u017caru w Hohenbachu w nocy z 30 na 31 III 1933 r. W wyniku reformy administracyjnej pa\u0144stwa w 1934 r. Czermin zosta\u0142 siedzib\u0105 gminy zbiorowej. Niewyobra\u017calnym nieszcz\u0119\u015bciem dla po\u0142udniowej Polski by\u0142a wielka pow\u00f3d\u017a w 1934 r., kt\u00f3ra zniszczy\u0142a wiele gospodarstw i niemal wszystkie zbiory. Pomoc rz\u0105du w postaci zap\u0142aty \u017cytem za udzia\u0142 w naprawianiu szk\u00f3d by\u0142 tylko cz\u0119\u015bciow\u0105 rekompensat\u0105. W ko\u0144cowych latach 30. niekt\u00f3rzy koloni\u015bci z Hohenbachu i innych kolonii w powiecie mieleckim zawi\u0105zali konspiracyjn\u0105 niemieck\u0105 Ortsgruppe JDP. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) mieszka\u0144cy Hohenbachu rado\u015bnie witali 9 IX wkraczaj\u0105cych do Czermina Niemc\u00f3w. Odt\u0105d stosunki mi\u0119dzy Polakami i wi\u0119kszo\u015bci\u0105 kolonist\u00f3w pogarsza\u0142y si\u0119 z dnia na dzie\u0144. Doda\u0107 jednak trzeba, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 kolonist\u00f3w, z\u017cyta z Polakami, nie przy\u0142\u0105cza\u0142a si\u0119 do akcji antypolskich i anty\u017cydowskich, a nawet nie podpisa\u0142a volkslisty (Niemieckiej Listy Narodowo\u015bciowej). Przyk\u0142adem r\u00f3\u017cnych postaw by\u0142a rodzina Zimmerman\u00f3w z Hohenbachu. Ojciec \u2013 Johan – zosta\u0142 mianowany w 1941 r. burmistrzem w Mielcu i wsp\u00f3\u0142cze\u015bni mu mielczanie nie wspominali go \u017ale, syn Rudolf (gestapowiec) by\u0142 bezwzgl\u0119dnym oprawc\u0105 i morderc\u0105 wielu Polak\u00f3w i \u017byd\u00f3w, a drugi syn – Hans by\u0142 zdecydowanym antyfaszyst\u0105. Od pierwszych miesi\u0119cy okupacji hitlerowskiej tworzy\u0142 si\u0119 polski ruch oporu. Powsta\u0142y struktury ZWZ \u2013 AK (w Obwodzie Mielec, krypt. \u201eMleko\u201d, Czermin by\u0142 Plac\u00f3wk\u0105 IV i punktem kontaktowym nr 42). Powsta\u0142y te\u017c struktury Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich (BCh). Utworzono konspiracyjn\u0105 Gminn\u0105 Komisj\u0119 O\u015bwiaty i Kultury (GKOiK) i rozpocz\u0119to tajne nauczanie. W latach 1941-1942 okupanci przesiedlili ludno\u015b\u0107 polsk\u0105 z Czermina do Reichsheimu (Sarnowa), a tamtejszych kolonist\u00f3w do Czermina. Czerminianom pozwolono wzi\u0105\u0107 tylko rzeczy osobiste i meble, a nakazano pozostawi\u0107 ca\u0142y \u017cywy inwentarz i wszelk\u0105 \u017cywno\u015b\u0107. Ci\u0119\u017ckie \u017cycie na wygnaniu trwa\u0142o do sierpnia 1944 r. Na wie\u015b\u0107 o zbli\u017caj\u0105cych si\u0119 wojskach radzieckich i wspieraj\u0105cych je polskich oddzia\u0142ach partyzanckich 23 VII 1944 r. koloni\u015bci niemieccy wyjechali z Czermina, a po wyzwoleniu Czermina prawowici w\u0142a\u015bciciele powr\u00f3cili na swoje gospodarstwa. Wie\u015b wygl\u0105da\u0142a tragicznie. Oko\u0142o 80 % substancji mieszkaniowej by\u0142o zniszczone, a wszystko co cenniejsze i inwentarz \u017cywy znikn\u0119\u0142y. W pierwszych powojennych latach czerminianie musieli odbudowywa\u0107 gospodarstwa niemal od podstaw, a przy tym rozwija\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105, gospodarcz\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 w zmienionych uwarunkowaniach ustrojowych pa\u0144stwa. Porzucone gospodarstwa kolonist\u00f3w niemieckich zosta\u0142y rozparcelowane. Czermin by\u0142 do 1947 r. siedzib\u0105 gminy, a nast\u0119pnie zosta\u0142 siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej. Nadal wchodzi\u0142 w sk\u0142ad powiatu mieleckiego, ale ju\u017c w ramach nowo powsta\u0142ego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Zorganizowano m.in.: Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Rolniczo-Handlow\u0105 (od 1947 \u2013 Gminna Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d), Gminn\u0105 Kas\u0119 Sp\u00f3\u0142dzielcz\u0105 (1949) oraz\u00a0 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Produkcyjn\u0105\u00a0 (1949), ale ta nie przyj\u0119\u0142a si\u0119 w \u015brodowisku i upad\u0142a. W 1944 r. uruchomiono szko\u0142\u0119, a w nast\u0119pnym roku \u015bwietlic\u0119 szkoln\u0105 i dom ludowy. Od 1949 r. dzia\u0142a\u0142a biblioteka (p\u00f3\u017aniej Gminna Biblioteka Publiczna). W latach 50. czynne by\u0142o kino \u201eSp\u00f3\u0142dzielca\u201d. W 1958 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Klub Sportowy, kt\u00f3ry w 1996 r. przyj\u0105\u0142 nazw\u0119 LKS Victoria Czermin, a jego dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej\u00a0 regularnie gra\u0142a w rozgrywkach ligowych Podkarpackiego ZPN . Niemal z roku na rok ros\u0142a liczba czerminian pracuj\u0105cych w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i innych zak\u0142adach w Mielcu. W latach 1958-1961 zbudowano now\u0105 remiz\u0119 stra\u017cack\u0105, a w 1963 r. zako\u0144czono pierwsz\u0105 rozbudow\u0119 szko\u0142y. Od 1960 r. uruchomiono lini\u0119 PKS, co u\u0142atwi\u0142o kontakty z Mielcem. Od 1961 r. do 1970 r. funkcjonowa\u0142a Szko\u0142a Przysposobienia Rolniczego.\u00a0 W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 1\u00a0164 mieszka\u0144c\u00f3w Czermina a\u017c 390 pracowa\u0142o zawodowo poza rolnictwem, a w nast\u0119pnych latach liczba ta ros\u0142a. To za\u015b poprawia\u0142o po\u0142o\u017cenie ekonomiczne i sprawi\u0142o, \u017ce coraz cz\u0119\u015bciej budowano budynki murowane, zmieniano pokrycia dachowe na ognioodporne, mechanizowano rolnictwo itp.\u00a0 Po kolejnej reformie podzia\u0142u administracyjnego kraju w latach 1973-1975 Czermin zosta\u0142 ponownie siedzib\u0105 gminy zbiorowej. Szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 przekszta\u0142cono w Zbiorcz\u0105 Szko\u0142\u0119 Gminn\u0105 oraz powo\u0142ano Gminny O\u015brodek Kultury. W 1973 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 Domu Stra\u017caka i zako\u0144czono w 1975 r. Po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. gmina Czermin pozosta\u0142a w granicach zmniejszonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W latach 80. kryzys polityczno-gospodarczy znacz\u0105co zredukowa\u0142 mo\u017cliwo\u015bci finansowe gmin, ale mimo to w latach 1984-1991 uda\u0142o si\u0119 rozbudowa\u0107 i unowocze\u015bni\u0107 szko\u0142\u0119 oraz przeprowadzi\u0107 szereg innych mniejszych inwestycji. Po przemianach ustrojowych w pierwszych latach 90. zintensyfikowano rozbudow\u0119 i unowocze\u015bnianie infrastruktury technicznej. Sukcesywnie urz\u0105dzano centrum. W 1995 r. uroczy\u015bcie ods\u0142oni\u0119to pomnik Ku chwale i wdzi\u0119czno\u015bci poleg\u0142ym \u017co\u0142nierzom w obronie i za wolno\u015b\u0107 Ojczyzny w czasie I i II wojny \u015bwiatowej<\/em>. Tak\u017ce w 1995 r. jednostka OSP zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga\u015bniczego. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem dla czermi\u0144skiej gminy by\u0142a pow\u00f3d\u017a w 1997 r., kt\u00f3ra spowodowa\u0142a wiele szk\u00f3d materialnych. Po likwidacji szk\u00f3d zako\u0144czono rozbudow\u0119 Domu Stra\u017caka i przekazano cz\u0119\u015b\u0107 budynku na siedzib\u0119 Gminnego O\u015brodka Kultury. W rezultacie kolejnych reform od 1999 r. nast\u0105pi\u0142a restytucja powiat\u00f3w i du\u017cych wojew\u00f3dztw. Gmina Czermin zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w granice powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Utworzono gimnazjum, kt\u00f3re dzia\u0142a\u0142o do 2017 r. W latach 2009-2011 kolejny raz rozbudowano obiekty szkolne. W tym okresie (2010) ziemi\u0119 czermi\u0144sk\u0105 dwukrotnie nawiedzi\u0142a pow\u00f3d\u017a. Wa\u017cnym wydarzeniem roku 2017 by\u0142y uroczysto\u015bci 140-lecia OSP Czermin, w czasie kt\u00f3rych jednostce wr\u0119czono nowy sztandar. W 2019 r. podj\u0119to uchwa\u0142\u0119 o utworzeniu Zespo\u0142u Szkolno-Przedszkolnego,\u00a0 a\u00a0 w listopadzie tego roku oddano do u\u017cytku oczyszczalni\u0119 \u015bciek\u00f3w. W 2020 r. uruchomiono PSZOK.\u00a0\u00a0 Od 2022 r. rozbudowywano wspomniany Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny, m.in. wybudowano boisko wielofunkcyjne ze sztuczn\u0105 nawierzchni\u0105 i sztucznym o\u015bwietleniem oraz rozbudowano budynek przedszkola. Tak\u017ce w roku 2022 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci 145-lecia OSP w Czerminie, w czasie kt\u00f3rych m.in. ods\u0142oni\u0119to figur\u0119 \u015bw. Floriana\u00a0 i tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 zmar\u0142ych stra\u017cak\u00f3w. Bogat\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 prowadzi Gminny O\u015brodek Kultury, a jego wizyt\u00f3wk\u0105 w kraju i za granic\u0105+ jest Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eCzermin\u201d. Wzros\u0142o zainteresowanie pi\u0142k\u0105 no\u017cn\u0105 za spraw\u0105 bardzo dobrze spisuj\u0105cej si\u0119 w lidze okr\u0119gowej dru\u017cyny senior\u00f3w Victoria Czermin i rozwijaj\u0105cej si\u0119 dru\u017cyny junior\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZERNECKI ZDZIS\u0141AW<\/strong>\u00a0urodzony 10 VIII 1943 r. w Mielcu, syn Jana i Ireny z domu Pazdro. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: obr\u00f3bka skrawaniem) z matur\u0105 w 1963 r. W latach szkolnych by\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego i pilotem szybowcowym.\u00a0 Po maturze odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (1963-1964). W latach 1964-1975 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku konstruktora przyrz\u0105d\u00f3w pomiarowych, a nast\u0119pnie konstruktora silnika Leyland. W 1974 r. przeszed\u0142 do Rejonu Dr\u00f3g Publicznych, pe\u0142ni\u0142 tam funkcje kierownika warsztatu i p\u00f3\u017aniej kierownika bazy transportowej. Ponadto w latach 1974-1982 by\u0142 instruktorem nauki jazdy w Polskim Zwi\u0105zku Motorowym w Mielcu. Od 1983 r. prowadzi\u0142 w\u0142asny warsztat \u015blusarski, a nast\u0119pnie firm\u0119 ALU-STAL w Mielcu w ramach Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowej\u201d. W 1984 r. uzyska\u0142 dwa dyplomy mistrza w zawodach: \u015blusarz i mechanik samochodowy. Zdoby\u0142 te\u017c uprawnienia spawacza elektrycznego i gazowego. Produkowa\u0142 zawiasy do budynk\u00f3w gospodarczych, stojaki na rowery (np. do Holandii) i kontenery metalowe. By\u0142 wielokrotnie wybierany na cz\u0142onka Rady Sp\u00f3\u0142dzielni (1994-1995, 2004-2008, 2008-2012), a w 1995 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady. Wyr\u00f3\u017cniony odznakami sp\u00f3\u0142dzielczymi i zwi\u0105zkowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZERNIAKOWSKI BOGDAN<\/strong>, urodzony 4 V 1957 r. w \u017byrardowie, syn Stefana i Jadwigi z domu Mirgos. Absolwent Liceum Zawodowego w \u017byrardowie (specjalno\u015b\u0107: elektromechanik urz\u0105dze\u0144 przemys\u0142owych). Wychowanek siatkarskiej sekcji MKS Len \u017byrard\u00f3w, powo\u0142ywany do kadry narodowej w siatk\u00f3wce w kategorii junior\u00f3w. W 1978 r. zatrudniony zosta\u0142 w Zak\u0142adach Urz\u0105dze\u0144 Przemys\u0142owych w Nysie K\u0142odzkiej i gra\u0142 w tamtejszej II\u2013ligowej dru\u017cynie siatk\u00f3wki Stal. Do Mielca przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 w 1979 r. Zatrudniono go w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (kontrola jako\u015bci) i wyst\u0119powa\u0142 w barwach Stali Mielec (ekstraklasa i II liga) do 1986 r. Od 1986 r. by\u0142 trenerem grup m\u0142odzie\u017cowych Stali, a w latach 1991-1996 trenowa\u0142 II\u2013ligow\u0105 dru\u017cyn\u0119 m\u0119sk\u0105 Stali Mielec. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 3-letnie studia trenerskie w mieleckim Punkcie Konsultacyjnym AWF Warszawa i otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera II klasy. W sezonie 1996\/1997 by\u0142 trenerem ekstraklasowego zespo\u0142u \u017ce\u0144skiego Stali. Od 1997 r. pracuje w pionie marketingu Polsko-Korea\u0144skiego Przedsi\u0119biorstwa Produkcyjno-Handlowego \u201eJOONGPOL\u201d Sp. z o.o. w Mielcu. W 2019 r. zosta\u0142 prezesem UKS Sz\u00f3stka Mielec, kt\u00f3rego I zesp\u00f3\u0142 seniorek gra w I lidze pi\u0142ki siatkowej. (Od 2021 r. nast\u0105pi\u0142a zmiana nazwy zaspo\u0142u na ITA TOOLS Stal Mielec, w zwi\u0105zku z nazw\u0105 sponsora – firm\u0105 ITA TOOLS.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZERSKI J\u00d3ZEF ROCH AMBRO\u017bY (OJCIEC CYPRIAN OD \u015aWI\u0118TEGO J\u00d3ZEFA)<\/strong>, urodzony oko\u0142o 1735 r. w rodzinie szlacheckiej. Habit trynitarski przyj\u0105\u0142 28 X 1751 r., \u015bluby zakonne z\u0142o\u017cy\u0142 11 XI 1752 r., a w pa\u017adzierniku 1758 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. By\u0142 drugim z kolei prze\u0142o\u017conym klasztoru trynitarzy w Mielcu. Zmar\u0142 17 I 1809 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZERW EDWARD<\/strong>, urodzony 17 V 1924 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Jana i Karoliny z Osmol\u00f3w. \u201eMa\u0142\u0105 matur\u0119\u201d zdoby\u0142 w nauczaniu tajnym w czasie okupacji hitlerowskiej, a w pierwszych latach powojennych uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Handlow\u0105 w Krakowie i w 1952 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra nauk ekonomiczno-handlowych. Bezpo\u015brednio po studiach dosta\u0142 nakaz pracy w Pa\u0144stwowej Centrali Handlowej w Mielcu, najpierw na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, a potem jej likwidatora. W latach 1956-1963 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego w Powiatowym Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu, a w latach 1963-1970 by\u0142 jego prezesem. W tym okresie by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 szeregu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych, prezesowa\u0142 powsta\u0142emu w 1959 r. LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec. W nagrod\u0119 znalaz\u0142 si\u0119 w gronie dzia\u0142aczy LZS \u2013 obserwator\u00f3w Olimpiady w Rzymie (1960 r.). W 1970 r. zosta\u0142 zmuszony do rezygnacji z funkcji prezesa PZGS. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do D\u0119bicy, gdzie przez nieca\u0142y rok by\u0142 dyrektorem tamtejszego Miejskiego Handlu Detalicznego. W 1971 r. wyjecha\u0142 na \u015al\u0105sk i zosta\u0142 zatrudniony w kombinacie BUMAR \u0141ab\u0119dy, najpierw na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Kooperacji (1971-1973), a nast\u0119pnie g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, a\u017c do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1985 r. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu ekonomiki przemys\u0142u w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Katowicach. Uzyska\u0142 te\u017c kwalifikacje i uprawnienia bieg\u0142ego rewidenta Krajowej Izby Bieg\u0142ych Rewident\u00f3w w Warszawie. Zmar\u0142 9 XI 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZERW LEON<\/strong>, urodzony 18 VIII 1927 r. w Wojs\u0142awiu, syn Jana i Karoliny z Osmol\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Rolnicze w Dzikowie (matura w 1947 r.). W roku szkolnym 1948\/1949 uczy\u0142 w Szkole Rolniczej w Szprotawie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie (kierunek: ekonomika handlu) i w 1955 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Po studiach pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowisku inspektora Oddzia\u0142u Zaopatrzenia Robotniczego (OZR). W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ug R\u00f3\u017cnych w Mielcu, gdzie by\u0142 kierownikiem technicznym. Od 1963 r. do 1970 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczej w Mielcu. W 1970 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK i tam pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach kierowniczych w Sekcji Analiz Eksportu, Sekcji Cen i Sekcji Planowania na Wydziale Monta\u017cu Samolot\u00f3w. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 2 I 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZERW STEFAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 VII 1892 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, syn Marcina i Anny z domu Kurdziel. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie w Tarnowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1917 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwiecenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikary pracowa\u0142 w Grybowie i przy katedrze w Tarnowie. W latach 1920-1922 by\u0142 katechet\u0105 w Starym S\u0105czu i dyrektorem szko\u0142y przy klasztorze klarysek, a nast\u0119pnie katechet\u0105 gimnazjalnym w Brzesku oraz seminarium nauczycielskim i Szkole im. M. Konopnickiej w Tarnowie. Od 1923 r. do 1950 r. (z przerw\u0105 w czasie okupacji hitlerowskiej) katechizowa\u0142 m\u0142odzie\u017c w II Gimnazjum im. B. Chrobrego w Nowym S\u0105czu. W 1950 r. w\u0142adze o\u015bwiatowe skierowa\u0142y go do III Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Tarnowie, a w po\u0142owie roku szkolnego 1950\/1951 przenios\u0142y w stan spoczynku. W latach 1951-1954 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 referenta do spraw liturgicznych kurii diecezjalnej, a w latach 1951-1974 by\u0142 s\u0119dzi\u0105 s\u0105du biskupiego w Tarnowie. Ponadto w latach 1957-1978 by\u0142 cenzorem ksi\u0105\u017cek religijnych. Wyr\u00f3\u017cniony EC i RM. Zmar\u0142 8 V 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZERWI\u0143SKA HELENA (z domu FRANKIEWICZ)<\/strong>, urodzona 1 IV 1941 r. w D\u0119bie (p\u00f3\u017aniej Nowa D\u0119ba), c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Olgi z domu Kawa. Uko\u0144czy\u0142a Liceum Pedagogiczne dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Ja\u015ble (matura w 1961 r.). Od 1 IX 1961 r. do 30 VI 1976 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 Przedszkola WSK Nr 2 w Mielcu. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne i wychowanie pocz\u0105tkowe). 1 VII 1976 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem nowo powsta\u0142ego Przedszkola Pa\u0144stwowego nr 6 przy ul. ks. P. Skargi. Jako wsp\u00f3\u0142organizator nowej plac\u00f3wki zadba\u0142a nie tylko o jej nowoczesne wyposa\u017cenie, ale wprowadzi\u0142a (wsp\u00f3lnie z zespo\u0142em nauczycielskim) szereg nowo\u015bci, m.in. nauk\u0119 j\u0119zyka angielskiego i otwarty dla \u015brodowiska ogr\u00f3d przedszkolny. Uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych formach szkolenia w zakresie realizacji nowego programu nauczania i wychowania dzieci przedszkolnych. Przedszkole nr 6 by\u0142o te\u017c wielokrotnie miejscem konferencji metodycznych o r\u00f3\u017cnym zasi\u0119gu. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 trzykrotnie otrzyma\u0142a nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania, a za zorganizowanie placu gier i zabaw \u2013 Medal im. dr. H. Jordana (1989 r.). Od 1 II 1985 r. do 31 VIII 1990 r. pracowa\u0142a w Wydziale O\u015bwiaty i Wychowania Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu na stanowisku starszego wizytatora ds. przedszkoli i opieki nad dzieckiem. Prowadzi\u0142a szkolenia przygotowuj\u0105ce rodzic\u00f3w do prowadzenia rodzin zast\u0119pczych. 1 IX 1990 r. powr\u00f3ci\u0142a do pracy z dzie\u0107mi, najpierw z 6-latkami w Szkole Podstawowej nr 5, a nast\u0119pnie w Przedszkolu nr 13 (do 31 VIII 1998 r.) 1 IX 1998 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Obok pracy zawodowej aktywnie dzia\u0142a\u0142a w organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. ZHP, ZNP i Komitecie Osiedla Kazimierza Wielkiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZERWI\u0143SKA WERONIKA,<\/strong> urodzona 2 II 1989 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zofii Czerwi\u0144skiej-Baran. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu (liceum transportowo-spedycyjne), matur\u0119 zda\u0142a w 2008 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa (kierunek: transport) Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego \u0141ukasiewicza i w 2014 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera. Aktualnie kontynuuje studia magisterskie na tej samej uczelni. Jest pasjonatk\u0105 motoryzacji, sport\u00f3w motorowych, techniki, sztuki i turystyki g\u00f3rskiej. Od 2007 r. jest cz\u0142onkiem Automobilklubu Mieleckiego. Uzyska\u0142a uprawnienia ratownika drogowego Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego i s\u0119dziego sport\u00f3w motorowych. W 2010 r. zosta\u0142a wybrana na sekretarza, a w 2014 r. na wiceprezesa Automobilklubu Mieleckiego. Ponadto od 2010 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a Naukowego Transportowc\u00f3w Politechniki Rzeszowskiej, a od 2013 r. jest cz\u0142onkiem Okr\u0119gowej Komisji Bezpiecze\u0144stwa Ruchu Drogowego w Rzeszowie. W latach 2010, 2011 i 2012 by\u0142a finalistk\u0105 Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady \u201eTransport \u2013 Spedycja \u2013 Logistyka \u2013 C\u0142o\u201d w Bia\u0142ej Podlaskiej i Terespolu. W 2013 r. w Sopocie zdoby\u0142a (wraz z Piotrem Ogorza\u0142kiem) tytu\u0142 mistrza Polski w ratownictwie drogowym PZM, a w 2016 r. w Toruniu (wraz z Mateuszem Machnikiem) tytu\u0142 wicemistrza Polski w ratownictwie drogowym PZM oraz tytu\u0142 najlepszej zawodniczki mistrzostw….W 2019 r. podczas XVIII MP Ratownik\u00f3w Drogowych w Poznaniu\u00a0 przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia klubowego mistrzostwa Polski przez Automobilklub Mielecki i 1. miejsca w klasyfikacji okr\u0119g\u00f3w dla Okr\u0119gu Rzeszowskiego PZM.Popularyzuje wiedz\u0119 z zakresu pierwszej pomocy przedmedycznej, bezpiecze\u0144stwa ruchu drogowego i bezpiecznego uprawiania sport\u00f3w motorowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZERWI\u0143SKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 8 IX 1909 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Seminarium Nauczycielskie w Tarnowie (1928), ale bezskutecznie poszukiwa\u0142 pracy w okolicach Mielca. Otrzyma\u0142 j\u0105 dopiero w Marysinie ko\u0142o Rejowca, a nast\u0119pnie w Majdanie Ostrowskim ko\u0142o Che\u0142ma Lubelskiego i po z\u0142o\u017ceniu egzaminu kwalifikacyjnego w roku szkolnym 1932\/1933 zosta\u0142 mianowany kierownikiem tej szko\u0142y. Poza praca zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, prowadz\u0105c ch\u00f3r i zesp\u00f3\u0142 teatralny. W 1937 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zaborcza w pow. mieleckim, gdzie zosta\u0142 kierownikiem tamtejszej szko\u0142y. W czasie okupacji hitlerowskiej poza prowadzeniem legalnej szko\u0142y powszechnej prowadzi\u0142 tajne nauczanie w zakresie szko\u0142y podstawowej, a nast\u0119pnie szko\u0142y \u015bredniej (1943-1944). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z miejscowymi cz\u0142onkami BCh. Po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Ota\u0142\u0119\u017cy, pow. mielecki, rodzinnej miejscowo\u015bci \u017cony. Doprowadzi\u0142 do odbudowy szko\u0142y i zosta\u0142 jej kierownikiem. Organizowa\u0142 te\u017c r\u00f3\u017cne formy kszta\u0142cenia doros\u0142ych. Prowadzi\u0142 zespo\u0142y artystyczne (kapele, taneczne, \u015bpiewacze, teatralne), kt\u00f3re wyst\u0119powa\u0142y m.in. w Mielcu i innych miejscowo\u015bciach pow. mieleckiego, a nawet na Centralnych Do\u017cynkach w Warszawie. By\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem politycznym, spo\u0142ecznym i zwi\u0105zkowym. Nale\u017ca\u0142 do PSL S. Miko\u0142ajczyka, a nast\u0119pnie do ZSL i by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 radnego i cz\u0142onka Komisji Kultury i O\u015bwiaty w Czerminie. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZNP w miejscu zamieszkania oraz w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem KEN, Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Odznak\u0105 ZNP \u201eZa Tajne Nauczanie\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZERWI\u0143SKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 29 VII 1947 r. w Chorzelowie, syn Jana i Marii z Bauer\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Od 1969 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a po restrukturyzacji WSK od 1994 r. jest pracownikiem Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego \u201ePZL-Mielec\u201d. Pierwszy raz odda\u0142 krew w 1969 r., a od 1970 r. jest cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d oraz PCK. Odda\u0142 27 850 ml krwi Stan w 2002 r. Otrzyma\u0142 m.in. Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi i Odznak\u0119 Honorow\u0105 IV stopnia PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZERWI\u0143SKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 VII 1953 r. w Mielcu, syn Jana i Marii z Bauer\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Technikum dla Przoduj\u0105cych Robotnik\u00f3w w Rzeszowie (matura w 1979 r.). Pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym. Od 1979 r. jest cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d oraz PCK. Odda\u0142 28 100 ml krwi (stan w 2002 r.)\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZESAK KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 24 II 1947 r. w \u0141azach, powiat boche\u0144ski, syn J\u00f3zefa i Rozalii z Dziedzic\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Bochni, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i 30 V 1971 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1971-1974 pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii w Wierzchos\u0142awicach, a ponadto w 1973 r. obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 z zakresu teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1974 r. do 1978 r. by\u0142 wikariuszem Bazyliki Katedralnej w Tarnowie. W latach 1978-1985 pracowa\u0142 jako wikariusz parafii \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie i kapelan Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Tarnowie oraz od 1981 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 diecezjalnego duszpasterza pracownik\u00f3w s\u0142u\u017cby zdrowia. By\u0142 tak\u017ce dekanalnym wizytatorem nauki religii oraz publikowa\u0142 artyku\u0142y w wydawnictwach diecezjalnych. W 1985 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Ryglicach, a nieco p\u00f3\u017aniej powierzono mu funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu tuchowskiego. W tym czasie zorganizowa\u0142 budow\u0119 kaplicy Podwy\u017cszenia Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego w Joninach i doprowadzi\u0142 do jej konsekracji przez bpa Jana Styrn\u0119. W 1997 r. powierzono mu funkcj\u0119 proboszcza parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. 24 XII 2001 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika gremialnego Kapitu\u0142y Katedralnej w Tarnowie. Tak\u017ce w grudniu 2001 r. zosta\u0142 dziekanem Dekanatu Mielec-Po\u0142udnie. W XII edycji plebiscytu Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany na \u201eMielczanina Roku 2007\u201d i otrzyma\u0142 Ska\u0142k\u0119 \u201eKorso\u201d. Doprowadzi\u0142 do docelowego zagospodarowania obiekt\u00f3w parafialnych i wyposa\u017cenia ich wn\u0119trz, a tak\u017ce do urz\u0105dzenia placu przyko\u015bcielnego. W ramach przygotowa\u0144 do konsekracji ko\u015bcio\u0142a kierowa\u0142 pracami nad docelowym wystrojem \u015bwi\u0105tyni. (Uroczysto\u015b\u0107 konsekracji odby\u0142a si\u0119 4 VI 2011 r. pod przewodnictwem biskupa ordynariusza dr. Wiktora Skworca.) By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w nadania patronatu Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy nad miastem Mielcem i wsp\u00f3\u0142organizatorem uroczysto\u015bci przyj\u0119cia patronatu w dniu 15 XI 2011 r. W 2016 r. otrzyma\u0142 od papie\u017ca Franciszka godno\u015b\u0107 Kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci (pra\u0142ata). W 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i pozosta\u0142 w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy jako rezydent. Zmar\u0142 25 VI 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZOP FELIKS<\/strong>, urodzony 10 II 1939 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu \u0106wi\u0119ka. Absolwent Technikum Finansowego w Tarnowie. Po maturze (1957) rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Wydziale Finansowym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku inspektora. Po roku podj\u0105\u0142 studia zaoczne w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na studia dzienne i w 1964 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 te\u017c Zawodowe Studium Pedagogiczne. W latach 1964-1966 pracowa\u0142 w Kopalniach i Zak\u0142adach Przetw\u00f3rczych Siarki w Tarnobrzegu (KiZPS), m.in. jako kierownik sekcji ekonomicznej. Za\u0142o\u017cy\u0142 ko\u0142o Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (PTE) i by\u0142 jego pierwszym prezesem. W 1967 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu i do 1991 r. pracowa\u0142 na stanowiskach: starszego ekonomisty, kierownika sekcji planowania perspektywicznego, kierownika planowania, kierownika zespo\u0142u projektowania system\u00f3w informatycznych w O\u015brodku Elektronicznych Maszyn Cyfrowych (1973-1979), g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. ekonomicznych w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu (1980-1982) i kierownika dzia\u0142u planowania i gospodarki materia\u0142owej (1983-1991). W czasie pracy w WSK Mielec uko\u0144czy\u0142 m.in. kurs projektowania i programowania system\u00f3w elektronicznej techniki obliczeniowej oraz Studium Podyplomowe Ekonomiki Przemys\u0142u w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie (1973), a ponadto w 1990 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w dziedzinie ekonomiki i organizacji przemys\u0142u. Zaprojektowa\u0142 system informacji kadrowej w WSK i O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK) i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego wdro\u017cenia. Wdro\u017cy\u0142 tak\u017ce system finansowo-kosztowy i ewidencji \u015brodk\u00f3w trwa\u0142ych w OBR SK oraz opracowa\u0142 i wdro\u017cy\u0142 zasady wewn\u0119trznego rozrachunku gospodarczego w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w PTE. Po powstaniu samorz\u0105du pracowniczego przez dwie kadencje by\u0142 cz\u0142onkiem prezydium i sekretarzem Rady Pracowniczej WSK. W 1989 r. uczestniczy\u0142 w utworzeniu i dzia\u0142alno\u015bci Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu oraz w kampanii wyborczej do parlamentu i samorz\u0105d\u00f3w terytorialnych. W latach 1991-2001 pracowa\u0142 w Banku PEKAO SA na stanowisku zast\u0119pcy kierownika agencji, a nast\u0119pnie jako g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy II Oddzia\u0142u w Mielcu, gdzie wdro\u017cy\u0142 system informatyczny. Od 1989 r. jest cz\u0142onkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu i pe\u0142ni r\u00f3\u017cne funkcje w zarz\u0105dzie. Po powstaniu Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka rady programowej i nast\u0119pnie cz\u0142onka zarz\u0105du, a od 2012 r. do 2 III 2018 r. by\u0142 prezesem zarz\u0105du tego Uniwersytetu. Zosta\u0142 wybrany do Mieleckiej Rady Senior\u00f3w w kadencji 2015-2019. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PTE, statuetk\u0105 „Najaktywniejszego Seniora Mielca – 2018” w kategorii „Kultura, nauka i sztuka” oraz Honorow\u0105 Nagrod\u0105 „Albertusa” – 2018.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZOP KRYSTYNA MARIA (z domu M\u0141OCEK)<\/strong>, urodzona 25 I 1940 r. w Jedliczu, powiat kro\u015bnie\u0144ski, c\u00f3rka Micha\u0142a i Anny z domu Ponik\u0142o. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Konopnickiej w Jedliczu. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 1964-1966 pracowa\u0142a w Szpitalu Powiatowym w Tarnobrzegu. 15 XII 1966 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przychodni Zak\u0142adowej przy WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako lekarz og\u00f3lny, a nast\u0119pnie kierownik Przychodni i zast\u0119pca dyrektora Przemys\u0142owego ZOZ-u do spraw lecznictwa. W 1971 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 z okulistyki, a w 1982 r. \u2013 II (Szpital Wojew\u00f3dzki w Rzeszowie, Klinika Okulistyczna Akademii Medycznej w Krakowie). Zorganizowa\u0142a i prowadzi\u0142a Poradni\u0119 Okulistyczn\u0105 w ramach Przemys\u0142owego ZOZ-u. By\u0142a tak\u017ce dy\u017curnym lekarzem-konsultantem Pogotowia Ratunkowego w Mielcu w zakresie interwencji zwi\u0105zanych ze wzrokiem. Od 1992 r. prowadzi\u0142a prywatny gabinet okulistyczny w budynku przy Placu AK. Uczestniczy\u0142a w specjalistycznych sympozjach i konferencjach. By\u0142a cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d. 1 V 2000 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 1 XII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZORTKOWER EMIL<\/strong>, urodzony 24 XII 1911 r. w Mielcu, syn Joela. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1929 r. Po studiach medycznych, prawdopodobnie na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 30. prowadzi\u0142 prywatny gabinet lekarski. Przy pomocy \u017cyczliwych ludzi uda\u0142o mu si\u0119 prze\u017cy\u0107 okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105. Po II wojnie \u015bwiatowej mieszka\u0142 we Wroc\u0142awiu. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZORTKOWER JOEL<\/strong>, urodzony 26 II 1879 r. w rodzinie \u017cydowskiej w Buczaczu, woj. tarnopolskie (aktualnie Ukraina), syn Samuela i Fajgi z domu Sternberg. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Klasyczne w Buczaczu z matur\u0105 w 1903 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Egzamin nauczycielski z matematyki i fizyki z\u0142o\u017cy\u0142 2 VI 1910 r. Od roku szkolnego 1910\/1911 do przej\u015bcia w stan spoczynku (30 IX 1939 r.) pracowa\u0142 w Gimnazjum (Gimnazjum i Liceum) w Mielcu jako egzaminowany zast\u0119pca nauczyciela (1910-1918), nauczyciel rzeczywisty (1918-1926) i sta\u0142y profesor (1927-1939). Uczy\u0142 matematyki, fizyki i j\u0119zyka niemieckiego, a ponadto opiekowa\u0142 si\u0119 gabinetem fizycznym. Powszechnie uwa\u017cany by\u0142 za jednego z wybitniejszych mieleckich nauczycieli. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczne miasta. By\u0142 cz\u0142onkiem \u2013 za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a Towarzystwa Nauczycielskiego Szk\u00f3\u0142 Wy\u017cszych i Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego, uczy\u0142 w Prywatnym Seminarium \u017be\u0144skim oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 skarbnika mieleckiego Ko\u0142a Ligi Obrony Powietrznej Pa\u0144stwa (p\u00f3\u017aniej Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej). W 1929 r. otrzyma\u0142 prawo do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. W okresie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Mielcu. Zosta\u0142 uj\u0119ty przez hitlerowc\u00f3w 9 III 1942 r. w czasie akcji eksterminacyjnej w Mielcu, wywieziony poci\u0105giem do Rozwadowa, a nast\u0119pnie przez Lublin i Parczew do W\u0142odawy. Tam \u015blad po nim zagin\u0105\u0142 i mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce zosta\u0142 zamordowany w pobliskim obozie zag\u0142ady \u017byd\u00f3w w Sobiborze lub w drodze do niego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZUBECKA MARZENA TERESA (z domu KIE\u0141BASA)<\/strong>, urodzona 4 VI 1961 r. w Mielcu, c\u00f3rka Franciszka i Natalii z domu R\u00f3g. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1980 r. Wielokrotnie zdobywa\u0142a tytu\u0142y laureatki konkurs\u00f3w recytatorskich, m.in.: Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Poetyckiego \u201eZ\u0142oty Mak\u201d w Poznaniu (1979\/80), Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Poezji Rewolucyjnej (1980) \u2013 na szczeblu centralnym i Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Recytatorskiego na szczeblu wojew\u00f3dzkim. Ponadto gra\u0142a w Teatrze Amatorskim RCK i \u015bpiewa\u0142a w ch\u00f3rze Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. Studiowa\u0142a na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego i w 1985 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Woli Mieleckiej ko\u0142o Mielca (1985-1986) i Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu (1986-2000), a w 2001 r. przenios\u0142a si\u0119 do Gimnazjum nr 2 w Mielcu. Prowadzi r\u00f3\u017cne formy zaj\u0119\u0107 pozalekcyjnych z uczniami uzdolnionymi humanistycznie, m.in. przygotowuje ich do olimpiady przedmiotowej z j\u0119zyka polskiego oraz konkurs\u00f3w literackich, ortograficznych, recytatorskich i artystycznych. Podejmuje liczne inicjatywy na rzecz szko\u0142y. Organizuje szkolne konkursy recytatorskie, spektakle poetycko-muzyczne i kabaretowe, prezentacje tw\u00f3rczo\u015bci literackiej i artystycznej oraz imprezy okoliczno\u015bciowe. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Samorz\u0105dowym Centrum Kultury i Sp\u00f3\u0142dzielczym Domem Kultury oraz stowarzyszeniami kulturalnymi, m.in. z Mieleck\u0105 Grup\u0105 Literack\u0105 \u201eS\u0142owo\u201d. Wyre\u017cyserowa\u0142a sztuk\u0119 Stanis\u0142awa Witkacego \u201eWariat i zakonnica\u201d (premiera odby\u0142a si\u0119 30 IX 2012 r. w SCK Mielec). Od wielu lat jest jurorem w konkursach recytatorskich. Uczestniczy w dzia\u0142aniach charytatywnych na rzecz lokalnej spo\u0142eczno\u015bci. Wymiernym efektem aktywno\u015bci zawodowej s\u0105 liczne nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia w konkursach literackich i recytatorskich zdobywane przez jej uczni\u00f3w. Wa\u017cniejsze sukcesy: * Zg\u0142oszenie do Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Literackiego \u201ePoezja \u0142\u0105czy ludzi\u201d pi\u0119ciu esej\u00f3w na temat jednego wiersza i zdobycie pi\u0119ciu wyr\u00f3\u017cnie\u0144 oraz zdobycie nagrody g\u0142\u00f3wnej w postaci realizacji przez Ew\u0119 Zadrzy\u0144sk\u0105 i TVP2 filmu dokumentalnego na podstawie jednej z prac. *Zdobycie przez Ann\u0119 \u0106wi\u0119k\u0119 nagrody g\u0142\u00f3wnej \u2013 indeksu do szko\u0142y filmowej M. \u015alesickiego i B. Lindy w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eZagraj w filmie\u201d. *Kilkakrotne zdobycie g\u0142\u00f3wnego trofeum \u201eZ\u0142otej Szpili\u201d, I, II III miejsca i wyr\u00f3\u017cnie\u0144 w Og\u00f3lnopolskim Turnieju Satyry im. I. Krasickiego w kategorii recytacji, w konkursie literackim i plastycznym. *Trzykrotne zdobycie \u201eSrebrnego Pi\u00f3ra\u201d w finale Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Recytatorskiego im. K.I. Ga\u0142czy\u0144skiego\u201d O Z\u0142ote Pi\u00f3ro Watermana \u201d. *Zdobycie II nagrody w Og\u00f3lnopolskim Konkursie Literackim \u201eP\u0142yn\u0105\u0107 pod pr\u0105d\u201d za prac\u0119 pt. \u201eBia\u0142o-czarne \u015bwiat\u0142o\u201d pod patronatem profesora J. Miodka. *Zdobycie I i III miejsca oraz nagrody specjalnej w konkursie krasom\u00f3wczym, dw\u00f3ch r\u00f3wnorz\u0119dnych II miejsc w konkursie literackim, wyr\u00f3\u017cnienia w konkursie plastycznym w ramach Wojew\u00f3dzkiego Konkursu Literackiego \u201ePan Cogito a cz\u0142owiek XXI wieku\u201d. *Kilkakrotne doprowadzenie do fina\u0142u i zdobycie tytu\u0142u laureata w kuratoryjnym konkursie z j. polskiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrodami kuratora o\u015bwiaty oraz tytu\u0142em \u201eBelfer Roku 2012\u201d przyznanym przez kapitu\u0142\u0119 konkursu organizowanego przez Podkarpacki Urz\u0105d Marsza\u0142kowski i gazet\u0119 codzienn\u0105 Nowiny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZUBSKA KATARZYNA<\/strong>, urodzona 15 III 1982 r. w Dukli, c\u00f3rka Stefana i Kazimiery z domu Lorens. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 im. J. Szczepanika w Kro\u015bnie, matur\u0119 zda\u0142a w 2001 r. Studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Od 12 roku \u017cycia trenowa\u0142a biegi pod opiek\u0105 Wac\u0142awa Katana w MOSiR Krosno. Startuj\u0105c w barwach tego klubu, zdoby\u0142a tytu\u0142 mistrzyni Polski juniorek w biegu prze\u0142ajowym na dystansie 4 km (Kwidzy\u0144, 2001) i srebrny medal w Mistrzostwach Polski junior\u00f3w w biegu na 1 500 m (Zielona G\u00f3ra, 2001). Jesieni\u0105 2001 r. przesz\u0142a do Lekkoatletycznego Klubu Sportowego Mielec. Jako jego zawodniczka zdoby\u0142a szereg medali: srebrny \u2013 1 500 m w Akademickich Mistrzostwach Polski (Krak\u00f3w, 2002), br\u0105zowy \u2013 1 500 m w Halowych MP senior\u00f3w (Spa\u0142a, 2003), srebrny w biegu prze\u0142ajowym na 3 000 m w M\u0142odzie\u017cowych MP (\u017baga\u0144, 2003), z\u0142oty \u2013 1 500 m w Akademickich MP (Pozna\u0144, 2003) i br\u0105zowy \u2013 800 m w M\u0142odzie\u017cowych MP (Bia\u0142a Podlaska, 2003). W 2003 r. zosta\u0142a powo\u0142ana do reprezentacji Polski m\u0142odzie\u017cowej i seniorek. Startowa\u0142a w M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy w Bydgoszczy, tr\u00f3jmeczu Polska-Czechy-Francja w Libercu (zaj\u0119\u0142a 2. miejsce na 1 500 m, dru\u017cynowo wygra\u0142a Polska), sztafecie marato\u0144skiej seniorek w Korei Po\u0142udniowej (Polska zaj\u0119\u0142a 5. miejsce) oraz biegach ulicznych, m.in. zwyci\u0119\u017cy\u0142a we Francji. Wed\u0142ug stanu na koniec 2003 r. jej rekordy \u017cyciowe wynosi\u0142y: 800 m \u2013 2.05, 55, 1 500 m \u2013 4.18,13. Od 2004 r. kontynuowa\u0142a karier\u0119 sportow\u0105 w KKB MOSiR Krosno. Startowa\u0142a m.in. w biegach ulicznych, tak\u017ce w mieleckim Biegu Ulicznym o Puchar Prezydenta Mielca i w 2008 r. zwyci\u0119\u017cy\u0142a w konkurencji kobiet.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZUCHRO ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 20 III 1953 r. w Podborzu, syn Edwarda i El\u017cbiety z domu Kozio\u0142. Od 1974 r. nale\u017cy do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Do 2000 r. odda\u0142 30 100 ml krwi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZUDO ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony w 1938 r., wychowanek sekcji pi\u0142karskiej \u201ePolonii\u201d Bytom. W 1958 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i zaanga\u017cowany do gry w II-ligowej dru\u017cynie \u201eStali\u201d Mielec. Gra\u0142 w linii pomocy. By\u0142 jednym z autor\u00f3w awansu (pierwszego w dziejach zespo\u0142u) do I ligi (ekstraklasy) pi\u0142ki no\u017cnej w 1960 r. Barwy mieleckiego klubu reprezentowa\u0142 do 1963 r., rozgrywaj\u0105c w I lidze 26 mecz\u00f3w. W 1963 r. powr\u00f3ci\u0142 do Bytomia, gdzie gra\u0142 w \u201ePolonii\u201d, a nast\u0119pnie wyjecha\u0142 do Niemiec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZUDOWSKI RYSZARD<\/strong>, d\u0142ugoletni pracownik WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej (ps. \u201eHel\u201d). Zmar\u0142 4 XII 1987 r. w Opolu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZUL JAN<\/strong>, urodzony 21 V 1954 r. w W\u0119gierskiej G\u00f3rce, syn Emila i Michaliny z domu S\u0142owik. Treningi siatkarskie rozpocz\u0105\u0142 w RKS Metal W\u0119gierska G\u00f3rka. Do Mielca przyjecha\u0142 w 1973 r., zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w WSK i w\u0142\u0105czony do sk\u0142adu ekstraklasowej dru\u017cyny siatk\u00f3wki Stali Mielec. Gra\u0142 w niej do 1985 r. (ekstraklasa i II liga), przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej kapitana. W 1985 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawianie sportu. Pracowa\u0142 w OBR SK, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d. Amatorsko uprawia\u0142 siatk\u00f3wk\u0119 i uczestniczy\u0142 w rozgrywkach Mieleckiej Amatorskiej Ligi Siatk\u00f3wki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZYHIN JAN,<\/strong> urodzony 21 I 1895 r. w Udnowie ko\u0142o \u017b\u00f3\u0142kwi, syn Paw\u0142a i Tekli z Maciech\u00f3w. W czasie I wojny \u015bwiatowej 1914-1918 s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej. Po uzyskaniu kwalifikacji nauczycielskich w pa\u017adzierniku 1921 r. przyby\u0142 na ziemi\u0119 mieleck\u0105 i pracowa\u0142 jako nauczyciel w szko\u0142ach powszechnych w Woli P\u0142awskiej, Chorzelowie i Szkole M\u0119skiej w Mielcu, a nast\u0119pnie w Borku Fa\u0142\u0119ckim w Krakowie. W latach 30. by\u0142 kierownikiem szk\u00f3\u0142 powszechnych w Gajach i Prusach ko\u0142o Lwowa. Studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i w 1934 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filozofii. W czasie II wojny \u015bwiatowej mieszka\u0142 w Trzcie\u0144cu ko\u0142o Mo\u015bcisk i pracowa\u0142 jako nauczyciel. Uczestniczy\u0142 te\u017c w tajnym nauczaniu. Od roku szkolnego 1944\/1945 uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Mielcu, a od 16 V 1947 r. do 25 VIII 1948 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zku dyrektora tej szko\u0142y. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 jednym z organizator\u00f3w \u017cycia o\u015bwiatowego, kulturalnego i zwi\u0105zkowego w Mielcu i powiecie mieleckim. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje sekretarza Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu i przewodnicz\u0105cego Powiatowego Komitetu Bibliotecznego. Wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad z zorganizowanie i otwarcie 20 III 1948 r. pierwszej biblioteki publicznej w Mielcu, zal\u0105\u017cka p\u00f3\u017aniejszej Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej. W 1948 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego w Rzeszowie na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Szkolnictwa \u015aredniego Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego, a w latach 1950-1954 by\u0142 dyrektorem Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy. Kolejnym miejscem zamieszkania i pracy by\u0142 warszawski Ursus, gdzie uczy\u0142 w tamtejszym technikum. Ok. 1962 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wroc\u0142awia i tam zmar\u0142 w 1968 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

CZYLIWIESZ.PL<\/strong>, Mielecki Portal Informacyjno-rozrywkowy. Rozpocz\u0105\u0142 funkcjonowanie 1 IV 2012 r. Dzia\u0142y: Strona g\u0142\u00f3wna, Og\u0142oszenia, Aktualno\u015bci, Czylizakupy, Czyliweekend, Informator, Multimedia, Dzia\u0142 prawnik. Ka\u017cdy z dzia\u0142\u00f3w ma po kilka poddzia\u0142\u00f3w tematycznych. Adres redakcji: ul. Krakowska 7.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZYLOK HENRYK<\/strong>, urodzony 10 VIII 1933 r. w Bytomiu, syn Augustyna i Marianny z domu Gorams. W latach 1949-1953 pracowa\u0142 w kopalni im. J. Marchlewskiego w Bytomiu i gra\u0142 w dru\u017cynie pi\u0142ki no\u017cnej Fortuna Bytom (by\u0142 jej wychowankiem). Do Mielca przyby\u0142 w 1953 r., zosta\u0142 zatrudniony w WSK i przyj\u0119ty do A-klasowej dru\u017cyny pi\u0142karskiej Stali Mielec. Graj\u0105c w jej pierwszym sk\u0142adzie, by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem awans\u00f3w do ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej (1954 r.), II ligi (1955 r.) i I ligi – ekstraklasy (1960 r.) W I lidze rozegra\u0142 35 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 2 bramki. Po spadku do II ligi pozosta\u0142 w dru\u017cynie i gra\u0142 w niej do 1964 r. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 kurs trenerski i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 (wraz z Rajmundem Kapu\u015bci\u0144skim) do III-ligowego Gryfa Mielec, gdzie by\u0142 graj\u0105cym trenerem. Przy ko\u0144cu lat 60. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 jako zawodnik i trenowa\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe w Stali. W sezonie 1975\/76, jako II trener I-ligowej dru\u017cyny pi\u0142karskiej Stali (I trenerem by\u0142 Edmund Zientara), przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez ni\u0105 tytu\u0142u Mistrza Polski. W 1983 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 trenersk\u0105. Przez ca\u0142y okres dzia\u0142alno\u015bci sportowej pracowa\u0142 zawodowo. Od 1953 r. by\u0142 kolejno \u015blusarzem, laborantem i technologiem specjalist\u0105 na Wydziale 31. Podj\u0105\u0142 te\u017c nauk\u0119 w Technikum Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) i zda\u0142 matur\u0119 1955 r. Zg\u0142osi\u0142 oko\u0142o 100 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych realizacja przynios\u0142a znaczne oszcz\u0119dno\u015bci finansowe. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 pa\u0144stwow\u0105 II klasy w zakresie oprzyrz\u0105dowania. Po uko\u0144czeniu kursu t\u0142umaczy j\u0119zyka niemieckiego z zakresu problematyki technicznej \u2013 t\u0142umaczy\u0142 teksty instrukcji obs\u0142ugi maszyn. W 1991 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wynalazczo\u015bci i Racjonalizacji\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rozwoju Kultury Fizycznej\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zki Pi\u0142ki No\u017cnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZYNY SPO\u0141ECZNE<\/strong>, prace \u015bwiadczone nieodp\u0142atnie przez grup\u0119 os\u00f3b (lub indywidualnie) w celu szybszego rozwi\u0105zania wa\u017cnych potrzeb spo\u0142ecznych lub problem\u00f3w gospodarczych. Wykonywano je (w spos\u00f3b zorganizowany, ale niemal z regu\u0142y przymusowo) w ca\u0142ym kraju od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Dobrowolne podejmowanie czyn\u00f3w spo\u0142ecznych zrodzi\u0142o si\u0119 w Galicji po uzyskaniu autonomii i powstaniu stowarzysze\u0144. W samym Mielcu, poczynaj\u0105c od 2. po\u0142. XIX w. budowano (lub pomagano przy budowie) spo\u0142ecznie r\u00f3\u017cne obiekty i urz\u0105dzenia, m.in. boisko sportowe TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d przy ul. D\u0142ugiej (dzi\u015b ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju), obiekty Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej przy ul. J. Kili\u0144skiego, bursa gimnazjalna (1912), lotnisko turystyczne (1931), stadion sportowy im. por. \u017bwirki i in\u017c. Wigury (1932). Czyny spo\u0142eczne rozwini\u0119to na wielk\u0105 skal\u0119 w ca\u0142ej Polsce w pierwszych latach po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej, aby jak najszybciej odbudowa\u0107 kraj po gigantycznych zniszczeniach wojennych. W Mielcu budowano w ten spos\u00f3b m.in.: drogi i ulice, obiekty sportowe (m.in. stadion \u201eStali\u201d przy ul. S. Wyspia\u0144skiego, stadion \u201eGryfa\u201d przy ul. Warszawskiej, boiska sportowe przy kilku szko\u0142ach, w zimie lodowiska naturalne), chodniki (np. przy ul. 22 Lipca, ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka, ul. Wolno\u015bci), urz\u0105dzano place zabaw, sadzono drzewka (w tym las na G\u00f3rze Cyranowskiej), zak\u0142adano ziele\u0144ce, wykonywano prace przy rozbudowie sieci: elektrycznej, gazowej, kanalizacyjnej i wodoci\u0105gowej. Z biegiem lat czyny spo\u0142eczne stawa\u0142y si\u0119 coraz rzadsze, a liczba ch\u0119tnych do bezp\u0142atnie \u015bwiadczonej pracy systematycznie mala\u0142a. Po 1999 r., kiedy zmieniono przepisy prawne dotycz\u0105ce inwestycji, czyny spo\u0142eczne (w klasycznym znaczeniu tego s\u0142owa) niemal zupe\u0142nie zanik\u0142y. Utrzyma\u0142a si\u0119 natomiast do ostatnich lat szczeg\u00f3lna forma prac spo\u0142ecznych \u2013 prace przy budowie i urz\u0105dzaniu obiekt\u00f3w sakralnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZYREK JANUSZ<\/strong>, urodzony 5 III 1966 r. w Rzeszowie. Absolwent Technikum Elektrycznego w Rzeszowie Wychowanek Piasta Nowa Wie\u015b a p\u00f3\u017aniej sekcji pi\u0142ki no\u017cnej Stali Rzesz\u00f3w. Gra\u0142 w Stali Rzesz\u00f3w, Zelmerze Rzesz\u00f3w i ekstraklasowej Zawiszy Bydgoszcz, z kt\u00f3rej przyby\u0142 do ekstraklasowej Stali Mielec w 1992 r. W mieleckiej dru\u017cynie gra\u0142 do po\u0142owy sezonu 1995\/1996 (oko\u0142o 120 mecz\u00f3w, kilkana\u015bcie bramek), a nast\u0119pnie wr\u00f3ci\u0142 do Stali Rzesz\u00f3w. W kolejnych latach reprezentowa\u0142 barwy Zelmeru Rzesz\u00f3w, Hetmana Zamo\u015b\u0107, Aluminium Konin, Siarki Tarnobrzeg. W sezonie 2001\/2002 gra\u0142 w zespole Stali Rzesz\u00f3w, a nast\u0119pnie by\u0142 zawodnikiem Strugu Tyczyn, Elektrociep\u0142owni Rzesz\u00f3w (2003-2008), TG Sok\u00f3\u0142 Soko\u0142\u00f3w Ma\u0142opolski i Stali \u0141a\u0144cut. Wyczynow\u0105 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 2010 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"CZYRNY CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 XII 1950 r. w Czerce ko\u0142o Sieniowy, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Kr\u00f3l. Absolwent Studium Zawodowego (\u015aredniego) w Mielcu. Od 1968 r. do 1981 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (Wydzia\u0142y 30 i 53). W 1981 r. za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi dot\u0105d w\u0142asny zak\u0142ad produkcyjno-us\u0142ugowy o profilu metalowym. W 1999 r. wybrany zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Osiedla T. Ko\u015bciuszki w Mielcu i pozosta\u0142 nim nadal po kolejnych wyborach. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Mielcu. W 2002 r. powierzono mu mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2002-2006 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Porz\u0105dku Publicznego i Samorz\u0105dno\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"CZY\u017b HANNA<\/strong>, urodzona 2 V 1979 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i El\u017cbiety z Grodeckich. W szkole podstawowej wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Piosenki i Ruchu \u201eDziewi\u0105tka\u201d przy SP nr 9. Absolwentka III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (w ramach Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych). Wychowanka sekcji lekkoatletycznej \u201eStali\u201d Mielec, a nast\u0119pnie zawodniczka Lekkoatletycznego Klubu Sportowego (LKS) Mielec. Specjalizuje si\u0119 w biegach \u015brednich. Zdoby\u0142a m.in. br\u0105zowy medal w biegu na 1 500 m (4:33,41) na Mistrzostwach Polski junior\u00f3w w 1996 r. w Bydgoszczy i br\u0105zowy medal w biegu na 1 000 m (2:55,28) w czasie Halowych Mistrzostw Polski junior\u00f3w starszych w 1997 r. w Spale. By\u0142a reprezentantk\u0105 Polski w kategorii junior\u00f3w. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie, a w 2005 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142a karier\u0119 sportow\u0105 w sekcji lekkoatletycznej AZS AWF Krak\u00f3w, m.in. w 2000 r. zdoby\u0142a dru\u017cynowe wicemistrzostwo Akademickich Mistrzostw Polski w biegach prze\u0142ajowych i 6 VI 2001 r. ustanowi\u0142a rekord \u017cyciowy na 1500 m wynikiem 4.31,67. W 2003 r. wyjecha\u0142a do Londynu i w latach 2005-2009 pracowa\u0142a w Ameryka\u0144skiej Ambasadzie w Londynie. Uko\u0144czy\u0142a kurs na osobistego trenera (2009 r.) i prowadzi\u0142a zaj\u0119cia w jednym z renomowanych klub\u00f3w Fitness First \u2013 Black Label w Maida Vale Londyn. Od 2010 r. pracowa\u0142a w okolicach Cambridge oraz w Londynie. W 2011 r. uko\u0144czy\u0142a kurs \u017cywienia z tytu\u0142em nutritional advisor oraz GP referral exercises instructor (\u0107wiczenia z osobami po zawale i z osobami oty\u0142ymi). Na pocz\u0105tku 2013 r. wraz z m\u0119\u017cem (przyj\u0119\u0142a nazwisko m\u0119\u017ca \u2013 ANDERSON) wyjecha\u0142a do USA.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZY\u017bEWSKI PIOTR LEON,<\/strong>\u00a0urodzony 20 II 1895 r. w Zawierciu. W 1924 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Architektoniczny Politechniki Lwowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Po rz\u0105dowej decyzji o budowie Centralnego Okr\u0119gu Przemys\u0142owego zosta\u0142 mianowany szefem Kierownictwa Budowy Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu \u2013 Cyrance i Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Wytw\u00f3rnia Silnik\u00f3w nr 2 w Rzeszowie. Posiada\u0142 stopie\u0144 wojskowy majora. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich (1 IX 1939 r.) i Zwi\u0105zku Radzieckiego (17 IX 1939 r.) na Polsk\u0119 bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej. Uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 aresztowania i przedosta\u0107 si\u0119 do Wielkiej Brytanii, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 w Polskich Si\u0142ach Zbrojnych \u2013 307 Dywizjonie My\u015bliwskim Nocnym \u201eLwowskim\u201d w randze podpu\u0142kownika. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Walecznych i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 4 VIII 1957 r. (lub w 1958 r.) w Argentynie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

CZY\u017bEWSKI W.<\/strong>, lekarz, przyby\u0142 do Mielca w 1939 r. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939. Wojenne losy sprawi\u0142y, \u017ce z innym mieleckim lekarzem \u2013 doktorem Julianem Majem \u2013 pracowa\u0142 w Polskim Szpitalu Wojennym Nr 1 w Taymouth Casle.<\/p>\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

CABAJ MARIA (z domu OLSZEWSKA), urodzona 24 IX 1943 r. w okolicach Halle (Niemcy), gdzie przewieziono rodzin\u0119 Olszewskich po deportacji z Krasnobrodu w powiecie zamojskim i skierowano do prac przymusowych; c\u00f3rka Micha\u0142a i W\u0142adys\u0142awy z Korzeniowskich. (W 1945 r. Olszewscy powr\u00f3cili do Krasnobrodu.) Po uko\u0144czeniu Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Che\u0142mie Lubelskim w 1962 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-48","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/48","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=48"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/48\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=48"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=48"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=48"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}