{"id":46,"date":"2022-11-27T19:13:11","date_gmt":"2022-11-27T19:13:11","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=46"},"modified":"2026-04-28T19:56:14","modified_gmt":"2026-04-28T17:56:14","slug":"litera-b","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=46","title":{"rendered":"Litera B"},"content":{"rendered":"\r\n

\"\"BABIARZ KRZYSZTOF J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 16 III 1979 r. w D\u0105browie Tarnowskiej, syn W\u0142adys\u0142awa i Krystyny z domu Wilk. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu (z wyr\u00f3\u017cnieniem). Matur\u0119 i egzamin zawodowy zda\u0142 w 1999 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika budownictwa. Studiowa\u0142 politologi\u0119 na Uniwersytecie Opolskim i w 2004 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra politologii o specjalno\u015bci dziennikarskiej oraz ustrojowo-samorz\u0105dowej. W czasie studi\u00f3w w latach 1999-2002 by\u0142 cz\u0142onkiem Niezale\u017cnego Zrzeszenia Student\u00f3w UO i Komisji Uczelnianej NZS UO, z ramienia kt\u00f3rych wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 konferencje naukowe i akcje charytatywne. W 2002 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z czasopismem student\u00f3w opolskich uczelni \u201eGalopada Studencka\u201d i stawia\u0142 w nim pierwsze kroki dziennikarskie, a w maju 2003 r. zosta\u0142 jego redaktorem naczelnym. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz \u015brodowiska akademickiego i bardzo dobre wyniki w nauce uhonorowany zosta\u0142 Nagrod\u0105 Rektora Uniwersytetu Opolskiego. W latach 2004-2005 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z mieleckimi \u201eWie\u015bciami Regionalnymi\u201d. Od XI 2004 r. do V 2005 r. pracowa\u0142 jako dziennikarz \u201eTygodnika Nadwi\u015bla\u0144skiego\u201d w Tarnobrzegu. Nast\u0119pnie przez kilka miesi\u0119cy pracowa\u0142 w Marine Hotel w walijskim Llandudno. Po powrocie do kraju (X 2005 r.) nawi\u0105za\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Tygodnikiem Regionalnym \u201eKorso\u201d. Na pocz\u0105tku 2007 r. zosta\u0142 pracownikiem tej gazety. Od II 2011 r. by\u0142 szefem dzia\u0142u gminnego, a w grudniu 2011 r. powierzono mu funkcj\u0119 redaktora naczelnego \u201eKorso\u201d. Autor kilku tysi\u0119cy artyku\u0142\u00f3w o tematyce politycznej, gospodarczej, spo\u0142ecznej, historycznej i sportowej. Dotyczy\u0142y one spraw powiatu mieleckiego, w tym tak istotnych dla mieszka\u0144c\u00f3w, jak budowa drugiego mostu na Wis\u0142oce, budowy wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych (pomys\u0142odawca protestu przeciwko wykre\u015bleniu przez rz\u0105d z dofinansowania unijnego projekt\u00f3w przeciwpowodziowych z powiatu mieleckiego), czy pomocy dla chorych os\u00f3b. Redaktor prowadz\u0105cy i wsp\u00f3\u0142autor przewodnika Ziemia Mielecka (wydania I z 2007 r. i wydania II z 2009 r.), a tak\u017ce informatora pi\u0142karskiego powiatu mieleckiego (wiosna 2007 r.). Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 takie sztandarowe imprezy AWR Korso jak: Miss Mielca, Mielczanin Roku i Sportowiec Roku. W 2004 r. wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 nieoficjaln\u0105 stron\u0119 internetow\u0105 dru\u017cyny pi\u0142ki r\u0119cznej SPR Stal Mielec. Jest autorem artyku\u0142\u00f3w o tematyce historycznej w \u201eRoczniku Mieleckim\u201d wydawanym przez Muzeum Regionalne w Mielcu, jednodni\u00f3wce \u201ePolonia Restituta\u201d i kwartalniku \u201eNadwis\u0142ocze\u201d. Uko\u0144czy\u0142 szereg szkole\u0144 i kurs\u00f3w z zakresu dziennikarstwa i public relations. Funkcj\u0119 redaktora naczelnego \u201eKorso\u201d pe\u0142ni\u0142 do kwietnia 2014 r. W styczniu 2015 r. zosta\u0142 asystentem starosty mieleckiego Zbigniewa Tymu\u0142y do spraw medi\u00f3w, ale w \u00a02015 r. zrezygnowa\u0142 i przeszed\u0142 do Urz\u0119du Miasta i Gminy Radomy\u015bl Wielki na stanowisko doradcy burmistrza. W styczniu 2015 r. zosta\u0142 wybrany do Zarz\u0105du Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w kadencji 2015-2019. W 2020 r. wyst\u0105pi\u0142 w finale jednego z odcink\u00f3w popularnego teleturnieju TVP „Jeden z dziesi\u0119ciu”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABICZ ADAM<\/strong>, urodzony 6 XII 1985 r. w Chrzanowie, syn Ryszarda i Jolanty z domu Janik. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Chrzanowie, matur\u0119 zda\u0142 w 2005 r. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w klubie MTS Chrzan\u00f3w i w tym zespole wyst\u0119powa\u0142 do 2005 r. W tym czasie m\u0142odzi chrzanowianie wygrywali mistrzostwa Ma\u0142opolski w pionie szk\u00f3\u0142 \u015brednich, a w 2000 r. zosta\u0142 uznany za najlepszego zawodnika w Ma\u0142opolsce. W sezonie 2005\/2006 gra\u0142 w ekstraklasowym zespole MKS Zag\u0142\u0119bie Lubin, kt\u00f3ry zdoby\u0142 III miejsce i br\u0105zowe medale mistrzostw Polski. W nast\u0119pnym sezonie zosta\u0142 wypo\u017cyczony do SPR BRW Stal Mielec, graj\u0105cej w\u00f3wczas w ekstraklasie. Powr\u00f3ci\u0142 do Lubina i w sezonie 2007\/2008 przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia przez dru\u017cyn\u0119 Zag\u0142\u0119bia II miejsca i wicemistrzostwa Polski. W sezonie 2009\/2010 wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w awans SPR BRW Stal Mielec do ekstraklasy, a w sezonie 2010\/2011 by\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w mieleckiego zespo\u0142u, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 IV miejsce w ekstraklasie. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany w plebiscycie \u201eKorso\u201d do grona 10 najlepszych sportowc\u00f3w Mielca, a portal \u201esportowefakty.pl\u201d umie\u015bci\u0142 go w pierwszej si\u00f3demce rozgrywek ekstraklasy 2010\/2011. Wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w zdobycie br\u0105zowego medalu MP przez Tauron Stal Mielec w 2012 r. Po sezonie 2012\/2013 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do zespo\u0142u Azoty Pu\u0142awy, a od 2014 r. do 2021 r. gra\u0142 w SPR Chrobry G\u0142og\u00f3w. Wyst\u0119powa\u0142 tak\u017ce w II reprezentacji Polski. W sezonie 2021\/2022 gra\u0142 w zespole Piotrkowianina Piotrk\u00f3w Trybunalski, a od sezonu 2022\/2023 wyst\u0119puje ponownie w Handball Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABICZ AGATA (z domu WILK, \u017cona Adama)<\/strong>, urodzona 16 III 1986 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Olgi z domu Soja. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2005 r. Od lat szkolnych trenowa\u0142a w Klubie Pi\u0142ki Siatkowej Kobiet Stal Mielec. W 2002 r. by\u0142a jedn\u0105 z liderek dru\u017cyny juniorek Stali, kt\u00f3ra zdoby\u0142a 5. miejsce w Mistrzostwach Polski. Od sezonu 2003\/2004 gra\u0142a w ekstraklasowym zespole Telenet Autopart Mielec, zdobywcy br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski, a nast\u0119pnie w KPSK Stal Mielec, pocz\u0105tkowo w roli rezerwowej, a p\u00f3\u017aniej jako zawodniczka podstawowa na pozycji przyjmuj\u0105cej. Wielokrotnie wybierano j\u0105 MVP meczu (najbardziej warto\u015bciowa zawodniczka). Wyr\u00f3\u017cniano j\u0105 tak\u017ce w plebiscycie \u201eSportowiec Roku w Mielcu\u201d, organizowanym przez Tygodnik Regionalny \u201eKorso\u201d. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako wolontariuszka Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy i w akcji \u201eSzlachetna Paczka\u201d. W zwi\u0105zku z du\u017cymi zmianami organizacyjnymi w Stali, przed sezonem 2012\/2013 przesz\u0142a do I-ligowego zespo\u0142u Jedynka Aleksandr\u00f3w \u0141\u00f3dzki, a od sezonu 2013\/2014 do ko\u0144ca sezonu 2017\/2018 gra\u0142a w zespole PGNIG Nafta Pi\u0142a. W sezonach 2018\/2019 i 2019\/2020 wyst\u0119powa\u0142a w dru\u017cynie Grot Budowlani \u0141\u00f3d\u017a i przyczyni\u0142a si\u0119 do wywalczenia przeze\u0144 wicemistrzostwa Polski oraz Superpucharu Polski (2018 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABIEC ANDRZEJ BOGDAN,<\/strong> urodzony 19 VII 1972 r. w Mielcu, syn Henryka i Zofii. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, matur\u0119 zda\u0142 w 1992 r. Uko\u0144czy\u0142 studia: w Szkole G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie z tytu\u0142em in\u017cyniera po\u017carnictwa (1996), na Wydziale G\u00f3rniczym Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera (1998) i studia podyplomowe BHP w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Stalowej Woli. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 15 VI 1996 r. w Komendzie Miejskiej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Tarnobrzegu. W 2002 r. zosta\u0142 mianowany naczelnikiem Wydzia\u0142u Operacyjno-Rozpoznawczego, a 1 VI 2008 r. \u2013 komendantem miejskim PSP w Tarnobrzegu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 5 IV 2016 r. Z dniem 6 IV 2016 r. powierzono mu funkcj\u0119 podkarpackiego komendanta wojew\u00f3dzkiego PSP w Rzeszowie. Posiada\u0142 stopie\u0144 starszego brygadiera. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W okresie pracy w Tarnobrzegu by\u0142 m.in. cz\u0142onkiem OSP Tarnobrzeg \u2013 osiedle Sob\u00f3w, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Miejskiego ZOSP RP w Tarnobrzegu i wiceprezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP RP w Tarnobrzegu, a po przej\u015bciu do Rzeszowa dzia\u0142a w Stowarzyszeniu \u201eNa Ratunek\u201d oraz jest cz\u0142onkiem SKP \u201eStra\u017cak\u201d w Rzeszowie i SITP O\/Rzesz\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem za Ofiarno\u015b\u0107 i Odwag\u0119, Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 LOK. 30 IV 2019 r. Prezydent RP awansowa\u0142 go do stopnia nadbrygadiera (genera\u0142a). W lutym 2024 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji podkarpackiego komendanta wojew\u00f3dzkiego PSP w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BABIEC STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 XI 1954 r. w Zabrniu, powiat mielecki, syn Eugeniusza i Julii z Bystrowskich. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK w Mielcu, a w p\u00f3\u017aniejszych latach \u2013 kursy zawodowe. Pracowa\u0142 w WSK Mielec (do 1975), Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eJaworzno\u201d (1975-1976) i Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym (1976-1992). Przy restrukturyzacji MPB zosta\u0142 zwolniony w 1992 r. i przebywa\u0142 na bezrobociu, a od 1993 r. pracuje w firmie \u201eReg-Benz\u201d jako mechanik samochodowy. Honorowym Dawc\u0105 Krwi zosta\u0142 w 1979 r. i pozostaje nim nadal. Odda\u0142 dot\u0105d 44.700 ml krwi (X 2003). Nale\u017cy do Klubu HDK im. Dr. Juliana Aleksandrowicza przy WSK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Odznakami Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

BABIRECKI MARIAN<\/b>, urodzony 18 I 1933 r. w Hnidawie ko\u0142o Tarnopola, syn Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. Boles\u0142awa Chrobrego w Gnie\u017anie z matur\u0105 w 1952 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Technologii Drewna Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Poznaniu i na Wydziale Zootechniki Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej we Wroc\u0142awiu i dwukrotnie uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Od szko\u0142y \u015bredniej trenowa\u0142 je\u017adziectwo, pocz\u0105tkowo w Gnie\u017anie, a nast\u0119pnie w klubach: Unia Pozna\u0144, LZS Pozna\u0144 (1951-1956), LZS Partynice i LZS Cwa\u0142 (1956-1961), LZS Kwidzyn (1961-1965), LZS Moszna i Legia Warszawa (1965-1967). Najwi\u0119ksze sukcesy: *1956 r. \u2013 2. miejsce w Wielkiej Pardubickiej; *1958 r. \u2013 II wicemistrz Polski w skokach;\u00a0 *1959 r. \u2013 mistrz Polski w skokach; *1960 r. \u2013 mistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu, indywidualne 8. miejsce we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego na Olimpiadzie w Rzymie; *1961 r. \u2013 I wicemistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu i WKKW; *1962 r. \u2013 mistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu i WKKW; *1964 r. \u2013 mistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu i WKKW; *1965 r. \u2013 mistrz Europy w WKKW w Moskwie, II wicemistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu; *1966 r. \u2013 I wicemistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu; *1967 r. \u2013 I wicemistrz Polski w uje\u017cd\u017caniu. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 sukces\u00f3w odni\u00f3s\u0142 na koniu Volt, a startowa\u0142 te\u017c na koniach: Baracz, Ekspresja, Mitrydat, Don Hubertus, Dysproz, Solanka, Krokosz, Lajkonik, Ukami i Isandra. Doceniaj\u0105c te r\u00f3\u017cnorakie osi\u0105gni\u0119cia, uznawano go za najwszechstronniejszego zawodnika w historii je\u017adziectwa w Polsce po II wojnie \u015bwiatowej. Poza je\u017adziectwem uprawia\u0142 te\u017c pi\u0119ciob\u00f3j nowoczesny.\u00a0 Po zako\u0144czeniu kariery w 1967 r. wyjecha\u0142 na Kub\u0119 i tam pracowa\u0142 jako trener je\u017adziectwa do 1975 r., a nast\u0119pnie w przemy\u015ble drzewnym jako technolog. Hobbystycznie uprawia\u0142 nurkowanie. Zgin\u0105\u0142 tragicznie w czasie podwodnego polowania w Atlantyku 5 VI 1980 r. Po przewiezieniu do Mielca, gdzie mieszka\u0142a jego rodzina, zosta\u0142 pochowany na cmentarzu\u00a0 komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABUCHOWSKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 III 1909 r. w Nowym Targu, syn Mariana i Antoniny z domu Szwakop. Absolwent Gimnazjum Koedukacyjnego Towarzystwa Gimnazjum Humanistycznego w Grybowie, egzamin dojrza\u0142o\u015bci z\u0142o\u017cy\u0142 w 1928 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (kierunek: historia) uko\u0144czy\u0142 w 1932 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Dywizyjnym Kursie Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty przy 24 p.p. w \u0141ucku, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 zwolniony ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. W latach 1935-1939 pracowa\u0142 w Urz\u0119dach Skarbowych w Mielcu, Bia\u0142ymstoku i Siemiatyczach. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie (17 IX 1939 r.) powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w niemieckiej firmie Henig, maj\u0105cej sw\u0105 siedzib\u0119 w Mielcu. Po wojnie zosta\u0142 zatrudniony \u00a0jako referent w Powiatowym Zarz\u0105dzie Drogowym w Mielcu. Od 1946 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel historii, geografii oraz nauki o Polsce i \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym w mieleckich szko\u0142ach: Koedukacyjnym Gimnazjum Handlowym, Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum Handlowym (do 1951), Technikum Elektrycznym i Liceum Administracyjno-Handlowym (do 1952) oraz Technikum Mechanicznym MPM (do 1971). W latach 50. by\u0142 przewodnicz\u0105cym zespo\u0142u historii i nauki o Polsce przy O\u015brodku Metodycznym w Rzeszowie. Od 1963 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u dla Pracuj\u0105cych TM MPM. W okresie mi\u0119dzywojennym nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Zawodowego Urz\u0119dnik\u00f3w Skarbowych, a po wojnie do ZNP. W 1971 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 31 VIII 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BABULA ANDRZEJ PIOTR<\/strong>, urodzony 30 XI 1978 r. w Tarnobrzegu, syn Kazimierza i Alicji z domu \u015awiatowiec. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Doros\u0142ych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w firmie B & B w Mielcu w 1997 r., a w 1999 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 handlow\u0105 \u201eSIEDEM\u201d. (W latach 1999-2000 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105.) Treningi karate tradycyjnego rozpocz\u0105\u0142 w Mieleckim Klubie Karate \u201eKaminari\u201d w 1991 r. Od 1998 r. plasowa\u0142 si\u0119 w krajowej czo\u0142\u00f3wce junior\u00f3w, a od 2000 r. \u2013 senior\u00f3w. W IX Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w (Bi\u0142goraj, 1998) wywalczy\u0142 (z Paw\u0142em Parysem) br\u0105zowy medal w en-bu m\u0119\u017cczyzna\/m\u0119\u017cczyzna, w X MP Junior\u00f3w (Brenna, 1999) zdoby\u0142 (tak\u017ce z P. Parysem) srebrny medal w en-bu m\/m. W XI Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w (Mielec, 2000) wywalczy\u0142 (w dru\u017cynie) br\u0105zowy medal w kumite, a w XII MP Senior\u00f3w (Cz\u0119stochowa, 2001) zdoby\u0142 (w dru\u017cynie) z\u0142oty medal w kata. W 2002 r. powo\u0142ano go do kadry narodowej. Zda\u0142 egzamin na czarny pas (1999) i zosta\u0142 instruktorem sportu w karate tradycyjnym (2000).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABULA ANNA MARIA<\/strong>, urodzona 20 VIII 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka Romana i Ireny z domu Kasprzak. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (kierunek \u2013 biologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego uko\u0144czy\u0142a w 1979 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra biologii. Uzyska\u0142a tak\u017ce prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego. W 1980 r. zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu i do 1999 r. pracowa\u0142a w laboratorium mikrobiologicznym jako m\u0142odszy asystent, asystent, starszy asystent i kierownik laboratorium. Ponadto w latach 1983-1999 pe\u0142ni\u0142a dy\u017cury diagnostyczne w pracowni serologii grup krwi i krwiodawstwa. W 1990 r. otrzyma\u0142a pierwszy stopie\u0144 specjalizacji z mikrobiologii klinicznej, a w 1996 r. \u2013 drugi stopie\u0144 z tej specjalizacji. By\u0142a organizatorem Pracowni Bakteriologicznej i Diagnostyki Serowirusologicznej (HAV, HBV, HCV, CMV, HIV, r\u00f3\u017cyczka i toksoplazmoza). W latach 2000-2002 by\u0142a kierownikiem Dzia\u0142u Kontroli Jako\u015bci w Zak\u0142adach Farmaceutycznych Colfarm SA. w Mielcu. W 2002 r. uzyska\u0142a pierwszy stopie\u0144 specjalizacji z higieny i epidemiologii. Z dniem 1 XII 2002 r. przesz\u0142a do pracy w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu i zosta\u0142a mianowana zast\u0119pc\u0105 powiatowego inspektora sanitarnego, a od 2004 r. do 2016 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 pa\u0144stwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W tym czasie przyczyni\u0142a si\u0119 do doposa\u017cenia w sprz\u0119t laboratoryjny Oddzia\u0142u Laboratoryjnego PSSE i uzyskania certyfikatu akredytacyjnego Polskiego Centrum Akredytacji dla tego Oddzia\u0142u. Uko\u0144czy\u0142a liczne kursy zawodowe i szkolenia oraz sta\u017ce z zakresu m.in.: bakteriologii, wirusologii, parazytologii, immunologii, zaka\u017ce\u0144 szpitalnych, bioterroryzmu, higieny i epidemiologii, zdrowia \u015brodowiskowego oraz systemu zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105 w laboratoriach. Posiada szereg uprawnie\u0144 do wykonywania bada\u0144. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Epidemiolog\u00f3w i Lekarzy Chor\u00f3b Zaka\u017anych oraz Polskiego Towarzystwa Mikrobiolog\u00f3w. Uczestniczy\u0142a w wielu zjazdach i konferencjach naukowych organizowanych przez oba Towarzystwa. Z dniem 24 XI 2017 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

BABULA FELIKS,<\/strong> urodzony 21 V 1912 r. w Mielcu – Cyrance, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Pieprzny. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1932 r., a nast\u0119pnie Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. S\u0142u\u017cy\u0142 zawodowo w Wojsku Polskim. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie obronnej z Niemcami we wrze\u015bniu 1939 r. Po kl\u0119sce wrze\u015bniowej uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do Jugos\u0142awii, a nast\u0119pnie do Francji. Uczestniczy\u0142 w kampanii francuskiej 1940 r. w randze kapitana w polskiej 2 Dywizji Strzelc\u00f3w Pieszych, jako dow\u00f3dca kompanii w 4 Batalionie Ci\u0119\u017ckich Karabin\u00f3w Maszynowych. Po kl\u0119sce Francji polska 2 Dywizja zosta\u0142a internowana w Szwajcarii i pozosta\u0142a w niej do ko\u0144ca II wojny \u015bwiatowej. Czy by\u0142 tam kapitan F. Babula –\u00a0 nie wiadomo. Po zako\u0144czeniu wojny mieszka\u0142 w Wielkiej Brytanii i tam za\u0142o\u017cy\u0142 rodzin\u0119. Zmar\u0142 11 X 1978 r. Zosta\u0142 pochowany w Londynie na cmentarzu Gunnersbury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABULA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 2 X 1911 w Szyd\u0142owcu, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Agnieszki. Szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i zawodow\u0105 rzemie\u015blnicz\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Po wojnie uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza malarskiego i w 1948 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad malarski. W latach 1961-1967 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu i cz\u0142onkiem w\u0142adz Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. By\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Zainicjowa\u0142 za\u0142o\u017cenie Sp\u00f3\u0142dzielni Zaopatrzenia i Zbytu w Mielcu. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1979 r. Zmar\u0142 5 XII 2001 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BABULA JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony w 1795 r., \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie otrzyma\u0142 w 1824 r. By\u0142 proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1833-1841. Zmar\u0142 prawdopodobnie w 1841 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABULA MARIAN<\/strong>, urodzony 6 XII 1952 r. w K\u0119b\u0142owie ko\u0142o Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Agnieszki. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Po maturze pracowa\u0142 przez p\u00f3\u0142 roku w MPB, a nast\u0119pnie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uczy\u0142 si\u0119 w szkole podoficerskiej, a po jej uko\u0144czeniu otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. W latach 1975-1976 pracowa\u0142 w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych \u201eHYDROIN\u017b\u201d jako majster budowy, a w latach 1976-1981 \u2013 w Tarnobrzeskim Kombinacie Budowlanym w Stalowej Woli jako majster budowy, starszy inspektor i kierownik rob\u00f3t budowlanych w Tarnobrzegu, Stalowej Woli i Nisku. W 1981 r. zosta\u0142 zatrudniony w Miejskim Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szk\u00f3\u0142 w Mielcu jako specjalista, a w 1991 r. przeszed\u0142 na stanowisko dyrektora tego Zespo\u0142u. Po reorganizacji tej instytucji samorz\u0105dowej w 1992 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Zespo\u0142u Obs\u0142ugi Przedszkoli, a od 1995 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego Zarz\u0105du Przedszkoli i \u017b\u0142obk\u00f3w w Mielcu. Systematycznie podnosi\u0142 kwalifikacje zawodowe. Uko\u0144czy\u0142 Studium Ekonomiczne w Mielcu oraz uzyska\u0142 uprawnienia budowlane (1976) i licencj\u0119 zawodow\u0105 zarz\u0105dcy nieruchomo\u015bci, nadan\u0105 przez Urz\u0105d Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast (2001). Od stycznia 2010 r. do ko\u0144ca lutego 2023 r. by\u0142\u00a0 inspektorem w Biurze Gospodarki Lokalami Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Od 1 III 2023 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BABULA ROMAN DAWID<\/strong>, urodzony 28 III 1983 r. w Sandomierzu, syn Kazimierza i Alicji z domu \u015awiatowiec. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 w zawodzie operator CNC, a nast\u0119pnie Technikum Samochodowe w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W latach szkolnych trenowa\u0142 karate. W latach 2004-2006 pracowa\u0142 w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych na stanowisku operatora obrabiarek CNC. Od 2006 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W 2015 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej Stal Mielec, a 1 XI 2017 r. wybrano go na prezesa Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej Stal Mielec i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 21 XI 2018 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BACZY\u0143SKIEGO KRZYSZTOFA KAMILA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Cyranka, boczna ul. E. Biernackiego. Ma 494 m d\u0142ugo\u015bci. Prowadzi przez \u00a0lasek obok Hotelu \u201ePolskiego\u201d (dawniej \u201eJubilat\u201d) do osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych \u201eCyranka-Po\u0142udnie\u201d. W aktualnym kszta\u0142cie powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70., a nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. W 2010 r. w ramach remontu po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.
Patron ulicy: KRZYSZTOF KAMIL BACZY\u0143SKI (ps. Jan Bugaj), urodzi\u0142 si\u0119 22 I 1921 r. w Warszawie. Gimnazjum uko\u0144czy\u0142 w 1939 r. Od pierwszych dni okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w podziemnym \u017cyciu artystycznym i w walce zbrojnej w Warszawie. By\u0142 cz\u0142onkiem znanych batalion\u00f3w \u201eZo\u015bka\u201d i \u201eParasol\u201d. Publikowa\u0142 w podziemnych pismach \u201eP\u0142omienie\u201d i \u201eDroga\u201d. Nak\u0142adem \u201eDrogi\u201d wydano dwa zbiory utwor\u00f3w poetyckich: Wiersze wybrane i Arkusz poetycki. Uko\u0144czy\u0142 konspiracyjn\u0105 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy. Uczestnik powstania warszawskiego 1944 r. Zgin\u0105\u0142 w walkach w okolicy Placu Teatralnego 4 VIII 1944 r. Pozostawi\u0142 po sobie oko\u0142o 500 r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w w r\u0119kopisach (w tym kilkana\u015bcie poemat\u00f3w, tyle\u017c opowiada\u0144 i dramat), kt\u00f3re uda\u0142o si\u0119 zebra\u0107 i wielokrotnie wyda\u0107 po II wojnie \u015bwiatowej w Polsce i wielu innych krajach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BADACZE HISTORII MIELCA I ZIEMI MIELECKIEJ (nieprzedstawieni w oddzielnych biogramach)<\/strong>, naukowcy ze stopniami i tytu\u0142ami naukowymi lub pasjonaci, kt\u00f3rych prace badawcze i publikacje w istotny spos\u00f3b przyczyni\u0142y si\u0119 do opracowania i spopularyzowania dziej\u00f3w Mielca i ziemi mieleckiej.
*Dobosz Stanis\u0142aw<\/strong>\u00a0(ur. 23 VII 1932 r.), historyk, doktor nauk historycznych. Pracownik naukowy i wyk\u0142adowca w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, m.in. prodziekan Wydzia\u0142u Spo\u0142eczno-Pedagogicznego. Autor artyku\u0142u: \u201eW czasie wojny obronnej i okupacji hitlerowskiej\u201d w monografii \u201eMielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu\u201d, tom 2 (Mielec 1988).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Filipowicz Jan,<\/strong>\u00a0od 1954 r.\u00a0 dziennikarz \u201eNowin Rzeszowskich”, a nast\u0119pnie \u201eNowin\u201d. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 w dzia\u0142ach rolniczym i ekonomicznym, a od lat 60. W dziale sportowym. Przez wiele lat pisa\u0142 sprawozdania z mecz\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej Stali Mielec do \u201eNowin Rzeszowskich\u201d i m.in. katowickiej gazety \u201eSport\u201d. Od stycznia do wrze\u015bnia 1990 r.\u00a0 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego \u201eNowin\u201d, a nast\u0119pnie by\u0142 sekretarzem Redakcji. Pod jego redakcj\u0105 opracowano i wydano ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a030 lat FKS Stal Mielec<\/em>\u00a0(Mielec 1970). By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142autorem (z Andrzejem Kosiorowskim) ksi\u0105\u017cki\u00a0Przez cztery dziesi\u0119ciolecia z Fabrycznym Klubem Sportowym<\/em>\u00a0\u201ePZL-Stal\u201d Mielec 1939-1979 (Rzesz\u00f3w 1979).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Florek Marek<\/strong>\u00a0(ur. 1956 r.), archeolog, doktor habilitowany. Konserwator zabytk\u00f3w archeologicznych w Wojew\u00f3dzkimi Urz\u0119dzie Ochrony Zabytk\u00f3w w Kielcach Delegatura w Sandomierzu, adiunkt w Zak\u0142adzie Archeologii \u015aredniowiecza i Okresu Nowo\u017cytnego Instytutu Archeologii UMCS w Lublinie. Uczestnik wielu projekt\u00f3w badawczych i bada\u0144 wykopaliskowych. Autor m.in. kilkuset artyku\u0142\u00f3w i opracowa\u0144 na tematy archeologiczne, najcz\u0119\u015bciej zwi\u0105zane z badaniami w okolicach Sandomierza i Opatowa. Interesowa\u0142 si\u0119 te\u017c okolicami Mielca, a owocami tych bada\u0144 by\u0142y m.in. ksi\u0105\u017cka \u201ePradzieje i wczesne \u015bredniowiecze Mielca i regionu\u201d oraz artyku\u0142y w \u201eRoczniku Mieleckim\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Frodyma Roman<\/strong>\u00a0(ur. 1946 r.), historyk, przewodnik beskidzki, badacz historii cmentarzy wojennych, szczeg\u00f3lnie z I wojny \u015bwiatowej. Autor przewodnika \u201eGalicyjskie Cmentarze Wojenne\u201d oraz przewodnik\u00f3w i artyku\u0142\u00f3w o cmentarzach wojennych, g\u0142\u00f3wnie w Galicji Zachodniej z lat I wojny \u015bwiatowej (1914-1918).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Krukowski Jan<\/strong>\u00a0(ur. 22 VI 1940 r.), historyk, absolwent Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie, doktor habilitowany nauk humanistycznych, pracownik naukowy i wyk\u0142adowca WSP w Krakowie, m.in. prodziekan i dziekan Wydzia\u0142u Pedagogicznego. Autor artyku\u0142u \u201eSzkolnictwo w okresie przedrozbiorowym\u201d w monografii \u201eMielec. Dzieje miasta i regionu\u201d, tom 1 (Mielec 1984).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Glass Andrzej<\/strong>, urodzony w 1930 r., historyk lotnictwa, konstruktor lotniczy, pilot szybowcowy, harcmistrz. Zdoby\u0142 kategori\u0119 C pilota szybowcowego. Uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Mechaniczny Politechniki Warszawskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera, a nast\u0119pnie Wydzia\u0142 Lotniczy tej\u017ce uczelni z tytu\u0142em magistra (1959). Pracowa\u0142 w PZL Ok\u0119cie jako konstruktor, a nast\u0119pnie w Instytucie Lotnictwa w Warszawie jako adiunkt. Od 1972 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1992 r. by\u0142 kierownikiem Zespo\u0142u Historii Polskiej Techniki Lotniczej w Instytucie Historii Nauki i Techniki PAN oraz redaktorem naczelnym miesi\u0119cznika \u201eTechnika lotnicza i astronautyka\u201d (1972-1989). Ponadto pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne. By\u0142 m.in. prezesem Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Historii Polskiej Techniki Lotniczej przy Narodowym Muzeum Techniki w Warszawie, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Historii Techniki, cz\u0142onkiem Rady Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie i cz\u0142onkiem Krajowej Radzie Lotnictwa. Na podstawie rozprawy pt. Rozw\u00f3j techniczny szybowc\u00f3w na \u015bwiecie\u201d otrzyma\u0142 w Instytucie Historii Nauki PAN stopie\u0144 naukowy doktora. Jest autorem oko\u0142o 50 ksi\u0105\u017cek na temat historii polskiego lotnictwa, m.in. albumu pt.\u00a0Statki powietrzne PZL Mielec<\/em>\u00a0(Mielec 2013) i kilku innych publikacji z mieleckimi akcentami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Lach Jan<\/strong>\u00a0(ur. 1938), doktor geografii, profesor nadzwyczajny Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie, pracownik naukowy i wyk\u0142adowca WSP (p\u00f3\u017aniej AP i UP), dyrektor Instytutu Geografii. Autor i wsp\u00f3\u0142autor licznych prac naukowych. Wsp\u00f3\u0142autor (z Andrzejem Michalikiem) artyku\u0142u: \u201e\u015arodowisko geograficzne\u201d w monografii \u201eMielec. Dzieje miasta i regionu\u201d, tom 1 (Mielec 1984).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Michalik Andrzej<\/strong>\u00a0(ur. 1917 \u2013 zm. 28 VI 1988 r.), doktor geografii, geolog, profesor Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie, pracownik naukowy i wyk\u0142adowca WSP, dyrektor Instytutu Geografii, prorektor WSP.\u00a0 Autor wielu prac z dziedziny geologii tatrza\u0144skiej. Wsp\u00f3\u0142autor (z Janem Lachem) artyku\u0142u: \u015arodowisko geograficzne\u201d w monografii \u201eMielec. Dzieje miasta i regionu\u201d, tom 1 (Mielec 1984).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Michalski Czes\u0142aw<\/strong>\u00a0(ur. 28 XI 1946 r.), historyk, absolwent Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie, doktor nauk historycznych, pracownik naukowo-technicznych i wyk\u0142adowca WSP Krak\u00f3w (p\u00f3\u017aniej Akademia Pedagogiczna i Uniwersytet Pedagogiczny). Autor artyku\u0142u \u201eSport\u201d w monografii \u201eMielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu\u201d, tom 2 (Mielec 1988).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Michocki Edward,<\/strong>\u00a0urodzony w 1952 r. Do Mielca przyby\u0142 na pocz\u0105tku lat. 70 i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako konstruktor. Ponadto udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u teatralnego przy Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK Mielec. Od 1988 r. pracowa\u0142 w \u201eG\u0142osie Za\u0142ogi\u201d, a od 1990 r. w \u201eG\u0142osie Mieleckim\u201d jako redaktor. W 1991 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem, pomys\u0142odawc\u0105 nazwy i pierwszym redaktorem naczelnym Tygodnika \u201eKorso\u201d w Mielcu (1991-1994) oraz autorem wielu artyku\u0142\u00f3w. Przygotowa\u0142 pierwsz\u0105 dokumentacj\u0119 mieleckich \u201eKaty\u0144czyk\u00f3w\u201d i by\u0142 jednym z tw\u00f3rc\u00f3w \u201e\u015aciany Katy\u0144skiej\u201d przy ko\u015bciele pw. \u015bw. Mateusza w Mielcu. Od 1999 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu, m.in. w Biurze Promocji i Informacji. By\u0142 tw\u00f3rc\u0105 i d\u0142ugoletnim redaktorem pierwszej strony internetowej Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu:\u00a0www.mielec.pl.<\/em>\u00a0Opracowa\u0142 wiele materia\u0142\u00f3w promuj\u0105cych miasto Mielec, m.in. plany miasta i artyku\u0142y w wydawnictwie \u201eMielczanin\u201d. Jego g\u0142\u00f3wn\u0105 pasj\u0105 od wielu lat pozostaje historia. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cek:\u00a0WSK \u201ePZL Mielec\u201d 1938-1988<\/em>\u00a0(wsp\u00f3\u0142autor, Mielec 1988),\u00a0\u00a0Kolej\u0105 do Mielca<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w \u2013 Mielec 1999),\u00a0Suplement\u00a0 do wystawy dokumentalno-historycznej w 55. rocznic\u0119 tragedii katy\u0144skiej Katy\u0144 1940<\/em>\u00a0(Mielec 1995),\u00a017. Og\u00f3lnopolski Festiwal Muzyki My\u015bliwskiej<\/em>\u00a0(\u0141a\u0144cut \u2013 Rzesz\u00f3w 2012) oraz kilkudziesi\u0119ciu artyku\u0142\u00f3w i innych publikacji historycznych zwi\u0105zanych g\u0142\u00f3wnie z Mielcem i powiatem mieleckim. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem \u201ePro Memoria\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Miodunka Piotr Pawe\u0142,<\/strong>\u00a0urodzony w 1976 r. w Mielcu, absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia historyczne, a w 2003 r. studia prawnicze z tytu\u0142em magistra na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Na podstawie rozprawy o spo\u0142eczno\u015bciach ma\u0142ych miast od XVI do XVIII w., otrzyma\u0142 w 2010 r. w UJ stopie\u0144 naukowy doktora. Od 2011 r. pracuje jako adiunkt w Katedrze Historii Gospodarczej i Spo\u0142ecznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Dziedzinami, kt\u00f3re obejmuje swoimi zainteresowaniami badawczymi s\u0105: demografia historyczna, geografia historyczna, historia spo\u0142eczna i gospodarcza od \u015bredniowiecza do XIX w. oraz historia ma\u0142ych miast i spo\u0142eczno\u015bci wiejskich. Autor lub wsp\u00f3\u0142autor publikacji o Mielcu i jego okolicach, zamieszczonych g\u0142\u00f3wnie w \u201eRocznikach Mieleckich\u201d, m.in.:\u00a0Sie\u0107 parafialna nad doln\u0105 Wis\u0142ok\u0105 w \u015bredniowieczu do oko\u0142o 1530 r<\/em>. (Mielec 1999),\u00a0Powstanie powiatu mieleckiego 1850-1880<\/em>\u00a0(Mielec 2000),\u00a0Dobra przec\u0142awskie Lig\u0119z\u00f3w w XVI w. 1500-1579<\/em>\u00a0(Mielec 2001),\u00a0Rezydencje obronne w okolicach Mielca XIV-XVII w.<\/em>\u00a0(Mielec 2002),\u00a0Ludno\u015b\u0107 Mielca w latach 1857-1931 na podstawie spis\u00f3w ludno\u015bci<\/em>\u00a0(Mielec 2012). Wsp\u00f3\u0142autor publikacji:\u00a0Gmina Mielec Pami\u0105tki przesz\u0142o\u015bci w krajobrazie wsi<\/em>\u00a0(z Januszem Haliszem, Mielec 2006),\u00a0Liber copulatorum parafii pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu 1762-1777<\/em>\u00a0(z Krzysztofem Haptasiem, Mielec 2006),\u00a0Zarys historii Parafii pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu<\/em>\u00a0(z Krzysztofem Haptasiem, Mielec 2011). Kierownik grantu badawczego pt. \u201eCh\u0142opi wobec kryzys\u00f3w \u017cywno\u015bciowych od XVII do po\u0142owy XIX wieku (na przyk\u0142adzie po\u0142udniowej Polski)\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Niebelski Zbigniew Eugeniusz<\/strong>, urodzony w 1950 r., historyk, doktor habilitowany, profesor nauk humanistycznych. Pracuje w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie i pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Katedry Historii w Instytucie Historii. Zajmuje si\u0119 g\u0142\u00f3wnie badaniem historii nowo\u017cytnej i historii Polski w XIX i XX w. Od 2012 r. jest cz\u0142onkiem Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii. Autor wielu publikacji historycznych. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Muzeum Regionalnym SCK w Mielcu. Wyg\u0142asza prelekcje, jest autorem artyku\u0142\u00f3w w wydawnictwach Muzeum, m.in.\u00a0Mielczanie w jesiennej kampanii 1863 roku pu\u0142kownika Dionizego Czachowskiego, w: Dzieje lokalne po\u015br\u00f3d wydarze\u0144 i proces\u00f3w historycznych. Materia\u0142y z sesji naukowej zorganizowanej pod patronatem honorowym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego wydane z okazji 550. Rocznicy zezwolenia kr\u00f3lewskiego na za\u0142o\u017cenie miasta Mielca,<\/em>\u00a0red. Krzysztof Hapta\u015b, Mielec 2007;\u00a0Dobrze zas\u0142u\u017cony Ojczy\u017anie. W 120 rocznic\u0119 urodzin genera\u0142a W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego<\/em>\u00a0(\u201eRocznik Mielecki\u201d 2001, Tom IV, Mielec 2001),\u00a0\u00a0\u017bycie dla Niepodleg\u0142ej. W ho\u0142dzie genera\u0142owi W\u0142adys\u0142awowi Sikorskiemu<\/em>\u00a0(\u201eRocznik Mielecki\u201d 2006, Tom IX, Mielec 2007). Jest recenzentem kilku publikacji Muzeum Regionalnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Pezda Janusz<\/strong>\u00a0(ur. 18 VII 1960 r.), historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, profesor UJ. Specjalno\u015b\u0107: historia Polski i powszechna XIX w., Wielka Emigracja. Jako mielczanin z urodzenia i absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (1979 r.) interesuje si\u0119 te\u017c mieleckimi akcentami w historii Polski. Jest autorem m.in. artyku\u0142\u00f3w w \u201eRoczniku Mieleckim\u201d: \u201eDokumenty pergaminowe do historii Mielca i regionu oraz rodu Mieleckich w zbiorach Biblioteki XX Czartoryskich i Muzeum Narodowego w Krakowie\u201d (I\/1998), z Paw\u0142em Prokopem \u201eMielec i okolice w po\u0142owie XVI wieku. Dokument kr\u00f3la Zygmunta Augusta zatwierdzaj\u0105cy podzia\u0142 d\u00f3br dziedzicznych rodu Mieleckich\u201d (II\/1999), \u201eNajstarsza piecz\u0119\u0107 miasta Mielca\u201d (III\/ 2000).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Przybyli\u0144ski Ryszard<\/strong>\u00a0(ur. 1955 r.), absolwent Wy\u017cszej Szko\u0142y Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii w Toruniu, zawodowy wojskowy, w 2002 r. zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Wojsku Polskim w stopniu majora. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Gimnazjum W Pe\u0142czycach jako nauczyciel historii, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Lubianie i Zespole Szk\u00f3\u0142 nr 1 w Choszcznie, tak\u017ce jako nauczyciel historii. Jego debiutanck\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 historyczn\u0105 jest \u201eHetman wielki koronny Miko\u0142aj Mielecki (ok. 1540-1585), kt\u00f3r\u0105 wydano w Toruniu w 2002 r. *Konicki Damian, doktor, absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, muzykolog, organista. Pedagog na Uniwersytecie Humanistyczno-Przyrodniczym im. J. Kochanowskiego w Kielcach i w Zespole Pa\u0144stwowych Szk\u00f3\u0142 Muzycznych im. Ludomira R\u00f3\u017cyckiego w Kielcach \u2013 Sekcja Akordeonu, \u015apiewu Solowego, Klawesynu i Organ\u00f3w. Pasjonat jazdy samochodem, instruktor nauki jazdy, w 2019 r. za\u0142o\u017cyciel O\u015brodka Szkolenia Kierowc\u00f3w \u2013 Nauki Jazdy KONICKI. Autor rozprawy doktorskiej pt. \u201eOrgany i organi\u015bci na terenie powiatu mieleckiego\u201d (2007 r.) oraz publikacji na tematy muzyczne, m.in. zwi\u0105zanych z Mielcem, zamieszczonych w \u201eRoczniku Mieleckim\u201d: \u201eOrgany ko\u015bcio\u0142a pw. Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu\u201d, \u201eKantorzy i organi\u015bci ko\u015bcio\u0142a pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu(XVI-XXI w.)\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Puszka Alicja,<\/strong>\u00a0urodzona 5 IX 1960 r. w \u015awidniku, historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Od 1987 r. pracowa\u0142a w Katedrze Historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie, ostatnio jako adiunkt.\u00a0 Zajmowa\u0142a si\u0119 badaniem historii szkolnictwa i wychowania na ziemiach polskich w XIX i XX wieku.\u00a0 By\u0142a autork\u0105 ksi\u0105\u017cek i artyku\u0142\u00f3w z tej dziedziny, m.in. rozprawy doktorskiej pt.\u00a0Nauczyciele historii i geografii w Galicji w okresie autonomii (1868-1914)<\/em>,\u00a0 Lublin 1999. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Muzeum Regionalnym w Mielcu, a efektem tej wsp\u00f3\u0142pracy by\u0142y m.in. artyku\u0142y:\u00a0Pa\u0144stwowe szko\u0142y \u015brednie w Galicji \u015brodkowej okresu autonomii, w:\u00a0 Ksi\u0119ga jubileuszowa 100 rocznicy powstania Gimnazjum i Liceum w Mielcu 1905-2005; Wychowanie religijne i patriotyczne w gimnazjum pa\u0144stwowym w Mielcu w latach 1905-1939,<\/em>\u00a0Mielec 2005;\u00a0 (\u201eRocznik Mielecki\u201d 2002, Tom V, Mielec 2002). Zmar\u0142a 1 VIII 2019 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*R\u0105czy El\u017cbieta,<\/strong>\u00a0doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i cz\u0142onek Rady Instytutu Historii UR oraz pracownik naukowy Instytutu Pami\u0119ci Narodowej Oddzia\u0142 w Rzeszowie. Wiod\u0105cym tematem jej bada\u0144 s\u0105 stosunki polsko-\u017cydowskie. Jest autork\u0105 m.in. ksi\u0105\u017cki\u00a0 Pomoc Polak\u00f3w dla ludno\u015bci \u017cydowskiej na Rzeszowszczy\u017anie 1939-1945 i wsp\u00f3\u0142autork\u0105 ksi\u0105\u017cki Z dziej\u00f3w stosunk\u00f3w polsko-\u017cydowskich w XX w. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w powstanie Muzeum Polak\u00f3w Ratuj\u0105cych \u017byd\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Muzeum Regionalnym SCK w Mielcu. Do \u201eRocznika Mieleckiego\u201d napisa\u0142a m.in. artyku\u0142y: \u017bydowska opieka spo\u0142eczna w Mielcu w latach 1939-1942<\/em>\u00a0(Tom VII-VIII, Mielec 2006),\u00a0Straty ludno\u015bciowe w powiecie mieleckim podczas okupacji hitlerowskiej<\/em>\u00a0(Tom IX, Mielec 2007) i\u00a0Negatywne postawy Polak\u00f3w wobec \u017byd\u00f3w w powiecie mieleckim w latach okupacji niemieckiej<\/em>\u00a0(Tom XII-XIII, Mielec 2010). Odznaczona Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Roma\u0144ski Miros\u0142aw<\/strong>\u00a0(ur. 24 IV 1975 r.), doktor nauk humanistycznych, absolwent Wydzia\u0142u\u00a0 w latach 2006-2007. Pracownik naukowy na Wydziale Zamiejscowym KUL w Stalowej w Woli. Wyk\u0142adowca na Wydziale Zarz\u0105dzania Politechniki Rzeszowskiej i od 2016 r. adiunkt. Tematem jego pracy naukowej s\u0105 zagadnienia spo\u0142eczno-polityczne w Polsce po 1945 r. Opublikowa\u0142 6 ksi\u0105\u017cek i ponad 30 artyku\u0142\u00f3w naukowych. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z \u201eRocznikiem Mieleckim\u201d, do kt\u00f3rego napisa\u0142 m.in. \u201eMilicja Obywatelska w powiecie mieleckim 1944\/45-1975\u201d, \u201eFunkcjonowanie nomenklatury partyjnej w latach 1948\/49-1975 (na przyk\u0142adzie powiatu mieleckiego)\u201d, \u201eDuchowie\u0144stwo ziemi mieleckiej w walce z w\u0142adzami komunistycznymi91945-1975)\u201d, \u201eZ przest\u0119pczo\u015bci gospodarczej w powiecie mieleckim (1945-1975)\u201d, \u201eWroga dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczna w regionie po\u0142udniowo-wschodnim w okresie stanu wojennego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Surdej Miros\u0142aw<\/strong>, doktor historii, starszy inspektor w Oddzia\u0142owym Biurze Bada\u0144 Historycznych IPN w Rzeszowie. Przedmiotami jego bada\u0144 naukowych s\u0105: II wojna \u015bwiatowa, podziemie antykomunistyczne i dzia\u0142alno\u015b\u0107 organ\u00f3w bezpiecze\u0144stwa publicznego po II wojnie \u015bwiatowej. Znacz\u0105ca cz\u0119\u015b\u0107 jego publikacji naukowych dotyczy Mielca i okolic. S\u0105 to ksi\u0105\u017cki: \u201eOddzia\u0142 partyzancki Wojciecha Lisa 1941-1948\u201d (2009) i \u201eTrzy konspiracje\u201d Historia Aleksandra Rusina ps. \u201eRusal\u201d (2020) oraz artyku\u0142y w \u201eRoczniku Mieleckim\u201d, m.in. \u201eAleksander Rusin (1914-2008). Zarys biografii\u201d, \u201eDzia\u0142alno\u015b\u0107 Korpusu Bezpiecze\u0144stwa Wewn\u0119trznego na terenie powiatu mieleckiego w latach 1945-1947\/48\u201d, \u201eUjawnienie si\u0119 oddzia\u0142u partyzanckiego Zrzeszenia WiN Aleksandra Rusina 13 III 1947 r. w Mielcu\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Szwedo Bogus\u0142aw,<\/strong>\u00a0ur. 1958 r. w Sobowie. Absolwent Politechniki Rzeszowskiej (1983 r.). Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studia podyplomowe w Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Zda\u0142 egzamin na cz\u0142onka Rad Nadzorczych Sp\u00f3\u0142ek z udzia\u0142em Skarbu Pa\u0144stwa. Pracowa\u0142 m.in. jako nauczyciel w Zespole Szk\u00f3\u0142 G\u00f3rniczych w Tarnobrzegu i Instytucie Przedsi\u0119biorczo\u015bci\u00a0 i Zarz\u0105dzania Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Zawodowej w Tarnobrzegu. Przewodniczy\u0142 lub by\u0142 cz\u0142onkiem szeregu Sp\u00f3\u0142ek. W latach 2007-2009 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej TVP, a od\u00a0 16 IX 2009 r. \u2013 jej przewodnicz\u0105cym. Trzy dni potem powierzono mu pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w prezesa TVP i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 27 VIII 2010 r. Jego sztandarowym pomys\u0142em by\u0142o za\u0142o\u017cenie w 1992 r. Radia Leliwa w Tarnobrzegu i obj\u0119cie funkcji jego dyrektora. Radio zyska\u0142o popularno\u015b\u0107 i jest nadal czynne, obejmuje m.in. teren powiatu mieleckiego i ma sw\u00f3j oddzia\u0142 w Mielcu. B. Szwedo jest tak\u017ce autorem kilkuset artyku\u0142\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie historycznych, a tak\u017ce wielu biogram\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracuje m.in. z Muzeum Regionalnym SCK w Mielcu. Jest autorem artyku\u0142\u00f3w i biogram\u00f3w zamieszczonych w \u201eRocznikach Mieleckich\u201d i innych wydawnictwach regionalnych oraz w Encyklopedii katolickiej, Polskim S\u0142owniku Biograficznym, Harcerskim S\u0142owniku Biograficznym i s\u0142owniku Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Cz\u0142onek m.in. Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Towarzystwa Naukowego Sandomierskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*Zio\u0142o Zbigniew<\/strong>\u00a0(ur. 1935 r.), geograf, profesor doktor habilitowany, pracownik naukowy i wyk\u0142adowca Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej (p\u00f3\u017aniej Akademii Pedagogicznej i Uniwersytetu Pedagogicznego) w Krakowie, m.in. dyrektor Instytutu Geografii, dyr. Centralnego O\u015brodka Metodycznego Studi\u00f3w Nauczycielskich przy WSP. Autor artyku\u0142u: \u201ePrzemiany spo\u0142eczno-ekonomiczne\u201d i wsp\u00f3\u0142autor z Jerzym Grochotem i Witoldem Paj\u0105kiem artyku\u0142u: \u201eWytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d w monografii \u201eMielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu\u201d, tom 2 (Mielec 1988).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Zych Tadeusz Franciszek,<\/strong>\u00a0urodzony w 1960 r. Absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, historyk, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Rzeszowskiego w Katedrze Nauk Humanistyczno-Spo\u0142ecznych, wyk\u0142adowca Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Zawodowej w Tarnobrzegu. Dyrektor Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega, za\u0142o\u017cyciel i prezes Tarnobrzeskiego Towarzystwa Historycznego oraz inicjator i redaktor naczelny Tarnobrzeskich Zeszyt\u00f3w Historycznych. Dziedzinami, w kt\u00f3rych si\u0119 specjalizuje, s\u0105: historia najnowsza i historia gospodarcza oraz historia Tarnobrzega i okolicznych miast, w tym Mielca. Jest regularnie zapraszany do Mielca na prelekcje przez Muzeum Regionalne SCK i stowarzyszenia. Napisa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w do \u201eRocznika Mieleckiego\u201d, m.in.:\u00a0\u015amier\u0107 Juliusza Tarnowskiego w bitwie pod Komorowem 1863 r., Organizacja Odwet. W 60. rocznic\u0119 \u015bmierci W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d, Pocz\u0105tki konspiracji zbrojnej na terenie powiatu mieleckiego w latach 1939-1940, Dwie akcje na wi\u0119zienie w Mielcu w relacji Jana Mazura \u201eStalowego\u201d (19 i 29 III 1943 r.), Rozbicie mieleckiego wi\u0119zienia w relacji Romana Dydo \u2013 Ro\u017cnieckiego. Autor ksi\u0105\u017cki Pierwsi po \u201eHubalu\u201d \u201eOdwet \u2013 J\u0119drusie\u201d 1939-1945<\/em>\u00a0(Tarnobrzeg \u2013 Po\u0142aniec 2021), w kt\u00f3rej opisuje m.in. rozbicie wi\u0119zienia w Mielcu w czasie okupacji hitlerowskiej (29 III 1943 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


*\u017bali\u0144ski Henryk<\/strong> (ur. 9 XII 1938 r.), historyk, dr habilitowany, profesor nauk humanistycznych. Absolwent Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i od 1962 r. pracownik naukowy tej uczelni. Prowadzi\u0142 badania nad histori\u0105 Polski i histori\u0105 powszechn\u0105 w XIX w. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje na macierzystej uczelni (WSP, Akademii Pedagogicznej, Uniwersytecie Pedagogicznym im. KEN). By\u0142 m.in. dyrektorem Instytutu Historii, prorektorem ds. nauki i wsp\u00f3\u0142pracy z zagranic\u0105, rektorem Akademii Pedagogicznej (2005-2008) i przewodnicz\u0105cym Konferencji Rektor\u00f3w Uczelni Pedagogicznych. Autor wielu ksi\u0105\u017cek i artyku\u0142\u00f3w naukowych. Do monografii \u201eMielec. Dzieje miasta i regionu\u201d, tom 1 (Mielec 1984) napisa\u0142 artyku\u0142 pt.\u00a0 \u201eRuch ch\u0142opski i d\u0105\u017cenia niepodleg\u0142o\u015bciowe w latach 1772-1864\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BADURA RYSZARD<\/strong>, urodzony 16 XI 1961 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z domu Pa\u0142eczka. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, a nast\u0119pnie w Rzeszowie. Nauczyciel wychowania plastycznego i wychowania technicznego w Szkole Podstawowej w Glinach Ma\u0142ych do 1999 r., p\u00f3\u017aniej bezrobotny. Od 1983 r. cz\u0142onek Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Dominuj\u0105c\u0105 w jego tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142a grafika, ale uprawia\u0142 te\u017c malarstwo, rze\u017ab\u0119 i metaloplastyk\u0119. Prace te prezentowa\u0142 na wystawach indywidualnych w Mielcu, Borowej, Busku, Rzeszowie i Tarnowie oraz na wielu wystawach zbiorowych, najcz\u0119\u015bciej w Mielcu. Zmar\u0142 5 VIII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BADURA W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 3 IV 1934 r. w Suchorzowie, syn Franciszka i J\u00f3zefy z domu W\u00f3jcik. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Wodno-Melioracyjnego w Krakowie z tytu\u0142em technika wodno-melioracyjnego i matur\u0105 w 1952 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Rejonowym Przedsi\u0119biorstwie Wodno-Melioracyjnym w Mielcu i jako kierownik budowy pracowa\u0142 do 1990 r. Prowadzi\u0142 m.in. podwy\u017cszenie wa\u0142\u00f3w Wis\u0142y na odcinku Ota\u0142\u0119\u017c-Ro\u017cniaty, podwy\u017cszenie wa\u0142\u00f3w rzek: Wis\u0142oki i Brnia, konserwacj\u0119 dna i brzeg\u00f3w rzeki Babul\u00f3wki na odcinku Babule-Sarn\u00f3w oraz podwy\u017cszenie wa\u0142\u00f3w tej rzeki \u2013 \u0142\u0105cznie oko\u0142o 52 km wa\u0142\u00f3w zabezpieczaj\u0105cych przed powodzi\u0105. Poza powiatem (subregionem) mieleckim kierowa\u0142 m.in.: regulacj\u0105 dna i brzeg\u00f3w rzeki Bukowa w miejscowo\u015bci Jastkowice,\u00a0 kompleksowym odwodnieniem terenu Pustynia-D\u0119bica i odwodnieniem bagiennego terenu w miejscowo\u015bci Chwa\u0142owice, pow. stalowowolski. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Pracowniczej przy RPM oraz by\u0142 wiceprezesem Zarz\u0105du Pracowniczych Ogr\u00f3dk\u00f3w Dzia\u0142kowych im. XX-lecia w Mielcu. Prowadzi\u0142 szkolenia specjalistyczne rolnik\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnymi i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Wodnych i Melioracyjnych, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142kowiec\u201d. Zmar\u0142 14 VIII 2022 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAJANA JERZEGO (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Lotnik\u00f3w, boczna ul. J. Kili\u0144skiego. Ma 311 m d\u0142ugo\u015bci. Powsta\u0142a w latach 1979-1980, nazw\u0119 otrzyma\u0142a 26 IX 1979 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik od strony blok\u00f3w mieszkalnych. Od strony p\u00f3\u0142nocnej znajduj\u0105 si\u0119: parking, przystanek MKS i gara\u017ce, a od strony po\u0142udniowej pi\u0119ciokondygnacyjne bloki mieszkalne.
Patron ulicy: BAJAN JERZY, urodzony w 1901 r. W 1918 r. rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a w 1922 r. przeszed\u0142 do lotnictwa wojskowego. Pasjonowa\u0142 si\u0119 akrobatyk\u0105 samolotow\u0105 i w tej dziedzinie doszed\u0142 do znacz\u0105cych rezultat\u00f3w. By\u0142 tw\u00f3rc\u0105 zespo\u0142owej akrobacji samolotowej w Polsce. Zwyci\u0119sko startowa\u0142 w Zlocie Gwia\u017adzistym do Londynu w 1933 r. oraz w Mi\u0119dzynarodowym Challenge-1934 r. na samolocie RWD-9, W 1939 r. zosta\u0142 komendantem Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Lotnictwa w D\u0119blinie i z d\u0119bli\u0144skiego lotniska wystartowa\u0142 1 IX do walki powietrznej z lotnictwem niemieckim. Ju\u017c 2 IX odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ckie rany, a w ich nast\u0119pstwie unieruchomion\u0105 jedn\u0105 r\u0119k\u0119. Przedosta\u0142 si\u0119 do Francji, a potem do Wielkiej Brytanii, gdzie podj\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w RAF. Aby m\u00f3c lata\u0107, skonstruowa\u0142 na przegubie unieruchomionej r\u0119ki hak na bransolecie. W 1942 r. uczestniczy\u0142 w lotach bojowych 316 Dywizjonu My\u015bliwskiego. Rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 polskich my\u015bliwc\u00f3w w Anglii. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej pozosta\u0142 w Londynie i dzia\u0142a\u0142 w polskich stowarzyszeniach lotniczych. Zmar\u0142 w 1967 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJDA GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 12 VI 1974 r. w Przemy\u015blu, syn Andrzeja i Marii z Zawadzkich. Absolwent Technikum Budowlanego w Przemy\u015blu z matur\u0105 w 1994 r. Studia na Wydziale Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 2001 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera budownictwa. 20 III 2002 r. wst\u0105pi\u0142 w szeregi Policji i pracowa\u0142 jako funkcjonariusz Oddzia\u0142\u00f3w Prewencji w Rzeszowie. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142 policyjny kurs podstawowy w Katowicach. W styczniu 2009 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Policji w Szczytnie. W 2012 r. zosta\u0142 awansowany na stanowisko zast\u0119pcy naczelnika Wydzia\u0142u Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Mielcu. Od 2 X 2017 r. do II 2023 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu w stopniu nadkomisarza, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0 Jest wsp\u00f3\u0142autorem programu kszta\u0142cenia og\u00f3lnopolicyjnego, prowadzonego od 2010 r. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu w ramach innowacji pedagogicznych i prowadzi zaj\u0119cia z tego zakresu w ZSE.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAJLA<\/strong>, mieszkanka Mielca \u017cyj\u0105ca na prze\u0142. XVIII i XIX w. Ufundowa\u0142a szko\u0142\u0119 izraelick\u0105 (chader), kt\u00f3r\u0105 wybudowano w 1799 r. , przeznaczy\u0142a 100 floren\u00f3w na jej utrzymanie oraz przekaza\u0142a ksi\u0105\u017cki i dalsze 100 floren\u00f3w na zakup nowych ksi\u0105\u017cek. Podwy\u017cszy\u0142a te\u017c pensj\u0119 nauczyciela.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOR EL\u017bBIETA (po m\u0119\u017cu KUKOWSKA)<\/strong>, urodzona 19 IX 1969 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Marii z Nowak\u00f3w. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1990 r. Studia wy\u017csze odby\u0142a na AWF w Krakowie i w 1995 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W latach 80. i 90. trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119 w FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w biegach 60 m i 100 m przez p\u0142otki. By\u0142a jedn\u0105 z najlepszych p\u0142otkarek w kraju w kategorii juniorek i czo\u0142ow\u0105 zawodniczk\u0105 w okr\u0119gu rzeszowskim. Zdoby\u0142a szereg medali, m.in. br\u0105zowe medale Mistrzostw Polski juniorek w biegu na 100 m przez p\u0142otki w latach 1987, 1988 i 1989, z\u0142oty medal i tytu\u0142 halowej mistrzyni Polski juniorek w biegu na 60 m pp\u0142 w 1988 r. i br\u0105zowy medal na tym dystansie w hali w 1987 r. Przyczyni\u0142a si\u0119 do awansu \u201eStali\u201d Mielec do I ligi lekkoatletycznej w 1986 r. i przez szereg lat w niej startowa\u0142a. Powo\u0142ywano j\u0105 do kadry narodowej juniorek. W czasie studi\u00f3w reprezentowa\u0142a barwy AZS Krak\u00f3w i w Akademickich Mistrzostwach Polski w 1993 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w biegu na 100 m pp\u0142. Karier\u0119 sportow\u0105 zako\u0144czy\u0142a w 1993 r. Od 1996 r. jest nauczycielk\u0105 wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOR JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 23 VI 1951 r. w \u015awidnicy \u015al\u0105skiej, syn Tadeusza i W\u0142adys\u0142awy z domu \u015apiewak. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1978 r. z tytu\u0142em magistra. W tym samym roku przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jego prymicje w dniu 5 VI 1978 r. by\u0142y pierwszymi w nowo wybudowanym ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: T\u0119goborze k\/Nowego S\u0105cza (1978-1981) i \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu w latach 1981-1992, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 seniora kolegium ksi\u0119\u017cy, prowadzi\u0142 kancelari\u0119 oraz organizowa\u0142 pielgrzymki mi\u0119dzynarodowe. W latach 1992-1998 by\u0142 proboszczem w \u017belaz\u00f3wce k\/D\u0105browy Tarnowskiej, a od 1998 r. jest proboszczem parafii \u015bw. Andrzeja Aposto\u0142a w Siedlcach. Pe\u0142ni te\u017c funkcje notariusza dekanatu Nowy S\u0105cz Centrum i rejonowego duszpasterza rolnik\u00f3w diecezji tarnowskiej. Jest wsp\u00f3\u0142autorem\u00a0Katechizmu dla bierzmowanych<\/em>, wydawanego w latach 1995-1998 w Tarnowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOR JANINA GENOWEFA (z domu GUTOWSKA)<\/strong>, urodzona 11 II 1935 r. w Ostrowi Mazowieckiej, c\u00f3rka Edwarda i Marii z domu S\u0142awek. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ostrowi Mazowieckiej z matur\u0105 w 1954 r. Po uko\u0144czeniu Studium Nauczycielskiego w Olsztynie (kierunek matematyczno-fizyczny) w 1956 r. zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej w Zar\u0119bach Ko\u015bcielnych (powiat Ostr\u00f3w Mazowiecka). W latach 1958-1962 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Jelonkach ko\u0142o Ostrowi Mazowieckiej. W 1962 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca, gdzie podj\u0119\u0142a prac\u0119 jako nauczycielka matematyki w Szkole Podstawowej nr 3. W latach 1964-1971 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika szko\u0142y. W 1978 r. otrzyma\u0142a w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Rzeszowie dyplom kwalifikacji r\u00f3wnowa\u017cnych wy\u017cszym studiom zawodowym. By\u0142a inicjatork\u0105 i organizatork\u0105 szkolnej pracowni matematycznej oraz wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 matematycznych konferencji metodycznych. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a pracy spo\u0142ecznej w ZHP. Od 1956 r. do 1962 r. dzia\u0142a\u0142a w Chor\u0105gwi Mazowieckiej, a od 1962 r. w Hufcu Mielec. Przez wiele lat prowadzi\u0142a Szczep Harcerski przy SP 3. Pod jej kierunkiem Szczep otrzyma\u0142 sztandar i imi\u0119. Zorganizowa\u0142a szkoln\u0105 harc\u00f3wk\u0119 ZHP. Uczestniczy\u0142a w organizacji wielu zimowisk i letnich oboz\u00f3w harcerskich. Otrzyma\u0142a najwy\u017cszy stopie\u0144 instruktorski ZHP \u2013 harcmistrza Polski Ludowej. W latach 70. by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a 1 wrze\u015bnia 1991 r. Odznaczona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOR PIOTR J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 26 IX 1972 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Michaliny z domu Wrzesie\u0144. Dzieci\u0144stwo i lata szko\u0142y \u015bredniej sp\u0119dzi\u0142 w Woli Mieleckiej. Absolwent Technikum Mechanicznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1992 r. Jego praca dyplomowa \u201ePr\u00f3\u017cniowa suszarka do owoc\u00f3w\u201d, zaprojektowana i wykonana w trzyosobowym zespole, zaj\u0119\u0142a I miejsce w Turnieju M\u0142odych Mistrz\u00f3w Techniki \u2013 Rzesz\u00f3w 1992. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie \u2013 Instytut Teologiczny w Tarnowie i w 1998 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra teologii (temat pracy: Powojenne dzieje parafii pw. \u015aw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu). W 1998 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 w parafii \u015bw. Paw\u0142a Aposto\u0142a w Bochni jako wikariusz i katecheta w Szkole Podstawowej nr 5 w Bochni (1998-2001) oraz w parafii \u015bw. Kazimierza Kr\u00f3lewicza w Nowym S\u0105czu jako wikariusz i katecheta w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Nowym S\u0105czu (2001-2002). W latach 2002-2007 studiowa\u0142 na Papieskim Uniwersytecie \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca w Rzymie i uzyska\u0142 doktorat z teologii dogmatycznej na podstawie rozprawy:\u00a0Pochodzenie Ducha \u015awi\u0119tego. Nauka Grzegorza Palamasa w por\u00f3wnaniu z doktryn\u0105 Augustyna i Tomasza z Akwinu.<\/em> Od 18 VI 2007 r. jest pracownikiem Stolicy Apostolskiej \u2013 Kongregacji Edukacji Katolickiej w Watykanie, odpowiedzialnym za uniwersytety katolickie i wydzia\u0142y ko\u015bcielne w krajach Europy \u015brodkowo-wschodniej. W 2014 r. papie\u017c Franciszek wyr\u00f3\u017cni\u0142 go tytu\u0142em honorowego kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci (czyli pra\u0142ata). W 2015 r. zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Od 2018 r. piastuje funkcje kanonika gremialnego i archidiakona kapitu\u0142y kolegiackiej \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu. W 2023 r. zosta\u0142 mianowany w Watykanie referentem Dykasterii Kultury i Edukacji w sprawach duszpasterstwa akademickiego. Z okazji 25-lecia kap\u0142a\u0144stwa, w czasie uroczysto\u015bci w bazylice mn. \u015bw. Mateusza w Mielcu, zosta\u0142 uhonorowany Z\u0142otym Medalem „Zas\u0142u\u017cony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas” – odznaczeniem Ministra Edukacji i Nauki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAJOR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 VIII 1960 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu Grzech. Absolwent Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Tarnowie z matur\u0105 w 1980 r. oraz Podoficerskiej Szko\u0142y Po\u017carnictwa Rzesz\u00f3w \u2013 Brzesko \u2013 Katowice w 1981 r. W latach 1981-1988 pracowa\u0142 w Zak\u0142adowej Stra\u017cy Po\u017carnej \u201eStomil\u201d D\u0119bica, jako dow\u00f3dca sekcji w stopniu plutonowego. Od 1992 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Wed\u0142ug stanu na koniec roku 2017 jest w\u0142a\u015bcicielem trzech ksi\u0119garni w Mielcu oraz sklepu w Radomy\u015blu Wielkim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOREK JERZY<\/strong>, urodzony 1 XII 1957 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Alfredy z domu Ryndak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. W latach szkolnych trenowa\u0142 judo w MKS \u201eGryf\u201d. Uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Rzeszowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka. W latach 1977-1992 pracowa\u0142 w Mieleckich Zak\u0142adach Gaz\u00f3w Technicznych \u201ePolgaz\u201d, a od 1992 r. pracowa\u0142 w Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d S.A. w Mielcu na stanowisku dyrektora Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci \u201eIN-MARR\u201d, jednego z pierwszych w Polsce. Od 1997 r. by\u0142 tak\u017ce dyrektorem Centrum Transferu Technologii ARR \u201eMARR\u201d S.A. W obu przypadkach by\u0142 organizatorem (od podstaw) ca\u0142okszta\u0142tu dzia\u0142alno\u015bci. Jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Stowarzyszenia Organizator\u00f3w O\u015brodk\u00f3w Innowacji i Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Polsce, pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Wsp\u00f3lnoty Mieszkaniowej \u201eWsp\u00f3lny Dom\u201d (budynek przy ul. S. Biernackiego 11). W m\u0142odzie\u0144czych latach by\u0142 zawodnikiem sekcji judo MKS \u201eGryf\u201d Mielec. Funkcj\u0119 dyrektora IN-MARR, a nast\u0119pnie dyrektora IN-TECHU pe\u0142ni\u0142 do pocz\u0105tku 2012 r., po czym przeszed\u0142 na inne stanowisko w IN-TECHU.<\/p>\r\n

\"\"BAJOREK KRZYSZTOF WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 2 I 1962 r. w G\u0142ogowie, syn Jana i Danieli z domu Wdowiak. Absolwent O\u015brodka Kszta\u0142cenia Ustawicznego Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych (ZST nr 1) w Tarnowie z matur\u0105 w 1981 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym \u2013 Wydzia\u0142 Teologiczny Uniwersytetu Jana Paw\u0142a II w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1987 r. z tytu\u0142em magistra i w tym samym roku przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Na macierzystej uczelni uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studia podyplomowe z teologii \u017cycia wewn\u0119trznego (ascetyka i etyka). Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: S\u0142opnice, Sobol\u00f3w, Strasz\u0119cin, Czch\u00f3w, Tarn\u00f3w \u2013 pw. Dobrego Pasterza, Kr\u00f3lowa G\u00f3rna, Kru\u017clowa i D\u0142ugo\u0142\u0119ka \u2013 \u015awierkla. W latach 2006-2012 by\u0142 proboszczem w parafii Maszkienice, a w 2016 r. w parafii Michalczowa. W zwi\u0105zku z pogarszaj\u0105cym si\u0119 stanem zdrowia dwukrotnie rezygnowa\u0142 z funkcji. Od 2017 r. do 2019 r. pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad Ko\u0142em Biblijnym i prowadzi\u0142 duszpasterstwo uzale\u017cnionych. Jest ekspertem Ministerstwa Edukacji Narodowej do spraw awansu zawodowego nauczycieli. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 spo\u0142eczn\u0105 jest od wielu lat honorowe krwiodawstwo. Za\u0142o\u017cy\u0142 Ko\u0142a Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy parafiach w Tarnowie (pw. Dobrego Pasterza), Kr\u00f3lowej G\u00f3rnej, Kru\u017clowej, D\u0142ugo\u0142\u0119ce \u2013 \u015awierkli i Maszkienicach. Sam jest tak\u017ce honorowym dawc\u0105 krwi i w tym zakresie wsp\u00f3\u0142pracuje ze Szpitalem Powiatowym w Bochni. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorowego Dawcy Krwi oraz podzi\u0119kowaniem marsza\u0142ka wojew\u00f3dztwa ma\u0142opolskiego za krzewienie idei honorowego krwiodawstwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOREK ROMAN<\/strong>, urodzony 10 V 1932 r. w Podhajcach, woj. tarnopolskie (Kresy Wschodnie), syn Bernarda i Walerii z domu B\u0105k. Do Mielca przyby\u0142 wraz z rodzin\u0105 nied\u0142ugo po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Administracyjno-Gospodarcze w Mielcu z matur\u0105 w 1952 r. Studiowa\u0142 w Szkole G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Zagranicznej w Warszawie, a nast\u0119pnie w SGPiS w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1957 r. w PHZ \u201eMetaleksport\u201d, ale jeszcze w tym samym roku przeszed\u0142 do pracy w Mi\u0119dzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Indochinach. W latach 1961-1991 pracowa\u0142 w Ministerstwie Handlu Zagranicznego (p\u00f3\u017aniej Ministerstwo Wsp\u00f3\u0142pracy Gospodarczej z Zagranic\u0105) i pe\u0142ni\u0142 wa\u017cne funkcje zwi\u0105zane z handlem zagranicznym, by\u0142 m.in. g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 w Ministerstwie, szefem dzia\u0142u w Biurze Radcy Handlowego przy Ambasadzie PRL w Caracas (1966-1970), Radc\u0105 Handlowym przy Ambasadzie PRL w Montevideo (1975-1979), Radc\u0105 Handlowym i Charg\u00e9 d\u2019 affaires a.i. RP w Quito (1987-1991). Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 \u00a0przewodnicz\u0105cego Rady Zak\u0142adowej Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych w Ministerstwie Handlu Zagranicznego w latach 1972-1974 i 1979-1981. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAJOREK W\u0141ADYS\u0141AW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 XI 1939 r. w Niedomicach. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1958 r. jako \u015blusarz w Niedomickich Zak\u0142adach Produkcji Celulozy w Niedomicach. W 1960 r. zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Po jej zako\u0144czeniu (10 IV 1962 r.) przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Pracowa\u0142 na stanowiskach: elektryka p\u0142atowcowego (1962\u20131966), technologa (1966\u20131970), kierownika sekcji (1970\u20131977), zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Monta\u017cu W-56 (1977\u20131986), kierownika Wydzia\u0142u W-56 (1986\u20131990), kierownika S\u0142u\u017cby Monta\u017cu (1990\u20131991), p.o. dyrektora ds. produkcji (1991), kierownika S\u0142u\u017cby Monta\u017cu (1991\u20131993), zast\u0119pcy dyrektora ds. produkcji (1993\u20131994), g\u0142\u00f3wnego dyspozytora (1994\u20131995) i kierownika s\u0142u\u017cby (1995\u20131997). Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC (specjalno\u015b\u0107: elektroenergetyka) z matur\u0105 w 1965 r. oraz studia wy\u017csze zawodowe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107 \u2013 lotnictwo) i w 1983 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Aeroklubie Mieleckim, m.in. w latach 1992\u20131994 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez lotniczych, m.in. \u015awi\u0119ta Lotnictwa Polskiego AIR SHOW Mielec \u201997 i w czasie imprezy pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komandora pokaz\u00f3w lotniczych. Od 1 I 1998 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142kowca\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAL STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 13 I 1944 r. w Mielcu, syn Jana i Cecylii z Bajor\u00f3w. Studiowa\u0142 na Wydziale Chemicznym Politechniki Szczeci\u0144skiej i w 1967 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera chemii.\u00a0 Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Szczeci\u0144skich Okr\u0119gowych Zak\u0142adach Gazowniczych na stanowisku inspektora technicznego oraz w Instytucie Chemii Podstawowej w Zak\u0142adzie Chemii Organicznej Politechniki Szczeci\u0144skiej. Uczelni tej po\u015bwi\u0119ci\u0142 ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe. W latach 1967-1977 pracowa\u0142 na stanowiskach asystenta i starszego asystenta. W 1977 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy z dziedziny technologii lekkiej syntezy organicznej. Kolejnymi stanowiskami na uczelni by\u0142y: adiunkt (1977-1997), starszy wyk\u0142adowca (1997-1998) i starszy specjalista (od II 1998 r.). Podsumowuj\u0105c jego dokonania naukowo-badawcze w biogramie zamieszczonym w \u201eEncyklopedii Szczecina\u201d, napisano m.in.: \u201e\u2026Wykona\u0142 z\u0142o\u017con\u0105 syntez\u0119 aldehydu m-trifluorometylobenzoesowego o wysokim stopniu czysto\u015bci, bra\u0142 udzia\u0142 w prowadzeniu prac badawczych dotycz\u0105cych substancji przeciwpiennej SBO stosowanej w czasie rozk\u0142adu fosforyt\u00f3w w technologii ekstrakcyjnego kwasu fosforowego oraz wsp\u00f3\u0142uczestniczy\u0142 przy ekspertyzie identyfikacji chemicznych wykopanych z ziemi po by\u0142ej bazie radzieckiej w rejonie Mulnika w \u015awinouj\u015bciu.\u201d Zmar\u0142 18 III 1998 r. w Szczecinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BALARYN ANTONI TEOFIL<\/strong>, urodzony 19 I 1926 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, syn Edwarda i Karoliny z Marchwickich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. W czasie okupacji hitlerowskiej od 1941 r. pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec (fabryka samolot\u00f3w), aby unikn\u0105\u0107 wywiezienia do prac w Niemczech. Za pomoc znajomym \u017bydom z Radomy\u015bla Wielkiego, kt\u00f3rzy przymusowo pracowali w mieleckiej fabryce i mieszkali w pobliskim obozie, w lipcu 1942 r. zosta\u0142 aresztowany. Wi\u0119ziono go w Mielcu i D\u0119bicy. Szczeg\u00f3lnie okrutnie przes\u0142uchiwa\u0142 go \u201ekat ziemi mieleckiej\u201d gestapowiec Rudolf Zimmerman (kolonista z Czermina \u2013 Hohenbachu). Zosta\u0142 skazany na ob\u00f3z pracy \u201eLiban\u201d w Krakowie \u2013 P\u0142aszowie. 13 III 1943 r. uciek\u0142 z obozu i ukrywa\u0142 si\u0119 w Delastowicach u krewnych matki. Wst\u0105pi\u0142 do miejscowego oddzia\u0142u BCh i pod pseudonimem \u201eMa\u0142y\u201d pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika. Pomaga\u0142 znajomym \u017bydom ukrywaj\u0105cym si\u0119 w lasach ko\u0142o Radomy\u015bla. Po wojnie wyjecha\u0142 do \u017bar ko\u0142o \u017bagania i pracowa\u0142 w przemy\u015ble lniarskim. R\u00f3wnocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 i uko\u0144czy\u0142 wieczorowe liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce. Za\u0142o\u017cy\u0142 rodzin\u0119 i w 1954 r. powr\u00f3ci\u0142 do Radomy\u015bla Wielkiego. Zosta\u0142 zatrudniony w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego Nowa Huta, buduj\u0105ce m.in. osiedle fabryczne w Mielcu. Po kilku latach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Radomy\u015blu Wielkim i pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: delegata ds. skupu, pracownika administracyjnego i wiceprezesa ds. handlu. W 1967 r. by\u0142 \u015bwiadkiem w procesie wspomnianego gestapowca Rudolfa Zimmermana w Berlinie. (\u201eKat ziemi mieleckiej\u201d zosta\u0142 skazany na do\u017cywocie i zmar\u0142 w wi\u0119zieniu.) W 1989 r. spisano jego wspomnienia i w 1998 r. opublikowano w Tygodniku Regionalnym \u201eKorso\u201d. Po przemianach ustrojowych w latach 90. pomaga\u0142 wraz z rodzin\u0105 w organizacji pobytu \u017byd\u00f3w odwiedzaj\u0105cych Radomy\u015bl Wielki i Mielec. Zmar\u0142 6 VIII 1999 r. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Radomy\u015blu Wielkim. W 2007 r. \u201eWizjer Regionalny\u201d wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Wspomnienia<\/em> (Antoniego Balaryna) pod redakcj\u0105 dr Marii Przybyszewskiej.<\/p>\r\n

BALICKI MARIAN,<\/b> urodzony 20 III 1887 r., syn J\u00f3zefa i Wandy z Winiarskich. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w prawniczych na Uniwersytecie Lwowskim w 1912 r. zosta\u0142 zatrudniony w administracji publicznej, pocz\u0105tkowo w c.k. Namiestnictwie we Lwowie, ale jeszcze w tym roku zosta\u0142 skierowany do pracy w Starostwie Powiatowym w Ja\u015ble. W 1919 r. przez kilka miesi\u0119cy pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki kierownika tego starostwa. W 1928 r. zosta\u0142 przeniesiony do Starostwa Powiatowego w Olkuszu, ale w nast\u0119pnym roku powr\u00f3ci\u0142 do Starostwa Powiatowego w Ja\u015ble. Z dniem 7 X 1929 r. zosta\u0142 skierowany do Starostwa Powiatowego w Mielcu, gdzie pocz\u0105tkowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika starostwa, a od 27 VI 1930 r. do 31 V 1933 r. by\u0142 starost\u0105 mieleckim. Na skutek pope\u0142nienia powa\u017cnych b\u0142\u0119d\u00f3w proceduralnych, zwi\u0105zanych z reakcj\u0105 na protesty ludowc\u00f3w przeciwko polityce rz\u0105du sanacyjnego, zosta\u0142 przeniesiony w stan nieczynny, a od 16 XII 1933 r. – w stan spoczynku. W 1938 r. by\u0142 kr\u00f3tko dietariuszem w Starostwie Powiatowym w Ja\u015ble, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w okr\u0119gowym biurze Obozu Zjednoczenia Narodowego w Krakowie. Zmar\u0142 18 II 1954 r. w Ja\u015ble i zosta\u0142 pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym przy ul. Zielonej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BA\u0141ATA ANDRZEJ MAREK<\/strong>, urodzony 31 VIII 1955 r. w Rzeszowie, syn Jana i Antoniny z domu Kiszka. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, \u00a0matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Grafiki \u00a0Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie (dyplom w 1980 r. \u2013 pracownia prof. M. Wejmana). Tw\u00f3rca prac malarskich (malarstwo sztalugowe) i graficznych, uczestnik wielu wystaw zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granic\u0105, m.in. w Radomiu, Strasburgu (Francja), Krakowie (wielokrotnie), Warszawie, Sandomierzu, Bistricy, Rzeszowie, Nurnbergu (Niemcy) i Cz\u0119stochowie. Wystawia\u0142 tak\u017ce w Muzeum Regionalnym w Mielcu, kt\u00f3re posiada w zbiorach kilka prac artysty. Zdoby\u0142 szereg nagr\u00f3d, m.in. I nagrod\u0119 w I Zimowej Wystawie Rysunku w Krakowie (1981) i nagrod\u0119 w Konkursie \u201eNajlepsza Grafika Miesi\u0105ca Krak\u00f3w \u201981\u201d. Karier\u0119 muzyczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Studenckim Klubie \u201eJaszczury\u201d w Krakowie w latach 80. Uczestniczy\u0142 m.in. w \u201eJazz Juniors\u201d (1982, 1983), \u201eSpotkaniach Wokalist\u00f3w Jazzowych \u2013 Zamo\u015b\u0107-88\u201d, \u201eWarszawskiej Jesieni \u201890\u201d, \u201eOpolu \u201992\u201d (Nagroda im. K. Musio\u0142a) i JAZZ TOP (1990, 1992, 1993). Od 1990 r. jeden z najlepszych polskich wokalist\u00f3w jazzowych (wed\u0142ug czytelnik\u00f3w pisma \u201eJazz Forum\u201d \u2013 najlepszy). Specjalizuje si\u0119 w improwizacjach scatem i tworzy nowe brzmienia wokalne. Jest inspiratorem i wykonawc\u0105 form artystycznych \u0142\u0105cz\u0105cych muzyk\u0119 ze sztuk\u0105 i nowymi technikami tworzenia obrazu. Koncertuje z w\u0142asnym zespo\u0142em \u201eQuintet\u201d, najlepszymi polskimi muzykami jazzowymi i wieloma wybitnymi jazzmanami ameryka\u0144skimi, m.in. w czasie trasy koncertowej po USA w 1999 r. Komponuje, nawi\u0105zuj\u0105c m.in. do muzyki romantycznej i wsp\u00f3\u0142czesnej, a tak\u017ce szeroko poj\u0119tego ameryka\u0144skiego jazzu. Nagra\u0142 (do ko\u0144ca 1999 r.) 7 p\u0142yt (w tym 3 autorskie): \u201eTrilogy\u201d, \u201eVoice paintings\u201d, \u201eKol\u0119dy\u201d, \u201eWiersze\u201d, \u201eSamarpan songs\u201d, \u201eFar away from home\u201d i \u201eKol\u0119dy na ca\u0142y rok\u201d. Wyst\u0105pi\u0142 m.in. w musicalowej adaptacji \u00a0\u201eSztukmistrza z Lublina\u201d (I. B. Singer) w Teatrze Muzycznym w Warszawie i adaptacji \u201eKrwawych god\u00f3w\u201d (F. G. Lorca) w Teatrze Polskim we Wroc\u0142awiu oraz koncertach i widowiskach plenerowych. Prowadzi\u0142 warsztaty wokalne w Polsce i innych krajach europejskich. Wielokrotnie koncertowa\u0142 w Mielcu, m.in. jako solista w \u201eMszy kreolskiej\u201d A. Ramireza w czasie Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy (2002). Wa\u017cniejsze wyst\u0119py w latach 2003-2012: *2003 r.: Oratorium \u201eWo\u0142a nas Pan\u201d (Ernest Bryll, W\u0142odzimierz Korcz) z okazji 25-lecia pontyfikatu Jana Paw\u0142a II w Chicago (USA) i Toronto (Kanada), *2005 r.: Oratorium \u201eMi\u0142osierdzie Bo\u017ce\u201d w Toronto, *2007 r.: Oratorium \u201eMi\u0142osierdzie Bo\u017ce\u201d w Chicago; 2009-2012: wyst\u0119py w czterech edycjach Koncertu Niepodleg\u0142o\u015bci w Muzeum Powstania Warszawskiego. Koncertowa\u0142 z takimi s\u0142awami jak m.in. Margaret Maye, John Alcorn, Billy Hart, Steve Davis, Ernie Adams, Peter Madsen, Jeanfrancois Prins, Jack Van Poll, Marco Piludu, Andy Manndorff, Ronnie Burraqe, Frank Lacy, kwartetem \u201eSonglines\u201d (Austria), zespo\u0142ami \u201eKlezmokum\u201d i \u201eKlez Edge\u201d oraz niemal wszystkimi polskimi wybitnymi jazzmanami. Kontynuowa\u0142 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 graficzn\u0105 oraz wyst\u0119powa\u0142 w multimedialnych pokazach \u201e\u015apiewobrazy\u201d (po\u0142\u0105czenie obrazu video ze \u015bpiewem, ta\u0144cem i rysowaniem). Wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 z koncertem \u201eNiemen Wspomnienie\u201d. Przez kilkana\u015bcie lat plasowa\u0142 si\u0119 na I miejscu w kategorii \u201ewokalista jazzowy\u201d w plebiscycie \u201eJazz Top\u201d prowadzonym przez pismo Jazz Forum. *2009-2012 – wyst\u0119powa\u0142 m.in. w czterech edycjach „Koncertu Niepodleg\u0142o\u015bci” w Muzeum Powstania Warszawskiego, a w kolejnych latach w koncertach z r\u00f3\u017cnych okazji, m.in. na Festiwalu Gospel w Gniewie, w Filharmonii w Rzeszowie, Piwnicy pod Baranami, Warszawie, Katowicach i Operze w Bia\u0142ymstoku. Prowadzi\u0142 warsztaty wokalne. Nie zaniedbywa\u0142 te\u017c tw\u00f3rczo\u015bci plastycznej.\u00a0Utrzymuje kontakty z Mielcem, m.in. wyst\u0105pi\u0142 w ramach Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego w DK SCK i ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy oraz w ko\u015bciele Ducha \u015awi\u0119tego (4 IX 2022 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANASIK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 17 V 1958 r. w Chroberzu k\/Pi\u0144czowa, syn W\u0142adys\u0142awa i Izabeli z domu Sater. Absolwent Liceum Zawodowego przy WSK w Mielcu. Pi\u0142karz (wychowanek) \u201eStali\u201d Mielec w latach 70. (I liga). Potem gra\u0142 w niemieckiej dru\u017cynie \u201eVictoria\u201d Aschaffenburg (II liga). Prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BANASIK EDWARD<\/strong>, urodzony 3 IX 1951 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z Przy\u0142uckich. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Dru\u017cynowy ZHP, szczepowy harcerskich dru\u017cyn wodnych. Pracownik OBR WSK w Mielcu (kierownik dzia\u0142u), a od po\u0142owy lat 90. za\u0142o\u017cyciel i w\u0142a\u015bciciel prywatnego klubu kultury \u201eBajka\u201d w budynku kina \u201eBajka\u201d przy ul. S. S\u0119kowskiego 1. Animator wielu form \u017cycia kulturalnego w Mielcu, jedyny w swym rodzaju wodzirej dzieci\u0119cych zabaw choinkowych i zabaw tanecznych dla doros\u0142ych. Organizator wybor\u00f3w \u201eMiss Mielca\u201d w latach 90. Radny Rady Miejskiej w Mielcu w latach 1994-1998. W 1998 r. przeni\u00f3s\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 klubu do Stalowej Woli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"BANA\u015a JAN JANUSZ<\/strong>, urodzony 13 I 1947 r. w Kowarach, syn Jana i Wandy z domu Gu\u0142a. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1967 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w FKS \u201eStal\u201d Mielec. W 1964 r. wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie junior\u00f3w \u201eStali\u201d, kt\u00f3ra zdoby\u0142a tytu\u0142 wicemistrza Polski, a nast\u0119pnie w latach 1965-1967 gra\u0142 w rezerwowym zespole senior\u00f3w \u201eStali\u201d. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej (1967-1969) powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 konstruktora w WSK. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, a w 1979 r. \u2013 po odbyciu studi\u00f3w II stopnia w tej\u017ce uczelni \u2013 uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 80. pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Radomy\u015blu Wielkim na stanowisku kierownika dzia\u0142u regeneracji pomp wtryskowych. Od 1987 r. prowadzi\u0142 w Mielcu w\u0142asny zak\u0142ad mechaniki pojazdowej i w latach 90. przekszta\u0142ci\u0142 go w firm\u0119 \u201eREG-BAN\u201d SC (wsp\u00f3lnie z synem Jackiem), kt\u00f3r\u0105 umie\u015bci\u0142 na w\u0142asnej posesji przy ul. Legion\u00f3w. Przez szereg lat wspiera\u0142 finansowo dzia\u0142alno\u015b\u0107 religijn\u0105, kulturaln\u0105 i sportow\u0105. 2 IV 1996 r. zosta\u0142 wybrany prezesem Sp\u00f3\u0142ki \u201eHala Targowa\u201d Sp. z o.o., a w 1998 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa MKP \u201eStal\u201d Mielec. Z drugiej prezesury zrezygnowa\u0142 ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan zdrowie. W 1999 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 chorobow\u0105. 3 IV 2002 r. odby\u0142 si\u0119 jubileusz 30-lecia jego po\u017cycia ma\u0142\u017ce\u0144skiego z \u017con\u0105 Renat\u0105. Zmar\u0142 24 IV 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BANIAK MICHA\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 5 IX 1937 r. w D\u0105br\u00f3wce k\/Okulic, syn Andrzeja i Anny z domu Cierniak. Uko\u0144czy\u0142 Ma\u0142e Seminarium w Tarnowie (matura w 1955 r.), a nast\u0119pnie studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1961 r. W tym samym roku zosta\u0142 wikarym w Cmolasie, a od \u00a01963 r. do 1968 r. pracowa\u0142 w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. W latach 1968-1975 by\u0142 wikarym w parafiach: Gryb\u00f3w i \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 w 1975 r. i tu pracowa\u0142 do 1979 r. w Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, m.in. prowadzi\u0142 kancelari\u0119 parafialn\u0105. W 1979 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w \u015awiniarsku k\/Nowego S\u0105cza. Zmar\u0142 16 II 1985 r. Pochowany na cmentarzu w \u015awiniarsku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANK DEPOZYTOWO-KREDYTOWY W LUBLINIE – ODDZIA\u0141 W MIELCU<\/strong>, bank lubelski powsta\u0142 31 I 1989 r. w rezultacie wy\u0142onienia z Narodowego Banku Polskiego w Warszawie 9 bank\u00f3w kredytowych. Z t\u0105 sam\u0105 dat\u0105 nale\u017cy wi\u0105za\u0107 przekszta\u0142cenie mieleckiego Oddzia\u0142u NBP w Oddzia\u0142 BDK. Nowy bank pozosta\u0142 instytucj\u0105 pa\u0144stwow\u0105, samodzieln\u0105 i samofinansuj\u0105c\u0105 si\u0119. Wykonywa\u0142 pe\u0142ny zakres us\u0142ug bankowych dla os\u00f3b prawnych i fizycznych. 1 I 1999 r. po\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 z kilkoma innymi polskimi bankami, tworz\u0105c Bank Polska Kasa Opieki S.A. Grupa PEKAO S.A. Jego dyrektorami byli: Bronis\u0142aw Oko\u0144 (1989-1997) i Krzysztof Kosiba (1997-1999). Siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 by\u0142 budynek bankowy przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 7.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANK HANDLOWY W WARSZAWIE \u2013 FILIA W MIELCU<\/strong>, warszawski BH istnieje nieprzerwanie od 1870 r. Mielecka plac\u00f3wka powsta\u0142a w sierpniu 1996 r. jako punkt informacyjny, a nast\u0119pnie przekszta\u0142cono j\u0105 \u00a0na Bankowy Punkt Obs\u0142ugi Klienta z pe\u0142nym zakresem obs\u0142ugi operacyjnej. Od 1 sierpnia 2000 r. awansowa\u0142 do rangi filii. Specjalizuje si\u0119 w obs\u0142udze podmiot\u00f3w gospodarczych i instytucji, przyjmuje te\u017c depozyty od klient\u00f3w indywidualnych. Siedziba: ul. Przemys\u0142owa 2. Zmieni\u0142 nazw\u0119 na Citybank Handlowy Oddzia\u0142 w Mielcu, a nast\u0119pnie City Handlowy Oddzia\u0142 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANKI<\/strong>; pierwsze banki (we wsp\u00f3\u0142czesnym rozumieniu tych instytucji) na ziemiach polskich \u00a0powsta\u0142y w 1 po\u0142. XIX w. W Galicji w 1816 r. utworzono Austriacki Uprzywilejowany Bank Narodowy. W Mielcu najstarszy rodow\u00f3d ma zapewne Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy, kt\u00f3ry powsta\u0142 w 1874 r. jako Towarzystwo Zaliczkowe. Przy ko\u0144cu XIX w. dzia\u0142a\u0142 te\u017c \u017cydowski Bank dla Handlu, Gospodarstwa i Przemys\u0142u. W latach mi\u0119dzywojennych funkcjonowa\u0142y ponadto Kasa R\u0119kodzielnicza i Komunalna Kasa Oszcz\u0119dno\u015bci. Po II wojnie \u015bwiatowej rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 plac\u00f3wka Narodowego Banku Polskiego, a od lat 50. Powszechna Kasa Oszcz\u0119dno\u015bci. \u00a0Wyra\u017any rozw\u00f3j plac\u00f3wek bankowych nast\u0105pi\u0142 w latach 90., a zw\u0142aszcza po uruchomieniu Specjalnej Strefy Ekonomicznej EUROPARK-MIELEC. W 2000 r. funkcjonowa\u0142o w Mielcu 10 r\u00f3\u017cnych bank\u00f3w. W pierwszych latach XXI w., wraz z rozwojem polskiej gospodarki, \u00a0rozwija\u0142a si\u0119 sie\u0107 bank\u00f3w. Tak\u017ce do Mielca, kt\u00f3ry wyra\u017anie rozwija\u0142 si\u0119 jako o\u015brodek przemys\u0142owy, wesz\u0142y kolejne banki ze swoimi oddzia\u0142ami i filiami. Pod koniec 2008 r. funkcjonowa\u0142y w Mielcu: *AIG Bank Polska SA \u2013 I Oddzia\u0142 przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 6; \u00a0*Bank Millennium \u2013 Plac\u00f3wka Obs\u0142ugi Operacyjnej dla Przedsi\u0119biorstw przy ul. Wojska Polskiego 2; *Bank Ochrony \u015arodowiska Oddzia\u0142 Operacyjny, Rynek 34; *Bank Pekao SA \u2013 I Oddzia\u0142 przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 7, II Oddzia\u0142 przy ul. Kard. S. Wyszy\u0144skiego 8; \u00a0*Bank PKO BP SA \u2013 I Oddzia\u0142 przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka 11, II Oddzia\u0142 przy ul. M. Pisarka 10, *Oddzia\u0142 3 przy ul. Szewskiej 4; Filia przy ul. A. Fredry 2, Agencja 16 przy ul. M. Pisarka 14\/4; *Bank Przemys\u0142owo-Handlowy BPH SA Oddzia\u0142 przy ul. K. Pu\u0142askiego 1 (i Partyzant\u00f3w 25); *Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy przy ul. Lwowskiej 2 i Filia przy ul. ks. P. Skargi; *Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy w Przec\u0142awiu \u2013 I Oddzia\u0142 przy ul. Zygmuntowskiej 1\/3; *Bank Zachodni WBK 1. Oddzia\u0142 przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14; *Citibank Handlowy \u2013 Oddzia\u0142 Korporacyjny przy ul. Przemys\u0142owej 2; *CitiFinancial Bank Handlowy w Warszawie SA \u2013 Oddzia\u0142 przy ul. A. Mickiewicza 8; *Dominet Bank SA \u2013 Plac\u00f3wka nr 756 przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 7; *EFG Eurobank Ergasias S.A. (Polbank EFG) Oddzia\u0142 Operacyjny przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 12; *Euro Bank \u2013 Oddzia\u0142 przy ul. H. Sienkiewicza 1; *Getin Bank \u2013 Oddzia\u0142 przy ul. Jadernych 5; *ING Bank \u015al\u0105ski S.A. Plac\u00f3wka Partnerska przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 12; *Kredyt Bank SA \u2013 Oddzia\u0142 I Rzesz\u00f3w Filia nr 5 przy ul. A. Mickiewicza 34; *LUKAS Bank SA \u2013 Plac\u00f3wka przy ul. A. Mickiewicza 8; *MultiBank \u2013 Oddzia\u0142 przy ul. H. Sienkiewicza 1; *Opolska Sp\u00f3\u0142dzielcza Kasa Oszcz\u0119dno\u015bciowo-Kredytowa Region Rzesz\u00f3w – Oddzia\u0142 przy ul. 3 Maja 3; *PBS Bank Podkarpacki Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy w Sanoku \u2013 Oddzia\u0142 przy ul. K. Pu\u0142askiego 2A, Filia przy ul. T. Ko\u015bciuszki 2, Punkt Obs\u0142ugi Klienta w Urz\u0119dzie Skarbowym przy ul. S. \u017beromskiego 13. W rezultacie zmian organizacyjnych i restrukturyzacji w bankach centralnych, w 2012 r. w Mielcu czynne by\u0142y: *ING Bank \u015al\u0105ski Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 12; *Polbank EFG Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 12; *Bank BPH Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. K. Pu\u0142askiego 1; *Bank BG\u017b Oddzia\u0142 Operacyjny w Mielcu, ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 3; *MultiBank Centrum Us\u0142ug Finansowych, ul. H. Sienkiewicza 1; *Bank Zachodni WBK 1 Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14; *BO\u015a Mielec Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. Rynek 34; *Alior Bank Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 12; *Citi Handlowy Oddzia\u0142 w Mielcu ul. A. Mickiewicza 8; *Eurobank Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. H. Sienkiewicza 1; *Pekao I Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 7; *Pekao II Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. M. Pisarka 10; *Pekao Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. Partyzant\u00f3w 25; *Pekao I Oddzia\u0142 w Mielcu, Filia 1 w Mielcu, ul. A. Fredry 2, *Pekao I Oddzia\u0142 w Mielcu, POB w Mielcu, ul. S. \u017beromskiego 26; *Millennium Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 2A; *Kredyt Bank I Oddzia\u0142 w Rzeszowie, Filia nr 5 w Mielcu, ul. A. Mickiewicza 34; *BNP Paribas Oddzia\u0142 Mielec, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 8; *Cr\u00e9dit Agricole Plac\u00f3wka Bankowa, ul. A. Mickiewicza 8; *Cr\u00e9dit Agricole Biuro Kredytowe ul. Pu\u0142askiego 28\/2; *PKO BP Oddzia\u0142 2 w Mielcu, ul. E. Godlewskiego 10B; *PKO BP Oddzia\u0142 1 w Mielcu, ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka 11; *PKO BP Oddzia\u0142 3 w Mielcu, ul. Szewska 4; *Centrala SKOK Stefczyka Oddzia\u0142 w Mielcu, ul. Rynek 1; *Centrala SKOK Stefczyka Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 5; *Getin Bank BPO Mielec, ul. Jadernych 5; *Getin Bank POK Mielec, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14; *Santander Consumer Bank Oddzia\u0142 w Mielcu, al. Niepodleg\u0142o\u015bci 6. W 2018 r. zmieniono nazw\u0119 Banku Zachodniego WBK SA na Santander Bank Polska SA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANK POLSKA KASA OPIEKI S.A. \u2013 ODDZIA\u0141 MIELEC<\/strong>, bank centralny powsta\u0142 w 1929 r. w celu obs\u0142ugi bankowej polskiej emigracji zarobkowej. Plac\u00f3wka w Mielcu powsta\u0142a w 1972 r. (w bloku przy ul. 22 Lipca \u2013 obecnie Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci) i funkcjonowa\u0142a do 1987 r. (uleg\u0142a likwidacji). Dzia\u0142alno\u015b\u0107 wznowiono w 1991 r. Siedzib\u0105 by\u0142 najpierw \u00a0budynek przy ul. Jadernych 5, a po dw\u00f3ch latach \u2013 pawilon przy ul. Pisarka 10. Organizatorem i dyrektorem od 1972 r. do 31 XII 1998 r. by\u0142a Stanis\u0142awa Strycharz. 1 I 1999 r. nast\u0105pi\u0142o po\u0142\u0105czenie banku centralnego z BDK Lublin, w rezultacie czego powsta\u0142 Bank Polska Kasa Opieki S.A. Grupa PEKAO S.A., a w Mielcu I i II Oddzia\u0142 tego banku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANK POLSKA KASA OPIEKI S.A. GRUPA PEKAO S.A. \u2013 I ODDZIA\u0141 W MIELCU<\/strong>, najwi\u0119ksza polska instytucja finansowa powsta\u0142a 1 I 1999 r. w rezultacie po\u0142\u0105czenia si\u0119 kilku du\u017cych polskich bank\u00f3w, m.in. Banku Depozytowo-Kredytowego w Lublinie i Banku Polska Opieki S.A. w Warszawie, kt\u00f3re mia\u0142y wcze\u015bniej swoje oddzia\u0142y w Mielcu. R\u00f3wnie\u017c I Oddzia\u0142 PEKAO w Mielcu powsta\u0142 1 I 1999 r. Prowadzi kompleksow\u0105 obs\u0142ug\u0119 podmiot\u00f3w gospodarczych i os\u00f3b fizycznych, rozliczenia w obrocie krajowym i zagranicznym, r\u00f3\u017cne formy produkt\u00f3w kredytowych, transakcje na rynku \u00a0papier\u00f3w warto\u015bciowych, a tak\u017ce zapewnia obs\u0142ug\u0119 kart p\u0142atniczych i kredytowych. Posiada szereg plac\u00f3wek na terenie Mielca. Od 2000 r. dyrektorem oddzia\u0142u by\u0142a Dorota Momola. Siedziba g\u0142\u00f3wna w Mielcu: ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 7.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANK PRZEMYS\u0141OWO-HANDLOWY PBK S.A. \u2013 ODDZIA\u0141 MIELEC<\/strong>, mielecka plac\u00f3wka jednego z najwi\u0119kszych polskich bank\u00f3w komercyjnych powsta\u0142a 3 VII 1997 r. jako filia Oddzia\u0142u w D\u0119bicy. Od 1 VI 1999 r. sta\u0142a si\u0119 samodzielnym oddzia\u0142em. Prowadzi obs\u0142ug\u0119 bie\u017c\u0105c\u0105 firm, zarz\u0105dza \u015brodkami pieni\u0119\u017cnymi poprzez instrumenty lokacyjne, finansuje rozw\u00f3j firm przy udziale kapita\u0142\u00f3w obcych. Pierwsza siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 w budynku przy ul. Partyzant\u00f3w 25, a nast\u0119pnie przeniesiono siedzib\u0119 Oddzia\u0142u do budynku przy ul. K. Pu\u0142askiego 1.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BANK SP\u00d3\u0141DZIELCZY W MIELCU<\/strong>, powsta\u0142 20 IV \u00a01874 r. jako TOWARZYSTWO ZALICZKOWE w Mielcu. Nazw\u0119 BANK SP\u00d3\u0141DZIELCZY przyj\u0119to 23 IX 1922 r. Czynny w czasie okupacji hitlerowskiej. 5 II 1942 r. grupa operacyjna oddzia\u0142u partyzanckiego \u201eJ\u0119drusie\u201d \u00a0zabra\u0142a si\u0142\u0105 z kasy banku ok. 147 tys. z\u0142, co stanowi\u0142o po\u0142ow\u0119 jego kapita\u0142u. Odt\u0105d Bank prze\u017cywa\u0142 du\u017ce k\u0142opoty. W 1950 r. otrzyma\u0142 nazw\u0119 GMINNA KASA SP\u00d3\u0141DZIELCZA, a w 1958 r. – KASA SP\u00d3\u0141DZIELCZA. Do tradycyjnej nazwy BANK SP\u00d3\u0141DZIELCZY powr\u00f3cono w 1975 r. W zwi\u0105zku ze wzrostem zainteresowania wsi us\u0142ugami bankowymi \u2013 tak\u017ce mielecki BS znacznie rozwin\u0105\u0142 si\u0119. Od 1996 r. zosta\u0142 akcjonariuszem \u00a0Rzeszowskiego Banku Regionalnego, a w 1999 r. po\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 z BS w Padwi Narodowej. Obecnie liczy ponad 2300 cz\u0142onk\u00f3w. Oferuje bogat\u0105 i wci\u0105\u017c rozszerzaj\u0105c\u0105 si\u0119 ofert\u0119 us\u0142ug handlowych, m.in. preferencyjne kredyty rolnicze, d\u0142ugoterminowe kredyty na budownictwo mieszkaniowe i kredyty na dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Pracami banku w jego 125-letniej historii kierowali: ks. J\u00f3zef Knutelski, Franciszek Gerard Rink, Adam Bro\u017conowicz , Jerzy Surdej, Andrzej Le\u015b i J\u00f3zef D\u0105browski. Adres: ul. Lwowska 2. Na pocz\u0105tku XXI w. rozbudowano i zmodernizowano central\u0119 Banku przy ul. Lwowskiej 2. Uruchomiono Oddzia\u0142y w Borowej, Czerminie, Padwi Narodowej i Tuszowie Narodowym, Filie w Mielcu przy ul. ks. P. Skargi 7 i w Gaw\u0142uszowicach oraz 3 punkty kasowe w Mielcu przy ul. E. Biernackiego 1, ul. Jadernych 7 i al. Ducha \u015awi\u0119tego 6a.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAR<\/strong>, rodzaj plac\u00f3wki gastronomicznej. Za\u0142o\u017cycielem pierwszych bar\u00f3w w Mielcu by\u0142a Powszechna Sp\u00f3\u0142dzielnia Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d. 1 VII 1956 r. rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 bar \u201ePowszechny\u201d przy ul. A. Mickiewicza, a \u00a0nast\u0119pnie \u201eLotniczy\u201d przy ul. 22 Lipca (obecnie \u2013 Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci), \u201eTurystyczny\u201d przy Placu B. Bieruta (obecnie \u2013 Plac Armii Krajowej), w 1966 r. \u201eTurysta\u201d przy ul. B. G\u0142owackiego, a w 1973 r. \u201eIskra\u201d przy ul. Ks. P. Skargi. W okresie od 1976 r. do 1989 r. otwarto kolejne bary: \u201eSmakosz\u201d przy ul. A. Mickiewicza, \u201eDelicja\u201d przy ul. T. Ko\u015bciuszki, \u201eWiarus\u201d przy ul. Hetma\u0144skiej, \u201eZgoda\u201d przy ul. Ks. P. Skargi, \u201ePromyk\u201d przy ul. K. Pu\u0142askiego, \u201eBartek\u201d i \u201eKrokiecik\u201d przy ul. 22 Lipca (Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci), \u201ePopularny\u201d na Miasteczku M\u0142odego Robotnika i \u201eFilutek\u201d przy ul. Botanicznej. Zlikwidowano natomiast bary \u201eTurystyczny\u201d i \u201ePowszechny\u201d. W latach 90. PSS zrezygnowa\u0142a z prowadzenia wi\u0119kszo\u015bci tych plac\u00f3wek, a w zwolnionych lokalach rozwin\u0119\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 prywatne plac\u00f3wki gastronomiczne: bary, restauracje i kawiarnie o znacznie wy\u017cszym standardzie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAR JERZY<\/strong>, urodzony 4 I 1933 r. w Hrubieszowie, syn Feliksa i Amelii. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kro\u015bnie Odrza\u0144skim, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. Od 1957 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w biurze konstrukcyjnym WSK Mielec jako konstruktor, starszy konstruktor, kierownik sekcji, konstruktor prowadz\u0105cy, zast\u0119pca kierownika i kierownik Dzia\u0142u Konstrukcyjnego. R\u00f3wnocze\u015bnie kszta\u0142ci\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera lotnictwa (1958), a nast\u0119pnie studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (1962, bez dyplomu). Od 1976 r. pracowa\u0142 w biurze konstrukcyjnym OBR SK Mielec jako kierownik dzia\u0142u, konstruktor prowadz\u0105cy i g\u0142\u00f3wny specjalista ds. rozwoju konstrukcji. Zajmowa\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie pracami konstruktorskimi zwi\u0105zanymi z przygotowaniem i obs\u0142ug\u0105 produkcji oraz eksploatacji samolotu TS-11 Iskra, a tak\u017ce z opracowaniem i obs\u0142ug\u0105 wytwarzania urz\u0105dze\u0144 wyposa\u017cenia specjalnego (podwieszanego pod skrzyd\u0142ami) samolot\u00f3w odrzutowych, b\u0119d\u0105cych na stanie lotnictwa wojskowego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Zawodowym Metalowc\u00f3w, LOK przy WSK Mielec, Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy przy WSK, SIMP, Polskim Zwi\u0105zku Motorowym i od 1990 r. NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W styczniu 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0105 Honorowego Dawcy Krwi. Zmar\u0142 5 VIII 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAR KRYSTYNA MARIA (z domu SOBUCKA)<\/strong>, urodzona 12 III 1936 r. w \u015arodzie Wielkopolskiej, c\u00f3rka Jana i Wandy z K\u0142osowskich. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142a Technikum Administracyjno-Handlowe w Mielcu i zda\u0142a matur\u0119. Od 1953 r. do 1991 r. pracowa\u0142a w WSK Mielec w dziale ksi\u0119gowo\u015bci, awansuj\u0105c do stopnia specjalisty ksi\u0119gowego. W 1980 r. zosta\u0142a oddelegowana do pracy w Radio Studio WSK Mielec na stanowisko redaktora programowego, a do ksi\u0119gowo\u015bci powr\u00f3ci\u0142a w 1983 r. W 1991 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Jej \u017cyciowym powo\u0142aniem sta\u0142a si\u0119 spo\u0142eczna praca w PCK. Rozpocz\u0119\u0142a j\u0105 w szkole \u015bredniej jako cz\u0142onek Szkolnego Ko\u0142a, a od 1953 r. kontynuowa\u0142a w Zarz\u0105dzie Zak\u0142adowym PCK przy WSK Mielec. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142a kurs obrony przeciwlotniczej i przeciwchemicznej. W latach 1955-1960 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 komendantki dru\u017cyny medyczno-sanitarnej i zast\u0119pcy szefa plutonu. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1956 r. dzia\u0142a\u0142a w ZZ PCK przy WSK pe\u0142ni\u0105c kolejno funkcje: skarbnika, wiceprezesa i sekretarza. Od 1996 r. pracowa\u0142a jako wolontariuszka w Zarz\u0105dzie Powiatowym PCK w Mielcu jako kierownik biura i reprezentant do kontakt\u00f3w z mediami. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j dzia\u0142alno\u015bci humanitarnej PCK, a zw\u0142aszcza honorowego dawstwa krwi. Przyczyni\u0142a si\u0119 do wzrostu \u015bwiadomo\u015bci sanitarno-medycznej wielu \u015brodowisk poprzez organizacj\u0119 szkole\u0144, kurs\u00f3w, konkurs\u00f3w, zawod\u00f3w i pokaz\u00f3w. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 pomocy dla ofiar kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych, m.in. trz\u0119sienia ziemi we W\u0142oszech (1980) i powodzi w Polsce (1997, 2000) oraz tragedii losowych wielu rodzin. Indywidualnie odwiedza chorych, samotnych i ubogich, udzielaj\u0105c im pomocy w r\u00f3\u017cnych formach. Ponadto w latach 1956-1963 by\u0142a cz\u0142onkiem Teatru Dramatycznego \u201eMaska\u201d w ZDK WSK Mielec. Gra\u0142a m.in. w takich sztukach jak: \u201ePan Jowialski\u201d A. Fredry, \u201eFantazy\u201d J. S\u0142owackiego, \u201eWesele\u201d i \u201eNoc listopadowa\u201d S. Wyspia\u0144skiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznakami Honorowymi PCK wszystkich stopni, Medalem 40-lecia Honorowego Krwiodawstwa i 50-lecia PCK i Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARABASZ MACIEJ<\/strong>, urodzony 19 VIII 1988 r. w Rzeszowie, syn Jerzego i Gra\u017cyny z domu Saj. Absolwent Liceum Profilowanego nr 3 ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2007 r. Od 2003 r. znajduje si\u0119 w \u015bcis\u0142ej krajowej czo\u0142\u00f3wce modelarzy samochodowych (modele sterowane radiem). Wa\u017cniejsze sukcesy: *2003: Halowe Mistrzostwa Polski w Radzyminie (29-30 III) \u2013 wicemistrz Polski w klasie E-10 Formu\u0142a, Mistrzostwa Polski na torach terenowych w Murowanej Go\u015blinie (7 IX) \u2013 mistrz Polski w klasie 3WD standard, wicemistrz w klasie 4WD, MP na torach asfaltowych w Rudzie \u015al\u0105skiej (20-21 IX) \u2013 wicemistrz Polski w klasie E-10 Formu\u0142a, Puchar Polski na torach asfaltowych w klasie E-10 Formu\u0142a w Nowym S\u0105czu (5 X); *2004: HMP w Radzyminie (24-25 III) \u2013 mistrz Polski w klasie E-10 Top-Stock, II wicemistrz w klasie E-10 Formu\u0142a, Puchar Polski na torach asfaltowych w klasie E-10 Top-Stock w Rudzie \u015al\u0105skiej (11 VII), MP na torach terenowych w Warszawie (4-5 IX) \u2013 mistrz Polski w klasie 2WD standard, wicemistrz w klasie 4WD, MP na torach asfaltowych w Nowym S\u0105czu (11-12 IX) \u2013 mistrz Polski w klasie E-10 Top-Stock, wicemistrz w klasie E-10 Formu\u0142a; *2005: HMP w \u0141odzi \u2013 II wicemistrz Polski w klasie E-10 Formu\u0142a, MP na torach asfaltowych w Rudzie \u015al\u0105skiej (3-4 IX) \u2013 II wicemistrz Polski w klasie E-10 Formu\u0142a, MP na torach terenowych w Tarnowie (10-11 IX) \u2013 VI m. w klasie 2WD standard; *2006: HMP w \u0141omiankach k\/Warszawy (25-26 III) – II wicemistrz Polski w klasie ET-10TC Spec, MP na torach asfaltowych w Nowym S\u0105czu (9-10 IX) \u2013 mistrz Polski w klasie E-10TC Spec; *2007: HMP w Lublinie (31 III \u2013 1 IV) \u2013 mistrz Polski w klasie E-10TC Spec., MP w klasie modeli RC On Road Fina\u0142 w Tarnowie \u2013 wicemistrz Polski w klasie E-10 TC Spec. Prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARADZIEJ FRANCISZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 XII 1892 r. w \u0141ysakowie, powiat mielecki, syn Jana i Franciszki. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie. W 1917 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Muszynie i \u0141ososinie Dolnej. W 1920 r. zosta\u0142 przeniesiony do Nied\u017awiedzia, w 1923 r. powierzono mu administrowanie t\u0105 parafia, a w nast\u0119pnym roku mianowano jej proboszczem. Od 1942 r. by\u0142 dziekanem dekanatu msza\u0144skiego. W 1967 r. obchodzi\u0142 jubileusz 50-lecia kap\u0142a\u0144stwa. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 rezydowa\u0142 w Nied\u017awiedziu. Zmar\u0142 16 III 1972 r. Pochowany na cmentarzu w Nied\u017awiedziu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARAN ADELA (z domu BARA\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 29 I 1947 r. w Kie\u0142pinach ko\u0142o Dzia\u0142dowa, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Anny. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Elbl\u0105gu, matur\u0119 zda\u0142a w 1965 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Pa\u0144stwowym Przedszkolu Nr 7 w Elbl\u0105gu. Przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i od 1 IX 1970 r. pracowa\u0142a w Przedszkolu Nr 1 WSK jako nauczycielka. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie. W okresie 1980-1981 kierowa\u0142a Przedszkolem TPD, a nast\u0119pnie przez rok by\u0142a nauczycielk\u0105 w Przedszkolu Pa\u0144stwowym Nr 9. 15 VIII 1982 r. mianowano j\u0105 dyrektorem Przedszkola Nr 10 i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 14 X 1992 r. W tym okresie zorganizowa\u0142a plac\u00f3wk\u0119 i doprowadzi\u0142a do jej sprawnego funkcjonowania. W 1984 r. uko\u0144czy\u0142a studia w zakresie wychowania przedszkolnego w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Udziela\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cnych formach pracy spo\u0142ecznej, g\u0142\u00f3wnie na rzecz ma\u0142ych dzieci. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n

BARAN BARBARA BRONIS\u0141AWA (z domu WOJNAR),<\/strong> urodzona 1 IX 1959 r. w \u0141a\u0144cucie. Uzyska\u0142a wykszta\u0142cenie w specjalno\u015bci: technik analizy spo\u017cywczej. Od lat szkolnych trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w skoku w dal. W miar\u0119 potrzeb startowa\u0142a te\u017c w innych konkurencjach, np. w biegu przez p\u0142otki i sztafecie 4×100 m. By\u0142a wielokrotn\u0105 reprezentantk\u0105 Polski junior\u00f3w, a nast\u0119pnie senior\u00f3w. W latach 1974-1987 by\u0142a zawodniczk\u0105 Resovii Rzesz\u00f3w, a od 1988 r. \u2013 Stali Mielec. Wa\u017cniejsze sukcesy w skoku w dal: *1977 r: Mistrzostwa Europy junior\u00f3w (Donieck, ZSRR) \u2013 5. miejsce; *1978 r.: Halowe Mistrzostwa Polski (Zabrze) \u2013 srebrny medal (6,17 m); *1979 r.: Halowe Mistrzostwa Polski (Zabrze) \u2013 srebrny medal (6,01 m); Letnia Uniwersjada \u2013 5. miejsce w sztafecie 4×100 m; 13. miejsce w skoku w dal; *1980 r.: Halowe Mistrzostwa Polski (Zabrze) \u2013 srebrny medal (6,23 m); Letnie Mistrzostwa Polski (\u0141\u00f3d\u017a) \u2013 z\u0142oty medal (6,55 m); Igrzyska Olimpijskie (Moskwa, ZSRR) \u2013 11. miejsce; Grudzi\u0105dz – rekord \u017cyciowy (6,61 m); 1981 r.: Letnie Mistrzostwa Polski (Zabrze) \u2013 br\u0105zowy medal (6,42 m); *1985 r.: Letnie Mistrzostwa Polski (Bydgoszcz) \u2013 srebrny medal (6,24 m); *1986 r.: Halowe Mistrzostwa Polski (Zabrze) \u2013 srebrny medal w biegu na 60 m pp\u0142 (8,67 sek.). W Stali Mielec uczestniczy\u0142a w zawodach I ligi \u2013 w\u00f3wczas najwy\u017cszej klasy krajowej i zajmowa\u0142a czo\u0142owe lokaty. Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej pracowa\u0142a w instytucjach i plac\u00f3wkach kultury fizycznej i sportu w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARAN JERZY<\/strong>, urodzony 1 IV 1954 r. w Mielcu, syn Franciszka i Marii z domu Pi\u0119ko\u015b. Absolwent Technikum Mechanicznego, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Siatkarz (wychowanek) \u201eStali\u201d Mielec w latach 70. (I liga, II i I). By\u0142 dru\u017cynowym wicemistrzem Polski junior\u00f3w w 1972 r., cz\u0142onkiem kadry narodowej junior\u00f3w i dru\u017cynowym wicemistrzem Europy junior\u00f3w w 1971 r. (Barcelona). Przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez dru\u017cyn\u0119 \u201eStali\u201d Mielec Pucharu Polski (Pucharu \u201eSportowca\u201d) w 1976 r. Przez pewien czas przebywa\u0142 w USA. Do 1981 r. gra\u0142 w II-ligowej \u201eStali\u201d Mielec, a do 1984 r. trenowa\u0142 junior\u00f3w \u201eStali\u201d. W 1984 r. wyjecha\u0142 do USA, a po powrocie pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 9 jako nauczyciel wychowania fizycznego. W 1989 r. ponownie wyjecha\u0142 do USA, gdzie gra\u0142 w dru\u017cynach siatkarskich. W latach 1993-1994 pracowa\u0142 w mieleckich szko\u0142ach podstawowych nr 3 i 6. W 1994 r. wyjecha\u0142 na sta\u0142e do Chicago i tam aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu sportowym Polonii. Zmar\u0142 1 III 2008 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 VII 1945 r. w Jasie\u0144cu na Kielecczy\u017anie, syn Franciszka i Kazimiery z domu Gaba\u0142a. Karier\u0119 sportow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Elbl\u0105gu. Do Mielca przyby\u0142 w 1969 r., zasilaj\u0105c I-ligowy zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki r\u0119cznej \u201eStali\u201d i gra\u0142 w nim do 1976 r. By\u0142 cz\u0142onkiem kadry narodowej senior\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, uko\u0144czy\u0142 AWF w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra rehabilitacji. Po zako\u0144czeniu kariery sportowej by\u0142 trenerem odnowy biologicznej w \u201eStali\u201d, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w O\u015brodku Rehabilitacji przy Przychodni Rejonowej Nr 5. Od 1995 r. przebywa w USA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARAN WITOLD<\/strong>, urodzony 29 VII 1939 r. w Chmielowie k\/Tarnobrzega. Lekkoatleta \u201eStali\u201d Mielec w latach 50. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w biegach \u015brednich i d\u0142ugich (800 m, 1500 m, 3000 m, 5000 m). Cz\u0142onek sztafety klubowej \u201eStali\u201d Mielec, kt\u00f3ra w 1959 r. w Rzeszowie ustanowi\u0142a rekord Polski w sztafecie olimpijskiej (800 m + 400 m + 200 m + 100 m), utrzymuj\u0105cy si\u0119 potem przez wiele lat. W 1959 r. przeszed\u0142 do \u201eLegii\u201d Warszawa, a nast\u0119pnie do \u201eZawiszy\u201d Bydgoszcz (s\u0142u\u017cba wojskowa). W klubach wojskowych rozwin\u0105\u0142 talent i awansowa\u0142 do czo\u0142\u00f3wki \u015bredniodystansowc\u00f3w Europy i \u015bwiata. By\u0142 wicemistrzem Europy w biegu na 1500 m (1962) i zaj\u0105\u0142 VI miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio na tym samym dystansie. Zwyci\u0119\u017cy\u0142 lub plasowa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce w wielu biegach na stadionach ca\u0142ego \u015bwiata. Wielokrotnie ustanawia\u0142 rekordy Polski na 1500 m (najlepszy wynik – 3:38,9 osi\u0105gn\u0105\u0142 na Olimpiadzie w Tokio 19 X 1964 r.) i 2000 m. W 1972 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 zawodnicz\u0105 i zosta\u0142 trenerem w Zawiszy Bydgoszcz. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 AWF w Poznaniu. Przez wiele lat by\u0142 dzia\u0142aczem PZLA, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du PZLA i przewodnicz\u0105cym komisji bieg\u00f3w prze\u0142ajowych i ulicznych (1994-2000).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARANOWSKA JANINA (z domu CHREBOR)<\/strong>, urodzona 25 V 1932 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka Teodora i Stefanii z domu Kozio\u0142. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Od 1952 r. pracowa\u0142a \u00a0w Szkole \u0106wicze\u0144 przy tym\u017ce Liceum Pedagogicznym, a w latach 1954 \u2013 1958 by\u0142a nauczycielk\u0105 wychowania fizycznego w Liceum Pedagogicznym. R\u00f3wnocze\u015bnie gra\u0142a w dru\u017cynie siatk\u00f3wki \u201eStali\u201d Mielec i startowa\u0142a w zawodach lekkoatletycznych, tak\u017ce w barwach \u201eStali\u201d. W 1956 r. trenowany przez ni\u0105 zesp\u00f3\u0142 siatk\u00f3wki SKS Mielec (uczennice Liceum Pedagogicznego) zdoby\u0142 w Sopocie tytu\u0142 mistrza Polski juniorek, a w nast\u0119pnym roku by\u0142 wicemistrzem. Od 1958 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu, a od 1962 r. do emerytury w 1985 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 6 (sportowej) w Mielcu. W latach 1971-1975 studiowa\u0142a na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W 1972 r. otrzyma\u0142a Nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania I stopnia, a w 1975 r. \u2013 tytu\u0142 trenera I klasy w pi\u0142ce siatkowej. Zdoby\u0142a tak\u017ce specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 III stopnia. W latach 80. by\u0142a II trenerem dru\u017cyny siatk\u00f3wki kobiet \u201eStali\u201d Mielec, kt\u00f3ra awansowa\u0142a do I ligi. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Wydzia\u0142em Szkolenia ROZPS w Rzeszowie, by\u0142a s\u0119dzi\u0105 siatk\u00f3wki. Odznaczona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARANOWSKI BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1912 r. w Drohobyczu , woj. lwowskie (obecnie Ukraina). Absolwent Gimnazjum w Drohobyczu (jednym z jego nauczycieli by\u0142 Bruno Szulc). Studia wy\u017csze odby\u0142 na Politechnice Lwowskiej, uzyskuj\u0105c dyplom in\u017cyniera mechanika lotniczego. Pilot szybowcowy, reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na Mistrzostwach \u015awiata w 1937 r., plasuj\u0105c si\u0119 na VII miejscu. Ustanowi\u0142 5 rekord\u00f3w Polski w r\u00f3\u017cnych konkurencjach szybowcowych. Jako drugi pilot szybowcowy w Polsce otrzyma\u0142 srebrn\u0105 odznak\u0119 FAI. \u00a0W 1939 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PZL \u2013 Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy szefa produkcji i kierownika Wydzia\u0142u Startu. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) znalaz\u0142 si\u0119 w grupie pracownik\u00f3w ewakuowanych do Uchania k\/Hrubieszowa, a kiedy 17 IX wojska sowieckie uderzy\u0142y na Polsk\u0119 od strony wschodniej \u2013 przedosta\u0142 si\u0119 do Rumunii, a nast\u0119pnie do Francji. Tam pracowa\u0142 w firmie lotniczej \u201eSocata\u201d w Tuluzie. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Francji ewakuowa\u0142 si\u0119 do Wielkiej Brytanii, a nast\u0119pnie wyjecha\u0142 do Kanady, gdzie pracowa\u0142 w biurze konstrukcyjnym samolot\u00f3w bojowych. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej zamieszka\u0142 w USA. Pracowa\u0142 jako technolog w elektrowniach, zdobywaj\u0105c du\u017ce do\u015bwiadczenie i wiedz\u0119 z zakresu energetyki, czego dowody dawa\u0142 w cennych publikacjach fachowych. By\u0142 tak\u017ce pilotem szybowcowym. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1977 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eBARON\u201d zwi\u0105zan\u0105 z przemys\u0142em energetycznym. W kolejnych latach rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107, tworz\u0105c przedstawicielstwa w Ameryce P\u0142n., Afryce i Azji (Chiny). W latach 80. i 90. wielokrotnie przyje\u017cd\u017ca\u0142 do Mielca. Zmar\u0142 2 VIII 1992 r. w USA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARANOWSKI MAREK<\/strong>, urodzony 15 V 1962 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Chrebor. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1981 r. W latach 70. by\u0142 \u00a0zawodnikiem sekcji p\u0142ywackiej \u201eStali\u201d Mielec. Zdoby\u0142 m.in.: tytu\u0142 mistrza Polski w p\u0142ywaniu na 100 m stylem dowolnym (Letnie MP, O\u015bwi\u0119cim 1979 r.) i na 50 m st. dow. (Letnie MP, O\u015bwi\u0119cim 1981 r.) oraz srebrny medal na 100 m st. dow. (Letnie MP, O\u015bwi\u0119cim 1981 r.), a tak\u017ce kilka dalszych medali na mistrzostwach \u00a0Polski w klubowej sztafecie \u201eStali\u201d Mielec. By\u0142 cz\u0142onkiem kadry narodowej w latach 70. i \u00a0reprezentantem Polski. W latach 80. studiowa\u0142 na AWF w Warszawie i w tym okresie by\u0142 zawodnikiem klubu sportowego AWF Warszawa. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w pracowa\u0142 w \u201eStali\u201d Mielec jako \u00a0trener p\u0142ywania. Wyjecha\u0142 do USA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARANOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, mielecki szlachcic wzmiankowany w 2. po\u0142owie XVI w. By\u0142 administratorem cz\u0119\u015bci Mielca z ramienia jego wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielki Jadwigi z Kormanic Mieleckiej, wdowy po Hieronimie Mieleckim. By\u0142 tak\u017ce dziedzicem Malinia i Trze\u015bni oraz dobroczy\u0144c\u0105 szpitala (przytu\u0142ku) dla ubogich z kaplic\u0105 \u015bw. Ducha w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARANOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 VIII 1933 r. w Mogielnicy (pow. Krasnystaw), syn Franciszka i Karoliny z domu Kondras. Absolwent Technikum \u00a0Mechanicznego w Krasnymstawie. Uprawia\u0142 z powodzeniem boks i sporty obronne, w rzucie granatem by\u0142 mistrzem Polski Zrzeszenia Gwardyjskiego (1953 r.) i \u00a0mistrzem Wojska Polskiego (1955 r.) Do Mielca przyby\u0142 w 1956 r. Zosta\u0142 zatrudniony w WSK i przyj\u0119ty do sekcji lekkoatletycznej \u201eStali\u201d. W WSK pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach kierowniczych do 1990 r. W sporcie specjalizowa\u0142 si\u0119 w rzucie oszczepem i w wielobojach. Cz\u0142onek kadry narodowej i w latach 50., 60. i 70. czo\u0142owy zawodnik okr\u0119gu rzeszowskiego. Przez szereg lat by\u0142 instruktorem lekkoatletyki i uczestniczy\u0142 w kursach trenerskich, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 trenera II klasy. Od 1990 r. na emeryturze. Pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 inspektora Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Ogr\u00f3dk\u00f3w Dzia\u0142kowych w Rzeszowie. Zmar\u0142 1 VI 2015 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARBARA<\/strong>, prawdopodobnie pierwsza w historii Mielca \u017byd\u00f3wka \u2013 mieszkanka miasta, wzmiankowana w 1573 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARDAN JAN,<\/strong> urodzony 14 VI 1933 r. w Jamach, powiat Mielec, syn Jana i Ma\u0142gorzaty z domu Szeliga. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1951 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Filozoficznym (Filozofii Chrze\u015bcija\u0144skiej) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W czasie studi\u00f3w wsp\u00f3\u0142redagowa\u0142 uczelniane pismo \u201ePrzegl\u0105d Etyczny\u201d. W 1956 r. obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 z etyki: Cz\u0142owiek jako istota moralna w filozofii J.-P. Sartre\u2019a. 18 XII 1959 r. doktoryzowa\u0142 si\u0119 u biskupa Karola Wojty\u0142y (p\u00f3\u017aniejszego papie\u017ca Jana Paw\u0142a II, \u015bwi\u0119tego), na podstawie rozprawy: Ocena Sartre\u2019owskiej etyki niezale\u017cnej. Prowadzi\u0142 niekt\u00f3re zaj\u0119cia ze studentami, ale ostatecznie nie podj\u0105\u0142 pracy na KUL. Realizowa\u0142 natomiast r\u00f3\u017cne zlecenia, m.in. t\u0142umaczy\u0142 etyczne fragmenty Sumy \u015bw. Tomasza dla \u201eVeritasu\u201d w Londynie, prowadzi\u0142 badania na temat alkoholizmu m\u0142odzie\u017cy szkolnej w Bochni oraz na zlecenie IER w Warszawie badania socjologiczne na temat stanu gospodarstw rolnych na wsi. W latach 60. jako wychowanek KUL-u mia\u0142 du\u017ce trudno\u015bci ze zdobyciem sta\u0142ego zatrudnienia. Ostatecznie zakupi\u0142 gospodarstwo w Bieszczadach i zaj\u0105\u0142 si\u0119 hodowl\u0105 owiec, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 jako drwal. W 1967 r. powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnych Jam, o\u017ceni\u0142 si\u0119 i zbudowa\u0142 dom. W latach 1972-1975 pracowa\u0142 zarobkowo w USA i za zarobione pieni\u0105dze zakupi\u0142 mieszkanie w Krakowie na osiedlu Widok. W latach 1975-1980 pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie, ale po powa\u017cnej chorobie przeszed\u0142 na rent\u0119. Ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia nie m\u00f3g\u0142 spotka\u0107 si\u0119 z Ojcem \u015awi\u0119tym Janem Paw\u0142em II w czasie pielgrzymek do Polski, ale papie\u017c wielokrotnie pyta\u0142 o jednego z pierwszych swoich doktorant\u00f3w. Jan Bardan zmar\u0142 18 XI 2015 r. Spoczywa na cmentarzu Batowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARDOWSKA MARIA J\u00d3ZEFA (z domu CHLEBOWSKA)<\/strong>, urodzona 19 III 1949 r. w P\u0142awie, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Heleny z domu Ciejka. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego), matur\u0119 zda\u0142a w 1967 r. Studia na Wydziale Lekarskim (Oddzia\u0142 Stomatologii) Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1972 r. z dyplomem lekarza dentysty. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142a w Studenckim Kole Naukowym, m.in. przygotowa\u0142a 2 publikacje. Od 2 XI 1972 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako lekarz stomatolog. Prowadzi\u0142a gabinet stomatologiczny w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Kopernika, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w O\u015brodku Zdrowia w Wadowicach Dolnych. W 1974 r. podj\u0119\u0142a si\u0119 organizacji pierwszego w rejonie Gabinetu (p\u00f3\u017aniej Poradni) Profilaktyki Ortodontycznej w Mielcu przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie 8. \u00a0W 1980 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie stomatologii, a w 1993 r. II stopie\u0144 z ortodoncji i tytu\u0142 specjalisty w tej dziedzinie. Tak\u017ce w 1993 r. Poradni\u0119 Profilaktyki Ortodontycznej przekszta\u0142cono w Poradni\u0119 Ortodontyczn\u0105 z siedzib\u0105 w Przychodni Rejonowej nr 3 przy ul. ks. P. Skargi. Od kwietnia 1994 r., w zwi\u0105zku z przygotowaniem nowoczesnego obiektu i wyposa\u017cenia dla planowanego NZOZ, ograniczy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 do pracy w prywatnym gabinecie. Po otwarciu NZOZ ORTHO-DENT przy ul. E. Biernackiego pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Poradni Ortodontycznej. W 2008 r. poradnia ta otrzyma\u0142a akredytacj\u0119 Ministerstwa Zdrowia, upowa\u017cniaj\u0105c\u0105 do kszta\u0142cenia podyplomowego lekarzy na specjalist\u00f3w ortodoncji. Bierze udzia\u0142 w szkoleniach krajowych i zagranicznych, m.in. w Genewie (Szwajcaria), Sydney (Australia), Kopenhadze (Dania) i Kraichtal (Niemcy). Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego, Polskiego Towarzystwa Ortodontycznego i Europejskiego Towarzystwa Ortodontycznego (EOS).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARDOWSKA-SZURA ANNA MARIA (z domu BARDOWSKA)<\/strong>, urodzona 4 XI 1978 r. w Mielcu, c\u00f3rka Andrzeja i Marii z Chlebowskich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1997 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Stomatologii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i w 2002 r. uzyska\u0142a dyplom lekarza stomatologa. Sta\u017c podyplomowy odby\u0142a w Krakowie, a nast\u0119pnie w NZOZ \u201eINA\u201d w Mielcu. W 2003 r. uzyska\u0142a prawo wykonywania zawodu i od 2004 r. rozpocz\u0119\u0142a indywidualn\u0105 praktyk\u0119 stomatologiczn\u0105. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w podyplomowych z zakresu zarz\u0105dzania w s\u0142u\u017cbie zdrowia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2005 r.) obj\u0119\u0142a w 2006 r. funkcj\u0119 kierownika Niepublicznego Zak\u0142adu Opieki Zdrowotnej ORTHO-DENT przy ul. E. Biernackiego. Jest tak\u017ce wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem tej plac\u00f3wki. W 2007 r. rozpocz\u0119\u0142a szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie ortodoncji w Katedrze i Zak\u0142adzie Ortopedii Szcz\u0119kowej Akademii Medycznej w Lublinie. W 2008 r. otrzyma\u0142a akredytacj\u0119 do prowadzenia szkole\u0144 specjalizacyjnych w NZOZ ORTHO-DENT, a w 2012 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 specjalisty ortodonty. W latach 2011-2012 uczestniczy\u0142a w szkoleniu z dziedziny implantologii, prowadzonym przez Polskie Stowarzyszenie Implantologiczne i zda\u0142a ko\u0144cowy egzamin umiej\u0119tno\u015bci. Uczestniczy w wielu szkoleniach specjalistycznych w kraju i poza jego granicami, m.in. w Genewie (Szwajcaria), Kopenhadze (Dania) oraz Kraichtal i Ispringen (Niemcy). Zamieszcza\u0142a publikacje w fachowych publikacjach. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Ortodontycznego, Polskiego Towarzystwa Implantologicznego i Europejskiego Towarzystwa Ortodontycznego (EOS).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARDOWSKI ANDRZEJ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 III 1945 r. w Siennowie, powiat przeworski, syn Kazimierza i Stefanii z domu Stepaniak. Absolwent Technikum Mleczarskiego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. W latach 1964-1965 odby\u0142 sta\u017c podyplomowy w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Ustrzykach Dolnych. Studiowa\u0142 na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1970 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W czasie studi\u00f3w odby\u0142 praktyki zawodowe w Rolniczym Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym Brzesko-Okocim, Stadninie Koni \u201eMoszna\u201d i Gospodarstwie Rolnym Ruzindol ko\u0142o Bratys\u0142awy (CSRS, praktyka zagraniczna) oraz praktyk\u0119 dyplomow\u0105 w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Paczkowie. Sta\u017c podyplomowy odby\u0142 w Wojew\u00f3dzkim Przedsi\u0119biorstwie Hodowli i Wyl\u0119gu Drobiu w Rzeszowie (1970-1971). W latach 1971-1974 kierowa\u0142 Zak\u0142adem Wyl\u0119gu Drobiu w Ropczycach, a nast\u0119pnie w latach 1974-1997 by\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Wyl\u0119gu Drobiu w Rz\u0119dzianowicach Rzeszowskich Zak\u0142ad\u00f3w Drobiarskich. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Akademii Rolniczej w Poznaniu (1979), studia doktoranckie w Akademii Rolniczej w Krakowie (1982) i studia mened\u017cerskie w Politechnice Rzeszowskiej (1991). Ponadto od 1985 r. prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne w Rz\u0119dzianowicach i w latach 1991-2006 prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W 2007 r. by\u0142 inspektorem nadzoru radiologicznego w firmie \u201eOrthodent\u201d w Mielcu, a w 2008 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jest wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firmy medycznej \u201eOrthodent\u201d w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. By\u0142 cz\u0142onkiem Rad Nadzorczych Firmy \u201eDAUNEX\u201d SA. w Rzeszowie (1993-1997) i Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej (1996-2005) oraz radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (1988-1990). Od wielu lat dzia\u0142a w ruchu ludowym, m.in. jako delegat na dwa kongresy ZSL-PSL, prezes Zarz\u0105du Gminnego PSL w Mielcu, wiceprezes Zarz\u0105du Miejsko-Gminnego PSL oraz cz\u0142onek Zarz\u0105du Powiatowego i Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PSL. Za zas\u0142ugi dla ruchu ludowego zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. \u201eMedalem Witosa\u201d. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem Akademickiego Ch\u00f3ru UJ w Krakowie i Akademickiego Zwi\u0105zku Sportowego Akademii Rolniczej w Krakowie (gra\u0142 w siatk\u00f3wk\u0119 i koszyk\u00f3wk\u0119) oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa AZS AR (1969-1970). Od 1975 r. jest cz\u0142onkiem Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARGIEL WANDA IRENA (z domu WIATR)<\/strong>, urodzona 24 XII 1956 r. w Klimontowie, woj. kieleckie, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Jop. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Klimontowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142a Medyczne Studium Zawodowe \u2013 Wydzia\u0142 Pracownik\u00f3w Socjalnych w Kielcach i otrzyma\u0142a dyplom pracownika socjalnego. Do Mielca przyby\u0142a we wrze\u015bniu 1977 r., a 15 X tego roku podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Dziale S\u0142u\u017cb Spo\u0142ecznych Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Od 1980 r. przej\u0119\u0142a Sekcj\u0119 Opieku\u0144czo-Wychowawcz\u0105 w tym\u017ce Dziale. Organizowa\u0142a opiek\u0119 instytucjonaln\u0105 dla najm\u0142odszych dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej (domy ma\u0142ego dziecka), os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych psychosomatycznie oraz os\u00f3b starszych (pa\u0144stwowe domy pomocy spo\u0142ecznej, dzienne domy pobytu, o\u015brodki szkolno-wychowawcze i in.). R\u00f3wnocze\u015bnie koordynowa\u0142a prac\u0119 mieleckich \u017c\u0142obk\u00f3w. W rezultacie reform ustrojowych w latach 1990-1991 jako koordynator ds. \u017c\u0142obk\u00f3w \u2013 wraz ze \u017c\u0142obkami \u2013 zosta\u0142a podporz\u0105dkowana strukturom Gminy Miejskiej Mielec. Jako inspektor w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu pracowa\u0142a do 31 XII 1994 r., zajmuj\u0105c si\u0119 nadal dzia\u0142alno\u015bci\u0105 \u017c\u0142obk\u00f3w. Pod koniec 1994 r. wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142a Zesp\u00f3\u0142 \u017b\u0142obk\u00f3w Miejskich w Mielcu i od 1 IX 1995 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 2020 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jego kierownika i p\u00f3\u017aniej dyrektora. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia licencjackie z pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej (specjalno\u015b\u0107: socjologia rodziny) na Uniwersytecie Rzeszowskim, a w 2005 r. na tej\u017ce uczelni \u2013 studia uzupe\u0142niaj\u0105ce z zakresu pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej z rewalidacj\u0105 upo\u015bledzonych umys\u0142owo i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Realizuj\u0105c zadania z zakresu organizacji instytucjonalnej opieki nad ma\u0142ymi dzie\u0107mi, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z wieloma instytucjami i stowarzyszeniami, m.in. Polskim Czerwonym Krzy\u017cem, Polskim Komitetem Pomocy Spo\u0142ecznej, Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, Towarzystwem Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i S\u0105dem Rejonowym. Uczestniczy\u0142a w wielu formach doskonalenia zawodowego i uzyska\u0142a szereg certyfikat\u00f3w. Bra\u0142a udzia\u0142 w licznych konferencjach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Stara\u0142a si\u0119 o powi\u0119kszenie bazy \u017c\u0142obkowej. Przy wsparciu samorz\u0105du Gminy Miejskiej Mielec uda\u0142o si\u0119 utworzy\u0107 250 nowych miejsc dla dzieci. Powsta\u0142y dwa nowe obiekty: Filia \u017b\u0142obka nr 3 (osiedle Lotnik\u00f3w) i Filia \u017b\u0142obka nr 7 (osiedle Smoczka). By\u0142o to mo\u017cliwe dzi\u0119ki opracowaniu szeregu projekt\u00f3w i pozyskaniu \u015brodk\u00f3w finansowych z r\u00f3\u017cnych \u017ar\u00f3de\u0142 i funduszy, m.in. z Unii Europejskiej, program\u00f3w rz\u0105dowych i program\u00f3w „Maluch”. Od 2016 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARGLIK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 7 VII 1940 r. w Brandwicy k\/Stalowej Woli, syn Antoniego i Stanis\u0142awy z domu Gajda. W Mielcu mieszka od 1951 r. Zawodnik (wychowanek) \u201eStali\u201d Mielec od 1955 r . Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. W latach 1961-1968 gra\u0142 w II i III lidze, strzelaj\u0105c wiele bramek. Pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d do 1999 r. Przebywa\u0142 na emeryturze. Zmar\u0142 29 IX 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BAR\u0141OWSKA ZOFIA MARIA<\/strong>, urodzona 9 VIII 1951 r. w Rzeszowie, c\u00f3rka Franciszka i Honoraty z domu Sta\u0144ko. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1969 r. Studia w Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a (z wyr\u00f3\u017cnieniem) w 1977 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. Podj\u0119\u0142a prac\u0119 w ZOZ Nr 1 w Rzeszowie, a w 1980 r. przesz\u0142a do pracy w Szpitalu Miejskim w Rzeszowie. W 1982 r. uzyska\u0142a \u00a0specjalizacj\u0119 pierwszego stopnia w zakresie ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim Nr 1 pod kierunkiem prof. Tadeusza \u017baczka, a nast\u0119pnie otrzyma\u0142a prawo do czytania cytologii onkologicznej i hormonalnej. Drugi stopie\u0144 specjalizacji z ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa uzyska\u0142a w Centrum Szkolenia Podyplomowego w Warszawie w 1986 r. W tym samym roku podj\u0119\u0142a si\u0119 prowadzenia Pracowni Cytologicznej i Patologii Ci\u0105\u017cy w Szpitalu Miejskim w Rzeszowie. W grudniu 1994 r. wygra\u0142a konkurs na stanowisko ordynatora Oddzia\u0142u Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczego Szpitala Rejonowego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 2000 r. Przyczyni\u0142a si\u0119 do wszechstronnego rozwoju oddzia\u0142u i uzyskania przeze\u0144 dobrych wynik\u00f3w. W omawianym okresie na jej oddziale sze\u015bciu asystent\u00f3w uzyska\u0142o pierwszy stopie\u0144 specjalizacji, a trzech \u2013 drugi. Przygotowa\u0142a z zespo\u0142em cztery zebrania naukowe Oddzia\u0142u Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Systematycznie poszerza swoj\u0105 wiedz\u0119 i doskonali umiej\u0119tno\u015bci poprzez udzia\u0142 we wszystkich szkoleniach organizowanych przez o\u015brodki akademickie w Polsce, a w szczeg\u00f3lno\u015bci \u2013 Krakowski i Rzeszowski. Efekty pracy naukowo-badawczej publikowa\u0142a w miesi\u0119czniku specjalistycznym \u201eGinekologia Polska\u201d. W latach 2000-2001 pracowa\u0142a w Poradni K przy ul. T. Cha\u0142ubi\u0144skiego w Mielcu, a od 2002 r. jest w\u0142a\u015bcicielem i kierownikiem NZOZ \u201eFEM-MEDICAL\u201d w tym samym obiekcie. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARNAK MARIUSZ<\/strong>, urodzony 28 I 1964 r. w Jaros\u0142awiu, syn Jana i Teresy z domu Kaniku\u0142a. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u00a0JKS Jaros\u0142aw. Od 1981 r. do 1995 r. wyst\u0119powa\u0142 w barwach \u201eStali\u201d Mielec (I, II i I liga). Od 1995 r. gra\u0142 kolejno w \u201eKamaxie\u201d Ka\u0144czuga, niemieckim Bonner S.C., \u201eUnii\u201d Tarn\u00f3w i \u201eSiarce\u201d Tarnobrzeg (II liga). Od sierpnia 2000 r. ponownie zasili\u0142 \u00a0MKP \u201eStal\u201d Mielec (IV liga). W przerwie zimowej sezonu 2001\/2002 odszed\u0142 z mieleckiego klubu. Po odej\u015bciu ze Stali Mielec gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w klubach: Pogo\u0144 Le\u017cajsk (2002-2003), Polonia Mielec Chicago SC (2003), Ikarus Tusz\u00f3w Narodowy (2004) i Polonia Nowy Jork (2004-). W tym ostatnim klubie zosta\u0142 graj\u0105cym trenerem zespo\u0142u oldboj\u00f3w powy\u017cej 40 lat, kt\u00f3ry w 2012 r. wywalczy\u0142 puchar i mistrzostwo stanu Nowy Jork (po raz drugi).<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"BARNA\u015a EDYTA (z domu PALIGA),<\/strong> urodzona 29 IX 1974 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Teresy z domu Ka\u015bnik. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1993 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Piel\u0119gniarstwa i Nauk o Zdrowiu (kierunek: piel\u0119gniarstwo w zakresie po\u0142o\u017cnictwa) \u00a0Akademii Medycznej w Lublinie i w 2001 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra (temat pracy: Cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 wyst\u0119powania zespo\u0142u napi\u0119cia przedmiesi\u0105czkowego u dziewcz\u0105t w okresie dojrzewania<\/em>) oraz w 2005 r. doktorat z nauk medycznych w zakresie biologii medycznej na podstawie rozprawy pt. Hormonalna terapia zast\u0119pcza w subiektywnej ocenie pacjentek, <\/em>nadany uchwa\u0142\u0105 Rady Wydzia\u0142u Lekarskiego z Oddzia\u0142em Angielskoj\u0119zycznym i Oddzia\u0142em Stomatologicznym Akademii Medycznej im. prof. Feliksa Skubiszewskiego w Lublinie. Od 2006 r. pracuje w Uniwersytecie Rzeszowskim w Rzeszowie. Aktualnie (2023 r.) pracuje jako profesor w Instytucie Nauk o Zdrowiu, pe\u0142ni funkcje dziekana Kolegium Nauk Medycznych i kierownik Zak\u0142adu Opieki Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologicznej. W 2010 r. odby\u0142a studia podyplomowe z biologii molekularnej na Wydziale Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W 2012 r. uko\u0144czy\u0142a I edycj\u0119 mi\u0119dzynarodowych studi\u00f3w (polsko-francuskich) z etyki praktyki lekarskiej i opieki medycznej, zorganizowanych przy wsp\u00f3\u0142pracy Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Instytutu Matki i Dziecka oraz Uniwersytetu Paris- Est- Marne- la \u2013Val\u00e9e (Francja), broni\u0105c prac\u0119 pt. Zasady etycznej komunikacji w zespole terapeutycznym. <\/em>W grudniu 2014 r. uzyska\u0142a habilitacj\u0119 w naukach o zdrowiu na Wydziale Nauki o Zdrowiu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, na podstawie pracy pt. Wp\u0142yw edukacji zdrowotnej na przebieg okresu oko\u0142ooperacyjnego u chorych ze schorzeniami ginekologicznymi poddawanych leczeniu operacyjnemu.<\/em> Dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105 ukierunkowa\u0142a na dwa g\u0142\u00f3wne nurty: 1 – zwi\u0105zany ze zdrowiem kobiet w r\u00f3\u017cnych etapach \u017cycia, poprzez identyfikacj\u0119 czynnik\u00f3w medycznych i biopsychospo\u0142ecznych uwarunkowa\u0144 zdrowia, 2 \u2013 zwi\u0105zany z dydaktyk\u0105 medyczn\u0105. Jej dotychczasowy dorobek naukowy i badawczy to m.in.: 130 publikacji\u00a0 (wiele w recenzowanych, wysoko impaktowanych czasopismach, w wi\u0119kszo\u015bci zagranicznych), kierownictwo 7 projekt\u00f3w badawczych, wsp\u00f3\u0142udzia\u0142 w 3 projektach, w tym 1 badanie mi\u0119dzynarodowe wieloo\u015brodkowe, recenzje w 36 czasopismach polskich i zagranicznych z zakresu nauk medycznych i nauk o zdrowiu. Pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Rady Naukowej czasopisma \u201ePo\u0142o\u017cna Nauka i Praktyka\u201d. Jest promotorem prac doktorskich (dotychczas 4) i recenzentem (dotychczas 1 pracy habilitacyjnej i 10 doktorskich). Ponadto obj\u0119\u0142a opiek\u0105 promotorsk\u0105 student\u00f3w pisz\u0105cych prac\u0119 magistersk\u0105 (122) oraz licencjack\u0105 (279). Poza prac\u0105 w UR prowadzi\u0142a zaj\u0119cia dla student\u00f3w piel\u0119gniarstwa i po\u0142o\u017cnictwa na uczelniach w\u0142oskich, tureckich, ukrai\u0144skich i francuskich \u2013 w ramach programu Erasmus +. Jest tak\u017ce wyk\u0142adowc\u0105 na specjalizacjach dla po\u0142o\u017cnych i szkoleniach specjalizacyjnych w r\u00f3\u017cnych dziedzinach piel\u0119gniarstwa. Jest cz\u0142onkiem ministerialnego podzespo\u0142u do spraw opracowania zmian w kszta\u0142ceniu podyplomowym piel\u0119gniarek i po\u0142o\u017cnych. Prowadzi szkolenia dla r\u00f3\u017cnych grup odbiorc\u00f3w, uczestniczy w akcjach informacyjnych, skierowanych g\u0142\u00f3wnie do kobiet po porodzie. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. 23 V 2023 r. z r\u0105k Prezydenta RP Andrzeja Dudy otrzyma\u0142a tytu\u0142 profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki o zdrowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARNA\u015a MARIUSZ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 11 VIII 1975 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Janiny z domu Ha\u0142da\u015b. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1990 r. jako pracownik m\u0142odociany \u2013 \u015blusarz w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W latach 1995-1997 by\u0142 zaopatrzeniowcem w Zak\u0142adzie Produkcyjno-Us\u0142ugowym \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o., a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w firmach: Atlantis SA. O\/Lublin (pracownik produkcji, 1997 r.), Atlantis Mielec Sp. z o.o. (magazynier, 1998-1999), Colfarm SA. Mielec (kierownik Dzia\u0142u Gospodarki Magazynowej, 1999-2001) i Sanglass SA. Mielec (kierownik Dzia\u0142u Magazyn\u00f3w i Stolarni, 2001-2007). W tym czasie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu Oddzia\u0142 Zamiejscowy w Rzeszowie (kierunek \u2013 administracja publiczna) i w 2005 r. uzyska\u0142 licencjat. W 2006 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Uniwersytecie Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie (kierunek \u2013 administracja) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra, a w 2008 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania funduszami strukturalnymi na Uniwersytecie Rzeszowskim. W latach 2008-2010 by\u0142 inspektorem ds. program\u00f3w pomocowych i pozyskiwania \u015brodk\u00f3w pomocowych w Urz\u0119dzie Gminy Niwiska. Od 2010 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Wydzia\u0142u Promocji i Rozwoju Gminy w Urz\u0119dzie Miejskim w Przec\u0142awiu, a od VI 2019 r. pracuje w Podkarpackim Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie na stanowisku starszego specjalisty w Oddziale Inwestycji i Zam\u00f3wie\u0144 Publicznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie i pe\u0142ni szereg funkcji. By\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym KZ NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Zak\u0142adu Produkcyjno-Us\u0142ugowego PZL Mielec (1996-1997), dyrektorem Fundacji Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego (2010-2016), radnym Rady Powiatu Mieleckiego i przewodnicz\u0105cym Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w (kadencja 2014-2018), cz\u0142onkiem Powiatowej Rady Dzia\u0142alno\u015bci Po\u017cytku Publicznego (kadencje 2015-2017 i 2017-2020), prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy Przec\u0142aw oraz cz\u0142onkiem zarz\u0105d\u00f3w kilku stowarzysze\u0144. Szczeg\u00f3lnie wiele czasu po\u015bwi\u0119ca Ochotniczym Stra\u017com Po\u017carnym jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP RP w Mielcu i Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Gminnego ZOSP RP w Przec\u0142awiu. Ponadto nale\u017cy do kilku stowarzysze\u0144, m.in. Stowarzyszenia Asesor\u00f3w i Ekspert\u00f3w Unii Europejskiej w Warszawie i Stowarzyszenia \u201eNasz Mielec\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa oraz Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego w Polsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARNA\u015a-BARAN EWA (z domu BARNA\u015a),<\/strong> urodzona 17 V 1971 r. w Mielcu, c\u00f3rka Romana i Kazimiery z domu Rusin. Absolwentka Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Przec\u0142awiu oraz II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. Studiowa\u0142a pedagogik\u0119 opieku\u0144czo-wychowawcz\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1995 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu (wychowawca w internacie, 1995-1996), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Ognisku Wychowawczym w Budziwoju (nauczyciel, 1996-1997) i 21 Brygadzie Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Rzeszowie (koordynator ds. psychoprofilaktyki, 1997-2002). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1 X 1996 r. zosta\u0142a zatrudniona na stanowisku asystenta w Zak\u0142adzie Historii Wychowania Instytutu Pedagogiki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie, a od 2001 r. Uniwersytetu Rzeszowskiego. W 2006 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 naukowy doktora nauk humanistycznych na Wydziale Humanistycznym Akademii Pedagogicznej w Krakowie na podstawie rozprawy nt. \u201eDzia\u0142alno\u015b\u0107 opieku\u0144czo-wychowawcza Krakowskiego Towarzystwa Dobroczynno\u015bci w latach 1816-1918\u201d. Wtedy te\u017c zosta\u0142a awansowana na stanowisko adiunkta w macierzystym wydziale na Uniwersytecie Rzeszowskim. G\u0142\u00f3wnym przedmiotem jej bada\u0144 historyczno-pedagogicznych jest udzielanie pomocy, opieki i wsparcia ludziom ubogim, wykluczonym i marginalizowanym, ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W tym temacie wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma naukowcami z polskich uczelni, m.in. UMCS w Lublinie, KUL oraz Uniwersytet\u00f3w w Bia\u0142ymstoku, Bydgoszczy, \u0141odzi, Poznaniu i Wroc\u0142awiu. Bra\u0142a udzia\u0142 w og\u00f3lnopolskich projektach badawczych, kt\u00f3rych efektem by\u0142o opracowanie m.in. \u201eBibliografii dziej\u00f3w o\u015bwiaty i wychowania w Galicji 1772-1918\u201d (Rzesz\u00f3w 2005) i \u201eS\u0142ownika polskich historyk\u00f3w wychowania XIX i XX w.\u201d (Toru\u0144 2008). Uczestniczy\u0142a w pracach mi\u0119dzynarodowego zespo\u0142u badawczego nt. \u201eHistoria Galicji 1772-1918\u201d. Z\u00a0 zespo\u0142em przygotowa\u0142a \u201eS\u0142ownik biograficzny tw\u00f3rc\u00f3w o\u015bwiaty i kultury XIX i XX wieku Polski Po\u0142udniowo-Wschodniej\u201d (Rzesz\u00f3w 2011). Ponadto opublikowa\u0142a szereg prac naukowych, w tym kilkadziesi\u0105t artyku\u0142\u00f3w naukowych. Bra\u0142a\u00a0 udzia\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu mi\u0119dzynarodowych i krajowych konferencjach naukowych, gdzie wyg\u0142asza\u0142a referaty i prezentowa\u0142a wnioski z prowadzonych bada\u0144. By\u0142a tak\u017ce cz\u0142onkiem komitet\u00f3w organizacyjnych kilku konferencji mi\u0119dzynarodowych. Reprezentowa\u0142a Wydzia\u0142 Pedagogiczny Uniwersytetu Rzeszowskiego w wizytach studyjnych, m.in. w Preszowie (S\u0142owacja) oraz Jassach i Suczawie (Rumunia). Anga\u017cuje si\u0119 w lokalne inicjatywy i przedsi\u0119wzi\u0119cia dobroczynne na rzecz potrzebuj\u0105cych oraz promuje i upowszechnia dzia\u0142alno\u015b\u0107 os\u00f3b podejmuj\u0105cych prac\u0119 dobroczynn\u0105 na rzecz dzieci. Pod jej opiek\u0105 studenci przygotowali i zrealizowali szereg imprez i spotka\u0144 z dzie\u0107mi, m.in. \u201eZwyczaje, obrz\u0119dy i tradycje naszych przodk\u00f3w\u201d, \u201ePoch\u00f3d Miko\u0142aj\u00f3w r\u00f3\u017cnych epok historycznych\u201d i \u201eCa\u0142a Polska czyta dzieciom\u201d. Utrzymuje kontakt z Mielcem, m.in. w 2017 r. wyg\u0142osi\u0142a trzy wyk\u0142ady dla student\u00f3w Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu. Po rozwi\u0105zaniu Katedry Historii i Teorii Wychowania, z dniem 1 X 2017 r. zosta\u0142a przeniesiona do Zak\u0142adu Pedagogiki Szkolnej Wydzia\u0142u Pedagogicznego Uniwersytetu Rzeszowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARNA\u015a RAFA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 3 III 1984 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Genowefy. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2003 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 (60 m, 100 m, 4×100 m ), zdobywaj\u0105c wiele medali na poziomie wojew\u00f3dzkim i wie\u0144cz\u0105c sportow\u0105 przygod\u0119 udzia\u0142em w zgrupowaniu kadry Polski na W\u0119grzech. W 2009 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej w Krakowie. W latach 2007-2009 pracowa\u0142 w londy\u0144skim biurze architektonicznym SLLB i krakowskim Ovotz Design Lab. W 2010 r. za\u0142o\u017cy\u0142 pracowni\u0119 Unique Vision Studio z siedzib\u0105 w Krakowie, kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wnymi polami dzia\u0142ania pozostaj\u0105 nadal: szeroko poj\u0119te sztuki audiowizualne, przestrze\u0144 identyfikacji wizualnej architektury, animacji, filmu i muzyki. Regularnie zapraszany jest w roli prelegenta na wydarzenia zwi\u0105zane ze sztukami wizualnymi, m.in. w 2013 r. wyst\u0105pi\u0142 na krakowskim wydarzeniu Artbuzz, w 2015 r. na AVD2016 w szwedzkim Geteborgu i dwukrotnie, w 2018 i 2019 r., na Wroc\u0142awskim BW3. W latach 1999-2006 w ramach trzyosobowej niezale\u017cnej wytw\u00f3rni filmowej Ignition Studios zrealizowa\u0142 ponad 30 form kr\u00f3tkometra\u017cowych. W 2008 r. wraz z zespo\u0142em IZM7 zdoby\u0142 3. Nagrod\u0119 na Mi\u0119dzynarodowym Triennale Architektury \u201e50 wie\u017cowc\u00f3w dla historycznego miasta Krakowa\u201d. Trzykrotnie nominowany w ramach presti\u017cowego Festiwalu 3d Awards (2012 r., 2016 r., 2019 r.). W 2016 r. na gali w Wiedniu odebra\u0142 statuetk\u0119 za I nagrod\u0119 CG Architect 3d Awards w kategorii Best Film. Wielokrotnie nagradzany na mi\u0119dzynarodowych festiwalach zwi\u0105zanych ze sztukami audiowizualnymi, filmem i architektur\u0105. W 2019 r. za swoj\u0105 animacj\u0119 \u201eArchiPaper\u201d zosta\u0142 nagrodzony m.in. za najlepszy kr\u00f3tkometra\u017cowy film eksperymentalny na festiwalu Promofest w Madrycie oraz otrzyma\u0142 dwie nagrody: Best Animation Film i Best Animation Cinematography na nowojorskim festiwalu New York Cinematography AWARDS.<\/p>\r\n

\"\"BARNA\u015a WALDEMAR ROMAN<\/strong>, urodzony 29 V 1964 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Michaliny z domu Koba. Absolwent Pa\u0144stwowego Technikum Zawodowego w Weryni (obecnie \u2013 Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Agrotechniczno-Ekonomicznych) z matur\u0105 w 1984 r. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adzie Produkcji Silnikowej WSK PZL-Mielec jako mechanik monter silnik\u00f3w spalinowych wysokopr\u0119\u017cnych. Po odbyciu zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej pracowa\u0142 w zak\u0142adach prywatnych specjalizuj\u0105cych si\u0119 w pneumatyce hamulcowej. W latach 90. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w zakresie mechaniki pojazdowej, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika w zak\u0142adach o podobnej specjalno\u015bci, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem zak\u0142adu w jednej ze sp\u00f3\u0142ek na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania (kierunek \u2013 ekonomia, specjalno\u015b\u0107 \u2013 rachunkowo\u015b\u0107 i finanse) w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 licencjata, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na tej\u017ce uczelni zarz\u0105dzanie finansami. W 2010 r. zosta\u0142 zatrudniony w MZBM Sp. z o.o. jako specjalista w dziale administracyjno-pracowniczym, a nast\u0119pnie jako mistrz w dziale administracyjno-technicznym. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Prawa i Administracji (kierunek \u2013 administracja, specjalno\u015b\u0107 \u2013 zarz\u0105dzanie firm\u0105) w Rzeszowie i w 2017 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Od czerwca 2018 r. do 2019 r.\u00a0 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du MZBM Sp. z o.o. w Mielcu. W styczniu 2020 r. zosta\u0142 mianowany wicedyrektorem Oddzia\u0142u ARP w Mielcu, a od 16 III 2020 r.\u00a0 do 2024 r. by\u0142 dyrektorem tego\u017c Oddzia\u0142u. W czerwcu 2024 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa MZBM w Mielcu. Od wielu lat jest aktywnym dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym, politycznym i samorz\u0105dowym. Od 2006 r. pi\u0119ciokrotnie by\u0142 wybierany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego z listy KW Prawo i Sprawiedliwo\u015b\u0107 (kadencje: 2006-2010, 2010-2014, 2014-2018, 2018-2024 i 2024-2029. W Radzie pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje przewodnicz\u0105cego Komisji Regulaminowej i Porz\u0105dku Publicznego oraz wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w. W kadencji 2010-2014 by\u0142 przewodnicz\u0105cym\u00a0 Klubu Radnych PiS, a w kadencji 2014-2018 \u2013 nieetatowym cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego. Jest tak\u017ce m.in.: przewodnicz\u0105cym Powiatowej Rady Rynku Pracy, cz\u0142onkiem spo\u0142ecznej Rady Specjalistycznego Szpitala Powiatowego w Mielcu (od 2007 r.), d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Duszpasterskiej Rady Parafialnej przy parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du PTG Sok\u00f3\u0142 1893. Odznaczony Medalem Z\u0142otym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARNAT STANIS\u0141AW PIOTR<\/strong>, urodzony 29 IV 1951 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Stefanii z domu Maziarz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Studia na Wydziale Technologii Drewna Akademii Rolniczej w Poznaniu uko\u0144czy\u0142 w 1974 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera technologii drewna. Od 1 VIII 1974 r. pracowa\u0142 w Przemyskim Przedsi\u0119biorstwie Przemys\u0142u Drzewnego w Przemy\u015blu \u2013 Zak\u0142ady Przemys\u0142u Drzewnego w Chorzelowie na stanowisku kierownika oddzia\u0142u. W 1975 r. odby\u0142 szkolenie w Szkole Oficer\u00f3w Rezerwy w Elbl\u0105gu, a nast\u0119pnie by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu szkolnego w Szkole Podoficerskiej w Gda\u0144sku. Po powrocie ze s\u0142u\u017cby wojskowej kontynuowa\u0142 prac\u0119 w ZPD Chorzel\u00f3w, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora w ZPD w Lipie ko\u0142o Stalowej Woli. Z dniem 1 II 1978 r. przeszed\u0142 do pracy w Rzeszowskich Fabrykach Mebli, pocz\u0105tkowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Fabryki w Strzy\u017cowie, a p\u00f3\u017aniej g\u0142\u00f3wnego technologa i konstruktora w Fabryce w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim. W 1987 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przemyskich Fabryk Mebli, gdzie powierzono mu stanowisko zast\u0119pcy d\/s technicznych, a nast\u0119pnie zosta\u0142 dyrektorem generalnym firmy Furnel S.A. w Przemy\u015blu. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Furnel S.A. w Hajn\u00f3wce. Po wej\u015bciu firmy Furnel w sk\u0142ad Fabryk Mebli Forte S.A. (28 IX 2006 r.) pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Fabryki Mebli Forte S.A. w Przemy\u015blu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in.: przewodnicz\u0105cego sekcji meblarskiej Zarz\u0105du Okr\u0119gu Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Le\u015bnictwa i Przemys\u0142u Drzewnego w Przemy\u015blu, przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej Regionalnej Izby Gospodarczej w Przemy\u015blu, przewodnicz\u0105cego RN Wojew\u00f3dzkiego Szpitala w Przemy\u015blu, cz\u0142onka Zarz\u0105du Stowarzyszenia Przedsi\u0119biorc\u00f3w \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107 Przemy\u015bla\u201d w Przemy\u015blu. Posiada stopie\u0144 porucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem Ordynariatu Biskupa Polowego Wojska Polskiego \u201eMilito Pro Christo\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Meblarskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla O\u015bwiaty\u201d, Srebrnym Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 LZS.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAROK<\/strong>\u00a0(barocco \u2013 dziwny), okres w historii kultury europejskiej obejmuj\u0105cy dokonania artystyczne, zwi\u0105zane g\u0142\u00f3wnie z kontrreformacj\u0105, od ko\u0144ca XVI w. do 1 po\u0142. XVIII w. Przes\u0142aniem ideowym by\u0142o ukazanie Boga jako jedynej warto\u015bci \u2013 cz\u0142owieka okre\u015blano jako kruszyn\u0119, py\u0142, chwiejn\u0105 trzcin\u0119. By\u0142 odej\u015bciem od renesansowej harmonii w kierunku nieregularno\u015bci. Mia\u0142 zaskakiwa\u0107, wr\u0119cz szokowa\u0107. Charakteryzowa\u0142 si\u0119 m.in. monumentalizmem, dynamik\u0105, bogactwem dekoracji i ornamentyki (cz\u0119sto przepychem), malowniczo\u015bci\u0105 oraz rozwojem nowych form i \u015brodk\u00f3w wyrazu artystycznego. Zabytkami barokowymi w Mielcu s\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Mateusza przy ul. T. Ko\u015bciuszki i jego wyposa\u017cenie wewn\u0119trzne, wn\u0119trze ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Marka nad Wis\u0142ok\u0105, niekt\u00f3re elementy wyposa\u017cenia ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie oraz figury kamienne: \u015bw. J\u00f3zefa (przy ul. A. Mickiewicza), \u015bw. Jana Nepomucena (przy ul. Legion\u00f3w) i Chrystusa Frasobliwego na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARON ALFRED<\/strong>, urodzony 5 IV 1932 r. w Saint-Aybert (Francja), syn Piotra (powsta\u0144ca \u015bl\u0105skiego) i Marii z domu Raczyk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Nowej Rudzie, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Studiowa\u0142 w Kazaniu, a nast\u0119pnie w Instytucie Lotniczym w Moskwie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budowy samolot\u00f3w. W latach 1957-1972 pracowa\u0142 w WSK- PZL Mielec na stanowiskach: mistrza, konstruktora, kierownika Sekcji Aerodynamicznej, kierownika Dzia\u0142u Konstrukcyjnego, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Monta\u017cowego, kierownika Dzia\u0142u Bada\u0144 Silnik\u00f3w Wysokopr\u0119\u017cnych (zorganizowa\u0142 t\u0119 plac\u00f3wk\u0119) i zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora do spraw silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych. By\u0142 jednym z tw\u00f3rc\u00f3w: samolotu szkolno-sportowego M-4 (konstruktor-obliczeniowiec), samolotu bojowego Lim-6 (modyfikacja MiG-17, konstruktor-aerodynamik), dwusilnikowego samolotu rolniczego M-10 (projekt, g\u0142\u00f3wny konstruktor), samolotu bojowego M-7 (projekt, konstruktor-aerodynamik), \u015bmig\u0142owca Mi-2 (opracowanie produkcji seryjnej, konstruktor prowadz\u0105cy), samolotu szkolno-bojowego I-22 \u201eIryda\u201d (g\u0142\u00f3wny konstruktor) i samolotu dyspozycyjnego I-23 \u201eManager\u201d (1993-1999, g\u0142\u00f3wny konstruktor). W 1968 r. odby\u0142 szkolenie w zakresie bada\u0144 silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych zorganizowane przez firm\u0119 Leyland Lmd-Preston, a w 1971 r. jako stypendysta ONZ przebywa\u0142 we Francuskim Instytucie Nafty w Pary\u017cu (badanie proces\u00f3w wtrysku w silnikach wysokopr\u0119\u017cnych). W latach 1972-1979 pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora O\u015brodka Badawczo-Rozwojowego Pojazd\u00f3w Szynowych w Poznaniu i redaktora naczelnego kwartalnika naukowo-technicznego \u201ePojazdy Szynowe\u201d. W 1975 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych na Politechnice Pozna\u0144skiej. \u00a0Od 1979 r. pracowa\u0142 w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, najpierw jako zast\u0119pca dyrektora do spraw rozwojowych (do 1986 r.), a p\u00f3\u017aniej – g\u0142\u00f3wny konstruktor. Napisa\u0142 oko\u0142o 70 prac naukowo-badawczych i rozwojowych (w tym projekt badawczy:\u00a0Opracowanie metod optymalizacji podstawowych parametr\u00f3w samolotu bojowego przy zadanym zbiorze zada\u0144 operacyjnych<\/em>\u00a0\u2013 grant KBN), z kt\u00f3rych oko\u0142o 20 opublikowano. By\u0142 cz\u0142onkiem rad naukowych wielu instytut\u00f3w i o\u015brodk\u00f3w badawczych oraz ekspertem w dziedzinie techniki lotniczej PAN. \u00a0Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz wieloma nagrodami i odznaczeniami MON oraz \u201eB\u0142\u0119kitnymi Skrzyd\u0142ami\u201d za opracowanie I-23 \u201eManager\u201d i jego pomy\u015blny oblot. Autor ksi\u0105\u017cek:\u00a0Samolot szkolno-bojowy I-22 \u201eIryda\u201d: wymagania, realizacja, ocena (2010), Mi\u0119dzyregionalny transport lotniczy; wprowadzenie do problematyki (2015) i Problemy optymalizacji struktury floty samolot\u00f3w mi\u0119dzyregionalnych (2016).\u00a0<\/em>Inicjator europejskiego projektu badawczego „European Personal Air Transportation System” i krajowego projektu „System transportu ma\u0142ymi samolotami”. Zmar\u0142 10 XII 2017 r. Pochowany na cmentarzu Parafii Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa i \u015bw. Floriana przy ul. Nowina w Poznaniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARSZCZ J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 21 III 1914 r. w Babulach, powiat mielecki, syn Tomasza i Franciszki z domu Hyjek. W latach m\u0142odzie\u0144czych pracowa\u0142 zarobkowo na roli. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w 8 kompanii 40 Pu\u0142ku Piechoty Strzelc\u00f3w Lwowskich, stacjonuj\u0105cym we Lwowie. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) pu\u0142k zosta\u0142 skierowany do obrony Warszawy. 8 kompania pod dow\u00f3dztwem por. Zdzis\u0142awa Pacaka \u2013 Ku\u017amirskiego broni\u0142a skutecznie tzw. Reduty 56 (Wolskiej) przez ca\u0142y okres obrony Warszawy (8-27 IX 1939 r.). W czasie walk zosta\u0142 postrzelony w nog\u0119. Po poddaniu Warszawy zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli i osadzony w obozie jenieckim w \u0141owiczu, a po trzech tygodniach zwolniony ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. W czasie okupacji hitlerowskiejpracowa\u0142 na roli, przy naprawie drogi Mielec – Tarnobrzeg i przy kanalizacji.\u00a0 Nale\u017ca\u0142 do AK i pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eZag\u0142oba\u201d. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum w Poznaniu – profil matematyczno-przyrodniczy (1950 r.) i 2 lata studi\u00f3w prawniczych na Wydziale Prawno-Administracyjnym Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego.Pracowa\u0142 w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej we Wroc\u0142awiu, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku kierownika Sekcji Eksploatacji w Dziale Administracji Zewn\u0119trznej. Po przekazaniu Osiedla Fabrycznego WSK Mielec pod administracji nowo utworzonego Miejskiego Zarzadu Budynk\u00f3w Mieszkalnych, powierzono mu funkcj\u0119 starszego inspektora planowania i eksploatacji, a nast\u0119pnie kierownika Rejonu III Administracji Dom\u00f3w Mieszkalnych. Uko\u0144czy\u0142 m.in. studium dla kierownik\u00f3w osiedli mieszkaniowych w Towarzystwie Wolnej Wszechnicy Polskiej w Rzeszowie (1967 r.) oraz szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 40 Pu\u0142ku Piechoty (z miniatur\u0105 Orderu Virtuti Militari). Zmar\u0142 14 IX 1968 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARSZCZEWSKI ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 II 1931 r. w Surowej, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Teresy Masajada. Ucze\u0144 Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu w latach 1945\u20131949. Rok przed matur\u0105 wst\u0105pi\u0142 ochotniczo do Oficerskiej Szko\u0142y In\u017cynierii we Wroc\u0142awiu i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1952 r. jako prymus w stopniu podporucznika, z dyplomem technika budowy dr\u00f3g i most\u00f3w. Jako zawodowy oficer pe\u0142ni\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze, od dow\u00f3dcy plutonu saper\u00f3w w 1. Praskim Pu\u0142ku Piechoty 1. DP w Warszawie (1952), poprzez funkcje dow\u00f3dcy kompanii, szefa saper\u00f3w pu\u0142ku i dow\u00f3dcy 21. Batalionu Saper\u00f3w 10. Dywizji Pancernej w \u015awidnicy (1963\u20131966), do dow\u00f3dcy 6. Pu\u0142ku Pontonowego w G\u0142ogowie (1966\u20131971). W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 studia na Fakultecie Wojsk In\u017cynieryjnych Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera (1960) oraz Podyplomowe Studia Operacyjno \u2013 Strategiczne w Akademii Sztabu Generalnego WP (1971). Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 w rozminowywaniu kraju (1952\u20131953) i ochronie most\u00f3w przed kr\u0105 lodow\u0105 (1961\u20131971). W latach 1971\u20131973 by\u0142 szefem wydzia\u0142u i zast\u0119pc\u0105 szefa Wojsk In\u017cynieryjnych \u015al\u0105skiego Okr\u0119gu Wojskowego. W 1973 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta Wy\u017cszej Szko\u0142y Oficerskiej Wojsk In\u017cynieryjnych we Wroc\u0142awiu, a po 4 miesi\u0105cach zosta\u0142 komendantem tej uczelni (1974\u20131982). Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do modernizacji i rozbudowy uczelni oraz unowocze\u015bnienia jej wyposa\u017cenia, a tak\u017ce do budowy na terenach uczelni Muzeum Wojsk In\u017cynieryjnych i jego wyposa\u017cenia. W 1979 r. mianowano go na stopie\u0144 genera\u0142a brygady. W latach 1983\u20131987 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta g\u0142\u00f3wnego Ochotniczych Hufc\u00f3w Pracy, a od 1987 r. do 1992 r. by\u0142 szefem Wojsk In\u017cynieryjnych Wojska Polskiego. W 1993 r. zosta\u0142 przeniesiony w stan spoczynku. Od tego czasu zaj\u0105\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105 i pisarsk\u0105. Zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa, a nast\u0119pnie prezesa Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy WP (pozostaje nim drug\u0105 kadencj\u0119) oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Stowarzyszenia Saper\u00f3w Polskich (tak\u017ce druga kadencja). Tematem napisanych i wydanych ksi\u0105\u017cek (o charakterze wspomnieniowym) jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 Wojsk In\u017cynieryjnych WP i \u015al\u0105skiego Okr\u0119gu Wojskowego:\u00a0Przywr\u00f3cone \u017cyciu \u2013 Rozminowywanie Ziem Polski<\/em>\u00a0(Warszawa, 1998) i\u00a0Sylwetki Saper\u00f3w<\/em>\u00a0(Warszawa, 2001). Jest tak\u017ce g\u0142\u00f3wnym redaktorem opracowa\u0144 zbiorowych:\u00a0Genera\u0142 \u2013 hetmanem polnym zwany<\/em>\u00a0(Wroc\u0142aw, 2004),\u00a0Barwy S\u0142u\u017cby (<\/em>Wroc\u0142aw, 2005) i\u00a0Wierni Ojczy\u017anie<\/em>\u00a0(Wroc\u0142aw, 2006). Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim, Krzy\u017cem Oficerskim i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Medalami: \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Komisji Edukacji Narodowej, \u201eZa Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi\u201d, \u201eZa Rozminowywanie Kraju\u201d i \u201ePro Memoria\u201d, a tak\u017ce tytu\u0142em \u201eHonorowy Obywatel Miasta G\u0142ogowa\u201d. Funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych (p\u00f3\u017aniej Zwi\u0105zek \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego) pe\u0142ni\u0142 do 2009 r. Jest redaktorem ksi\u0105\u017cki\u00a0Sz\u00f3sty G\u0142ogowski Pu\u0142k In\u017cynieryjny<\/em>\u00a0(Wroc\u0142aw 2012) oraz wsp\u00f3\u0142autorem kilku opracowa\u0144 na tematy historyczno-wojskowe, m.in.\u00a0Polscy saperzy polegli w latach 1914-2010\u00a0<\/em>(Wroc\u0142aw 2010). Aktualnie sprawuje funkcj\u0119 kanclerza kapitu\u0142y medalu „Za Rozminowanie Kraju”.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARTEK BAZYLI<\/strong>, urodzony 16 IV 1897 r. w miejscowo\u015bci Gruszka ko\u0142o Kamie\u0144ca Podolskiego. Uko\u0144czy\u0142 rosyjsk\u0105 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. W 1914 r. zosta\u0142 wcielony do kawalerii rosyjskiej. Po wybuchu rewolucji lutowej w 1917 r. zdezerterowa\u0142 z wojska. Podczas ucieczki, w obawie przed zatrzymaniem, zmieni\u0142 nazwisko na Bazyli Bartek, zostawiaj\u0105c swoje dokumenty przy zabitym koledze i ju\u017c do ko\u0144ca \u017cycia u\u017cywa\u0142 tego nazwiska. Po 1918 r. zosta\u0142 zatrzymany przez bolszewik\u00f3w i wywieziony do Moskwy. Cudem prze\u017cy\u0142 egzekucj\u0119, kt\u00f3r\u0105 kierowa\u0142 Feliks Dzier\u017cy\u0144ski. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec i z pocz\u0105tkiem 1919 r. dotar\u0142 do Warszawy. Jako ochotnik bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko\u2013bolszewickiej w 1920 r. Po 1921 r. zosta\u0142 zatrudniony w lotnictwie cywilnym. Ok. 1925 r. jako pracownik LOT otrzyma\u0142 skierowanie do pracy na polskim lotnisku w Czerniowcach i tam pracowa\u0142 jako mechanik. Otrzyma\u0142 w\u00f3wczas Br\u0105zowy Krzy\u017c Zas\u0142ugi. W 1939 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 szefa mechanik\u00f3w, a po wrze\u015bniu 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony jako kierowca w konsulacie brytyjskim w Czerniowcach i pracowa\u0142 tam do chwili likwidacji konsulatu w 1940 r. W\u00f3wczas z rodzin\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Bukaresztu, gdzie od 1940 do 1947 r. pracowa\u0142 jako kierowca w Banku Centralnym. W 1947 r. przyby\u0142 do Warszawy, chc\u0105c pracowa\u0107 w LOT, ale nie by\u0142o szans na mieszkanie w zrujnowanej stolicy. Znajomy z okresu mi\u0119dzywojennego zaproponowa\u0142 mu wyjazd do Mielca. W 1947 r. przyjecha\u0142 do Mielca i zamieszka\u0142 z rodzin\u0105 na Osiedlu Fabrycznym PZL. W latach 1947\u20131950 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr PZL (p\u00f3\u017aniej WSK) na Wydziale 57, a nast\u0119pnie na Wydziale 56 i w Laboratorium Centralnym. Jego pasj\u0105 by\u0142o \u015bpiewanie w ch\u00f3rze. Przed wojn\u0105 \u015bpiewa\u0142 w polskim ch\u00f3rze w Czerniowcach. Po zamieszkaniu w Mielcu \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze \u201eMelodia\u201d, a nast\u0119pnie w ch\u00f3rze ko\u015bcielnym przy parafii pw. Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Zmar\u0142 28 XI 1965 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BARTKOWICZ ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 V 1947 r. w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej, pow. mielecki, syn Piotra i Walerii z domu Cnota. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studia pedagogiczne na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. z tytu\u0142em magistra. Po studiach zatrudniono go na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie jako asystenta. W 1978 r. uzyska\u0142 doktorat, a w 1996 r. habilitacj\u0119 z zakresu pedagogiki resocjalizacyjnej (jako jeden z nielicznych w kraju). Od 1978 r. by\u0142 adiunktem, a od 1999 r. jest profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS. W latach 1998-2001 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prodziekana, a od 2001 r. jest dziekanem tego\u017c Wydzia\u0142u. Przedmiotem jego zainteresowa\u0144 i bada\u0144 naukowych jest pedagogika resocjalizacyjna. Specjalizuje si\u0119 w zakresie wykorzystywania psychoterapii w edukacji, g\u0142\u00f3wnie w resocjalizacji, psychoterapii resocjalizacyjnej w walce z agresj\u0105 oraz profilaktyki i terapii agresji. Interesuje si\u0119 tak\u017ce problemami wykolejenia i resocjalizacji upo\u015bledzonych umys\u0142owo. Dorobkiem tw\u00f3rczym s\u0105 4 ksi\u0105\u017cki:\u00a0Niezwyk\u0142a sztuka uczenia si\u0119<\/em>\u00a0(wsp\u00f3lnie z Ew\u0105 Hoffman) z p\u0142yt\u0105 muzyczn\u0105 w\u0142asnej kompozycji (wydania w Polsce, Anglii, Szwecji i Hiszpanii),\u00a0Efektywno\u015b\u0107 resocjalizowania nieletnich w zak\u0142adach poprawczych i wychowawczych, Pomoc terapeutyczna nieletnim agresorom i ofiarom agresji w zak\u0142adach resocjalizacyjnych<\/em>\u00a0i\u00a0Podr\u0119cznik do testu Barwnych Piramid<\/em>, a tak\u017ce ponad 40 artyku\u0142\u00f3w i dwie p\u0142yty CD z programami relaksacyjnymi (muzyka i teksty \u2013 w\u0142asne):\u00a0Czarkoterapia \u2013 program dla nauczycieli<\/em>\u00a0i\u00a0Relaksacja<\/em>. Jest promotorem kilku prac doktorskich. Uczestniczy\u0142 w wielu konferencjach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Ponadto w latach 1989-1991 przebywa\u0142 w USA, a w latach 1991-1995 prowadzi\u0142 prywatny gabinet psychoterapii. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Nagrod\u0105 Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego za osi\u0105gni\u0119cia naukowe. Od 2001 r. do 2008 r. by\u0142 dziekanem Wydzia\u0142u Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie. Od 2007 r. kieruje Zak\u0142adem Pedagogiki Resocjalizacyjnej. Przedmiotem jego zainteresowa\u0144 i bada\u0144 naukowych jest nadal pedagogika resocjalizacyjna. Efekty tej pracy opisa\u0142 w kolejnej wydanej ksi\u0105\u017cce\u00a0Nieletni z obni\u017con\u0105 sprawno\u015bci\u0105 umys\u0142ow\u0105 w zak\u0142adzie poprawczym<\/em>. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142redaktorem 8 prac zbiorowych oraz ponad 50 artyku\u0142\u00f3w, a tak\u017ce promotorem kilkunastu prac doktorskich.\u00a016 IX 2015 r. otrzyma\u0142 w Belwederze nominacj\u0119 na profesora nauk spo\u0142ecznych. Opublikowa\u0142 kolejne wyniki bada\u0144 na temat przest\u0119pczo\u015bci nieletnich i resocjalizacji, m.in. w ksi\u0105\u017cce\u00a0Agresywno\u015b\u0107, kompetencja spo\u0142eczna i samoocena resocjalizowanych nieletnich\u00a0 a ich przest\u0119pczo\u015b\u0107 w okresie doros\u0142o\u015bci (<\/em>Lublin 2013), jako wsp\u00f3\u0142autor (z A. Chudnickim) w ksi\u0105\u017cce\u00a0Cyberagresja w szkole – wyzwania dla nauczycieli<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 2019) oraz w artyku\u0142ach w czasopismach naukowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARTKOWSKI WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 III 1968 r. w Kielcach, syn Jana i Danuty z domu Syska. Absolwent Zawodowej Szko\u0142y Gastronomicznej w Kielcach. Pi\u0142karz (wychowanek) \u201eKorony\u201d Kielce. Do Mielca przyby\u0142 w 1991 r. i gra\u0142 w I-ligowej dru\u017cynie \u201eStali\u201d Mielec do 1996 \u00a0roku. Po spadku \u201eStali\u201d do II ligi zosta\u0142 zatrudniony w KSZO Ostrowiec, a potem gra\u0142 jeszcze w \u201eB\u0142\u0119kitnych\u201d Kielce. W 1999 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 sportow\u0105 i rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BART\u0141OMIEJ Z TUROBINA<\/strong>, proboszcz parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1515-1541.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BART\u0141OMOWICZ STANIS\u0141AWA<\/strong>, urodzona 11 XI 1947 r. w Nienad\u00f3wce ko\u0142o Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego, c\u00f3rka Jana i Anny z domu Motyl. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142a studia wy\u017csze na Wydziale Lekarskim \u00a0Akademii Medycznej w Lublinie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny, a w dalszych latach uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych. Zajmowa\u0142a si\u0119 te\u017c endokrynologi\u0105. Od 1972 r. pracowa\u0142a w Szpitalu Powiatowym (Obwodowym) i w kilku przychodniach lekarskich, m.in. kierowa\u0142a Przychodni\u0105 Zak\u0142adow\u0105 Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego, O\u015brodkiem Zdrowia w Gaw\u0142uszowicach i Poradni\u0105 \u00a0Rejonow\u0105 Nr 5 na Osiedlu Lotnik\u00f3w w Mielcu, prowadz\u0105c te\u017c Poradni\u0119 Chor\u00f3b Tarczycy przy tej przychodni. Uczestniczy\u0142a w pracach przygotowawczych do tworzenia Izb Lekarskich. Zmar\u0142a 5 II 1998 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BART\u0141OMOWICZ WALDEMAR<\/strong>, urodzony 28 I 1946 r. w Nisku, syn Franciszka i Heleny z Sawickich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1964 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra fizyki w 1969 r. W latach 1986-1987 odby\u0142 studia podyplomowe z fizyki na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Od roku 1969 \u00a0do 1990 r. uczy\u0142 fizyki w Liceum Ekonomicznym (p\u00f3\u017aniej Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych) w Mielcu, a od roku 1990 pracuje w mieleckim II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika (otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora szko\u0142y \u015bredniej). Opiekun kilku finalist\u00f3w Centralnych Olimpiad Fizycznych (uczni\u00f3w II LO). Wsp\u00f3\u0142autor (z Januszem Kopeckim) programu nauczania fizyki w klasach matematyczno-fizycznych. Pisa\u0142 artyku\u0142y do czasopism fachowych, m.in. \u201eFizyka w Szkole\u201d. Przez wiele lat by\u0142 cz\u0142onkiem ZHP, dochodz\u0105c do stopnia harcmistrza. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szczepowego Szczepu Harcerskiego \u201eStar\u00f3wka\u201d, opiekowa\u0142 si\u0119 organizacj\u0105 harcersk\u0105 w Liceum Ekonomicznym i wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 letnie obozy harcerskie. Odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 2007 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARTNIK MARIAN<\/strong>, urodzony 9 VII 1946 r. w Przerytym Borze k\/D\u0119bicy, syn Stanis\u0142awa i Anieli z domu \u017bmuda. Absolwent Technikum Chemicznego w Tarnowie. Uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Wroc\u0142awskiej (kierunek – elektronika) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym WSK Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Pr\u00f3b w Locie. Nale\u017ca\u0142 do grona aktywnych racjonalizator\u00f3w \u201emilioner\u00f3w\u201d. W latach 80. pracowa\u0142 w mieleckim \u201ePolmozbycie\u201d, a nast\u0119pnie wyjecha\u0142 z kraju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARTOSIEWICZ JEREMI<\/strong>, urodzony 21 X 1957 r. w O\u015bwi\u0119cimiu, syn Adama i Janiny z domu Latos. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tarnobrzegu z matur\u0105 w 1976 r. Pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Tarnobrzegu, a nast\u0119pnie w firmie Elektromonta\u017c Krak\u00f3w KGR Tarnobrzeg. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Policji w Szczytnie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Politologii i Nauk Spo\u0142ecznych Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Kielcach i w 1999 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 1991 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Kompanii Patrolowej Komendy Rejonowej Policji w Tarnobrzegu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Wydziale Dochodzeniowo-\u015aledczym KRP w Tarnobrzegu (1993-1995), Wydziale Dochodzeniowo-\u015aledczym Komendy Wojew\u00f3dzkiej Policji w Tarnobrzegu (1995-1998), Wydziale do Walki z Przest\u0119pstwami Gospodarczymi Komendy Wojew\u00f3dzkiej w Rzeszowie (1998-2000), Wydziale Dochodzeniowo-\u015aledczym Komendy Wojew\u00f3dzkiej w Rzeszowie (2000-2002), Biurze Spraw Wewn\u0119trznych Komendy G\u0142\u00f3wnej Policji Wydzia\u0142 w Rzeszowie (2002-2010). Od 2010 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 I zast\u0119pcy Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Mielcu. Posiada stopie\u0144 m\u0142odszego inspektora. Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Policjant\u201d. Od 17 II 2014 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARTOSI\u0143SKI ANTONI<\/strong>, urodzony ok. 1830 r. Zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie prawnicze i stopie\u0144 doktora praw. W 1860 r. zosta\u0142 mianowany notariuszem publicznym. W latach 1867-1871 by\u0142 radnym Rady Powiatowej w Mielcu i cz\u0142onkiem wydzia\u0142u powiatowego oraz radnym Rady Gminnej w Mielcu w latach 1867-1873.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARUCH CHAIM JAKUB<\/strong>, mieszkaniec Mielca narodowo\u015bci \u017cydowskiej. W 1911 r. uruchomi\u0142 pierwsz\u0105 mielecka firm\u0119 przewozow\u0105 os\u00f3b i towar\u00f3w automobilem na trasie Mielec-Tarn\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BARYCKI ADAM<\/strong>, urodzony w 1893 r. w Mielcu, syn Feliksa i Justyny. Absolwent mieleckiego gimnazjum, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1913 r. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do s\u0142u\u017cby w Legionach. Zgin\u0105\u0142 pod Mikuli\u0144cami w 1914 r. w czasie I wojny \u015bwiatowej, walcz\u0105c o wolno\u015b\u0107 Ojczyzny. Upami\u0119tnia to tablica w gmachu Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu (dawniej \u2013 gimnazjum).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BASARA JAN ROMAN<\/strong>, urodzony\u00a0 V 1933 r. w Czarnej S\u0119dziszowskiej ko\u0142o S\u0119dziszowa Ma\u0142opolskiego, syn Antoniego i Marii z domu Opiela. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy. W latach 1953-1964 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, pocz\u0105tkowo w biurze konstrukcyjnym, a nast\u0119pnie w Dziale Startu i Prototypowni. Ponadto w tym okresie odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1964 r. do 2006 r. prowadzi\u0142 w\u0142asny Zak\u0142ad Mechaniczny w Mielcu-Cyrance w ramach Sp\u00f3\u0142dzielni Zaopatrzenia i Zbytu (p\u00f3\u017anej w Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowej\u201d). Posiada\u0142 uprawnienia mistrzowskie. Uzyska\u0142 kwalifikacje pedagogiczne i kszta\u0142ci\u0142 uczni\u00f3w. Produkowa\u0142 m. in. lampy samochodowe,\u00a0 podstawy do tych lamp oraz klucze francuskie. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0105c funkcje w organach Sp\u00f3\u0142dzielni. By\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Sp\u00f3\u0142dzielni w okresie\u00a0 od V 1966 r. do V 1970 r. oraz cz\u0142onkiem Rady w kadencji V 1985 r. \u2013 V 1989 r. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eDiana\u201d w Mielcu, by\u0142 jego prezesem i \u0142owczym. Wyr\u00f3\u017cniony m. in. Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a i Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej. Zmar\u0142 26 V 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASARA MARTYNA MARIA<\/strong>, urodzona 31 XII 1991 r. w Mielcu, c\u00f3rka Miros\u0142awa i Anny z domu Py\u017a. Absolwentka Gimnazjum nr 3 w Mielcu i V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (kierunek humanistyczny) w Mielcu z matur\u0105 w 2010 r. W latach szkolnych by\u0142a zawodniczk\u0105 sekcji szermierczej MKS Gryf Mielec, m.in. zwyci\u0119\u017cy\u0142a w V Turnieju Szermierczym \u201eO Puchar Ursynowa\u201d w Warszawie w 2002 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Wychowania Fizycznego (kierunek \u2013 turystyka i rekreacja) Uniwersytetu Rzeszowskiego\u00a0 i w 2013 r. uzyska\u0142a licencjat z zakresu rekreacji ruchowej oraz w 2015 r. tytu\u0142 magistra z zakresu turystyki biznesowej. Ponadto w czasie studi\u00f3w uzyska\u0142a Certyfikat Pilota Wycieczek (2013 r.) oraz jako laureatka IV Edycji Stypendium z Wyboru \u2013 programu Fundacji Absolvent.pl \u2013 stypendium j\u0119zykowe z j\u0119zyka japo\u0144skiego w Tokio (Japonia) w 2014 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Wydawnictwie Dango w Rzeszowie jako mened\u017cer ds. PR (2014-2016). Kolejnymi firmami i funkcjami by\u0142y: Air Partner, Mielec, asystent mened\u017cera (2015-2016); Uber, CSR, Zesp\u00f3\u0142 Polski, Krak\u00f3w, przedstawiciel Biura Obs\u0142ugi Klienta (2017); Uber, ASR, Krak\u00f3w, przedstawiciel Biura Obs\u0142ugi Klienta, Europejski Zesp\u00f3\u0142 ds. kont i ryzyka bezpiecze\u0144stwa (2017); Uber, Krak\u00f3w, zarz\u0105dca Zespo\u0142u ASR, Europejski Zesp\u00f3\u0142 ds. kont i ryzyka bezpiecze\u0144stwa (2017-2018); Membersheep Company, Szanghaj (Chiny), mened\u017cer ds. rozwoju rynkowego (2018-2019); Dimension Foundation, Szanghaj (Chiny), mened\u017cer ds. partnerstwa strategicznego (2019-2021); Phemex, Szanghaj (Chiny), mened\u017cer kampanii marketingowej (2021-2023). Poza wymienion\u0105 prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w akcje spo\u0142eczne i projekty, m.in. w wolontariat szkolny w V LO pod kierunkiem nauczycielki Jolanty Witek (2005-2010); wolontariat mi\u0119dzynarodowy ze Stowarzyszeniem Semper Avanti (Holbaek \u2013 Dania i Bordeaux \u2013 Francja); wolontariat mi\u0119dzynarodowy \u2013 jako opiekun, Stowarzyszenie Promocji Wolontariatu (Youth in Action) \u2013 Warszawa, Krak\u00f3w; wolontariuszka dla Festiwalu Hip Hop Kemp w Czechach; wolontariusz mi\u0119dzynarodowy programu Au Pair China w Pekinie; dziennikarka Magazynu Asia on Wave oraz redaktor Magazyny Aegyo (2013-2014); ambasadorka Women in Data Science (WiDS) na Stanford University (2018), cz\u0142onkini SBC (Shanghai Bloggers Club) Bloger\u00f3w Szanghajskich (2018-2023), influencerka\u00a0 (kana\u0142 YouTube, Instagram, TikTok, Facebook) \u2013 tematyka: Azja.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASARA MIROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 I 1967 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Bernadety z domu Burczy. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 obr\u00f3bka skrawaniem) z matur\u0105 w 1987 r., a nast\u0119pnie Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne) i studia magisterskie w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne). W latach 1989-1991 pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu ko\u0142o Mielca jako nauczyciel wychowania fizycznego i przedmiot\u00f3w zawodowych. W 1991 r. przeszed\u0142 do pracy w Szkole Podstawowej w Tuszymie ko\u0142o Mielca. Od 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora, a od 2007 r. do ko\u0144ca roku szkolnego 2022\/2023 by\u0142 dyrektorem tej szko\u0142y. Nie przyst\u0105pi\u0142 do konkursu i pracuje w tej szkole jako nauczyciel.\u00a0 W 2006 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w 1974 r. i do 1987 r. gra\u0142 w FKS Stal Mielec (dru\u017cyny m\u0142odzie\u017cowe, II dru\u017cyna). By\u0142 cz\u0142onkiem dru\u017cyn szkolnych, kt\u00f3re zdoby\u0142y tytu\u0142y mistrza wojew\u00f3dztwa w pi\u0142ce no\u017cnej w pionach szk\u00f3\u0142 podstawowych i ponadpodstawowych. W 1987 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Gryfa Mielec i w tym klubie gra\u0142 do ko\u0144ca kariery zawodniczej. Od 1989 r. pracowa\u0142 w Gryfie tak\u017ce jako trener junior\u00f3w, a nast\u0119pnie senior\u00f3w. W 1995 r. zosta\u0142 wybrany do komisji rewizyjnej Gryfa, a w 1996 r. \u2013 do zarz\u0105du tego klubu. W latach 1999-2002 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa MKS Gryf, a od 2002 do 2020 r. by\u0142 wiceprezesem do spraw sportowych. W 2020 r. zosta\u0142 ponownie wybrany na prezesa MKS Gryf Mielec. Jako nauczyciel, a p\u00f3\u017aniej dyrektor szko\u0142y w Tuszymie pe\u0142ni\u0142 funkcje: gminnego organizatora sportu szkolnego w Przec\u0142awiu, prezesa UKS Orl\u0119ta-Tuszymka przy SP w Tuszymie, cz\u0142onka zarz\u0105du UKS Victoria Przec\u0142aw, wiceprezesa Gminnego Stowarzyszenia Sportu Szkolnego w Przec\u0142awiu i cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatowego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej i Br\u0105zowym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa.<\/p>\r\n

\"\"BASARA \u2013 LIPIEC EUGENIA<\/strong>, urodzona 25 VII 1947 r. w Czarnej, powiat ropczycki, c\u00f3rka Antoniego i Marii z domu Opiela. (S\u0105 te\u017c \u017ar\u00f3d\u0142a, kt\u00f3re podaj\u0105, \u017ce urodzi\u0142a si\u0119 w kolbuszowskim szpitalu.) Wychowywa\u0142a si\u0119 w domu brata w Mielcu. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1965 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do ZHP i od 1962 r. do 1965 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dru\u017cynowej. Wtedy te\u017c najbli\u017csze otoczenie nada\u0142o jej imi\u0119 \u201eGiga\u201d, kt\u00f3re funkcjonowa\u0142o niezmiennie w dalszych latach \u017cycia. Przez szereg lat ta\u0144czy\u0142a w zespo\u0142ach ZDK WSK Mielec, w tym w latach 1963-1965 w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, r\u00f3wnocze\u015bnie na filologii polskiej i historii sztuki, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra filologii polskiej. W czasie studi\u00f3w ta\u0144czy\u0142a w ZPiT \u201eS\u0142owianki\u201d UJ i wyst\u0119powa\u0142a w Teatrze STU. W 1969 r. zosta\u0142a wybrana \u201eNajmilsz\u0105 Studentk\u0105 Krakowa\u201d, a podczas uroczysto\u015bci w \u201eKlubie pod Jaszczurami\u201d zata\u0144czy\u0142a koronacyjnego poloneza z premierem J\u00f3zefem Cyrankiewiczem. W latach 1969-1972 pracowa\u0142a w krakowskiej TV jako spikerka, a ponadto wyst\u0105pi\u0142a w kilku filmach i spektaklach telewizyjnych. Od 1972 r. prowadzi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105, naukow\u0105 i publicystyczn\u0105, specjalizuj\u0105c si\u0119 w dziedzinie estetyki i filozofii kultury. Pracowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (asystent, adiunkt) w latach 1972-1998 i Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie w latach 1983-1986 oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Uniwersytetem Jagiello\u0144skim w latach 1993-1995. W 1982 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych (Niepodleg\u0142a my\u015bl. Rzecz o Andrzeju Niemojewskim<\/em>, wydanie ksi\u0105\u017ckowe w 1988 r.), a w 1998 r. \u2013 habilitacj\u0119 (Arcydzie\u0142o. Teoria i rzeczywisto\u015b\u0107<\/em>, wydanie ksi\u0105\u017ckowe w 1997 r.). Ponadto by\u0142a autork\u0105 kilkudziesi\u0119ciu publikacji naukowych, opracowa\u0144 krytycznych, recenzji i artyku\u0142\u00f3w. Uczestniczy\u0142a i wyst\u0119powa\u0142a w wielu konferencjach naukowych w kraju i za granic\u0105. W 1984 r. zadebiutowa\u0142a jako poetka \u00a0w krakowskim \u201ePi\u015bmie Literacko-Artystycznym\u201d. W p\u00f3\u017aniejszych latach wyda\u0142a osiem tom\u00f3w wierszy:\u00a0Mi\u0119dzy snem<\/em>\u00a0(1990),\u00a0Hipoteza<\/em>\u00a0(1991),\u00a0Miska pe\u0142na migda\u0142\u00f3w<\/em>\u00a0(1991),\u00a0Ko\u0142ysanie wyobra\u017ani<\/em>\u00a0(1993),\u00a0Wyrosn\u0105\u0107 tatarakiem<\/em>\u00a0(1995),\u00a0Ornamenty<\/em>\u00a0(1995),\u00a0Sztuka i mi\u0142o\u015b\u0107<\/em>\u00a0(1997) i\u00a0Pod balkonem<\/em> (1998). \u00a0Cz\u0119\u015b\u0107 utwor\u00f3w wybrana zosta\u0142a do tom\u00f3w zbiorowych, almanach\u00f3w i czasopism literackich, a wiele z nich t\u0142umaczono na j\u0119zyki obce, m.in. angielski, japo\u0144ski, niemiecki, rosyjski i w\u0119gierski. W 1992 r. zosta\u0142a przyj\u0119ta do Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich i pe\u0142ni\u0142a w nim szereg funkcji, m.in. cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. By\u0142a te\u017c cz\u0142onkiem-za\u0142o\u017cycielem Konfraterni Poet\u00f3w, wyst\u0119powa\u0142a na imprezach poetyckich w kraju i za granic\u0105. Skupia\u0142a wok\u00f3\u0142 siebie liczn\u0105 grup\u0119 utalentowanej literacko m\u0142odzie\u017cy i promowa\u0142a jej tw\u00f3rczo\u015b\u0107. Odznaczona zosta\u0142a m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1998). Zmar\u0142a 19 XI 1998 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pami\u0119\u0107 o wyj\u0105tkowej osobowo\u015bci \u201eGigi\u201d i jej nieprzeci\u0119tnych dokonaniach \u00a0wielu poet\u00f3w uczci\u0142o wierszami o niej i dla niej. 21 XI 2003 r. \u2013 w 5 rocznic\u0119 \u015bmierci \u2013 w mieleckiej Bibliotece Pedagogicznej odby\u0142o si\u0119 uroczyste spotkanie \u201eEugenia Basara-Lipiec jak\u0105 pami\u0119tamy\u201d \u2013 wiecz\u00f3r wspomnie\u0144 i poezji, z udzia\u0142em najbli\u017cszej rodziny (Basarowie, Lipcowie), przyjaci\u00f3\u0142, znajomych i grona mieleckich dzia\u0142aczy kultury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASCO 2<\/strong>, firma funkcjonuj\u0105ca w bran\u017cy instalacyjno-sanitarnej w Mielcu od 1994 r. Pocz\u0105tkowo by\u0142a sp\u00f3\u0142k\u0105 cywiln\u0105 i mia\u0142a siedzib\u0119 przy ul. J. Korczaka. W 2006 r. przyst\u0105pi\u0142a do Grupy Handlowej Sangroup, skupiaj\u0105cej firmy w bran\u017cy instalacyjno-sanitarnej. W 2007 r. utworzy\u0142a oddzia\u0142 w Sandomierzu, a w kolejnych latach wesz\u0142a na rynki innych miast w wojew\u00f3dztwach: podkarpackim, ma\u0142opolskim, \u015bwi\u0119tokrzyskim i lubelskim. W mi\u0119dzyczasie zosta\u0142a przekszta\u0142cona na sp\u00f3\u0142k\u0119 jawn\u0105 (Andrzej Nawrot i wsp\u00f3lnicy sp. j.). 10 VI 2010 r. otrzyma\u0142a zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w Specjalnej Strefie Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC. Pomy\u015blny rozw\u00f3j firmy spowodowa\u0142 rozbudow\u0119 bazy. W 2012 r. oddano do u\u017cytku budynek handlowo-magazynowy przy ul. Piaskowej 7. Dynamik\u0119 tego rozwoju potwierdzi\u0142y presti\u017cowe wyr\u00f3\u017cnienia, m.in. Diament miesi\u0119cznika Forbes (2010) oraz tytu\u0142y \u201eGazela Sukcesu\u201d w 2007, 2008 i 2009 r. Z dniem 1 I 2013 r. przenios\u0142a siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 na Obszar Przemys\u0142owy przy ul. Inwestor\u00f3w 4. W 2016 r. po raz pierwszy zorganizowa\u0142a Gie\u0142d\u0119 Bran\u017cow\u0105 w Hotelu Ar\u0142am\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BASEN KRYTY MIEJSKIEGO O\u015aRODKA SPORTU I REKREACJI<\/strong>, cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142nocna hali sportowo-widowiskowej przy ul. L. Solskiego. Oficjalnie zosta\u0142 oddany do u\u017cytku 17 IV 1967 r. Ma wymiary 25 m x 12,5 m. Do 1997 r. jego w\u0142a\u015bcicielem by\u0142a WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie przej\u0119\u0142a go Gmina Miejska Mielec i przekaza\u0142a w administracj\u0119 Miejskiemu O\u015brodkowi Sportu i Rekreacji. Od roku szkolnego 1969\/1970 na tym basenie rozpocz\u0119to obowi\u0105zkow\u0105 nauk\u0119 p\u0142ywania dla wszystkich dzieci z klas pierwszych szk\u00f3\u0142 podstawowych w Mielcu (by\u0142o to prawdopodobnie pierwsze takie przedsi\u0119wzi\u0119cie w Polsce). Tu r\u00f3wnie\u017c stworzono siln\u0105 sekcj\u0119 p\u0142ywack\u0105 \u201eStali\u201d Mielec. Poza zaj\u0119ciami sportowymi i nauk\u0105 p\u0142ywania basen s\u0142u\u017cy amatorom p\u0142ywania rekreacyjnego. W 2003 r. przeprowadzono generalny remont i modernizacj\u0119 tego obiektu. W zwi\u0105zku z decyzj\u0105 o rozbi\u00f3rce hali sportowo-rekreacyjnej zosta\u0142 zlikwidowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BASENY ODKRYTE MOSiR<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 basen\u00f3w oddany do u\u017cytku w 1969 r. w ramach budowy kompleksu obiekt\u00f3w sportowo-rekreacyjnych WSK \u201ePZL-Mielec\u201d przy ul. L. Solskiego i ul. J. Kusoci\u0144skiego. Basen g\u0142\u00f3wny ma wymiary 50 m x 20 m (8 tor\u00f3w do zawod\u00f3w p\u0142ywackich), basen szkoleniowy 20 m x 8 m, a brodzik 12 m x 8 m. Tak\u017ce i one zosta\u0142y przekazane Gminie Miejskiej Mielec (MOSiR) przez WSK \u201ePZL-Mielec. Od pocz\u0105tku funkcjonowania obiekty te nie tylko u\u017cytkowano do cel\u00f3w szkoleniowych i rekreacyjnych, ale tak\u017ce organizowano wiele wa\u017cnych imprez p\u0142ywackich, w tym Mistrzostwa Polski i zawody mi\u0119dzynarodowe. W 2003 r. przeprowadzono generalny remont i modernizacj\u0119 tych obiekt\u00f3w. W 2010 r. zosta\u0142y przebudowane i zmodernizowane. Znacznie zwi\u0119kszono ilo\u015b\u0107 urz\u0105dze\u0144 sportowych i rekreacyjnych. Uroczyste otwarcie odby\u0142o si\u0119 3 VII 2010 r. W 2011 r. zesp\u00f3\u0142 basen\u00f3w zosta\u0142 zg\u0142oszony do og\u00f3lnopolskiego Konkursu \u201eModernizacja Roku 2010\u201d i uzyska\u0142 nominacj\u0119 do nagrody. W 2017 i 2018 r. zbudowano wodny plac zabaw dla dzieci i zmodernizowano cz\u0119\u015b\u0107 urz\u0105dze\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BASIAGA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 2 VII 1908 r. w Lansford (Pensylwania, USA). Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu i po zdaniu matury w 1928 r. rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Wojsku Polskim. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. w randze porucznika. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i do ko\u0144ca wojny by\u0142 wi\u0119ziony w oflagu w Murnau (Bawaria, Niemcy). Po wojnie wyjecha\u0142 do USA i zamieszka\u0142 w polskiej dzielnicy Greenpoint w Nowym Jorku. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Weteran\u00f3w Armii Polskiej i by\u0142 d\u0142ugoletnim komendantem, a nast\u0119pnie honorowym komendantem Plac\u00f3wki 201 SWAP oraz 1. wicekomendantem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego SWAP i komendantem Okr\u0119gu 2. W 1982 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 kapitana \u017candarmerii Wojska Polskiego. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w innych organizacjach polonijnych i pe\u0142ni\u0142 w nich r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. przez wiele lat by\u0142 wiceprezesem Skarbu Narodowego w Nowym Jorku oraz cz\u0142onkiem Gniazda 7 Sokolstwa Polskiego i Rady O\u015bwiatowej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Medalem Wojska Polskiego, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Mieczami Hallerowskimi, Krzy\u017cem 50-lecia Czynu Zbrojnego, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Z\u0142otym Medalem 50-lecia SWAP i Z\u0142otym Medalem Skarbu Narodowego. Zmar\u0142 4 IV 1982 r. Pochowany na cmentarzu wetera\u0144skim w ameryka\u0144skiej Cz\u0119stochowie \u2013 Doylestown (Pensylwania, USA).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASIAGA WALENTY<\/strong>\u00a0(1922 \u2013 1944), z zawodu stolarz. W konspiracji dzia\u0142a\u0142 od 1940 r.; by\u0142 \u017co\u0142nierzem Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej, potem Armii Krajowej. Uczestniczy\u0142 w walce zbrojnej z hitlerowskim okupantem najpierw w mieleckiej grupie sabota\u017cowej Stanis\u0142awa Doliny (ps. \u201eIgnac\u201d), a nast\u0119pnie w oddziale Jana Mazura (ps. \u201eStalowy\u201d). Zgin\u0105\u0142 w czasie akcji w Gaw\u0142uszowicach i tam zosta\u0142 pochowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

BASIAK JAN<\/strong>, urodzony 29 V 1957 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Kamili z domu Piskor. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Gry w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 uczy\u0142 si\u0119 w \u201eStali\u201d Mielec od 1974 r., a ju\u017c w sezonie 1975\/1976 gra\u0142 w I-ligowym zespole. W latach 1975-1989 rozegra\u0142 w barwach \u201eStali\u201d ponad 300 meczy. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapitana dru\u017cyny. Po likwidacji FKS \u201ePZL-Stal\u201d by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli mieleckiego Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej w 1997 r. Po awansie dru\u017cyny \u201eStali\u201d do II ligi na nowo podj\u0105\u0142 treningi i gra\u0142 w tym zespole w sezonie 1998\/1999. Od 1989 r. prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASIAK MA\u0141GORZATA (z domu KREMPA)<\/strong>, urodzona 29 XI 1984 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zbigniewa i Lucyny z domu Krempa. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2003 r. Studia na Wydziale Stosunk\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych i Politycznych (kierunek: politologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 2008 r. z tytu\u0142em magistra. Ponadto w latach 2005-2010 studiowa\u0142a na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: prawo) UJ i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra prawa. W 2010 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku podinspektora w Biurze Inwestycyjno-Technicznym, a w 2015 r. powierzono jej funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Zam\u00f3wie\u0144 Publicznych. W latach 2013-2016 odby\u0142a aplikacj\u0119 radcowsk\u0105 w Okr\u0119gowej Izbie Radc\u00f3w Prawnych w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 radcy prawnego. Od 2014 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego z zakresu prawa zam\u00f3wie\u0144 publicznych przy S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Tarnobrzegu. Ponadto w latach 2016-2017 by\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 na studiach podyplomowych z zakresu zam\u00f3wie\u0144 publicznych, prowadzonych przez Spo\u0142eczn\u0105 Akademi\u0119 Nauk w Tarnobrzegu. W 2018 r. zosta\u0142a\u00a0 naczelnikiem Wydzia\u0142u Inwestycji i Zam\u00f3wie\u0144 Publicznych Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu.<\/p>\r\n

BASIAK MARCIN<\/strong>, urodzony 21 IV 1981 r. w Mielcu, syn Jana i Ewy z domu Kru\u017cel. Absolwent Technikum Gastronomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 2000 r. W wieku szkolnym rozpocz\u0105\u0142 trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej w SPR Stal Mielec. Wyst\u0119py w I dru\u017cynie senior\u00f3w Stali rozpocz\u0105\u0142 w 1998 r., a kolejnymi klubami by\u0142y: WAT F\u00fcnfhaus Wiede\u0144\u00a0 (Austria, 2000-2002), SPR Stal Mielec (2002-2006), VFL Eintracht Hagen (Niemcy, 2006-2007), HSV Merzig Hilbringen (Niemcy, 2007-2008) i SPR Stal Mielec (2008-2012). W sezonie 2011\/2012 przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez SPR Stal Mielec br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski. W 2012 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w Sportu w Warszawie \u2013 Wydzia\u0142 Sportu, kierunek \u2013 sport, z tytu\u0142em licencjata. W latach 2012-2013 gra\u0142 w Czuwaju Przemy\u015bl, a w latach 2013-2014 w SPR Tarn\u00f3w, po czym wr\u00f3ci\u0142 do SPR Stal Mielec i gra\u0142 w mieleckiej dru\u017cynie ekstraklasowej od 2014 r. do 2018 r., kiedy zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 zawodnicz\u0105. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Nauk o Sporcie (kierunek \u2013 sport \u2013 menad\u017cer organizacji sportowej) Akademii Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu i w 2016 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 2015-2018 pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego, a od 2018 r. jest nauczycielem wf w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu. W 2019 r. otrzyma\u0142 ze Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej w Polsce uprawnienia trenera pi\u0142ki r\u0119cznej klasy A. W latach 2019-2021 i 2022-2023 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta I trenera dru\u017cyny Handball Stal Mielec. Ponadto jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem powsta\u0142ego w 2022 r. Stowarzyszenia Akademia R\u0119czniak\u00f3w J.B.S., kt\u00f3rego celem jest upowszechnianie sportu i kultury fizycznej w\u015br\u00f3d dzieci i m\u0142odzie\u017cy oraz promocja pi\u0142ki r\u0119cznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASTYR (BASTIR) STEFAN<\/strong>, urodzony 17 VIII 1890 r. w Ulanowie, powiat ni\u017ca\u0144ski, syn Tomasza i Julii\u00a0 domu Niem\u0142us. Tomasz Bastyr by\u0142 austriackim \u017candarmem i w zwi\u0105zku z przeniesieniem s\u0142u\u017cbowym na stanowisko komendanta posterunku \u017candarmerii w Mielcu, Stefan w roku szkolnym 1896\/1897 i w dw\u00f3ch kolejnych latach uczy\u0142 si\u0119 w Ludowej Szkole M\u0119skiej w Mielcu. Dalsz\u0105 edukacj\u0119 odby\u0142 w Tarnobrzegu i w c.k. Szkole Realnej w Tarnowie. Matur\u0119 zda\u0142 (z odznaczeniem) w 1908 r. W 1909 r. podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Zwi\u0105zku Awiatycznego Student\u00f3w Politechniki Lwowskiej i m.in. jednym z projektant\u00f3w budowy samolotu podj\u0119tej przez ten Zwi\u0105zek. W czasie I wojny \u015bwiatowej, po odbyciu kursu w szkole wojskowej, s\u0142u\u017cy\u0142 w austriackim 27 Pu\u0142ku Artylerii Polowej. W 2015 r. zg\u0142osi\u0142 akces do s\u0142u\u017cby w lotnictwie. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Obserwator\u00f3w Lotniczych w Neustadt (I 1916 r.) i do X 1917 r. lata\u0142 jako obserwator lotniczy w eskadrach Flik 10 i Flik 12 D (10. kompania lotnicza). Po uko\u0144czeniu kursu pilot\u00f3w my\u015bliwskich w Campo Formido przeszed\u0142 do eskadry Flik 37 (37. kompania lotnica). Wykona\u0142 oko\u0142o 100 lot\u00f3w bojowych i w walkach powietrznych odni\u00f3s\u0142 jedno pewne zwyci\u0119stwo. W maju 1918 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika. W pa\u017adzierniku tego roku, korzystaj\u0105c z urlopu, wst\u0105pi\u0142 do POW we Lwowie, a na pocz\u0105tku listopada 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworz\u0105cego si\u0119 polskiego wojska. Z dwoma innymi pilotami przej\u0105\u0142 od Austriak\u00f3w lwowskie lotnisko Lewand\u00f3wka i obroni\u0142 je przed grabie\u017c\u0105. Zosta\u0142 mianowany komendantem lotniska, a nast\u0119pnie dow\u00f3dc\u0105 Lwowskiej Grupy Lotniczej. 5 XI 1918 r., z obserwatorem Januszem de Beaurainem, wykona\u0142 pierwszy lot bojowy w historii polskiego lotnictwa wojskowego na samolocie Hansa-Brandenburg C. I lub Oeffag C II.\u00a0 Po zbombardowaniu przez za\u0142og\u0119 samolotu stacji kolejowej Persenk\u00f3wka, oddzia\u0142y Ukrai\u0144skich Strzelc\u00f3w Siczowych, kt\u00f3re mia\u0142y atakowa\u0107 opanowany przez\u00a0 Polak\u00f3w Dworzec G\u0142\u00f3wny, wycofa\u0142y si\u0119. 22 XI 1918 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 kapitana i mianowanie na dow\u00f3dc\u0119 Eskadry Obrony Lwowa. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 nieprzeci\u0119tnymi walorami przyw\u00f3dczymi i organizatorskimi. W 1919 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 III Grupy Lotniczej\u00a0 (dywizjonu) i z t\u0105 formacj\u0105 walczy\u0142 z wojskami ukrai\u0144skimi, a nast\u0119pnie bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Ponadto powierzono mu dowodzenie lwowskimi warsztatami lotniczymi. Rozwin\u0105\u0142 ich dzia\u0142alno\u015b\u0107, a w celu wzmocnienia polskich si\u0142 powietrznych m.in. spowodowa\u0142 podj\u0119cie produkcji samolot\u00f3w wed\u0142ug konstrukcji austro-w\u0119gierskich i z w\u0142asnymi ulepszeniami. Zgin\u0105\u0142 \u015bmierci\u0105 lotnika 6 VIII 1920 r. w czasie lotu pr\u00f3bnego na my\u015bliwcu Fokker D.VII. Prawdopodobn\u0105 przyczyn\u0105 by\u0142o zas\u0142abni\u0119cie za sterami samolotu, na co wp\u0142yw mia\u0142y\u00a0 pewno\u015bci\u0105 przem\u0119czenie i nasilaj\u0105ca si\u0119 choroba serca. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu Obro\u0144c\u00f3w Lwowa w kwaterze dow\u00f3dc\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Srebrnym Wojskowego Virtuti Militari (nr 2930), Krzy\u017cem Walecznych (czterokrotnie), Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Obrony Lwowa, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Polow\u0105 Odznak\u0105 Pilota, a tak\u017ce niemieckim Krzy\u017cem \u017belaznym II stopnia w czasie I wojny \u015bwiatowej. Powszechne uznanie dla jego zas\u0142ug dla odrodzonej Polski, a zw\u0142aszcza obrony Lwowa, wyra\u017cono m.in. poprzez ustanowienie Konkursu Modeli Lataj\u0105cych i Redukcyjnych o Puchar im. kpt. pil. Stefana Bastyra we Lwowie (od 1929 r.) oraz przyj\u0119cie imienia Stefana Bastyra do nawy Ko\u0142a Nr 1 Zwi\u0105zku Rezerwist\u00f3w we Lwowie (1937 r.)\u00a0 Niestety,\u00a0 z nakazu w\u0142adz USRR w 1971 r., zniszczono cmentarz przy u\u017cyciu czo\u0142g\u00f3w i innego ci\u0119\u017ckiego sprz\u0119tu. Co prawda grupa Polak\u00f3w ze Stra\u017cy Mogi\u0142 Polskich Bohater\u00f3w przenios\u0142a szcz\u0105tki wielu pochowanych (w tym \u015bp. Stefana Bastyra) na inne miejsce na terenie cmentarza, ale nie przekaza\u0142a swoim nast\u0119pcom tej tajemnicy. Obecnie na odnowionym Cmentarzu Obro\u0144c\u00f3w Lwowa \u015bp. kpt. Stefan Bastyr jest upami\u0119tniony napisem na symbolicznym grobie polskich lotnik\u00f3w. W Mielcu rondu w ci\u0105gu ul. Wojska Polskiego, na skrzy\u017cowaniu z al. E. Kwiatkowskiego i ul. Partyzant\u00f3w nadano imi\u0119 Stefana Bastyra.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BASTYRA STEFANA (RONDO),<\/strong>\u00a0rondo w ci\u0105gu ulicy Wojska Polskiego, na skrzy\u017cowaniu z al. E. Kwiatkowskiego i ul. Partyzant\u00f3w. Powsta\u0142o w celu usprawnienia wzmo\u017conego ruchu ko\u0142owego zwi\u0105zanego z funkcjonowaniem Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC. Przez szereg lat nazywano je \u201erondem przy Strefie\u201d. W bezpo\u015brednim s\u0105siedztwie ronda znajduje si\u0119 siedziba Oddzia\u0142u Agencji Rozwoju Przemys\u0142u zarz\u0105dzaj\u0105cego Stref\u0105. Z inicjatywy grupy radnych miejskich rondo otrzyma\u0142o patronat Stefana Bastyra. Nadanie nazwy nast\u0105pi\u0142o na sesji Rady Miejskiej w Mielcu w dn. 30 IX 2020 r. uchwa\u0142\u0105 nr XXV\/248\/2020.
Patron ronda: kpt. Stefan Bastyr (1890-1920), ucze\u0144 Ludowej Szko\u0142y M\u0119skiej w Mielcu, uczestnik I wojny \u015bwiatowej w lotnictwie austriackim, obserwator i pilot my\u015bliwski. Od 1918 r. w Wojsku Polskim, komendant lotniska we Lwowie, dow\u00f3dca Lwowskiej Grupy Lotniczej, uczestnik wojny polsko-ukrai\u0144skiej, a nast\u0119pnie wojny polsko-bolszewickiej. Zgin\u0105\u0142 \u015bmierci\u0105 lotnika 6 VIII 1920 r. w czasie lotu pr\u00f3bnego na my\u015bliwcu Fokker D.VII. (Obszerniejszy biogram znajduje si\u0119 powy\u017cej.)<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BASZTURA CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 31 V 1946 r. w Glinach Wielkich, powiat mielecki, syn Andrzeja i Joanny z Majewskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studia na Wydziale Elektronicznym Politechniki Wroc\u0142awskiej uko\u0144czy\u0142 w 1970 r. z tytu\u0142em magistra i podj\u0105\u0142 prac\u0119 na tej uczelni jako asystent w Instytucie Telekomunikacji i Akustyki. Pracowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie nad zagadnieniami telekomunikacyjnymi, akustycznymi i informatycznymi. W 1978 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105, a stopie\u0144 doktora habilitowanego otrzyma\u0142 w 1990 r. po prezentacji pracy Modele analizy i procedury w komputerowym rozpoznawaniu g\u0142os\u00f3w. W latach 1978-1981 kierowa\u0142 pracami badawczymi nad obiektywn\u0105 ocen\u0105 jako\u015bci transmisji mowy. Uczestniczy\u0142 w pracach wdro\u017ceniowych szeregu urz\u0105dze\u0144 produkowanych w polskich firmach elektronicznych. Tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego otrzyma\u0142 w 1994 r., a w 1997 r. zosta\u0142 mianowany profesorem zwyczajnym. W mi\u0119dzyczasie obj\u0105\u0142 kierownictwo Instytutu Telekomunikacji i Akustyki Stworzy\u0142 i prowadzi\u0142 jedyny w kraju uczelniany o\u015brodek bada\u0144 fonoskopijnych. Od 1994 r. wykonywa\u0142 ekspertyzy fonoskopijne dla potrzeb kryminalistyki (identyfikacja i weryfikacja g\u0142os\u00f3w przest\u0119pc\u00f3w). Przy ko\u0144cu lat 90. kierowa\u0142 projektem badawczym KBN Automatyczne rozpoznawanie zda\u0144 mowy spontanicznej z wykorzystaniem jednostek polifonicznych. Na uczelni prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z kilkunastu przedmiot\u00f3w, takich jak m.in. akustyka cybernetyczna, akustyka telekomunikacyjna, analiza i przetwarzanie sygna\u0142\u00f3w akustycznych, diagnostyka akustyczna i automatyczne rozpoznawanie mowy. By\u0142 promotorem prac doktorskich i magisterskich, kt\u00f3rych wyniki zosta\u0142y wykorzystane do bada\u0144 naukowych. Napisa\u0142 trzy ksi\u0105\u017cki, trzy monografie, skrypty oraz kilkadziesi\u0105t publikacji i referat\u00f3w, kt\u00f3re przedstawia\u0142 na krajowych i mi\u0119dzynarodowych konferencjach naukowych, m.in. \u201eInternational Congress of Acoustics\u201d, \u201eInternational Congress of Phonetocs Science\u201d i \u201eOtwarte Seminaria z Akustyki\u201d. \u00a0By\u0142 inicjatorem i kierowa\u0142 organizacj\u0105 I Krajowej Konferencji \u201eG\u0142osowa Komunikacja Cz\u0142owiek-Komputer\u201d we Wroc\u0142awiu. Publikowa\u0142 artyku\u0142y popularnonaukowe w \u201eProblemach\u201d, \u201eM\u0142odym Techniku\u201d i czasopi\u015bmie komputerowym \u201eEnter\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z uczelniami (Francja, Holandia, Szwajcaria) i stowarzyszeniami zagranicznymi. By\u0142 cz\u0142onkiem wielu stowarzysze\u0144 i organizacji naukowych, m.in. Sekcji Akustyki Mowy Komitetu Akustyki Polskiej Akademii Nauk, Komitetu Akustyki PAN, Komisji Naukowej d\/s Mi\u0119dzynarodowego Komitetu Telegraficznego i Telefonicznego, Polskiego Towarzystwa Akustycznego, Polskiego Towarzystwa Fonetycznego, Mi\u0119dzynarodowego Towarzystwa Nauk Fonetycznych i IEEE (The Institute of Electrical and Electronics Engeneering) w USA. Za wybitn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105, dydaktyczn\u0105, organizatorsk\u0105 i publicystyczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in.: dwukrotnie nagrod\u0119 Ministra Nauki, Szkolnictwa Wy\u017cszego i Techniki (1973, 1981), Ministra Edukacji Narodowej (1989) i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Politechniki Wroc\u0142awskiej (1993) oraz wielokrotnie nagrody Rektora Politechniki Wroc\u0142awskiej, a ponadto wyr\u00f3\u017cnienie Ameryka\u0144skiego Instytutu Biograficznego (1992). Zmar\u0142 14 X 2000 r. Spoczywa na cmentarzu we Wroc\u0142awiu przy ul. Grabiszy\u0144skiej.<\/p>\r\n

BASZTURA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 28 III 1930 r. w Glinach Wielkich, powiat mielecki , syn Micha\u0142a i Stefanii z domu Le\u015bniak. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec jako robotnik. Uko\u0144czy\u0142 wieczorowe Technikum Mechaniczne w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. W 1963 r. zosta\u0142 sekretarzem organizacyjnym Komitetu Zak\u0142adowego PZPR WSK Mielec, a w 1967 r. wybrano go na I sekretarza KZ. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomiki\u00a0 Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie z tytu\u0142em magistra w 1971 r., a nast\u0119pnie Mi\u0119dzywojew\u00f3dzk\u0105 Szko\u0142\u0119 Partyjn\u0105 i Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c inne funkcje spo\u0142eczne, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. W 1970 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w KZ. Powierzono mu funkcj\u0119 kierownika nowo utworzonego dzia\u0142u NW i by\u0142 jego organizatorem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZG ZZM, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Politechniki Krakowskiej. Zmar\u0142 28 V 1972 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza, a p\u00f3\u017aniej ekshumowany i przeniesiony na Cmentarz Komunalny w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BASZTURA ROZALIA<\/strong>, urodzona 25 V 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Jadwigi z domu Skop. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1976 r. Uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie w zakresie filologii rosyjskiej (1991 r.) oraz filologii polskiej (1995 r.) i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 pedagogiczn\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1981 r. w Szkole Podstawowej nr 3, w latach 1982-1984 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej nr 5, a w latach 1985-1986 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu. Na kadencj\u0119 1986-1988 zosta\u0142a wybrana na Komendantk\u0119 Hufca ZHP w Mielcu. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem dzia\u0142alno\u015bci mieleckiego harcerstwa, m.in. uroczysto\u015bci, szkole\u0144, r\u00f3\u017cnych form wypoczynku zimowego i letniego. W latach 1988-1995 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej nr 7, w latach 1995-1997 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych. Zmar\u0142a 19 VII 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BATKO MARIAN<\/strong>, urodzony 25 III 1901 r. w Podg\u00f3rzu, p\u00f3\u017aniej mieszka\u0142 w Kolbuszowej. Absolwent mieleckiego gimnazjum (matura w 1920 r.), w kt\u00f3rym nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych. Studia wy\u017csze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (fizyka i matematyka). Uczy\u0142 w szko\u0142ach \u015brednich na \u015al\u0105sku, m.in. w Pa\u0144stwowym Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w Kr\u00f3lewskiej Hucie (Chorz\u00f3w) i Pa\u0144stwowym Gimnazjum im. Odrow\u0105\u017c\u00f3w w Chorzowie. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 tajne nauczanie. W 1941 r. zosta\u0142 aresztowany za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i wywieziony do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu (nr 11795). Istniej\u0105 dwie hipotezy dotycz\u0105ce okoliczno\u015bci \u015bmierci M. Batki. Wed\u0142ug pierwszej \u2013 w czasie selekcji wi\u0119\u017ani\u00f3w do celi \u015bmierci 23 IV 1941 r. dobrowolnie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 za nieznanego m\u0142odego wi\u0119\u017ania; relacjonuje to kilku wi\u0119\u017ani\u00f3w, a wed\u0142ug naukowc\u00f3w \u2013Tadeusza Iwaszki i prof. Andrzeja Szafera \u2013 owym m\u0142odym wi\u0119\u017aniem m\u00f3g\u0142 by\u0107 Mieczys\u0142aw Pronobis i potwierdza to rodzina M. Pronobisa. Wed\u0142ug drugiej, kt\u00f3rej autorem jest Adam Jurkiewicz (wi\u0119zie\u0144 KL Auschwitz nr 476), kt\u00f3ry opiera si\u0119 na zeznaniach innych wi\u0119\u017ani\u00f3w, historia uratowania M. Pronobisa zosta\u0142a wymy\u015blona w 1972 r. po to, aby os\u0142abi\u0107 wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 czynu b\u0142. O. Maksymiliana Kolbego. Nie znajduje jednak te\u017c dowod\u00f3w na to, \u017ce M. Batko nie wyst\u0105pi\u0142 za kt\u00f3rego\u015b z wi\u0119\u017ani\u00f3w. Bez w\u0105tpienia M. Batko znalaz\u0142 si\u0119 bowiem ostatecznie w\u015br\u00f3d 10 wi\u0119\u017ani\u00f3w, kt\u00f3rzy zostali wybrani na \u015bmier\u0107 g\u0142odow\u0105 w czasie selekcji po apelu wieczornym 23 IV 1941 r. Zmar\u0142 27 IV 1941 r. w bunkrze g\u0142odowym bloku nr 11.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BATOG DARIUSZ<\/strong>, urodzony 13 I 1960 r. w Mielcu, syn Romana i Genowefy z domu So\u0142tys. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu. Jest pracownikiem firmy \u201eELEKTROMONTA\u017b \u2013 RZESZ\u00d3W\u201d. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje spo\u0142eczne: prezesa Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eJubilat\u201d i prezesa Mieleckiego Ko\u0142a Akwaryst\u00f3w. Zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 1998-2002.<\/p>\r\n

BATOG KAROL ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 28 V 1923 r. w Przy\u0142\u0119ku, powiat kolbuszowski, syn Andrzeja i Marii z domu Ortyl. 11 VIII 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 przydzielony do 6 kompanii 14 pu\u0142ku piechoty 6 dywizji I Armii. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o Warszaw\u0119, Wa\u0142 Pomorski i Berlin. Podczas walk na szlaku bojowym zosta\u0142 ranny i omy\u0142kowo zawiadomiono rodzin\u0119 o jego \u015bmierci. Po powrocie z wojny do domu powitano go z przera\u017ceniem, bo s\u0105dzono, \u017ce to duch, ale po opowie\u015bci o ranie i jej zaleczeniu strach zamieni\u0142 si\u0119 w rado\u015b\u0107. Przez wiele lat pracowa\u0142 w mieleckiej zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej jako kierowca \u2013 mechanik i wielokrotnie wykazywa\u0142 du\u017c\u0105 odwag\u0119 w ratowaniu ludzi i mienia. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1981 r. By\u0142 dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu i cz\u0142onkiem pocztu sztandarowego tej organizacji. Zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem za Warszaw\u0119, Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem \u201eZa udzia\u0142 w walkach o Berlin\u201d, Odznak\u0105 Grunwaldu, Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa zas\u0142ugi dla po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d. Zmar\u0142 8 III 1998 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BATOR ARTUR<\/strong>, urodzony 28 IV 1958 r. w Mielcu, syn Franciszka i Janiny z G\u0105ga\u0142\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Pracowa\u0142 pocz\u0105tkowo w WSK, a nast\u0119pnie w Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. Od 1976 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Aktualnie nale\u017cy do Klubu HDK przy Oddziale Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca w Mielcu. Do 17 marca 2000 r. odda\u0142 28 650 ml krwi. Pe\u0142ni funkcj\u0119 grupowego HDK, jest tak\u017ce dzia\u0142aczem PCK. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BATOR JAN<\/strong>, urodzony 17 X 1901 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Franciszka i Marii z Wi\u0105ck\u00f3w. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej w Borowej wyuczy\u0142 si\u0119 zawodu szewskiego i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad szewski oraz otworzy\u0142 sklep z artyku\u0142ami szewskimi i sk\u00f3rami. W 1920 zosta\u0142 powo\u0142any do wojska i wcielony do 101 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych w rejonie Grodna, a w czasie walk w Grodnie zosta\u0142 ranny. W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142 dzia\u0142aczem ruchu ludowego (PSL \u201ePiast\u201d, Stronnictwo Ludowe \u2013 by\u0142 wiceprezesem powiatowej organizacji), wsp\u00f3\u0142organizatorem ch\u0142opskich akcji protestacyjnych w powiecie mieleckim i organizatorem (z ramienia naczelnych w\u0142adz SL) ruchu ludowego na terenie Ma\u0142opolski. W pierwszych dniach wojny obronnej 1939 otrzyma\u0142 przydzia\u0142 mobilizacyjny do policji w Czerminie i ewakuowa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d, dochodz\u0105c do \u0141ucka. Do Czermina powr\u00f3ci\u0142 4 XI, ale na skutek szykan ze strony okupanta i miejscowych volksdeutsch\u00f3w musia\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107. Zosta\u0142 cz\u0142onkiem ZWZ, a potem ROCH-a i Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich (pod pseudonimem \u201eBoruta\u201d). Po II wojnie \u015bwiatowej nale\u017ca\u0142 do PSL i zosta\u0142 wybrany na pierwszego w\u00f3jta gminy Borowa. Funkcje t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1948 r. i w tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do zorganizowania w gminie sieci szk\u00f3\u0142, odrodzenia si\u0119 ochotniczych stra\u017cy po\u017carnych oraz zorganizowania plac\u00f3wki lekarskiej i weterynaryjnej. W latach 50. aktywnie dzia\u0142a\u0142 we w\u0142adzach powiatowych Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Mielcu, a w latach 1958-1960 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Powiatowego Komitetu. Nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do ZBoWiD i przez ponad 20 lat by\u0142 prezesem ko\u0142a w Borowej. Odznaczony zosta\u0142 m.in.: Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Krzy\u017cem Partyzanckim i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 24 IV 1981 r. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BATOR ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 31 VII 1952 r. w S\u0142upcu, syn Emila i Marii z domu Michalak. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Szczucinie. Od 1970 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie zosta\u0142 pracownikiem Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. i kolejnych firm powsta\u0142ych z jego przekszta\u0142cenia. Od 1975 r. nale\u017ca\u0142 do Klubu HDK przy WSK. Aktualnie jest cz\u0142onkiem Klubu HDK przy Oddziale PCK w Mielcu. Do 5 V 2000 r. odda\u0142 37 250 ml krwi, a do ko\u0144ca 2020 r. – 121 000 krwi.\u00a0 Sprawowa\u0142 funkcj\u0119 grupowego HDK, by\u0142 te\u017c dzia\u0142aczem PCK. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi,\u00a0 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK IV stopnia i Odznak\u0105 HDK „Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu”. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2017 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BATOREGO STEFANA (ULICA)<\/strong>, w\u0105ska, niewielka (255 m) ulica na terenie osiedla J. Kili\u0144skiego (stary Mielec). Powsta\u0142a w XIX w. po rozbudowaniu si\u0119 miasta w kierunku p\u00f3\u0142nocnym (na tzw. B\u0142oniach). \u0141\u0105czy ul. J. Kili\u0144skiego z ulicami: 3 Maja, Sandomiersk\u0105 i Lelewela. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a na pocz\u0105tku lat 20. XX w. W czasie okupacji hitlerowskiej zmieniono j\u0105 na \u201eBackerstrasse\u201d (Piekarska), ale po wojnie przywr\u00f3cono jej dawnego patrona. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Mieszcz\u0105 si\u0119 przy niej prywatne posesje z domami, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 okaza\u0142y budynek z lokalem gastronomicznym \u201eParadise\u201d.
Patron ulicy: STEFAN BATORY, urodzony w 1533 r. W 1571 r. zosta\u0142 ksi\u0119ciem siedmiogrodzkim, a w 1576 r. kr\u00f3lem Polski, jako m\u0105\u017c kr\u00f3lowej Anny Jagiellonki. G\u0142\u00f3wnym celem swojego \u017cycia i panowania uczyni\u0142 walk\u0119 z Wielk\u0105 Port\u0105 (Turcja) i pokonanie jej. Przynios\u0142oby to wyzwolenie Siedmiogrodu spod panowania tureckiego. Realizacj\u0119 tego przedsi\u0119wzi\u0119cia widzia\u0142 poprzez podbicie Rosji i stworzenie olbrzymiego frontu antytureckiego. Organizowa\u0142 wyprawy na Rosj\u0119, zdobywaj\u0105c wielkie twierdze: Po\u0142ock, Psk\u00f3w i Wielkie \u0141uki. Wprowadzi\u0142 do sztuki wojennej sporo innowacji, m.in. piechot\u0119 wybranieck\u0105 i drukarni\u0119 obozow\u0105 informuj\u0105c\u0105 kraj o przebiegu wydarze\u0144 wojennych. Nie uda\u0142o mu si\u0119 ca\u0142kowicie pokona\u0107 Rosji, ale odzyska\u0142 Inflanty. Utworzy\u0142 Trybuna\u0142 Koronny i Litewski, aby uzyska\u0107 poparcie szlachty, ale potrafi\u0142 te\u017c by\u0107 stanowczy (mawia\u0142, \u017ce nie jest kr\u00f3lem \u201emalowanym\u201d). By\u0142 zwolennikiem tolerancji religijnej, ale sprzyja\u0142 jezuitom. Zmar\u0142 niespodziewanie w 1586 r., co spora cz\u0119\u015b\u0107 magnaterii i szlachty przyj\u0119\u0142a z ulg\u0105. Korzystniejszy os\u0105d 10 lat panowania Batorego wyda\u0142y dopiero p\u00f3\u017aniejsze pokolenia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BATORY FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 23 V 1929 r. w Weryni, powiat kolbuszowski, syn Jana i Petroneli z domu Wilk. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce i Pa\u0144stwowy Kurs Nauczycielski w Kolbuszowej (1951). Od 1951 r. do 1986 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel-wychowawca i kierownik internat\u00f3w szk\u00f3\u0142 \u015brednich zawodowych: Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy (1951-1952), Technikum Mechanicznego w Mielcu (1952-1956), Technikum Ekonomicznego w Jeleniej G\u00f3rze (1956-1960), Technikum Rolniczego w Weryni (1960-1977, 1980-1986) i Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (1977-1980). W czasie pierwszego pobytu w Mielcu by\u0142 inwigilowany przez PUBP, a nast\u0119pnie wcielony do wojska i skierowany do niewolniczej pracy w kopalni w\u0119gla kamiennego w D\u0105browie G\u00f3rniczej (1953-1955). Uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie dla kierownik\u00f3w i wychowawc\u00f3w internat\u00f3w w Brwinowie-Pszczelinie ko\u0142o Warszawy (1969) i studia z zakresu pedagogiki szkolnej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Opolu z tytu\u0142em magistra (1977). By\u0142 autorem program\u00f3w wychowawczych i organizatorem samorz\u0105d\u00f3w uczniowskich. Kierowane przez niego internaty kilkakrotnie plasowa\u0142y si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce og\u00f3lnopolskiego wsp\u00f3\u0142zawodnictwa internat\u00f3w. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 nauczyciela metodyka (1972-1986). By\u0142 inspiratorem, wsp\u00f3\u0142organizatorem i przewodnicz\u0105cym wielu krajowych konferencji metodycznych dla kierownik\u00f3w i wychowawc\u00f3w internat\u00f3w. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in.: dwukrotnie – prezesa Okr\u0119gu w Rzeszowie (1981, 1983-1986) oraz cz\u0142onka ZG i cz\u0142onka Prezydium ZG ZNP w Warszawie. Po stanie wojennym (1981-1983) odtwarza\u0142 struktury ZNP na terenie wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Doprowadzi\u0142 do zorganizowania w Rzeszowie konferencji \u201e80 lat w s\u0142u\u017cbie narodowi i szkole\u201d (1985) i wydania materia\u0142\u00f3w z konferencji pt. Z dziej\u00f3w ZNP na Rzeszowszczy\u017anie w latach 1905-1985\u201d. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 (1986) dzia\u0142a w Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP w Kolbuszowej i Rzeszowie. Za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej otrzyma\u0142 tytu\u0142 honorowego prezesa ZO ZNP w Rzeszowie. Utrzymuje systematyczne kontakty z Oddzia\u0142em ZNP w Mielcu i wsp\u00f3\u0142pracuje z nim w r\u00f3\u017cnych formach. Jest tak\u017ce instruktorem Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego w stopniu harcmistrza oraz cz\u0142onkiem Rady ds. Kombatant\u00f3w i Os\u00f3b Represjonowanych przy Urz\u0119dzie Marsza\u0142kowskim w Rzeszowie. (Wcze\u015bniej by\u0142 cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiego Komitetu Ochrony Pami\u0119ci Walk i M\u0119cze\u0144stwa w Rzeszowie.) Odbywa spotkania z m\u0142odzie\u017c\u0105 na tematy zwi\u0105zane z histori\u0105 Polski. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem KEN, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP, licznymi odznaczeniami kombatanckimi oraz kilkakrotnie nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BATTY KAROL<\/strong>, urodzony w 1751 r., d\u0142ugoletni lekarz miejski w Mielcu, wyst\u0119puj\u0105cy w metrykach od 1796 r. Zmar\u0142 1 IV 1831 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym nad Wis\u0142ok\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAUDIENST (GENERALGOUVERNEMENT DISTRIKT KRAKAU DER KREISHAUPTMAN D\u0118BICA DER BAUDIENSTFUHRER POLNISCHE BAUDIENST ABTEILUNG 3\/104 MIELEC)<\/strong>, Polska S\u0142u\u017cba Budowlana funkcjonuj\u0105ca w czasie okupacji hitlerowskiej (od 1941 r.) na terenie Mielca. Stanowi\u0142a j\u0105 m\u0142odzie\u017c od 19 lat, wcielana przymusowo poszczeg\u00f3lnymi rocznikami. Koszary znajdowa\u0142y si\u0119 w by\u0142ej kaflarni przy Kilingstrasse (ul. T. Ko\u015bciuszki). Pocz\u0105tkowo wykonywano prace przy budowie dr\u00f3g i row\u00f3w melioracyjnych oraz przy za\u0142adunku i wy\u0142adunku materia\u0142\u00f3w budowlanych. M\u0142odzie\u017c wcielona w 1943 i 1944 r. pracowa\u0142a w zak\u0142adach lotniczych (Flugzeugwerk Mielec). Rozwi\u0105zanie s\u0142u\u017cby nast\u0105pi\u0142o w lipcu 1944 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BAZAR NA OBIEKTACH SPORTOWYCH<\/strong> przy ul. L. Solskiego uruchomiono 22 II 1990 r. z inicjatywy dzia\u0142aczy sekcji lekkoatletycznej FKS \u201eStal\u201d. Na stoiska przeznaczono zaplecze g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci trybuny wschodniej, asfaltowe boiska do pi\u0142ki r\u0119cznej i tenisa ziemnego oraz korty. Na handel wyznaczono czwartki i soboty, w godzinach od 6 do 13. Powodzenie bazaru ros\u0142o z tygodnia na tydzie\u0144 i szybko sta\u0142 si\u0119 on najwi\u0119kszym targowiskiem w Mielcu w obu dniach. Mimo coraz wi\u0119kszego nasycenia rynku towarami z biegiem lat 90. i w pierwszych latach XXI w. jego popularno\u015b\u0107 nie zmala\u0142a, nawet przy niesprzyjaj\u0105cej pogodzie. W zwi\u0105zku z przebudow\u0105 i modernizacj\u0105 stadionu g\u0142\u00f3wnego MOSiR \u2013 bazar zosta\u0142 przeniesiony na boiska asfaltowe przy ul. L. Solskiego, a nast\u0119pnie na specjalnie przygotowany plac przy ul. Sportowej. Inauguracja dzia\u0142alno\u015bci nowego bazaru odby\u0142a si\u0119 14 II 2013 r. Pod koniec 2019 r. oddano do u\u017cytku du\u017cy parking przy ul. Sportowej, co usprawni\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 bazaru.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0104BA\u0141A MAREK<\/strong>, urodzony 15 II 1954 r. w J\u0119drzejowie, syn Stanis\u0142awa i Zofii z domu Da\u0144da. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ch\u0119cinach, matur\u0119 zda\u0142 w 1973 r. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Pracowa\u0142 w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eJastrz\u0119bie\u201d i Zak\u0142adach Rob\u00f3t Wiertniczych w Kielcach. Od 1981 r. zatrudniony zosta\u0142 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu \u00a0na stanowisku kierownika Zak\u0142adu Dr\u00f3g Miejskich. W 1990 r. obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Gospodarki Komunalnej. W 1996 r., w zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 mieleckich przedsi\u0119biorstw komunalnych pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 likwidatora, a w 1997 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du MPGK Sp. z o.o. Pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Klubie Pi\u0142ki Siatkowej \u201eStal\u201d Mielec. By\u0142 radnym Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 1998-2002. Pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du MPGK Sp. z o.o. nacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego wszechstronnego rozwoju i unowoczes\u015bnienia. M.in. przeprowadzono szereg remont\u00f3w i modernizacji bazy, skomputeryzowano wszystkie kom\u00f3rki organizacyjne sp\u00f3\u0142ki, uruchomiono Biuro Obs\u0142ugi Klienta, oddano do u\u017cytku nowy budynek socjalny dla pracownik\u00f3w, przeprowadzono modernizacj\u0119 ozonowania wody oraz rozpocz\u0119to budow\u0119 stacji odwadniania i seperacji zanieczyszcze\u0144 z p\u0142ukania kanalizacji. Poza pe\u0142nieniem funkcji prezesa miejskiej sp\u00f3\u0142ki jest przedstawicielem regionalnym Krajowej Izby Gospodarki Odpadami na wojew\u00f3dztwo podkarpackie. Od wielu lat angazuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorzadow\u0105, kulturaln\u0105 i sportow\u0105 oraz inne przedsi\u0119wzi\u0119cia spo\u0142eczne mieleckiego \u015brodowiska. By\u0142 radnym Rady Powiatu Mieleckiego i cz\u0142onkiem zarz\u0105du klubu sportowego. Wspomaga organizacyjnie i finansowo imprezy i akcje spo\u0142eczne. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Z\u0142otym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej”, Srebrn\u0105 Odznaka Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej, Honorowym Dyplomem Heraklesa i Diamentowym Listem Gratulacyjnym (za tworzenie i rozw\u00f3j systemu gospodarki odpadami) oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0104CZY\u0143SKI FRANCISZEK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 II 1917 r. w Krakowie, syn Franciszka i Adeli z Sopl\u00f3w. Mieszka\u0142 z rodzin\u0105 w Ropczycach. Absolwent Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1938 r. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Broni Pancernych w Modlinie i s\u0142u\u017cy\u0142 w batalionie podchor\u0105\u017cych rezerwy. Prawdopodobnie uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., ale dotychczas nie ustalono, gdzie i w jakiej jednostce. Nieznane s\u0105 r\u00f3wnie\u017c miejsce i okoliczno\u015bci, w jakich dosta\u0142 si\u0119 do niewoli po napa\u015bci ZSRR na Polsk\u0119 17 IX 1939 r. Zosta\u0142 umieszczony w obozie specjalnym NKWD w Kozielsku i w maju 1940 r. zamordowany przez NKWD w Katyniu. Potwierdzeniem tego jest jego nazwisko na li\u015bcie wywozowej nr 059\/1 z 5 V 1940 r. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Odznaczony londy\u0144skim Krzy\u017cem Kampanii Wrze\u015bniowej. Awansowany po\u015bmiertnie do stopnia porucznika decyzj\u0105 Ministra Obrony Narodowej nr 439\/MON z dnia 5 X 2007 r. Dotychczas upami\u0119tniono go tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza\u00a0 w Mielcu oraz na tablicach w ko\u015bciele Przemienienia Pa\u0144skiego i na grobie rodzinnym w Ropczycach, ko\u015bciele garnizonowym \u015bw. Agnieszki w Krakowie oraz w Muzeum Katy\u0144skim w warszawskiej Cytadeli. Ponadto przy Gimnazjum im. Jana Paw\u0142a II w Czarnej S\u0119dziszowskiej 15 IV 2010 r. posadzono \u201eD\u0105b Pami\u0119ci\u201d po\u015bwi\u0119cony \u015bp. Franciszkowi B\u0105czy\u0144skiemu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0104CZY\u0143SKI (B\u0104K) JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 6 I 1882 r. w Woli Mieleckiej, syn Szymona B\u0105ka i Agaty z domu \u017bola. Uczy\u0142 si\u0119 w Mielcu, a nast\u0119pnie w gimnazjum w Tarnowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1909 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W mi\u0119dzyczasie zmieni\u0142 nazwisko. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Trzcianie ko\u0142o Bochni i Pil\u017anie oraz katecheta w tej\u017ce parafii. W 1920 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Kro\u015bcienku nad Dunajcem. Od 1932 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedziekana, a od 1938 r. by\u0142 dziekanem dekanatu \u0142\u0105ckiego i dekanalnym wizytatorem nauki religii w szko\u0142ach. Po wej\u015bciu Niemc\u00f3w 3 IX 1939 r. do Kro\u015bcienka zosta\u0142 aresztowany za przetrzymywanie w ko\u015bciele broni i amunicji. Wi\u0119ziono go w Pradze, Wiedniu, Berlinie i Stargardzie. Po staraniach ks. M. Matrasa (proboszcza w Szczawnicy) zosta\u0142 wypuszczony z wi\u0119zienia (28 XI 1940 r.) i powr\u00f3ci\u0142 do pracy duszpasterskiej w Kro\u015bcienku. Zmar\u0142 4 II 1947 r. Spoczywa na nowym cmentarzu w Kro\u015bcienku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0104K JACEK<\/strong>, urodzony 9 IX 1950 r. w Mielcu, syn Jana i Marii z Leyk\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Technologii Budowy Maszyn Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1982 r. zwolni\u0142 si\u0119 z WSK i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny Zak\u0142ad Mechaniki i Elektromechaniki Pojazdowej w Mielcu. W 1990 r. zorganizowa\u0142 Firm\u0119 \u201eAUTOPART\u201d (produkcja akumulator\u00f3w) i zosta\u0142 jej w\u0142a\u015bcicielem. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: opracowanie i wdro\u017cenie (we wsp\u00f3\u0142pracy z Instytutem Naukowo-Badawczym CLAiO Pozna\u0144) nowoczesnej i jedynej w kraju technologii produkcji akumulator\u00f3w przy zastosowaniu proszku o\u0142owiu wytwarzanego metod\u0105 Bartona, udzia\u0142 w realizacji program\u00f3w badawczo-rozwojowych z bran\u017cy akumulatorowej pod patronatem Komitetu Bada\u0144 Naukowych w Warszawie, uzyskanie dla wyrob\u00f3w \u201eAutopartu\u201d kilku presti\u017cowych nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144 centralnych, doprowadzenie \u201eAutopartu\u201d do elitarnej grupy 500 najlepiej rozwijaj\u0105cych si\u0119 firm sektora prywatnego w Polsce (wg czasopisma \u201eHome & Market\u201d) oraz uzyskanie szeregu presti\u017cowych nagr\u00f3d dla wyrob\u00f3w \u201eAutopartu\u201d. Przez szereg lat sponsorowa\u0142 ekstraklasowy zesp\u00f3\u0142 siatk\u00f3wki kobiet (\u201eMelnox-Autopart\u201d Mielec, p\u00f3\u017aniej \u201eTeleNet\u201d) oraz wiele akcji spo\u0142ecznych, m.in. pom\u00f3g\u0142 przy wydaniu ksi\u0105\u017cki Henryka Momota i Dariusza Momota \u201eCmentarz parafialny przy ulicy Sienkiewicza w Mielcu\u201d (2001). Wyr\u00f3\u017cniony \u00a0m.in. Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej i Sportu\u201d. W 2001 r. w plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany na \u201eMielczanina Roku 2000\u201d za rozw\u00f3j i sukcesy firmy \u201eAutopart\u201d oraz sponsorowanie sportu i akcji spo\u0142ecznych. W dalszych latach rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 firmy i doprowadzi\u0142 do powstania drugiej pod nazw\u0105 AUTOPART JACEK B\u0104K SP. Z O.O. (PPUH) w Mielcu. Obie dobrze prosperuj\u0105ce firmy uzyska\u0142y wiele og\u00f3lnopolskich wyr\u00f3\u017cnie\u0144. (Szerzej w ha\u015ble AUTOPART.) Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 I Medalem 100-lecia PCK. Zmar\u0142 12 VIII 2022 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0104K J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony \u00a024 IV 1938 r. w Woli Mieleckiej, powiat mielecki, syn Piotra i J\u00f3zefy z domu Kawalec. Absolwent \u00a0Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej w Mielcu. Od 1955 r. do emerytury w 1994 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (Wydzia\u0142 41), w tym od 1970 r. jako brygadzista tokarz. By\u0142 delegatem na X Zjazd PZPR, dzia\u0142aczem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i radnym Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 1994-1998. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla J. Kusoci\u0144skiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1989 r. By\u0142 wykonawc\u0105 dekoracyjnych he\u0142m\u00f3w mosi\u0119\u017cnych. Zmar\u0142 24 I 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


\"\"B\u0104K J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 IV 1914 r. w Rz\u0119dzianowicach ko\u0142o Mielca, syn Jakuba i Zofii z domu M\u0105dry. Uczy\u0142 si\u0119 w Liceum Krzemienieckim, ale nie uko\u0144czy\u0142 go i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W latach 30. pracowa\u0142 kr\u00f3tko w firmie buduj\u0105cej fabryk\u0119 samolot\u00f3w w Cyrance ko\u0142o Mielca. Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i 20 IV 1938 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do Policji Pa\u0144stwowej. Uko\u0144czy\u0142 Normaln\u0105 Szko\u0142\u0119 Fachow\u0105 dla Szeregowych Policji Pa\u0144stwowej w Mostach Wielkich ko\u0142o \u017b\u00f3\u0142kwi. Pierwszym miejscem s\u0142u\u017cby policyjnej by\u0142a miejscowo\u015b\u0107 Po\u015bwi\u0119tne w powiecie opoczy\u0144skim. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. wycofywa\u0142 si\u0119 w grupie policjant\u00f3w w kierunku wschodnich ziem polskich. Po wej\u015bciu wojsk sowieckich na te tereny (17 IX 1939 r.), w nieznanych okoliczno\u015bciach zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu w Twerze. Potwierdza to umieszczenie jego nazwiska na li\u015bcie wywozowej nr 058\/1\u00a0 5 V 1940 r., poz. 81. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje.\u00a0 Decyzj\u0105 Prezydenta RP Lecha Kaczy\u0144skiego z dnia 5 X 2007 r. zosta\u0142 po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 aspiranta. Upami\u0119tniony zosta\u0142 tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, w Muzeum Katy\u0144skim w warszawskiej Cytadeli oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0104K JULIAN<\/strong>, urodzony 3 IX 1969 r. w Mielcu, syn Kazimierza i J\u00f3zefy z Gruszeckich. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK Mielec ze specjalno\u015bci\u0105 \u015blusarz-spawacz. W latach 1987-1999 pracowa\u0142 w WSK PZL-Mielec przy produkcji Melex\u00f3w, a od 1999 r. jest pracownikiem firmy Kirchhoff Polska w Mielcu. Do Klubu HDK przy Oddziale PCK w Mielcu nale\u017cy od 29 IX 1997 r. Do 30 VI 2011 r. odda\u0142 honorowo 30 950 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"B\u0104K MARIAN<\/strong>, urodzony 1 I 1936 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Bronis\u0142awy z Saneckich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Studia wy\u017csze I stopnia odby\u0142 na Politechnice Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1955 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako konstruktor, a nast\u0119pnie zosta\u0142 kierownikiem warsztat\u00f3w szkolnych. W latach 1968-1978 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych, a w latach 1978-1990 by\u0142 dyrektorem tego\u017c zespo\u0142u szk\u00f3\u0142. Od 1990 r. przebywa na emeryturze. Opr\u00f3cz pracy zawodowej pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne. By\u0142 przewodnicz\u0105cym k\u00f3\u0142 Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u00a0i Ludowego Zespo\u0142u Sportowego w Rz\u0119dzianowicach oraz \u00a0cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d Mielec (1972-1990) i mieleckiej delegatury Automobilklubu Rzeszowskiego, radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie (1988-1990), radnym Rady Miejskiej w Mielcu i delegatem do Sejmiku Samorz\u0105dowego Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego (1994-1998) oraz radnym Sejmiku Samorz\u0105dowego Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego w kadencji 1998-2002. By\u0142 \u00a0jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w wielu inwestycji i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142ecznych, m.in. budowy zespo\u0142u boisk w Rz\u0119dzianowicach, utworzenia Warsztat\u00f3w Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej WSK w Mielcu, powstania Punktu Konsultacyjnego Politechniki Krakowskiej w Mielcu, budowy kompleksu obiekt\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka i powstania filii Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej w P\u0142awie. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia tytu\u0142\u00f3w m\u0142odzie\u017cowego Mistrza Techniki w Polsce przez kilkudziesi\u0119ciu uczni\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 OHP i Srebrnym Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. W 1985 r. zosta\u0142 wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. W latach 2004-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Jana Kili\u0144skiego w Mielcu, a od 2007 r. by\u0142 cz\u0142onkiem tej Rady. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w Oddziale ZNP w Mielcu \u00a0jako cz\u0142onek zarz\u0105du Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w. Zmar\u0142 22 V 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0104TOR AGNIESZKA<\/strong>, urodzona 6 II 1981 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wies\u0142awa i Teresy z Siewierskich. Absolwentka Liceum Technicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2000 r. Systematyczne uprawianie chodu sportowego rozpocz\u0119\u0142a w 1996 r. i od tego czasu do jesieni 2000 r. trenowa\u0142a w Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec pod kierunkiem trenerki Kazimiery Alicji Mosio, by\u0142ej mistrzyni i rekordzistki Polski w chodach sportowych. Ju\u017c w 1997 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w chodzie na 5 km w kategorii juniorek m\u0142odszych na Og\u00f3lnopolskiej Olimpiadzie M\u0142odzie\u017cy (OOM) w Krakowie. W 1998 r. zdoby\u0142a z\u0142oty medal na 3 km jun. m\u0142. (Halowe Mistrzostwa Polski w Spale) oraz srebrny medal na 5 km jun. m\u0142. (OOM w Bydgoszczy). Kilkakrotnie startowa\u0142a w reprezentacji Polski juniorek W 1999 r. wywalczy\u0142a srebrne medale na Mistrzostwach Polski juniorek na 5 km (bie\u017cnia) w Bia\u0142ymstoku i na 10 km (szosa) w Bia\u0142ej Podlaskiej oraz br\u0105zowy medal na Mistrzostwach Polski seniorek na 10 km w Krakowie. Trzykrotnie reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na zawodach mi\u0119dzypa\u0144stwowych w chodzie sportowym juniorek. Rok 2000 zamkn\u0119\u0142a najlepszymi dot\u0105d osi\u0105gni\u0119ciami. Zdoby\u0142a 3 z\u0142ote medale: na 3 km (HMP jun. w Spale), na 5 km (MP jun. we Wroc\u0142awiu, na bie\u017cni) i na 10 km (MP jun. w Zamo\u015bciu, na szosie). Jako reprezentantka Polski uczestniczy\u0142a w Pucharze Europy juniorek w Eisenhuttenstadt (Niemcy). Od roku akademickiego 2000\/2001 studiowa\u0142a na AWF w Poznaniu i by\u0142a zawodniczk\u0105 tamtejszego AZS. Po studiach wyjecha\u0142a za granic\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0104TOR JULIAN<\/strong>, urodzony \u00a021 I 1925 r. w Wojs\u0142awiu k\/Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu), syn Jana i Wiktorii. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. By\u0142 d\u0142ugoletnim pracownikiem WSK Mielec, m.in. technologiem i kalkulatorem w Wydz. 01, a nast\u0119pnie w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych (OBR). Przez wiele lat dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w FKS \u201eStal\u201d Mielec jako kierownik dru\u017cyny siatk\u00f3wki kobiet w latach 60., 70. i 80 (II i I liga). Zmar\u0142 4 III 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0104TOR MARIA (po m\u0119\u017cu BABULA)<\/strong>, urodzona 1 I 1953 r. w Mielcu, c\u00f3rka Juliana i Heleny z domu Wnuk. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1972 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w WSK Mielec (1971-1990), a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-W\u0142asno\u015bciowej w Mielcu (od 1990). By\u0142a zawodniczk\u0105 (wychowank\u0105) dru\u017cyny siatk\u00f3wki \u201eStali\u201d Mielec w latach 60. i 70 (II liga).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BBWR (BEZPARTYJNY BLOK WSP\u00d3\u0141PRACY Z RZ\u0104DEM)<\/strong>, polityczne ugrupowanie sanacyjne, popieraj\u0105ce rz\u0105dy silnej r\u0119ki J. Pi\u0142sudskiego, powsta\u0142o \u2013 podobnie jak w ca\u0142ym kraju – w Mielcu i powiecie mieleckim w 1928 r. i prowadzi\u0142o \u017cyw\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 do \u015bmierci J. Pi\u0142sudskiego w 1935 r. W powiecie istnia\u0142y dwa ko\u0142a (Mielec, Radomy\u015bl Wielki). Jego mieleckimi liderami byli: Walerian Gajewski (inspektor szkolny), J\u00f3zef Matusi\u0144ski i Jan Kaczor, a radomyskimi \u2013 Stanis\u0142aw Kamuda (kierownik szko\u0142y) i Ignacy Wysocki. BBWR zdoby\u0142 sobie w Mieleckiem relatywnie du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 zwolennik\u00f3w (oko\u0142o 20 % wyborc\u00f3w). Po rozwi\u0105zaniu w 1935 r. utworzono Ob\u00f3z Zjednoczenia Narodowego (OZN), kt\u00f3ry nie mia\u0142 ju\u017c wi\u0119kszego poparcia w spo\u0142ecze\u0144stwie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BCH (BATALIONY CH\u0141OPSKIE)<\/strong>, polska konspiracyjna organizacja wojskowa w okresie okupacji hitlerowskiej. Dzia\u0142a\u0142a g\u0142\u00f3wnie na terenach wiejskich. Powsta\u0142a jesieni\u0105 1940 r. pod nazw\u0105 CH\u0141OPSKA STRA\u017b (CH\u0141OSTRA), a. wiosn\u0105 1941 r zosta\u0142a przemianowana na BCh. Mielec by\u0142 Obwodem BCh i podlega\u0142 Okr\u0119gowi VI (Krak\u00f3w, Rzesz\u00f3w, \u015al\u0105sk). Komendantem Obwodu by\u0142 Jan B\u0142achowicz (ps. \u201eKropid\u0142o\u201d), a zast\u0119pc\u0105 Franciszek Lotz (ps. \u201eWutrzyca\u201d). Na terenie powiatu mieleckiego powo\u0142ano 9 komend gminnych, kt\u00f3re organizowa\u0142y szkolenie wojskowe swoich cz\u0142onk\u00f3w, kolportowa\u0142y pras\u0119 podziemn\u0105 i w szczeg\u00f3lnie uzasadnionych przypadkach przeprowadza\u0142y akcje zbrojne (czyni\u0142y to zwykle Oddzia\u0142y Specjalne). Oddzia\u0142y BCh uczestniczy\u0142y w Akcji \u201eBurza\u201d, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z Armi\u0105 Radzieck\u0105 i Armi\u0105 Krajow\u0105 w wyzwalaniu ziemi mieleckiej spod okupacji hitlerowskiej. Organizacja zosta\u0142a rozwi\u0105zana w marcu 1945 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BECKER STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 30 XII 1913 r. w Kosowie, wojew\u00f3dztwo stanis\u0142awowskie (obecnie Ukraina), syn W\u0142adys\u0142awa i Adeli z Koci\u0144skich. Uko\u0144czy\u0142 4 klasy Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Przemys\u0142owej i Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 LOPP we Lwowie. W 1932 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Wojska Polskiego. S\u0142u\u017cy\u0142 w 2. Pu\u0142ku Lotniczym w Krakowie jako mechanik pok\u0142adowy i drugi pilot, posiada\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta. Uczestnik wojny obronnej 1939 r., zestrzelony na kursie Bia\u0142a Podlaska. \u2013 R\u00f3wne. Powr\u00f3ci\u0142 do macierzystej jednostki stacjonuj\u0105cej w \u0141ucku, a nast\u0119pnie (19 IX) przekroczy\u0142 granic\u0119 polsko-rumu\u0144sk\u0105 i zosta\u0142 internowany. 15 XII 1939 r. uciek\u0142 z obozu i drog\u0105 morsk\u0105 przedosta\u0142 si\u0119 do Syrii, a nast\u0119pnie do Francji, gdzie zosta\u0142 wcielony do polskich formacji lotniczych. Po kapitulacji Francji znalaz\u0142 si\u0119 w Wielkiej Brytanii i po specjalnym szkoleniu w Blackpool zosta\u0142 przydzielony do 304 Dywizjonu Bombowego na stanowisko w nadzorze technicznym obs\u0142ugi samolot\u00f3w bojowych. Wkr\u00f3tce jednak zg\u0142osi\u0142 ch\u0119\u0107 uczestniczenia w lotach bojowych i po przeszkoleniu zosta\u0142 skierowany do 300 Dywizjonu Bombowego. Uczestniczy\u0142 w lotach bojowych na terytoria Niemiec i kraj\u00f3w okupowanej Europy. Po wybuchu powstania warszawskiego ochotniczo (wraz z za\u0142og\u0105) przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do W\u0142och i tam zosta\u0142 przydzielony do 1586 Eskadry Specjalnego Przeznaczenia w Brindisi, kt\u00f3ra na 4-silnikowych samolotach \u201eHalifax\u201d lata\u0142a nad okupowan\u0105 Polsk\u0119 i dokonywa\u0142a zrzut\u00f3w dla walcz\u0105cej Warszawy i ugrupowa\u0144 partyzanckich. Pod koniec 1944 r. powr\u00f3ci\u0142 do Anglii i s\u0142u\u017cy\u0142 w 301 Dywizjonie przemianowanym na jednostk\u0119 transportow\u0105. Tam te\u017c awansowany do stopnia chor\u0105\u017cego. W 1948 r. powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu. Tu pracowa\u0142 jako starszy mistrz, a nast\u0119pnie w dziale reklamacji. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 \u00a0w 1978 r. Dzia\u0142acz organizacji kombatanckich, od 1996 r. prezes Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych w Mielcu oraz wiceprezes Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Stowarzyszenia Kombatant\u00f3w Polskich. By\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Lotnik\u00f3w Polskich w Warszawie i Stowarzyszenia \u201e44 Warsaw \u2013 Club\u201d oraz Krakowskiego Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa przy Aeroklubie Krakowskim. W 1996 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika, a w 1999 r. \u2013 porucznika. Za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej otrzyma\u0142 m.in. Krzy\u017c Walecznych (trzykrotnie), Krzy\u017c \u201eZa Bitw\u0119 o Angli\u0119\u201d, Krzy\u017c Powstania Warszawskiego i medal \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r.\u201d, a za p\u00f3\u017aniejsz\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 \u2013 m.in. Krzy\u017c Kawalerski OOP i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZIW RP. Zmar\u0142 29 XI 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

BEDNARCZYK MARIAN MACIEJ<\/strong>, urodzony 9 IX1930 r. w Warszawie, syn Wojciecha i Weroniki z domu Grabarczyk. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1949 r. Bra\u0142 udzia\u0142 budowie m.in. Cementowni \u201eStolczyn\u201d ko\u0142o Szczecina i Cementowni \u201eOdra\u201d w Opolu. W latach 1950-1952 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i w roku 1952 r. zosta\u0142 skierowany do pracy w WSK Mielec. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako spawacz i wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zaanga\u017cowaniem oraz fachowo\u015bci\u0105. W kolejnych latach kilkakrotnie awansowa\u0142, m.in. by\u0142 kierownikiem zmianowym w W-43. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie jako dzia\u0142acz Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Polskiej (ZMP), a w 1957 r. jako wsp\u00f3\u0142organizator organizacji fabrycznej Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Socjalistycznej. Zosta\u0142 wybrany na sekretarza Komitetu Zak\u0142adowego ZMS WSK. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem zak\u0142adowej organizacji PZPR WSK, jednym z inicjator\u00f3w i uczestnik\u00f3w socjalistycznego wsp\u00f3\u0142zawodnictwa pracy oraz wsp\u00f3\u0142inicjatorem utworzenia Punktu Konsultacyjnego Politechniki Krakowskiej w Mielcu. W latach 60. zosta\u0142 wybrany na radnego do Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie oraz do Kolegium Karno-Administracyjnego przy Powiatowej Radzie Narodowej w Mielcu. Uczestniczy\u0142 w V (1968 r.) i VI (1971 r.) Zje\u017adzie PZPR i w imieniu za\u0142ogi WSK Mielec wyst\u0119powa\u0142 w dyskusji plenarnej. By\u0142 cz\u0142onkiem Komitetu Centralnego wybranym na obu zjazdach. Uhonorowany m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem XXX-lecia PRL, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i m\u0142odzie\u017cowymi odznaczeniami im. Janka Krasickiego oraz tytu\u0142em Zas\u0142u\u017conego Przodownika Pracy Socjalistycznej. Zmar\u0142 22 VIII 2006 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BEDNARZ AGNIESZKA (z domu GRUSZECKA)<\/strong>, urodzona 3 V 1971 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Ewy z Janickich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika (klasa o profilu biologiczno-chemicznym) w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. Studia w zakresie\u00a0 farmacji aptecznej na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1995 r. z wynikiem bardzo dobrym i tytu\u0142em magistra farmacji. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od rocznego sta\u017cu w jednej z lubelskich aptek. Powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i pracowa\u0142a w aptekach \u201ePHARMAPOL\u201d i \u201eCEFARM\u201d, najpierw jako pracownik, a nast\u0119pnie kierownik apteki. 29 sierpnia 2003 r. otwar\u0142a w\u0142asn\u0105 aptek\u0119 przy ul. Stefana Batorego. Powodzenie pierwszej plac\u00f3wki by\u0142o impulsem do rozwijania dzia\u0142alno\u015bci, tote\u017c w 2006 r. uruchomi\u0142a drug\u0105 aptek\u0119 – przy ul. Wolno\u015bci, a w 2008 r. \u2013 trzeci\u0105, przy ul. S. \u017beromskiego.\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych formach szkolenia zawodowego i specjalistycznego. Zmar\u0142a 20 IV 2019 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BEDNARZ ANDRZEJ ANTONI,<\/strong> urodzony 17 I 1964 r. w Mielcu, syn Jana i Zofii z domu R\u00f3g. Absolwent Liceum Zawodowego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1983 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK PZL-Mielec jako mechanik obr\u00f3bki skrawaniem (1983-1984). W 1984 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Igloopolu D\u0119bica, ale ju\u017c w 1985 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec i poprzednio wykonywanej pracy. W 1991 r., w nast\u0119pstwie masowych zwolnie\u0144 z WSK, zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w mieleckiej Wytw\u00f3rni. W 1994 r. zosta\u0142 zatrudniony w Elektrociep\u0142owni Mielec na stanowisku maszynisty kot\u0142a parowego i nadal tam pracuje. Od najm\u0142odszych lat trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105. Gra\u0142 w zespo\u0142ach FKS Stal Mielec i Igloopol D\u0119bica. Pod koniec lat 90. XX w. rozpocz\u0105\u0142 malowanie obraz\u00f3w olejem na p\u0142\u00f3tnie. Inspirowa\u0142o go malarstwo rosyjskie z ko\u0144ca XIX w. Ulubionymi tematami s\u0105: kwiaty, architektura, pejza\u017ce wiejskie i nadmorskie. Szczeg\u00f3lnie cz\u0119sto maluje pejza\u017ce z okolic Mielca. Pierwsze obrazy, kt\u00f3re zacz\u0105\u0142 pokazywa\u0107 na wystawach, powsta\u0142y w 2004 r. Jest cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu. Bra\u0142 udzia\u0142 w wystawach zbiorowych Klubu, m.in. w Chorzelowie, \u0141a\u0144cucie, Rzeszowie i wielokrotnie w Mielcu. Mia\u0142 r\u00f3wnie\u017c wystaw\u0119 indywidualn\u0105 \u201eArtystyczne przep\u0142ywy\u201d w galerii Samorz\u0105dowego O\u015brodka Kultury i Sportu Gminy Mielec w Chorzelowie. Uczestniczy\u0142 w Przegl\u0105dach Kultury Mieleckiej w kategorii malarstwo, zdobywaj\u0105c: III miejsce w I Przegl\u0105dzie \u201eZ nurtem Wis\u0142oki\u201d, I miejsce w II Przegl\u0105dzie \u201eSzaferowi wczoraj i dzi\u015b\u201d oraz wyr\u00f3\u017cnienie w III Przegl\u0105dzie \u201eZ nurtem Wis\u0142oki\u201d. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Teatru Rozmaito\u015bci Domu Kultury SCK w Mielcu i cz\u0142onkiem mieleckiego Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BEDNARZ DARIUSZ<\/strong>, urodzony 5 XII 1971 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Izabeli z domu Widzisz. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK. Pracuje jako konserwator dr\u00f3g w firmie POLDIM Mielec, powsta\u0142ej z przekszta\u0142cenia Przedsi\u0119biorstwa Rob\u00f3t Drogowych. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 3 IV 1998 r. Nale\u017cy do Klubu HDK im. prof. J. Aleksandrowicza w Mielcu. Odda\u0142 35 500 ml krwi (stan na 15 V 2011 r.). Wyr\u00f3\u017cniony odznak\u0105 Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

BEDNARZ FRANCISZEK (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 10 XII 1911 r. w Podborzu, powiat mielecki, syn Andrzeja i Weroniki z domu Schab. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1934 r. Studia teologiczne w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1939 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwiecenia kap\u0142a\u0144skie. Pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 17 VII 1939 r. w parafii rzymskokatolickiej w Lipnicy Murowanej, a kolejnymi plac\u00f3wkami by\u0142y parafie: Stary Wi\u015bnicz (1943-1945), Mikluszowice (1945-1947) i Borz\u0119cin (1947-1951). 15 II 1951 r. zosta\u0142 mianowany administratorem w Ma\u0142astowie i od 29 XII 1951 r. \u2013 proboszczem tej parafii. 18 V 1961 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii w Ja\u015blanach w powiecie mieleckim i tam pracowa\u0142 przez 20 lat.\u00a0 Zosta\u0142 uhonorowany odznaczeniem EC i przywilejem RM. Zmar\u0142 26 VII 1981 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Ja\u015blanach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BEDNARZ JAN<\/strong>, urodzony 21 XII 1935 r. w \u017bar\u00f3wce, powiat mielecki, syn Wawrzy\u0144ca i Stefanii z domu Pryga. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Od 21 XII 1958 r. do 2 IV 1995 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec (W-40) na r\u00f3\u017cnych stanowiskach zwi\u0105zanych bezpo\u015brednio z produkcj\u0105, m.in. samochod\u00f3w ch\u0142odni, \u00a0telewizyjnych woz\u00f3w transmisyjnych, samolotu \u201eIskra\u201d i pojazd\u00f3w elektrycznych \u201eMelex\u201d. Autor ponad stu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, zaliczony do grona \u201eracjonalizator\u00f3w-milioner\u00f3w\u201d. Cz\u0142onek Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1995 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BEDNARZ WOJCIECH<\/strong>, starszy cechmistrz cechu kowalskiego (najstarszego i najwi\u0119kszego w Mielcu) w latach 1620-1621.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BEDNARZ WOJCIECH<\/strong>, urodzony 20 III 1979 r. w Kolbuszowej, syn Edwarda i Danuty z domu Kapinos. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika, matur\u0119 zda\u0142 w 1998 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Pedagogiki Akademii Pedagogicznej im. KEN w Krakowie (specjalno\u015b\u0107: wychowanie obronne i fizyczne) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu pedagogiki specjalnej \u2013 oligofrenopedagogiki na Uniwersytecie Pedagogicznym im. KEN w Krakowie. Od II 2006 r. pracowa\u0142 w Gimnazjum nr 1 w Mielcu (nauczyciel wychowania fizycznego, 2006) i Zespole Szk\u00f3\u0142 Ponadgimnazjalnych im. prof. Cz. Majorka w Ryglicach (wychowawca internatu, 2006-2007), a od IX 2006 r. pracuje w Specjalnym O\u015brodku Szkolno-Wychowawczym w Zbylitowskiej G\u00f3rze (nauczyciel-wychowawca) i od X 2009 r. w Plac\u00f3wce Wsparcia Dziennego przy Parafii \u015awi\u0119tego Brata Alberta w Zg\u0142obicach. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 jest sport. W latach 1991-1997 by\u0142 zawodnikiem sekcji pi\u0142ki siatkowej FKS Stal Mielec. Od 1998 r. jest s\u0119dzi\u0105 Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej. Pe\u0142ni te\u017c funkcj\u0119 prezesa Sekcji Sportowej Olimpiad Specjalnych przy SOSW w Zbylitowskiej G\u00f3rze. Ponadto nale\u017cy do Stowarzyszenia na Rzecz Pomocy Dzieciom Niepe\u0142nosprawnym i Ich Rodzinom \u201ePrometeusz\u201d przy SOSW w Zbylitowskiej G\u00f3rze. Swoje zwi\u0105zki z Mielcem utrzymuje poprzez przynale\u017cno\u015b\u0107 od 1998 r. do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. prof. J. Aleksandrowicza w Mielcu. Odda\u0142 40 100 ml krwi (stan na 15 V 2011 r.). Wyr\u00f3\u017cniony Odznakami HDK II, II i I stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BEDRYJ JAN<\/strong>, urodzony 27 XII 1958 r. w Raciborzu, syn Jana i Ewy z domu Chru\u015bciel. Absolwent Technikum Budowlanego w Raciborzu. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u201eStali\u201d Racib\u00f3rz. W 1978 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eWis\u0142oki\u201d D\u0119bica, a rok p\u00f3\u017aniej zasili\u0142 mieleck\u0105 \u201eStal\u201d, w kt\u00f3rej barwach gra\u0142 do 1990 r. (I, II i I liga), z przerw\u0105 na s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (\u201eLegia\u201d Warszawa \u2013 1982\/83). P\u00f3\u017aniej gra\u0142 jeszcze w \u201eKarpatach\u201d Krosno i \u201eWi\u015ble\u201d Chicago. Obecnie prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarczo-handlow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 IV 1941 r. w Majdanie, wojew\u00f3dztwo stanis\u0142awowskie (obecnie Ukraina), syn Franciszka i Anny z domu Osadczuk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Iwoniczu Zdroju, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1959 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017c. mechanika (1969 r.) W 1962 r. przyby\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK na stanowisku elektromechanika lotniczego. Od 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze, m.in. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 d\/s zaopatrzenia i kooperacji, zast\u0119pc\u0105 dyrektora d\/s produkcji lotniczej, kierownikiem grupy serwisowej w Indii (1976-78), zast\u0119pc\u0105 dyrektora Zak\u0142adu Silnikowego, dyrektorem Zak\u0142adu Us\u0142ug \u2013 23 (1980-83), kierownikiem us\u0142ug eksploatacyjnych w USA, g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 \u00a0d\/s technicznych Zak\u0142adu Lotniczego, kierownikiem S\u0142u\u017cby Eksploatacji i Obs\u0142ugi Posprzeda\u017cowej Zak\u0142adu Lotniczego Sp. z o.o., a od 1997 r. jest dyrektorem d\/s handlu i marketingu Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu Sp. z o.o. Opracowa\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich w dziedzinie lotniczej, by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W latach 70. i 80. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w FKS \u201eStal\u201d Mielec, a w latach 1981-1983 by\u0142 prezesem tego klubu. Zmar\u0142 13 V 2012 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BELCARZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 X 1928 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca (obecnie osiedle w Mielcu), syn Andrzeja i Teresy z Piekarskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. Uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu pedagogiki i historii na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142y magistra pedagogiki i magistra historii. Pracowa\u0142 jako nauczyciel w szkole podstawowej, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Pod koniec lat 50. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Tarnobrzega w zwi\u0105zku z mianowaniem na stanowisko inspektora szkolnego. Po zako\u0144czeniu pe\u0142nienia tej funkcji pracowa\u0142 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Tarnobrzegu oraz w miejscowym Studium Nauczycielskim. W latach 80. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BELCZAK JERZY LEON<\/strong>, urodzony 2 XII 1941 r. w Ja\u015blanach, powiat mielecki. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r. Studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej, uzyskuj\u0105c w 1967 r. tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika i SGPiS w Warszawie (ekonomika i organizacja przemys\u0142u) oraz ponownie na Politechnice Krakowskiej, gdzie w 1978 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 w WSK Mielec rozpocz\u0105\u0142 w 1960 r. jako monter p\u0142atowc\u00f3w. Od 1965 r. pracowa\u0142 na stanowiskach kierowniczych. By\u0142 kierownikiem sekcji i kierownikiem dzia\u0142u, od 1974 r. g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 d\/s rozwoju przedsi\u0119biorstwa i zast\u0119pc\u0105 \u00a0g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera d\/s post\u0119pu technicznego, w latach 1979-82 dyrektorem Zak\u0142adu Produkcji Lotniczej, od 1982 r. zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. produkcji lotniczej WSK \u2013 Mielec, a w latach 1986-88 dyrektorem Zak\u0142adu Lotniczego. W roku 1988 zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Jugos\u0142awii, a po powrocie w 1991 r. przebywa\u0142 na urlopie bezp\u0142atnym do 1998 r. W tym roku otrzyma\u0142 wypowiedzenie. W latach 70. i 80. nale\u017ca\u0142 m.in. do zak\u0142adowych k\u00f3\u0142 SIMP i TNOiK. By\u0142 prezesem Aeroklubu Mieleckiego i Mieleckiej Delegatury Automobilklubu Rzeszowskiego. Przebywa\u0142 w USA. Zmar\u0142 21 IX 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BELEJEC EL\u017bBIETA<\/strong>, urodzona 23 IV 1943 r. we Lwowie (obecnie Ukraina), c\u00f3rka Bronis\u0142awa i Joanny z domu Semk\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Tarnowie, a nast\u0119pnie Akademi\u0119 Medyczn\u0105 we Wroc\u0142awiu, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza medycyny (1968 r.). Po 2 latach sta\u017cu w Tarnowie podj\u0119\u0142a prac\u0119 na Oddziale Dzieci\u0119cym Szpitala Powiatowego w Mielcu, a tak\u017ce w Przychodniach Nr 1 i 3. W 1977 r. przenios\u0142a si\u0119 na Oddzia\u0142 Noworodk\u00f3w i w 1979 r. zosta\u0142a jego ordynatorem. Prowadzi\u0142a te\u017c Poradni\u0119 Patologii Noworodka w ramach Poradni Zaburze\u0144 Rozwoju Somatycznego w Szpitalu Powiatowym. Posiada\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z pediatrii i II stopnia z neonatologii. W 2003 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 26 I 2023 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu komunalnym Tarn\u00f3w – Krzy\u017c.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\u201eBELFEGOR\u201d<\/strong>, popularna nazwa samolotu M-15 zaprojektowanego i produkowanego przez WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w latach 70. i na pocz\u0105tku lat 80. Pierwszy raz u\u017cyto tej nazwy na pokazach lotniczych w Pary\u017cu w 1977 r. Podstawowe dane: moc startowa \u2013 1500 KM, masa startowa \u2013 5650 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 2560 kg, pr\u0119dko\u015b\u0107 przelotowa \u2013 200 km\/h, za\u0142oga \u2013 1 + 2. Opracowanie \u2013 radzieccy i polscy konstruktorzy w WSK Mielec. Konstruktorzy g\u0142\u00f3wni \u2013 Riamir Adamowicz Izmai\u0142ow, Kazimierz Gocy\u0142a, Jerzy Kiero\u0144ski. Pierwszy oblot \u2013 Tadeusz Go\u0142\u0119biewski (9 I 1974 r.). Produkcja seryjna w latach 1976-1979. Wykonano 155 sztuk. Muzealny egzemplarz samolotu jest eksponowany w kilku miejscach w Polsce, m.in. na terenie Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BELHAOUANE FILIP<\/strong>, urodzony 21 X 1976 r. w Rzeszowie, syn Ahmeda i J\u00f3zefy z domu Maziarz. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1997 r. Studiowa\u0142 na Akademii Pedagogicznej w Krakowie i w 2003 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania plastycznego. Wykona\u0142 prac\u0119 dyplomow\u0105 z dziedziny fotografii w zakresie portretu fotograficznego. W latach 2005-2009 pracowa\u0142 jako nauczyciel plastyki w szko\u0142ach podstawowych, m.in. w Podleszanach, Woli Mieleckiej i Ksi\u0105\u017cnicach. W 2009 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Budownictwa Og\u00f3lnego i In\u017cynierii \u015arodowiska Politechniki Rzeszowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera \u015brodowiska. Od 2009 r. jest pracownikiem biura projektowego i projektuje instalacje sanitarne. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od wielu lat maluje (g\u0142\u00f3wnie malarstwo olejne) i fotografuje. Tematami jego prac s\u0105 przewa\u017cnie portrety i martwa natura. Jest cz\u0142onkiem mieleckich stowarzysze\u0144: Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM, Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego przy SCK oraz Stowarzyszenia J\u2019ARTe. Uczestniczy w wystawach zbiorowych organizowanych przez wymienione stowarzyszenia, zar\u00f3wno w Mielcu jak i w innych miejscowo\u015bciach. Wraz z \u017con\u0105 (Ma\u0142gorzat\u0105 Hill-Belhaouane) wykona\u0142 seri\u0119 dekoracji malarskich dla Hotelu „Iskierka” w Mielcu. S\u0105 to reprodukcje olejne dzie\u0142 Tamary \u0141empickiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BELINA RUDOLF,<\/strong>\u00a0urodzony 1 I 1895 r. w Tyrawie Solnej ko\u0142o Sanoka, syn Franciszka i Walerii z domu Penar. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105, a nast\u0119pnie kurs podoficerski. W latach 1912-1914 nale\u017ca\u0142 do Dru\u017cyny Bartoszowej w miejscowo\u015bci Prusiek ko\u0142o Sanoka. W sierpniu 1914 r. zosta\u0142 zmobilizowany do Legionu Wschodniego (II Legionu Polskiego) we Lwowie. Po rozwi\u0105zaniu Legionu s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej, a po zako\u0144czeniu wojny zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do 2 pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich i walczy\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej, a nast\u0119pnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Otrzyma\u0142 awans do stopnia porucznika. W 1935 r. uko\u0144czy\u0142 kurs dla oficer\u00f3w WP przechodz\u0105cych do Policji Pa\u0144stwowej. 1 IX 1936 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do PP i mianowany na stanowisko komendanta powiatowego PP w Mielcu. W pierwszych dniach wrze\u015bnia 1939 r. ewakuowa\u0142 si\u0119 w kierunku wschodnim. W czasie okupacji hitlerowskiej s\u0142u\u017cy\u0142 w policji granatowej w Sanoku. Po II wojnie \u015bwiatowej zamieszka\u0142 we Wroc\u0142awiu i pracowa\u0142 m.in. w Pa\u0144stwowym Urz\u0119dzie Repatriacyjnym we Wroc\u0142awiu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 10-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci i Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119. Zmar\u0142 23 VI 1961 r.\u00a0 Pochowany na cmentarzu \u015bw. Wawrzy\u0144ca we Wroc\u0142awiu przy ul. Odona Bujwida.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BEMA J\u00d3ZEFA (ULICA)<\/strong>, jedna z wa\u017cniejszych ulic dla wewn\u0119trznego uk\u0142adu komunikacyjnego osiedla Borek. \u0141\u0105czy go bowiem z ul. H. Sienkiewicza i tym samym z ca\u0142ym miastem. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1973 r. Ma 347 m d\u0142ugo\u015bci. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Jej adres posiadaj\u0105 posesje prywatne z okaza\u0142ymi domami i przydomowymi ogr\u00f3dkami.
Patron ulicy: J\u00d3ZEF ZACHARIASZ BEM (1794 \u2013 1850), genera\u0142 wojsk polskich, w\u0119gierskich i tureckich. Walczy\u0142 m.in. w kampanii napoleo\u0144skiej (1812 r.) i powstaniu listopadowym (1831 r.). W czasie \u201eWiosny Lud\u00f3w\u201d (1848 r.) kierowa\u0142 obron\u0105 Wiednia, a nast\u0119pnie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 wojsk w\u0119gierskich. Po kl\u0119sce rewolucji w\u0119gierskiej uciek\u0142 do Turcji. Tam zmieni\u0142 wyznanie, przechodz\u0105c na islam i przyj\u0105\u0142 nazwisko Murat Pasza. Zmar\u0142 na malari\u0119 w Syrii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BENEDYKT Z RZOCHOWA<\/strong>, pierwszy znany z imienia student rzochowski na Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w dokumencie z 1412 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BENEDYKTYNI<\/strong>, pierwszy zakon katolicki, za\u0142o\u017cony przez Benedykta z Nursji w VI w. Pierwsze opactwo mie\u015bci\u0142o si\u0119 w klasztorze na Monte Cassino. Do Polski przyby\u0142 w X w. i przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju budownictwa sakralnego i pi\u015bmiennictwa. Opactwa na \u0141ysej G\u00f3rze i w Ty\u0144cu mia\u0142y wiele zwi\u0105zk\u00f3w z ziemi\u0105 mieleck\u0105 (m.in. poprzez daniny), a z kolei Miko\u0142aj Mielecki (ok.1567-1604) by\u0142 opatem tynieckim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BENEDYKTY\u0143SKA (ULICA)<\/strong>, niewielka (333 m) i w\u0105ska uliczka na osiedlu Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku toru kolejowego. Pocz\u0105tkowo posiada\u0142a nawierzchni\u0119 z betonowych p\u0142yt, ale tylko do kilku zabudowanych posesji i ko\u015bcio\u0142a pomocniczego Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa. Dalej by\u0142a\u00a0 drog\u0105 poln\u0105. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r. po przy\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia do Mielca. W 2004 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 z kostki brukowej oraz zbudowano chodnik.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa zosta\u0142a nadana na wniosek mieszka\u0144c\u00f3w Wojs\u0142awia. kt\u00f3rzy w ten spos\u00f3b pragn\u0119li upami\u0119tni\u0107 zwi\u0105zki Wojs\u0142awia z zakonem Benedyktyn\u00f3w. W 1269 r. rycerz \u017begota odst\u0105pi\u0142 Wojs\u0142aw Benedyktynom z klasztoru na \u0141ysej G\u00f3rze i potem d\u0142ugie lata zakon by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Wojs\u0142awia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BENESZEK EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 2 XII 1832 r. Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze w Wiedniu. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbie skarbowej, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 do s\u0142u\u017cby politycznej. starosta mielecki w latach 1873 \u2013 1976. W 1873 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eHonorowego Obywatela Miasta Mielca\u201d za zas\u0142ugi przy budowie budynku szkolnego obok ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza. (P\u00f3\u017aniej nazywano go \u201eszko\u0142\u0105 pod zegarem\u201d.) Od 1881 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starosty w Jaros\u0142awiu. By\u0142 m.in.: przewodnicz\u0105cym c.k. Powiatowej Komisji Szacunkowej w Jaros\u0142awiu i przewodnicz\u0105cym Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w Jaros\u0142awiu, cz\u0142onkiem honorowym Stowarzyszenia Nauczycieli w Krakowie i Krajowego Towarzystwa Pedagogicznego. W 1892 r. zosta\u0142 wymieniony w dokumentach jako starosta w My\u015blenicach. Wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j szkolnictwa na terenie Galicji, m.in. doprowadzi\u0142 do powstania ok. 100 szk\u00f3\u0142. By\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa K\u00f3\u0142ek Rolniczych i Stowarzyszenia Pszczelarsko-ogrodniczego. Zach\u0119ca\u0142 do zak\u0142adania k\u00f3\u0142ek rolniczych i sadzenia drzew owocowych Zmar\u0142 29 VI 1908 r. w Lisku. Zmar\u0142 19 VII 1903 r. Pochowany na cmentarzu w \u0141owcach ko\u0142o Jaros\u0142awia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BENIOWSKIEGO MAURYCEGO AUGUSTA (ULICA)<\/strong>, niewielka (112 m) uliczka na osiedlu Cyranka. \u0141\u0105czy ulic\u0119 Obro\u0144c\u00f3w Westerplatte z ulicami E. Biernackiego i H. Sucharskiego. Powsta\u0142a w latach 60., kiedy to intensywnie budowa\u0142o si\u0119 osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych na miejscu wyci\u0119tego lasku i zniwelowanej piaszczystej wydmy (za Gimnazjum nr 1 i Szpitalem Przeciwgru\u017aliczym). Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Od 2006 r. ma nawierzchni\u0119 z kostki brukowej.
Patron ulicy: MAURYCY AUGUST BENIOWSKI, urodzony oko\u0142o 1746 r. w rodzinie szlacheckiej. W 1768 r. bra\u0142 udzia\u0142 w konfederacji barskiej, a 2 lata p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 uwi\u0119ziony przez Rosjan i zes\u0142any na Kamczatk\u0119. Tam zorganizowa\u0142 bunt i na porwanym statku dotar\u0142 do Makau (na terytorium Chin). W 1773 r., dowodz\u0105c wojskami francuskimi, podbi\u0142 wysp\u0119 Madagaskar i mianowa\u0142 si\u0119 jej w\u0142adc\u0105. Panowa\u0142 3 lata, po czym zosta\u0142 zdetronizowany przez Francuz\u00f3w. Opu\u015bci\u0142 wysp\u0119, ale w 1785 r. powr\u00f3ci\u0142 na ni\u0105 i tam zgin\u0105\u0142 w walce z Francuzami. \u00a0Od 2006 r. ulica ma nawierzchni\u0119 z kostki brukowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BERA LUCYNA (z domu MAS\u0141OWIEC)<\/strong>, urodzona 17 V 1958 r. w Mielcu, c\u00f3rka Franciszka i Kazimiery z domu Malik. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Tarnobrzegu. Uko\u0144czy\u0142a Studium Kulturalno-O\u015bwiatowe w Kro\u015bnie (specjalno\u015b\u0107: choreografia). W 1979 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Robotniczym Centrum Kultury WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku instruktora tanecznego grup dzieci\u0119cych. Za\u0142o\u017cy\u0142a (wsp\u00f3lnie z Ma\u0142gorzat\u0105 Le\u015bniak) Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu \u201eAbrakadabra\u201d. By\u0142a tak\u017ce jedn\u0105 z instruktorek Ogniska Baletowego. W 1986 r., w ramach kontakt\u00f3w RCK z francuskim miastem Douchy-les-Mines, wyjecha\u0142a z dzieci\u0119cymi zespo\u0142ami artystycznymi RCK na wyst\u0119py do Douchy. Tam mieleck\u0105 grup\u0105 opiekowa\u0142 si\u0119 Jean-Luc Bera, d\u0142ugoletni wicemer ds. sportu, m\u0142odzie\u017cy i wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzynarodowej. W 1989 r. wyjecha\u0142a do Douchy i wysz\u0142a za m\u0105\u017c za J. L. Bera, co w du\u017cym stopniu wp\u0142yn\u0119\u0142o na zacie\u015bnienie si\u0119 wsp\u00f3\u0142pracy Douchy z Mielcem, a nast\u0119pnie doprowadzi\u0142o do podpisania umowy o partnerstwie obu miast. Od 1994 r. pracowa\u0142a w Centrum Socjalnym w Saint Amand les Eaux, a od 1996 r. w Valenciennes. W 1995 r. uzyska\u0142a dyplom technika-animatora ze specjalno\u015bci\u0105 \u201epraca z m\u0142odszymi dzie\u0107mi\u201d w Lille. W 1999 r. zosta\u0142a zatrudniona w Mediateque (Biblioteka Multimedialna) w Douchy-les-Mines. Utrzymuje systematyczny kontakt z Mielcem. W czasie uroczysto\u015bci 10-lecia wsp\u00f3\u0142pracy Douchy z Mielcem i portugalskim miastem Vila Nova de Poiares (11-12 XI 2000) by\u0142a opiekunem i t\u0142umaczem mieleckiej delegacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERDECH\u00d3W<\/strong>, po\u0142udniowy przysi\u00f3\u0142ek wsi Chorzel\u00f3w po\u0142o\u017cony przy drodze Mielec \u2013 Tarnobrzeg. Wzmiankowany jako w\u0142asno\u015b\u0107 rodziny Tarnowskich i innych os\u00f3b. Du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 jego teren\u00f3w zosta\u0142a zabrana pod budow\u0119 Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych i lotniska w 1937 r., a ponadto po II wojnie \u015bwiatowej dla ogr\u00f3dk\u00f3w dzia\u0142kowych \u201eLotnik\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERE\u015a BOGUMI\u0141,<\/strong> urodzony 9 XII 1944 r. w Pabianicach. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kr\u00f3lowej Jadwigi w Pabianicach z matur\u0105 w 1963 r.? Gra\u0142 z zespole muzycznym \u201eChocho\u0142y\u201d, kt\u00f3ry m.in. w 1964 r. wyst\u0105pi\u0142 na II Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Po podj\u0119ciu studi\u00f3w w 1967 r. za\u0142o\u017cy\u0142 zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny \u201eKwadraty\u201d. Wyst\u0119powa\u0142 z nim g\u0142\u00f3wnie w klubach studenckich oraz nagrywa\u0142 dla Rozg\u0142o\u015bni Harcerskiej. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W latach 1972-1979 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako konstruktor specjalista lotniczy. W tym czasie, po szkoleniu w Aeroklubie Mieleckim, zdoby\u0142 licencje pilota szybowcowego i samolotowego. W 1979 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przedsi\u0119biorstwa Do\u015bwiadczalno-Produkcyjnego Szybownictwa PZL Bielsko (PDPSz PZL Bielsko) w Bielsku-Bia\u0142ej na stanowisko g\u0142\u00f3wnego konstruktora. Kierowa\u0142 m.in. przygotowaniem produkcji szybowca SZD-50-3 Puchacz, pracami projektowymi i przygotowaniem produkcji seryjnej SZD-51 Junior, projektowaniem i budow\u0105 prototyp\u00f3w szybowc\u00f3w Jantar-15 i SZD-52 Krokus. Zaprojektowa\u0142 wyczynowy szybowiec SZD-56 Diana. W 1995 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asne Biuro Projektowe \u201eB\u201d Bogumi\u0142 Bere\u015b i projektowa\u0142 cz\u0119\u015bci kompozytowe do m.in. elektrowni wiatrowych, rower\u00f3w g\u00f3rskich i w\u00f3zk\u00f3w BPB-06 do transportu szybowc\u00f3w. Po likwidacji bielskich zak\u0142ad\u00f3w szybowcowych wykupi\u0142 prawo do szybowca SZD-56 Diana. Uruchomi\u0142 produkcj\u0119 SZD-56 Diana 1, a nast\u0119pnie SZD-56-2 Diana-2 i dla obu uzyska\u0142 certyfikat EASA. Szybowce te okaza\u0142y si\u0119 jednymi z najlepszych w \u015bwiecie szybowc\u00f3w wysokowyczynowych, uzyskiwano na nich rekordy krajowe, a nawet \u015bwiatowe. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in. Medalem Ta\u0144skiego. Zmar\u0142 2 II 2016 r. Pochowany na cmentarzu Kamienica w Bielsku Bia\u0142ej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BERGER EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 25 II 1904 r. w D\u0119bicy, syn Franciszka i Eugenii z domu Kobosowicz. Absolwent Gimnazjum w D\u0119bicy. Studia medyczne odby\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (1928 r.). Pracowa\u0142 jako lekarz w \u017bninie na Polesiu, a nast\u0119pnie we Lwowie jako adiunkt w Pa\u0144stwowym Instytucie Higieny (do 1939 r.) W latach 1940-1944 by\u0142 lekarzem w Czarnej k\/D\u0119bicy, a w 1945 r. przebywa\u0142 w Krakowie. Do Mielca przyby\u0142 w 1946 r. i tu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Powiatowym i Przychodni Rejonowej Nr 1. Kilka lat p\u00f3\u017aniej jako lekarz powiatowy zak\u0142ada\u0142 gminne o\u015brodki zdrowia, m.in. w Padwi Narodowej. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z PCK w zakresie krzewienia wiedzy o zdrowiu i higienie. W 1977 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 26 VII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERGER HELENA (z domu GIERAD)<\/strong>, urodzona 28 IV 1908 r. w Mielnicy, wojew\u00f3dztwo tarnopolskie (obecnie Ukraina), c\u00f3rka Tadeusza i Olgi z Halkiewicz\u00f3w. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. Marcina Kromera w Gorlicach (1926 r.). Studiowa\u0142a filologi\u0119 klasyczn\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Do 1939 r. pracowa\u0142a w Liceum Prywatnym Strza\u0142kowskiej we Lwowie. Tam wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Eugeniusza Bergera. W czasie II wojny \u015bwiatowej zajmowa\u0142a si\u0119 wy\u0142\u0105cznie domem w Czarnej k\/D\u0119bicy. Do Mielca przyby\u0142a z m\u0119\u017cem w 1946 r. i zosta\u0142a zatrudniona w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego jako nauczycielka \u0142aciny. P\u00f3\u017aniej uczy\u0142a te\u017c w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika. W 1963 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 22 II 1986 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERGER JACEK<\/strong>, urodzony 28 IX 1940 r. w Czarnej k\/D\u0119bicy, syn Eugeniusza i Heleny z domu Gierad. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu. Studia medyczne odby\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie.(dyplom w 1963 r.). Pracowa\u0142 w Katowicach i Rzeszowie, a od 1967 r. w Mielcu, w Przychodni Nr 1, Szpitalu Powiatowym (jako rentgenolog) i Szpitalu Przeciwgru\u017aliczym, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora. Zmar\u0142 20 III 1999 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERNACKI EDWARD,<\/strong>\u00a0urodzony 28 V 1920 r. w Ja\u015ble, syn Szymona. Absolwent X Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. H. Sienkiewicza we Lwowie w 1939 r. Losy w czasach okupacji hitlerowskiej nie s\u0105 dok\u0142adnie znane. Prawdopodobnie przez pewien czas mieszka\u0142 w Mielcu. Po wojnie ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Ekonomicznego w Mielcu i tu zda\u0142 matur\u0119. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142\u00a0 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Po\u017carnictwa w Warszawie. Pracowa\u0142 w Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej w L\u0119borku, Bytowie i Koszalinie, a nast\u0119pnie w Zarz\u0105dzie Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego OSP w Koszalinie. Posiada\u0142\u00a0 stopie\u0144 pp\u0142k. po\u017carnictwa. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zosta\u0142 zatrudniony w KiZPS \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu. Zorganizowa\u0142 od podstaw ochron\u0119 przeciwpo\u017carow\u0105 w Zag\u0142\u0119biu Siarkowym. W 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Siarkopolu\u201d. Zmar\u0142 6 VII 1999 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERNADZIKIEWICZ JAN<\/strong>, kierownik i nauczyciel mieleckiej szko\u0142y, wzmiankowany w latach 60. XIX w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BERNAT JAN<\/strong>, urodzony 26 XI 1901 r. w Wojs\u0142awiu (dzi\u015b osiedle w Mielcu), syn J\u00f3zefa i Joanny z domu Filas. Uczy\u0142 si\u0119 w zawodzie szewskim, uzyska\u0142 uprawnienia majstra i wykonywa\u0142 us\u0142ugi szewskie. Po 1930 r. mieszka\u0142 w Ksi\u0105\u017cnicach ko\u0142o Mielca. W 1939 r. powo\u0142any zosta\u0142 do wojska i w czasie wojny obronnej 1939 walczy\u0142 prawdopodobnie w 3 Pu\u0142ku Szwole\u017cer\u00f3w Mazowieckich im. P\u0142k Jana Kozietulskiego. 19 IX 1939 r. dosta\u0142 si\u0119 do niewoli sowieckiej i w obozie dla internowanych przebywa\u0142 do wrze\u015bnia 1941 r. Po podpisaniu uk\u0142adu Sikorski-Majski i zwolnieniu z obozu zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Armii Polskiej, organizowanej pod dow\u00f3dztwem gen. W. Andersa. Skierowany zosta\u0142 do 5. Dywizji Piechoty, gdzie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do plutonu parku uzbrojenia w 13. pu\u0142ku piechoty. W okresie VIII \u2013 IX 1942 r. 5 DP zosta\u0142a przerzucona do Iraku i tam sta\u0142a si\u0119 trzonem Armii Polskiej na Wschodzie pod dow\u00f3dztwem brytyjskim, a Jan Bernat zosta\u0142 \u017co\u0142nierzem 5. Kresowej DP. (Po szkoleniach i wielokrotnych zmianach pobytu 5. KDP zosta\u0142a przetransportowana do W\u0142och i skierowana do walk nad rzek\u0105 Sangro.) W dniach 11-19 V 1944 r. uczestniczy\u0142 w zdobyciu Monte Cassino. P\u00f3\u017aniej walczy\u0142 o Ankon\u0119, nad rzekami Misa, Cesano, Metauro i Foglia, o Galeet\u0119, Monte Crosso, Monte Spino, Monte Della Marina, Monte San Piero, Predappio i Boloni\u0119. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Monte Cassino, Brytyjsk\u0105 Gwiazd\u0105 1939-1945, Gwiazd\u0105 W\u0142och, Medalem Obrony i Medalem za Wojn\u0119 1939-1945. W 1946 r., po przeniesieniu 5. KDP do Anglii i zwolnieniu ze s\u0142u\u017cby powr\u00f3ci\u0142 do Polski. \u00a0Zmar\u0142 9 III 1987 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BETLEJ BEATA<\/strong>, urodzona 8 VII 1968 r. w Rzemieniu,. powiat mielecki, c\u00f3rka Henryka i J\u00f3zefy ze Spytkowskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu (1988). Lekkoatletka Ludowego Klubu Sportowego \u201eT\u0119cza\u201d Mielec w latach 80. i 90. Studiowa\u0142a na AWF w Katowicach i w czasie studi\u00f3w by\u0142a zawodniczk\u0105 AZS AWF Katowice. Specjalizowa\u0142a si\u0119 \u00a0w chodzie sportowym na 5 000 m (rekord \u017cyciowy – 23:04,16 na bie\u017cni w Sopocie w 1990 r. i 22:42,0 na szosie \u2013 w hiszpa\u0144skim L-Hospitalet \u2013 1993 r.). Cz\u0142onkini kadry narodowej Polski w chodach sportowych w latach 90., reprezentantka Polski. Mieszka poza granicami kraju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BETLEJ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 31 VII 1946 r. w Dobryninie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Paduch. Posiada wykszta\u0142cenie zawodowe. W latach 1963-1967 pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym w Wojs\u0142awiu, a od 1967 r. do 1999 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i przewodnicz\u0105cym Rejonowego Ko\u0142a Pomocy Dzieciom Niepe\u0142nosprawnym w Mielcu (od 1989 r.), inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 na rzecz dzieci niepe\u0142nosprawnych, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Rzeszowie (1995-1999) oraz przewodnicz\u0105cym Rady Osiedla S. \u017beromskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Jubileuszowym Medalem Pami\u0105tkowym z okazji 100-lecia Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci. Zmar\u0142 4 XI 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Dobryninie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BETLEJ WOJCIECH<\/strong>, urodzony 29 II 1984 r. w Kolbuszowej, syn Ryszarda i Danuty z domu Korpanty. Treningi p\u0142ywackie rozpocz\u0105\u0142 w Szkole Podstawowej nr 6 i Uczniowskim Klubie Sportowym \u201eIkar\u201d w Mielcu pod kierunkiem Bogus\u0142awy Krupi\u0144skiej. Ucze\u0144 Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego w Krakowie. By\u0142 wielokrotnym mistrzem Polski i medalist\u0105 Mistrzostw Polski w p\u0142ywaniu w dzieci\u0119cych i m\u0142odzie\u017cowych kategoriach wiekowych. Pierwszy indywidualny medal w kategorii senior\u00f3w (srebrny) zdoby\u0142 na 100 m stylem grzbietowym \u00a0w czasie Letnich MP w D\u0119bicy (VI 2000 r.), a nast\u0119pnie na Zimowych MP w \u0141odzi (XII 2000) wywalczy\u0142 br\u0105zowy medal na 200 m st. grzb. Ponadto zdoby\u0142 2 z\u0142ote medale na MP junior\u00f3w oraz 2 z\u0142ote i 2 br\u0105zowe w czasie Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady M\u0142odzie\u017cy. \u00a0W czasie MP senior\u00f3w w Warszawie (VI 2001 r.) wywalczy\u0142 z\u0142oty medal na 200 m st. grzb. oraz srebrne medale na 100 m st. grzb. i 200 m st. zmiennym. W lipcu 2001 r. na Mistrzostwach Europy junior\u00f3w (Malta) zaj\u0105\u0142 7. miejsce na 200 m st. grzb. W czasie LMP junior\u00f3w ( Pozna\u0144) zdoby\u0142 z\u0142oty medal na 200 m st. zm., srebrny na 200 m st. grzb., srebrny na 100 m st. grzb. i br\u0105zowy na 50 m st. grzb. W listopadzie 2001 r. przeszed\u0142 do klubu \u201eDelfin\u201d Po\u0142aniec. Jako zawodnik UKS \u201eIkar\u201d Mielec w Plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d w 2002 r. zosta\u0142 wybrany na najlepszego sportowca Mielca w 2001 r. Od 2002 r. startowa\u0142 w klubie \u201eDelfin\u201d Po\u0142aniec, a nast\u0119pnie w klubie \u201eBobry\u201d D\u0119bica. 01.16.2005 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na University of the Pacific w Stockton (California, USA) i uko\u0144czy\u0142 je w 2009 r. z tytu\u0142em \u201eBachelor of Arts, Graphic Design\u201d. Wa\u017cniejsze sukcesy: *2001 r.: Zimowe MP Senior\u00f3w i M\u0142odzie\u017cowc\u00f3w (Warszawa) \u2013 srebrny medal na 200 m stylem grzbietowym (1.59,63 – rekord Polski do 17 lat), srebrny medal na 200 m st. zmiennym (2.03,16 – rek. Polski do 17 lat), br\u0105zowy medal na 50 m st. grzb. (26,25 – rek. Polski do 17 lat), br\u0105zowy medal na 100 m st. grzb. (55,98 \u2013 rek. Polski do 17 lat); *2002 r.: MP Sen. i M\u0142odz. (Gorz\u00f3w Wielkopolski) \u2013 srebrny medal na 200 m st. grzb. (2.04,65), br\u0105zowy medal na 200 m st. zm. (2.07,96), Mistrzostwa Republiki Czeskiej \u2013 z\u0142oty medal na 200 m st. grzb. (2.05,04), srebrny medal na 100 m st. grzb. (58,89), VIII OOM (Dolny \u015al\u0105sk) – \u00a0z\u0142oty medal na 50 m st. grzb. (27,84), z\u0142oty medal na 100 m grzb. (58,75), z\u0142oty medal na 200 m grzb. (2.05,65), srebrny medal na 200 m st. zm. (2.09,40), Zimowe MP Sen. M\u0142odz. 19-20 lat \u2013 z\u0142oty medal na 200 m grzb. (2.00,11), br\u0105zowy medal na 100 m grzb. (55,76); *2003 r. MP Sen. M\u0142odz. (Gorz\u00f3w Wielkopolski) \u2013 srebrne medala na 50 m grzb. (27,87), 100 m grzb. (59,66) i 200 m grzb. (2.06,47), br\u0105zowy medal na 200 m zm. (2.11,09), Zimowe MP Sen. i M\u0142odz. (Leszno) \u2013 srebrne medale na 200 m grzb. (2.01,15) i 200 m zm. (2.06,51), br\u0105zowy medal na 50 m grzb. (27,26); *2004 r. MP Sen. (Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski) \u2013 srebrne medale na 100 m grzb. (57,80), 200 m grzb. (2.05,14) i 200 m zm. (2.07,21); *2005 r. Tytu\u0142 \u201eNajlepszego sportowca ziemi d\u0119bickiej w 2004 r.\u201d, MP Sen. i M\u0142odz. (?) \u2013 br\u0105zowy medal na 200 m grzb. (2.04,53); *2006 r. MP Sen. i M\u0142odz. (Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski) \u2013 z\u0142oty medal na 200 m grzb. (2.02,15), srebrny medal na 100 m grzb. (57,34), Mistrzostwa Europy Sen. (Budapeszt, W\u0119gry) \u2013 17 miejsce na 200 m grzb. (2.03,24), Big West Conference (Long Beach CA) \u2013 I miejsce na 200 m grzb. (1.46,14), II miejsce na 200 m zm. (1.50,02) i III miejsce na 100 grzb. (49,21), 27 X 2005 r. \u2013 Big West Conference \u201eAthlete of the Week\u201d (Sportowiec Tygodnia); *2006 r. Big West Conference (Long Beach CA) \u2013 I miejsce na 100 m grzb (48,76) i I miejsce na 200 m grzb. (1.45,95); *2007 r. Big West Conference (Long Beach CA) \u2013 I miejsce na 200 m grzb. \u00a0200 grzb 01:44.96 Big West Conference Rekord\/Minimum na NCAA, III miejsce na 200 zm. (1.50,55), 15.05.2007 \u2013 MVP zawodnik dru\u017cyny p\u0142ywackiej w University of the Pacific; *2008 r. Big West Conference (Long Beach CA) – I miejsce na 200 m grzb. (1.48,53) i II miejsce na 100 m grzb. (49,26).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BETLEJA MADGALENA,\u00a0<\/strong>zob. KRIGER MAGDALENA<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BEYM TELESFOR RYSZARD<\/strong>, urodzony 15 I 1931 r. w Poznaniu, syn Pelagii. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu. Pracownik WSK Mielec od 1954 r. By\u0142 stra\u017cnikiem, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach w magazynach. Bra\u0142 udzia\u0142 w strajku pracownik\u00f3w WSK we wrze\u015bniu 1980 r. i jako cz\u0142onek Komitetu Strajkowego uczestniczy\u0142 w procesie przekszta\u0142cenia NSZZ Pracownik\u00f3w Przemys\u0142u Lotniczego w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (13 X), a nast\u0119pnie w rejestracji tej organizacji w Mi\u0119dzyzak\u0142adowym Komitecie Za\u0142o\u017cycielskim \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Region Rzesz\u00f3w (14 X 1980 r.). Uczestniczy\u0142 w redagowaniu, wydawaniu i rozprowadzaniu \u201eG\u0142osu Solidarno\u015bci\u201d, pisma KZ NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Aresztowany w nocy 13 XII 1981 r. i internowany w wi\u0119zieniu w Za\u0142\u0119\u017cu k\/Rzeszowa do 24 XII 1981 r. Z ko\u0144cem 1982 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Od 1989 r. jest cz\u0142onkiem Komisji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i odpowiedzialnym za wydawanie gazetki \u201eG\u0142os Solidarno\u015bci\u201d, a tak\u017ce delegatem do Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w przy NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Region Rzesz\u00f3w. W 2003 r. otrzyma\u0142 Medal za D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie. Zmar\u0142 24 V 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BEZOKOWICZ PIOTR<\/strong>, mielecki kupiec po\u015brednicz\u0105cy w handlu pomi\u0119dzy Mielcem i Krakowem w pierwszych latach XVII w. W 1614 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BEZROBOCIE<\/strong>, zjawisko braku pracy zarobkowej dla os\u00f3b pe\u0142noletnich, zdolnych do pracy i poszukuj\u0105cych jej. W Mielcu i jego okolicach wyst\u0119powa\u0142o w spos\u00f3b widoczny od 2. po\u0142. XIX w. a\u017c do 1937 r., kiedy to wiele os\u00f3b zatrudniono przy budowie Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych \u00a0oraz towarzysz\u0105cej im infrastruktury. Ponownie pojawi\u0142o si\u0119 u schy\u0142ku lat 80. XX w. i gwa\u0142townie ros\u0142o na pocz\u0105tku lat 90. w nast\u0119pstwie transformacji ustrojowej, zmuszaj\u0105cej zak\u0142ady pracy do restrukturyzacji i redukcji \u00a0zatrudnienia. W poszczeg\u00f3lnych latach stopa bezrobocia w subregionie mieleckim wynosi\u0142a: 1990 \u2013 6,7 % (\u015brednia w Polsce \u2013 6,1), 1991 \u2013 13,2 (13,5), 1992 \u2013 16,3 (15,3), 1993 \u2013 21,9 (17,9) – stopa bezrobocia gwa\u0142townie wzros\u0142a \u00a0po grupowych zwolnieniach pracownik\u00f3w w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a \u00a0Mielec zosta\u0142 zaliczony do rejon\u00f3w strukturalnego bezrobocia, 1994 \u2013 20,9 (17,8), 1995 \u2013 19,8 (16,9), 1996 \u2013 17,1 (14,6), 1997 \u2013 12,1 (12,1), 1998 \u2013 11,2 (12,3), 1999 \u2013 13,9 (14,5), 2000 \u2013 14,2 (16,2), 2001 \u2013 16,1 (17,4), 2002 \u2013 15,5 (18,1), 2003 \u2013 14,3 (17,2). Zdecydowana poprawa sytuacji w stosunku do \u015bredniej krajowej nast\u0105pi\u0142a po r\u00f3\u017cnokierunkowych dzia\u0142aniach zak\u0142ad\u00f3w pracy, w\u0142adz miasta i wojew\u00f3dztwa, wspartych decyzjami centralnymi. Szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 w tym procesie, kt\u00f3ry trwa nadal, odgrywa utworzona w 1995 r. Specjalna Strefa Ekonomiczna EURO-PARK MIELEC. Mimo tych wysi\u0142k\u00f3w wysoka stopa bezrobocia pozosta\u0142a najwi\u0119kszym problemem spo\u0142ecznym Mielca i jego subregionu. W 2002 r. og\u00f3\u0142em w mie\u015bcie by\u0142o 4719 bezrobotnych, z tego 2494 kobiet i 2225 m\u0119\u017cczyzn. Przeci\u0119tna stopa bezrobocia w powiecie mieleckim na tle przeci\u0119tnej w Polsce wynosi\u0142a: 2004 r. \u2013 16,1 (19,4), 2005 r. \u2013 14,5 (18,0), 2006 r. \u2013 13,6 (15,9), 2007 r. \u2013 10,8 (12,3), 2008 r. \u2013 9,7 (9,1), 2009 r. \u2013 12,6 (10,8), 2010 r. \u2013 13,5 % (12,3 %), 2011 r. \u2013 15,1 % (12,5 %), 2012 r. \u2013 13,9 % (13,4 %), 2013 r. – 11,9 %, 2018 r. – 4,4 %, *2020 r. – 5,5% (6,2%). W samym Mielcu: *2014 r. – bezrobotnych – 3192, wska\u017anik bezrobocia – 8,2%; *2015 r. – bezrobotnych – 3116, wska\u017anik – 8,1 %; *2016 r. – bezrobotnych – 2112, wska\u017anik – 5,6 %; *2017 r. – bezrobotnych – 1601, wska\u017anik – 4,1 %;*2018 r. – bezrobotnych – 2895, wska\u017anik – 4,4 %; *2019 r. – bezrobotnych – 2849, wska\u017anik – 4,3 %; *2020 r. – bezrobotnych – 3684, wska\u017anik – 5,5 %; 2021 r. – bezrobotnych – 2900, wska\u017anik – 4,4%;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIALIC JERZY<\/strong>, urodzony 7 II 1964 r. w Rzeszowie, syn Mariana i Marii z domu Bialic. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK w Mielcu. Od 1979 r. gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w \u201eStali\u201d Mielec (wychowanek), od 1981 r. do 1991 r. w podstawowym sk\u0142adzie I-ligowego zespo\u0142u. By\u0142 wicekr\u00f3lem strzelc\u00f3w I ligi w 1988 r., cz\u0142onkiem kadry narodowej junior\u00f3w i kadry m\u0142odzie\u017cowej. W latach 90. gra\u0142 w Norwegii (IF \u201eTinlund\u201d Sarpsborg \u2013 II liga), Niemczech i I-ligowym \u201eCzuwaju\u201d Przemy\u015bl. W sezonie 1998\/99 powr\u00f3ci\u0142 do II-ligowego SPR \u201eStal\u201d Mielec i tu zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 sportow\u0105. \u00a0Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w jednej z firm w EURO-PARK MIELEC.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIALIK WINCENTY (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 8 XI 1894 r. w \u0141ukanowicach ko\u0142o Wojnicza, syn Karola i Marii z domu Wo\u0142ek. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Tarnowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1912 r. Po uko\u0144czeniu Seminarium Duchownego w Tarnowie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie 29 VI 1918 r. Pracowa\u0142 jako wikary w D\u0105browie Tarnowskiej i Nowym S\u0105czu. Od 1924 r. studiowa\u0142 w Instytucie Katolickim w Pary\u017cu i tam w 1927 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora prawa kanonicznego. W czasie pobytu w Pary\u017cu prowadzi\u0142 prac\u0119 duszpastersk\u0105 w \u015brodowisku emigrant\u00f3w polskich we Francji. Po powrocie z Francji przebywa\u0142 na urlopie zdrowotnym, a w 1929 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Przydonicy. Wkr\u00f3tce zrezygnowa\u0142 z tej funkcji i od roku szkolnego 1930\/1931 pracowa\u0142 jako katecheta w Limanowej. W roku szkolnym 1933\/1934 przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 katechet\u0105 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Konarskiego oraz dyrektorem bursy gimnazjalnej. Posiadan\u0105 wielk\u0105 wiedz\u0119 o Ko\u015bciele umia\u0142 poda\u0107 uczniom w spos\u00f3b przyst\u0119pny i klarowny. By\u0142 tak\u017ce gor\u0105cym patriot\u0105 i mi\u0142o\u015b\u0107 do Ojczyzny potrafi\u0142 zaszczepi\u0107 wielu wychowankom i doros\u0142ym. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 moderatora Sodalicji Maria\u0144skiej uczennic i uczni\u00f3w. Wspomaga\u0142 Towarzystwo \u015bw. Wincentego a Paulo. Cz\u0119\u015b\u0107 jego kaza\u0144 zosta\u0142a wydrukowana w \u201eNowej Bibliotece Kaznodziejskiej\u201d. Zosta\u0142 odznaczony EC. W pierwszym okresie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 zar\u00f3wno miejscowym jak i wysiedle\u0144com z Pozna\u0144skiego. 3 VIII 1940 r. zosta\u0142 aresztowany przez Gestapo i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, a 13 XII 1940 r. przeniesiony do obozu w Dachau. Zmar\u0142 19 VIII 1942 r. Wdzi\u0119czni wychowankowie doprowadzili do umieszczenia w kaplicy bursy gimnazjalnej w Mielcu tablicy upami\u0119tniaj\u0105cej Jego pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczno-wychowawcz\u0105 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIA\u0141EK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 31 maja 1955 r. w Mielcu, syn Wiktora i J\u00f3zefy z domu Tkacz. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 elektromechanika og\u00f3lna), matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 w FKS PZL-Stal Mielec (1968-1973). W 1970 r. zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrza Polski m\u0142odzik\u00f3w w skoku wzwy\u017c, a w latach 1972-1973 by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u Stali, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 awans do ekstraklasy lekkoatletycznej. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej im. Miko\u0142aja Kopernika w Krakowie i w 1981 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Sta\u017c odby\u0142 w Szpitalu Rejonowym w Mielcu (1981-1982), a od 1984 r. pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkim Szpitalu Zespolonym w Tarnowie. W 1987 r. uzyska\u0142 pierwszy stopie\u0144 specjalizacji w zakresie chirurgii og\u00f3lnej. W tym samym roku uko\u0144czy\u0142 kurs w zakresie ultrasonograficznej diagnostyki jamy brzusznej w Pracowni USG Katedry Chirurgii Og\u00f3lnej i Kliniki Chirurgii Gastroenterologicznej Akademii Medycznej w Krakowie. By\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 specjalist\u0105 tej metody diagnostycznej w tarnowskim szpitalu. Zgin\u0105\u0142 tragicznie w drodze do pracy 28 grudnia 1990 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n

\"\"BIA\u0141EK MARIA ANNA,<\/b> urodzona 22 III 1955 r. w Mielcu, c\u00f3rka Boles\u0142awa i Anny z domu Ra\u015b. Absolwentka Technikum Elektrycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. W latach 1968-1977 by\u0142a zawodniczk\u0105 Sekcji Lekkoatletycznej FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w skoku w dal i sprintach.\u00a0 Posiada\u0142a I klas\u0119 sportow\u0105 i by\u0142a jedn\u0105 z czo\u0142owych zawodniczek I-ligowego zespo\u0142u. Studiowa\u0142a na Wydziale Mechanicznym (kierunek: systemy i urz\u0105dzenia energetyczne) Politechniki Krakowskiej i w 1981 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako kontroler jako\u015bci (1975-1983). Od 1984 r. pracowa\u0142a w FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec jako kierownik Sekcji Lekkiej Atletyki (1984-1990), a nast\u0119pnie specjalista ds. organizacji imprez i cz\u0142onek Zarz\u0105du Klubu (1990-1997). Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci przez wielosekcyjny FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec (1997 r.) i za\u0142o\u017ceniu Lekkoatletycznego Klubu Sportowego Mielec (1997 r., p\u00f3\u017aniej LKS Stal) by\u0142a kierownikiem administracyjnym Klubu (1997-2001). W latach 2001-2003 pracowa\u0142a w MOSiR Mielec jako inspektor. W 2003 r. wyjecha\u0142a do rodziny przebywaj\u0105cej za granic\u0105. Poza etatow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 by\u0142a pomys\u0142odawc\u0105 znacz\u0105cych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107. Dla zapewnienia sta\u0142ych dochod\u00f3w dla Sekcji Lekkiej Atletyki FKS \u201ePZL-Stal\u201d zorganizowa\u0142a w 1992 r. na stadionie bazar (czwartkowy i p\u00f3\u017aniej te\u017c sobotni). Bazar od pocz\u0105tku cieszy\u0142 si\u0119 olbrzymim powodzeniem. Razem z trenerami i zawodnikami Sekcji LA obs\u0142ugiwa\u0142a go do 2003 r. Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci przez FKS Stal \u2013 zorganizowa\u0142a na bazie by\u0142ej Sekcji Lekkiej Atletyki – Lekkoatletyczny Klub Sportowy. Z pomoc\u0105 Juliana Tokarskiego \u2013 dyrektora Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu WSK \u201ePZL-Mielec\u201d doprowadzi\u0142a do przej\u0119cia w administrowanie przez LKS Mielec pozosta\u0142ych obiekt\u00f3w sportowych od WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, ale poza hal\u0105 sportowo-widowiskow\u0105, kt\u00f3r\u0105 przej\u0119\u0142a w 1997 r. Gmina Miejska Mielec. Koszty utrzymania obiekt\u00f3w sportowych oraz koszty dzia\u0142alno\u015bci sportowej LKS finansowane by\u0142y z dochod\u00f3w z bazaru i z wynajmu wolnych pomieszcze\u0144 pod trybunami stadionu. W 2001 r. Gmina Miejska Mielec przej\u0119\u0142a wszystkie obiekty sportowe i prowadzenie bazaru, a odt\u0105d LKS otrzymywa\u0142 dotacje z bud\u017cetu miejskiego. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Lekkiej Atletyki i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIA\u0141EK JANUSZ<\/strong>, urodzony 10 X 1955 r. w \u017belechowie k\/Warszawy, syn Zdzis\u0142awa i Stanis\u0142awy z Ceg\u0142owskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119blinie. Studiowa\u0142 na kierunku trenerskim AWF w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra (1982 r.). Jest trenerem pi\u0142ki no\u017cnej I klasy. Karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105 rozpoczyna\u0142 w klubie \u201eS\u0119p\u201d \u017belech\u00f3w, a nast\u0119pnie gra\u0142 w AZS Warszawa i I\u2013ligowej \u201eStali\u201d Mielec (1980-1984). Po kontuzji w 1984 r. zaj\u0105\u0142 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie prac\u0119 trenersk\u0105. W latach 1984-1992 by\u0142 asystentem trener\u00f3w prowadz\u0105cych \u201eStal\u201d Mielec (I i II liga), a p\u00f3\u017aniej trenowa\u0142 samodzielnie \u201eOlimpi\u0119\u201d Pozna\u0144 – I liga (1992-1994), \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Tychy – I liga (1995), GKS Be\u0142chat\u00f3w – I liga (1996), \u201eAluminium\u201d Konin – II liga (1996-1998), \u201eCeramik\u0119\u201d Opoczno – II liga(1998-1999), \u201eGroclin\u201d Grodzisk Wielkopolski – I liga (1999-2001), GKS Katowice (2001-2002) i \u201ePolonia\u201d Warszawa (2002 -). Od 2002 r. trenowa\u0142 zespo\u0142y pi\u0142ki no\u017cnej: Polonia Warszawa \u2013 I liga (2002), Aluminium Konin \u2013 II liga (2003), Szczakowianka Jaworzno \u2013 II liga (2004-2005), Heko Czermno \u2013 II liga (2005), Zag\u0142\u0119bie Sosnowiec \u2013 II liga (2006-2007), Stal Mielec (2007), Jagiellonia Bia\u0142ystok (2007), Odra Wodzis\u0142aw (2007-2008). FKS Stal Mielec (2009) i Stal Stalowa Wola (2009-2010). W latach 2010-2011 pracowa\u0142 z reprezentacj\u0105 Polski (rocznik 1992) jako I trener (II trenerem by\u0142 Jan Domarski), a w 2012 r. by\u0142 tak\u017ce I trenerem (II trenerem by\u0142 r\u00f3wnie\u017c J. Domarski) reprezentacji Polski (rocznik 1994). W styczniu 2013 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z tej funkcji. Od sezonu 2013\/2014 prowadzi\u0142 dru\u017cyn\u0119 junior\u00f3w Stali Mielec w Centralnej Lidze Junior\u00f3w, a od 5 IX 2014 r. – II-ligow\u0105 Stal Mielec. 20 IX 2016 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 z zespo\u0142em FKS Stal Mielec (I liga) i podj\u0105\u0142 treningi z m\u0142odzie\u017c\u0105 w Akademii Stali Mielec. W 2017 r. przez kilka miesi\u0119cy by\u0142 trenerem II-ligowej dru\u017cyny Stali Stalowa Wola.<\/p>\r\n

BIA\u0141EK WIES\u0141AW J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 7 VII 1970 r. w Mielcu, syn Jana i Krystyny z domu Kozak. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1989 r. Uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie w 1995 r. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii Skrzysz\u00f3w. Zgin\u0105\u0142 w wypadku samochodowym 17 XI 1997 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Dobryninie, pow. mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIA\u0141OBOK JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 15 VII 1927 r. w Szymbarku k\/Gorlic, syn Piotra i Klementyny z domu Cieniawa. Ucze\u0144 Szko\u0142y Handlowej i absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Bpa M. Kromera w Gorlicach. Po uko\u0144czeniu Seminarium Duchownego w Tarnowie otrzyma\u0142 \u00a0w 1952 r. \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Studiowa\u0142 teologi\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 w 1952 r.) a nast\u0119pnie prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Sekretarz osobisty i kapelan bpa tarnowskiego J. Stepy (1957-1959). W 1960 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora prawa kanonicznego. W latach 1960-1970 pracowa\u0142 w Kurii Tarnowskiej. By\u0142 dyrektorem Archiwum i Muzeum Diecezjalnego, obro\u0144c\u0105 w\u0119z\u0142a ma\u0142\u017ce\u0144skiego w S\u0105dzie Biskupim i wicepostulatorem w procesie beatyfikacyjnym b\u0142. Karoliny K\u00f3zk\u00f3wny (od 1963 r.), prowadzi\u0142 Duszpasterstwo Dobroczynno\u015bci \u201eCaritas\u201d i Duszpasterstwo Trze\u017awo\u015bci. W 1970 r. zosta\u0142 proboszczem w Lisiej G\u00f3rze k\/Tarnowa, a w 1978 r. proboszczem parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, gdzie pracowa\u0142 do 1997 r. Otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Katedralnej w Tarnowie. W 1997 r. zrezygnowa\u0142 z probostwa w Mielcu i obj\u0105\u0142 stanowisko oficja\u0142a S\u0105du Biskupiego w Rzeszowie. Wa\u017cniejsze jego dokonania w mieleckim okresie pracy duszpasterskiej to umocnienie Kultu Eucharystycznego i Maryjnego, erygowanie Klubu Inteligencji Katolickiej i rozwini\u0119cie dzia\u0142alno\u015bci charytatywnej. Ponadto inspirowa\u0142 i nadzorowa\u0142 liczne przedsi\u0119wzi\u0119cia w zakresie rozbudowy i modernizacji obiekt\u00f3w parafialnych (plebanii, domu katechetycznego), wystroju i wyposa\u017cenia nowej \u015bwi\u0105tyni (prezbiterium, Droga Krzy\u017cowa, witra\u017ce, organy, meble) oraz jej zabezpieczenia (miedziany dach), a tak\u017ce zagospodarowania otoczenia z ogrodzeniem granitowym. Autor m.in. ksi\u0105\u017cek:\u00a0B\u0142ogos\u0142awiona Karolina K\u00f3zk\u00f3wna<\/em>\u00a0i\u00a0Czytanki r\u00f3\u017ca\u0144cowe na 1998 rok<\/em>, rozprawy historyczno-prawniczej\u00a0Instytucja rodzic\u00f3w chrzestnych w ustawodawstwie Ko\u015bcio\u0142a Zachodniego<\/em>\u00a0oraz artyku\u0142\u00f3w\u00a0Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki na ziemi mieleckiej w XIX i XX stuleciu<\/em>\u00a0i\u00a0\u017bycie religijne w \u015bwietle protoko\u0142\u00f3w kongregacji dekanalnych z lat 1909-1918<\/em>\u00a0w monografii\u00a0Mielec \u2013 Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>\u00a0t. 3., Mielec 1994. W 2003 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i jako rezydent w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej. Zmar\u0142 2 VI 2007 r. Spoczywa w grobowcu kap\u0142a\u0144skim na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. W pierwsz\u0105 rocznic\u0119 jego \u015bmierci (2008 r.) ods\u0142oni\u0119to i po\u015bwi\u0119cono tablic\u0119 pami\u0105tkow\u0105 w ko\u015bciele MBNP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIA\u0141ORUCKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 2 IV 1931 r. w Woli Mieleckiej ko\u0142o Mielca. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1949 r. Od 1949 r. pracowa\u0142 jako technolog na Wydziale 41 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. By\u0142 autorem ok. 160 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i zosta\u0142 zaliczony do racjonalizator\u00f3w \u201emilioner\u00f3w\u201d. Nale\u017ca\u0142 do zak\u0142adowego Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz ko\u0142a Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eRacjonalizatora Produkcji\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. Zmar\u0142 w czasie pracy 30 VI 1981 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIA\u0141OSK\u00d3RSKI EDMUND<\/strong>, ps. \u201eEdmund\u201d, cz\u0142onek tr\u00f3jki za\u0142o\u017cycielskiej Polskiej Partii Robotniczej (PPR) w Mielcu w 1942 r. i oddzia\u0142u Gwardii Ludowej (GL). Uczestnik akcji zbrojnych, m.in. uczestniczy\u0142 w konfiskacie ok. 60 000 z\u0142 w Banku \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu oraz nieudanej likwidacji administratora cegielni i \u017candarm\u00f3w w Przec\u0142awiu. Poszukiwany przez Niemc\u00f3w przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na inny teren. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIA\u0141YNICKI-BIRULA MAREK<\/strong>, urodzony 25 IV 1935 r. w Suwa\u0142kach, syn Ignacego i Zofii z W\u0142odkowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Sejnach. Studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera w 1958 r. 1 VII 1958 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 konstruktora w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 awansowany na stanowiska kierownicze. By\u0142 kolejno kierownikiem sekcji, dzia\u0142u, biura produkcyjnego, zast\u0119pc\u0105 dyrektora O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych i dyrektorem technicznym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W latach 70. odby\u0142 studia doktoranckie na Politechnice Krakowskiej i obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 na temat: Matematyczny model obiegu cieplnego silnika z zap\u0142onem samoczynnym. Na pocz\u0105tku lat 90. pracowa\u0142 na plac\u00f3wkach zagranicznych (serwisach) w USA: Malden (stan \u00a0Missouri) i Vraley (stan P\u0142n. Karolina). Po powrocie do kraju zosta\u0142 kierownikiem programu \u201eAlenia\u201d (produkcja cz\u0119\u015bci samolotowych dla firmy w\u0142oskiej). Odznaczony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II Klasy i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. W 1993 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.Zmar\u0142 3 IX 2017 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tarnowcu ko\u0142o Tarnowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIBLIOTEKA<\/strong>, instytucja (plac\u00f3wka) publiczna lub prywatna zorganizowana dla gromadzenia ksi\u0119gozbioru oraz jego opracowania, przechowania i wypo\u017cyczania lub udost\u0119pniania na miejscu (np. w czytelni). Pierwsze biblioteki powsta\u0142y w czasach \u00a0staro\u017cytnych, m.in. w Niniwie i Aleksandrii, a upowszechni\u0142y si\u0119 w staro\u017cytnej Grecji i Rzymie. Na terenie pa\u0144stwa polskiego biblioteki tworzono najpierw w klasztorach, a potem w siedzibach panuj\u0105cych, hierarch\u00f3w ko\u015bcielnych i mo\u017cnow\u0142adc\u00f3w, na Akademii Krakowskiej i w innych szko\u0142ach, parafiach, dworach szlacheckich i domach mieszcza\u0144skich. W samym Mielcu pierwsze biblioteczki (niewielkie, bo ksi\u0105\u017cki by\u0142y bardzo drogie) powsta\u0142y zapewne w siedzibach dw\u00f3ch parafii (Rzoch\u00f3w, Mielec) oraz na zamku Mieleckich i dworach kolejnych w\u0142a\u015bcicieli Mielca. Z pewno\u015bci\u0105 bibliotek\u0119 posiada\u0142 tak\u017ce klasztor trynitarzy. Pod koniec XIX w. okaza\u0142ym ksi\u0119gozbiorem mogli pochwali\u0107 si\u0119 Oborscy, a miejscowy notariusz Antoni Fibich wypo\u017cycza\u0142 mielczanom ksi\u0105\u017cki ze swojej prywatnej biblioteki. Ponadto biblioteczki posiada\u0142y szko\u0142y (m\u0119ska i dwie \u017ce\u0144skie) oraz towarzystwa religijne, charytatywne, o\u015bwiatowe i kulturalne. Tak\u017ce w bogatszych domach mieleckich tworzono niema\u0142e ksi\u0119gozbiory. Od 1905 r. rozpocz\u0119to gromadzenie ksi\u0105\u017cek w gimnazjum, a w 1910 r. otwarto gimnazjaln\u0105 czytelni\u0119. W okresie mi\u0119dzywojennym najwi\u0119ksz\u0105 bibliotek\u0119 og\u00f3lnodost\u0119pn\u0105 (ok. 500 tom\u00f3w) posiada\u0142o Mieszcza\u0144skie Towarzystwo \u201eOjczyzna\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) wiele ksi\u0119gozbior\u00f3w uleg\u0142o zniszczeniu lub rozproszeniu. Po II wojnie \u015bwiatowej jednym z g\u0142\u00f3wnych zada\u0144 odradzaj\u0105cej si\u0119 polskiej kultury by\u0142o tworzenie bibliotek. W Mielcu powsta\u0142y: Biblioteka Pedagogiczna (1947 r.), Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna (1948 r.) oraz biblioteka Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK (od 1953 r.) i p\u00f3\u017aniej RCK (od 1974 r.) \u2013 instytucje, kt\u00f3re wywar\u0142y p\u00f3\u017aniej znaczny wp\u0142yw na rozw\u00f3j \u017cycia kulturalno-o\u015bwiatowego Mielca i regionu mieleckiego. W nast\u0119pstwie utworzenia w 1998 r. Samorz\u0105dowego Centrum Kultury – Bibliotek\u0119 Miejsk\u0105 i bibliotek\u0119 RCK po\u0142\u0105czono i nadano now\u0105 nazw\u0119: Miejska Biblioteka Publiczna SCK.\u00a0 Od pierwszej dekady XXI w. znacz\u0105co powi\u0119ksza swoje zbiory biblioteka Muzeum Regionalnego SCK. Ponadto funkcjonuj\u0105 biblioteki w ka\u017cdej szkole i parafii. Po cz\u0119\u015bciowym rozebraniu budynku przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 2 wybudowano na tym miejscu now\u0105 siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 Miejskiej Biblioteki Publicznej SCK (2019 r.) Oddanie jej do u\u017cytku nast\u0105pi\u0142o 25 X 2019 r. W 2020 r. „Rozbudowa i modernizacja Biblioteki Publicznej w Mielcu” otrzyma\u0142a nagrod\u0119 I stopnia i tytu\u0142 „Budowy Roku Podkarpacia 2019 r.” w kategorii”Obiekty u\u017cyteczno\u015bci publicznej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIBLIOTEKA OBORSKICH<\/strong>, ksi\u0119gozbi\u00f3r prywatny, zbierany zapewne przez kolejnych w\u0142a\u015bcicieli Mielca i rodzin\u0119 Oborskich. W czasie I wojny \u015bwiatowej uleg\u0142 cz\u0119\u015bciowemu zniszczeniu, ale mimo to w okresie mi\u0119dzywojennym liczy\u0142 jeszcze oko\u0142o 6 tysi\u0119cy wolumin\u00f3w, w tym oko\u0142o 1,5 tysi\u0105ca starodruk\u00f3w (niekt\u00f3re pochodzi\u0142y nawet z XVI w.) oraz kilkaset rycin. Zosta\u0142 skatalogowany i zarejestrowany w Centralnym Katalogu Starych Druk\u00f3w w Warszawie. Po II wojnie \u015bwiatowej Oborscy przeprowadzili si\u0119 do P\u0142aszowa i zabrali ze sob\u0105 ca\u0142y ksi\u0119gozbi\u00f3r, a nast\u0119pnie sprzedali go.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIBLIOTEKA PEDAGOGICZNA (PEDAGOGICZNA BIBLIOTEKA WOJEW\u00d3DZKA\u00a0W RZESZOWIE \u2013 FILIA W MIELCU)<\/strong>, plac\u00f3wka \u00a0za\u0142o\u017cona w 1947 r. przez inspektora szkolnego J\u00f3zefa Rzegockiego. Jej podstawowym celem jest gromadzenie literatury naukowej i popularnonaukowej \u00a0potrzebnej do pracy nauczycieli i innych pracownik\u00f3w o\u015bwiatowych oraz jej wypo\u017cyczanie lub udost\u0119pnianie. Kilkakrotnie zmieniano jej siedzib\u0119, m.in. zajmowa\u0142a pomieszczenia w budynku by\u0142ej Rady Powiatowej przy ul. T. Ko\u015bciuszki 10 (do 1974 r.) i w budynku szkolnym przy ul. A. Mickiewicza 17 (1974-1997). Kierowali ni\u0105 kolejno: Bronis\u0142awa Filipowicz, Kazimiera Kaysiewicz, Barbara Wilkowicz, Jan Bieniek, Kamila Wrona i aktualnie J\u00f3zefa Kraso\u0144. Opr\u00f3cz nich d\u0142ugoletnimi i zas\u0142u\u017conymi pracownicami by\u0142y: Anna Kulikowska, Maria Skrzypczak i Maria Siwiec oraz Gerta Matuszkiewicz i El\u017cbieta Minorczyk. Od 1997 r. biblioteka znajdowa\u0142a si\u0119 na parterze budynku o\u015bwiatowego przy ul. Wyspia\u0144skiego 6. Posiada wypo\u017cyczalni\u0119 oraz \u00a0czytelni\u0119 z podr\u0119cznym ksi\u0119gozbiorem i czasopismami pedagogicznymi. Podstawowe dane \u00a0w 2002 r.: ksi\u0119gozbi\u00f3r \u2013 57 461 wolumin\u00f3w, \u00a0czytelnik\u00f3w \u2013 1 721, wypo\u017cycze\u0144 \u2013 18 737, odwiedziny czytelni \u2013 6 502, wykorzystanie zbior\u00f3w \u2013 8 092 wolumin\u00f3w ksi\u0105\u017cek i 22 656 egzemplarzy czasopism. Poza bie\u017c\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 plac\u00f3wka by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem spotka\u0144 literackich, kt\u00f3re odbywa\u0142y si\u0119 w czytelni. Unowocze\u015bniono funkcjonowanie plac\u00f3wki poprzez wprowadzenie m.in. Elektronicznej Wypo\u017cyczalni i Czytelni, Internetowego Centrum Informacji Multimedialnej oraz umo\u017cliwienie bezp\u0142atnego dost\u0119pu do czytelni online Ibuk.pl (http:\/\/korpo.ibuk.pl \u2013 dost\u0119pne ksi\u0105\u017cki). Ponadto udost\u0119pniono do odbioru has\u0142a do zdalnego logowania, aby czytelnicy mogli korzysta\u0107 z oferty poprzez komputery domowe, a tak\u017ce umo\u017cliwiono korzystanie z bazy bibliograficznej Proweb PBW w Rzeszowie. Rozszerzono zakres us\u0142ug edukacyjnych, wprowadzaj\u0105c m.in. konsultacje i warsztaty szkoleniowe dla bibliotekarzy szkolnych, lekcje biblioteczne i z historii regionu mieleckiego dla m\u0142odzie\u017cy, realizacj\u0119 zestawie\u0144 bibliograficznych na tematy zg\u0142oszone przez nauczycieli oraz praktyki dla student\u00f3w informacji naukowej i bibliotekoznawstwa. W ramach dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej organizowano spotkania, promocje wydawnicze, wieczory autorskie, wystawy, imprezy okoliczno\u015bciowe. Biblioteka by\u0142a te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu konkurs\u00f3w, m.in. g\u0142\u00f3wnym organizatorem\u00a0 corocznego Og\u00f3lnopolskiego i Polonijnego Turnieju Poetyckiego o \u201eSrebrne Pi\u00f3ro\u201d Prezydenta Miasta Mielca. W zwi\u0105zku z konieczno\u015bci\u0105 pozyskania nowych pomieszcze\u0144 dla Starostwa Powiatowego zosta\u0142a przeniesiona do nowej siedziby w Medyczno-Spo\u0142ecznym Centrum Kszta\u0142cenia Zawodowego i Ustawicznego w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki 7, a uroczyste spotkanie rozpoczynaj\u0105ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 w nowej siedzibie odby\u0142o si\u0119 19 V 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIBLIOTEKA PUBLICZNA (POWIATOWA, POWIATOWA I MIEJSKA, MIEJSKA)<\/strong>, instytucja kultury Gminy Miejskiej Mielec. Zorganizowana zosta\u0142a przez Powiatowy Komitet Biblioteczny reprezentuj\u0105cy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Otwarcie og\u00f3lnodost\u0119pnej biblioteki przy ul. Legion\u00f3w odby\u0142o si\u0119 20 III 1948 r. W tym samym roku otwarto pierwsze punkty biblioteczne na terenie powiatu mieleckiego. W 1960 r. sie\u0107 terenowa sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z 30 bibliotek gromadzkich i wiejskich. W samym Mielcu g\u0142\u00f3wn\u0105 siedzib\u0119 przeniesiono do budynku b. Sokolni przy ul. \u017bwirki i Wigury oraz zorganizowano filie: na Osiedlu Fabrycznym WSK (1952 r.), w Szpitalu Powiatowym (1966 r.), w Osiedlowym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej (1973 r.), w budynku przy ul. Wolno\u015bci 44 (1978 r.), na Osiedlu J. Krasickiego, p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w (1981 r.), w pawilonie przy ul. K. Pu\u0142askiego 2 (1982 r.), w budynku przy ul. S. Moniuszki 5A (1986 r.), w pawilonie przy ul. Botanicznej 1 (1989 r.) oraz przej\u0119to bibliotek\u0119 na Smoczce, po w\u0142\u0105czeniu tej miejscowo\u015bci w granice Mielca. Fili\u0119 nr 1 ulokowano w budynku przy ul. L. Solskiego 10, podwy\u017cszono standard siedziby g\u0142\u00f3wnej, wykonuj\u0105c remont kapitalny budynku przy ul. \u017bwirki i Wigury (1974 r.), a w 1989 r. oddano do u\u017cytku budynek biblioteki osiedlowej przy ul. Ta\u0144skiego 4 a. W latach 90. nast\u0105pi\u0142y zmiany w sieci mieleckich bibliotek. Przej\u0119to Bibliotek\u0119 Zak\u0142adow\u0105 im. J. Meissnera RCK WSK \u201ePZL-Mielec\u201d przy ul. Kusoci\u0144skiego 2 (1 XII 1992 r.) i przeniesiono tam siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 oraz zredukowano ilo\u015b\u0107 filii do 7. Pozostawiono 2 du\u017ce czytelnie (w siedzibie g\u0142\u00f3wnej i w budynku przy ul. \u017bwirki i Wigury) oraz kilka mniejszych w filiach. W wyniku restrukturyzacji samorz\u0105dowych instytucji kultury w Mielcu 1 I 1998 r. MBP w\u0142\u0105czono w struktur\u0119 nowo utworzonego Samorz\u0105dowego Centrum Kultury. Rozw\u00f3j ksi\u0119gozbioru: 1951 r. \u2013 6 200 wolumin\u00f3w, 1960 r. \u2013 25 660, 1970 r. \u2013 43 976, 1980 r. \u2013 80 903, 1990 r. \u2013 167 981, 1995 r. \u2013 345 439, 1999 r. \u2013 339 137. Inne dane na koniec 1999 r.: ilo\u015b\u0107 czytelnik\u00f3w \u2013 19 348, ilo\u015b\u0107 tytu\u0142\u00f3w czasopism \u2013 74. 11 II 2005 r. otwarto 2 nieodp\u0142atne czytelnie internetowe: w czytelni przy ul. J. Kusoci\u0144skiego i Filii przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. Sprz\u0119t otrzymano z Ministerstwa Nauki i Informatyzacji w ramach Programu \u201eIkonka\u201d. W 2008 r. Biblioteka uroczy\u015bcie obchodzi\u0142a 60-lecie dzia\u0142alno\u015bci. Bilans tego roku to ponad 16 tysi\u0119cy czytelnik\u00f3w, ponad 300 tysi\u0119cy wolumin\u00f3w zbior\u00f3w i 105 tytu\u0142\u00f3w czasopism w czytelniach. Poza tradycyjnymi formami pracy kulturalno-o\u015bwiatowej Biblioteka uczestniczy\u0142a w tworzeniu Bibliografii Regionalnej Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. Sie\u0107 plac\u00f3wek bibliotecznych BP w 2012 r.: siedziba g\u0142\u00f3wna przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 2 (Dyrekcja, Dzia\u0142 Gromadzenia i Opracowania Zbior\u00f3w, Dzia\u0142 Udost\u0119pniania, Czytelnia G\u0142\u00f3wna, Wypo\u017cyczalnia Literatury Dzieci\u0119cej i M\u0142odzie\u017cowej, Wypo\u017cyczalnia Literatury Pi\u0119knej, Wypo\u017cyczalnia Literatury Popularnonaukowej), Filia nr 1 przy ul. Botanicznej 6, Filia nr 2 przy ul. S. \u017beromskiego, Filia nr 4 przy ul. T. Ko\u015bciuszki 4, Filia nr 5 i Czytelnia przy ul. S. S\u0119kowskiego 1, Filia nr 6 przy ul. Cz. Ta\u0144skiego 4a, Filia nr 7 przy ul. Warne\u0144czyka. Jesieni\u0105 2012 r. Biblioteka otrzyma\u0142a parterow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kamienicy przy ul. A. Mickiewicza 2 (\u201e\u0141ojczyk\u00f3wka\u201d) i przenios\u0142a tam zbiory z filii nr 4 oraz nr 5 i Czytelni. Z powodu gwa\u0142townie pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu budynku, podj\u0119to decyzj\u0119 o przebudowie i rozbudowie siedziby g\u0142\u00f3wnej przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 2. Ksi\u0119gozbi\u00f3r przeniesiono czasowo do budynku szkolnego\u00a0 przy ul. E. Biernackiego i pawilonu handlowego przy ul. K. Pu\u0142askiego. Dyrekcj\u0119 i administracj\u0119 ulokowano w budynku po ZOD AGH przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie. 26 I 2018 r. podpisano umow\u0119 z firm\u0105 budowlan\u0105 Baudziedzic Sp. z o.o., a 2 II rozpocz\u0119to burzenie budynku. Podstawowe dane z 31 XII 2017 r. (przed wyburzeniem budynku g\u0142\u00f3wnego): zbiory – 230 482 jednostek inwentarzowych, w tym: 226 174 woluminy ksi\u0105\u017cek, 3 woluminy czasopism oprawnych, 4 305 zbior\u00f3w specjalnych (m.in. 2 038 audiobook\u00f3w) i 67 zbior\u00f3w elektronicznych, prenumerowano 114 tytu\u0142\u00f3w czasopism; czytelnicy – 15 756 os\u00f3b, odwiedziny w wypo\u017cyczalniach – 115 230 os\u00f3b, wypo\u017cyczenia zbior\u00f3w – 330 233 (4 313 audiobook\u00f3w); odwiedziny u\u017cytkownik\u00f3w w czytelniach – 16 417 os\u00f3b; imprezy biblioteczne – 1 213, uczestnicy – 26 703 osoby. Rozbudow\u0119 i modernizacj\u0119 siedziby g\u0142\u00f3wnej zako\u0144czono w 2019 r. i po wyposa\u017ceniu wn\u0119trz uroczy\u015bcie otwarto 25 X 2019 r. Nowoczesny obiekt ma ok. 4000 m2 powierzchni, w tym 2637 m2 powierzchni u\u017cytkowej. Nowe przestrzenie: Wypo\u017cyczalnia dla Doros\u0142ych, Centrum Wiedzy o Mielcu i Regionie, Galeria (przestrze\u0144 wystawiennicza), Wypo\u017cyczalnia dla Dzieci, Wypo\u017cyczalnia dla M\u0142odzie\u017cy, Sala Audiowizualna, Multimedia, Czytelnia. Udogodnieniem dla czytelnik\u00f3w jest wrzutnia ksi\u0105\u017cek uruchamiana kart\u0105 elektroniczn\u0105 danego czytelnika. W ca\u0142ym budynku mo\u017cna korzysta\u0107 z komputer\u00f3w z dost\u0119pem do Internetu. Wszystkie procesy i prace biblioteczne s\u0105 zautomatyzowane w systemie bibliotecznym SOWA. W czasie przygotowywania ksi\u0119gozbioru do nowych wypo\u017cyczalni dokonano selekcji ksi\u0105\u017cek, nie dopuszczaj\u0105c do dalszego obiegu wielu mocno zniszczonych. Podstawowe dane z 31 XII 2019 r.: Ilo\u015b\u0107 ksi\u0105\u017cek – 201 041, ilo\u015b\u0107 odwiedzin – 110 654, ilo\u015b\u0107 wypo\u017cycze\u0144 – 305 661, ilo\u015b\u0107 tytu\u0142\u00f3w czasopism – 148, czytelnictwo prasy – 12 357, odwiedziny w czytelniach – 15 674, ilo\u015b\u0107 zbior\u00f3w specjalnych – 4 452, audiobooki – 2 942. W 2019 r. zakupiono 15 281 ksi\u0105\u017cek i 285 audiobook\u00f3w. Od 2020 r. wprowadzono wystawy w Galerii Biblioteki.<\/p>\r\n

Udzia\u0142 w projektach og\u00f3lnopolskich: Narodowe Czytanie – og\u00f3lnopolska akcja promocji czytelnictwa, Og\u00f3lnopolski Tydzie\u0144 Bibliotek, Noc Bibliotek.<\/p>\r\n

Promocja biblioteki i ksi\u0105\u017cki w \u015brodowisku lokalnym: Dyskusyjny Klub Ksi\u0105\u017cki, spotkania autorskie, Ferie z Bibliotek\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy i dyrektorzy:<\/strong>\u00a0W\u0142adys\u0142awa Olszewska (1948-1953), Waleria Sw\u00f3\u0142 (1953-1954), Kazimiera Zalewska (1954-1957), Jadwiga Jawor (1957-1958), Katarzyna Trypaluk (1958-1969), W\u0142adys\u0142aw Witek (1970-1974), Henryk Momot (1974-1978), Jan Torba (1978-1984), Domicella Staniszewska (1984-1997), p.o. Zbigniew Strojny (1997-1998), zast\u0119pca dyrektora SCK do spraw Biblioteki – Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w (1998-2016), zast\u0119pca dyrektora SCK do spraw Biblioteki – Jolanta Strycharz (2016-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0142ugoletni pracownicy merytoryczni:<\/strong>\u00a0Dorota Adamska, Irena Augustynowicz, Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w, Krystyna Bro\u017conowicz, Monika Budaj, Renata Cichowska (Kozio\u0142), Dariusz Czapiga, Maria Czekaj, Eugenia Drabik, Maria Dr\u0119ga, Katarzyna Dudek-Demidowska, Lilianna Durma, Maria Dzia\u0142o, Emilia Fox, Dorota Giba\u0142a, Agnieszka Gierczak (S\u0142awi\u0144ska), Bo\u017cena G\u0142odek, Helena G\u00f3rska (Pawlik), Krystyna Hapta\u015b, Ma\u0142gorzata Herchel, W\u0142adys\u0142awa Herchel, J\u00f3zefa Hyjek, Zofia Jajkiewicz, Barbara Kapu\u015bci\u0144ska, Katarzyna Kie\u0142b, Ewa Kisiel, Zofia Klup\u015b, Zofia Kopacz, Agnieszka Kopera, Irena Kopera, Anna Korpanty, Renata Kozio\u0142,\u00a0 Jadwiga Krajewska, W\u0142adys\u0142awa Krupa, Sylwia Krupi\u0144ska, Iwona Kubik, Ma\u0142gorzata Kusiak-Gw\u00f3\u017ad\u017a, Dorota Magda (Giba\u0142a), Artur Makarewicz, Stefania Matuszkiewicz, Anna Muryjas, Aldona Najuch, El\u017cbieta Nizio\u0142ek (Hariasz), Marta Nowakowska, Marzanna Olter, Urszula Ortyl, Ireneusz Panto\u0142, Anna Pietras, Krzysztof Pietryka, Joanna Prokop, Olga Rz\u0105dzka, Linda R\u017cany-R\u00f3g, Ewa Salamaga, Weronika Skowron, J\u00f3zef Sobu\u015b, Domicella Staniszewska, Ma\u0142gorzata Strojna, Jolanta Strycharz, Joanna Surman, Krystyna Szmigielska, Teresa Szumny, El\u017cbieta Szumska, Barbara \u015awiatowiec, Lucyna Tomanek (Wery\u0144ska), Agata Trela, Katarzyna Trypaluk, Jolanta Tyrpa, Ma\u0142gorzata Wardzi\u0144ska, Irena W\u0119cowska, Alicja Wi\u0119cek,\u00a0 El\u017cbieta Witek, Jolanta Witek, W\u0142adys\u0142aw Witek, Agnieszka Woli\u0144ska, Irena Wywrocka, Maria Zollner, Zofia Zygmunt, Emilia \u017bola, Wies\u0142awa \u017bytniak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

D\u0142ugoletni pracownicy ksi\u0119gowo\u015bci i administracji:<\/strong>\u00a0Maria Chmura, Irena Cichocka, Zofia Grzegorczyk, Janina Koba (g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa), Barbara Krzak, Jadwiga Kukla, Zbigniew Strojny, Danuta Tabor.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wa\u017cniejsze imprezy i inne formy dzia\u0142alno\u015bci:<\/strong>\u00a0Zjazd Pisarzy Ziemi Rzeszowskiej (1972), spotkania z pisarzami i publicystami, konkursy literackie (w tym dla dzieci \u201eLegenda o Mielcu\u201d) i czytelnicze, wystawy, wieczory literacko- muzyczne, \u201ePasowanie na czytelnika\u201d, inscenizacje, lekcje biblioteczne, kiermasze i imprezy plenerowe, „Narodowe Czytanie”, „Og\u00f3lnopolski Tydzio\u0144 Bibliotek”, Powiatowy Konkurs Poezji i Piosenki „Barwy Mojej Ojczyzny” (wsp\u00f3lnie z PTG Sok\u00f3\u0142 1893 Mielec).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIBLIOTEKA ZAK\u0141ADOWA IM. J. MEISSNERA ROBOTNICZEGO CENTRUM KULTURY WSK \u201ePZL-MIELEC\u201d<\/strong>, dzia\u0142 Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK od 1953 r. i RCK od 1974 r. Pocz\u0105tkowo mie\u015bci\u0142a si\u0119 na parterze ZDK, a w 1974 r. zosta\u0142a przeniesiona do nowego budynku przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 2. W 1977 r. osi\u0105gn\u0119\u0142a ilo\u015b\u0107 100 000 wolumin\u00f3w, a na pocz\u0105tku lat 80. \u2013 200 000. 24 XI 1986 r. otrzyma\u0142a imi\u0119 znakomitego lotnika i pisarza Janusza Meissnera. Z dniem 1 I 1992 r., na podstawie umowy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d z Gmin\u0105 Miejsk\u0105, zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Miejskiej Biblioteki Publicznej i sta\u0142a si\u0119 jej siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105. Kierownicy: Barbara Paszkowska, Janina Surdej, Jadwiga Zombek, Helena Pastu\u0142a i Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w. Wa\u017cniejsze imprezy i inne formy dzia\u0142alno\u015bci: spotkania z pisarzami i publicystami, spotkania z przedstawicielami czo\u0142owych polskich wydawnictw po\u0142\u0105czone z wystawami i kiermaszami, wystawy malarstwa, konkursy literackie i czytelnicze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIBMOT (PRZEDSI\u0118BIORSTWO WIELOBRAN\u017bOWE BIBMOT S.C)<\/strong>, firma mielecka dzia\u0142aj\u0105ca w bran\u017cy motoryzacyjnej. Powsta\u0142a 18 VI 1993 r. Jej za\u0142o\u017cycielami i w\u0142a\u015bcicielami s\u0105 bracia Bikowie: Kazimierz, Zdzis\u0142aw i Stanis\u0142aw. Ponadto w firmie pracuje jeszcze ich rodze\u0144stwo: Anna \u2013 g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa i Krzysztof \u2013 kierownik sprzeda\u017cy detalicznej. Og\u00f3\u0142em zatrudnia oko\u0142o 80 pracownik\u00f3w i 60 uczni\u00f3w. Pocz\u0105tkowo dzier\u017cawi\u0142a obiekty POLMOZBYTU przy ul. Przemys\u0142owej, ale wkr\u00f3tce wykupi\u0142a je i urz\u0105dzi\u0142a w\u0142asn\u0105 Stacj\u0119 Us\u0142ugowo-Handlow\u0105. Drug\u0105 tego typu plac\u00f3wk\u0119 uruchomi\u0142a przy zbiegu ulic H. Sienkiewicza i S. Drzewieckiego. Jest autoryzowanym przedstawicielem Centrum \u201eDaewoo\u201d i \u201eDaewoo Motor Polska\u201d. Prowadzi sprzeda\u017c nowych i u\u017cywanych samochod\u00f3w, cz\u0119\u015bci i akcesori\u00f3w samochodowych oraz \u015bwiadczy szerok\u0105 gam\u0119 us\u0142ug motoryzacyjnych. Pod koniec 2000 r. Zdzis\u0142aw Bik zrezygnowa\u0142 z udzia\u0142\u00f3w w firmie BIBMOT z uwagi na prowadzon\u0105 szerok\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 na \u015al\u0105sku, m.in. zarz\u0105dza fabryk\u0105 \u201eFASING\u201d SA. Przekszta\u0142cono firm\u0119 na Przedsi\u0119biorstwo Wielobran\u017cowe \u201eBIBMOT\u201d BIK Sp\u00f3\u0142ka Jawna, w kt\u00f3rej Kazimierz i Stanis\u0142aw Bikowie maj\u0105 po 50 % udzia\u0142\u00f3w. W latach 2002-2003 wsp\u00f3\u0142praca z firmami Daewoo i Daewoo Fabryka Motor w Warszawie, \u00a0na skutek narastaj\u0105cych k\u0142opot\u00f3w obu firm, stopniowo ulega\u0142a ograniczeniom. R\u00f3wnocze\u015bnie do BIBMOTU kierowano oferty wsp\u00f3\u0142pracy z r\u00f3\u017cnych firm produkuj\u0105cych samochody i wybrano ofert\u0119 Renault Polska (dla obiektu przy ul. S. Drzewieckiego) oraz ofert\u0119 Fiat Auto Poland (dla obiektu przy ul. Przemys\u0142owej). W ramach dzia\u0142alno\u015bci w bran\u017cy motoryzacyjnej w 2009 roku uruchomiono przy wsp\u00f3\u0142pracy z CNBOP w J\u00f3zefowie produkcj\u0119 pojazd\u00f3w specjalnych dla stra\u017cy po\u017carnych, wykorzystuj\u0105c mi\u0119dzy innymi podwozia samochod\u00f3w renault. W 2012 r. przebudowano i unowocze\u015bniono obiekt przy ul. S. Drzewieckiego. Odt\u0105d firma powadzi \u00a0dzia\u0142alno\u015b\u0107 w dw\u00f3ch w\u0142asnych obiektach us\u0142ugowo-handlowych przy ul. S. Drzewieckiego 1 i ul. Przemys\u0142owej 61, a w ich ramach organizacyjnych plac\u00f3wki: Okr\u0119gow\u0105 Stacj\u0119 Kontroli Pojazd\u00f3w, Stacj\u0119 Demonta\u017cu Pojazd\u00f3w, Serwis Blacharsko-Lakierniczy, Pomoc Drogow\u0105, Autokomis oraz sprzeda\u017c samochod\u00f3w specjalnych (m.in. ratowniczo-ga\u015bniczych firmy Renault) i przyczepek baga\u017cowych.<\/p>\r\n

BICULEWICZ KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 1 IV 1948 r. w Ornecie, syn Antoniego i Marii z domu Toton. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci mieszka\u0142 w Mielcu. By\u0142 wielokrotnie laureatem konkurs\u00f3w recytatorskich na szczeblu powiatowym. Wraz z Andrzejem Ciachem i Janem St\u0119pniem\u00a0 za\u0142o\u017cy\u0142 Grup\u0119 Literack\u0105 \u201eCokolwieczek\u201d, kt\u00f3ra organizowa\u0142a w ZDK WSK w Mielcu spotkania\u00a0 z prezentacj\u0105 w\u0142asnej tw\u00f3rczo\u015bci i dyskusj\u0105 o poezji. Jego pierwsze utwory poetyckie publikowano w prasie literackiej. W 1977 r. w czasopi\u015bmie \u201eNowy Wyraz\u201d zamieszczono jego arkusz poetycki Listy zwyk\u0142e polecone<\/em>. W 1985 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa. Tam w Wydawnictwie Literackim w 1989 r. wydrukowano jego pierwsz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 poetyck\u0105 Ognisty \u017b\u00f3\u0142w Bengalski<\/em> i za najlepszy debiut ksi\u0105\u017ckowy otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 im. Kazimiery I\u0142\u0142akowicz\u00f3wny. Drugi tom wierszy pt. Mr\u00f3wka muzyczna<\/em> ukaza\u0142 si\u0119 w 1994 r. i zosta\u0142 nagrodzony tytu\u0142em \u201eKrakowskiej Ksi\u0105\u017cki Miesi\u0105ca\u201d w marcu 1995 r. Zmar\u0142 18 XI 2022 r. i zosta\u0142 pochowany w Mielcu na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIEDA TADEUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 25 IV 1926 r. w Siedliskach, syn Antoniego i Stefanii z domu Myrda.\u00a0 Historyk, archiwista, doktor nauk humanistycznych. Absolwent Gimnazjum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Rzeszowie i Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego. D\u0142ugoletni pracownik archiw\u00f3w pa\u0144stwowych (Rzesz\u00f3w, Wroc\u0142aw, Przemy\u015bl). Dyrektor WAP Rzesz\u00f3w (1971-1979), p.o. dyrektora WAP Rzesz\u00f3w (1990-1993). Poza licznymi publikacjami opracowa\u0142 m.in. kilkadziesi\u0105t inwentarzy archiwalnych, w tym \u201eAkta miasta Mielca 1845-1944\u201d. Udziela\u0142 pomocy zespo\u0142owi\u00a0 redakcyjnemu monografii Mielca i regionu. Autor artyku\u0142u: \u201ePrzemiany gospodarcze i spo\u0142eczne w okresie autonomii\u201d i wsp\u00f3\u0142autor (z T. Opasem) artyku\u0142u: \u201eMielec jako o\u015brodek miejski i siedziba powiatu\u201d w monografii \u201eMielec. Dzieje miasta i regionu\u201d, tom 1 (Mielec 1984). Zmar\u0142 21 XI 2007 r. Pochowany na\u00a0 cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n

BIEDRONKA,<\/b> sie\u0107 sklep\u00f3w b\u0119d\u0105cych cz\u0119\u015bci\u0105 portugalskiej grupy Jeronimo Martins. Jej pierwszy sklep zosta\u0142 otwarty w Lizbonie w 1792 r. Pocz\u0105tkowo by\u0142a ma\u0142\u0105 firm\u0105 rodzinn\u0105, ale rzetelno\u015b\u0107 i jako\u015b\u0107 wykonywanej pracy i towar\u00f3w oraz szcz\u0119\u015bliwy zbieg okoliczno\u015bci spowodowa\u0142y, \u017ce sta\u0142a si\u0119 dostawc\u0105 wysokiej jako\u015bci towar\u00f3w na portugalski dw\u00f3r kr\u00f3lewski. W nast\u0119pnych latach firma systematycznie si\u0119 rozwija\u0142a i wchodzi\u0142a ze swoimi sklepami do kolejnych pa\u0144stw. Pierwszy sklep Biedronki w Polsce uruchomiono 4 IV 1995 r., a dynamiczny rozw\u00f3j polskiej sieci tej firmy nast\u0105pi\u0142 w pierwszym dwudziestoleciu XXI w. W 2019 r. przekroczono 3 tysi\u0105ce. Od 2014 r. wprowadzono mo\u017cliwo\u015b\u0107 p\u0142atno\u015bci kart\u0105 p\u0142atnicz\u0105. W 2024 r. uruchomiono e-sklep spo\u017cywczy. W Mielcu pierwsze sklepy Biedronki otwarto pod koniec lat 90. XX w., a w 2024 r. mieleck\u0105 sie\u0107 tej firmy tworzy\u0142o 9 sklep\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIEDRONKI (ULICA)<\/strong>, \u015bredniej d\u0142ugo\u015bci (489 m) droga polna na terenach rolniczych osiedla Rzoch\u00f3w, boczna ulicy Rzochowskiej. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a \u00a027 marca 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu Rzochowa do Mielca. W 2008 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.Wnioskodawca \u2013 Komitet Osiedlowy upami\u0119tni\u0142 w ten oryginalny spos\u00f3b powszechn\u0105 sympati\u0119 ludzi do biedronek, kt\u00f3rych akurat na tych terenach jest bardzo du\u017co.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIEG ULICZNY O PUCHAR PREZYDENTA MIASTA MIELCA (OG\u00d3LNOPOLSKIE BIEGI ULICZNE)<\/strong>, cykliczna impreza lekkoatletyczna rozgrywana na alei Niepodleg\u0142o\u015bci \u2013 jednej z g\u0142\u00f3wnych ulic w Mielcu. Jego inicjatorami byli Jan Spycha\u0142a i Zbigniew Ozi\u0119b\u0142o (nauczyciele wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych). G\u0142\u00f3wnym organizatorem biegu od 1995 r. jest Lekkoatletyczny Klub Sportowy Stal Mielec, a patronuje mu prezydent miasta Mielca. Pocz\u0105tkowo imprez\u0119 nazwano Nocnym Biegiem Ulicznym \u201eOlimpiada 2012\u201d na dystansie 2012 m, a nast\u0119pnie Biegiem Ulicznym \u201eOlimpiada 2012\u201d i organizowano j\u0105 w ramach Dni Mielca. Honorowym go\u015bciem i starterem biegu w 1997 r. by\u0142 mistrz olimpijski z 1960 r. Zdzis\u0142aw Krzyszkowiak. W zwi\u0105zku z systematycznie powi\u0119kszaj\u0105c\u0105 si\u0119 liczb\u0105 uczestnik\u00f3w wprowadzono szereg zmian, m.in. rywalizacj\u0119 w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych i dystansach. Bieg g\u0142\u00f3wny odbywa si\u0119 na dystansie 3 km (dla kobiet i m\u0119\u017cczyzn). Rekord startuj\u0105cych (oko\u0142o tysi\u0105c os\u00f3b) ustanowiono w 2012 r. \u00a0Zwyci\u0119zcy bieg\u00f3w g\u0142\u00f3wnych: *I (28 IX 1995 r.): 1. Wies\u0142aw Figurski (Stal Mielec), kobiety: 1. Izabela Zatorska (Kro\u015bnianka Krosno); *II (27 IX 1996 r.): 1. Adam Przybysz (MKS Kro\u015bnianka), kobiety: 1. Justyna B\u0105k (Znicz Bi\u0142goraj); *III (26 IX 1997 r.): 1. Artur B\u0142asi\u0144ski (Radomiak Radom), kobiety: Justyna B\u0105k (Znicz Bi\u0142goraj); *IV (2 X 1998 r.): 1. Bogdan Dziuba (AZS Krosno), kobiety: 1. Izabela Zatorska (MKS Kro\u015bnianka); *V (24 IX 1999 r.): 1. Leszek Zblewski (Warszawianka), kobiety: 1. Justyna B\u0105k (Znicz Bi\u0142goraj); *VI (29 IX 2000 r.): 1. Leszek Zblewski (Warszawianka), kobiety: 1. Justyna B\u0105k (Znicz Bi\u0142goraj); *VII (28 IX 2001 r.): 1. Leszek Zblewski (Warszawianka), kobiety: 1. Barbara Jab\u0142o\u0144ska (Nefryt Lubart\u00f3w); *VIII (4 X 2002 r.): 1. Jakub Burghardt (LKS Mielec), kobiety: 1. 1. Violetta Janowska (STS Skar\u017cysko); *IX (3 X 2003 r.): 1. Marcin Fudalej (Warszawianka), kobiety: 1. Violetta Janowska (STS Skar\u017cysko); *X (1 X 2004 r.): 1. Rafa\u0142 Snochowski (Wawel Krak\u00f3w), kobiety: 1. Justyna Mudy (KKS Victoria Stalowa Wola); *XI (30 IX 2005 r.): 1. Micha\u0142 Bernardelli (Warszawianka), kobiety: 1. Dorota Gruca (Agros Zamo\u015b\u0107); *XII (29 IX 2006 r.): 1. Kamil Zieli\u0144ski (LKS Mielec), kobiety: 1. Renata Pli\u015b (Maraton \u015awionouj\u015bcie); *XIII (28 IX 2007 r.): 1. Rafa\u0142 Snochowski (WKS Wawel Krak\u00f3w), kobiety: 1. Dorota Ustianowska (Cz\u0119stochowa); *XIV (3 X 2008 r.): 1. Rafa\u0142 Snochowski (LKS Omega Kleszcz\u00f3w), kobiety: 1. Katarzyna Czubska (KKB MOSiR Krosno); *XV (2 X 2009 r.): 1. Kamil Murzyn (Cracovia), kobiety: 1. Agnieszka Cio\u0142ek (AZS Wroc\u0142aw); *XVI (1 X 2010 r.): 1. Tola Bane (Etiopia), kobiety: 1. Lilia Fiskovicz (Mo\u0142dawia); *XVII (7 X 2011 r.): 1. Artur Kern (Hrubiesz\u00f3w), kobiety: 1. Lilia Fiskovicz (Mo\u0142dawia); *XVIII (12 X 2012 r.): 1. Jacek \u017b\u0105d\u0142o (LKS Stal Mielec), kobiety: 1. Lilia Fiskovicz (Mo\u0142dawia); *XIX (4 X 2013 r.): 1. Adam Czerwi\u0144ski (Wawel Krak\u00f3w), kobiety: 1. Katarzyna Czubska-Albrecht (Kro\u015bcienko Wy\u017cne); *XX (10 X 2014 r.): 1. Artur Kern (Perfekt Runner Lublin), kobiety: 1. Valentyna Kiliarska (Ukraina); XXI (9 X 2015 r.): 1. Volodymyr Kyts (Ukraina), kobiety: 1.Danuta Urbanik (KKS Viktoria Stalowa Wola); XXII (7 X 2016 r.): 1. Volodymyr Kyts (Ukraina), kobiety: 1. Sylwia B\u0105ba (Nowa D\u0119ba); XXIII (29 IX 2017 r.): 1. Volodymyr Kyts (Ukraina), kobiety: 1. Valeria Zinenko (Ukraina); XXIV (28 IX 2018 r.): 1. Adam Czerwi\u0144ski, kobiety: 1. Valentyna Kiliarska(Ukraina); XXV (27 IX 2019 r.): 1. Adam Czerwi\u0144ski (Wieliczka), kobiety: 1. Valentyna Kiliarska (Ukraina);<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eBIEGACZKI\u201d<\/strong>, wielka betonowa rze\u017aba plenerowa wykonana w Mielcu w latach 1964-1966 przez prof. Henryka Burzca, artyst\u0119 rze\u017abiarza z Zakopanego. Usytuowana na stadionie sportowym Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji (dawniej FKS \u201ePZL-Stal\u201d) w Mielcu pomi\u0119dzy ulicami J. Kusoci\u0144skiego i L. Solskiego. W 2021 r., w zwi\u0105zku z budow\u0105 nowej hali sportowo-widowiskowej, rze\u017aba zosta\u0142a przeniesiona na teren pomi\u0119dzy hal\u0105 i ul. J. Kusoci\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIEGANOWSKI MAREK ANTONI,<\/strong>\u00a0urodzony 26 IV 1952 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Heleny z Toporowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1971 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek: Budowa Pojazd\u00f3w i Silnik\u00f3w Samochodowych ) i w 1976 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Ponadto w 1980 r. uko\u0144czy\u0142 dwuletnie studium podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Krakowie (kierunek: Ekonomia, specjalizacja: Ekonomia i zarz\u0105dzanie). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w lipcu 1971 r. w WSK PZL-Mielec i jako konstruktor, technolog \u2013 obr\u00f3bka skrawaniem pracowa\u0142 do IX 1978 r. Od X 1978 r. do I 1982 r. by\u0142 wiceprezesem ds. technicznych Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Mielcu. W lutym 1982 r. powierzono mu funkcj\u0119 naczelnika gminy Mielec i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do lipca 1989 r. W tym czasie, poza realizacj\u0105 podstawowych obowi\u0105zk\u00f3w, m.in. dostosowano prac\u0119 Urz\u0119du Gminy i innych instytucji gminnych do uwarunkowa\u0144 powsta\u0142ych w 1985 r. po oddaniu Mielcowi kilku miejscowo\u015bci. Wtedy te\u017c przeniesiono Gminny O\u015brodek Kultury z Wojs\u0142awia do Chorzelowa oraz rozpocz\u0119to gazyfikacj\u0119 gminy. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami M. Bieganowskiego by\u0142y: Firmy \u201eBUK\u201d i \u201eELMAR\u201d\u00a0 (samodzielna dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcza, VIII 1989 r. \u2013 V 2005 r.), HELIOS Sp. z o.o. Rzesz\u00f3w (prezes Zarz\u0105du, VI 1998 r. \u2013 IV 2001 r.), PPUH BORIMEX Z. Krupa (dyrektor operacyjny, pe\u0142nomocnik ds. system\u00f3w zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105, V 2005 r. \u2013 X 2017 r.), BORIMEX Sp. z o.o. (prokurent, X \u2013 XI 2017 r.). W listopadzie 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. \u015awiadczy us\u0142ugi w zakresie szkolenia, wdro\u017cenia (wdro\u017cy\u0142 systemy ISO 9001 i ZKP od podstaw w kilkunastu firmach) i nadzoru System\u00f3w Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105. Wsp\u00f3\u0142pracuje z TUV NORD Polska, Leszek Makso\u0144 LM-SZ Mielec. W m\u0142odo\u015bci poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako przewodnicz\u0105cy Ko\u0142a ZMS-ZSMP ZD WSK \u2013 PZL-Mielec oraz cz\u0142onek Rady Uczelnianej i Wydzia\u0142owej Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym i Br\u0105zowym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza LZS.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIEL KAZIMIERZ<\/strong>, zawodnik sekcji bokserskiej \u201eStali\u201d Mielec (II liga) w latach 50., klasyfikowany w czo\u0142\u00f3wce krajowej. W 1959 r. wyjecha\u0142 z Mielca i walczy\u0142 w I-ligowych klubach \u201eStali\u201d Stalowa Wola i \u201eHutniku\u201d Krak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIEL W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, brat Kazimierza, zawodnik sekcji bokserskiej \u201eStali\u201d Mielec (II liga) w latach 50., klasyfikowany w czo\u0142\u00f3wce krajowej. W 1959 r. wyjecha\u0142 z Mielca i walczy\u0142 w I-ligowych klubach \u201eStali\u201d Stalowa Wola i \u201eHutniku\u201d Krak\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIELEC ALFRED<\/strong>, urodzony 5 IV 1945 r. w Elembach (Niemcy), syn Leona i Jadwigi z domu Lizak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Studium Historii Sztuki przy Pa\u0144stwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1966 r. jako instruktor modelarni Aeroklubu Mieleckiego, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako grawer w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1975 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zak\u0142adu Jubilerskiego w D\u0119bicy. W 1975 r. zda\u0142 egzamin mistrzowski w rzeszowskiej Izbie Rzemie\u015blniczej, a w 1977 r. \u2013 egzamin mistrzowski w zakresie z\u0142otnictwa w Izbie Rzemie\u015blniczej w Lublinie. W obu dziedzinach posiada \u015bwiadectwa patentowe. Od 1978 r. do 1991 r. prowadzi\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad \u201eZ\u0142otnictwo-Grawerstwo-Metaloplastyka\u201d w mieleckim Domu Rzemios\u0142a. Wa\u017cniejsze prace z zakresu metaloplastyki w Mielcu: drzwi g\u0142\u00f3wne do ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza, podobizna S. Konarskiego na budynku I LO, podobizna M. Kopernika oraz znaki zodiaku w uk\u0142adzie zegara i astrolabium kopernikowskie na budynku II LO, wewn\u0105trz tej szko\u0142y podobizna M. Kopernika wg J. Matejki, tablica z podobizn\u0105 W. Szafera w Szkole Podstawowej nr 1, kompozycje z wizerunkiem ko\u015bcio\u0142a MBNP w Mielcu dla nuncjusza papieskiego i arcybiskupa J. Kr\u00f3la z USA z okazji uroczysto\u015bci wmurowania kamienia w\u0119gielnego pod ten ko\u015bci\u00f3\u0142, krzy\u017c harcerski z kotwic\u0105 i napisami na budynku Szko\u0142y Podstawowej nr 13, tablice na kilku Miejscach Pami\u0119ci Narodowej. Ponadto w okolicach Mielca: podobizna M. Kopernika w Szkole Podstawowej w Chorzelowie, podobizna gen. W. Sikorskiego w Szkole Podstawowej w Tuszowie Narodowym, wyobra\u017cenie Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej w kapliczce przy drodze Mielec-Kolbuszowa. Wa\u017cniejsze prace grawerskie: plakiety z podobizn\u0105 M. Kopernika z okazji 500-lecia jego urodzin (1973 r.), medale z okazji Mi\u0119dzynarodowych Zawod\u00f3w o Puchar Interwizji w Gimnastyce Artystycznej w Mielcu w 1974 i 1979 r., medale dla Centralnego Zwi\u0105zku Po\u017carnictwa, Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego oraz innych organizacji i instytucji \u015bwieckich i ko\u015bcielnych, odznaki WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, zak\u0142ad\u00f3w pracy i organizacji, herby miast. Wa\u017cniejsze prace z\u0142otnicze: sprz\u0119ty kultowe, m.in. relikwiarz dla b\u0142. Karoliny K\u00f3zk\u00f3wny w Tarnowie, kielichy (jeden z nich znajduje si\u0119 w Pary\u017cu), upominek dla Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II wr\u0119czony w czasie wizyty w Starym S\u0105czu w 1999 r., a tak\u017ce liczna bi\u017cuteria artystyczna. Z okazji lotu AN-2 wok\u00f3\u0142 kuli ziemskiej w 1998 r. wykona\u0142 pami\u0105tkowy globus. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z r\u00f3\u017cnymi instytucjami, m.in. z Muzeum w \u0141a\u0144cucie, dla kt\u00f3rego wykonywa\u0142 modele tamtejszych powoz\u00f3w w skali 1:10. Dowodem uznania tej nieprzeci\u0119tnej dzia\u0142alno\u015bci artystycznej by\u0142o otrzymanie od Ministra Kultury i Sztuki presti\u017cowego tytu\u0142u \u201eMistrza Rzemios\u0142a Artystycznego\u201d w 1985 r. oraz \u00a0biogram w albumie \u201eMistrzowie r\u0119kodzie\u0142a. P\u00f3\u0142 wieku cechowego rzemios\u0142a artystycznego 1945-1995\u201d, wydanego w Warszawie w 1995 r. Drug\u0105 jego pasj\u0105 by\u0142a praca spo\u0142eczna, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d (1963-1969) oraz wiceprezesem Fundacji S.O.S. \u201e\u017bYCIE\u201d \u00a0od 1990 r. Zmar\u0142 8 X 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIELEC KINGA MA\u0141GORZATA<\/strong>, urodzona 4 IV 1979 r. w Rzeszowie, c\u00f3rka Alfreda i \u0141ucji z domu Kamuda. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1998 r. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce I stopie\u0144 (klasa fortepianu) Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu (1992 r.). Studiowa\u0142a na Wydziale Zarz\u0105dzania i Komunikacji Spo\u0142ecznej (kierunek: dziennikarstwo i komunikacja spo\u0142eczna) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra dziennikarstwa. (Tytu\u0142 pracy magisterskiej: Przem\u00f3wienie George`a W. Busha z 11 marca 2002 jako akt perswazji.) W latach 1999-2003 pracowa\u0142a jako prezenterka-redaktorka w Radio\/\u017bak w Krakowie. W 2004 r. utworzy\u0142a w\u0142asn\u0105 firm\u0119 PPUH TUBA Mielec, wykonuj\u0105c\u0105 m.in. us\u0142ugi doradcze, dziennikarskie, fotograficzne i dydaktyczne. Wykonywa\u0142a prace dla m.in. Centrum Wspierania Aktywno\u015bci Lokalnej w Warszawie, Narodowego Centrum Kultury w Warszawie, Szko\u0142y Wy\u017cszej Psychologii Spo\u0142ecznej w Warszawie, Fundacji Imago Mundi w Krakowie oraz medi\u00f3w regionalnych. W latach 2006-2008 by\u0142a redaktork\u0105 Radia PULS FM Mielec, a w latach 2007-2008 prowadzi\u0142a Internetowy Serwis Kulturalny orientuj.si\u0119.pl. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142a: XIV Szko\u0142\u0119 Lider\u00f3w Spo\u0142ecze\u0144stwa Obywatelskiego w Warszawie (2006 r.), studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania S\u0142u\u017cb\u0105 Zdrowia na Wydziale Zdrowia Publicznego Collegium Medicum UJ (2007 r.), studia podyplomowe w zakresie promocji i profilaktyki zdrowotnej na tym\u017ce Wydziale CM UJ (2007 r.) oraz Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w Fundraisingu (2008 r.). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Fundacji SOS \u017bycie (prezeska od 1998 r.), Stowarzyszeniu Kulturalnym JARTE (wiceprezeska w latach 2004-2008, prezeska od 2008 r.), cz\u0142onkini Rady Dzia\u0142alno\u015bci Po\u017cytku Publicznego Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego (kadencja 2014-2016) i wolontariuszka w Szlachetnej Paczce (2013). W latach 2005-2013 bra\u0142a udzia\u0142 w 15 fotograficznych wystawach zbiorowych Stowarzyszenia Kulturalnego JARTE w Mielcu, m.in. \u201eLudzie dla ludzi\u201d, \u201eMielecka pami\u0119\u0107. Suplement\u201d i \u201eOkoliczno\u015bci\u201d. Prace fotograficzne prezentowa\u0142a tak\u017ce m.in. w Wojew\u00f3dzkim Domu Kultury w Rzeszowie i w ramach \u201eGalerii jednego zdj\u0119cia\u201d w Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu. Dokumentowa\u0142a projekty kulturalne (\u201eKurtyna marze\u0144\u201d, \u201eM4 Moje Miasto Moje Miejsce\u201d). Publikowa\u0142a zdj\u0119cia w Tygodniku Regionalnym \u201eKorso\u201d, Gazecie Codziennej \u201eNowiny\u201d, Kwartalniku Kulturalnym \u201eKultureska\u201d i Czasopi\u015bmie OSOZ. Jest autork\u0105 projekt\u00f3w artystycznych i animacyjnych, m.in. \u201eNastr\u00f3j si\u0119\u201d, \u201eAlbum rodzinny\u201d. Pelni funkcj\u0119 prezesa Zarzadu Fundacji SOS \u017bycie w Mielcu. M.in. wspiera zarz\u0105dzanie programami wczesnego wykrywania raka piersi i raka szyjki macicy oraz specjalistyk\u0105 AOS w ramach O\u015brodka Diagnostycznego Chor\u00f3b Nowotworowych, projektuje dzia\u0142ania edukacyjno-profilaktyczne, opracowuje wnioski grantowe oraz wprowadza innowacje w zarzadzaniu ochron\u0105 zdrowia. Ponadto od 2017 r. jest ekspertk\u0105 Centrum Kulturalnego w Przemy\u015blu. Pracowa\u0142a w Muzeum Kultury Ludowejw Kolbuszowej (2014-2017) i Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego SA. w Rzeszowie (2017-2019) raz w Rzeszowskim O\u015brodku Wsparcia Ekonomii Spo\u0142ecznej – Biuro w Mielcu. W 2022 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Kontynuuje spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 jako prezes Stowarzyszenia Kulturalnego JARTE w Mielcu, organizuj\u0105c m.in. spotkania i wystawy. Od 2019 r. uczestniczy w projekcie: Mielecka Kooperatywa Spo\u017cywcza (KOOP) oraz w Szkole Lider\u00f3w w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIELEC \u0141UCJA<\/strong>, urodzona 2 IV 1946 r. w D\u0105browie Che\u0142mi\u0144skiej k\/Bydgoszczy, c\u00f3rka Antoniego i Anastazji z domu Medwid. Absolwentka Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I st. w Bydgoszczy i Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a Pomaturalne Studium przy SGPiS w Warszawie, studiowa\u0142a w Allianse Francaise w Pary\u017cu. Pracowa\u0142a w ksi\u0119gowo\u015bci Miejskiego Handlu Detalicznego i WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. \u00a0W latach 1966-1969 wyst\u0119powa\u0142a w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Po dramatycznych, ale zako\u0144czonych pomy\u015blnie k\u0142opotach zdrowotnych syna, niemal ca\u0142\u0105 swoj\u0105 energi\u0119 skierowa\u0142a na pomaganie ludziom chorym. W 1990 r. za\u0142o\u017cy\u0142a Fundacj\u0119 S.O.S. \u201e\u017bycie\u201d w Mielcu i \u00a0pozostaje do dzi\u015b \u00a0jej prezesem. ( Celem Fundacji jest ratowanie \u017cycia dzieci i m\u0142odzie\u017cy chorych na bia\u0142aczk\u0119 oraz pomaganie w leczeniu innych schorze\u0144.) W 1996 r. doprowadzi\u0142a do powstania Klubu Amazonek (kobiet po mastektomii), w 1997 r. \u2013 Stowarzyszenia Chorych na Stwardnienie Rozsiane, w 1999 r. \u2013 Stowarzyszenia Amazonek Powiatu Mieleckiego, a w 2000 r. \u2013 Niepublicznego Zak\u0142adu Opieki Zdrowotnej \u2013 O\u015brodka \u00a0Diagnostycznego Chor\u00f3b Nowotworowych w Mielcu (w budynku dawnej Przychodni WSK). Jest autork\u0105 program\u00f3w profilaktycznych: w 1997 r. – wykrywanie raka piersi u kobiet w Mielcu (program wdro\u017cony p\u00f3\u017aniej w ca\u0142ym kraju), \u00a0w 1998 r. \u2013 \u00a0wykrywanie raka piersi u kobiet na terenach powiat\u00f3w: mieleckiego, kolbuszowskiego, d\u0119bickiego i ropczycko-s\u0119dziszowskiego oraz wykrywanie raka szyjki macicy. W 1999 r. wdra\u017cano te programy (przy wsparciu Banku \u015awiatowego) w Mielcu jako jednym z 6 o\u015brodk\u00f3w w kraju. Doprowadzi\u0142a do powstania w Mielcu Centrum Diagnostycznego Chor\u00f3b Piersi i Chor\u00f3b Narz\u0105du Rodnego, z siedzib\u0105 przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. W listopadzie 2003 r. prowadzona przez ni\u0105 Fundacja SOS \u201e\u017bycie\u201d otrzyma\u0142a I miejsce w og\u00f3lnopolskim konkursie PRO PUBLICO BONO w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142a socjologi\u0119 na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych KUL w Lublinie. W Plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zdoby\u0142a tytu\u0142 \u201eMielczanina Roku 2003\u201d. 19 X 2004 r. odebra\u0142a z r\u0105k prof. Andrzeja Zolla \u2013 rzecznika praw obywatelskich, presti\u017cow\u0105 nagrod\u0119 \u201ePro publico bono\u201d za prowadzenie mammobusu \u2013 przychodni diagnostyki na k\u00f3\u0142kach. W 2006 r. zosta\u0142a wskazana przez Polsk\u0105 Uni\u0119 Onkologii jako ekspert Rady ds. Zwalczania Chor\u00f3b Nowotworowych oraz wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w 43. Mi\u0119dzynarodowej Konferencji Fundrasingu w Atlancie (USA). Uczestniczy\u0142a w rz\u0105dowym programie profilaktycznym \u201eR\u00f3\u017cowa konwalia\u201d dla kobiet w wieku 55-70 lat. Za wszechstronn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ochronie zdrowia, a zw\u0142aszcza dynamiczn\u0105 realizacj\u0119 program\u00f3w profilaktycznych dla kobiet, otrzyma\u0142a wiele form uznania, a w 2009 r. nominacj\u0119 do Nagrody XX-lecia Fundacji Pro Publico Bono. W 2010 r. by\u0142a inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem Mi\u0119dzynarodowej Konferencji Naukowo-Szkoleniowej \u201eZdrowie publiczne w r\u0119kach obywateli\u201d w Mielcu.10 II 2014 r. prowadzona przez ni\u0105 Fundacja zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Nagrod\u0105 \u015awi\u0119tego Kamila – patrona chorych i pracownik\u00f3w s\u0142u\u017cby zdrowia, a w 2016 r. otrzyma\u0142a presti\u017cowe wyr\u00f3\u017cnienie „Jask\u00f3lka Nadziei” w kategorii: Lider Organizacji Pacjent\u00f3w w czasie VI Forum Pacjent\u00f3w Onkologicznych w Warszawie. Po audycie klinicznym (6 XII 2019 r.) NFZ nie podpisa\u0142 kolejnej umowy z Fundacj\u0105, tote\u017c w 2020 r. nie prowadzi\u0142a program\u00f3w profilaktycznych, ale wykorzysta\u0142a ten czas na remont i unowoczesnienie pomieszcze\u0144 oraz zakup sprz\u0119tu diagnostycznego, m.in. nowoczesnego cyfrowego tomomammografu. W 2021 r. podpisa\u0142a z NFZ nowy kontrakt i powr\u00f3ci\u0142a do realizowania program\u00f3w profilaktycznych. By\u0142a cz\u0142onkiem Mieleckiej Rady Dzia\u0142alno\u015bci Po\u017cytku Publicznego w kadencji 2016-2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIELEWICZ EDWARD<\/strong>, urodzony 16 IX 1948 r. w Bochni. Treningi pi\u0142karskie i karier\u0119 wyczynow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w ROW Rybnik (1968-1969), a w 1969 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eHutnika\u201d Nowa Huta. W 1974 r. zosta\u0142 zawodnikiem (obro\u0144c\u0105) I-ligowej dru\u017cyny \u201eStali\u201d Mielec, w kt\u00f3rej zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrza Polski w 1975 r. i tytu\u0142 mistrza Polski w 1976 r. By\u0142 uczestnikiem s\u0142ynnych mecz\u00f3w z \u201eRealem\u201d Madryt w ramach rozgrywek o Puchar Klubowych Mistrz\u00f3w Europy w 1976 r. W 1977 r. zako\u0144czy\u0142 gr\u0119 w mieleckim zespole. Og\u00f3\u0142em zagra\u0142 w \u201eStali\u201d 52 mecze w I lidze. Po wyje\u017adzie z Mielca (1977) gra\u0142 w \u201eCracovii\u201d, a nast\u0119pnie wyjecha\u0142 do USA i wyst\u0119powa\u0142 w barwach polonijnego klubu \u201eBia\u0142y Orze\u0142\u201d Detroit. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w 1983 r. i w klubie \u201eGr\u0119ba\u0142owianka\u201d by\u0142 graj\u0105cym trenerem. Tam te\u017c zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 gr\u0119 i pracowa\u0142 jako trener w ma\u0142opolskich i \u015bwi\u0119tokrzyskich klubach sportowych oraz w sztabach trenerskich Cracovii i Hutnika Krak\u00f3w. By\u0142 opiekunem obiektu sportowego na osiedlu Kalinowym w Krakowie i s\u0119dzi\u0105 pi\u0142karskim. Zmar\u0142 w nocy z 13 na 14 I 2020 r. Pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIELEWICZ WOJCIECH<\/strong>, urodzony 3 V 1966 r. w Skar\u017cysku Kamiennej, syn Mieczys\u0142awa i Marii z domu Fronk. By\u0142 zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej \u201eStali\u201d Mielec w 2. po\u0142owie lat 80. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w tr\u00f3jskoku (rekord \u017cyciowy \u2013 16,02 m) i skoku w dal. W 1989 r. zdoby\u0142 tytu\u0142 halowego wicemistrza Polski w tr\u00f3jskoku. Nale\u017ca\u0142 do kadry narodowej, wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji Polski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIENIECKI TEODOR<\/strong>, uczestnik ruchu oporu w okresie okupacji hitlerowskiej (ps. \u201eBogdan\u201d), podporucznik, zast\u0119pca dow\u00f3dcy oddzia\u0142u NOW, a p\u00f3\u017aniej AK w Mielcu (dow\u00f3dca Marian Manowski). 12 VIII 1944 r. z podleg\u0142ym oddzia\u0142em zg\u0142osi\u0142 si\u0119 w Rzeszowie do s\u0142u\u017cby w armii gen. Z. Berlinga. Tam zosta\u0142 aresztowany i wydany NKWD (razem z M. Manowskim), a nast\u0119pnie zes\u0142any do \u0142agru w Riazaniu. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIENIEK BOGDAN<\/strong>, urodzony 12 X 1958 r. w Woli Mieleckiej, syn Stanis\u0142awa i Antoniny z domu Babula. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studiowa\u0142 na UMCS w Lublinie \u2013 Filia w Rzeszowie i w 1981 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1993 r., w okresie wewn\u0119trznej restrukturyzacji WSK, pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa ds. ekonomicznych Wytw\u00f3rni Pojazd\u00f3w \u201eMelex\u201d Sp. z o.o. w latach 1993-1996 oraz wiceprezesa ds. ekonomicznych Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o. o. w latach 1997-1998. R\u00f3wnolegle do dzia\u0142alno\u015bci zawodowej aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142eczno-gospodarczym miasta. By\u0142 wybierany do Miejskiej Rady Narodowej w kadencji 1988-1990 (skr\u00f3conej) oraz do Rady Miejskiej w kadencjach: 1990-1994, 1994-1998 i 1998-2002, a od 1998 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezydenta miasta Mielca. Od 1990 r. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w mieleckim sporcie, m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Rewizyjnej FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Klubu Pi\u0142ki Siatkowej \u201eStal\u201d Mielec od 1997 r. W wyborach samorz\u0105dowych w 2002 r., 2006 r. i 2010 r. by\u0142 wybierany do Rady Miejskiej w Mielcu, ale w zwi\u0105zku z powierzaniem mu funkcji wiceprezydenta miasta Mielca rezygnowa\u0142 z mandatu radnego. Nadzoruj\u0105c z ramienia samorz\u0105du miasta funkcjonowanie m.in. instytucji o\u015bwiatowych, kulturalnych i sportowych oraz wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z wieloma stowarzyszeniami, przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju \u017cycia spo\u0142eczno-gospodarczego Mielca. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany do Zarz\u0105du Zwi\u0105zku Miast Polskich w Poznaniu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2014 r. W 2014 r. wybrano go kolejny raz na radnego Rady Miejskiej w Mielcu oraz zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu na stanowisku dyrektora Wydzia\u0142u Funduszy, Inwestycji i Gospodarki Nieruchomo\u015bciami. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2018-2023, a nast\u0119pnie na przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2024-2029. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Honorowym Zwi\u0105zku Miast Polskich i Odznak\u0105 Honorow\u0105 „Za Zas\u0142ugi dla Samorzadu Terytorialnego”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIENIEK JAN<\/strong>, urodzony 26 I 1900 r. w Tuszowie Narodowym. Uczy\u0142 si\u0119 w mieleckich szko\u0142ach. Uczestniczy\u0142 w ko\u0144cowym okresie I wojny \u015bwiatowej, s\u0142u\u017c\u0105c w jednostce wojskowej w Radymnie, a nast\u0119pnie w wojnie polsko-bolszewickiej i powstaniu \u015bl\u0105skim. Od 1922 r. uczy\u0142 w szko\u0142ach w rejonie Gliwic. Uko\u0144czy\u0142 Seminarium Nauczycielskie w K\u0105tach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w szkole w Pszczynie. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Powsta\u0144c\u00f3w \u015al\u0105skich i do Zwi\u0105zku Obrony Kres\u00f3w Wschodnich. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. (w randze podporucznika) otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 5. batalionu pancernego w Krakowie i z nim operowa\u0142 w okolicach Przemy\u015bla i Lwowa. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na ziemie wschodnie wycofa\u0142 si\u0119 z oddzia\u0142em na W\u0119gry i zosta\u0142 internowany. W 1940 r., przy pomocy W\u0119gr\u00f3w, zbieg\u0142 z obozu i przez Ba\u0142kany dosta\u0142 si\u0119 na Bliski Wsch\u00f3d i zosta\u0142 wcielony do formuj\u0105cej si\u0119 Samodzielnej Brygady Strzelc\u00f3w Karpackich. Bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych Brygady, m.in. w p\u00f3\u0142nocnej Afryce (delta Nilu, Aleksandria, Tobruk). Walczy\u0142 te\u017c pod Monte Cassino, Pineyo, Ancon\u0105, San Benedetto i Boloni\u0105. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana. W lipcu 1946 r. jednostka 2. Korpusu, w kt\u00f3rej s\u0142u\u017cy\u0142, przeniesiona zosta\u0142a do Anglii. Do rodzinnego Tuszowa Narodowego powr\u00f3ci\u0142 w maju 1947 r. Pracowa\u0142 m.in. w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Tuszowie Narodowym. W latach 50. zosta\u0142 zatrudniony w Mielcu na stanowisku kierownika \u201eDomu Ksi\u0105\u017cki\u201d przy ul. A. Mickiewicza, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Biblioteki Pedagogicznej. Zmar\u0142 22 XI 1963 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIENIEK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony w 1898 r. Po uko\u0144czeniu klasy III mieleckiego gimnazjum zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotnika do polskiego wojska uczestnicz\u0105cego w I wojnie \u015bwiatowej. Zgin\u0105\u0142 na pocz\u0105tku dzia\u0142a\u0144 wojennych w 1914 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIENIEK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 VI 1943 r. w Tuszowie, syn Jana i Antoniny z domu Przygoda. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1968 r. w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a w latach 1968-1990 by\u0142 radc\u0105 prawnym w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu \u00a0Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu i by\u0142 jego przewodnicz\u0105cym w latach 1989-1990. W 1990 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej, a nast\u0119pnie na prezydenta miasta Mielca w kadencji 1990-1994. W tym okresie by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych konstruktor\u00f3w g\u0142\u0119bokich przemian spo\u0142eczno-gospodarczych w Mielcu. Od 1994 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 kancelari\u0119 adwokack\u0105 w Mielcu. By\u0142 przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Klubu Inteligenckiej Katolickiej (wcze\u015bniej by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du i wiceprezesem), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego w Rzeszowie (od 1997 r.) i radnym powiatu mieleckiego w kadencji 1998-2002. Zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2002-2006. Przez wielu lat by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Parafialnej Parafii Ducha \u015awi\u0119tego, a przez pewien czas redagowa\u0142 gazetk\u0119 parafialn\u0105 „Spod Znaku Ducha \u015awi\u0119tego”. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 6 III 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIE\u0143 STANIS\u0141AW FELIKS<\/strong>, urodzony 23 III 1945 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Zmroczek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie i w 1968 r. uzyska\u0142 dyplom lekarza medycyny. W latach 1970-1989 pracowa\u0142 w Klinice Otolaryngologii Akademii Medycznej w Warszawie, w ostatnim okresie jako docent etatowy. W 1974 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych, a w 1975 r. \u2013 specjalisty w zakresie otorynolaryngologii. Ponadto w 1976 r. przebywa\u0142 jako stypendysta w Londynie (The Royal National Throat, Nose and Ear Hospital)), a w latach 1978-1980 pracowa\u0142 w The Garyounis University \u2013 Benghazi, Libya jako Senior Lecturer. W 1986 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora habilitowanego nauk medycznych. W 1989 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Instytutu Nauczania Klinicznego w Kielcach Akademii Medycznej w Krakowie i obj\u0105\u0142 stanowisko kierownika Kliniki Otolaryngologii, a nast\u0119pnie od 1990 r. do 2000 r. by\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego Otolaryngologii Wojew\u00f3dzkiego Szpitala Zespolonego w Kielcach. W 2001 r. powierzono mu stanowisko kierownika Dzia\u0142u Chirurgii Nowotwor\u00f3w G\u0142owy i Szyi w \u015awi\u0119tokrzyskim Centrum Onkologii w Kielcach i obejmowa\u0142 je do przej\u015bcia na emerytur\u0119 (1 IV 2010 r.). R\u00f3wnocze\u015bnie od 2001 r. jest profesorem na Wydziale Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego (wcze\u015bniej Akademia \u015awi\u0119tokrzyska) w Kielcach. Jego dotychczasowy dorobek naukowy stanowi: ponad 130 publikacji z zakresu otolaryngologii, chirurgii g\u0142owy i szyi w czasopismach indeksowanych, 11 rozdzia\u0142\u00f3w w monografii Otoneurologia kliniczna (trzy wydania, ostatnie w 1998 r.), 10 rozdzia\u0142\u00f3w w monografii Chirurgia onkologiczna (2009), 9 rozdzia\u0142\u00f3w w innych monografiach i podr\u0119cznikach. Jest autorem i redaktorem monografii\u00a0Rozpoznawanie i leczenie przerzut\u00f3w nowotworowych do w\u0119z\u0142\u00f3w ch\u0142onnych g\u0142owy i szyi<\/em>\u00a0(2005). W ramach dzia\u0142alno\u015bci dydaktycznej wyszkoli\u0142 24 lekarzy w zakresie otorynolaryngologii oraz by\u0142 promotorem 3 przewod\u00f3w doktorskich. Poza prac\u0105 etatow\u0105 dzia\u0142a\u0142 w wielu organizacjach lekarskich, m.in. w samorz\u0105dzie lekarskim (8 lat), Zarz\u0105dzie G\u0142\u00f3wnym Polskiego Towarzystwa Otolaryngolog\u00f3w Chirurg\u00f3w G\u0142owy i Szyi oraz w Zespole Specjalisty Krajowego. Aktualnie pe\u0142ni funkcje: s\u0119dziego Okr\u0119gowego S\u0105du Lekarskiego (od 1989 r.), cz\u0142onka Naczelnego S\u0105du Lekarskiego (od 2009 r.), specjalisty wojew\u00f3dzkiego ds. otorynolaryngologii, cz\u0142onka komisji \u00a0pa\u0144stwowego egzaminu specjalizacyjnego z otorynolaryngologii (od 2002 r.), cz\u0142onka Rotary International (od 1997 r.), przedstawiciela Polski w UEMS \u2013 Section ORL (od 2006 r.), cz\u0142onka Executive Board for ENT Examination European Academy of Otorhinolaryngology (od 2008 r.). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i tytu\u0142em Cz\u0142onka Honorowego Polskiego Towarzystwa Otolaryngolog\u00f3w Chirurg\u00f3w G\u0142owy i Szyi (2020 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIERNACKI BOGUS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 X 1953 r. w Zag\u00f3rzanach ko\u0142o Gorlic, syn Stefana i Heleny z D\u0105browskich. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Gorlicach z matur\u0105 w 1972 r., a nast\u0119pnie Politechnik\u0119 Warszawsk\u0105 \u2013 Filia w P\u0142ocku i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika w 1977 r. Do pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d zosta\u0142 przyj\u0119ty w 1977 r. na stanowisko sta\u017cysty technologa. Od 1978 r. pracowa\u0142 na Wydziale Monta\u017cu I\u0141-86, kolejno jako mistrz, starszy mistrz i zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem Dzia\u0142u Sterowania Jako\u015bci\u0105. W latach 1984-1988 pe\u0142ni\u0142 z wyboru funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego NSZZ Pracownik\u00f3w Przemys\u0142u Elektromaszynowego. Od 1988 r. do 1990 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Zak\u0142adu Lotniczego. Do dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej powr\u00f3ci\u0142 w 1990 r. i jako wiceprzewodnicz\u0105cy NSZZ Pracownik\u00f3w Przemys\u0142u Elektromaszynowego uczestniczy\u0142 w negocjacjach z w\u0142adzami pa\u0144stwowymi w sprawie dostosowania mieleckiej WSK do zachodz\u0105cych przemian gospodarczo-spo\u0142ecznych w Polsce. W latach 1993-1998 obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora ds. dzia\u0142alno\u015bci us\u0142ugowej i cz\u0142onka Zarz\u0105du WSK, a nast\u0119pnie by\u0142 dyrektorem ds. restrukturyzacji i dzia\u0142alno\u015bci us\u0142ugowej oraz dyrektorem operacyjnym. R\u00f3wnocze\u015bnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz \u015brodowiska, by\u0142 m.in. prezesem Aeroklubu Mieleckiego, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201ePZL-Stal\u201d, cz\u0142onkiem Rady Osiedlowej Lotnik\u00f3w, przewodnicz\u0105cym Komitetu Rodzicielskiego Szko\u0142y Podstawowej nr 7 (1988-1998), wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i przewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni Lokatorsko-W\u0142asno\u015bciowej przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (1988 r.), a tak\u017ce prezesem odrodzonego Klubu Pi\u0142ki Siatkowej \u201eStal\u201d Mielec. Od 2000 r. pracuje w firmie prywatnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIERNACKIEGO EDMUNDA (ULICA)<\/strong>, jedna z bardziej znanych i wi\u0119kszych (820 m) ulic powiatowych na osiedlu Janusza Kusoci\u0144skiego. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Biegnie \u0142ukiem od Alei Niepodleg\u0142o\u015bci do ul. L. Solskiego i \u0142\u0105czy si\u0119 z ni\u0105 przy reprezentacyjnym \u201eHotelu Polskim\u201d. Powsta\u0142a na prze\u0142omie lat 40. i 50. w ramach rozbudowy osiedla fabrycznego, a patrona otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. Inne wa\u017cniejsze obiekty przy tej ulicy to: budynek administracyjny (w nim m.in. Zarz\u0105d MZBM, AWR i Redakcja \u201eKorso\u201d), 2. budynek Szko\u0142y Podstawowej nr 6 (wcze\u015bniej Gimnazjum Nr 1, Szko\u0142a Podstawowa nr 5 i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 27), Galeria \u201eAura\u201d i budynek NZOZ Ortho-Dent oraz hotel „Sta\u017cysta”. W 2006 r. przeprowadzono jej remont i modernizacj\u0119, m.in. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, chodniki z kostki brukowej i nowe miejsca parkingowe. Kolejny parking przy tej ulicy wykonano w 2021 r.
Patron ulicy: EDMUND BIERNACKI (1866-1911), wybitny lekarz patolog. Zapisa\u0142 si\u0119 w historii medycyny powa\u017cnymi osi\u0105gni\u0119ciami. Jako ordynator szpitala w Warszawie i p\u00f3\u017aniej wyk\u0142adowca na Uniwersytecie Lwowskim prowadzi\u0142 m.in. badania krwi. Odkry\u0142 i opisa\u0142 zale\u017cno\u015b\u0107 szybko\u015bci opadania krwinek czerwonych od rodzaju schorzenia organizmu. St\u0105d badanie diagnostyczne dotycz\u0105ce tego zjawiska nazywa si\u0119 OB (odczyn Biernackiego). Doceniaj\u0105c wag\u0119 tego odkrycia, mielczanie uczynili go patronem jednej z ulic.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIERNACKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1902 r. w Jangrocie. Do Mielca przyby\u0142 w 1932 r. w zwi\u0105zku z mianowaniem na stanowisko kierownika Szko\u0142y M\u0119skiej. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczne. By\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miasta (1934-1939), prezesem \u00a0BBWR w powiecie mieleckim, przewodnicz\u0105cym Towarzystwa Popierania Budowy Szk\u00f3\u0142 Powszechnych i sekretarzem Rady Szkolnej Miejscowej w Mielcu. W okresie okupacji pozosta\u0142 kierownikiem szko\u0142y, a ponadto w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do organizacji tajnego nauczania. W 1940 r. za\u0142o\u017cy\u0142 (wsp\u00f3lnie z grup\u0105 nauczycieli) Sp\u00f3\u0142dzielcz\u0105 \u00a0Sk\u0142adnic\u0119 Materia\u0142\u00f3w Pi\u015bmiennych \u201eOgniwo\u201d i zosta\u0142 jej prezesem. (Siedziba sk\u0142adnicy przy ul. Ko\u015bciuszki sta\u0142a si\u0119 szybko miejscem kontaktowym tajnej dzia\u0142alno\u015bci nauczycielskiej.) Od 1942 r. by\u0142 skarbnikiem Tajnej Powiatowej Komisji O\u015bwiaty i Kultury, wyp\u0142aca\u0142 zapomogi nauczycielom, kierowa\u0142 dystrybucj\u0105 podr\u0119cznik\u00f3w do tajnego nauczania. Przewodniczy\u0142 komisji egzaminacyjnej \u00a0tajnego nauczania w zakresie szko\u0142y podstawowej i by\u0142 sekretarzem komisji w zakresie szko\u0142y \u015bredniej. Posiada\u0142 pseudonim konspiracyjny \u201eBochenek\u201d. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) kr\u00f3tko by\u0142 cz\u0142onkiem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do D\u0119bicy, gdzie zosta\u0142 mianowany inspektorem szkolnym. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIERNAT ROZALIA<\/strong>, urodzona 17 XII 1924 r. w Przemy\u015blanach, wojew\u00f3dztwo tarnopolskie (obecnie Ukraina), c\u00f3rka Antoniego i Pauliny z domu Bezpi\u0119tka. Od 1943 r. nale\u017ca\u0142a do Wojskowej S\u0142u\u017cby Kobiet \u00a0(ps. \u201eR\u00f3\u017ca\u201d) i by\u0142a sanitariuszk\u0105 w \u00a0oddziale \u201eStrza\u0142y\u201d (AK) w Hanaczowie ko\u0142o Przemy\u015blan\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Jod\u0142\u00f3wce k\/Bochni. Do Mielca przyby\u0142a w 1950 r. i zosta\u0142a zatrudniona najpierw w Przedszkolu Zak\u0142adowym WSK Nr 1, a p\u00f3\u017aniej na stanowisku kierownika Przedszkola Zak\u0142adowego WSK Nr 2. W 1967 r. otrzyma\u0142a zadanie zorganizowania Przedszkola Pa\u0144stwowego Nr 3 przy ul. Ossoli\u0144skich i by\u0142a jego dyrektorem do 1980 r., a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Poza kierowaniem przedszkolem wykonywa\u0142a szereg innych prac pedagogicznych i spo\u0142ecznych. W latach 1966-1972 by\u0142a instruktorem metodykiem wychowania przedszkolnego na terenie powiatu mieleckiego. Napisa\u0142a szereg artyku\u0142\u00f3w z zakresu wychowania przedszkolnego do pisma \u201eWychowanie w Przedszkolu\u201d, a wsp\u00f3lnie z zespo\u0142em pedagogicznym otrzyma\u0142a I nagrod\u0119 tego czasopisma za udzia\u0142 w konkursie na temat wsp\u00f3\u0142pracy z rodzicami i \u015brodowiskiem. W latach 70. zosta\u0142a wybrana do Prezydium Sekcji Wychowawczy\u0144 Przedszkoli Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Warszawie. \u00a0Piastowa\u0142a te\u017c funkcj\u0119 prezesa Ogniska ZNP i by\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego ZNP w Mielcu. Nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119, a obecnie jest cz\u0142onkiem \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 partyzanck\u0105 otrzyma\u0142a Krzy\u017c Armii Krajowej i Odznak\u0119 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, a za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 m.in. Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal Komisji Edukacji Narodowej i wiele odznak resortowych. W 1980 r. wpisana do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142a 7 VIII 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIERNAT RYSZARD (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 11 II 1966 r. w Limanowej, syn Jana i Heleny z domu Ubik. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Limanowej z matur\u0105 w 1985 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1991 r. z tytu\u0142em magistra i w tym samym roku przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1991-1994 pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii pw. \u015bw. Heleny w Nowym S\u0105czu. W 1994 r. zosta\u0142 skierowany do pracy w Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Pracowa\u0142 jako wikariusz w polskiej parafii Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny i francuskiej parafii \u015bw. Magdaleny w Pary\u017cu, a nast\u0119pnie wikariusz i proboszcz cum cura animarum dla Polak\u00f3w w parafii pw. Serca Pana Jezusa w Marsylii, wikariusz i nast\u0119pnie proboszcz parafii \u015bw. Andrzeja i \u015bw. Hieronima w Aix-en-Provence (2001-2004). Ponadto w latach 2001\u20132004 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapelana Szpitala w Aix-en-Provence. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Polskiej Szko\u0142y i Stowarzyszenia Polak\u00f3w Polonica w Aix-en-Provence. W\u00a0 2001 uko\u0144czy\u0142 dwuletnie studia na Uniwersytecie Prawa, Ekonomii i Nauk Politycznych Aix-Marseille z zakresu prawa ko\u015bcielnego i historii Ko\u015bcio\u0142a i przez 2 lata pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 obro\u0144cy w\u0119z\u0142a ma\u0142\u017ce\u0144skiego w s\u0105dzie ko\u015bcielnym drugiej instancji w diecezji Aix-en-Provence. Z kolei w 2003 r. uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie z prawa kanonicznego na Uniwersytecie Katolickim w Pary\u017cu na Wydziale Prawa Kanonicznego i uzyska\u0142 licencjat na podstawie pracy Figure juridique du primat de Pologne (Prawna figura prymasa Polski). W latach 2004\u20132007 pracowa\u0142 jako proboszcz w czterech parafiach w Prowansji: Lamanon, Aureille, Eygui\u00e8res i S\u00e9nas. W 2007 r. wr\u00f3ci\u0142 do Polski i zosta\u0142 mianowany proboszczem w parafii pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Machowej. W 2011 r. otrzyma\u0142 doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Jana Paw\u0142a II w Krakowie Sekcja w Tarnowie na podstawie rozprawy nt. Podstawy teologiczne duszpasterstwa wed\u0142ug kardyna\u0142a Jean-Marie Lustiger oraz powierzono mu obowi\u0105zki obro\u0144cy w\u0119z\u0142a ma\u0142\u017ce\u0144skiego w s\u0105dzie ko\u015bcielnym w Tarnowie. Napisa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w do pisma \u201ePerson end Challenge\u201d. Od 2013 r. do 2021 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 proboszcza parafii pw. Narodzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Czchowie, a ponadto od 2014 r. \u2013 funkcj\u0119 dziekana dekanatu czchowskiego. Od 15 VIII 2021 r. pe\u0142ni funkcje proboszcza parafii pw. Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu oraz dziekana dekanatu Mielec \u2013 Po\u0142udnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIERNAT WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 VIII 1921 r. w Czajkowej, syn Marcina i Leonardy z domu Jarek. Ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y \u015bredniej przemys\u0142owej w Ka\u0142uszu, wojew\u00f3dztwo stanis\u0142awowskie, ale nie uko\u0144czy\u0142 jej z powodu wybuchu wojny. Od 1936 r. odbywa\u0142 uczniowsk\u0105 praktyk\u0119 w warsztatach remontowych przy Tartaku Pa\u0144stwowym w Broszniowie. W czasie okupacji hitlerowskiej prawdopodobnie nale\u017ca\u0142 do organizacji konspiracyjnej lub pomaga\u0142 jej, poniewa\u017c zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w (5 XI 1942 r.) i wywieziony do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu, gdzie przebywa\u0142 od stycznia do kwietnia 1942 r. \u00a0W kwietniu 1942 r. przewieziony zosta\u0142 do obozu w Flossenburg i tam dotrwa\u0142 do wyzwolenia (23 IV 1945 r.). W 1947 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w PZL (p\u00f3\u017aniej WSK). Pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: \u015blusarza, weryfikatora, t\u0142umacza, technologa, starszego technologa, kierownika sekcji i specjalisty technologa. Z dniem 31 maja 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Aktywnie dzia\u0142a w mieleckim Kole Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych oraz pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych Hitlerowskich Wi\u0119zie\u0144 i Oboz\u00f3w Koncentracyjnych. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem O\u015bwi\u0119cimskim, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZIW\u201d. Zmar\u0142 18 VI 2014 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIERZY\u0143SKA HELENA (z domu \u015aMIST)<\/strong>, urodzona 27 I 1954 r. w Trzebiatowie, powiat gryficki, c\u00f3rka Jana i Emilii Ogorza\u0142ek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. Po maturze podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSCh\u201d w Czerminie jako pracownik kadr, p\u00f3\u017aniej kierownik punktu skupu \u017cywca i rewident zak\u0142adowy. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji i Obrotu Rolnego w Zalesiu ko\u0142o Rzeszowa Akademii Rolniczej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W 1986 r. przenios\u0142a si\u0119 do pracy w Zak\u0142adzie Handlu w Mielcu na stanowisko kierownika sekcji, a w 1987 r. zosta\u0142a kierownikiem Drukarni i OBR na Osiedlu M\u0142odego Robotnika. Po likwidacji obu plac\u00f3wek w 1989 r. przez 2 miesi\u0105ce pozostawa\u0142a bez pracy. W 1990 r. zatrudniono j\u0105 w ZUS Inspektorat Mielec na stanowisku inspektora do spraw ubezpiecze\u0144 rolniczych. W nast\u0119pnym roku powierzono jej obowi\u0105zki kierownika sekcji do spraw rolnych. Po utworzeniu Oddzia\u0142u Rejonowego KRUS w Rzeszowie w 1992 r. zosta\u0142a p.o. kierownika Plac\u00f3wki Terenowej w Mielcu, a od kwietnia 1993 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika. W 2001 r. wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rolnictwa\u201d. Z dniem 31 IX 2014 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

\"\"BIERZY\u0143SKI TOMASZ (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 13 I 1985 r. w Mielcu, syn Leonarda Kolbusza i Janiny Bierzy\u0144skiej. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika z matur\u0105 w 2004 r. Przez lata szkolne mieszka\u0142 w Rzemieniu, powiat mielecki.\u00a0 Studia z teologii kap\u0142a\u0144skiej na Uniwersytecie Papieskim Jana Paw\u0142a II w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2010 r. z tytu\u0142em magistra, a nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwiecenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz i by\u0142 nauczycielem religii w parafiach pod wezwaniem: \u015bw. Urszuli w Lubeni (2010-2013), \u015bw. Wawrzy\u0144ca w Trzcianie (2013-2016), \u015bw. Stanis\u0142awa w Ja\u015ble (2016-2018), \u015bw. J. S. Pelczara w Rzeszowie (2018-2019), Narodzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Gorlicach (2019-2023) i\u00a0\u00a0 b\u0142.\u00a0 ks. Jerzego Popie\u0142uszki w Rzeszowie (2023-nadal).\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 szereg studi\u00f3w podyplomowych: Sztuczna inteligencja w biznesie i automatyzacja proces\u00f3w biznesowych; Autoprezentacja, wyst\u0105pienia publiczne i przyw\u00f3dztwo w biznesie; Analityk finansowy; Master of Business Administration\u00a0 MBA; Organizacja i zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105. Ponadto uzyska\u0142 dyplom zawodowy w zawodzie rolnik i certyfikat First Certificate in English \u2013 level B2. W 2021 r. w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy pt. Odpowiedzialno\u015b\u0107 jako poj\u0119cie kluczowe w oficjalnym nauczaniu Ko\u015bcio\u0142a katolickiego na temat edukacji medialnej<\/em>. Od 2023 r. jest nauczycielem konsultantem w Podkarpackim Centrum Edukacji Nauczycieli w Rzeszowie i w Wydziale Katechetycznym Kurii Diecezji Rzeszowskiej. Ponadto od 2023 r. pe\u0142ni funkcje: delegata biskupa ds. bierzmowania w dekanacie strzy\u017cowskim w diecezji rzeszowskiej, wizytatora diecezjalnego do spraw katechezy w diecezji rzeszowskiej i kierownika Oddzia\u0142u Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Teologicznego. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Teologicznego, Polskiego Towarzystwa Geopolitycznego i Stowarzyszenia Homilet\u00f3w Polskich. Jest autorem ksi\u0105\u017cek: Kompendium Dokument\u00f3w Soboru Watyka\u0144skiego II,<\/em> Tarn\u00f3w 2012; Powo\u0142anie i media,<\/em> Rzesz\u00f3w 2018; Katolicka Edukacja Medialna. Punkt wyj\u015bcia. Odpowiedzialno\u015b\u0107 jako poj\u0119cie kluczowe w oficjalnym nauczaniu Ko\u015bcio\u0142a katolickiego na temat edukacji medialnej<\/em>, Tarn\u00f3w 2023.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eBIES\u201d (TS-8), B II, B III<\/strong>, samolot szkolny produkowany w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w latach 1957-1961. Podstawowe dane: za\u0142oga \u2013 2 osoby, moc startowa \u2013 330 KM, masa startowa \u2013 1630 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 305 kg. Opracowanie wykona\u0142 Instytut Lotnictwa w Warszawie. Konstruktorem by\u0142 Tadeusz So\u0142tyk, a konstruktorem prowadz\u0105cym produkcji seryjnej \u2013 Wac\u0142aw Pietrzak. Pierwszy lot samolotu mieleckiego odby\u0142 si\u0119 23 VIII 1958 r., a wykona\u0142 go pilot Tadeusz Go\u0142\u0119biewski. \u00a0Og\u00f3\u0142em wykonano 239 egzemplarzy wszystkich odmian. Na samolocie tym polscy piloci do\u015bwiadczalni Instytutu Lotnictwa w Warszawie ustanowili kilka rekord\u00f3w \u015bwiata, uznanych i zarejestrowanych przez FAI: 1) rekord wysoko\u015bci w klasie C-1c w grupie 1 \u2013 Andrzej Ab\u0142amowicz \u2013 7 084 m (28 XII 1956), 2) rekord odleg\u0142o\u015bci w obwodzie zamkni\u0119tym w klasie C-1d w grupie 1 \u2013 Andrzej Ab\u0142amowicz – 2 884,5 km (14 V 1957), 3) rekord pr\u0119dko\u015bci w obwodzie zamkni\u0119tym d\u0142ugo\u015bci 2000 km w klasie C-1c w grupie 1 \u2013 Ludwik Natkaniec \u2013 320,362 km\/h (30 V 1957).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIESIADECKA-KOTARBA MA\u0141GORZATA JOANNA (z domu BIESIADECKA)<\/strong>, urodzona 11 III 1960 r. w Przemy\u015blu, c\u00f3rka Kazimierza i Kazimiery z domu Wo\u0142os. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. A. Mickiewicza w Radymnie, matur\u0119 zda\u0142a w 1979 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1986 r. uzyska\u0142a dyplom lekarza medycyny. 15 IX 1986 r. zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako lekarz sta\u017cysta. Po zako\u0144czeniu sta\u017cu – od 1 IX 1987 r. pracowa\u0142a na stanowiskach: m\u0142odszego asystenta na Oddziale Wewn\u0119trznym Szpitala Rejonowego ZOZ w Mielcu (1987-1988), m\u0142odszego asystenta w Przemys\u0142owym Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu (1989-1991), asystenta Oddzia\u0142u Wewn\u0119trznego Szpitala Rejonowego ZOZ w Mielcu (1991-1998) i starszego asystenta na tym Oddziale (1998-2001). W tym czasie uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji (1991) i II stopie\u0144 specjalizacji (1998) w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych, certyfikat umiej\u0119tno\u015bci badania USG w zakresie ultrasonografii og\u00f3lnej (1994) i uprawnienia do prowadzenia bada\u0144 profilaktycznych pracownik\u00f3w (1996). W 2001 r. zosta\u0142a starszym asystentem w Pogotowiu Ratunkowym w Mielcu, a 1 I 2002 r. powierzono jej funkcj\u0119 kierownika Izby Przyj\u0119\u0107 Szpitala Powiatowego w Mielcu. W zwi\u0105zku z przekszta\u0142ceniem organizacyjnymi w mieleckim Szpitalu od 1 XI 2002 r. do 2 IV 2006 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki ordynatora Szpitalnego Oddzia\u0142u Ratunkowego, a od 3 IV 2006 r. do 30 IV 2009 r. by\u0142a ordynatorem tego Oddzia\u0142u. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a \u201eSzkolenie krajowe w zakresie zarz\u0105dzania opiek\u0105 zdrowotn\u0105 dla kadry kierowniczej \u015bredniego szczebla\u201d w Mi\u0119dzynarodowej Szkole Menad\u017cer\u00f3w w Warszawie, a 2004 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 specjalisty medycyny ratunkowej. Uczestniczy w specjalistycznych szkoleniach w ramach Szko\u0142y Medycyny Ratunkowej i Intensywnej Terapii organizowanych przez Polskie Towarzystwo Medycyny Ratunkowej, kt\u00f3rego jest cz\u0142onkiem. Nale\u017cy ponadto do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy. Od 2001 r. do 2009 r. by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Lekarskiej Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Rzeszowie. Prowadzi Niepubliczny Zak\u0142ad Opieki Zdrowotnej \u201eMED-SON\u201d w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIG BAND ZAK\u0141ADOWEGO DOMU KULTURY WSK<\/strong>, kilkunastoosobowy zesp\u00f3\u0142 instrumentalny zorganizowany na pocz\u0105tku 1971 r. Kierownikiem artystycznym i dyrygentem zosta\u0142 znany kompozytor Leopold Koz\u0142owski. Jeszcze w tym samym roku zesp\u00f3\u0142 zdoby\u0142 g\u0142\u00f3wn\u0105 nagrod\u0119 na Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Rozrywkowych w Lublinie, w ramach Festiwalu Kulturalnego Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych. Dla uzyskania bogatszego brzmienia zesp\u00f3\u0142 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z kwartetem \u017ce\u0144skim i grup\u0105 m\u0119sk\u0105 ch\u00f3ru \u201eMelodia\u201d. W tym sk\u0142adzie wyst\u0105pi\u0142 na wielu scenach krajowych, m.in. w Teatrze Wielkim w Warszawie i Hali Ludowej we Wroc\u0142awiu. W po\u0142owie lat 70., po odej\u015bciu L. Koz\u0142owskiego, aktywno\u015b\u0107 zespo\u0142u spad\u0142a, a nast\u0119pnie rozwi\u0105zano go.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIG BANK S.A.<\/strong>, GRUPA KAPITA\u0141OWA BIG BANK GDA\u0143SKI S.A. ODDZIA\u0141 OPERACYJNY W MIELCU, powsta\u0142 1 VII 1996 r. jako Wydzia\u0142 Zamiejscowy. W lutym 1998 r. zosta\u0142 przekszta\u0142cony na Oddzia\u0142 Operacyjny. Wykonuje pe\u0142ny zakres us\u0142ug bankowych, m.in. prowadzi rachunki bie\u017c\u0105ce i inne formy lokowania \u015brodk\u00f3w finansowych, finansuje dzia\u0142alno\u015b\u0107 podmiot\u00f3w gospodarczych i samorz\u0105dowych oraz obs\u0142uguje transakcje zagraniczne. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. Organizatorem Wydzia\u0142u i jego pierwszym kierownikiem by\u0142 Stanis\u0142aw W\u00f3jtowicz, a od lutego 1997 r. funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a Maria Danuta Gomo\u0142a (od lutego 1998 r. dyrektor) do przej\u015bcia na emerytur\u0119 31 XII 2002 r. 8 I 2003 r. zmieniono nazw\u0119 na BANK MILLENIUM S.A. Kierowanie mieleck\u0105 plac\u00f3wk\u0105 powierzono Hubertowi Hinzmanowi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIGO ANTONI<\/strong>, krawiec mielecki w 1. po\u0142. XIX w., cechmistrz cechu krawiecko-ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1840-1845.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIGO BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 VII 1878 r. w Mielcu, syn Franciszka i Katarzyny z Pazdrowskich. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w Mielcu uczy\u0142 si\u0119 budownictwa we Lwowie i Krakowie. Uzyska\u0142 tytu\u0142 dyplomowanego budowniczego. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w firmie melioracyjnej w Stanis\u0142awowie i bra\u0142 udzia\u0142 w regulacji tamtejszej rzeki Bystrzec. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do stanis\u0142awowskich stowarzysze\u0144: Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 i Towarzystwa M\u0142odzie\u017cy Polskiej. W 1906 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do rodzinnego Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim na stanowisku budowniczego miejskiego. Uczestniczy\u0142 m.in. w budowie mieleckiego gimnazjum (1910-1912) i miejskich inwestycjach drogowych. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Towarzystwie Gimnastycznym Sok\u00f3\u0142 i Sta\u0142ej Dru\u017cynie Sokolej. W 1912 r. zrezygnowa\u0142 z posady w Mielcu i obj\u0105\u0142 stanowisko budowniczego miejskiego w Ja\u015ble. W czasie I wojny \u015bwiatowej s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje zwi\u0105zane z budownictwem wojskowym. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim. W latach 1921-1924 pracowa\u0142 w Dzia\u0142dowie jako kierownik odbudowy miasta, a w 1925 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Inowroc\u0142awia, gdzie zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku budowniczego miejskiego. By\u0142 jednym z animator\u00f3w \u017cycia kulturalnego miasta. Zmar\u0142 15 IX 1935 r. Spoczywa na cmentarzu w Inowroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIGO FRANCISZEK<\/strong>, krawiec mielecki w 1. po\u0142. XIX w., cechmistrz cechu krawiecko-ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1800-1805 i 1825-1830. Wzmiankowany w Metryce Franciszka\u0144skiej z 1820 r. jako w\u0142a\u015bciciel domu i ogrodu w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIGO FRANCISZEK<\/strong>, urodzony w 1841 r. w Mielcu. Mistrz murarski, w ostatnim \u0107wier\u0107wieczu XIX w. pracowa\u0142 na stanowisku budowniczego miejskiego w Mielcu. Nadzorowa\u0142 budow\u0119 szeregu obiekt\u00f3w, m.in. budynku szko\u0142y \u017ce\u0144skiej przy ul. T. Ko\u015bciuszki (oddanego do u\u017cytku w 1892 r.) i wielu kamienic w rejonie \u015br\u00f3dmie\u015bcia po wielkim po\u017carze w 1900 r. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w przebudowaniu wn\u0119trz zamku w Przec\u0142awiu (oko\u0142o 1880 r.). Zmar\u0142 11 VII 1905 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIGO TADEUSZ<\/strong>, urodzony 30 III 1894 r. w Mielcu, syn Franciszka i Katarzyny z Pazdrowskich. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1913 r. By\u0142 przedstawicielem mieleckiej m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej na I Krajowym Zje\u017adzie M\u0142odzie\u017cy Niepodleg\u0142o\u015bciowej Zarzewiackiej Szk\u00f3\u0142 \u015arednich z Galicji Wschodniej we Lwowie 2 II 1910 r. Studia wy\u017csze z zakresu prawa odby\u0142 na Uniwersytecie Wiede\u0144skim oraz Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i tam te\u017c w 1919 r. uzyska\u0142 doktorat z dziedziny prawa. Po studiach pracowa\u0142 w administracji pa\u0144stwowej na r\u00f3\u017cnych stanowiskach. Od 1922 r. zosta\u0142 starszym asystentem na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz kontynuowa\u0142 studia prawnicze w Pary\u017cu (1925-1926) i Rzymie (1929). W 1928 r. habilitowa\u0142 si\u0119 na podstawie pracy \u201eZwi\u0105zki publiczno-prawne w \u015bwietle ustawodawstwa polskiego\u201d. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 docenta. Prowadzi\u0142 wyk\u0142ady, seminaria i \u0107wiczenia z prawa administracyjnego i nauki administracji. W 1939 r. mianowano go profesorem nadzwyczajnym. W latach 1941-1944 uczy\u0142 w tajnym nauczaniu we Lwowie i Warszawie. Tu\u017c po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej by\u0142 jednym z organizator\u00f3w szkolnictwa wy\u017cszego na Dolnym \u015al\u0105sku, a zw\u0142aszcza Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego, Politechniki Wroc\u0142awskiej i Wy\u017cszej Szko\u0142y Handlowej we Wroc\u0142awiu. Szczeg\u00f3lnie zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Uniwersytetem Wroc\u0142awskim, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje dziekana Wydzia\u0142u Prawa, kierownika Katedry Prawa Administracyjnego (przez wiele lat) i cz\u0142onka Senatu. W tym okresie otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora zwyczajnego. By\u0142 wysokiej rangi uczonym i uznanym autorytetem w dziedzinie prawa administracyjnego. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: przewodnicz\u0105cego \u015brodowiskowej Komisji Szk\u00f3\u0142 Wy\u017cszych ZNP we Wroc\u0142awiu, cz\u0142onka Rady G\u0142\u00f3wnej Szkolnictwa Wy\u017cszego, cz\u0142onka zwyczajnego i przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u III Wroc\u0142awskiego Towarzystwa Naukowego. Napisa\u0142 szereg cenionych prac z zakresu prawa administracyjnego, m.in.: Zwi\u0105zki publiczno-prawne w \u015bwietle ustawodawstwa polskiego (1928), Z zagadnie\u0144 ustrojowych samorz\u0105du (1933), Ewolucja prawa przemys\u0142owego (1949) \u00a0i by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem dzie\u0142a Prawo administracyjne (1952). Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 XV-lecia Wyzwolenia Dolnego \u015al\u0105ska. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora honoris causa Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego. Zmar\u0142 1 IX 1975 r. Pochowany na cmentarzu S\u0119polno we Wroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIGO TADEUSZA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska (ok. 144 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. Poczatkowo Mia\u0142a nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Rozpocz\u0119to przy niej budow\u0119 dom\u00f3w jednorodzinnych. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r. W 2015 r. zosta\u0142a przebudowana.
Patronem ulicy zosta\u0142 TADEUSZ BIGO (1894-1975) \u2013 mielczanin, dzia\u0142acz niepodleg\u0142o\u015bciowy, wybitny znawca prawa administracyjnego, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w okresie mi\u0119dzywojennym i uczelni wroc\u0142awskich po II wojnie \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 2 XI 1907 r. w M\u0142odochowie, powiat mielecki, syn Tomasza. Absolwent mieleckiego gimnazjum (1928 r.), uko\u0144czy\u0142 te\u017c studia prawnicze i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. W czasie okupacji przebywa\u0142 w rodzinnym domu. Za namow\u0105 W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego, kolegi gimnazjalnego, w 1940 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do ruchu oporu i zorganizowa\u0142 w domu powielarni\u0119 podziemnej gazetki \u201eOdwet\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 m.in. z Oddzia\u0142em \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d i Wilhelmem Lotzem \u2013 delegatem Rz\u0105du w Londynie na powiat mielecki. W 1943 r. zosta\u0142 mianowany przewodnicz\u0105cym S\u0105du Specjalnego Cywilnego (SSC) mieleckiego Obwodu AK. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami: \u201eMecenas\u201d, \u201eMillan\u201d i \u201eBrzezina\u201d. W okresie akcji scaleniowej AK z BCh zbli\u017cy\u0142 si\u0119 do ruchu ludowego. W 1946 r. zosta\u0142 mianowany starost\u0105 mieleckim, ale w toku walki politycznej zosta\u0142 wkr\u00f3tce aresztowany i pozbawiony stanowiska. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIK J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 10 XII 1924 r. w Krzemienicy, powiat mielecki, syn Wojciecha i Franciszki z domu Bik. W latach m\u0142odzie\u0144czych pomaga\u0142 rodzicom w pracach na gospodarstwie. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej, bior\u0105c przyk\u0142ad ze starszych braci (Mariana i W\u0142adys\u0142awa), wst\u0105pi\u0142 w szeregi ZWZ, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przyj\u0119ty do oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eOstry\u201d. Uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych akcjach konspiracyjnych, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce bojowych, m.in. na terenie powiatu mieleckiego. Przed pacyfikacj\u0105 Krzemienicy (26 VI 1943 r.) zd\u0105\u017cy\u0142 uciec do \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d i pozosta\u0142 w oddziale do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej. Po wojnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 antykomunistyczn\u0105. 5 VI 1946 r. zosta\u0142 aresztowany w Ro\u017cniatach przez funkcjonariuszy PUBP w Mielcu, a nast\u0119pnie zastrzelony w czasie przewo\u017cenia do wi\u0119zienia w Mielcu. Pochowano go potajemnie na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 2012 r. zosta\u0142 ekshumowany i przewieziony do rodzinnego grobu na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 12 XII 1931 r. w Borkach Nizi\u0144skich, powiat mielecki, syn Wojciecha i Marii z domu Sk\u00f3ra. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Marynarce Wojennej w latach 1953-1956 i w tym czasie uko\u0144czy\u0142 szkolenie oficerskie ze stopniem porucznika. W 1957 r. obj\u0105\u0142 kierownictwo Szko\u0142y Podstawowej w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej (powiat mielecki) i doprowadzi\u0142 do wybudowania nowego budynku dla tej plac\u00f3wki. W 1966 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki. Tu r\u00f3wnie\u017c podj\u0105\u0142 trud budowy nowego obiektu szkolnego. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu fizyki w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W latach 80. pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Gminnej Rady Narodowej w Tuszowie Narodowym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Srebrnym Medalem Pami\u0119ci \u201ePro Memoria\u201d. Zmar\u0142 16 XII 2008 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 17 VI 1961 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu Dudek. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Transportu, Eksploatacji i Utrzymania Pojazd\u00f3w Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach i w 1986 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1988-1993 pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Pa\u0144stwowym \u201ePolmozbytu\u201d w Mielcu jako specjalista ds. gwarancji i mistrz zmianowy. W 1993 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, tworz\u0105c wsp\u00f3lnie z bra\u0107mi rodzinn\u0105 firm\u0119 PW BIBMOT Bik Sp. J. (na bazie dotychczasowego \u201ePolmozbytu\u201d) i zosta\u0142 jej wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem. W strategii prowadzenia firmy wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na kszta\u0142cenie uczni\u00f3w-pracownik\u00f3w m\u0142odocianych. (W ci\u0105gu 20 lat funkcjonowania firmy wyszkolono oko\u0142o 400 uczni\u00f3w, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wielu prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 zwi\u0105zan\u0105 z motoryzacj\u0105.) Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem mieleckiego Klubu Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji (SITK). Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem \u00a0Automobilklubu Mieleckiego i wspiera go w r\u00f3\u017cnej formie przy organizacji imprez, m.in. samochodowego Rajdu Mieleckiego i pokaz\u00f3w ratowniczych. Wsp\u00f3\u0142pracuje te\u017c z innymi stowarzyszeniami. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIK MARIAN,<\/strong> urodzony 26 VIII 1920 r. w Krzemienicy, powiat mielecki, syn Wojciecha i Franciszki z domu Bik. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i Zesp\u00f3\u0142 Przysposobienia Rolniczego. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 aktywno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105, nale\u017ca\u0142 do Katolickiego Stowarzyszenia M\u0142odzie\u017cy, Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej i Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej (w latach 1938-1939 by\u0142 prezesem ko\u0142a w Krzemienicy). By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Strzeleckiego i Przysposobienia Wojskowego. 15 VIII 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany i przydzielony do oddzia\u0142u KBW w Mielcu. Jednostka ta w pierwszych dniach wojny zabezpiecza\u0142a most na Wis\u0142oce, elektrowni\u0119, lotnisko i stacj\u0119 kolejow\u0105. W zwi\u0105zku z szybkim przesuwaniem si\u0119 frontu w kierunku Mielca, 6 IX ewakuowa\u0142a si\u0119 na wsch\u00f3d, a po wkroczeniu wojsk sowieckich na polskie tereny wschodnie zosta\u0142a rozwi\u0105zana. Maran Bik powr\u00f3ci\u0142\u00a0 do Krzemienicy i wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony (z bra\u0107mi: J\u00f3zefem i W\u0142adys\u0142awem) do tworzonego oddzia\u0142u ZWZ. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eT\u0119py\u201d. W pracy konspiracyjnej Bikowie byli bardzo aktywni, m.in. w ich domu zorganizowano punkt kontaktowy, a po przewiezieniu z Mielca przez Mariana\u00a0 maszyny do pisania i powielacza \u2013 tak\u017ce punkt przebitkowy konspiracyjnego pisma \u201eOdwet\u201d, redagowanego pod kierunkiem W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego. Wtedy te\u017c zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do\u00a0 oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d. Wykonywa\u0142 wiele niebezpiecznych zada\u0144, np. przewozi\u0142 bro\u0144 i eskortowa\u0142 delegata z dow\u00f3dztwa Okr\u0119gu AK w Krakowie. Uczestniczy\u0142 w wielu akcjach bojowych, m.in. 29 III 1943 r. w udanym rozbiciu niemieckiego wi\u0119zienia w Mielcu i uwolnieniu oko\u0142o stu osiemdziesi\u0119ciu wi\u0119\u017ani\u00f3w. W czasie pacyfikacji Krzemienicy (26 VI 1943 r.) zdo\u0142a\u0142 uciec przed ob\u0142aw\u0105 niemieck\u0105. Po wojnie zaj\u0105\u0142 si\u0119 gospodarstwem rodzinnym i prowadzi\u0142 je z du\u017cym powodzeniem. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 radnym GRN w Gaw\u0142uszowicach i Tuszowie Narodowym, prezesem miejscowego K\u00f3\u0142ka Rolniczego, cz\u0142onkiem ZSL i PSL, OSP, ZBoWiD i Akcji Katolickiej oraz cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Krzy\u017cem Partyzanckim, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rolnictwa\u201d oraz odznakami regionalnymi i resortowymi. Zmar\u0142 19 V 1996 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIK STANIS\u0141AW,<\/strong> urodzony 29 I 1943 r. w Ro\u017cniatach, powiat mielecki, syn Andrzeja i Marii z domu Urban. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej pomaga\u0142 w du\u017cym (\u201eku\u0142ackim\u201d, jak wtedy nazywano bogatych rolnik\u00f3w) gospodarstwie rodzinnym w Ro\u017cniatach i kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w zawodzie stolarza. Uzyska\u0142 tytu\u0142 czeladnika stolarza, a nast\u0119pnie mistrza stolarskiego z prawem kszta\u0142cenia uczni\u00f3w. Przez 45 lat prowadzenia zak\u0142adu stolarskiego w Ro\u017cniatach wyszkoli\u0142 ponad dwudziestu uczni\u00f3w. Ponadto uko\u0144czy\u0142 kurs przysposobienia rolniczego, potrzebny do prowadzenia gospodarstwa. R\u00f3wnocze\u015bnie od 18. roku \u017cycia udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, najpierw w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej, a od 1963 r. w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym (p\u00f3\u017aniej Polskim Stronnictwie Ludowym) i Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Ro\u017cniatach. W latach 1974-1984 by\u0142 radnym Gminnej Rady Narodowej w Padwi Narodowej. Intensywna dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczna przysparza\u0142a mu k\u0142opot\u00f3w, m.in. na pocz\u0105tku 1982 r. patrol WP i ZOMO przyjecha\u0142 go internowa\u0107. Po zapoznaniu si\u0119 z sytuacj\u0105 domow\u0105 (starzy i schorowani rodzice, ma\u0142e dzieci, du\u017ce gospodarstwo) odst\u0105piono od aresztowania, ale nakazano zaprzestania dzia\u0142alno\u015bci politycznej i meldowanie si\u0119 na posterunku Milicji Obywatelskiej. Od 1984 r. do 2012 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Parafialnej w Gaw\u0142uszowicach i przez 20 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej przewodnicz\u0105cego. W latach 1985-1997 kierowa\u0142 komitetem \u00a0budowy kaplicy pw. \u015bw. J\u00f3zefa w Ro\u017cniatach. Przewodniczy\u0142 te\u017c komitetom bud\u00f3w: wodoci\u0105gu, kanalizacji i gazyfikacji w Ro\u017cniatach. Jako cz\u0142onek ZSL, a nast\u0119pnie PSL, by\u0142 wybierany na prezesa ko\u0142a PSL w Ro\u017cniatach, prezesa ZG PSL w Padwi Narodowej i wiceprezesa ZP PSL w Mielcu. W 2003 r. ufundowa\u0142 sztandar dla ZP PSL w Mielcu. W 2005 r. zainicjowa\u0142 powstanie Stowarzyszenia Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Gaw\u0142uszowickiej im. ks. Adama Kopyci\u0144skiego. Jako przewodnicz\u0105cy Parafialnego Komitetu Budowy pomnika \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego i innych poleg\u0142ych za wolno\u015b\u0107, wiar\u0119 i Ojczyzn\u0119, doprowadzi\u0142 do jego wybudowania i ods\u0142oni\u0119cia na cmentarzu w Gaw\u0142uszowicach w 2009 r. Szczeg\u00f3lnie du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca Ochotniczym Stra\u017com Po\u017carnym. Od 1990 r. jest prezesem Zarz\u0105du OSP w Ro\u017cniatach i wiceprezesem ZOG ZOSP w Padwi Narodowej, a ponadto od wielu lat jest cz\u0142onkiem ZOP ZOSP w Mielcu. Ponadto od wielu lat jest m.in. cz\u0142onkiem Rad Nadzorczych, m.in. Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu. Po przekazaniu gospodarstwa \u00a0przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Pro Memoria, Medalem Honorowym OSP im. Boles\u0142awa Chomicza, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 im. Franciszka Stefczyka oraz odznaczeniami PSL: Z\u0142ot\u0105 Koniczynk\u0105 (dwukrotnie) i Medalem im. Wincentego Witosa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 XII 1959 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu Dudek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. W latach 1977-1993 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, obs\u0142uguj\u0105c urz\u0105dzenia teletechniczne i teletransmisyjne Centrali Telefonicznej na Wydziale G\u0142\u00f3wnego Automatyka w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu. W 1993 r. podj\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, tworz\u0105c wsp\u00f3lnie z bra\u0107mi rodzinn\u0105 firm\u0119 PW BIBMOT Bik Sp. J. (na bazie dotychczasowego \u201ePolmozbytu\u201d) i zosta\u0142 jej wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem. Studiowa\u0142 ekonomi\u0119 (specjalno\u015b\u0107: informatyka ekonomiczna) w Wy\u017cszej Szkole Handlowej im. Boles\u0142awa Markowskiego w Kielcach Wydzia\u0142 Zamiejscowy w Tarnobrzegu i w 2007 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W pracy zawodowej wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na szkolenie m\u0142odzie\u017cy w specjalizacji mechanik samochodowy. R\u00f3wnocze\u015bnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w prace kilku firm na terenie \u015al\u0105ska. W 2002 r. by\u0142 doradc\u0105 prezesa zarz\u0105du ds. marketingu w firmie FASTECH Sp. z o.o. oraz w latach 2002-2003 cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Doradc\u00f3w Zarz\u0105du FASING-MOJ Sp. z o.o. W latach 2004-2006 pe\u0142ni\u0142 funkcje prezesa zarz\u0105du i dyrektora naczelnego FASING \u2013 Centrum Sp. z o.o., a od 2009 r. jest sekretarzem Rady Nadzorczej FASING SA w Katowicach. Dzia\u0142a spo\u0142ecznie na rzecz mieleckiego \u015brodowiska. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem mieleckiego Klubu Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji (SITK). Nale\u017cy tak\u017ce do Automobilklubu Mieleckiego i pomaga w r\u00f3\u017cnej formie przy organizacji imprez, m.in. samochodowego Rajdu Mieleckiego i pokaz\u00f3w ratowniczych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIK TOMASZ<\/strong>, urodzony w M\u0142odochowie, pow. mielecki. Od lat m\u0142odzie\u0144czych zwi\u0105zany z ruchem ludowym, cz\u0142onek Polskiego Stronnictwa Ludowego \u201ePiast\u201d (z jego ramienia ubiega\u0142 si\u0119 o mandat poselski w 1922 r.). Cz\u0142onek Rady Szkolnej Powiatowej w Mielcu od 1921 r. i Rady Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu w latach 20. Prezes Zarz\u0105du Powiatowego PSL \u201ePiast\u201d w Mielcu w latach 1926-1928.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

BIK W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong> urodzony 5 VI 1922 r. w Krzemienicy, syn Wojciecha i Franciszki z domu Bik. Uko\u0144czy\u0142 miejscow\u0105 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105, a nast\u0119pnie rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. S. Konarskiego w Mielcu. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej, za przyk\u0142adem brata (Mariana) wst\u0105pi\u0142 w szeregi ZWZ, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przyj\u0119ty do oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eW\u0142adek\u201d. W rodzinnym domu prowadzi\u0142 sklep sp\u00f3\u0142dzielczy, na kt\u00f3rego zapleczu umieszczono punkt rozdzielczy konspiracyjnej gazetki \u201eOdwet\u201d. Uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych akcjach \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec przed pacyfikacj\u0105 Krzemienicy (26 VI 1943 r.) i odt\u0105d walczy\u0142 w oddziale na terenie Kielecczyzny. Po wyzwoleniu ziemi gaw\u0142uszowickiej spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 do Krzemienicy i podj\u0105\u0142 przerwan\u0105 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. S. Konarskiego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w lutym 1946 r. W tym czasie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 antykomunistyczn\u0105, nale\u017ca\u0142 do WiN. Za kolportowanie gazetki \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y\u201d zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony. Po wyj\u015bciu z wi\u0119zienia studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i po uko\u0144czeniu studi\u00f3w pracowa\u0142 w Hucie im. Lenina w Nowej Hucie. Zmar\u0142 w 2012 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BIK ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 II 1964 r. w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Janiny z domu Dudek. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studia na Wydziale Transportu Akademii Ekonomicznej w Katowicach uko\u0144czy\u0142 w 1989 r. z tytu\u0142em magistra. Od 1986 r. pracowa\u0142 w firmie FASING SA w Katowicach oraz prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 (firma KARBON). Od VII do X 2001 r. by\u0142 doradc\u0105 i prokurentem w sp\u00f3\u0142ce FASING SA, a od X 2001 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142ki Grupy Kapita\u0142owej FASING SA., najwi\u0119kszego na \u015bwiecie producenta \u0142a\u0144cuch\u00f3w ogniwowych dla g\u00f3rnictwa w\u0119gla kamiennego, ciep\u0142ownictwa, budownictwa, przemys\u0142u maszynowego i rybo\u0142\u00f3wstwa. Firma pod jego kierownictwem uzyskuje bardzo dobre wyniki i zosta\u0142a nagrodzona m.in. \u201eZ\u0142otym Laurem Umiej\u0119tno\u015bci i Kompetencji\u201d w kategorii Polskie Przedsi\u0119biorstwa, przyznawanym przez \u015bl\u0105skie \u015brodowisko gospodarcze. Od 2012 r. jest doradc\u0105 Prezydenta RP do spraw rynku chi\u0144skiego. Wsp\u00f3\u0142pracuje z uczelniami, m.in. Akademi\u0105 G\u00f3rniczo-Hutnicz\u0105 w Krakowie i Wojskow\u0105 Akademi\u0105 Techniczn\u0105 w Warszawie oraz G\u0142\u00f3wnym Instytutem G\u00f3rnictwa w Katowicach. W m\u0142odo\u015bci trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w dru\u017cynie junior\u00f3w FKS Stal Mielec i nadal fascynuje si\u0119 t\u0105 dyscyplin\u0105 sportow\u0105, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c tak\u017ce z klubami sportowymi G\u00f3rnik Zabrze i Ruch Chorz\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi RP i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi RP oraz odznaczeniami resortowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BI\u0143KOWSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 1 I 1947 r. we Wroc\u0142awiu, syn Edwarda i Ireny z domu Ba\u0142dyga. Uko\u0144czy\u0142 I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Tarnowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1965 r. Tam r\u00f3wnie\u017c rozpocz\u0105\u0142 karier\u0119 sportow\u0105, graj\u0105c w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w MDK. Do Mielca przyby\u0142 w 1965 r., aby zasili\u0107 dru\u017cyn\u0119 pi\u0142ki r\u0119cznej \u201eStali\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. W latach 1967-1972 gra\u0142 wy\u0142\u0105cznie w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w zespole \u201eStali\u201d, kt\u00f3ry w 1969 r. awansowa\u0142 po raz pierwszy do I ligi (ekstraklasy), a w 1971 r. zdoby\u0142 Puchar Polski. W latach 1972 \u20131974 trenowa\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe i by\u0142 asystentem trenera I dru\u017cyny pi\u0142ki r\u0119cznej, a w 1973 r. uko\u0144czy\u0142 studia na AWF w Warszawie (kierunek trenerski). W 1974 r. zosta\u0142 mianowany sekretarzem generalnym FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec i na tym stanowisku (zmienionym na wiceprezesa) pracowa\u0142 do 1996 r. Pracuje w firmie JOONGPOL Sp. z o.o. Od 1983 r. do 1997 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Ligi Polskiej PZPN, a w latach 1986-1992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej przewodnicz\u0105cego. Od 1988 r. pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej, m.in. w latach 1991-1993 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa PZPN do spraw rozgrywek, a do 2012 r. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Wydzia\u0142u Bezpiecze\u0144stwa PZPN. Ponadto w kadencji 1990-1994 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu. W 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIS LUDWIK<\/strong>, urodzony w 1925 r. w Nisku. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1943 r. (w czasie okupacji hitlerowskiej) w Warsztatach Mechanicznych w Krakowie. W latach 1944-1947 s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku. W 1947 r. zosta\u0142 zwolniony z wojska i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Dolno\u015bl\u0105skich Zak\u0142adach Budowy Urz\u0105dze\u0144 Przemys\u0142owych w Nysie. W 1952 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie zatrudniono go w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. By\u0142 kolejno: mistrzem obr\u00f3bki technicznej, kontrolerem, sekretarzem KZ PZPR i kierownikiem wydzia\u0142u. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zaanga\u017cowaniem w pracy zawodowej i spo\u0142ecznej, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS Stal Mielec. W 1981 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w WSK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem XXX-lecia PRL i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 2 V 2003 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BISIKIEWICZ EWA (z domu WYDRO)<\/strong>, urodzona 23 III 1932 r. w Mielcu, c\u00f3rka Karola i Stanis\u0142awy z Pyzikiewicz\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jako ekspedientka w sklepie PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. W 1951 r. przenios\u0142a si\u0119 do WSK Mielec pracowa\u0142a kolejno jako telefonistka w centrali telefonicznej, pracownik stacji meteo na lotnisku i dyspozytor na Wydziale 43. Przez wiele lat by\u0142a organizatork\u0105 zbi\u00f3rek dar\u00f3w i innych form pomocy wychowankom Domu Dziecka w Skopaniu (z ramienia Wydzia\u0142u 43). Sprawowa\u0142a opiek\u0119 nad p\u00f3\u0142sierotami. Wielokrotnie ofiarnie i bezinteresownie pomaga\u0142a r\u00f3\u017cnym osobom. Aktywnie dzia\u0142a\u0142a w Radzie Zak\u0142adowej WSK, ZZ ZZM i ZZ TPPR. Sprawowa\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Komitetu Osiedlowego im. 22 Lipca i cz\u0142onka Kolegium ds. Wykrocze\u0144 Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. W latach 70. bra\u0142a udzia\u0142 w budowie ko\u015bcio\u0142a MBNP. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1988 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZZM i wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1982 r. Zmar\u0142a 9 XI 2009 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BITTNER STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 IV 1911 r. w Rawiczu, syn Antoniego i Pelagii z domu Warot. Tam r\u00f3wnie\u017c zdoby\u0142 umiej\u0119tno\u015b\u0107 pos\u0142ugiwania si\u0119 sprz\u0119tem \u00a0radiomechanicznym i jego naprawiania. Po II wojnie \u015bwiatowej by\u0142 kierownikiem kina \u201eOdra\u201d w Mielcu. W latach 1948-1950 sprawowa\u0142 urz\u0105d burmistrza Mielca. Posiadaj\u0105c uprawnienia mistrzowskie, za\u0142o\u017cy\u0142 zak\u0142ad radiomechaniczny (p\u00f3\u017aniej \u00a0teleradiomechaniczny) przy ul. Szerokiej i nale\u017ca\u0142 do Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych. W latach 1958-1961 pe\u0142ni\u0142 z wyboru funkcj\u0119 starszego Cechu (cechmistrza). Zmar\u0142 15 X 1969 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

BIURO PODR\u00d3\u017bY \u201eERBUS\u201d<\/strong>, firma powsta\u0142a w Mielcu 10 X 1990 r. Jej za\u0142o\u017cycielem i pierwszym w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 Andrzej Rosak. Od 1996 r. prowadzi j\u0105 Marzena Tabor, c\u00f3rka A. Rosaka. Sta\u0142\u0105 siedzib\u0105 jest lokal przy ul. L. Staffa 2 A. Zmieniono nazw\u0119 na Agencja Turystyczna \u201eErbus\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PODR\u00d3\u017bY \u201eESKA\u201d<\/strong>, firma za\u0142o\u017cona w Mielcu w 1987 r. przez Andrzeja Kami\u0144skiego i prowadzona przez niego do dzi\u015b. Ma siedzib\u0119 w pawilonie przy ul. K. Pu\u0142askiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PODR\u00d3\u017bY \u201eEUROPA\u201d<\/strong>, firma mielecka za\u0142o\u017cona w 1993 r. i prowadzona przez Zofi\u0119 Mikulsk\u0105. Siedzib\u0105 jest lokal przy ul. A. Mickiewicza 44 A. Zmieniono nazw\u0119 na Biuro Podr\u00f3\u017cy \u201eRoza\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PODR\u00d3\u017bY \u201eFIRST CLASS\u201d<\/strong>, firma powsta\u0142a w Warszawie w 1991 r. Wprowadzi\u0142a, obok klasycznych us\u0142ug turystycznych, us\u0142ugi specjalistyczne, m.in. organizowanie kongres\u00f3w i seminari\u00f3w, imprez promocyjnych i podr\u00f3\u017cy motywacyjnych. Mielecki Oddzia\u0142 utworzony zosta\u0142 w 1997 r. Jego organizatorem i dyrektorem jest Bogdan Grochocki. Zmieniono nazw\u0119 na \u201ePodr\u00f3\u017ce Pierwsza Klasa\u201d Biuro Turystyki First Class Travely. Przeniesiono siedzib\u0119 do budynku 11 przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PODR\u00d3\u017bY \u201eORBIS\u201d<\/strong>, instytucja centralna powsta\u0142a w Warszawie jako Polskie Biuro Podr\u00f3\u017cy \u201eOrbis\u201d. Mielecki oddzia\u0142 powsta\u0142 1 V 1975 r., a jego pierwsz\u0105 siedzib\u0105 by\u0142 lokal przy ul. L. Solskiego 2. W 1978 r. przeniesiony zosta\u0142 do pawilonu przy ul. K. Pu\u0142askiego 8. Zorganizowa\u0142 go i by\u0142 jego dyrektorem Czes\u0142aw Kopera.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PODR\u00d3\u017bY \u201eVANETO POLAND\u201d<\/strong>, firma za\u0142o\u017cona 1 VIII 1997 r. w Mielcu i prowadzona przez Witolda Skuci\u0144skiego. Pierwsz\u0105 jej siedzib\u0105 by\u0142 lokal przy ul. Sandomierskiej, a w 1999 r. przeniesiona zosta\u0142a do lokalu przy Alei Niepodleg\u0142o\u015bci. Aktualnie zajmuje lokal przy ul. ks. P. Skargi 9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURA POSELSKIE<\/strong>, biura do obs\u0142ugi dzia\u0142alno\u015bci pos\u0142\u00f3w w terenie. Funkcjonuj\u0105 na podstawie ustawy z 9 maja 1996 r. w zakresie wykonywaniu mandatu pos\u0142a i senatora oraz Uchwa\u0142y nr 42 Prezydium Sejmu z dnia 1 lipca 1996 r. w sprawie warunk\u00f3w techniczno-organizacyjnych i finansowych, tworzenia, funkcjonowania i znoszenia biur poselskich. O zakresie i formach dzia\u0142alno\u015bci decyduj\u0105 poszczeg\u00f3lni pos\u0142owie. Znoszone s\u0105 po wyga\u015bni\u0119ciu mandatu pos\u0142a. Na analogicznych zasadach tworzone s\u0105 biura senatorskie lub poselsko-senatorskie. W kadencji 1997-2001 biura poselskie w Mielcu mieli pos\u0142owie: Wies\u0142aw Ciesielski i Stanis\u0142aw Janas ( przy Alei Niepodleg\u0142o\u015bci 12) oraz Andrzej Osnowski (przy ul. S. Wyspia\u0144skiego 6). W kadencji 2001-2005 biura poselskie maj\u0105: pose\u0142 Krystyna Skowro\u0144ska (w biurowcu MPB przy ul. S. \u017beromskiego 19) i pose\u0142 Stanis\u0142aw Janas (lokal pod trybunami stadionu przy ul. L. Solskiego 1), a biuro senatorskie \u2013 senator Grzegorz Lato (lokal pod trybunami stadionu przy ul. L. Solskiego 1). W V kadencji Sejmu RP (2005-2010, skr\u00f3conej w 2007 r.) funkcjonowa\u0142y biura: pose\u0142 Krystyny Skowro\u0144skiej (PO) przy ul. S. \u017beromskiego 19, pos\u0142a Andrzeja Leppera (Samoobrona) przy ul. H. Sienkiewicza 1 oraz senatora W\u0142adys\u0142awa Ortyla. W VI kadencji (2007-2011) dzia\u0142a\u0142y biura: pose\u0142 Krystyny Skowro\u0144skiej (PO) przy ul. S. \u017beromskiego 19, pos\u0142a Krzysztofa Popio\u0142ka (PiS) przy ul. E. Biernackiego 1, pos\u0142a Leszka Deptu\u0142y (PSL) przy ul. H. Sienkiewicza 1, biuro senatorskie W\u0142adys\u0142awa Ortyla przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju oraz pos\u0142\u00f3w do Parlamentu Europejskiego w latach 2004-2009 Mieczys\u0142awa Janowskiego (PiS) przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 6 i w latach 2005-2009 Andrzeja Zapa\u0142owskiego (LPR) przy ul. E. Biernackiego 1\/30. Po tragicznej \u015bmierci Leszka Deptu\u0142y w katastrofie lotniczej pod Smole\u0144skiem, nowy pose\u0142 PSL Wies\u0142aw Rygiel uruchomi\u0142 biuro przy ul. Lwowskiej 4 od 17 IX 2010 r. W kadencji 2011-2015 czynne by\u0142y biura: pose\u0142 Krystyny Skowro\u0144skiej (PO) przy ul. H. Sienkiewicza 1, pos\u0142a Krzysztofa Popio\u0142ka przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14\/33, pos\u0142a Tomasza Kami\u0144skiego (SLD) przy ul. H. Sienkiewicza 1, pos\u0142a Kazimierza Ziobry (SP) przy ul. W. Sikorskiego 2a, pos\u0142a do Parlamentu Europejskiego Tomasza Por\u0119by przy ul. H. Sienkiewicza 2\/5. Od 13 VIII 2012 r. rozpocz\u0119\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 biuro pos\u0142a Dariusza Dziadzio (Ruch Palikota) w bloku przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 14\/5. Ponadto od 2015 r. czynne jest nadal biuro pose\u0142 K. Skowro\u0144skiej przy ul. H. Sienkiewicza 1. Od 26 I 2020 r. czynne jest biuro pos\u0142a Fryderyka Kapinosa i europos\u0142a Tomasza Por\u0119by (obaj z PiS) przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 6.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PO\u015aREDNICTWA WIZOWEGO, TURYSTYKI I REKLAMY \u201eEW-EL TOUR\u201d<\/strong>, firma mielecka za\u0142o\u017cona w 1993 r. przez Ew\u0119 Krzak i El\u017cbiet\u0119 Soj\u0119. Zgodnie z przyj\u0119t\u0105 nazw\u0105 wykonuje szeroki zakres us\u0142ug turystycznych, podobny do klasycznego biura podr\u00f3\u017cy. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 firmy by\u0142 pawilon przy ul. Pu\u0142askiego 4 A, a od 1995 r. mie\u015bci si\u0119 w budynku przy Alei Niepodleg\u0142o\u015bci 12\/29. Aktualnie kieruj\u0105 ni\u0105 Ewa Krzak i Krzysztof Mazur.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PROJEKTOWE I OBS\u0141UGI INWESTYCJI BUDOWNICTWA \u201cW.J.JURASZ\u201d S.C.<\/strong>, firma mielecka za\u0142o\u017cona w 1991 r. przez braci Jurasz\u00f3w \u2013 Wojciecha i Jerzego. Jej siedzib\u0105 by\u0142a kamienica przy ul. A. Mickiewicza 13. Wykonywa\u0142a us\u0142ugi w zakresie projektowania, nadzoru technicznego, kosztorysowania, doradztwa technicznego \u00a0oraz przygotowania i obs\u0142ugi technicznej inwestycji. Zesp\u00f3\u0142 projektant\u00f3w tworzyli: mgr in\u017c. arch. Wojciech Jurasz i mgr in\u017c. arch. El\u017cbieta Smyrska (architektura), mgr in\u017c. Jacek Majewski (konstrukcja), mgr in\u017c. Mariusz Majewski (instalacje sanitarne), mgr in\u017c. W\u0142adys\u0142aw Rudolf (instalacje elektryczne), in\u017c. Anna \u017b\u00f3\u0142kiewicz i in\u017c. M. \u017b\u00f3\u0142kiewicz (kosztorysowanie). Wa\u017cniejsze opracowania projektowe i realizacje: Centrum Handlowo-Us\u0142ugowe \u201ePasa\u017c\u201d w Mielcu, modernizacja i rozbudowa budynku administracyjnego Oddzia\u0142u Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Mielcu, zarz\u0105dzaj\u0105cego SSE \u201eEUROPARK MIELEC\u201d, Szko\u0142a Podstawowa Nr 11 przy ul. kard. S. Wyszy\u0144skiego w Mielcu, ko\u015bcio\u0142y w Rzochowie i Rydzowie, budynki administracyjne Nadle\u015bnictw: Tuszyma, Le\u017cajsk i G\u0142og\u00f3w, rozbudowa Zak\u0142ad\u00f3w Mechaniki Pojazdowej i Elektroniki R&G, Zak\u0142ad Produkcyjny \u201eKirchhoff-Polska\u201d w SSE, zesp\u00f3\u0142 parkingowo-gara\u017cowy przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka w Mielcu, Zak\u0142ady Mi\u0119sne Dobrowolskich w Wadowicach G\u00f3rnych, Zak\u0142ad PPHU Jana Tarapaty w Tuszowie Narodowym, rozbudowa i modernizacja budynku przedszkola w Tuszowie Narodowym z przeznaczeniem na szko\u0142\u0119 podstawow\u0105, Zak\u0142ad Us\u0142ugowo-Handlowy Dzia\u0142owskich w Chrz\u0105stowie, Zak\u0142ad Produkcyjny R. Kami\u0144skiego w Mielcu i Dom Wypoczynkowy w Pola\u0144czyku, a ponadto szereg budynk\u00f3w handlowych i mieszkalnych oraz kaplica le\u015bna B\u0142ogos\u0142awionego Ks. Romana Sitki w Kamionce. Firma zosta\u0142a przekszta\u0142cona ze sp\u00f3\u0142ki cywilnej na sp\u00f3\u0142k\u0119 jawn\u0105. Przeniesiono siedzib\u0119 do budynku nr 6 przy ul. Ko\u015bcielnej. Wa\u017cniejsze projekty w Mielcu: *obiekty biurowe: Centrum Badawcze, C+N, Kirchhoff I i II, Contenur, Control Process; *obiekty edukacyjne: O\u015brodek Szkolno-Wychowawczy, Regionalne Centrum Transferu Nowoczesnych Technik Wytwarzania; *obiekty przemys\u0142owe: Control Process, Intercars, Kirchhoff I i II, Plac\u00f3wka Pr\u00f3b Startowych, Yasa, Gardner, Interphone. Ponadto wykonano zlecenia z innych miast, m.in. projekty obiekt\u00f3w przemys\u0142owych: Inergy (Lublin), Kirchhoff (Gliwice, Gniezno) i Lift Service (Lublin) oraz\u00a0 ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Aleksandrowie \u0141\u00f3dzkim (parafia Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego), Przeworsku i Woli Mieleckiej ko\u0142o Mielca. Wielk\u0105 strat\u0105 dla Biura by\u0142 zgon jego wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciela i wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Wojciecha Jurasza\u00a0 (2021 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO PROJEKTOWO-TECHNOLOGICZNE I OCHRONA PRZECIWPO\u017bAROWA \u201eBIPROT-PREWENCJA\u201d<\/strong>, firma mielecka za\u0142o\u017cona w 1990 r. i prowadzona. przez Bogdana Kozaka, by\u0142ego pracownika Pracowni Terenowej \u201eDELPOR\u201d Krak\u00f3w w Mielcu. Przedmiotem jej dzia\u0142alno\u015bci jest projektowanie budowlane i ochrona przeciwpo\u017carowa, m.in. uzgodnienia dokumentacji budowlanej pod wzgl\u0119dem przeciwpo\u017carowym i projektowanie zabezpiecze\u0144 przeciwpo\u017carowych dla budynk\u00f3w. Wa\u017cniejsze realizacje: obiekty firmy \u201eAUTOPART\u201d przy ul. Przemys\u0142owej w Mielcu, obiekty fabryki pianki polietylenowej \u201eJOONGPOL\u201d przy ul. Traugutta w Mielcu i Szko\u0142a Podstawowa w Wadowicach G\u00f3rnych, a tak\u017ce zabezpieczenia przeciwpo\u017carowe budynku SCK w Mielcu i kilku obiekt\u00f3w w SSE.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BIURO TURYSTYCZNE \u201eINTER-EUROPE\u201d<\/strong>, firma za\u0142o\u017cona w Mielcu w 1991 r. i prowadzona do dzi\u015b przez Wand\u0119 Maziarz. Oferuje us\u0142ugi w podobnym zakresie jak biura podr\u00f3\u017cy. Pierwsza siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 przy ul. A. Mickiewicza 13, a od 1 IV 2000 r. mie\u015bci si\u0119 w lokalu przy ul. L. Staffa 4 A.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BLACK HAWK (UH-60M BLACK HAWK INTERNATIONAL)<\/strong>, najnowszy \u015bmig\u0142owiec bojowy produkowany przez zak\u0142ady lotnicze Sikorsky Aircraft Corporation (USA). Ma silniki T-700-GE-701D oraz m.in. podw\u00f3jny cyfrowy komputer sterowania, cyfrow\u0105 map\u0119, zintegrowany system informacji o uszkodzeniach, aktywn\u0105 kontrol\u0119 wibracji i t\u0142umienie promieniowania podczerwonego. Zabiera na pok\u0142ad maksymalnie 13 os\u00f3b. Od kilkudziesi\u0119ciu lat jego kolejne wersje znajduj\u0105 si\u0119 w wyposa\u017ceniu wojsk USA. S\u0142u\u017cy do transportu \u017co\u0142nierzy i operacji bojowych. Jego r\u00f3\u017cne wersje zosta\u0142y dotychczas zakupione do 26 kraj\u00f3w na ca\u0142ym \u015bwiecie, w tym do Austrii, Grecji i Hiszpanii. Po zakupieniu Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu przez ameryka\u0144sk\u0105 firm\u0119 Sikorsky Aircraft Corporation w 2006 (2007) r. najnowsza wersja tego \u015bmig\u0142owca b\u0119dzie produkowana m.in. w Mielcu. 12 III 2009 r. zaprezentowano pierwsz\u0105 kabin\u0119 wyprodukowan\u0105 w Mielcu, a 30 IX 2009 r. helikopter UH-60M z t\u0105 kabin\u0105 zosta\u0142 przekazany armii USA. 15 III 2010 r. zaprezentowano pierwszy egzemplarz \u015bmig\u0142owca S-70i wyprodukowanego w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu, a pierwszy lot tego \u015bmig\u0142owca odby\u0142 si\u0119 1 VII 2010 r. w Development Flight Center w West Palm Beach na Florydzie. 20 VII 2010 r. og\u0142oszono podpisanie pierwszego kontraktu na \u015bmig\u0142owce Black Hawk wykonane w Mielcu, a nabywc\u0105 trzech egzemplarzy by\u0142a Arabia Saudyjska. 15 XI 2010 r. odby\u0142 si\u0119 na mieleckim lotnisku (i po raz pierwszy w Polsce) pierwszy pr\u00f3bny lot drugiego \u015bmig\u0142owca wykonanego w Mielcu. W 2011 r. \u015bmig\u0142owiec S-70i zosta\u0142 zaprezentowany w czasie Air Show Paris. W p\u00f3\u017aniejszych latach mieleckie \u015bmig\u0142owce zosta\u0142y zakupione przez m.in. Si\u0142y Powietrzne Chile, polsk\u0105 Policj\u0119, polskie Wojska Specjalne oraz w\u0142adze Brunei, Filip, Rumunii i USA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

BLATTBERG ALTER<\/strong>, jeden z bogatszych kupc\u00f3w \u017cydowskich mieszkaj\u0105cych w Mielcu na prze\u0142omie XIX i XX w., handlowa\u0142 przewa\u017cnie byd\u0142em. W latach 1901-1903 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Przybocznej Burmistrza Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BLECHARZ WALENTY<\/strong>, pierwszy znany z nazwiska rzochowski rzemie\u015blnik zajmuj\u0105cy si\u0119 bieleniem p\u0142\u00f3cien (czyli blecharz). By\u0142 d\u0142ugoletnim rajc\u0105 miejskim i burmistrzem Rzochowa, wzmiankowany w latach 1625-1639.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BLICHARCZYK JAKUB MACIEJ,<\/strong> urodzony 14 VII 1982 r. w Mielcu, syn Krzysztofa i Alicji z domu Dudek. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 2000 r. Studiowa\u0142 politologi\u0119 na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2003 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 licencjata, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia z politologii na Wydziale Humanistycznym Akademii Pedagogicznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra politologii w 2005 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142 kurs j\u0119zyka angielskiego w American Language Communication Centre (ALCC) w Nowym Jorku w 2006 r. W latach 2006-2008 pracowa\u0142 w DENSO Manufacturing w Telford (Wielka Brytania). Od 2008 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu i jest specjalist\u0105 ds. kontroli eksportu. W 2014 r. zosta\u0142 wybrany z listy PiS na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2014-2018. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Porz\u0105dku Publicznego i Regulaminowej. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 po raz drugi wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2018-2024, a w wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. uzyska\u0142 po raz trzeci mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie wybrano go na wiceprzewodnicz\u0105cego tej\u017ce Rady.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BLIZNIAK BONDS MARTA (z domu BLIZNIAK),<\/strong>\u00a0 urodzona 18 II 1978 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jerzego i Ewy Mazur \u2013 Blizniak. Ucz\u0119szcza\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej nr 2 Mielcu i w trakcie nauki wyjecha\u0142a do Chicago (USA). Absolwentka Liceum Libertyville USA (1996 r.). Studia wy\u017csze na Wydziale Chemicznym Air Force Academy w Colorado Sprigs uko\u0144czy\u0142a w 2000 r. W 2001 r. uzyska\u0142a licencj\u0119 pilota i zosta\u0142a zatrudniona w Air Force USA (Si\u0142y Powietrzne Stan\u00f3w Zjednoczonych AP) jako pilot samolot\u00f3w transportowych C-17, a ponadto od 2018 r. jest pilotem Linii Lotniczych United Airline. W 2010 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na Wydziale Chemiczno-In\u017cynieryjnym i In\u017cynierii Materia\u0142owej Uniwersity of California \u2013 Davis i uzyska\u0142a doktorat (Doctor of\u00a0 Philosophy). Posiada stopie\u0144 wojskowy podpu\u0142kownika.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\u201eBLOKI\u201d<\/strong>, potoczna nazwa osiedla fabrycznego Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej WSK. U\u017cywana do lat 70., kiedy to zacz\u0119\u0142y powstawa\u0107 inne osiedla w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BLUKOT BRONIS\u0141AWA (z domu MAZIARZ)<\/strong>, urodzona 25 X 1933 w Krzemie\u0144cu (Wo\u0142y\u0144), c\u00f3rka Antoniego i Petroneli z domu Brojak. \u00a0W latach 1940-1946 prze\u017cy\u0142a \u2013 wraz z rodzin\u0105 \u2013 zes\u0142anie w g\u0142\u0105b ZSRR (rejon Archangielska, a potem Kazachstan Po\u0142udniowy). W 1946 r. przyby\u0142a do Polski i zamieszka\u0142a w Szprotawie. Uko\u0144czy\u0142a Liceum Przemys\u0142owe (Odzie\u017cowe) I stopnia w \u017barach (1951). Od 1951 r. pracowa\u0142a w tamtejszej Prokuraturze Powiatowej jako kierownik sekretariatu, a od 1953 r. pe\u0142ni\u0142a tak\u0105 sam\u0105 funkcj\u0119 w S\u0105dzie Powiatowym, za\u015b w latach 1956-1959 by\u0142a starszym referentem do spraw handlowych w PZGS. Uczestniczy\u0142a aktywnie w dzia\u0142alno\u015bci organizacji m\u0142odzie\u017cowych (ZHP, ZMP). W 1952 r. uczestniczy\u0142a w Zlocie M\u0142odzie\u017cy w Warszawie, a w 1955 r. w V \u015awiatowym Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Warszawie. W 1959 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i podj\u0119\u0142a prac\u0119 sprzedawcy w MHD (1959-1963), a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w WSK. W latach 1966-1990 pracowa\u0142a na stanowiskach: \u015blusarza, starszego referenta ekonomicznego, pracownika planowania i pracownika do spraw kobiet. By\u0142a w\u00f3wczas wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 akcji o\u015bwiatowych, m.in.: \u201eWczesne wykrywanie raka piersi jest uleczalne\u201d, \u201eDietetyczne \u017cywienie rodziny\u201d. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142a Technikum Mechaniczne w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cnych formach dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142a m.in. przewodnicz\u0105c\u0105 KGW w Dziubkowie, cz\u0142onkiem prezydium PK ZSL, radn\u0105 Powiatowej Rady Narodowej i Miejskiej Rady Narodowej, przewodnicz\u0105c\u0105 osiedlowej i p\u00f3\u017aniej zak\u0142adowej (WSK) organizacji Ligi Kobiet Polskich. Dzia\u0142a\u0142a ponadto w K\u00f3\u0142kach Rolniczych w Cyrance, FJN, PTTK i TPPR oraz komitetach rodzicielskich. W latach 1972-1980 wchodzi\u0142a w sk\u0142ad Komisji Kobiet Pracuj\u0105cych w Rzeszowie. Od 1990 r. nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Sybirak\u00f3w w Mielcu, a od 2000 r. by\u0142a jego przewodnicz\u0105c\u0105. Zainicjowa\u0142a budow\u0119 \u201ePomnika Sybiraka\u201d (wed\u0142ug swojej koncepcji) na cmentarzu komunalnym w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Ligi Kobiet, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 TPPR i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1983). Zmar\u0142a 15 X 2016 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACH MARIAN<\/strong>, urodzony 23 IV 1937 r. w Podleszanach, syn Walentego i Marii z Kubickich. Absolwent Liceum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1954 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie i w 1970 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Od 1953 r. pracowa\u0142 w Narodowym Banku Polskim Oddzia\u0142 w Mielcu, przemianowanym p\u00f3\u017aniej na Bank Depozytowo-Kredytowy w Lublinie i Bank PEKAO S.A., przez szereg lat na kierowniczych stanowiskach. By\u0142 d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem ZSL, a potem PSL. W 1989 r. kandydowa\u0142 do Sejmu. Od 1990 r. wybierany by\u0142 radnym i przewodnicz\u0105cym Rady Gminy w Mielcu w trzech kolejnych kadencjach: 1990-1994, 1994-1998 i 1998-2002. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju najbli\u017cszego otoczenia Mielca w warunkach transformacji ustrojowej kraju. W 2002 r. powierzono mu mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 2002-2006. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Mieszka w Podleszanach ko\u0142o Mielca. W latach 2006-2010 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Spo\u0142ecznej Pogotowia Ratunkowego w Mielcu, a w kadencji 2010-2014 cz\u0142onkiem Rady Spo\u0142ecznej Szpitala Powiatowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ BARBARA ALICJA (z domu BARAN),<\/strong>\u00a0urodzona 25 V 1961 r. w Mielcu, c\u00f3rka Boles\u0142awa i Ireny z domu Bry\u0142a. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. Po maturze zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Opieki Zdrowotnej Samodzielny Publiczny Zak\u0142ad w Mielcu jako piel\u0119gniarka, a nast\u0119pnie zast\u0119pca kierownika Zak\u0142adu Opieku\u0144czo-Leczniczego (do 2000 r.) Studia na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych (kierunek \u2013 socjologia) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego uko\u0144czy\u0142a w 2001 r. z tytu\u0142em magistra socjologii. W 2001 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Niepublicznego Zak\u0142adu Opieki Zdrowotnej \u2013 Zak\u0142ad Piel\u0119gnacyjno-Opieku\u0144czy \u201ePrzysta\u0144\u201d w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. Ponadto w latach 2002-2007 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Medycznej Szkole Policealnej w Mielcu. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza, a w 2004 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela kontraktowego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. od 2006 r. jako prezes Stowarzyszenia \u201eJedno \u017bycie\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0141ACHOWICZ JAN<\/strong>, urodzony w 1911 r. w Tuszymie, powiat mielecki, w rodzinie ch\u0142opskiej. Uko\u0144czy\u0142 6 klas gimnazjum w D\u0119bicy (1932) oraz korespondencyjny kurs rolny we Lwowie (1935). W latach 30. by\u0142 jednym z organizator\u00f3w ZMW \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim i wiceprzewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Powiatowego tej organizacji. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 wiceprezesa Powiatowego Zarz\u0105du Stronnictwa Ludowego (1933-1939). By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem strajk\u00f3w ch\u0142opskich w latach 30. W pierwszych miesi\u0105cach okupacji hitlerowskiej (koniec 1939 r.) rozpocz\u0105\u0142 organizowanie podziemnego ludowego ruchu oporu na ziemi mieleckiej. Wsp\u00f3lnie z nauczycielami Wilhelmem Lotzem i Stefani\u0105 Gubernat wydawa\u0142 w Przec\u0142awiu gazetk\u0119 konspiracyjn\u0105 \u201eStokrotka\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 te\u017c z pismem SL \u201eRoch\u201d. W 1940 r. doprowadzi\u0142 do powstania zbrojnych oddzia\u0142\u00f3w Stra\u017cy Ch\u0142opskiej (\u201eCh\u0142ostra\u201d) i obj\u0105\u0142 stanowisko ich komendanta (ps. \u201eKropid\u0142o\u201d). By\u0142 tak\u017ce pierwszym komendantem mieleckiego Obwodu Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich (powsta\u0142ych z \u201eCh\u0142ostry\u201d), a w czasie akcji scaleniowej z Armi\u0105 Krajow\u0105 \u2013 komendantem Obwodu Ludowej Stra\u017cy Bezpiecze\u0144stwa (LSB). Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w organizowaniu tajnego nauczania m\u0142odzie\u017cy wiejskiej. Po II wojnie \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do dzia\u0142alno\u015bci politycznej, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Powiatowego ZMW RP \u201eWici\u201d w Mielcu (1944-1946) i nale\u017ca\u0142 do PSL, a nast\u0119pnie do ZSL. Na pocz\u0105tku lat 50. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przemy\u015bla i w latach 1950-1952 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza PKW ZSL, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Powiatowym Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Przemy\u015blu. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w BCH odznaczony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Orderu Virtuti Militari. Zmar\u0142 w 1989 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ JAN<\/strong>, urodzony 8 III 1944 r. w Tuszymie, pow. mielecki, syn Ludwika i W\u0142adys\u0142awy z domu Piskor. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1963 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 technika mechanika. Zosta\u0142 zatrudniony jako monter p\u0142atowcowy na Wydziale Monta\u017cu Ostatecznego Samolot\u00f3w (W-56) \u2013przy wyrobie samolot\u00f3w MiG 17PF \u2013 Lim 6bis, TS-11 \u201eIskra\u201d (prototypy) i An-2. W 1966 r. przeszed\u0142 do kontroli jako\u015bci i pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 przy uruchomieniu aparatury paliwowej, a nast\u0119pnie w biurze technicznym. W 1969 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 M\u0142odego Mistrza Techniki i Racjonalizacji. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142, ko\u0144cz\u0105c Politechnik\u0119 Krakowsk\u0105 z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika w 1972 r. oraz studia podyplomowe z zakresu ekonomiki i organizacji przedsi\u0119biorstw. Ponadto uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych III stopnia. W 1972 r. zosta\u0142 kierownikiem Sekcji Wsp\u00f3\u0142pracy z Zagranic\u0105 w Dziale Post\u0119pu Technicznego. Od 1973 r. ponownie pracowa\u0142 na Wydziale Monta\u017cu Ostatecznego Samolot\u00f3w (W-56) jako zast\u0119pca kierownika ds. produkcji. Bra\u0142 w\u00f3wczas udzia\u0142 m.in. w realizacji zam\u00f3wienia indyjskiego na 50 sztuk samolotu TS-11 \u201eIskra\u201d oraz w wprowadzeniu do seryjnej produkcji monta\u017cu samolot\u00f3w M-15. Z dniem 1 I 1976 r. obj\u0105\u0142 stanowisko kierownika Wydzia\u0142u P\u00f3\u0142monta\u017cy Samolot\u00f3w (W-50) i wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j produkcji i usprawnienie organizacji pracy. 1 II 1979 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko szefa produkcji lotniczej, kt\u00f3remu opr\u00f3cz wyrob\u00f3w lotniczych podporz\u0105dkowano w pocz\u0105tkowej fazie produkcj\u0119 w\u00f3zk\u00f3w golfowych, samochod\u00f3w ch\u0142odni i telewizyjnych woz\u00f3w transmisyjnych. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1988 r., znacz\u0105co przyczyniaj\u0105c si\u0119 do realizacji zam\u00f3wie\u0144 zagranicznych i krajowych na mieleckie samoloty \u2013 mimo pog\u0142\u0119biaj\u0105cego si\u0119 w Polsce kryzysu gospodarczego i spo\u0142ecznego. (W szczytowych okresach by\u0142o to oko\u0142o 600 samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnego typu w ci\u0105gu roku.) By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Techniki i Racjonalizacji Produkcji, autorem i wsp\u00f3\u0142autorem szeregu wniosk\u00f3w i projekt\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych zastosowanie przynios\u0142o znaczne oszcz\u0119dno\u015bci i popraw\u0119 warunk\u00f3w pracy. M.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem opracowania i wykonania projektu wyciszenia cz\u0119\u015bci wydzielonej hali p\u00f3\u0142monta\u017cu (patent nr PRL P179084). W 1988 r. zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Czechos\u0142owacji (CSRS) na stanowisko kierownika Plac\u00f3wki Serwisowej Us\u0142ugowo-Eksploatacyjnej i Techniczno-Handlowej M18 \u201eDromader\u201d i An-2, a w 1993 r. zosta\u0142 przedstawicielem techniczno-handlowym MHZ \u2013 PZL \u2013 WSK Mielec ds. wsp\u00f3\u0142pracy lotniczej pomi\u0119dzy zak\u0142adami lotniczymi w Polsce (g\u0142\u00f3wnie ZPLiS \u2013 WSK), a zak\u0142adami i firmami lotniczymi na terenie Czech, S\u0142owacji, Austrii i W\u0119gier. M.in. przyczyni\u0142 si\u0119 do zawarcia du\u017cego kontraktu handlowego na sprzeda\u017c kilkudziesi\u0119ciu samolot\u00f3w M18 \u201eDromader\u201d i An-2 przez Czechos\u0142owacj\u0119 i W\u0119gry oraz znacznej ilo\u015bci cz\u0119\u015bci zamiennych do tych samolot\u00f3w. Po powrocie do kraju w 1998 r. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Serwisu i Obs\u0142ugi Posprzeda\u017cnej Zak\u0142adu Lotniczego Sp. z o.o. w upad\u0142o\u015bci, a od 2001 r. pracowa\u0142 w firmie \u201ePRODREM\u201d Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu \u201ePZL Mielec\u201d na stanowisku kierownika Zak\u0142adu Mechanicznego. Na emerytur\u0119 odszed\u0142 w 2005 r. Ponadto w 1999 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i pe\u0142nomocnikiem rodzinnej firmy Produkcyjno-Handlowo-Us\u0142ugowej \u201eB\u0141ACHPOL\u201d, zajmuj\u0105cej si\u0119 m.in. handlem (eksportem i importem) wyrob\u00f3w zwi\u0105zanych z lotnictwem. Z chwil\u0105 przej\u015bcia na emerytur\u0119 zako\u0144czy\u0142 r\u00f3wnie\u017c prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W czasie 42-letniej pracy zawodowej znajdowa\u0142 czas na prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105. Dzia\u0142a\u0142 w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105d\u00f3w: FKS \u201eStal\u201d, SIMP WSK, Automobilklubu Rzeszowskiego Oddzia\u0142 Mielec, Aeroklubu Mieleckiego, Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego, ZZ LOK WSK oraz przewodniczy\u0142 Komitetowi Rodzicielskiemu przy Szkole Podstawowej nr 7. Zosta\u0142 odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Aeroklubu PRL\u201d, Medalem Dow\u00f3dztwa Wojsk Lotniczych\u201d (dwukrotnie), Br\u0105zow\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201eStal\u201d Mielec, Medalem 10-lecia ZSMP, Pami\u0105tkowym Medalem \u201eZa Aktywne Uczestnictwo w Produkcji Samolot\u00f3w An-2\u201d (ZSRR), Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Lotnictwa Cywilnego Czechos\u0142owacji SLOV-AIR i Czechos\u0142owackie AEROLINIE (CSRS). Zmar\u0142 4 III 2024 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ J\u00d3ZEFA z domu SZA\u0141DA)<\/strong>, urodzona 19 III 1945 r. w Tuszymie, pow. mielecki, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Michaliny z domu Barna\u015b. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1964 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w Bli\u017anie, pow. ropczycki. Po uko\u0144czeniu Studium Nauczycielskiego w Przemy\u015blu (filologia rosyjska) w 1967 r. zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Tuszymie i pracowa\u0142a tam do 1978 r. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. Od 1978 r. 2005 r. pracowa\u0142a w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu jako nauczyciel j\u0119zyka rosyjskiego, a p\u00f3\u017aniej produkcji ro\u015blinnej i technologii gastronomicznej. W 1980 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W1982 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Ekonomiczno-Rolniczym SGGW Akademii Rolniczej w Warszawie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki rolniczej. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie \u017cywienia cz\u0142owieka i gospodarstwa domowego na Wydziale \u017bywienia Cz\u0142owieka SGGW. Ponadto uko\u0144czy\u0142a szereg dodatkowych form doskonalenia zawodowego. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a uczniom uzdolnionym, przygotowuj\u0105c ich do Olimpiady Wiedzy i Umiej\u0119tno\u015bci Rolniczych. Kilku z nich zosta\u0142o laureatami szczebla centralnego i otrzyma\u0142o indeksy na studia. Anga\u017cowa\u0142a uczni\u00f3w do udzia\u0142u w wielu konkursach przedmiotowych i artystycznych (m.in. o tradycjach zwi\u0105zanych z Bo\u017cym Narodzeniem i Wielkanoc\u0105), wielokrotnie z powodzeniem. Od pocz\u0105tku pracy zawodowej by\u0142a propagatork\u0105 o\u015bwiaty zdrowotnej, a szczeg\u00f3lnie akcji Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca (m.in. \u201eM\u0142oda Krew Ratuje \u017bycie\u201d), Sekcji O\u015bwiaty Zdrowotnej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej i Spo\u0142ecznego Komitetu Przeciwalkoholowego. Opiekowa\u0142a si\u0119 szkolnymi ko\u0142ami PCK i SKO. Uczestniczy\u0142a w procesie produkcyjnym wielu zak\u0142ad\u00f3w zwi\u0105zanych z produkcj\u0105 rolno-spo\u017cywcz\u0105. By\u0142a uczestnikiem wielu seminari\u00f3w i pokaz\u00f3w w czasie Targ\u00f3w Krajowych i Mi\u0119dzynarodowych \u201eTUR-GASTRO-HOTEL organizowanych przez Pozna\u0144sk\u0105 Agencj\u0119 Targow\u0105 INEXPO. Ponadto w latach 1999-2005. za\u0142o\u017cy\u0142a i prowadzi\u0142a rodzinn\u0105 firm\u0119 produkcyjno-handlowo-us\u0142ugow\u0105 \u201eB\u0141ACHPOL\u201d. W 2005 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Opiekun Ko\u0142a PCK i Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 XII 1924 r. w Tuszymie, powiat mielecki, w rodzinie ch\u0142opskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 \u0142\u0105cznikiem komendanta Obwodu BCh J. B\u0142achowicza i kolporterem gazetki podziemnej \u201eStokrotka\u201d. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej uczestniczy\u0142 w reaktywowaniu ZMW \u201eWici\u201d i zosta\u0142 wiceprezesem Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu. Studiowa\u0142 (zaocznie) na Wydziale Przemys\u0142u (kierunek: handel) Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie i w 1961 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. (Temat pracy magisterskiej: Rola fundusz\u00f3w w\u0142asnych w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci na przyk\u0142adzie Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni powiatu mieleckiego.<\/em>) W latach 60. by\u0142 prezesem Powiatowego Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu, wiceprezesem Powiatowego Komitetu ZSL oraz prezesem Ludowego Klubu Sportowego \u201eT\u0119cza\u201d Mielec w latach 1969-1972. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego”. Zmar\u0142\u00a0 15 XII 1972 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Przec\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 7 VIII 1947 r. w Zaborczu, syn Jana i Marii z domu Fel\u0105g. Absolwent \u00a0Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (obecnie I LO) w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1965 r. W latach 1965-1991 pracowa\u0142 w Dziale Socjalnym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a od 1991 do 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Stra\u017cy Miejskiej w Mielcu. Od 1999 r. by\u0142 szefem Inspektoratu Obrony Cywilnej i Spraw Obronnych w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. W 2006 r. przeszed\u0142 do pracy w Biurze Zarz\u0105dzania Kryzysowego, Ochrony Ludno\u015bci i Spraw Obronnych w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Od 2013 r. przebywa\u0142 na emeryturze. Zmar\u0142 15 I 2023 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ TOMASZ<\/b>, urodzony 9 IV 1963 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Michaliny z domu Kuku\u0142ka. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych \u2013 Technikum Mechanicznego (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) w Mielcu z matur\u0105 w 1983 r. Studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Technicznym Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie (kierunek: fizyka, specjalno\u015b\u0107 nauczycielska) uko\u0144czy\u0142 w 1988 r. z tytu\u0142em magistra fizyki. W 1989 r. zosta\u0142 zatrudniony w Politechnice \u015al\u0105skiej w Gliwicach i podj\u0105\u0142 prac\u0119 naukow\u0105 w Instytucie Fizyki, funkcjonuj\u0105cym na prawach wydzia\u0142u i w tej jednostce uczelni pracuje nadal. (Instytut Fizyki \u2013 Centrum Naukowo-Dydaktyczne prowadzi kszta\u0142cenie na kierunkach: Fizyka Techniczna i Geoinformatyka oraz uczestniczy w prowadzeniu kierunku mi\u0119dzywydzia\u0142owego: In\u017cynieria Lotnicza i Kosmiczna.) W 1998 r. uzyska\u0142 na macierzystej uczelni stopie\u0144 doktora z wyr\u00f3\u017cnieniem i na podstawie rozprawy pt. Wykorzystanie rozproszenia Brillouina do badania akustycznych w\u0142asno\u015bci kryszta\u0142\u00f3w piezoelektrycznych<\/i> otrzyma\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora nauk fizycznych w dyscyplinie fizyka. W 2004 r. na Wydziale Matematyki, Fizyki i Informatyki Uniwersytetu Gda\u0144skiego \u2013 na podstawie monografii pt. Brillouin spectroscopy in crystal lattices \u2013 acoustic and spin waves<\/i> otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora habilitowanego nauk fizycznych w dyscyplinie fizyka. W 2022 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora z dziedziny nauk in\u017cynieryjno-technicznych, nadany przez Prezydenta RP. Odby\u0142 kilka zagranicznych sta\u017cy naukowych, m.in. w RWTH Aachen (Niemcy) oraz University of Illinois at Urbana Champaign (USA). Przez 11 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Instytutu Fizyki do spraw nauki. Opiekuje si\u0119 dwoma studenckimi ko\u0142ami naukowymi: GOLF (Grupa Os\u00f3b Lubi\u0105cych Fizyk\u0119) i SAT (Silesian Aerospace Technologies). W ramach dzia\u0142alno\u015bci naukowej zajmuje si\u0119 m.in. takimi dziedzinami jak: spintronika, niskowymiarowe materia\u0142y magnetyczne, symulacje mikromagnetyczne, materia\u0142y w\u0142\u00f3kniste, analiza sygna\u0142\u00f3w, analiza fraktalna, geomorfologia, fizyka atmosfery i inteligentne materia\u0142y tekstylne. Wed\u0142ug stanu na 31 X 2024 r. jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem 150 publikacji naukowych o zasi\u0119gu mi\u0119dzynarodowym oraz wsp\u00f3\u0142autorem dw\u00f3ch ksi\u0105\u017cek wydanych za granic\u0105: A. Ehrmann, T. B\u0142achowicz, Examination of Textiles with Mathematical and Physical Methods, <\/i>Springer 2017; T. B\u0142achowicz, A. Ehrmann, Spintronics: Theory, Modelling, Devices,<\/i> De Gruyter, 2016, 2024. Ponadto od 2019 r. pracuje (na niepe\u0142nym etacie) w firmie PROPOINT SA, dzia\u0142aj\u0105cej w bran\u017cy automatyki i robotyki w Gliwicach, na stanowisku kierownika dzia\u0142u badawczo-rozwojowego i prowadzi prace z zakresu analizy sygna\u0142\u00f3w przemys\u0142owych, kt\u00f3re pozwalaj\u0105 na przewidywanie sytuacji awaryjnych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 jest dzia\u0142aczem Polskiego Zwi\u0105zku Dzia\u0142kowc\u00f3w oraz cz\u0142onkiem amatorskiego ch\u00f3ru parafialnego przy Parafii Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego w Gliwicach.\u00a0 Ulubionym zaj\u0119ciem hobbystycznym przez wiele lat by\u0142o majsterkowanie, szczeg\u00f3lnie w drewnie, a w ostatnim czasie dodatkowym hobby jest pisanie poezji.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ WOJCIECH<\/strong>, urodzony 25 VI 1966 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Alicji z domu Jaszkiewicz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1985 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107: konstrukcje budowlane i in\u017cynierskie) i w 1991 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa. W latach 1991-1996 pracowa\u0142 w firmie Hydrobudowa Rzesz\u00f3w SA przy budowie Zak\u0142adu Uzdatniania Wody w Przemy\u015blu. W 1996 r. przeszed\u0142 do Zak\u0142ad\u00f3w P\u0142yt Pil\u015bniowych SA w Przemy\u015blu na stanowisko specjalisty do spraw inwestycji, a nast\u0119pnie zosta\u0142 kierownikiem dzia\u0142u uszlachetniania i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2003 r. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu wyceny nieruchomo\u015bci na Politechnice Warszawskiej. Od 2003 r. do 2006 r. by\u0142 kierownikiem Bazy Magazynowej w \u017burawicy Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN SA. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia z dziedziny zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem w zak\u0142adach przemys\u0142u naftowego (2004). W latach 2007-2010 pracowa\u0142 w firmie Fibris SA w Przemy\u015blu, sprawuj\u0105c funkcje dyrektora do spraw strategii i rozwoju oraz cz\u0142onka zarz\u0105du. W grudniu 2010 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 prezydenta miasta Przemy\u015bla i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 w kadencji 2010-2014. W 2014 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Przemy\u015blu na kadencj\u0119 2014-2018. Od 1994 r. posiada uprawnienia budowlane UAN\/II\/7342\/27\/94, a od 2002 r. jest cz\u0142onkiem Podkarpackiej Okr\u0119gowej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ACHOWICZ ZOFIA BARBARA (z domu KOT)<\/strong>, urodzona 3 X 1949 r. w Olszynie Luba\u0144skiej, woj. wroc\u0142awskie, c\u00f3rka Zbigniewa i Haliny z domu Skoczylas. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawc\u00f3w Przedszkola w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1968 r. Po maturze zosta\u0142a zatrudniona w Przedszkolu WSK Nr 3 w Mielcu jako nauczycielka, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Przedszkolu WSK Nr 1 i Pa\u0144stwowym Przedszkolu Nr 4. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: pedagogika przedszkolna), a p\u00f3\u017aniej kurs dla kadry kierowniczej w Rzeszowie. W 1991 r. przesz\u0142a do nowo oddanego do u\u017cytku Przedszkola Pa\u0144stwowego Nr 8 i do 1991 r. na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora. Bra\u0142a udzia\u0142 w organizowaniu plac\u00f3wki, a p\u00f3\u017aniej jej otoczenia. W latach 1991-1998 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora, wzbogacaj\u0105c baz\u0119 dydaktyczn\u0105 plac\u00f3wki i motywuj\u0105c grono nauczycielskie do wprowadzania nowatorskich metod pracy. W 2000 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 25 IX 2022 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0141ASIAK JAN<\/strong>, urodzony 10 V 1908 r. w Ciszycy ko\u0142o Sandomierza, syn Jana i Franciszki z domu Sabat. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu. Matur\u0119 da\u0142 w 1931 r. W okresie 15 VIII 1931 r. \u2013 30 VI 1932 r. przeszed\u0142 szkolenie wojskowe w Szkole Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Zambrowie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 plutonowego podchor\u0105\u017cego. Studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 1939 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. R\u00f3wnocze\u015bnie bra\u0142 udzia\u0142 w cyklicznych \u0107wiczeniach wojskowych rezerwy w 2 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w w Sandomierzu. Po jednym z \u0107wicze\u0144 w 1935 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika. Tu\u017c przed napa\u015bci\u0105 Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 zosta\u0142 zmobilizowany do wspomnianego 2 pu\u0142ku piechoty i uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., w czasie wycofywania si\u0119 pu\u0142ku w kierunku wschodnim. Po wej\u015bciu wojsk sowieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX 1939 r.), w nieznanych okoliczno\u015bciach zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Kozielsku. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w lesie katy\u0144skim. Potwierdzi\u0142a to obecno\u015b\u0107 nazwiska na li\u015bcie wywozowej nr 036\/1 z 16 IV 1940 r., poz. 6.\u00a0 Jego zw\u0142oki zidentyfikowano w czasie ekshumacji w 1943 r. Potwierdzi\u0142y to tak\u017ce znalezione przy nich dokumenty. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Decyzj\u0105 Ministra Obrony Narodowej nr 439\/MON z dnia 5 X 2007 r. zosta\u0142 awansowany po\u015bmiertnie do stopnia porucznika. Upami\u0119tniono go tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza\u00a0 w Mielcu, na tablicy w ko\u015bciele Dominikan\u00f3w w Tarnobrzegu oraz w Muzeum Katy\u0144skim w warszawskiej Cytadeli.<\/p>\r\n

B\u0141ASZCZAK GRZEGORZ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 21 X 1957 r. w Mielcu, syn Mariana i Barbary z Maciejewskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Studia lekarskie na Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1982 r. Po studiach rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w Szpitalu Rejonowym w Mielcu jako m\u0142odszy asystent na Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym. W 1991 r. zosta\u0142 starszym asystentem, a w latach 2007-2015 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora oddzia\u0142u. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych z zakresu ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa. Jest specjalist\u0105 ginekologiem po\u0142o\u017cnikiem. W lutym 2015 r. powierzono mu funkcj\u0119 lekarza kieruj\u0105cego Oddzia\u0142em Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym, a nast\u0119pnie zosta\u0142 ordynatorem tego Oddzia\u0142u i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2020 r. Prowadzi Prywatny Gabinet Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczy w Mielcu przy ul. W. Potockiego. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141ASZCZAK WIT<\/strong>, urodzony 23 I 1945 r. w Bia\u0142ce, syn Czes\u0142awa i Cecylii z domu J\u0119drzejak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studia na Wydziale Mechanicznym (kierunek \u2013 technologia aparatury przemys\u0142owej) Politechniki Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1971 r. z dyplomem magistra in\u017cyniera mechanika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1971 r. w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym WSK PZL-Mielec jako konstruktor, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem sekcji konstrukcyjnej aparatury rolniczej do samolotu M15. W latach 1981-1983, w ramach delegacji s\u0142u\u017cbowej, wyk\u0142ada\u0142 w szkole lotniczej w Bombah (Libia). Po powrocie pracowa\u0142 w biurze konstrukcyjnym OBR Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, m.in. uczestniczy\u0142 przy konstruowaniu aparatury \u201eAgro\u201d do samolotu M18, a nast\u0119pnie instalacji paliwowej do samolot\u00f3w I-22 Iryda i M28 Skytruck. Od 1993 r. do 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Marketingu WSK PZL Mielec, m.in. odpowiada\u0142 za promocj\u0119 i reklam\u0119 firmy oraz obs\u0142ug\u0119 delegacji zagranicznych. Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci przez WSK PZL-Mielec zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. jako specjalista ds. promocji i reklamy (1999-2005). W latach 2005-2006 by\u0142 specjalist\u0105 technologiem w dziale kooperacji. Po prywatyzacji PZL Mielec (2007 r.) pracowa\u0142 jako logistyk, a nast\u0119pnie konstruktor w zespole specjalist\u00f3w, kt\u00f3rzy adoptowali dokumentacj\u0119 konstrukcyjn\u0105 firmy Sikorsky i prowadzili nadz\u00f3r konstruktorski przy produkcji cz\u0119\u015bci, podzespo\u0142\u00f3w i zespo\u0142\u00f3w \u015bmig\u0142owca S-70i oraz przy monta\u017cu kompletnego tego \u015bmig\u0142owca. W listopadzie 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Sekcji Lotniczej SIMP przy ZG SIMP w Warszawie (1979-1987). Od 1997 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du i wiceprezesem Stowarzyszenia Promocji Polskiego Lotnictwa PROMLOT w Mielcu.Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n

\"\"B\u0141A\u0179 ANNA<\/strong>, urodzona 26 VII 1932 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Zofii z domu Gu\u0142a. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142a Wst\u0119pny Kurs Pedagogiczny w Liceum Pedagogicznym w Mielcu i zosta\u0142a zatrudniona jako nauczycielka niewykwalifikowana w Szkole Podstawowej w \u0141ysakowie, pow. mielecki. W 1956 r. uzupe\u0142ni\u0142a w trybie zaocznym wykszta\u0142cenie \u015brednie i zda\u0142a matur\u0119 w Przemy\u015blu. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Szko\u0142a Podstawowa w P\u0142awie, pow. mielecki (1958-1961) i Szko\u0142a Podstawowa nr 3 w Mielcu (1961-1964). W 1962 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie \u2013 Wydzia\u0142 Zaoczny (kierunek \u2013 geografia) w Rzeszowie. Od 1964 r. do 1967 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Szko\u0142y Podstawowej nr 2 w Mielcu, a od 1968 r. do 1971 r. by\u0142a kierownikiem tej szko\u0142y. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra nauk pedagogicznych., a w 1971 r. uko\u0144czy\u0142a kurs dla kierownik\u00f3w szk\u00f3\u0142 podstawowych w Okr\u0119gowym O\u015brodku Metodycznym w Rzeszowie. W zwi\u0105zku z reform\u0105 o\u015bwiaty (wprowadzenie szko\u0142y podstawowej o\u015bmioklasowej) w latach 60. sprawowa\u0142a nadz\u00f3r merytoryczny nad ko\u0144cow\u0105 faz\u0105 rozbudowy Szko\u0142y Podstawowej nr 2 oraz urz\u0105dzeniem dobudowanej sali gimnastycznej i nowych pomieszcze\u0144. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142a studium nauczania pocz\u0105tkowego matematyki NURT i zda\u0142a egzamin ko\u0144cowy w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Rzeszowie, a w 1982 r. otrzyma\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego w O\u015brodku Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie. Ponadto uzyska\u0142a stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego.\u00a0 Zorganizowa\u0142a od podstaw pracowni\u0119 dla oddzia\u0142u przedszkolnego i pracowni\u0119 dla klas I \u2013 III. Pisa\u0142a artyku\u0142y dla potrzeb O\u015brodka Metodycznego w Rzeszowie i do czasopisma \u201eO\u015bwiata i Wychowanie\u201d. 31 VIII 1991 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie. Zmar\u0142a 22 VIII 2018 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Wadowicach G\u00f3rnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141A\u017bEJOWSKI W\u0141ADYS\u0141AW EDWARD<\/strong>, urodzony 23 VI 1958 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Eugeniusza i Julii z domu So\u0142tys. Absolwent Liceum Zawodowego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Studiowa\u0142 lotnictwo na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 1976 r. zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego Mielec. W latach 1992-2006 pracowa\u0142 w Komendzie Rejonowej (od 1999 r. \u2013 Powiatowej) w Mielcu, pe\u0142ni\u0105c funkcje: komendanta Komisariatu w Borowej, specjalisty do spraw nieletnich, rzecznika prasowego i zast\u0119pcy komendanta powiatowego. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Borowa w kadencji 2006-2010, a nast\u0119pnie wybrano go na t\u0119 funkcj\u0119 w kadencji 2010-2014 i kadencji 2014-2018. W czasie pe\u0142nienia tej funkcji znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju gminy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Policjant\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi\u201d oraz Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141A\u017bK\u00d3W MARIA TERESA<\/strong>, urodzona 27 V 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Eugenii z domu Osmola. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowe Studium Kulturalno-O\u015bwiatowe i Bibliotekarskie w Kro\u015bnie (1977) oraz kierunek: bibliotekoznawstwo i informacja naukowa na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Kielcach, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra bibliotekoznawstwa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1977 r. w Gminnej Bibliotece Publicznej w Podleszanach jako kierownik Filii w Woli Mieleckiej. W sierpniu 1978 r. przesz\u0142a do Biblioteki RCK przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i pracowa\u0142a pocz\u0105tkowo jako bibliotekarz, a w latach 1990-1992 \u2013 kierownik tej plac\u00f3wki. Po przej\u0119ciu Biblioteki RCK przez Miejsk\u0105 Bibliotek\u0119 Publiczn\u0105 (XII 1992) powr\u00f3ci\u0142a na stanowisko bibliotekarza. W wyniku po\u0142\u0105czenia samorz\u0105dowych instytucji kultury w Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w 1997 r. zosta\u0142a mianowana zast\u0119pc\u0105 dyrektora SCK d\/s Biblioteki. Przyczyni\u0142a si\u0119 do unowocze\u015bnienia pracy plac\u00f3wki m.in. poprzez jej stopniow\u0105 komputeryzacj\u0119. By\u0142a cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a kurs \u201eInformacja europejska w polskich bibliotekach publicznych\u201d, organizowany przez CEBID w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniona Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Bibliotekarstwa i Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich\u201d. W latach 2010-2015 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wiceprezesa Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Grup\u0105 Literack\u0105 S\u0142owo, Klubem \u015arodowisk Tw\u00f3rczych i Klubem Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa. Dzia\u0142a\u0142a r\u00f3wnie\u017c w zarz\u0105dzie Funduszu Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego \u2013 Brata Alberta w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 TMZM w Mielcu i Nagrod\u0105 Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. Zmar\u0142a 22 XII 2016 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. W 2021 r. Biblioteka SCK ustanowi\u0142a Nagrod\u0119 im. Marii B\u0142a\u017ck\u00f3w „Nieodkryta Ziemia Mielecka” – edycja: konkurs literacki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"B\u0141\u0118DOWSKI MARIUSZ<\/strong>, urodzony 26 III 1945 r. w Starachowicach, syn Mieczys\u0142awa i Marii z Janakowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu (obecnie II LO), egzaminy maturalne zda\u0142 w 1963 r. By\u0142 finalist\u0105 og\u00f3lnopolskiej Olimpiady Chemicznej w 1962 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 w \u201eStali\u201d Mielec. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w skokach i sprintach. By\u0142 reprezentantem Polski w kategorii junior\u00f3w i czo\u0142owym skoczkiem okr\u0119gu rzeszowskiego w kategorii senior\u00f3w. Rekordy \u017cyciowe to: 7,33 m w skoku w dal i 14,77 m w tr\u00f3jskoku. Studiowa\u0142 na Politechnice \u015al\u0105skiej w Gliwicach i w 1969 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera w specjalno\u015bci technologia tworzyw sztucznych. Od 1969 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, kolejno na stanowiskach: starszego technologa, zast\u0119pcy kierownika i kierownika Wydzia\u0142u-59 (malarnia), g\u0142\u00f3wnego metalurga i kierownika Dzia\u0142u Analiz. W lipcu 1994 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie na stanowisko pe\u0142nomocnika ds. Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu i kierowa\u0142 pracami przygotowawczymi do jej powstania. 8 X 1995 r., w przeddzie\u0144 otwarcia SSE EURO-PARK MIELEC, zosta\u0142 mianowany dyrektorem mieleckiego Oddzia\u0142u Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Warszawie, zarz\u0105dzaj\u0105cego SSE i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 30 VI 2014 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i do 31 I 2015 r. by\u0142 doradc\u0105 dyrektora z ramienia ARP. W znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do pomy\u015blnego rozwoju mieleckiej strefy. W 2014 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 specjaln\u0105 w czasie gali XIII edycji konkursu \u201ePodkarpacka Nagroda Gospodarcza\u201d. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eB\u0141\u0118KITNI\u201d<\/strong>, popularny mielecki zesp\u00f3\u0142 muzyczny dzia\u0142aj\u0105cy w latach 60. XX w. Sk\u0142ad: Ryszard Nowakowski (gitara), Jerzy Pogoda (gitara, vocal), Franciszek Gruszecki (perkusja), Ryszard Krupa (skrzypce, sax alt, instruktor zespo\u0142u), W\u0142odzimierz Krzy\u017cewski (instrumenty klawiszowe), Barbara Chru\u015bciel (vocal), Stanis\u0142aw Chru\u015bciel (gitara, vocal). Wyst\u0119powali najcz\u0119\u015bciej w Klubie \u201ePod Sosnami\u201d (w lasku komunalnym).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0141ONIARZ JAN<\/strong>, pierwszy znany z nazwiska mielecki b\u0142oniarz, czyli rzemie\u015blnik zajmuj\u0105cy si\u0119 przygotowaniem i wprawianiem b\u0142on zwierz\u0119cych do okien, wzmiankowany w latach 80. XVI w. On te\u017c zapewne jako pierwszy w Mielcu wprawia\u0142 do okien szk\u0142o, bo przy ko\u0144cu XVI w. mieleccy kupcy przywozili szk\u0142o z Krakowa do Mielca. (By\u0142o ono bardzo drogie i tylko bogatych mieszczan sta\u0107 by\u0142o na t\u0119 nowo\u015b\u0107.) Kontynuatorem tej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142 Szymon B\u0142oniarz, wzmiankowany w dokumencie z 1629 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0141ONIE (B\u0141ONIA)<\/strong>, \u0142\u0105ki stanowi\u0105ce p\u00f3\u0142nocno-zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 teren\u00f3w Mielca od XV do po\u0142owy XX w. S\u0142u\u017cy\u0142y do wypasu byd\u0142a hodowanego przez mieszka\u0144c\u00f3w Mielca. Po procesach z w\u0142a\u015bcicielami sta\u0142y si\u0119 w\u0142asno\u015bci\u0105 gminy miejskiej. Z biegiem lat stopniowo przeznaczano je pod zabudow\u0119. Na tych terenach zbudowano m.in. zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w gimnazjum, budynek Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, stadion sportowy i budynek seminarium \u017ce\u0144skiego oraz szereg dom\u00f3w prywatnych. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie, po przesuni\u0119ciu granic miasta na p\u00f3\u0142noc, jest to jedno z osiedli starej cz\u0119\u015bci Mielca i nosi imi\u0119 Jana Kili\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0141ONIA RZOCHOWSKIE<\/strong>, \u0142\u0105ki, du\u017cy teren zalewowy nad Wis\u0142ok\u0105, od setek lat miejsce wypasu byd\u0142a przez rzochowian. Charakteryzuj\u0105 si\u0119 du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 pi\u0119knych, okaza\u0142ych i wiekowych drzew, kt\u00f3re uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu z 6 VIII 1997 r. uznane zosta\u0142y za pomniki przyrody. S\u0105 to: topole bia\u0142e (najstarsza ma oko\u0142o 300 lat), topole kanadyjskie (najstarsza \u2013 230 lat), topole szare (najstarsza \u2013 150 lat) i olsze czarne (najstarsza \u2013 100 lat). B\u0142onia s\u0105 r\u00f3wnie\u017c miejscem rozgrywania spotka\u0144 pi\u0142karskich miejscowych dru\u017cyn i terenem rekreacji rzochowian.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u0141O\u0143SKI JAN<\/strong>, lwowski malarz, prawdopodobnie autor obraz\u00f3w przedstawiaj\u0105cych herby ziem Polski przedrozbiorowej w mieleckiej Sali Kr\u00f3lewskiej przy ul. T. Ko\u015bciuszki 10, oddanej do u\u017cytku w 1909 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOBER ZBIGNIEW STEFAN<\/strong>, urodzony 2 IX 1963 r. w Mielcu, syn Ignacego i Bogumi\u0142y z domu Sojda. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i w 1990 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 1990-1998 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Opieki Zdrowotnej w Mielcu na stanowisku asystenta i uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z anestezjologii i intensywnej terapii. W 1998 r. by\u0142 asystentem w Specjalistycznym Anestezjologicznym Zak\u0142adzie Opieki Zdrowotnej w \u0141odzi, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i jako asystent pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Opieki Zdrowotnej SP 2. W 2005 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego Samodzielny Publiczny Zak\u0142ad Opieki Zdrowotnej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2012 r. Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania w s\u0142u\u017cbie zdrowia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie, kwalifikacyjny kurs pedagogiczny dla absolwent\u00f3w wy\u017cszych uczelni w Wy\u017cszej Szkole Umiej\u0119tno\u015bci im. S. Staszica w Kielcach oraz studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania sp\u00f3\u0142kami prawa handlowego w ochronie zdrowia na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym w Warszawie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Mielcu, cz\u0142onek Rady Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Rzeszowie (4 kadencje) i cz\u0142onek \u2013 skarbnik Zarz\u0105du Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Lekarskiej Regionu Rzeszowskiego w Rzeszowie. Jego pasj\u0105 sportow\u0105 jest pi\u0142ka no\u017cna. Jako student wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie AM Szczecin, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a mistrzostwo Polski Akademii Medycznych i dwukrotnie zaj\u0119\u0142a III miejsce. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem 17 edycji Halowych Mistrzostw Polski Lekarzy w Pi\u0142ce No\u017cnej w Mielcu. Jako cz\u0142onek reprezentacji mieleckich lekarzy wywalczy\u0142 dwukrotnie mistrzostwo Polski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOBOLA ZYTA (z domu MOJEK)<\/strong>, urodzona 27 III 1936 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Heleny z domu Indyk. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1955 r. W czasie nauki szkolnej rozpocz\u0119\u0142a treningi lekkoatletyczne, specjalizuj\u0105c si\u0119 w rzucie dyskiem. Po maturze podj\u0119\u0142a prac\u0119 \u00a0w ksi\u0119gowo\u015bci WSK Mielec i rozwija\u0142a karier\u0119 sportow\u0105 w \u201eStali\u201d Mielec. By\u0142a wielokrotn\u0105 medalistk\u0105 Mistrzostw Polski w rzucie dyskiem: *1960 (Olsztyn) \u2013 br\u0105zowy medal (47,82 m); *1961 (Nowa Huta) \u2013 br\u0105zowy medal; *1962 (Warszawa) \u2013 srebrny medal; *1963 (Bydgoszcz) \u2013 srebrny medal; * 1964 (Warszawa) \u2013 srebrny medal; *1965 (Szczecin) \u2013 srebrnym medal (50,88 m); *1966 (Pozna\u0144) \u2013 srebrny medal; *1967 (Chorz\u00f3w) \u2013 srebrny medal. By\u0142a tak\u017ce cz\u0142onkini\u0105 kadry narodowej w latach 1958-1968 i wielokrotn\u0105 reprezentantk\u0105 Polski. Zwyci\u0119\u017ca\u0142a wiele razy w zawodach krajowych i zagranicznych, tak\u017ce w meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych. Uczestniczy\u0142a w lekkoatletycznych Mistrzostwach Europy-1962, plasuj\u0105c si\u0119 na 11. miejscu. Rekord \u017cyciowy 52,90 m osi\u0105gn\u0119\u0142a w 1966 r. na mieleckim stadionie. W 1965 r. zdoby\u0142a 1. miejsce w Plebiscycie \u201eNowin Rzeszowskich\u201d na \u201eNajlepszego Sportowca Rzeszowszczyzny\u201d. Karier\u0119 sportow\u0105 zako\u0144czy\u0142a we wrze\u015bniu 1968 r. Odznaczona \u00a0m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1991 r. Zmar\u0142a 21 VI 2023 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOBRA ADAM<\/strong>, urodzony 10 X 1912 r. we Lwowie, syn Jana i Katarzyny z Sochorskich. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum we Lwowie, a nast\u0119pnie studia na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie w 1939 r. i otrzyma\u0142 dyplom lekarza weterynarii. W 1940 r. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika Punktu Weterynaryjnego w Barszczewicach, a nast\u0119pnie przeniesiono go na r\u00f3wnorz\u0119dne stanowisko w Lecznicy Weterynaryjnej Ziemskiego Oddzia\u0142u w Jaryczowie Nowym. W 1944 r., w zwi\u0105zku z rosn\u0105c\u0105 agresj\u0105 Ukrai\u0144c\u00f3w w stosunku do Polak\u00f3w, przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na ziemi\u0119 mieleck\u0105 i w 1945 r. zosta\u0142 kierownikiem Lecznicy Weterynaryjnej w Borowej. Od 1957 r. zamieszka\u0142 w Mielcu i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Zak\u0142adzie Leczniczym dla Zwierz\u0105t. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1979 r. Zar\u00f3wno w Borowej jak i w Mielcu przyczyni\u0142 si\u0119 do unowocze\u015bnienia metod leczenia zwierz\u0105t i popularyzowania wiedzy w zakresie hodowli zwierz\u0105t i zapobieganiu n\u0119kaj\u0105cym je chorobom. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZa wzorow\u0105 prac\u0119 w s\u0142u\u017cbie weterynaryjnej\u201d. Zmar\u0142 2 grudnia 1985 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOBRYK JANUSZ<\/strong>, urodzony 1 V 1948 r. w D\u0119bicy, syn Feliksa i Natalii z domu Bro\u017conowicz. Wychowywa\u0142 si\u0119 w Mielcu i pozostaje jego mieszka\u0144cem. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kazimierza Brodzi\u0144skiego w Tarnowie. Od uko\u0144czenia nauki w 1966 r. pracowa\u0142 w wolnych zawodach. Za\u0142o\u017cy\u0142 w Mielcu jeden z pierwszych zespo\u0142\u00f3w big-beatowych \u201ePulpity\u201d, a nast\u0119pnie inicjowa\u0142 powstanie wielu zespo\u0142\u00f3w estradowych (z udzia\u0142em muzyk\u00f3w z Mielca i innych polskich miast oraz muzyk\u00f3w zagranicznych) i by\u0142 ich kierownikiem. M.in. we wsp\u00f3\u0142pracy z \u201ePagartem\u201d organizowa\u0142 ich wyst\u0119py w Polsce i za granic\u0105. W trakcie woja\u017cy artystycznych zwiedzi\u0142 szereg kraj\u00f3w (g\u0142\u00f3wnie Europy \u015arodkowej i Po\u0142udniowej) i nawi\u0105za\u0142 szereg znajomo\u015bci. Do\u015bwiadczenia te wykorzysta\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci turystycznej, prowadz\u0105c jako pilot wycieczki zagraniczne. W celu zapoznania turyst\u00f3w ze zwiedzanymi krajami pisa\u0142 i wydawa\u0142 informatory i prospekty turystyczne. Z biegiem lat i rozwojem kontakt\u00f3w powi\u0119ksza\u0142 ofert\u0119 us\u0142ug, pe\u0142ni\u0105c funkcje pe\u0142nomocnika i rezydenta r\u00f3\u017cnych firm, konsultanta i doradcy, t\u0142umacza j\u0119zyk\u00f3w s\u0142owia\u0144skich, organizatora spotka\u0144 biznesowych oraz korespondenta czasopism (m.in. \u201eWelcome Ma\u0142opolska\u201d) i gazet. Nazywa\u0142 siebie \u201eobywatelem \u015bwiata\u201d, ale nie zapomina\u0142 przy tym o rodzinnym mie\u015bcie i promowa\u0142 go w r\u00f3\u017cnych formach. Informowa\u0142 te\u017c o \u017cyciu mielczan w innych krajach \u2013 opublikowa\u0142 w \u201eKorso\u201d cykl \u201eMoja zagranica\u201d, a w nim m.in. artyku\u0142 \u201ePolacy s\u0105 wsz\u0119dzie \u2013 mielczanie r\u00f3wnie\u017c\u201d. \u00a0By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Mieleckiej Szkole Mened\u017cer\u00f3w (1995 r.). W czasie wizyt Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II w Polsce by\u0142 t\u0142umaczem delegacji rz\u0105dowych Czech, S\u0142owacji i Polski. Szkoli\u0142 rezydent\u00f3w i pilot\u00f3w wycieczek (S\u0142owacja, Czechy) oraz animator\u00f3w dzia\u0142alno\u015bci turystycznej (Bu\u0142garia, S\u0142owacja). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z impresariatami i organizacjami turystycznymi oraz \u00a0wydawnictwami, pras\u0105 i telewizj\u0105 (Bu\u0142garia, Czechy, S\u0142owacja). Zmar\u0142 7 IX 2025 r. i zosta\u0142 pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOBRZY\u0143SKI MICHA\u0141 HIERONIM,<\/strong> urodzony 30 IX 1849 r. w Krakowie, syn B\u0142a\u017ceja Jana i Zofii z Cepcer\u00f3w. Absolwent Gimnazjum \u015bw. Anny w Krakowie z matur\u0105 w 1867 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1872 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora. W 1873 r., na podstawie rozprawy: \u201eO ustawodawstwie nieszawskim Kazimierza Jagiello\u0144czyka\u201d, otrzyma\u0142 habilitacj\u0119. Studia prawnicze kontynuowa\u0142 w Berlinie i Strasburgu. Zosta\u0142 zatrudniony na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, od 1877 r. jako profesor, a od 1879 r. \u2013 profesor zwyczajny historii prawa polskiego i niemieckiego. W latach 1877-1878 napisa\u0142 bodaj najwa\u017cniejsze w swojej bogatej tw\u00f3rczo\u015bci naukowej dzie\u0142o pt. \u201eDzieje Polski w zarysie\u201d. To dzie\u0142o i szereg innych prac z zakresu historii i prawa polskiego ugruntowa\u0142o jego pozycj\u0119 w galicyjskim \u015brodowisku naukowym. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem honorowym Pozna\u0144skiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk (od 1880 r.), cz\u0142onkiem zwyczajnym Akademii Umiej\u0119tno\u015bci (od 1883 r.) i honorowym profesorem historii prawa polskiego i niemieckiego na Uniwersytecie Lwowskim (od 1893 r.). Od czas\u00f3w studenckich zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z krakowskimi konserwatystami \u2013 \u201esta\u0144czykami\u201d. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje zwi\u0105zane z polityk\u0105 i administracj\u0105. By\u0142 m.in.: dyrektorem Archiwum Krajowego Akt\u00f3w Grodzkich i Ziemskich w Krakowie (1878-1890), radnym Rady Miejskiej Krakowa (1882-1887), pos\u0142em na galicyjski Sejm Krajowy\u00a0 V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji (1885-1914), wiceprezydentem Rady Szkolnej Krajowej\u00a0 (1891-1902), pos\u0142em do austriackiej Rady Pa\u0144stwa w kadencjach: VII (1885-1890), X (1903-1907). Po wyborach 17 VI 1907 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Pa\u0144stwa na XI kadencj\u0119 z galicyjskiego okr\u0119gu wyborczego nr 23 (Mielec, Kolbuszowa, Le\u017cajsk, Soko\u0142\u00f3w, Rozwad\u00f3w, Tarnobrzeg, Nisko, Rudnik), ale po nominacji na funkcj\u0119 namiestnika Galicji w maju 1908 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji poselskiej w Wiedniu. W 1913 r., po nieporozumieniach zwi\u0105zanych z warunkami i zakresem ugody z Ukrai\u0144cami, zrezygnowa\u0142 z funkcji namiestnika. W czasie I wojny \u015bwiatowej popiera\u0142 Naczelny Komitet Narodowy i Legiony Polskie. W okresie mi\u0119dzywojennym mieszka\u0142 we w\u0142asnym maj\u0105tku Garby ko\u0142o \u015arody Wielkopolskiej. Bra\u0142 udzia\u0142 w pracach nad konstytucj\u0105 odrodzonej Polski i reform\u0105 administracji. Niekt\u00f3re wa\u017cniejsze\u00a0 prace naukowe: \u201eO dawnem prawie polskim, jego nauce i umiej\u0119tnem badaniu\u201d (Krak\u00f3w 1974), \u201eDzieje Polski w zarysie\u201d ( Warszawa 1879, 1880, 1887-1890, 1927), \u201eW imi\u0119 prawdy dziejowej\u201d (Warszawa 1879), \u201eGeneza spo\u0142ecze\u0144stwa polskiego na podstawie kroniki Galla i dyplomat\u00f3w XIIgo wieku\u201d (Krak\u00f3w 1881), \u201eWskrzeszenie pa\u0144stwa polskiego. Szkice i studia historyczne\u201d, t. I: 1914-1918 (Krak\u00f3w 1920), t. II: 1918-1923 (Krak\u00f3w 1925), \u201eSzkice i studia historyczne\u201d, zbi\u00f3r, t. 1-2 (Krak\u00f3w 1922). Uznawany by\u0142 za wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0119 \u201ekrakowskiej szko\u0142y historycznej\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 OOP, Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 Orderu Franciszka J\u00f3zefa (austriackim), Orderem Korony \u017belaznej I klasy (austriackim), honorowym obywatelstwem Sokala, Buczacza i D\u0119bicy oraz tytu\u0142em szlacheckim, kt\u00f3rego nie przyj\u0105\u0142. Zmar\u0142 3 VII 1935 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOCHENEK ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 25 V 1945 r. w Binarowej ko\u0142o Gorlic, syn W\u0142adys\u0142awa i Heleny z domu Fejklowicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Bieczu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1963 r. W latach 1963-1968 studiowa\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Po studiach pracowa\u0142 \u00a0jako aplikant w S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie, a nast\u0119pnie by\u0142 asesorem s\u0105dowym w Kro\u015bnie, Jaros\u0142awiu i Kolbuszowej. W 1973 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 s\u0119dziego w S\u0105dzie Powiatowym (potem Rejonowym) w Mielcu i wykonywa\u0142 j\u0105 do 1983 r. Od roku 1984 do 1990 \u00a0by\u0142 adwokatem w Okr\u0119gowej Radzie Adwokackiej z wyznaczeniem siedziby wykonywania zawodu w D\u0105browie Tarnowskiej, w latach 1990-1991 kierowa\u0142 Zespo\u0142em Adwokackim Nr 1 w Mielcu, a od wrze\u015bnia 1991 r. wykonuje indywidualnie zaw\u00f3d adwokata. W latach 90. XX w. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Miejskiego Komitetu Stronnictwa Demokratycznego w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142, a od 2007 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 1893. W czerwcu 2017 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du\u00a0 PTG Sok\u00f3\u0142 1893 w Mielcu.<\/p>\r\n

BOCHNIEWICZ KAZIMIERZ EDWARD<\/strong>, urodzony 21 III 1905 r. w Woli Go\u0142ego (p\u00f3\u017aniej Wola Baranowska), pow. tarnobrzeski, syn Romana i Heleny z domu Ras. Absolwent\u00a0 Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1925 r. W okresie gimnazjalnym by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du Czytelni Uczni\u00f3w. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1929 r. i w tym roku rozpocz\u0105\u0142 aplikacj\u0119 s\u0105dow\u0105 w Krakowie. W 1931 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i cz\u0142onkiem pierwszego zarz\u0105du Oddzia\u0142u Zrzeszenia Aplikant\u00f3w Zawod\u00f3w Prawniczych w Krakowie.\u00a0 W lutym 1932 r. otrzyma\u0142 mianowanie na asesora s\u0105dowego w Okr\u0119gu S\u0105du Apelacyjnego w Krakowie, a w pa\u017adzierniku tego roku zosta\u0142 mianowany s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Grodzkim w Mielcu. Od 1938 r. pracowa\u0142 jako s\u0119dzia w S\u0105dzie Grodzkim w Tarnobrzegu. Po wyzwoleniu Tarnobrzega spod okupacji hitlerowskiej, od 15 VIII 1944 r. pracowa\u0142 w S\u0105dzie Powiatowym w Tarnobrzegu, najpierw w Wydziale dla Nieletnich, a p\u00f3\u017aniej w Wydziale Cywilnym. Z dniem 31 VII 1971 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w tarnobrzeskim \u015brodowisku. Od 1946 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Oddzia\u0142u Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Tarnobrzegu i zainicjowa\u0142 szereg cennych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. podj\u0119cie prac zabezpieczaj\u0105cych niszczej\u0105cego renesansowego zamku w Baranowie Sandomierskim, zorganizowanie przystani kajakowej nad Wis\u0142\u0105, szkolenie miejscowych przewodnik\u00f3w turystycznych i podj\u0119cie opieki nad okolicznymi rezerwatami przyrody. Sam r\u00f3wnie\u017c zdoby\u0142 kwalifikacje przewodnika i oprowadza\u0142 wycieczki po Sandomierzu i okolicy. Ponadto dokumentowa\u0142 fotograficznie zabytkowe obiekty, m.in. w Krakowie, Sandomierzu i Baranowie Sandomierskim, a nast\u0119pnie organizowa\u0142 wystawy fotograficzne. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Powiatowego Komitetu Obro\u0144c\u00f3w Pokoju w Tarnobrzegu (od 1950 r.), wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, konsultantem prawnym oraz za\u0142o\u017cycielem Dyskusyjnego Klubu Filmowego \u201eSignum\u201d przy Tarnobrzeskim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d i odznakami organizacji spo\u0142ecznych. Zmar\u0142 30 XI 1971 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Tarnobrzegu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOCIEK KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 30 III 1974 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Kowalik. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u201eStali\u201d Mielec. Do I-ligowej dru\u017cyny \u201eStali\u201d awansowa\u0142 w 1990 r. (Pierwszy mecz rozegra\u0142 21 X 1990 r.) Gra\u0142 w niej jako napastnik w latach 1990-1994 i zdoby\u0142 19 bramek. Wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacjach Polski U-18 i olimpijskiej. Od 1994 r. gra\u0142 w I-ligowych klubach zagranicznych: PAOK Saloniki (Grecja) oraz FC Volendam, AZ Alkmaar, NEC Nijmegen, FC Den Bosch (Holandia) oraz dwukrotnie kr\u00f3tko w \u201eStali\u201d Mielec, jeszcze przed wycofaniem dru\u017cyny z rozgrywek II ligi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

BOCZNA (ULICA)<\/strong>, niewielka (100 m) uliczka na osiedlu Wolno\u015bci. Przez ulic\u0119 Kra\u0144cow\u0105 \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. J. Korczaka. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r.<\/p>\r\n

BOCZNICA KOLEJOWA (CZASOWA)<\/strong> NA \u201eNOWYM MIELCU\u201d, <\/strong>zosta\u0142a zbudowana na pocz\u0105tku lat 50. XX w., w zwi\u0105zku z dynamiczn\u0105 rozbudow\u0105 osiedla WSK po zachodniej stronie ul. A. K\u0119dziora (p\u00f3\u017aniej 22 Lipca i al. Niepodleg\u0142o\u015bci). Wagonami dostarczano materia\u0142y budowlane pocz\u0105tkowo do ko\u0144ca osiedla po linii p\u00f3\u017aniejszej\u00a0 ul. L. Staffa, p\u00f3\u017aniej skr\u00f3cono j\u0105 do L. Staffa 4 (tu by\u0142a budka dr\u00f3\u017cnika), a po wybudowaniu blok\u00f3w mieszkalnych do ul. P. Skargi – ca\u0142kowicie zlikwidowano. O tymczasowo\u015bci bocznicy \u015bwiadczy fakt, \u017ce nie zd\u0105\u017cono lub nie uwa\u017cano za potrzebne wprowadzenie jej przebiegu na miejscowych mapach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BODUREK STANIS\u0141AW,<\/strong> urodzony w 1883 r. Po uzyskaniu kwalifikacji nauczycielskich w roku szkolnym 1908\/1909 zosta\u0142 zatrudniony w Gimnazjum w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy nauczyciela. Uczy\u0142 j\u0119zyk\u00f3w: polskiego, \u0142aci\u0144skiego i greckiego. Drugim miejscem pracy by\u0142o I Gimnazjum w Rzeszowie (1909\/1910), gdzie opr\u00f3cz j\u0119zyk\u00f3w uczy\u0142\u00a0 kaligrafii. Od 1912 r. do ko\u0144ca 1918 r. by\u0142 nauczycielem, a nast\u0119pnie profesorem w Gimnazjum w Brzozowie. Kolejn\u0105 plac\u00f3wk\u0105 szkoln\u0105 by\u0142o Gimnazjum w Nowym Targu, w kt\u00f3rym jako profesor uczy\u0142 w latach 1918-1921. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BODZI\u0143SKA-POCIASK RENATA<\/strong>, urodzona 4 V 1972 r. w Radomiu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Haliny z Kolasi\u0144skich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. \u017beromskiego w Radomiu i Studium Nauczycielskiego (Nauczanie Pocz\u0105tkowe) w Tarnobrzegu. Siatkarka (wychowanka) \u201eRadomki\u201d Radom, \u201eSiarki\u201d Tarnobrzeg i od 1994 r. I-ligowej \u201eStali\u201d Mielec (p\u00f3\u017aniej \u201eAutopart\u201d, \u201eMelnox \u2013 Autopart-Lobo\u201d, \u201eTeleNet\u201d Mielec). Jedna z g\u0142\u00f3wnych autorek zdobycia przez ten zesp\u00f3\u0142 trzech medali Mistrzostw Polski: dw\u00f3ch br\u0105zowych (w sezonach 1993\/1994 i 1998\/99) i srebrnego ( w sezonie 1999\/2000). Cz\u0142onkini kadry narodowej w latach 1998 i 1999. Zatrudniona w J.W. INDUSTRIES.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"BODZIONY STEFAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 2 IX 1937 r. w Nowym S\u0105czu, syn Stanis\u0142awa i Tekli z domu Be\u0142da. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Nowym S\u0105czu. W 1964 r. zdoby\u0142 licencj\u0119 pilota szybowcowego, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 uprawnienia instruktora szybowcowego II klasy. Od 1 IX 1966 r. do 28 II 1977 r. pracowa\u0142 w Aeroklubie Mieleckim na stanowisku instruktora lotniczego. Za przelot na trasie Leszno \u2013 Urz\u0119d\u00f3w (404 km) w 1966 r. i przewy\u017cszenie 4850 m uzyskane w Mielcu w 1968 r. otrzyma\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105. W 1969 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego zawodowego II klasy oraz uprawnienia instruktora samolotowego II klasy i instruktora szybowcowego I klasy. Wyszkoli\u0142 wielu mieleckich pilot\u00f3w samolotowych i szybowcowych oraz przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju Aeroklubu Mieleckiego. Od 1 III 1977 r. do 31 XII 2000 r. pracowa\u0142 w WSK \u015awidnik w charakterze pilota \u015bmig\u0142owcowego. W tym okresie m.in. przebywa\u0142 w latach 1980-1982 w Libii, szkol\u0105c miejscowych pilot\u00f3w na \u015bmig\u0142owcach w Akademii Lotniczej w Missuracie. By\u0142 tak\u017ce instruktorem w Aeroklubie Robotniczym w \u015awidniku. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Aeroklubu PRL\u201d, Br\u0105zowymi Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i odznaczeniem libijskim otrzymanym od przyw\u00f3dcy pa\u0144stwa Al-Kaddafiego. Zmar\u0142 10 VII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOGACZ EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 18 VI 1949 r. w Podborzu, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Dernoga. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1971 r. z tytu\u0142em magistra fizyki. Od roku szkolnego 1971\/1972 uczy\u0142 fizyki i chemii w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. H. Ko\u0142\u0142\u0105taja w Pi\u0144czowie. W 1985 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania fizyki i astronomii. Przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w do olimpiad fizycznych. Organizowa\u0142 obserwacje astronomiczne w ramach szkolnej grupy cz\u0142onk\u00f3w Polskiego Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Astronomii. Publikowa\u0142 materia\u0142y metodyczne w czasopi\u015bmie \u201eFizyka w Szkole\u201d oraz artyku\u0142y w miesi\u0119czniku astronomicznym PTMA \u201eURANIA\u201d. 16 VIII 1991 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem pi\u0144czowskiego liceum i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. W 2002 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty. Uczestniczy\u0142 w XXXIII Zje\u017adzie Stowarzyszenia na Rzecz Najstarszych Szk\u00f3\u0142 w Polsce, zorganizowanym przez I LO w Mielcu (20 IV 2012 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGACZ KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 28 III 1914 r. w Ocicach ko\u0142o Tarnobrzega, syn Franciszka i Katarzyny z domu Grazda. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu z matur\u0105 w 1933 r. W latach 1934-1935 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Przemy\u015blu, a po \u0107wiczeniach w 1938 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po 17 IX zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez \u017co\u0142nierzy radzieckich, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0107 w rodzinne strony. Wst\u0105pi\u0142 w szeregi ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK) i pe\u0142ni\u0142\u00a0 funkcje w Obwodzie AK Tarnobrzeg: szefa Referatu VI, a nast\u0119pnie szefa Kedywu. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eB\u0142awat\u201d i \u201eWiktor\u201d. W latach 1943-1944 by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 oddzia\u0142u partyzanckiego w Budzie Stalowskiej i bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach zbrojnych, m.in. akcji rozbicia wi\u0119zienia w Mielcu (1943 r.). Jego oddzia\u0142 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wojskiem radzieckim w wyzwalaniu ziemi tarnobrzeskiej spod okupacji hitlerowskiej (lato 1944 r.) Po rozbiciu oddzia\u0142u i aresztowaniu jego cz\u0142onk\u00f3w przez funkcjonariuszy Urz\u0119du Bezpiecze\u0144stwa (X 1944 r.), przez zaskoczenie stra\u017cnik\u00f3w sam rozbi\u0142 wi\u0119zienie UB w Tarnobrzegu i uwolni\u0142 15 podleg\u0142ych mu \u017co\u0142nierzy AK. Odt\u0105d jeszcze bardziej zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 antykomunistycznego podziemia. W latach 1945-1946 mieszka\u0142 w Kro\u015bnie, a nast\u0119pnie w Zabrzu i tam zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do sztabu Okr\u0119gu \u015al\u0105sko-D\u0105browskiego Zrzeszenia \u201eWolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107\u201d. Po aresztowaniu przez UB od X 1946 r. do II 1947 r. przebywa\u0142 w wi\u0119zieniu w Katowicach. Po zwolnieniu na mocy amnestii (22 II 1947 r.) powr\u00f3ci\u0142 do Tarnobrzega, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 ponownie aresztowany i skazany na 6 lat wi\u0119zienia (1947-1953, Rzesz\u00f3w, Przemy\u015bl, Racib\u00f3rz). W 1954 r. zatrudniono go w Rejonie Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Tarnobrzegu. Od 1957 r. mieszka\u0142 w Nowej D\u0119bie. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1960 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera rolnika. W s\u0142u\u017cbie le\u015bnej pracowa\u0142 do emerytury w 1978 r., m.in. w Budzie Stalowskiej, Rozwadowie, Kolbuszowej, Mielcu, Przec\u0142awiu i D\u0119bicy. Autor ksi\u0105\u017cki \u201eW s\u0142u\u017cbie dla Ojczyzny\u201d. Prezes Ko\u0142a Stowarzyszenia \u201eWiN\u201d w Tarnobrzegu, cz\u0142onek \u015aZ\u017bAK. W 2011 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Bielska-Bia\u0142ej i tam zorganizowano mu w 2014 r. uroczysto\u015b\u0107 z okazji setnej rocznicy urodzin. Awansowany do stopnia podpu\u0142kownika Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Rada Gminy Nowa D\u0119ba nada\u0142a mu Honorowe Obywatelstwo. Zmar\u0142 11 XI 2015 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Nowej D\u0119bie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGACZ MACIEJ<\/strong>, mielecki kupiec wzmiankowany w 1566 r. Handlowa\u0142 z okolicznymi miastami, \u00a0najcz\u0119\u015bciej z Sandomierzem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGACZ MATEUSZ<\/strong>, starszy cechmistrz cechu kowalskiego w Mielcu (pierwszego w mie\u015bcie) w latach 1583-1586.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGACZ WOJCIECH<\/strong>, mielecki kupiec wzmiankowany w 1566 r. (wsp\u00f3lnie z Maciejem Bogaczem). Handlowa\u0142 z okolicznymi miastami, najcz\u0119\u015bciej z Sandomierzem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOGDAN ANTONI<\/strong>, urodzony 20 IV 1912 r. w Rzemieniu, powiat mielecki, syn Marcina i Anny z Jemio\u0142\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1934 r. W latach 1934-1935 uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Zambrowie, a w latach 1936-1937 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Kawalerii w Grudzi\u0105dzu, po czym zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce specjalistyczny kurs kolejarski w Krakowie. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 (do 1943 r.) w tartaku w Chorzelowie. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w Obwodu Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej w Mielcu, a nast\u0119pnie Obwodu Armii Krajowej. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eKruk\u201d. Od 1940 r. do ko\u0144ca marca 1944 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 Komendanta Obwodu AK w Mielcu. W 1943 r. gestapo wpad\u0142o na trop jego konspiracyjnej dzia\u0142alno\u015bci i odt\u0105d musia\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107. Od 1 IV do 4 VI 1944 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki Komendanta Obwodu AK w Mielcu. 26 VI 1944 r. zosta\u0142 zwolniony z funkcji przez nowego komendanta Konstantego \u0141ubie\u0144skiego i mianowany komendantem Plac\u00f3wki AK dzia\u0142aj\u0105cej na terenie Mielca i po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego. Uczestniczy\u0142 w przygotowaniach do akcji \u201eBurza\u201d. Po II wojnie \u015bwiatowej nie ujawni\u0142 si\u0119 i wyjecha\u0142 do Ko\u0142odziejowa, woj. pozna\u0144skie, a nast\u0119pnie zamieszka\u0142 w Gdyni. Pracowa\u0142 jako kierownik zaopatrzenia i transportu w tamtejszych elewatorach zbo\u017cowych, a nast\u0119pnie w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mleczarskiej. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1977 r. Zmar\u0142 w roku 1982. Spoczywa na cmentarzu g\u0142\u00f3wnym w Gdyni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOGDAN EMILIA DANUTA (po m\u0119\u017cu RAWINIS)<\/strong>, urodzona 3 I 1954 r. w Rzemieniu, powiat mielecki. W czasie nauki w Szkole Podstawowej w Rzemieniu wyst\u0119powa\u0142a w szkolnym zespole tanecznym. \u00a0Absolwentka Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1974 r. Od 1986 r. studiowa\u0142a na Uniwersytecie Warszawskim w Instytucie Dziennikarstwa i Nauk Politycznych i w 1993 r. obroni\u0142a prac\u0119 magistersk\u0105. Od 1974 r. pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, najpierw jako pracownik biurowy, a od 1982 r. w redakcji gazety zak\u0142adowej WSK \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d. W 1991 r. zosta\u0142a mianowana redaktorem naczelnym rozg\u0142o\u015bni i gazety zak\u0142adowej \u201eG\u0142os Mielecki\u201d. Okresowo (do 1995 r.) pe\u0142ni\u0142a te\u017c funkcj\u0119 korespondenta \u201eGazety Wyborczej\u201d. W latach 1995-1999 r. by\u0142a rzecznikiem prasowym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od XII 2005 r. do 2023 r. pracowa\u0142a na stanowisku dyrektora Biura Poselskiego Pos\u0142anki Krystyny Skowro\u0144skiej w Mielcu.<\/p>\r\n

BOGDAN TADEUSZ,<\/strong> urodzony 10 X 1919 r. w Che\u0142mie, syn Mieczys\u0142awa i Stanis\u0142awy. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Rzemie\u015blniczo-Przemys\u0142owej w Suwa\u0142kach. W 1938 r. przyby\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 przy budowie Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL. Na pocz\u0105tku wrze\u015bnia 1939 r., po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119, zosta\u0142 ewakuowany z innymi pracownikami Wytw\u00f3rni w kierunku wschodnim i los sprawi\u0142, \u017ce dalsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 okupacji prze\u017cy\u0142 w Hrubieszowie. W latach 1944-1947 pracowa\u0142 w elektrowni w Grajewie, a nast\u0119pnie skierowano go do Technikum dla Przoduj\u0105cych Robotnik\u00f3w. Po jego uko\u0144czeniu w 1951 r. otrzyma\u0142 nakaz pracy w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Pracowa\u0142 kolejno: jako planowy w W-56, planowy i technolog w W-50, grupie wydzielonej, jako kierownik sekcji w kooperacji (20 lat) i od 1970 r. w OBR SK , m.in. w Dziale OG jako specjalista do spraw kontroli i kierownik sekcji. Jako prze\u0142o\u017cony wykazywa\u0142 ponadprzeci\u0119tne zdolno\u015bci pedagogiczne i wyszkoli\u0142 wielu pracownik\u00f3w. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie (PPR, PZPR) i spo\u0142ecznie w zwi\u0105zkach zawodowych, m.in. jako radca oddzia\u0142owy. 28 II 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz odznakami zak\u0142adowymi: Honorowego i Zas\u0142u\u017conego Pracownika WSK. Zmar\u0142 23 IX 2006 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

BOGDAN TADEUSZ JERZY, <\/b>urodzony 20 VIII 1947 r. w Rzemieniu, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i J\u00f3zefy z domu Stolarz. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1970 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1967 r. w WSK Mielec jako spawacz, a nast\u0119pnie do 1970 r. pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. jako kontroler jako\u015bci w\u00f3zk\u00f3w golfowych \u201eMelex\u201d. W latach 1970-1972 pracowa\u0142 w Kopalni W\u0119gla \u201eSosnowiec\u201d jako mechanik kombajnu wydobywczego. Powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec, ale na kr\u00f3tko, bo zaj\u0105\u0142 si\u0119 prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 ogrodnicz\u0105 we w\u0142asnym gospodarstwie w Rzemieniu. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 w zakresie ogrodnictwa, korzystaj\u0105c z literatury specjalistycznej polskiej i zagranicznej. Po likwidacji Pa\u0144stwowego Gospodarstwa Ogrodniczego (PGO) w Mielcu przy ul. R. Traugutta (1992 r.) za\u0142o\u017cy\u0142 sp\u00f3\u0142k\u0119 z innym ogrodnikiem\u00a0 – Stanis\u0142awem Soch\u0105 w 1993 r. i pod szyldem Gospodarstwo Ogrodnicze \u201eSOBO\u201d s.c. wsp\u00f3lnicy wydzier\u017cawili zdewastowane by\u0142e PGO. Po przeprowadzeniu remontu, modernizacji i rozbudowie obiektu szklarniowego produkowano pomidory i og\u00f3rki. W 1999 r. wsp\u00f3lnicy wykupili gospodarstwo i podzielili na dwie s\u0105siaduj\u0105ce ze sob\u0105 firmy: Gospodarstwo Ogrodnicze \u201eEKO Tadeusz Bogdan\u201d i Gospodarstwo Ogrodnicze \u201eGARDEN\u201d. Tadeusz Bogdan powi\u0119kszy\u0142 powierzchni\u0119 szklarni z 4 ha do 9 ha i systematycznie unowocze\u015bnia urz\u0105dzenia. Jako\u015b\u0107 produkowanych pomidor\u00f3w i og\u00f3rk\u00f3w oraz rzetelno\u015b\u0107 w kontaktach handlowych wypracowa\u0142y firmie renom\u0119 i systematyczny rozw\u00f3j rynk\u00f3w zbytu. Pocz\u0105tkowo klientami by\u0142y polskie gie\u0142dy i hurtownie, a z czasem kr\u0105g odbiorc\u00f3w powi\u0119kszy\u0142 si\u0119 o klient\u00f3w z Francji, Hiszpanii, Grecji, S\u0142owacji, Czech, Bia\u0142orusi i Ukrainy. W 2013 r. Tadeusz Bogdan zakupi\u0142 w drodze przetargu gospodarstwo szklarniowe w Krzeszowicach o powierzchni 6 ha, przeprowadzi\u0142 jego modernizacj\u0119 i\u00a0 uruchomi\u0142 produkcj\u0119 pomidor\u00f3w i og\u00f3rk\u00f3w. Bardzo dobra opinia o firmie zwr\u00f3ci\u0142a uwag\u0119 \u015brodowisk naukowych. Po wizytach naukowc\u00f3w z r\u00f3\u017cnych o\u015brodk\u00f3w nawi\u0105zano wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z korzy\u015bci\u0105 dla obu stron, m.in. w Mielcu odbywali praktyki studenci Akademii Rolniczej w Krakowie. Z kolei w\u0142a\u015bciciel i inspirowana przeze\u0144 kadra prowadz\u0105ca produkcj\u0119 systematycznie si\u0119 dokszta\u0142cali w kraju i za granic\u0105, m.in. w specjalistycznych gospodarstwach w Holandii, Belgii i Hiszpanii. Wyrazem uznania dla dzia\u0142alno\u015bci Tadeusza Bogdana by\u0142y wyr\u00f3\u017cnienia w postaci Odznaki Honorowej \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rolnictwa\u201d, nagr\u00f3d, dyplom\u00f3w i okoliczno\u015bciowych medali w dziedzinie rolnictwa oraz odznaczenia stra\u017cackie. W najnowszych dziejach firmy znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 w jej prowadzeniu odgrywaj\u0105 synowie Rados\u0142aw i Micha\u0142, a pomocnicz\u0105 – c\u00f3rka Agnieszka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOGDAN-MARUT MARLENA<\/strong>, urodzona 7 X 1978 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Krystyny z domu Moryto. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Po maturze w 1997 r. zosta\u0142a zatrudniona w Tygodniku Regionalnym \u201eKorso\u201d w Mielcu i zajmowa\u0142a si\u0119 informacjami kulturalnymi. W latach 2001-2005 pracowa\u0142a jako dziennikarka dla gazet regionalnych: \u201eEcho Dnia\u201d, \u201eNowiny\u201d, Super Nowo\u015bci\u201d i \u201eDziennik Polski\u201d oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z rzeszowskim oddzia\u0142em \u201eGazety Wyborczej\u201d, Radiem Puls FM i mieleck\u0105 telewizj\u0105. W 2004 r. obroni\u0142a prac\u0119 licencjack\u0105 na Wydziale Dziennikarstwa i Komunikacji Spo\u0142ecznej Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. W 2005 r. powr\u00f3ci\u0142a na stanowisko dziennikarza w TR \u201eKorso\u201d, a w 2007 r. zosta\u0142a mianowana na redaktor naczeln\u0105 Tygodnika \u201eKorso Kolbuszowskie\u201d i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 30 IV 2014 r. Tytu\u0142 magistra uzyska\u0142a w 2012 r. po obronie pracy pt.\u00a0Gazety samorz\u0105dowe kontra wydawnictwa prywatne. Opis problemu na przyk\u0142adzie lokalnych czasopism powiatu kolbuszowskiego<\/em>. W 2012 r. uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce studia na kierunku: Zarz\u0105dzanie kompetencjami pracownik\u00f3w w Centrum Studi\u00f3w Podyplomowych WSIiZ w Rzeszowie. Podczas studi\u00f3w otrzymywa\u0142a stypendium naukowe. Prowadzi\u0142a m.in. warsztaty dziennikarskie dla uczni\u00f3w szk\u00f3\u0142 podstawowych i gimnazjalnych z powiatu kolbuszowskiego w ramach projektu \u201eWakacje w (red)akcji. Od maja 2014 r. do ko\u0144ca wrze\u015bnia 2015 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 redaktor naczelnej Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d w Mielcu. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 e-booka \u201eWarsztaty w redakcji\u201d. Od pa\u017adziernika 2015 r. pracowa\u0142a w redakcji tygodnika Fakty Mieleckie, a nast\u0119pnie przesz\u0142a do pracy w jednej z firm w SSE EURO-PARK MIELEC.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOGDANOWSKA DOROTA (po m\u0119\u017cu NOWAK)<\/strong>, urodzona 3 VI 1959 r. w Mielcu. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1978 r. \u00a0W latach 1973-1978 uprawia\u0142a lekkoatletyk\u0119 (skok wzwy\u017c) w \u201eStali\u201d Mielec. Zdoby\u0142a tytu\u0142 wicemistrzyni Polski juniorek w skoku wzwy\u017c (1976 r. \u2013 173 cm) i br\u0105zowy medal w halowych Mistrzostwach Polski (1977 r.- 173 cm). \u00a0Nale\u017ca\u0142a do kadry narodowej juniorek, a w okr\u0119gu rzeszowskim by\u0142a czo\u0142ow\u0105 zawodniczk\u0105 tak\u017ce w klasyfikacji seniorek. Jej rekord \u017cyciowy wynosi 177 cm. W latach 1978-1984 studiowa\u0142a na Wydziale Technologii \u017bywno\u015bci Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 1984 r. pracuje w SGGW jako specjalista naukowo-techniczny i ostatnio adiunkt. Jest autork\u0105 publikacji naukowych z zakresu in\u017cynierii \u017cywno\u015bci \u00a0zamieszczanych w czasopismach krajowych i zagranicznych. W 2002 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 doktora po obronie pracy Procesy wymiany ciep\u0142a i masy podczas suszenia owoc\u00f3w promieniami podczerwonymi. Mieszka w Warszawie. Od VI 2009 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Oddzia\u0142u Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Technolog\u00f3w \u017bywno\u015bci. 30 IX 2011 r. obj\u0119\u0142a stanowisko dyrektora Instytutu Technologii \u017bywno\u015bci (obecnie Instytut Technologii \u017bywno\u015bci i Gastronomii) w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Przedsi\u0119biorczo\u015bci w \u0141om\u017cy, a ponadto od XII 2011 r. jest pe\u0142nomocnikiem rektora ds. jako\u015bci kszta\u0142cenia. Pozostaje jednocze\u015bnie adiunktem na Wydziale Nauk o \u017bywno\u015bci SGGW w Warszawie. Jest odpowiedzialna za doko\u0144czenie realizacji Projektu Unijnego, realizowanego z Programu Rozw\u00f3j Polski Wschodniej, m.in. projektuje wyposa\u017cenie w aparatur\u0119 badawcz\u0105 i technologiczn\u0105, stanowi\u0105c\u0105 najwy\u017csze standardy \u015bwiatowe w swoich kategoriach, a tak\u017ce nadzoruje realizacj\u0119 zakup\u00f3w tej aparatury.\u00a0<\/p>\r\n

BOGDANOWSKI TADEUSZ,<\/strong> urodzony 28 III 1927 r. w Ropczycach, syn Stanis\u0142awa i Julii z domu Pieprzak. Po wojnie wyjecha\u0142 na \u015al\u0105sk w poszukiwaniu pracy. Zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Napraw Urz\u0105dze\u0144 Kolejowych w Bytomiu, a nast\u0119pnie w zak\u0142adzie Moto-Chemia. W 1951 r. na wie\u015b\u0107 o korzystnych warunkach pracy przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 na wydziale mechanicznym. W 1967 r.\u00a0 przeszed\u0142 do tworz\u0105cego si\u0119 wydzia\u0142u 38, kt\u00f3ry mia\u0142 podj\u0105\u0107 bardzo trudn\u0105 produkcj\u0119 silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych na licencji \u201eLeylanda\u201d. Po odbyciu praktyki w Anglii by\u0142 jednym ze wsp\u00f3\u0142organizator\u00f3w wydzia\u0142u 38 i jako brygadzista szkoli\u0142 swoich podopiecznych. Po roku powierzono mu funkcj\u0119 kierownika zmianowego i w tej roli podejmowa\u0142 wiele wa\u017cnych decyzji zwi\u0105zanych z produkcj\u0105 silnik\u00f3w.\u00a0 W 1969 r. zosta\u0142 przeniesiony do wydzia\u0142u 62, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 zadanie opanowania cyklu produkcyjnego pojazdu \u201eMelex\u201d o nap\u0119dzie elektrycznym. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu i szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i cz\u0142onkiem jej komisji budownictwa mieszkaniowego i gospodarki komunalnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami X-lecia i XXX-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZZM. Zmar\u0142 10 II 2023 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUS\u0141AWSKI JAN<\/strong>, szlachcic mieszkaj\u0105cy w Mielcu w 2. po\u0142. XVI w. Faktor (po\u015brednik) w handlu produktami z d\u00f3br rodziny Mieleckich \u2013 w\u0142a\u015bcicieli Mielca, m.in. Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 sp\u0142awia\u0142 zbo\u017ce w kierunku Gda\u0144ska. Ponadto reprezentowa\u0142 Mieleckich w s\u0105dzie w\u00f3jtowsko-\u0142awniczym miasta Mielca. Za dobre wykonywanie obowi\u0105zk\u00f3w wynagradzany przez Mieleckich nieruchomo\u015bciami \u00a0na terenie \u00a0miasta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUS\u0141AWSKI KASPER<\/strong>, szlachcic mieszkaj\u0105cy w Mielcu w XVI w. Faktor w obrocie towarami \u00a0dokonywanymi przez \u00a0w\u0142a\u015bcicieli Mielca. Dostarcza\u0142 towary do mieleckiego zamku oraz sp\u0142awia\u0142 produkty klucza d\u00f3br Mieleckich w kierunku Gda\u0144ska, m.in. \u017cyto, pszenic\u0119, jarzyny, chmiel i siano oraz p\u0142\u00f3tno i wyroby z drewna. Reprezentowa\u0142 w\u0142a\u015bcicieli Mielca w s\u0105dzie w\u00f3jtowsko-\u0142awniczym. Wynagradzany przez Mieleckich nieruchomo\u015bciami na terenie miasta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUS\u0141AWSKI PIOTR<\/strong>, szlachcic mieszkaj\u0105cy w Mielcu w 2. po\u0142. XVI w. Wsp\u00f3lnie z Janem Bogus\u0142awskim reprezentowa\u0142 w\u0142a\u015bcicieli Mielca w s\u0105dzie w\u00f3jtowsko-\u0142awniczym miasta oraz prowadzi\u0142 handel w imieniu Mieleckich, za co by\u0142 nagradzany nieruchomo\u015bciami na terenie miasta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUS\u0141AWSKIEGO WOJCIECHA (ULICA)<\/strong>, niewielka (200 m) ulica na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci. Biegnie od ul. J. Kochanowskiego do ul. S. Wyspia\u0144skiego i ko\u0144czy si\u0119 niemal vis a vis parkingu Komendy Powiatowej Policji. Powsta\u0142a w latach 50., a nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1957 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik po jednej stronie. W ramach remontu ulicy w 2005 r. wykonano nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej.
Patron ulicy: WOJCIECH BOGUS\u0141AWSKI (1757-1829), urodzi\u0142 si\u0119 w Glinnie k\/Poznania. Debiutowa\u0142 na scenie jako aktor i autor scenariuszy. W latach 1783-1814 (z przerwami) by\u0142 dyrektorem m.in. Teatru Narodowego w Warszawie oraz za\u0142o\u017cy\u0142 teatry polskie w Bia\u0142ymstoku, Gda\u0144sku, Grodnie, Kaliszu, Lwowie, Poznaniu i Wilnie. Walczy\u0142 konsekwentnie i z powodzeniem o wprowadzenie na sceny polskiego repertuaru i stworzenie polskiej szko\u0142y teatralnej. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c czo\u0142owym pisarzem polskim swojej epoki. Podejmowa\u0142 cz\u0119sto tematyk\u0119 patriotyczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. Sztandarowymi pozycjami, kt\u00f3re utrzyma\u0142y si\u0119 do dzi\u015b w podstawowym repertuarze teatr\u00f3w polskich s\u0105: komedioopera Krakowiacy i g\u00f3rale (z muzyk\u0105 J. Stefaniego) i komedia Henryk VII na \u0142owach. Obok tw\u00f3rczo\u015bci w\u0142asnej t\u0142umaczy\u0142 na j\u0119zyk polski szereg arcydzie\u0142 \u015bwiatowej sztuki teatralnej, m.in. Hamleta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUSZ FELIKS<\/strong>, urodzony w 1796 r., syn Stanis\u0142awa i Apolonii Jordan Stojowskiej. Od 1820 r.(?) s\u0142u\u017cy\u0142 w armii Kr\u00f3lestwa Polskiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w powstaniu listopadowym 1830-1831 jako podporucznik w Legii Nadwi\u015bla\u0144skiej. W czasie powstania zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika, a nast\u0119pnie na stopie\u0144 kapitana sztabu. Prawdopodobnie zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Virtuti Militari. Poprzez ma\u0142\u017ce\u0144stwo z Aleksandr\u0105 Rey\u00f3wn\u0105 w 1832 r. zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem d\u00f3br rzemie\u0144sko\u2013rzochowskich, a nast\u0119pnie w\u0142a\u015bcicielem po sp\u0142aceniu innych spadkobierc\u00f3w. Przebudowa\u0142 zamek w Rzemieniu w stylu neogotyckim, wyposa\u017cy\u0142 jego wn\u0119trze i w nim zamieszka\u0142. W 1840 r. odbudowa\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142, a nast\u0119pnie plebani\u0119 i cmentarz w Rzochowie, zniszczone w czasie wielkiej powodzi w 1839 r. Nie uczestniczy\u0142 w przygotowaniach do powstania 1846 r., a nawet by\u0142 przeciwny jego wywo\u0142ywaniu w niesprzyjaj\u0105cej w\u00f3wczas sytuacji spo\u0142eczno-gospodarczej. W czasie rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. schroni\u0142 si\u0119 do zamku w Rzemieniu i ocala\u0142. (Kilka os\u00f3b z jego rodziny zosta\u0142o zamordowanych.) Zmar\u0142 w 1874 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUSZ ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1837 r. w Rzemieniu, syn Feliksa i Aleksandry z Rey\u00f3w. Uczestniczy\u0142, razem z bratem Alfredem, w powstaniu styczniowym 1863-1964. W 1874 odziedziczy\u0142 maj\u0105tek rzochowski po ojcu (Feliksie). \u017bonaty z Jadwig\u0105 Cho\u0142oniewsk\u0105, dzieci: Aleksandra i Feliks (zm. 1876). By\u0142 kolatorem ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Rzochowie. Maj\u0105tek rzochowsko-zemie\u0144ski przekaza\u0142 c\u00f3rce Aleksandrze, kt\u00f3ra w 1886 r. wysz\u0142a za Gustawa Szaszkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUSZEWSKIEJ HELENY (ULICA)<\/strong>, jedna z kr\u00f3tkich (142 m) uliczek na osiedlu Cyranka. Biegnie pomi\u0119dzy grup\u0105 dom\u00f3w jednorodzinnych \u00a0za hotelem \u201ePolskim\u201d i jest przed\u0142u\u017ceniem ulicy K. K. Baczy\u0144skiego do ulicy \u00a0S. Skar\u017cy\u0144skiego. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik od strony zachodniej. W 2010 r. ulica otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki brukowej.
Patronka ulicy: HELENA BOGUSZEWSKA (1883-1978) wychowywa\u0142a si\u0119 w atmosferze post\u0119pu i humanizmu, kultu pracy i rozumu. Te w\u0142a\u015bnie warto\u015bci ukazywa\u0142a niezmiennie w swej tw\u00f3rczo\u015bci. Da\u0142a si\u0119 te\u017c pozna\u0107 jako wra\u017cliwa obserwatorka \u017cycia i cz\u0142owieka. \u015awiadczy o tym Ca\u0142e \u017cycie Sabiny \u2013 jedno z najwi\u0119kszych dzie\u0142 pisarki. W latach 30. wraz z innymi pisarzami utworzy\u0142a stowarzyszenie tw\u00f3rcze \u201ePrzedwio\u015bnie\u201d, kt\u00f3rego celem by\u0142o poznanie i ukazanie \u017cycia r\u00f3\u017cnych warstw spo\u0142ecznych w Polsce. Efektem tej wsp\u00f3\u0142pracy by\u0142y takie powie\u015bci jak: Jad\u0105 wozy z ceg\u0142\u0105 i Wis\u0142a, a nieco p\u00f3\u017aniej czterotomowy Polonez. Pisa\u0142a tak\u017ce dla m\u0142odzie\u017cy, m.in. powie\u015bci Czerwone w\u0119\u017ce i Za zielonym wa\u0142em oraz podr\u0119czniki do nauki przyrody. W czasie okupacji hitlerowskiej w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w konspiracyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105, wchodz\u0105c w sk\u0142ad Krajowej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142a w pracach Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (PKWN) oraz w G\u0142\u00f3wnej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Kontynuowa\u0142a te\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 pisarsk\u0105, wydaj\u0105c takie utwory jak np. Czekamy na \u017cycie, Poprzez ulice i Zwierz\u0119ta w\u015br\u00f3d ludzi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOGUSZOWIE<\/strong>, rodzina szlachecka herbu P\u00f3\u0142kozic. W 2. po\u0142. XIX w. stali si\u0119 w\u0142a\u015bcicielami zamku i wsi Rzemie\u0144 oraz m.in. miasteczka Rzochowa. W 1877 r. ufundowali kaplic\u0119 grobow\u0105 przy ko\u015bciele \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie. Mieszkali m.in. w Siedliskach. Stamt\u0105d pochodzi\u0142 Feliks Bogusz, wy\u017cszy oficer wojskowy, odznaczony krzy\u017cem Virtuti Militari. W 1834 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Aleksandr\u0105 z Rey\u00f3w i sta\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku rzochowsko-rzemie\u0144skiego. Synowie Feliksa: Zdzis\u0142aw i Alfred uczestniczyli w powstaniu styczniowym 1863-1864. Po \u015bmierci Feliksa w 1874 r. dobra te przej\u0105\u0142 syn Zdzis\u0142aw, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce potem przekaza\u0142 je swoim dzieciom: Aleksandrze i Feliksowi. Feliks Eques de Ziemblic zmar\u0142 26 VI 1876 r. i pochowano go w kaplicy przy ko\u015bciele parafialnym. Aleksandra wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Gustawa Szaszkiewicza, ko\u0144cz\u0105c tym oko\u0142o 40-letnie w\u0142adanie Bogusz\u00f3w ziemi\u0105 rzochowsko-rzemie\u0144sk\u0105 i patronowanie ko\u015bcio\u0142owi parafialnemu w Rzochowie. By\u0142a to dobra opieka, bowiem Boguszowie zakupili do ko\u015bcio\u0142a sporo przedmiot\u00f3w do wyposa\u017cenia wewn\u0119trznego i wiele rzeczy niezb\u0119dnych do liturgii. Ufundowali te\u017c now\u0105 \u0142awk\u0119 kolatorsk\u0105 (stall\u0119).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOHATER\u00d3W WRZE\u015aNIA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (181 m) uliczka na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie od ulicy J. Kili\u0144skiego, pomi\u0119dzy domami jednorodzinnymi, w kierunku doliny rzeki Wis\u0142oki i ko\u0144czy bieg na skarpie, sk\u0105d rozpo\u015bciera si\u0119 malowniczy widok na dolin\u0119 Wis\u0142oki. \u00a0Jeszcze w latach 60. XX w. by\u0142o to dobre miejsce do amatorskiego uprawiania sport\u00f3w zimowych. Je\u017cd\u017cono wtedy na nartach i sankach od rana do wieczora. Status ulicy i patron\u00f3w otrzyma\u0142a 19 VI 1970 r. W 2005 r. ulica otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 z kostki betonowej.
Patroni ulicy: \u201eBOHATEROWIE WRZE\u015aNIA\u201d to wszyscy (wojsko, policja, ludno\u015b\u0107 cywilna), kt\u00f3rzy we wrze\u015bniu 1939 r. walczyli w obronie Ojczyzny \u2013 Polski z wojskami dw\u00f3ch agresor\u00f3w \u2013 Niemiec hitlerowskich (od 1 IX) i ZSRR (od 17 IX). Mimo przygniataj\u0105cej si\u0142y wrog\u00f3w, zar\u00f3wno pod wzgl\u0119dem techniki jak i ilo\u015bci r\u00f3\u017cnych formacji, obro\u0144cy Ojczyzny z honorem wype\u0142nili swoje zadanie. Jako pierwsi w Europie przeciwstawili si\u0119 bowiem ekspansji hitlerowskiej i znacznie spowolnili jej dalszy przebieg, co wykorzysta\u0142a Wielka Brytania, odpowiednio przygotowuj\u0105c si\u0119 do obrony. Straty niemieckie by\u0142y olbrzymie, m.in. ponad 150 tysi\u0119cy zabitych i rannych, setki zniszczonych czo\u0142g\u00f3w oraz dziesi\u0105tki str\u0105conych i uszkodzonych samolot\u00f3w. Bohaterscy obro\u0144cy Polski okupili t\u0119 nier\u00f3wn\u0105 walk\u0119 znacznie wi\u0119kszymi ofiarami. Zgin\u0119\u0142o ponad 70 tys. \u017co\u0142nierzy i oficer\u00f3w, blisko 140 tys. odnios\u0142o rany, a ponad 500 tys. dosta\u0142o si\u0119 do niewoli niemieckiej i sowieckiej, sk\u0105d wielu nie powr\u00f3ci\u0142o (zostali wymordowani lub zmarli z chor\u00f3b i wycie\u0144czenia). Gin\u0119li te\u017c obro\u0144cy cywilni, gorzej od wojska wyszkoleni i uzbrojeni. Na mieleckim cmentarzu parafialnym znajduje si\u0119 zbiorowa mogi\u0142a 8 bezimiennych \u017co\u0142nierzy polskich oraz zbiorowa mogi\u0142a 7 obro\u0144c\u00f3w cywilnych mieleckiej fabryki PZL, poleg\u0142ych w czasie nalotu niemieckich samolot\u00f3w 2 IX 1939 r. spo\u0142ecze\u0144stwo polskie czci pami\u0119\u0107 Bohater\u00f3w Wrze\u015bnia co roku we wrze\u015bniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOJKO JAKUB<\/strong>, urodzony 7 VII 1857 r. w Gr\u0119boszowie, syn Gabriela i El\u017cbiety z Kamysz\u00f3w. Nie wiadomo, czy uczy\u0142 si\u0119 w szkole, ale samodzielnie intensywnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. Prowadzi\u0142 w\u0142asne gospodarstwo rolne i by\u0142 nauczycielem miejscowych dzieci. Jeden z animator\u00f3w ruchu ludowego na terenie Galicji i wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca Stronnictwa Ludowego w 1895 r. Pisa\u0142 r\u00f3\u017cne utwory, m.in. wiersze i opowiadania, kt\u00f3re drukowano w czasopismach prowadzonych przez dzia\u0142aczy ruchu ludowego: \u201eChata\u201d, \u201eWieniec\u201d, \u201ePszcz\u00f3\u0142ka\u201d i\u00a0 \u201ePrzyjaciel Ludu\u201d. By\u0142 te\u017c korespondentem Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswil (Szwajcaria). W rodzinnym Gr\u0119boszowie zosta\u0142 wybrany na prezesa Towarzystwa Zaliczkowego, prezesa Ko\u0142a Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej i w\u00f3jta. By\u0142 pos\u0142em do Sejmu Krajowego we Lwowie oraz pos\u0142em do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu, wybieranym z gmin wiejskich (tzw. kurii IV), w IX (1897-1900) i X kadencji (1901-1907) z listy PSL w okr\u0119gu wyborczym nr 6 (Tarn\u00f3w, Pilzno, Brzostek, D\u0119bica, D\u0105browa, \u017babno) oraz XI (1907-1911) i XII kadencji (1911-1918) z listy PSL w okr\u0119gu wyborczym nr 44 (Mielec, Radomy\u015bl, D\u0105browa, \u017babno). Pe\u0142ni\u0142 wiele funkcji, m.in. by\u0142 wiceprezesem Stronnictwa Ludowego i klub\u00f3w poselskich w Sejmie Galicyjskim i Radzie Pa\u0144stwa oraz prezesem PSL \u201ePiast\u201d w latach 1913-1918. Z racji tych funkcji utrzymywa\u0142 systematyczne kontakty z Mielcem i powiatem mieleckim. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 by\u0142 wicemarsza\u0142kiem Sejmu Ustawodawczego (1919-1922) i wicemarsza\u0142kiem Senatu (1922-1917) oraz marsza\u0142kiem seniorem Sejmu II kadencji (1928-1930). Po odej\u015bciu z PSL \u201ePiast\u201d jego popularno\u015b\u0107 mala\u0142a i w 1935 r. wycofa\u0142 si\u0119 z polityki. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 OOP i Krzy\u017cem Komandorskim OOP. Zmar\u0142 7 IV 1943 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Gr\u0119boszowie. Upami\u0119tniono go m.in. na znaczku pocztowym i jako patrona ulic (Krak\u00f3w, Sanok) oraz przedstawiono jego \u017cycie w filmie \u201eCh\u0142opski Skarga\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOLEK ADOLF,<\/strong>\u00a0urodzony w 1883 r. w Przyborowie. W 1904 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum w Bochni. Uzyska\u0142 kwalifikacje nauczycielskie i jako zast\u0119pca nauczyciela podj\u0105\u0142 prac\u0119 w I Gimnazjum w Rzeszowie (1910-1911). Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Prywatne Gimnazjum Polskie w Zbara\u017cu (1911-1913), Gimnazjum w Nowym Targu (1913-1917) i Gimnazjum w Mielcu (1917-1918), gdzie uczy\u0142 j\u0119zyk\u00f3w \u2013 \u0142aci\u0144skiego i greckiego. W 1918 r. zosta\u0142 przeniesiony do Gimnazjum w Sokalu, a od 1919 r. do 1925 r. by\u0142 nauczycielem i p\u00f3\u017aniej profesorem I Gimnazjum w Tarnowie. W 1925 r. zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Handlowej w Warszawie. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOLES\u0141AWA CHROBREGO (ULICA)<\/strong>, niewielka (258 m) ulica na terenie osiedla Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku toru kolejowego. Status ulicy miejskiej i patrona otrzyma\u0142a w 1985 r. po w\u0142\u0105czeniu wsi Wojs\u0142aw w granice Mielca.
Patron ulicy: BOLES\u0141AW CHROBRY (967-1025), syn Mieszka I. Rz\u0105dy w pa\u0144stwie obj\u0105\u0142 w 992 r. po \u015bmierci ojca, rozprawiaj\u0105c si\u0119 z kontrkandydatami. W pierwszym okresie panowania d\u0105\u017cy\u0142 do umocnienia pa\u0144stwa poprzez u\u0142o\u017cenie pomy\u015blnych stosunk\u00f3w z s\u0105siadami oraz zorganizowanie Ko\u015bcio\u0142a katolickiego z polskimi biskupstwami. Wysi\u0142ki te zosta\u0142y uwie\u0144czone powodzeniem, kiedy to papie\u017c Sylwester II utworzy\u0142 arcybiskupstwo w Gnie\u017anie oraz biskupstwa w Ko\u0142obrzegu, Krakowie i Wroc\u0142awiu. Powa\u017cnym sukcesem politycznym zako\u0144czy\u0142 si\u0119 tez zjazd gnie\u017anie\u0144ski w 1000 r. Od 1002 r. rozpocz\u0105\u0142 Chrobry dzia\u0142ania w kierunku rozszerzenia granic Polski. Najpierw zdoby\u0142 \u0141u\u017cyce i Milsko, a nast\u0119pnie Morawy i by\u0107 mo\u017ce S\u0142owacj\u0119. Tak\u017ce wojny z Niemcami ko\u0144czy\u0142 zwykle zwyci\u0119sko. Sukcesem by\u0142o r\u00f3wnie\u017c zdobycie Grod\u00f3w Czerwie\u0144skich po walkach z Rosj\u0105. P\u00f3\u017aniej Boles\u0142aw po\u015bwi\u0119ca\u0142 du\u017co czasu na umocnienie granic pa\u0144stwa oraz uporz\u0105dkowanie jego spraw wewn\u0119trznych. Czyni\u0142 przy tym usilne starania o koron\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105, kt\u00f3r\u0105 ostatecznie otrzyma\u0142 tu\u017c przed \u015bmierci\u0105 w 1025 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOLES\u0141AWA WSTYDLIWEGO (ULICA)<\/strong>, niedu\u017ca (258 m) ulica na osiedlu Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku linii kolejowej. Status ulicy miejskiej i patrona otrzyma\u0142a w 1985 r. po przy\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia do Mielca. Upami\u0119tnienie ksi\u0119cia Boles\u0142awa w Wojs\u0142awiu ma mocne uzasadnienie, bowiem w\u0142a\u015bnie on w 1269 r. nada\u0142 tej miejscowo\u015bci immunitet i prawo niemieckie, co by\u0142o w\u00f3wczas korzystn\u0105 decyzj\u0105. W 2007 r. ulica otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 z kostki betonowej.
Patron ulicy: BOLES\u0141AW WSTYDLIWY (1226-1279), syn ksi\u0119cia Leszka Bia\u0142ego, kt\u00f3ry rok p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 zdradziecko zamordowany. Matka \u2013 ksi\u0119\u017cna Grzymis\u0142awa z male\u0144kim Boles\u0142awem zosta\u0142a zmuszona do ucieczki przed Konradem Mazowieckim i dopiero po zje\u017adzie w Przedborzu (1239 r.) Boles\u0142awowi przywr\u00f3cono ksi\u0119stwo sandomierskie. M\u0142odziutki ksi\u0105\u017c\u0119 wst\u0105pi\u0142 w zwi\u0105zek ma\u0142\u017ce\u0144ski z 5-letni\u0105 King\u0105, c\u00f3rk\u0105 kr\u00f3la w\u0119gierskiego. Ma\u0142\u017ce\u0144stwo to mia\u0142o du\u017ce znaczenie polityczne, bowiem da\u0142o mocne podwaliny do d\u0142ugoletniego sojuszu Boles\u0142awa z pa\u0144stwem w\u0119gierskim. W 1241 r. nie uda\u0142o si\u0119 jednak ksi\u0119ciu powstrzyma\u0107 najazdu tatarskiego. Uciek\u0142 wi\u0119c na W\u0119gry i tam przebywa\u0142 do 1243 r., po czym wr\u00f3ci\u0142 do Krakowa, by obj\u0105\u0107 we w\u0142adanie ksi\u0119stwo krakowsko-sandomierskie. Jeszcze kilka lat przysz\u0142o mu si\u0119 potyka\u0107 z Konradem Mazowieckim, ale po \u015bmierci tego\u017c sytuacja unormowa\u0142a si\u0119. Nast\u0105pi\u0142 teraz okres odbudowy Ma\u0142opolski i jej rozwoju gospodarczego. Wydano wiele zezwole\u0144 na lokacj\u0119 miast, m.in. Krakowa i Bochni. Po odkryciu w 1251 r. z\u0142\u00f3\u017c soli kamiennej w Bochni rozpocz\u0119to jej wydobywanie. Rozwin\u0119\u0142o si\u0119 pi\u015bmiennictwo i o\u015bwiata, g\u0142\u00f3wnie przy ko\u015bcio\u0142ach i klasztorach. Ksi\u0105\u017c\u0119 by\u0142 prawdziwym mecenasem Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, buduj\u0105c dla jego potrzeb wiele \u015bwi\u0105ty\u0144 i nadaj\u0105c mu szereg przywilej\u00f3w. Osobnym rozdzia\u0142em by\u0142o doprowadzenie do kanonizacji biskupa Stanis\u0142awa ze Szczepanowa i ksi\u0119\u017cnej Jadwigi (\u015al\u0105skiej). Zmar\u0142 w 1279 r. (Jego \u017cona Kinga zosta\u0142a wyniesiona na o\u0142tarze ju\u017c w 1690 r., a w 1715 r. og\u0142oszona patronk\u0105 Polski i Litwy. W 2007 r. ulica otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 z kostki betonowej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BO\u0143CZAK JAN<\/strong>, urodzony 27 IX 1926 r. w Niebieszczanach, powiat sanocki, syn Piotra i Katarzyny z Garbowskich. W 1946 r. wst\u0105pi\u0142 ochotniczo do Milicji Obywatelskiej i \u00a0pracowa\u0142 na posterunku w Jurowcach k\/Sanoka, a nast\u0119pnie na innych stanowiskach w milicji na terenach powiat\u00f3w sanockiego i lubaczowskiego. Uko\u0144czy\u0142 liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce i szko\u0142\u0119 milicyjn\u0105. 1 VI 1975 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko szefa Rejonowego Urz\u0119du Spraw Wewn\u0119trznych w Mielcu. Posiada\u0142 stopie\u0144 majora. Od 1978 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i wieloma odznakami resortowymi. W 1980 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 23 III 1984 r. Pochowany na cmentarzu w Wilkowyi w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORACZY\u0143SKA IRENA<\/strong>, urodzona 20 VII 1936 r. w Ka\u0142uszu, wojew\u00f3dztwo stanis\u0142awowskie, c\u00f3rka Stefana i El\u017cbiety z domu Szweda. Uko\u0144czy\u0142a \u00a0Liceum dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Tarnowie W 1954 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przedszkolu Nr 3 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1975 r. zosta\u0142a wicedyrektorem Przedszkola Pa\u0144stwowego Nr 5 przy ul. Chopina, a od 1982 r. jego dyrektorem. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c Studium Nauczycielskie (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie pocz\u0105tkowe) oraz Wy\u017csze Studium Zawodowe w Tarnowie. W latach 70. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika jednego z Zespo\u0142\u00f3w Samokszta\u0142ceniowych Nauczycieli Przedszkoli. Dzia\u0142a\u0142a ponadto w Lidze Kobiet (LK) i Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego (ZNP). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami zwi\u0105zkowymi. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1991 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORACZY\u0143SKA MA\u0141GORZATA BARBARA (z domu KRUCZALAK)<\/strong>, urodzona 7 X 1963 r. w miejscowo\u015bci Kozy ko\u0142o Bielska Bia\u0142ej, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Katarzyny z domu Gacek. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Mechaniczno Elektrycznych w K\u0119tach, matur\u0119 zda\u0142a w 1982 r. Studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1988 r. z tytu\u0142em magistra filologii polskiej. W 1997 r. zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 3 im. Wojska Polskiego w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z psychopedagogiki tw\u00f3rczo\u015bci na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Marii Sk\u0142odowskiej-Curie w Lublinie oraz otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W 2002 r. uzyska\u0142a uprawnienia egzaminatora gimnazjalnego i maturalnego. Z powodzeniem przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do konkurs\u00f3w w zakresie j\u0119zyka polskiego. Od wrze\u015bnia 2008 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 doradcy metodycznego z j\u0119zyka polskiego dla szk\u00f3\u0142 podstawowych i gimnazj\u00f3w. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w Stowarzyszeniu Nauczycieli Polonist\u00f3w (SNaP) oddzia\u0142 w Mielcu. By\u0142a jego wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 w 2000 r., a od 2007 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cej zarz\u0105du. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 i redaktorem czasopisma dla nauczycieli \u201eW kr\u0119gu mieleckich humanist\u00f3w\u201d wydawanego przez mielecki oddzia\u0142 SNaP od 2000 r. Publikuje artyku\u0142y w tym\u017ce czasopi\u015bmie (tematyka humanistyczna), pisze felietony o Mielcu i artyku\u0142y poradnikowe z zakresu pedagogiki dla prasy lokalnej ( Tygodnik \u201eWydarzenia\u201d, Tygodnik Regionalny \u201eKorso\u201d). Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem og\u00f3lnopolskich konferencji w Mielcu, m.in. \u201eGniazdo nasze, wszystko nasze\u201d, \u201eLudzie, kt\u00f3rych warto pozna\u0107, miejsca, kt\u00f3re warto zobaczy\u0107\u201d oraz konkurs\u00f3w powiatowych, m.in. Powiatowego Konkursu Polonistycznego i Powiatowego Konkursu Literackiego \u201eTu wsz\u0119dzie jest moja ojczyzna\u201d). Wyr\u00f3\u017cniona Srebrnym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119. W 2011 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie architektury informacji na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Jest sta\u0142\u0105 felietonistk\u0105 Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d w Mielcu. Systematycznie wsp\u00f3\u0142pracuje z Wydawnictwem RAABE, publikuj\u0105c artyku\u0142y i inne materia\u0142y metodyczne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORACZY\u0143SKI LESZEK<\/strong>, urodzony 10 IV 1959 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Ireny z domu Sirach. Absolwent Liceum Zawodowego ZST w Mielcu. Po maturze w 1978 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku grawera wzorcarza, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako technolog. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Rzeszowskiej. Wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od lat szkolnych by\u0142 aktywnym harcerzem ZHP i zdobywa\u0142 kolejne stopnie a\u017c do harcmistrza w\u0142\u0105cznie. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w harcerskiej akcji \u201eBieszczady-40\u201d i otrzyma\u0142 Medal \u201eZas\u0142u\u017cony Bieszczadom\u201d. W 1993 r. za\u0142o\u017cy\u0142 mielecki oddzia\u0142 Og\u00f3lnopolskiego Ruchu Mieszkaniowego. W 1994 r. zosta\u0142 asystentem pos\u0142a na Sejm RP Zbigniewa M\u0105czki w kadencji 1994-1997. W 1994 r. zosta\u0142 wybrany na radnego do Rady Miejskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady w kadencji 1994-1998.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORCZEWSKA ZOFIA (po m\u0119\u017cu DYTMAN)<\/strong>, urodzona 15 V 1958 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Marii z domu Stala. Absolwentka Liceum Zawodowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1977 r. Lekkoatletka (wychowanka) \u201eStali\u201d Mielec w latach 70. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w skoku wzwy\u017c. W 1975 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w halowych Mistrzostwach Polski (165 cm). Powo\u0142ywano j\u0105 do kadry narodowej junior\u00f3w. Startowa\u0142a w rozgrywkach I ligi lekkoatletycznej, plasuj\u0105c si\u0119 na czo\u0142owych \u00a0miejscach. Osi\u0105gn\u0119\u0142a rekord \u017cyciowy 180 cm, co zapewni\u0142o jej miejsce w czo\u0142\u00f3wce krajowej. Karier\u0119 sportow\u0105 sko\u0144czy\u0142a w 1980 r. Studiowa\u0142a w rzeszowskiej Filii UMCS w Lublinie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. Od 1980 r. pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w 1997 r. zosta\u0142a g\u0142\u00f3wn\u0105 ksi\u0119gow\u0105 Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORCZEWSKI JERZY (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 IX 1963 r. w Mielcu, syn Jana i Marii z domu Stala. W czasie nauki szkolnej \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze ch\u0142opi\u0119co-m\u0119skim pod dyrekcj\u0105 Stanis\u0142awa Steczkowskiego w RCK w Mielcu oraz w ch\u00f3rze m\u0119skim \u201eMelodia\u201d prowadzonym przez Jerzego Kopcewicza. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. W latach 1983-1989 studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 4 VI 1989 r. Msz\u0119 \u015bw. prymicyjn\u0105 odprawi\u0142 11 VI 1989 r. w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. W 1989 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w Muszynie (\u015bw. J\u00f3zefa), Nowym S\u0105czu (\u015bw. Kazimierza), Limanowej (bazylika Matki Bo\u017cej Bolesnej), Tarnowie (Matki Bo\u017cej Fatimskiej) i Wietrzychowicach (Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny). By\u0142 katechet\u0105 i duszpasterzem m\u0142odzie\u017cy w Nowym S\u0105czu, Limanowej i Tarnowie. Publikowa\u0142 artyku\u0142y z dziedziny egzegezy biblijnej w og\u00f3lnopolskim miesi\u0119czniku \u201eDroga Nadziei\u201d. W latach 1991-1998 prowadzi\u0142 duszpasterstwo prawnik\u00f3w regionu nowos\u0105deckiego. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapelana Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Tarnowie. Rozpocz\u0105\u0142 studia doktoranckie w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Od 2006 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 proboszcza w parafii \u015bw. J\u00f3zefa Oblubie\u0144ca NMP w Pog\u00f3rskiej Woli ko\u0142o Tarnowa. By\u0142 diecezjalnym wizytatorem nauki religii i wicedziekanem dekanatu Tarn\u00f3w \u2013 Wsch\u00f3d. W 2011 r. rozpocz\u0105\u0142 budow\u0119 nowego ko\u015bcio\u0142a w Pog\u00f3rskiej Woli. Od wrze\u015bnia 2012 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dziekana dekanatu Tarn\u00f3w Wsch\u00f3d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOREK<\/strong>, osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci Mielca, s\u0105siaduje z Chorzelowem. Kilkaset lat temu nazywano ten teren \u00a0Borem, poniewa\u017c porasta\u0142y go lasy. P\u00f3\u017aniej osadnicy wykarczowali niemal wszystko i kiedy biskup \u2013 poeta Ignacy Krasicki przeje\u017cd\u017ca\u0142 przez Mielec widzia\u0142 ju\u017c tylko \u201e…lasek, za laskiem piasek, a za piaskiem zn\u00f3w lasek\u201d. \u00d3w piasek to wydmy, kt\u00f3re istnia\u0142y jeszcze na pocz\u0105tku lat 50. XX w., ale zosta\u0142y rozebrane na budow\u0119 osiedla fabrycznego WSK. Tradycja g\u0142osi, \u017ce w tym miejscu, w czasie \u201epotopu szwedzkiego\u201d polskie wojska stoczy\u0142y potyczk\u0119 ze Szwedami, ale w rzeczywisto\u015bci by\u0142o tak, \u017ce Mielec poddano Szwedom bez walki. Borek by\u0142 tak\u017ce niemym \u015bwiadkiem masowej egzekucji oko\u0142o 300 mieleckich \u017byd\u00f3w dokonanej przez hitlerowc\u00f3w 9 marca 1942 r. Upami\u0119tnieniem tej tragedii jest obelisk. W 1978 r. Miejska Rada Narodowa wyodr\u0119bni\u0142a Borek jako osiedle, a w 1987 r. nada\u0142a jego ulicom nazwy. W latach 90. rozwin\u0119\u0142o si\u0119 budownictwo jednorodzinne, a wiele z tych obiekt\u00f3w ma ciekawe rozwi\u0105zania architektoniczne. Po\u0142udniow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 osiedla zajmuje strefa przemys\u0142owa, w ramach kt\u00f3rej znajduj\u0105 si\u0119 m.in.: Gospodarstwo Ogrodnicze \u201eSOBO\u201d S.C., Zak\u0142ady Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej \u201eR&G\u201d, PPHU \u201eKADOMEX\u201d oraz stacja paliw. W pobli\u017cu tych zak\u0142ad\u00f3w po\u0142o\u017cony jest niewielki cmentarz \u017cydowski, za\u0142o\u017cony przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105. Aktualnie w granicach osiedla znajduj\u0105 si\u0119 ulice: Akacjowa, J. Bema, Brzozowa, D\u0119bowa, W. Jagie\u0142\u0142y, Jaworowa, Jesionowa, Kasztanowa, Modelarska, G. Morcinka, Z. Na\u0142kowskiej, W. Orkana, Orzechowa, E. Orzeszkowej, J. Poniatowskiego, J. Przybosia, R\u00f3\u017cana, H. Sienkiewicza, J. \u015aniadeckiego, \u015awierkowa, R. Traugutta, J. Tuwima, Us\u0142ugowa, Wi\u015bniowa i Wsp\u00f3lna. Osiedle zamieszkuje oko\u0142o 1190 os\u00f3b. W zwi\u0105zku z rozwojem budownictwa jednorodzinnego na terenie przysi\u00f3\u0142ka Michalina nowym ulicom nadano nazwy: Borowiczan i Michalina (na sesji Rady Miejskiej w dniu 24 II 2005 r.) oraz Franciszka Soko\u0142a i Leona Wanatowicza (11 II 2010 r.). W drugiej i trzeciej dekadzie XXI w. osiedle systematycznie si\u0119 rozbudowywa\u0142o i unowocze\u015bnia\u0142o. Gin\u0119\u0142a stara drewniana zabudowa z 1. po\u0142owy XX w., a na jej miejscu powstawa\u0142y nowe murowane domy z estetycznym otoczeniem. Od 2020 r. rozpocz\u0119to nowe przedsi\u0119wzi\u0119cie mieszkaniowe – tzw. osiedle Skrzydlate przy ul. Skrzydlatej – bocznej ul. H. Sienkiewicza. W 2021 r. przebudowano istniej\u0105c\u0105 nawierzchni\u0119 chodnik\u00f3w z p\u0142yt betonowych na nawierzchnie z betonowej kostki brukowej przy ulicach: J. Poniatowskiego, W. Orkana, W. Jagie\u0142\u0142y, E. Orzeszkowej i R. Traugutta. W 2022 r. przy ul. Wsp\u00f3lnej wybudowano drewnian\u0105 wiat\u0119 piknikow\u0105 oraz rozbudowano plac zabaw.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOREK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 II 1949 r. we Frycowej, powiat nowos\u0105decki, syn Jana i Julii z domu Mirek. Po studiach teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie 2 VI 1974 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Olszyny, Mystk\u00f3w, Por\u0119ba Spytkowska, Jurk\u00f3w, Sm\u0119gorz\u00f3w i Machowa. W tej ostatniej parafii prowadzi\u0142 budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a pomocniczego w \u017bd\u017carach. 2 VIII 1991 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Kie\u0142kowie ko\u0142o Mielca, ale ju\u017c w nast\u0119pnym roku zrezygnowa\u0142 ze wzgl\u0119du na k\u0142opoty zdrowotne. Od 1992 r. by\u0142 penitencjarzem w parafii Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Matki Ko\u015bcio\u0142a i \u015bw. Jakuba w Brzesku, a nast\u0119pnie rezydentem w parafiach w Rzuchowej, Okulicach, Nawojowej i od 2000 r. do 2008 r. w parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu. Pomaga\u0142 w pracach duszpasterskich. Zosta\u0142 mianowany kanonikiem. Zmar\u0142 2 V 2008 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Nawojowej ko\u0142o Nowego S\u0105cza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORE\u0143SKI (albo BORY\u0143SKI) B\u0141A\u017bEJ<\/strong>, urodzony 11 I 1811 r. w Mielcu, syn Piotra i Franciszki z domu Lejko. By\u0142 uczestnikiem powstania styczniowego 1863 r. Walczy\u0142 w oddziale p\u0142k. Dionizego Czachowskiego. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej w bitwie pod Jurkowicami (21 X 1863 r.). Zes\u0142ano go do guberni permskiej. Zmar\u0142 na zes\u0142aniu. Data \u015bmierci i miejsce poch\u00f3wku nieznane.<\/p>\r\n

BORGER MOJ\u017bESZ ARON,<\/strong> urodzony 3 VII 1920 r. w Mielcu, syn Szymona i Perli z domu Borger. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1938 r. Od 1 II 1937 r. prowadzi\u0142 (po polsku) dziennik, w kt\u00f3rym opisywa\u0142 swoje wydarzenia \u017cyciowe w kontek\u015bcie funkcjonowania \u00f3wczesnego spo\u0142ecze\u0144stwa Mielca. Nale\u017ca\u0142 do \u201eAkiby\u201d \u2013 \u017cydowskiego m\u0142odzie\u017cowego ruchu syjonistycznego. W 1937 r. uczestniczy\u0142 w obozie przysposobienia wojskowego w Starym S\u0105czu. Pisanie dziennika zako\u0144czy\u0142 5 IX 1939 r. Po naje\u017adzie Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) ucieka\u0142, jak wielu mielczan, w kierunku wschodnim i dotar\u0142 do Lwowa. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na wschodnie tereny Polski (17 IX) i zaj\u0119ciu m.in. Lwowa, M. Borger wraz z innymi \u017bydami zosta\u0142 w czerwcu 1940 r. zes\u0142any do obwodu archangielskiego. Na mocy amnestii (4 IX 1941 r.) uwolniono go i uda\u0142o mu si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do okupowanego przez Niemc\u00f3w Mielca. 8 III 1942 r. wyjecha\u0142 do podmieleckiej wsi po \u017cywno\u015b\u0107 i pozosta\u0142 u znajomego gospodarza na noc. Kiedy na nast\u0119pny dzie\u0144 wraca\u0142 do Mielca, zosta\u0142 ostrze\u017cony przez jad\u0105cego od miasta innego gospodarza, \u017ce w Mielcu od rana Niemcy bestialsko rozprawiaj\u0105 si\u0119 z ludno\u015bci\u0105 \u017cydowsk\u0105. (By\u0142o to przymusowe wysiedlenie \u017byd\u00f3w w ramach Akcji \u201eReinhardt.) Odt\u0105d ukrywa\u0142 si\u0119 i po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Dzi\u0119ki polskiej rodzinie \u0141\u0119cznar\u00f3w odzyska\u0142 rodzinne dokumenty i zdj\u0119cia. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa, a nast\u0119pnie poprzez Niemcy i Francj\u0119, wyjecha\u0142 do USA. Od 8 II 1949 r. mieszka\u0142 w Nowym Jorku i tam za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk politycznych. Utrzymywa\u0142 kontakty z Mielcem, m.in. w 1966 r. upami\u0119tni\u0142 tablic\u0105 miejsce poch\u00f3wku szcz\u0105tk\u00f3w \u017byd\u00f3w na cmentarzu parafialnym, przeniesionych z cmentarza \u017cydowskiego przy ul. H. Sawickiej (p\u00f3\u017aniej Jadernych) w zwi\u0105zku z budow\u0105 budynku Poczty i Telekomunikacji Polskiej. Za\u0142o\u017cy\u0142 rodzin\u0119. W latach 70. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wielokrotnie odwiedza\u0142 Izrael i od 1992 r. zamieszka\u0142 tam na sta\u0142e. W 1997 r. swoim zbiorem dokument\u00f3w o Mielcu zainteresowa\u0142 ameryka\u0144sk\u0105 pisark\u0119 \u017cydowskiego pochodzenia Rochelle G. Saidel, kt\u00f3ra na ich podstawie i innych \u017ar\u00f3de\u0142 napisa\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0119: Mielec. Poland: The Shtetl That Became a Nazi Concentration Camp (Mielec. Polska. Sztetl, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 nazistowskim obozem koncentracyjnym)<\/em>. Po wykorzystaniu materia\u0142\u00f3w o Mielcu przekaza\u0142 je do Muzeum Yad Vashem. Zmar\u0142 8 VI 2014 r. w Jerozolimie.<\/p>\r\n

BORKI NIZI\u0143SKIE,<\/strong> miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Tusz\u00f3w Narodowy, po\u015br\u00f3d malowniczych lask\u00f3w, przy drogach powiatowych: 1 145R (M\u0142odoch\u00f3w \u2013 Brzy\u015bcie) i 1 146R (Borki Nizi\u0144skie \u2013 Babicha). Mieszka w niej 461 os\u00f3b w 117 gospodarstwach domowych (wg stanu z 31 XII 2023 r.). Ponadto funkcjonuje grupa podmiot\u00f3w gospodarczych. Spory odsetek jej mieszka\u0144c\u00f3w doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu i innych o\u015brodk\u00f3w przemys\u0142owych. Wie\u015b ma zwart\u0105 budow\u0119, ze zdecydowan\u0105 przewag\u0105 budynk\u00f3w murowanych (ok. 90 %). Posiada linie: energetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105\u00a0 i telekomunikacyjn\u0105. W najbli\u017cszym czasie planowana jest kanalizacja. W pejza\u017cu wsi dominuj\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny\u00a0 Parafii Rzymskokatolickiej pw. Wniebowzi\u0119cia\u00a0 Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi, Dom Stra\u017caka OSP oraz Szko\u0142a Podstawowa im.\u00a0 \u015bw. Andrzeja Boboli. Na podkre\u015blenie zas\u0142uguje dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczna Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej i Ko\u0142a Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Pierwsza wzmianka o osadzie Borki (Borky) pojawi\u0142a si\u0119 w dokumencie z 1529 r. Po\u0142o\u017cona z dala od g\u0142\u00f3wnych trakt\u00f3w wioska rozwija\u0142a si\u0119 powoli, a jej mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem i hodowl\u0105 byd\u0142a. Historia milczy na temat udzia\u0142u wsi w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. W latach 1853-1855 wesz\u0142a w sk\u0142ad nowo utworzonego powiatu mieleckiego. Na prze\u0142omie XIX i XX w. grupa borkowian wyjecha\u0142a na zarobek do pa\u0144stw zachodnich lub Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Pozostali we wsi mieszka\u0144cy wykazywali spor\u0105 aktywno\u015b\u0107. Zbudowano kaplic\u0119, a w 1898 r. utworzono Towarzystwo Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. W pierwszych latach XX w. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a 1-klasowa. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza czterokrotnie przetaczaj\u0105cy si\u0119 front i dwie okupacje rosyjskie (19 IX \u2013 4 X 1914 i 7 XI 1914 \u2013 11 V 1915) dokona\u0142y znacznych zniszcze\u0144.\u00a0 W czasie wojny m.in. mocno ucierpia\u0142a szko\u0142a, ale zosta\u0142a naprawiona. W 1921 r. Borki Nizi\u0144skie mia\u0142y 422 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 146 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107. Administracyjnie nale\u017ca\u0142y do Tuszowa Narodowego, a p\u00f3\u017aniej do gminy Gaw\u0142uszowic. W latach 30. utworzono ko\u0142o Stronnictwa Ludowego. W 1934 r. wie\u015b dotkn\u0119\u0142a wielka pow\u00f3d\u017a, a jej skutki usuwano przez kilka lat. Du\u017c\u0105 pomoc\u0105 pa\u0144stwa by\u0142o p\u0142acenie zbo\u017cem za prace przy odbudowie dr\u00f3g i most\u00f3w oraz innych obiekt\u00f3w publicznych. To pozwoli\u0142o na cz\u0119\u015bciow\u0105 popraw\u0119 stanu rolnictwa. Powr\u00f3t do normalno\u015bci przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. W czasie okupacji hitlerowskiej (8 IX 1939 r. \u2013 5 VIII 1944 r.) za\u0142o\u017cono sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 spo\u017cywc\u00f3w, kt\u00f3ra nieco polepszy\u0142a bardzo trudn\u0105 sytuacj\u0119 z wy\u017cywieniem ludno\u015bci. Udzielano te\u017c pomocy polskim partyzantom. Po wojnie rozbudowano szko\u0142\u0119, a na miejscu kaplicy, zniszczonej w czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych, zbudowano ko\u015bci\u00f3\u0142 drewniano-murowany. W 1951 r. powsta\u0142a parafia rzymskokatolicka pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Wniebowzi\u0119tej. W ramach reformy administracyjnej w 1954 r. Borki Nizi\u0144skie zosta\u0142y siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej i pe\u0142ni\u0142y t\u0119 funkcj\u0119 do 1960 r. Ponadto w latach 50. znajdowa\u0142y si\u0119 w sieci punkt\u00f3w kina objazdowego. W 1970 r. wie\u015b liczy\u0142a 485 mieszka\u0144c\u00f3w, z kt\u00f3rych 165 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych, m.in. z pracy w Mielcu i innych miejscowo\u015bciach. Od 1973 r. wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy Tusz\u00f3w Narodowy i tak pozosta\u0142o do dzi\u015b. Co prawda liczba jej mieszka\u0144c\u00f3w utrzymywa\u0142a si\u0119 na podobnym poziomie, ale oblicze wsi z roku na rok zmienia\u0142o si\u0119 na korzy\u015b\u0107. W latach 1974-1976 zbudowano Dom Stra\u017caka i p\u00f3\u017aniej sukcesywnie go modernizowano. Od 1984 r. do 1990 r. budowano nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny, a pierwsz\u0105 Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105 by\u0142a \u201epasterka\u201d 25 XII 1990 r. Trzeci\u0105 okaza\u0142\u0105 budowl\u0105 by\u0142a szko\u0142a podstawowa oddana do u\u017cytku w 1996 r. W 2010 r. oddano do u\u017cytku sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105, a kilka lat p\u00f3\u017aniej – telekomunikacyjn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORKOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 VII 1908 r. w Starym S\u0105czu, powiat nowos\u0105decki. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Seminarium Nauczycielskie w Starym S\u0105czu. W latach 1929-1939 r. by\u0142 nauczycielem w Szkole Powszechnej w Lipi\u0144cach, pow. bi\u0142gorajski i w D\u0105biu, pow. krasnostawski, a w latach 1939-1943 kierowa\u0142 szko\u0142\u0105 w D\u0105biu. Od 1 IV 1943 r. do 25 VII 1944 r. pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) zosta\u0142 ponownie przyj\u0119ty do pracy w mieleckiej fabryce na stanowisko zast\u0119pcy administratora zak\u0142adowej \u201ekolonii\u201d (blok\u00f3w mieszkalnych), a 11 II 1946 r. mianowano go zast\u0119pc\u0105 kierownika tworz\u0105cej si\u0119 Szko\u0142y Przemys\u0142owej PZL Mielec. (W 1947 r. szko\u0142\u0119 przemianowano na Gimnazjum Przemys\u0142owe.) Uczy\u0142 geografii, historii, j\u0119zyka .polskiego i gimnastyki. W czasie wakacji w 1948 r. w nieznanych okoliczno\u015bciach zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w gimnazjum i wyjecha\u0142 prawdopodobnie w rodzinne strony. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORODZIC KAROL<\/strong>, nauczyciel szko\u0142y w Wojs\u0142awiu w latach 50. XIX w., wzmiankowany w 1859 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORODZIEJ CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 VIII 1951 r. we W\u0142odawie, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Pastuszuk. Absolwent Technikum Rolniczo-Ekonomicznego w Zamo\u015bciu. Karier\u0119 sportow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w lekkoatletycznej sekcji LZS Zamo\u015b\u0107, specjalizuj\u0105c si\u0119 w rzucie oszczepem. W 1968 r. powo\u0142any zosta\u0142 do kadry narodowej junior\u00f3w, a w nast\u0119pnym roku do kadry narodowej senior\u00f3w. W reprezentacji Polski junior\u00f3w wyst\u0105pi\u0142 8 razy, uzyskuj\u0105c bardzo dobre rezultaty (powy\u017cej 70 m). Du\u017cym sukcesem by\u0142o zdobycie 4. miejsca w I Mistrzostwach Europy Junior\u00f3w w 1970 r., a tak\u017ce uzyskanie licz\u0105cego si\u0119 wyniku 75,50 m (rekordu \u017cyciowego) na zawodach w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, r\u00f3wnie\u017c w 1970 r. W latach 70. wyst\u0119powa\u0142 w barwach AZS Lublin i \u201eLegia\u201d Warszawa. a w 1974 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eStali\u201d Mielec. Nale\u017ca\u0142 nadal do czo\u0142\u00f3wki krajowej, uzyskuj\u0105c regularnie rezultaty powy\u017cej 70 m (rzuca\u0142 wy\u0142\u0105cznie oszczepem \u00a0tzw. starego typu). Karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 1981 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 w 1974 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, pracuj\u0105c najpierw w kontroli jako\u015bci, a nast\u0119pnie jako specjalista ds. rekreacji i kierownik Sekcji Rekreacji. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Wychowania Fizycznego w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. W latach 1993-1997 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Rehabilitacji i Pracy Chronionej. Od 1997 r. pracowa\u0142 w firmie BRW (w ramach SSE EURO-PARK MIELEC) na stanowisku kierownika zespo\u0142u magazyn\u00f3w. Przez wiele lat by\u0142 cenionym s\u0119dzi\u0105 lekkoatletycznym, posiada\u0142 I licencj\u0119 w s\u0119dziowaniu rzut\u00f3w. W 1999 r. by\u0142 s\u0119dzi\u0105 na Mistrzostwach \u015awiata Junior\u00f3w w Lekkoatletyce w Bydgoszczy. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem centralnej komisji przyznaj\u0105cej licencje s\u0119dziowskie w rzutach. Nale\u017ca\u0142 r\u00f3wnie\u017c do Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego w Mielcu. Zmar\u0142 5 I 2014 r. Pochowany na cmentarzu w S\u0142owatyczach ko\u0142o W\u0142odawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORODZIKA FELIKSA (ULICA)<\/strong>, ma\u0142a (92 m), \u201e\u015blepa\u201d uliczka miejska na osiedlu Cyranka, w grupie dom\u00f3w za Hotelem Polskim, boczna ul. L. Lachnita. Powsta\u0142a w 1973 r. w czasie rozpocz\u0119cia prac budowlanych na tym osiedlu. Patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Niemal od pocz\u0105tku mia\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119, kt\u00f3ra w 2009 r. zosta\u0142a odnowiona. Jej adres posiada kilkana\u015bcie prywatnych posesji. Pierwszym patronem ulicy by\u0142 Lucjan Rudnicki \u2013 pisarz i dzia\u0142acz ruchu robotniczego. W ramach realizacji Ustawy dekomunizacyjnej z dnia 1 IV 2016 r. Uchwa\u0142\u0105 z dnia 26 IV 2017 r. Rady Miejskiej w Mielcu zmieniono nazw\u0119 na ul. Feliksa Borodzika.

Patron<\/strong>: BORODZIK FELIKS (3 III 1925 r. \u2013 14 VIII 2013 r.) to konstruktor lotniczy i dzia\u0142acz harcerski zwi\u0105zany z WSK Mielec i KH ZHP w Mielcu w latach 1957-1959. (\u017byciorys w oddzielnym ha\u015ble: BORODZIK FELIKS w niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORODZIK FELIKS EDWARD<\/strong>, urodzony 3 III 1925 r. w D\u0119binie, syn Edwarda i Zofii z \u015aliwi\u0144skich. W 1936 r. wst\u0105pi\u0142 do Mazowieckiej Dru\u017cyny Harcerzy im. Leopolda Lisa-Kuli przy Szkole Powszechnej w Sulej\u00f3wku, do kt\u00f3rej ucz\u0119szcza\u0142. W latach 1937-1939, aktywnie dzia\u0142aj\u0105c i szkol\u0105c si\u0119, uzyska\u0142 stopnie wywiadowcy i \u0107wika. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do ZWZ-AK (XII 1941 \u2013 I 1945 r.). W 1943 r. uko\u0144czy\u0142 konspiracyjn\u0105 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Piechoty AK w Otwocku (kapral podchor\u0105\u017cy), a w 1944 r. \u2013 tajne komplety licealne w Otwocku. Od VI 1943 r. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu AK. W tym czasie zorganizowa\u0142 w Otwocku konspiracyjn\u0105 dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105, kt\u00f3ra m.in. pe\u0142ni\u0142a rol\u0119 patrolu rozpoznawczego. W lutym 1945 r. zorganizowa\u0142 dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105 przy gimnazjum w Sulej\u00f3wku i intensywnie w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w odbudow\u0119 harcerstwa na terenie Mazowsza. Otrzyma\u0142 w\u00f3wczas stopnie Harcerza Orlego i Harcmistrza Rzeczypospolitej. W latach 1946-1947 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Warszawie. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Pa\u0144stwowej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda, po\u0142\u0105czonej w 1951 r. z Politechnika Warszawsk\u0105, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera lotnictwa (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w). W marcu tego roku z nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na wydziale 50 (monta\u017cowym). Od czerwca 1952 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika wydzia\u0142u, a nast\u0119pnie kierownikiem wydzia\u0142u. W latach 1953-1956 kierowa\u0142 zespo\u0142em, kt\u00f3ry opracowa\u0142 i wdro\u017cy\u0142 potokow\u0105 metod\u0119 monta\u017cu przedniej cz\u0119\u015bci kad\u0142uba samolot\u00f3w Mig-15 i Mig-17, co obni\u017ca\u0142o pracoch\u0142onno\u015b\u0107 monta\u017cu i przy\u015bpiesza\u0142o realizacj\u0119 zadania. W 1956 r. zosta\u0142 przeniesiony do Biura Konstrukcyjnego WSK Mielec i uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu oraz organizacji O\u015brodka Konstrukcji Lotniczych. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 w konstruowaniu pierwszego polskiego szybowca metalowego M-3 \u201ePliszka\u201d, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 pracami konstrukcyjnymi modyfikacji samolotu Mig-17 (prototypy p\u00f3\u017aniejszych Lim-1 do 5). Ponadto wyk\u0142ada\u0142 przedmioty lotnicze w Technikum Mechanicznym w Mielcu. W listopadzie 1960 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do WSK Ok\u0119cie na stanowisko g\u0142\u00f3wnego konstruktora seryjnego biura konstrukcyjnego. Kierowa\u0142 pracami nad modyfikacj\u0105 samolotu rolniczego PZL-101 \u201eGawron\u201d oraz wprowadzeniem tworzyw sztucznych do budowy aparatury rolniczej samolot\u00f3w PZL-101, An-2 i \u015bmig\u0142owca Mi-2. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 studia eksternistyczne w SGGW w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra mechanizacji rolnictwa. W kwietniu 1970 r. \u2013 w ramach reorganizacji \u2013 przeszed\u0142 z ca\u0142ym biurem konstrukcji agrolotniczych do Instytutu Lotnictwa w Warszawie, gdzie prowadzi\u0142 Zak\u0142ad Agrolotniczy. M.in. kierowa\u0142 opracowaniem modyfikacji aparatury rolniczej do An-2 i Mi-2 oraz opracowaniem prototyp\u00f3w i badaniami aparatury rolniczej samolotu M-15. W kwietniu 1974 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK Ok\u0119cie na stanowisko zast\u0119pcy kierownika ds. agrolotnictwa i eksploatacji Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego. Kierowa\u0142 m.in. badaniami i pr\u00f3bami w locie aparatury lotniczej samolotu PZL-106 \u201eKruk\u201d. Ponadto pracowa\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze) w Dziale Bada\u0144 Patentowych Instytutu Lotniczego. W latach 1973-1978 uczestniczy\u0142 w organizowaniu Zak\u0142adu Agrolotniczego w Akademii Rolniczo \u2013 Technicznej w Olsztynie (by\u0142 tak\u017ce jego wyk\u0142adowc\u0105) i poligonu pr\u00f3b agrolotniczych w K\u0119trzynie. W lutym 1980 r. zosta\u0142 delegowany przez WSK Ok\u0119cie do bazy agrolotnictwa Interflug w Magdeburgu w celu zorganizowania obs\u0142ugi serwisowej eksploatowanych tam samolot\u00f3w PZL-106 \u201eKruk\u201d i w latach 1980-1988 pe\u0142ni\u0142 tam funkcj\u0119 kierownika Serwisu PZL. Do kraju powr\u00f3ci\u0142 w pa\u017adzierniku 1988 r. i z powodu braku pracy w WSK Ok\u0119cie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1988-1991 pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze w Przedstawicielstwie Interflug w Warszawie, a w latach 1991-2000 pracowa\u0142 (tak\u017ce w niepe\u0142nym wymiarze) w prywatnym przedsi\u0119biorstwie AVIAECO w Be\u0142chatowie na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora do spraw wsp\u00f3\u0142pracy z zagranic\u0105. W latach 1965-1984 dokona\u0142 szeregu wynalazk\u00f3w. By\u0142y to m.in.: \u201eUk\u0142ad zawieszenia zbiornika\u201d (nr 116492), \u201eUrz\u0105dzenie do pneumatycznego rozsiewania \u015brodk\u00f3w sypkich\u201d (129362), \u201eFiltr g\u0142\u00f3wny aparatury agrolotniczej\u201d (nr 137466), \u201eSamolotowy kana\u0142 transportu pneumatycznego\u201d (137693) i \u201eLotnicze urz\u0105dzenie do rozsiewania \u015brodk\u00f3w sypkich\u201d (171909). Jest tak\u017ce autorem kilku wzor\u00f3w u\u017cytkowych oraz ksi\u0105\u017cek: Organizacja dzia\u0142u konstrukcyjnego (PWNT 1973), Silniki t\u0142okowe samolot\u00f3w sportowych (WKi\u0141 1973), Wst\u0119p do technologii prac agrolotniczych (PWRiL 1983) i Budowa silnika \u2013 szkolenie samolotowe (WKi\u0141 1984) oraz wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki Lotnictwo gospodarcze (WKi\u0141 1969). Ponadto przet\u0142umaczy\u0142 z j\u0119zyka rosyjskiego ksi\u0105\u017ck\u0119 M.N. Szifrina\u00a0Praktyczna aerodynamika samolotu An-2<\/em>\u00a0(1979). Z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 konstruktorsk\u0105 \u0142\u0105czy\u0142 nauk\u0119 i doskonalenie latania na szybowcach i samolotach. Inauguracj\u0105 by\u0142 zapewne skok z wie\u017cy spadochronowej w Kowlu (1939), a pocz\u0105tkiem systematycznej edukacji kurs spadochronowy w 1946 r. w Dow\u00f3dztwie Wojsk Lotniczych (DWL). Tak\u017ce w 1946 r. zorganizowa\u0142 kurs szybowcowy dla podoficer\u00f3w w DWL i zdoby\u0142 kategorie A i B. Kolejnymi etapami edukacji lotniczej by\u0142o uzyskanie kategorii C szybowcowej w Aeroklubie Warszawskim (1947), licencji turystycznej samolotowej i III klasy pilota szybowcowego w Aeroklubie Mieleckim (1958) oraz ponownie w Aeroklubie Warszawskim: II klasy pilota szybowcowego (1966), II i I klasy pilota samolotowego (1968), a tak\u017ce licencji zawodowej pilota samolotowego II klasy (1969). Jako pilot Aeroklubu Mieleckiego, a p\u00f3\u017aniej Warszawskiego, bra\u0142 udzia\u0142 w zawodach i pokazach oraz m.in. w Rajdach Dziennikarzy i Pilot\u00f3w (1967, 1968). Kontynuowa\u0142 tak\u017ce, cho\u0107 z przerwami, dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105. W czasie pracy w mieleckiej WSK prowadzi\u0142 Hufiec Mielec Rzeszowskiej Chor\u0105gwi ZHP (1957-1959) i reprezentowa\u0142 mieleckich harcerzy na Walnym Zje\u017adzie ZHP w Warszawie (18-20 IV 1959 r.) W latach 1954-1957 by\u0142 radnym PRN w Mielcu. Tak\u017ce jego \u017cona Halina by\u0142a harcerk\u0105 i zorganizowa\u0142a 12. Dru\u017cyn\u0119 \u017be\u0144sk\u0105 Wodn\u0105 ZHP w Mielcu. W kwietniu 1991 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do organizuj\u0105cego si\u0119 Zwi\u0105zku Harcerstwa Rzeczpospolitej w Warszawie i po weryfikacji otrzyma\u0142 stopie\u0144 harcmistrza. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji w ZHR, by\u0142 m.in. zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Okr\u0119gu Mazowieckiego, przewodnicz\u0105cym ZHR (II 1995 \u2013 X 1999 r.), wiceprzewodnicz\u0105cym ZHR i cz\u0142onkiem Rady Naczelnej (X 1999 \u2013 I 2003 r.). Od I 2005 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Harcerskich. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w innych stowarzyszeniach, m.in. SIMP, organizuj\u0105c og\u00f3lnokrajowe konferencje naukowo \u2013 techniczne w Mielcu, Poznaniu i Warszawie. Uczestniczy\u0142 w tworzeniu Stowarzyszenia Szarych Szereg\u00f3w i \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy AK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Armii Krajowej, Medalem Wojska (AK), Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Niez\u0142omnych, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP z Rozet\u0105 \u2013 Miecze\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 SIMP, Odznak\u0105 Honorow\u0105 NOT, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV Stopnia, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Lotnictwa Sportowego i dyplomem Cz\u0142onka Honorowego Krajowego Towarzystwa Lotniczego AOPA Poland. Opublikowa\u0142\u00a0Wskaz\u00f3wki dla dru\u017cynowego<\/em>\u00a0(Warszawa 2007) i\u00a0Wskaz\u00f3wki dla podharcmistrza<\/em> (Warszawa 2007). Odznaczony Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 OOP. Zmar\u0142 14 VIII 2013 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Weso\u0142ej ko\u0142o Warszawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORO\u0143SKI HENRYK<\/strong>, urodzony 18 X 1946 r. w Bad Rehburg (Niemcy), syn Marii Boro\u0144skiej. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po zdaniu matury w 1965 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku technologa w pionie G\u0142\u00f3wnego Metalurga. W 1990 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 z powodu choroby oczu. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1965-1968 ta\u0144czy\u0142 w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d ZDK WSK Mielec. Od 1982 r. \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze \u201eModus\u201d przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. W 1994 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku Niewidomych i w Kole Rejonowym (p\u00f3\u017aniej Powiatowym) w Mielcu pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie r\u00f3\u017cne funkcje. W 2005 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du Ko\u0142a Powiatowego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez trzy kadencje. Od 2012 r. by\u0142 wiceprezesem Okr\u0119gu Podkarpackiego Polskiego Zwi\u0105zku Niewidomych w Rzeszowie. W 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Niewidomych. Zmar\u0142 30 XII 2014 r.\u00a0Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

BOROWA<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo i siedziba gminy w p\u00f3\u0142nocno \u2013 zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego, przy drodze wojew\u00f3dzkiej 983 (Sadkowa G\u00f3ra \u2013 Rz\u0119dzianowice) oraz drogach powiatowych: 1\u00a0148R (Gliny Ma\u0142e – Borowa) i 1\u00a0152R (Borowa \u2013 Czermin \u2013 Wola Mielecka \u2013 Kie\u0142k\u00f3w – Przec\u0142aw). Nazwa pochodzi od boru, kt\u00f3ry w dawnych czasach r\u00f3s\u0142 na tym terenie i by\u0142 cz\u0105stk\u0105 olbrzymiej Puszczy Sandomierskiej. Obszar Borowej wynosi 10,83 km2<\/sup>. Wie\u015b poza centraln\u0105 zwart\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 (Rynek) ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, st\u0105d dla odr\u00f3\u017cnienia inne cz\u0119\u015bci i przysi\u00f3\u0142ki maj\u0105 swoje nazwy: B\u0142onie, G\u00f3rki, Osiedle Nauczycielskie, Kolonia, Lis\u00f3wek, Piasek, Stara Wie\u015b, Sicina, Ciechowa, Dw\u00f3r, Folwark, Gizowa i Myson\u00f3wka. Wed\u0142ug stanu z 31 XII 2023 r. mieszka w niej 1559 os\u00f3b w 464 gospodarstwach domowych. Ponadto funkcjonuje kilkadziesi\u0105t podmiot\u00f3w gospodarczych. Zdecydowanie przewa\u017ca nowoczesna zabudowa murowana. Borowa posiada niemal pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyk\u0119, wodoci\u0105g, kanalizacj\u0119 i telekomunikacj\u0119. Jest siedzib\u0105 Parafii Rzymskokatolickiej pw. \u015aw. Miko\u0142aja Biskupa. W krajobrazie miejscowo\u015bci g\u0142\u00f3wnym obiektem pozostaje niezmiennie od lat zabytkowy ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny pw. \u015bw. Miko\u0142aja Biskupa z 1893 r. Innymi wa\u017cnymi obiektami s\u0105: Urz\u0105d Gminy, Zesp\u00f3\u0142 Szkolno-Przedszkolny z kompleksem sportowo-rekreacyjnym, Dom Kultury i Stra\u017caka, stadion sportowy LKS Wis\u0142oka. Na uwag\u0119 zas\u0142uguj\u0105 ponadto: zabytkowy cmentarz parafialny, pomnik upami\u0119tniaj\u0105cy ofiary nalotu i bombardowania Borowej przez lotnictwo niemieckie w dniach 6 i 7 VIII 1944 r., upami\u0119tnienie ofiar hitlerowskiego terroru z czas\u00f3w II wojny \u015bwiatowej, figura \u015bw. Jana Nepomucena z 2. po\u0142. XIX w., kapliczka (Borowa-Gizowa), zabytkowy budynek szkolny z ko\u0144ca XIX w., zabytkowa karczma z pocz. XX w. oraz dwa \u201ed\u0119by wolno\u015bci\u201d, kt\u00f3re zasadzono 11 XI 1938 r. dla uczczenia 20-lecia odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 prowadz\u0105 Gminny O\u015brodek Kultury i Biblioteka Gminna, a sportow\u0105 \u2013 LKS Wis\u0142oka Borowa. W dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej przoduj\u0105 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, b\u0119d\u0105ca od 1995 r. w Krajowym Systemie Ratownictwa Ga\u015bniczego (KSRG), Stowarzyszenie Przyjaci\u00f3\u0142 Ziemi Borowskiej i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich (KGW) \u201eBorowianki\u201d.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Historia<\/strong> Prowadzone w 1992 r., badania archeologiczne wykaza\u0142y, \u017ce na terenie dzisiejszej Borowej ju\u017c w okresie mezolitu (8000 \u2013 4800 lat p.n.e.) \u017cy\u0142a ludno\u015b\u0107 koczownicza, kt\u00f3ra zajmowa\u0142a si\u0119 zbieractwem i \u0142owiectwem, a nast\u0119pnie gospodark\u0105 wytwarzaj\u0105c\u0105. W naszych czasach po raz pierwszy wymieniono wie\u015b Borowa w dokumencie z 1388 r. o uposa\u017ceniu nowego ko\u015bcio\u0142a filialnego (w ramach parafii rzymskokatolickiej w Gaw\u0142uszowicach) przez s\u0119dziego ziemskiego krakowskiego Drogomira. St\u0105d wniosek, \u017ce sama wie\u015b mia\u0142a znacznie starszy rodow\u00f3d i by\u0142a znacz\u0105cym na tym terenie o\u015brodkiem gospodarczym. W 1403 r. biskup krakowski Piotr Wysz erygowa\u0142 samodzieln\u0105 parafi\u0119 rzymskokatolick\u0105 w Borowej. Kolejnymi w\u0142a\u015bcicielami wsi byli m.in.: Jan Cebrowski herbu O\u0142obok, Feliks Borowski herbu Habdank i jego rodzinni nast\u0119pcy. Niemal regu\u0142\u0105 by\u0142o zak\u0142adanie w parafii szk\u00f3\u0142ek parafialnych i tak zapewne by\u0142o w Borowej, ale wspomniano o niej dopiero w 1595 r., za\u015b dokument z 1608 r. potwierdzi\u0142 umieszczenie szko\u0142y w osobnym budynku. Przy parafii zorganizowano te\u017c szpital \u2013 przytu\u0142ek dla ubogich, kt\u00f3rzy w zamian za to mieli dba\u0107 o czysto\u015b\u0107 w ko\u015bciele i wykonywa\u0107 inne prace zlecone przez plebana. W okresie rozbior\u00f3w Polski (1772-1918) ziemia borowska, po\u0142o\u017cona w pobli\u017cu Wis\u0142y, kt\u00f3ra stanowi\u0142a granic\u0119 pomi\u0119dzy zaborami austriackim i rosyjskim, by\u0142a \u015bwiadkiem wielu wydarze\u0144 historycznych. We wszystkich polskich zrywach narodowo-wyzwole\u0144czych na terenach zaboru rosyjskiego (1794, 1830 i 1863) Borowa i jej okolice stanowi\u0142y zaplecze dla powsta\u0144c\u00f3w, a po zd\u0142awieniu powsta\u0144 \u2013 miejscem udzielaj\u0105cym opieki rannym i uciekaj\u0105cym przed represjami rosyjskimi. R\u00f3wnocze\u015bnie musiano si\u0119 pogodzi\u0107 z osiedleniem si\u0119 kolonist\u00f3w austriackich w ramach tzw. kolonizacji j\u00f3zefi\u0144skiej oraz wci\u0105\u017c powi\u0119kszaj\u0105c\u0105 si\u0119 grup\u0105 \u017byd\u00f3w.\u00a0 Czarn\u0105 kart\u0105 w historii Borowej by\u0142a krwawa rabacja ch\u0142opska w 1846 r. Mimo peryferyjnego po\u0142o\u017cenia i licznych kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych (g\u0142\u00f3wnie powodzi), Borowa wolno, ale systematycznie si\u0119 rozwija\u0142a. W 1868 r. utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105 \u2013 jedn\u0105 z pierwszych w nowo utworzonym powiecie mieleckim, w granicach kt\u00f3rego Borowa znalaz\u0142a si\u0119 w latach 1850-1853. W latach 1885 -1893 zbudowano murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. \u015bw. Miko\u0142aja, a jego konsekracji dokona\u0142 biskup tarnowski Ignacy \u0141obos. W ostatnich latach XIX w. oddano do u\u017cytku murowany budynek szkolny. Borowska szko\u0142a s\u0142yn\u0119\u0142a z wysokiego poziomu nauczania, a spora grupa jej wychowank\u00f3w zapisa\u0142a si\u0119 chwalebnie w dziejach Polski. Na prze\u0142omie wiek\u00f3w XIX i XX prace melioracyjne w znacznym stopniu poprawi\u0142y stan zabezpieczenia przeciwpowodziowego. W tym czasie spora grupa borowian wyjecha\u0142a na zarobek do kraj\u00f3w zachodnich i obu Ameryk. W 1904 r. za\u0142o\u017cono \u201eSp\u00f3\u0142k\u0119 Oszcz\u0119dno\u015bci i Po\u017cyczek w Borowej\u201d, kt\u00f3ra nie\u017ale prosperowa\u0142a, a w 1927 r. zosta\u0142a przemianowana na \u201eKas\u0119 Stefczyka z nieograniczon\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105 w Borowej\u201d. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza lata 1914-1915, pozostawi\u0142a po sobie du\u017ce straty ludzkie i materialne. Szczeg\u00f3lnie dotkliwe by\u0142o czterokrotne przej\u015bcie frontu i dwukrotna okupacja rosyjska (24 IX \u2013 8 X 1914 i 9 XI 1914 \u2013 12 V 1915). W dzia\u0142aniach wojennych zgin\u0119\u0142o 23 m\u0142odych borowian powo\u0142anych do armii austriackiej oraz kilku walcz\u0105cych w Legionach Pi\u0142sudskiego. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w listopadzie 1918 r. Borowa i okolice pozosta\u0142y w granicach powiatu mieleckiego i od 1921 r. wojew\u00f3dztwa krakowskiego. Wie\u015b liczy\u0142a ponad 1\u00a0600 os\u00f3b (1\u00a0634 w 1921 r.), w tym 476 rolnik\u00f3w produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107, 432 ma\u0142orolnych i 651 bezrolnych. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 maj\u0105tek rodziny Romer\u00f3w (ok. 104 ha). Najodwa\u017cniejsi nadal emigrowali do kraj\u00f3w zachodnich i USA. Powsta\u0142y Ko\u0142o PSL \u201ePiast\u201d, ZMW \u201eWici\u201d oraz dru\u017cyna ZHP. W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego w 1933 r. Borowa sta\u0142a si\u0119 siedzib\u0105 gminy zbiorowej (9 wsi). Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a niespotykana dot\u0105d pow\u00f3d\u017a w 1934 r., gdy ca\u0142a ziemia borowska znalaz\u0142a si\u0119 pod wod\u0105. Na szcz\u0119\u015bcie ofiar w ludziach nie by\u0142o.\u00a0 Po opadni\u0119ciu wody borowianie wzi\u0119li udzia\u0142 w pracach publicznych (za co rz\u0105d p\u0142aci\u0142 zbo\u017cem) i w kolejnych latach usun\u0119li skutki powodzi. W latach 1937-1939 przy budowie PZL – Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu \u2013 Cyrance i rozbudowie Mielca wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 pierwsza grupa borowian. Rozw\u00f3j Borowej powstrzyma\u0142a II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska od 8 IX 1939 do 6 VIII 1944 r. Okres ten by\u0142 jednym pasmem tragicznych wydarze\u0144. Okupanci zakazali dzia\u0142alno\u015bci organizacji spo\u0142ecznych z wyj\u0105tkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Zezwolono na funkcjonowanie szko\u0142y powszechnej, ale narzucono jej rygory i program pozbawiony jakichkolwiek akcent\u00f3w patriotycznych. Sukcesywnie mordowano ludno\u015b\u0107 \u017cydowsk\u0105 (najwi\u0119cej w 1942 r.) i w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b mszczono si\u0119 na Polakach. Niemal od pocz\u0105tku okupacji w Borowej organizowano r\u00f3\u017cne formy ruchu oporu. Jej teren by\u0142 Plac\u00f3wk\u0105 III o kryptonimie \u201eBoles\u0142aw\u201d w ramach Obwodu Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej \u2013 Armii Krajowej (ZWZ-AK) Mielec. Powsta\u0142a gminna struktura Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich. Utworzono tajn\u0105 Gminn\u0105 Komisj\u0119 O\u015bwiaty i Kultury, prowadzono tajne nauczanie. Udzielano go\u015bciny partyzantom. 6 VIII 1944 r. Oddzia\u0142y 5 Armii Gwardyjskiej, wsparte niekt\u00f3rymi polskimi oddzia\u0142ami partyzanckimi, wyzwoli\u0142y ziemi\u0119 borowsk\u0105 spod okupacji hitlerowskiej. W zwi\u0105zku z powstaniem nowej linii frontu polecono mieszka\u0144com przesiedlenie si\u0119 na wschodni\u0105 stron\u0119 Wis\u0142oki. Niestety, w dniach 6 i 7 VIII 1944 r., lotnictwo niemieckie dokona\u0142o nalot\u00f3w i bombardowania Borowej, powoduj\u0105c ofiary w ludziach i zniszczenia dobytku. Po II wojnie \u015bwiatowej, ju\u017c w granicach nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego, przez kilka lat odbudowywano wie\u015b, gospodark\u0119 i \u017cycie spo\u0142eczne. Parcelacja du\u017cych maj\u0105tk\u00f3w przebieg\u0142a na ziemi borowskiej w miar\u0119 spokojnie. Wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a powszechna i OSP. Powsta\u0142y: Gminna Rada Narodowa, Zwi\u0105zek Samopomocy Ch\u0142opskiej i Gminna Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d (1945), przedszkole (1949), punkt biblioteczny PiMBP w Mielcu (przekszta\u0142cony p\u00f3\u017aniej w Gminn\u0105 Bibliotek\u0119 Publiczn\u0105), a w latach 50. \u2013 punkt kina objazdowego. W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego w 1954 r. w Borowej utworzono Gromadzk\u0105 Rad\u0119 Narodow\u0105. Od lat 50. sukcesywnie powi\u0119ksza\u0142a si\u0119 liczba os\u00f3b doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w mieleckiej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i w konsekwencji \u2013 coraz cz\u0119stszych zmian miejsca zamieszkania z Borowej na Mielec. (W 1950 r. z dzia\u0142alno\u015bci pozarolniczej utrzymywa\u0142o si\u0119 7,9 % borowian, a w 1978 r. \u2013 41,3 %.). Sta\u0142e dochody z pracy w Mielcu i z w\u0142asnych gospodarstw systematycznie poprawia\u0142y po\u0142o\u017cenie ekonomiczne borowian. Od tego czasu budowano coraz cz\u0119\u015bciej domy murowane, zmieniano pokrycia dach\u00f3w na dach\u00f3wk\u0119 lub blach\u0119, unowocze\u015bniano sprz\u0119t rolniczy itp. Rok 1960 zapisa\u0142 si\u0119 kolejn\u0105 powodzi\u0105, kt\u00f3ra spowodowa\u0142a wielkie straty materialne. W latach 60. rozwini\u0119to r\u00f3\u017cne formy szkolenia rolniczego, m.in. w 1961 r. otwarto Szko\u0142\u0119 Przysposobienia Rolniczego (p\u00f3\u017aniej: Zasadnicza Szko\u0142a Rolnicza) oraz organizowano r\u00f3\u017cnego rodzaju kursy rolnicze dla kobiet i m\u0119\u017cczyzn. Pod koniec lat 60. w zwi\u0105zku z wprowadzeniem o\u015bmioletniego cyklu nauczania zbudowano now\u0105 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105.\u00a0 Ponadto w 1963 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Klub Sportowy Wis\u0142oka Borowa, kt\u00f3rego dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej odt\u0105d uczestniczy\u0142a w rozgrywkach regionalnych. W latach 70. wy\u017c demograficzny sprawi\u0142, \u017ce mimo migracji ludno\u015bci liczba mieszka\u0144c\u00f3w Borowej utrzymywa\u0142a si\u0119\u00a0 na tym samym poziomie (ok. 1\u00a0500 os\u00f3b). Po kolejnej reformie podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa od 1973 r. Borowa sta\u0142a si\u0119 ponownie siedzib\u0105 gminy zbiorowej, a w 1975 r., po likwidacji powiat\u00f3w, pozosta\u0142a w granicach\u00a0 wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W 1973 r. szko\u0142a podstawowa zosta\u0142a Zbiorcz\u0105 Szko\u0142\u0105 Gminn\u0105 oraz powo\u0142ano Gminny O\u015brodek Kultury (GOK). Narastaj\u0105cy kryzys gospodarczy i polityczny kraju i pogarszaj\u0105ca si\u0119 sytuacja wsi zmobilizowa\u0142y borowian do udzia\u0142u w zorganizowanym prote\u015bcie. M.in. w 1980 r. powsta\u0142o Ko\u0142o NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Nauczycieli, a w 1981 r. \u2013 Ko\u0142o NSZZ Rolnik\u00f3w Indywidualnych \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Og\u0142oszenie stanu wojennego w Polsce (13 XII 1981 r.) i zlikwidowanie wszelkich form grupowej dzia\u0142alno\u015bci (poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 ratunkow\u0105 OSP) oraz stosowanie r\u00f3\u017cnych form represji wobec opozycji\u00a0 spowodowa\u0142y zamro\u017cenie\u00a0 \u017cycia spo\u0142ecznego. Z biegiem czasu znoszono ograniczenia, a w lipcu 1983 r. odwo\u0142ano stan wojenny. Sytuacja kraju by\u0142a jednak nadal bardzo trudna. Mimo wielu trudno\u015bci w 1983 r. oddano nowy budynek OSP w Borowej. Symbolicznym po\u017cegnaniem dotychczasowego ustroju na ziemi borowskiej w marcu 1989 r. by\u0142 huragan o wyj\u0105tkowej sile, kt\u00f3ry spowodowa\u0142 du\u017ce zniszczenia. W latach 90. i p\u00f3\u017aniej, ju\u017c w warunkach nowego ustroju kraju i wi\u0119kszych mo\u017cliwo\u015bci samorz\u0105du lokalnego, Borowa systematycznie si\u0119 unowocze\u015bnia\u0142a. Realizowano inwestycje drogowe i inne elementy infrastruktury technicznej. W 1995 r. jednostka OSP zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Krajowego Systemu Ratownictwa Ga\u015bniczego jako jedna z pierwszych w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. By\u0142y tak\u017ce kolejne nieszcz\u0119\u015bcia, takie jak wielka pow\u00f3d\u017a w 1997 r. i nieco mniejsze w 2001 r. i 2010 r. Po restytucji powiat\u00f3w w 1999 r. Borowa powr\u00f3ci\u0142a do powiatu mieleckiego, w ramach wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Na uwag\u0119 zas\u0142uguje dzia\u0142alno\u015b\u0107 borowskiego gimnazjum w latach 1999 \u2013 2017. Ostatnie lata to dalsze unowocze\u015bnianie infrastruktury, zw\u0142aszcza drogowej i sportowej, uporz\u0105dkowanie gospodarki odpadami (urz\u0105dzenie PSZOK) oraz rozwini\u0119cie dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej i spo\u0142ecznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOROWICZAN (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska na osiedlu Borek. Jest boczn\u0105 ul. Modelarskiej. Ma ok. 59 m d\u0142ugo\u015bci i nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Na tym terenie rozpocz\u0119to budow\u0119 dom\u00f3w jednorodzinnych. Patronat otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 24 II 2005 r. W 2011 r. wykonano nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.
Patroni ulicy: BOROWICZANIE to polscy wi\u0119\u017aniowie \u0142agru w Borowiczach (ZSRR) w latach 1944\u20131947. Byli to z regu\u0142y \u017co\u0142nierze Armii Krajowej, aresztowani przez NKWD jesieni\u0105 1944 r., po wej\u015bciu Armii Czerwonej na tereny Rzeszowszczyzny. Og\u00f3\u0142em wywieziono oko\u0142o 5800 os\u00f3b, z kt\u00f3rych zmar\u0142o oko\u0142o 1000. W\u015br\u00f3d wi\u0119\u017ani\u00f3w byli tak\u017ce cz\u0142onkowie AK \u2013 mieszka\u0144cy Mielca i powiatu mieleckiego: W\u0142adys\u0142aw Barnat (Malinie), J\u00f3zef Bieniek (Tusz\u00f3w Narodowy), Stanis\u0142aw Czachor (Mielec), Stanis\u0142aw Dolina (Mielec), Jan G\u0142az (Tusz\u00f3w N.), Stefan Hajnas (Malinie), Adam Jasi\u0144ski (Mielec), W\u0142adys\u0142aw Ka\u0142o\u0144 (Mielec), Stanis\u0142aw Kielawa (Mielec), Jan Ko\u0142acz (Tusz\u00f3w N.), Stanis\u0142aw Kotelski (Mielec), J\u00f3zef Krupski (Tusz\u00f3w N.), J\u00f3zef \u0141\u0105cz (Tusz\u00f3w N.), Jan Mazur (Czermin), Stanis\u0142aw Muzi\u0144ski (Mielec), Stefan Przygoda (Tusz\u00f3w N.), Jan Pydych (Malinie), Stanis\u0142aw Rado (Malinie), Mieczys\u0142aw Sowa (Malinie), J\u00f3zef Stefa\u0144ski (Mielec), Marian Wajs (Przec\u0142aw), Edward Wasylczyk (Mielec), J\u00f3zef Witek (Malinie), Micha\u0142 Zygiel i Stanis\u0142aw Zygiel (Chorzel\u00f3w).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOROWIEC DANUTA TERESA<\/strong>, urodzona 13 V 1956 r. w Braniewie, c\u00f3rka Jana i Genowefy z domu Skwara. Do Mielca przyby\u0142a z rodzicami w 1961 r. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (kierunek: socjologia, specjalno\u015b\u0107: socjologia pracy) uko\u0144czy\u0142a w 1980 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra socjologii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 X 1980 r. w Cementowni \u201eChe\u0142m\u201d w Che\u0142mie jako referent. 15 IV 1982 r. przesz\u0142a do pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisko socjologa, od 1 IX 1985 r. pracowa\u0142a jako specjalista do spraw pracowniczych, a od 1 XII 1991 r. \u2013 ponownie jako socjolog \u2013 uczestniczy\u0142a w pracach nad restrukturyzacj\u0105 organizacyjn\u0105 WSK. 1 II 1993 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem zespo\u0142u w pracach nad projektem SSE w Mielcu. 16 VI 1995 r. powierzono jej stanowisko kierownika Biura Obs\u0142ugi Administracyjnej Strefy w ARP S.A. Oddzia\u0142 w Mielcu. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w prace nad przygotowaniem SSE EURO-PARK MIELEC i jej sprawnym administrowaniem. Przez wiele lat by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej MARR S.A. w Mielcu. Systematycznie doskonali\u0142a si\u0119 zawodowo. Uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w, m.in. w zakresie zarz\u0105dzania i marketingu (\u0141\u00f3d\u017a, Bruksela, Turyn i Krak\u00f3w), pedagogiczny i dla kandydat\u00f3w na cz\u0142onk\u00f3w rad nadzorczych. Z dniem 1 I 2021 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

BOROWIEC JACEK,<\/b> urodzony w czerwcu 1976 r. w D\u0119bicy, syn Piotra i Marii. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy z matur\u0105 w 1995 r. W latach 2000-2007 pracowa\u0142 jako referent i nast\u0119pnie inspektor w Referacie Podatk\u00f3w Urz\u0119du Gminy w D\u0119bicy. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Zarz\u0105dzania (specjalno\u015b\u0107: rachunkowo\u015b\u0107) Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 2006 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Przedsi\u0119biorstwo Gospodarowania Odpadami Sp. z o.o. w Paszczynie (2008-2016, ksi\u0119gowy, g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy), Urz\u0105d Miejski w Mielcu i Urz\u0105d Miejski w D\u0119bicy (2016\/2017 \u2013 2023\/2024, audytor wewn\u0119trzny), Zesp\u00f3\u0142 Opieki Zdrowotnej w Ropczycach (2023 \u2013 2024, specjalista ds. rachunkowo\u015bci i pe\u0142nomocnik dyrektora). W 2022 r. odby\u0142 studia podyplomowe MBA w Akademii Nauk Stosowanych Wincentego Pola w Lublinie. Od 2025 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 skarbnika miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOROWIEC JAN<\/strong>, urodzony 21 IX 1952 r. w Mielcu, syn Karola i Marii z domu Zg\u0142obica. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Wojsk Lotniczych (Wydzia\u0142 Pilota\u017cu Samolot\u00f3w Odrzutowych) w D\u0119blinie, ale z powodu wypadku i kontuzji zosta\u0142 zmuszony do przerwania studi\u00f3w na IV roku. W 1977 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w firmie \u201ePREDOM-PRESPOL\u201d w Niewiadowie k\/\u0141odzi, ale jeszcze w tym samym roku powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych (OBR) Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (SK), w Dziale Opracowa\u0144 Dokumentacji Konstrukcyjnej Samolot\u00f3w. W lipcu 1980 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem strajku w OBR i jednym z sygnatariuszy porozumienia z Dyrekcj\u0105 OBR, a w czasie lipcowego strajku w WSK \u2013 obserwatorem z ramienia Komitetu Strajkowego OBR. W latach 1980 i 1981 aktywnie uczestniczy\u0142 w organizacji struktur NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i okresowo pracowa\u0142 w Mi\u0119dzyzak\u0142adowym Komitecie Za\u0142o\u017cycielskim NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Rzeszowie. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w tworzeniu Komitet\u00f3w Za\u0142o\u017cycielskich NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Rolnik\u00f3w Indywidualnych na terenie regionu mieleckiego, m.in. w \u0141\u0105czkach Brzeskich, Wylowie, Bia\u0142ym Borze, Woli Zdakowskiej i Tuszowie Narodowym. W 1981 r. przebywa\u0142 czasowo w Szwecji i wracaj\u0105c, zabra\u0142 z sob\u0105 kilkadziesi\u0105t egzemplarzy Pisma \u015awi\u0119tego w j\u0119zyku ukrai\u0144skim, kt\u00f3re dostarczy\u0142 na Ukrain\u0119. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. internowany i umieszczony w wi\u0119zieniu w Za\u0142\u0119\u017cu. Po zwolnieniu i powrocie do pracy w lutym 1982 r. oddany do dyspozycji Dzia\u0142u Pracy z powodu \u201enieprzydatno\u015bci do zawodu\u201d. W tym samym roku zatrudniony zosta\u0142 na stanowisku dyspozytora w HZ-4, za\u015b w roku 1983 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Us\u0142ugowo-Wytw\u00f3rczej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d w Mielcu i tam na stanowisku kierownika dzia\u0142u us\u0142ug pracowa\u0142 do 1985 r. W latach 1985-1990 by\u0142 pracownikiem Pa\u0144stwowego O\u015brodka Maszynowego w Wojs\u0142awiu, w okresie od 1991 r. do 1995 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, a nast\u0119pnie do 1998 r. by\u0142 pracownikiem ochrony mieleckiego Oddzia\u0142u Pierwszego Komercyjnego Banku S.A. w Lublinie. W 1999 r. powr\u00f3ci\u0142 na to miejsce.<\/p>\r\n

BOROWSKA BO\u017bENA JANINA (z domu OLE\u015aKOWICZ),<\/strong> urodzona 18 IV 1960 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Bonar. Absolwentka Technikum Mechanicznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. W latach 1981-1996 pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako technolog. W 2001 r. wesz\u0142a w sp\u00f3\u0142k\u0119 cywiln\u0105 z Mart\u0105 R\u0105czk\u0105 i za\u0142o\u017cy\u0142y firm\u0119: Cukiernia \u201ePokusa\u201d sc Bo\u017cena Borowska & Marta R\u0105czka. W 2006 r. po wyj\u015bciu za m\u0105\u017c przez Mart\u0119 R\u0105czk\u0119 i zmianie nazwiska, zmieniono nazw\u0119 firmy na: Cukiernia \u201ePokusa\u201d sc Borowska & R\u0105czka-\u017burawska i pod t\u0105 nazw\u0105 prowadzono firm\u0119 do 2014 r.\u00a0 Od 2014 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eU Borowskiej\u201d. Jako\u015b\u0107 wyrob\u00f3w spopularyzowa\u0142a firm\u0119, tote\u017c w\u0142a\u015bcicielka uruchomi\u0142a na terenie Mielca dwa sklepy firmowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOROWSKI ADAM<\/strong>, urodzony 28 XII 1931 r. w Wejherowie, syn Tadeusza i Ireny z domu Pallasek. W czasie II wojny \u015bwiatowej mieszka\u0142 z rodzina w Lublinie, a po wojnie powr\u00f3ci\u0142 na Pomorze. Szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 (z matur\u0105) w Bydgoszczy uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. Od 1949 r. pracowa\u0142 w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy i \u201eSp\u00f3lnocie Pracy\u201d w Bydgoszczy. Studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej i w 1959 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera lotnictwa. Od 1957 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: starszego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika Dzia\u0142u Oblicze\u0144 Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego, zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora wyrobu M-15 do spraw oblicze\u0144 i pr\u00f3b oraz g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw oblicze\u0144. Uczestniczy\u0142 w opracowaniu dokumentacji obliczeniowej m.in. M-2, M-4, CM, M-7, M-10 i M-12. 1 X 1973 r. zosta\u0142 nauczycielem akademickim w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynierskiej w Rzeszowie, pozostaj\u0105c na po\u0142owie etatu w OBR SK. W 1978 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym Politechniki \u015awi\u0119tokrzyskiej. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Zmar\u0142 14 III 1992 r. w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOROWSKI BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 31 X 1919 r. w Jaros\u0142awiu, syn J\u00f3zefa i Barbary z Szewarzy\u0144skich. Absolwent Publicznej Szko\u0142y Dokszta\u0142cania Zawodowego w Jaros\u0142awiu. W 1937 r. uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach przysposobienia obronnego, a nast\u0119pnie ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby wojskowej. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i 28 IX zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej. Przebywa\u0142 w lagrze Brik, a nast\u0119pnie w jenieckich obozach pracy w D\u0119bicy, Jaros\u0142awiu i S\u0105dowej Wiszni. W 1944 r. zosta\u0142 wywieziony do Niemiec, a w 1945 r. oswobodzony przez wojska alianckie. Do kraju powr\u00f3ci\u0142 w 1946 r., a w lipcu 1947 r. przyjecha\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony jako \u015blusarz w mieleckich Zak\u0142adach Lotniczych (p\u00f3\u017aniej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d). W czasie d\u0142ugoletniej, bo trwaj\u0105cej do 1981 r., pracy zawodowej zg\u0142osi\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Nale\u017ca\u0142 do Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1973 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie \u015blusarz maszynowy. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 1 IX 1981 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 31 XII 1999 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORUTA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 29 X 1933 r. w Jaros\u0142awiu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Onyszko. W czasie okupacji hitlerowskiej i w pierwszych latach po wojnie pomaga\u0142 rodzicom w gospodarstwie rolnym. Absolwent Technikum Drogowego w Jaros\u0142awiu z matur\u0105 w 1952 r. i tytu\u0142em technika dr\u00f3g ko\u0142owych. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c szereg zawodowych kurs\u00f3w doskonal\u0105cych i uzyska\u0142 uprawnienia budowlane w specjalno\u015bci: mosty i drogi \u2013 nieskomplikowane obiekty. Niemal ca\u0142e \u017cycie zawodowe zwi\u0105za\u0142 z budow\u0105 i eksploatacj\u0105 dr\u00f3g. Miejscami jego pracy i zajmowanymi stanowiskami by\u0142y: Rejon Eksploatacji Dr\u00f3g Publicznych w Jaros\u0142awiu (15 VII 1952 r. \u2013 31 III 1960 r.), Zarz\u0105d Inwestycji Le\u015bnych w Ustrzykach Dolnych (1 IV 1960 r. \u2013 31 III 1961 r.), Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu Wydzia\u0142 Komunikacji (1 VI 1961 r. \u2013 31 V 1963 r., kierownik Wydzia\u0142u), Powiatowy Zarz\u0105d Dr\u00f3g Lokalnych w Mielcu (1 VI 1963 r. \u2013 30 IX 1973 r., organizator jednostki, kierownik), Powiatowy Zarz\u0105d Dr\u00f3g Lokalnych w Ropczycach (1 X 1973 r. \u2013 31 V 1975 r., kierownik), Rejon Dr\u00f3g Publicznych w Rzeszowie (1 VII 1975 r. \u2013 28 II 1979 r., kierownik Grupy Rob\u00f3t), Rejon Dr\u00f3g Publicznych w D\u0119bicy (1 III 1979 r. \u2013 14 VIII 1984 r., kierownik Grupy Rob\u00f3t, 1983-1984 – budowa autostrad w Iraku w ramach rob\u00f3t kontraktowych), Krakowskie Przedsi\u0119biorstwo Rob\u00f3t Drogowych w Krakowie (15 VIII 1984 r. \u2013 15 XII 1992 r., majster placowy). Z dniem 16 XII 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zach\u0119cony do powrotu do pracy \u2013 w okresie od 1 II 1994 r. do 30 IX 1995 r.\u00a0 \u00a0pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu Dr\u00f3g w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalne w Mielca w wymiarze pe\u0142nego etatu oraz od 1 X 1995 r. do 31 XII 1995 r. \u2013 po\u0142owy etatu., a od 1 I 1996 r. do 31 III 1996 r. pracowa\u0142 jako mistrz. Zmar\u0142 22 I 2014 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORYCZKO ADAM WOJCIECH<\/strong>, urodzony 9 IV 1948 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Zofii z domu S\u0142aby. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu (obr\u00f3bka skrawaniem), matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studia na Politechnice Gda\u0144skiej – Wydzia\u0142 Mechaniczny Technologiczny, Obrabiarki, Narz\u0119dzia i Technologia Budowy Maszyn \u2013 uko\u0144czy\u0142 w 1973 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1973 \u2013 1975 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym Hydrauliki Okr\u0119towej przy ZUO \u201eHYDROSTER\u201d PP w Gda\u0144sku jako: technolog badania wyrob\u00f3w, konstruktor badania wyrob\u00f3w i konstruktor. 10 XI 1975 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako starszy asystent w Zak\u0142adzie Metrologii Instytutu Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Gda\u0144skiej. W 1985 r. na tym\u017ce wydziale uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora in\u017c. nauk technicznych oraz awansowano go na stanowisko adiunkta. 1 X 1990 r. zosta\u0142 adiunktem w Zak\u0142adzie In\u017cynierii Jako\u015bci i Metrologii Instytutu Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Technologii Maszyn i Organizacji Produkcji PG, a 1 I 1992 r. powierzono mu stanowisko adiunkta w Zespole In\u017cynierii Jako\u015bci i Metrologii Katedry Technologii Maszyn i Automatyzacji Produkcji na Wydziale Mechanicznym PG. Od 1 X 2005 r. jest wyk\u0142adowca Grudzi\u0105dzkiej Szko\u0142y Wy\u017cszej. Problemami badawczymi, kt\u00f3rymi dot\u0105d si\u0119 zajmowa\u0142, by\u0142y: *nier\u00f3wno\u015bci struktury geometrycznej, powierzchni przedmiot\u00f3w i widmowe metody monitorowania ich sk\u0142adowych cz\u0119stotliwo\u015bciowych, *diagnozowanie oddzia\u0142ywa\u0144 obr\u00f3bkowych z nier\u00f3wno\u015bci (chropowato\u015bci, falisto\u015bci, kszta\u0142tu) profilu powierzchni, *przemieszczanie narz\u0119dzia do przedmiotu jako szerokopasmowe zak\u0142\u00f3canie powierzchni, *stereometria powierzchni, dekompozycja nier\u00f3wno\u015bci profili dla diagnozowania zak\u0142\u00f3ce\u0144 obr\u00f3bkowych i wsp\u00f3\u0142warto\u015bciowanie sk\u0142adowych. W 2005 r. na podstawie rozprawy pt. Metoda analizy cz\u0119stotliwo\u015bciowej nier\u00f3wno\u015bci powierzchni toczonych w diagnozowaniu uk\u0142adu obr\u00f3bkowego uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora habilitowanego nauk technicznych. Od 1 X 2013 r. pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego Politechniki Gda\u0144skiej i pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu\/Zespo\u0142u Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105 i Metrologii w Katedrze Technologii Maszyn i Automatyzacji Produkcji w Wydziale Mechanicznym. Jego dorobek dzia\u0142alno\u015bci naukowo \u2013 badawczej stanowi\u0105: monografia, 50 publikacji (w tym 37 samodzielnych) w czasopismach zagranicznych i krajowych oraz periodykach i archiwach Komitet\u00f3w i Komisji PAN, 26 referat\u00f3w (w tym 16 samodzielnych) na konferencjach i sympozjach zagranicznych i krajowych, 52 prace badawcze niepublikowane (15 samodzielnych), 15 prac projektowych (13 samodzielnych), 1 patent i 3 zg\u0142oszenia patentowe. By\u0142 i pozostaje cz\u0142onkiem wielu instytucji i organizacji naukowych, m.in.: Sekcji Metrologii w In\u017cynierii Jako\u015bci i Diagnostyce Komitetu Metrologii i Aparatury Naukowej PAN (kadencja 1999 \u2013 2002), Sekcji In\u017cynierii Jako\u015bci i Diagnostyki Komitetu Metrologii i Aparatury Naukowej PAN (kadencja 2003 \u2013 2006), Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Technicznej (od 1992 r.), Zespo\u0142u \u015arodowiskowego Sekcji Podstaw Eksploatacji Komitetu Budowy Maszyn PAN (od 1992 r.) i Komisji Rewizyjnej Krajowej Sekcji Metrologii SIMP (od 1998 r.). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek ch\u00f3ru Politechniki Gda\u0144skiej i cz\u0142onek Wysokog\u00f3rskiego Klubu Wspinaczkowego \u201eTr\u00f3jmiasto\u201d. Zajmuje si\u0119 tak\u017ce rze\u017abieniem w drewnie. Wed\u0142ud stanu na koniec 2012 r. powi\u0119kszy\u0142 dorobek naukowo-badawczy do 148 artyku\u0142\u00f3w i referat\u00f3w w czasopismach zagranicznych i krajowych, na konferencjach naukowo-technicznych krajowych i zagranicznych oraz projekt\u00f3w i prac niepublikowanych. Jest autorem m.in. 8 publikacji w renomowanych pismach z listy Journal Citation Reports\/Thomson Reuters, 4 patent\u00f3w i 3 wzor\u00f3w przemys\u0142owych. Dla udokumentowania w\u0142asnej wiedzy, do\u015bwiadcze\u0144 i prac naukowo-badawczych opracowuje monografie z zakresu analizy widmowej nier\u00f3wno\u015bci powierzchni przedmiot\u00f3w w uj\u0119ciu diagnostycznym i jako\u015bciowym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 i wielokrotnie nagrodami Rektora Politechniki Gda\u0144skiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORY\u0143SKI B\u0141A\u017bEJ<\/strong>, cechmistrz cechu krawieckiego w Mielcu w latach 50. XIX w. Uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORY\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 XII 1875 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Apolonii z Krymskich. By\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu w latach 30. Po rezygnacji Franciszka Kazany pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki burmistrza Mielca w okresie od 7 do 16 IX 1939 r., a nast\u0119pnie by\u0142 zast\u0119pc\u0105 burmistrza Apolinarego Franka. Zmar\u0142 2 XI 1943 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORY\u0143SKI HENRYK<\/strong>, urodzony 21 XI 1924 r. w Majdanie Kolbuszowskim, syn J\u00f3zefa i Antoniny z domu Korpanty. Nauk\u0119 w mieleckim gimnazjum przerwa\u0142a wojna, dlatego uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w ko\u0144cowych latach 40. Od 25 XI 1944 r. do 1 IX 1947 r. odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, dochodz\u0105c do stopnia sier\u017canta. W 1947 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckim Oddziale Narodowego Banku Polskiego. W latach 1955-1962 pracowa\u0142 w \u00a0Wojew\u00f3dzkim Zarz\u0105dzie Miejskiego Handlu Detalicznego w Mielcu, a w latach 1962-1975 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowiskach kierownika Wydzia\u0142u Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej oraz kierownika sekretariatu Powiatowego Komitetu Obrony. W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiatu mieleckiego w 1975 r. zosta\u0142 przeniesiony do Rejonu Dr\u00f3g Publicznych na stanowisko specjalisty ds. obronnych i przeciwpo\u017carowych. W mi\u0119dzyczasie zosta\u0142 awansowany \u2013 najpierw do stopnia chor\u0105\u017cego (1955 r.), a nast\u0119pnie podporucznika (1973 r.). By\u0142 te\u017c dzia\u0142aczem sportowym, m.in. w Klubie Sportowym \u201eGwardia\u201d (lata 50.), Powiatowej Komisji Kultury Fizycznej i Turystyki oraz G\u00f3rniczym Klubie Sportowym \u201eGryf\u201d. W 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz Honorow\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych. W 1979 r. wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 31 VII 1984 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

BORYS JERZY<\/strong>, urodzony 14 II 1920 r. w Lublinie, syn Feliksa i Stanis\u0142awy z domu Rodzoch. W Flugzeugwerk Mielec zosta\u0142 zatrudniony 26 VIII 1940 r. i otrzyma\u0142 znaczek nr 3153. Od tego czasu mieszka\u0142 w Mielcu. Pracowa\u0142 przy remoncie samolot\u00f3w niemieckich. Po II wojnie \u015bwiatowej pracowa\u0142 na Wydziale 56 Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego jako mechanik, a nast\u0119pnie planista i specjalista ds. planowania. W 1955 r. uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1980 r. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142a gra na instrumentach perkusyjnych w Orkiestrze D\u0119tej WSK Mielec. By\u0142 jej d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do licznych sukces\u00f3w na przegl\u0105dach orkiestr d\u0119tych. \u00a0Ponadto by\u0142 ofiarnym spo\u0142ecznym kolporterem gazety fabrycznej – \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem X-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK Delta-Mielec i Medalem z okazji 25-lecia \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d. Zmar\u0142 22 II 2006 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORZ\u0118CKA LEOKADIA (po m\u0119\u017cu STARAK)<\/strong>, urodzona 17 I 1913 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana Marcelego i Henryki z Kolasi\u0144skich. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. Emilii Plater w Mielcu (1927-1933). Nale\u017ca\u0142a do harcerstwa i za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142a dru\u017cynow\u0105 I Dru\u017cyny \u017be\u0144skiej ZHP im. E. Plater przy ko\u0144cu lat 20. Uczestniczy\u0142a w letnich obozach harcerskich, zdobywaj\u0105c liczne umiej\u0119tno\u015bci, m.in. piel\u0119gniarskie. Po maturze podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Wydziale Rady Powiatowej w Mielcu i zajmowa\u0142a si\u0119 pomoc\u0105 dla powodzian z 1934 r. W latach 1936-1937 pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Wi\u015blicy, a w latach 1937-1939 w Urz\u0119dzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Mielcu. W latach 30., graj\u0105c w parze z bratem Czes\u0142awem, by\u0142a mistrzyni\u0105 Mielca w tenisie ziemnym. W czasie II wojny \u015bwiatowej pracowa\u0142a w restauracji matki \u2013 Henryki Borz\u0119ckiej w Mielcu przy ul. Mickiewicza 4. Uczestniczy\u0142a te\u017c w ruchu oporu, nale\u017c\u0105c do AK (ps. \u201eLo\u0144ka\u201d) i udzielaj\u0105c wielokrotnie pierwszej pomocy ukrywaj\u0105cym si\u0119 Polakom i \u017bydom. (Lokal nad restauracj\u0105, w kt\u00f3rej bywali cz\u0119sto Niemcy, by\u0142 tak\u017ce miejscem tajnego nauczania.) Po II wojnie \u015bwiatowej pracowa\u0142a nadal w restauracji matki, a po odebraniu H. Borz\u0119ckiej restauracji (nazwanej p\u00f3\u017aniej \u201eZaciszem\u201d), podj\u0119\u0142a od 15 V 1950 r. prac\u0119 w Krakowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Drogowych w Kochan\u00f3wce. 1 IV 1953 r. otrzyma\u0142a awans na stanowisko kierownika jednego z zak\u0142ad\u00f3w (tzw. \u201e\u017cwirowni\u201d) tego\u017c przedsi\u0119biorstwa. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201ePrzoduj\u0105cy Drogowiec\u201d. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a 30 IV 1973 r. Zmar\u0142a 4 X 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORZ\u0118CKI ADAM HENRYK<\/strong>, \u00a0urodzony 17 VIII 1913 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Tekli z Wierzbickich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1935 r. Nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Handlowej w Krakowie. Od pierwszych miesi\u0119cy okupacji hitlerowskiej w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej. 10 III 1940 r. zosta\u0142 aresztowany i wywieziony do obozu w Gross-Rosen. Tam zmar\u0142 (zosta\u0142 zamordowany ?) 14 I 1942 r. Proch\u00f3w nie odnaleziono. Tabliczka pami\u0105tkowa znajduje si\u0119 na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORZ\u0118CKI CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 III 1907 r. w Mielcu, syn Jana Marcelego i Henryki z Kolasi\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu w 1928 r. Od lat m\u0142odzie\u0144czych wykazywa\u0142 uzdolnienia sportowe i artystyczne. W parze z siostr\u0105 Leokadi\u0105 zdobywa\u0142 tytu\u0142y mistrz\u00f3w Mielca w tenisie ziemnym w latach 30. Wyst\u0119powa\u0142 w sztukach teatralnych, a tak\u017ce malowa\u0142 obrazy. W latach 1933-1937 by\u0142 nauczycielem \u201e\u0107wicze\u0144 cielesnych\u201d (wychowania fizycznego) w Prywatnym Gimnazjum \u00a0Koedukacyjnym im. A. Grottgera w Chodorowie ko\u0142o Lwowa. W 1938 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Wychowania Fizycznego Wydzia\u0142u Lekarskiego Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Tu\u017c przed wybuchem II wojny \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej uczy\u0142 w tajnych kompletach w rodzinnym domu przy ul. A. Mickiewicza 4. Po wojnie, od roku szkolnego 1944\/1945 a\u017c do niespodziewanej \u015bmierci w 1970 r. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO Nr 26) jako nauczyciel wychowania fizycznego. (W roku szkolnym 1950\/1951 uczy\u0142 w Liceum Pedagogicznym w Mielcu.) Nieprzeci\u0119tne uzdolnienia sportowo-artystyczne potrafi\u0142 spo\u017cytkowa\u0107 w pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105. Prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 taneczny, przygotowywa\u0142 i urz\u0105dza\u0142 pokazy gimnastyki akrobatycznej (szczeg\u00f3lnie efektownie prezentowa\u0142y si\u0119 \u201epiramidy\u201d), trenowa\u0142 dru\u017cyny siatk\u00f3wki, organizowa\u0142 wycieczki krajoznawcze, obozy sportowe i \u00a0sp\u0142ywy kajakowe. Chwile wolne po\u015bwi\u0119ca\u0142 malarstwu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi w Kulturze Fizycznej\u201d, Odznak\u0105 100-lecia Sportu Polskiego, Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Gimnastycznego i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 LZS. Zmar\u0142 10 IV 1970 r. w czasie urlopu otrzymanego dla poratowania zdrowia. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BORZ\u0118CKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 4 XII 1925 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Anny z Rymanowskich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i dwa lata Szko\u0142y Przemys\u0142owej w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w niemieckiej firmie Hekker \u2013 Fryc (1941-1945). W 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w PKS Mielec jako kierowca zawodowy. W 1958 r. przeszed\u0142 do Powiatowej Kolumny Transportu Sanitarnego w Mielcu i jako kierowca karetki pracowa\u0142 do 1978 r. Od 16 VIII 1978 r. do 10 XII 1981 r. przebywa\u0142 na kontrakcie w Libii, b\u0119d\u0105c kierowc\u0105 karetki MPB Mielec na budowie eksportowej. Od 1982 r. przebywa\u0142 na rencie, a nast\u0119pnie na emeryturze. Od m\u0142odzie\u0144czych lat nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Podczas okupacji niemieckiej by\u0142 cz\u0142onkiem dru\u017cyny Szarych Szereg\u00f3w im. Boles\u0142awa Chrobrego w Mielcu. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201e\u017bbik\u20133\u201d. W latach 1945-1947 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przybocznego Harcerskiej Dru\u017cyny \u017beglarskiej. (Na pocz\u0105tku 1948 r. dru\u017cyna zosta\u0142a rozwi\u0105zana pod naciskiem PUBP w Mielcu.) Ponadto w latach 1945-1955 by\u0142 zawodnikiem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej \u201eGryfa\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem AK, Kombatanckim Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Walki o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Krzy\u017cem Niez\u0142omnych, Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 \u201eAkcji Burza\u201d i patentem \u201eWeterana Walk o Wolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107\u201d. 2 I 2001 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika WP, a 1 III 2004 r. \u2013 na stopie\u0144 porucznika WP. Zmar\u0142 10 X 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORZ\u0118CKI KOLUMB<\/strong>, urodzony w 1818 r. w Mielcu. By\u0142 znanym mieleckim rzemie\u015blnikiem-gorzelnikiem. W latach 40. uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci rewolucyjno-demokratycznej na terenie Galicji, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z Janem Goslarem. By\u0142 agitatorem w \u015brodowiskach mieszcza\u0144skich i dworskich, g\u0142\u00f3wnie w okolicach Mielca i Kolbuszowej. W 1845 r. zosta\u0142 aresztowany przez Austriak\u00f3w i skazany na 12 lat wi\u0119zienia w twierdzy Szpilberg, jednak w czasie Wiosny Lud\u00f3w w 1848 r. wypuszczono go na wolno\u015b\u0107. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zaj\u0105\u0142 si\u0119 rzemios\u0142em. Zmar\u0142 oko\u0142o 1880 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORZ\u0118CKI MARCIN<\/strong>, starszy cechmistrz cechu kowalskiego w Mielcu wzmiankowany w 1623 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BORZ\u0118DOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 25 XI 1896 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Rajmunda i Bogus\u0142awy z domu Fromme. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie do Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie. Nale\u017ca\u0142 do dru\u017cyny skautowej. We wrze\u015bniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Legion\u00f3w Polskich. Przydzielony zosta\u0142 do 4. plutonu 13. kompanii 2. pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w kampaniach karpackiej i besarabskiej (1914-1915). W 1915 r. zosta\u0142 przeniesiony do 4. pu\u0142ku piechoty w Piotrkowie. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podoficerskiej w Kamie\u0144sku w sierpniu 1915 r. powr\u00f3ci\u0142 z II batalionem uzupe\u0142niaj\u0105cym na front besarabski i zosta\u0142 skierowany do 7. kompanii 2. pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w Polskich. W tej jednostce walczy\u0142 jesieni\u0105 na Wo\u0142yniu, ale na skutek znacznego pogorszenia si\u0119 zdrowia zosta\u0142 urlopowany i leczy\u0142 si\u0119 w Domu Ozdrowie\u0144c\u00f3w w Kamie\u0144sku. W lutym 1917 r. powr\u00f3ci\u0142 na front, najpierw do 40. pu\u0142ku piechoty (rzeszowskiego) c.k. armii austriackiej, a nast\u0119pnie do 3. batalionu 1. pu\u0142ku artylerii Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego. Po kryzysie przysi\u0119gowym zosta\u0142 przydzielony do 24. pu\u0142ku c.k. armii. Wtedy te\u017c uko\u0144czy\u0142 kurs oficerski. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do 2. pu\u0142ku piechoty w Rzeszowie (p\u00f3\u017aniej 18. pu\u0142k piechoty) i walczy\u0142 na froncie ukrai\u0144skim (Mo\u015bciska, S\u0105dowa Wisznia, Sambor, Drohobycz, Stanis\u0142aw\u00f3w, Czortk\u00f3w). Jesieni\u0105 1919 r. zwolniono go z wojska jako jedynego \u017cywiciela rodziny, ale w sierpniu nast\u0119pnego roku powr\u00f3ci\u0142 jako ochotnik do Wojska Polskiego i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 7. pu\u0142ku artylerii ci\u0119\u017ckiej w Cz\u0119stochowie. Po zako\u0144czeniu wojny polsko-bolszewickiej i demobilizacji zosta\u0142 zatrudniony jako le\u015bniczy w Bochni, a w latach 30. pracowa\u0142 jako le\u015bniczy w \u0141agiewnikach \u015al\u0105skich w powiecie \u015bwi\u0119toch\u0142owickim. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BOTANICZNA (ULICA)<\/strong>, jedna z wewn\u0105trzosiedlowych, kr\u00f3tkich (100 m) ulic na osiedlu W\u0142adys\u0142awa Szafera. \u0141\u0105czy centralny plac osiedlowy z ul. W. Szafera, kt\u00f3ra z kolei wyprowadza ruch ko\u0142owy z osiedla na ul. Wolno\u015bci. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 26 IX 1984 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142yt po obu stronach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BOZACKA WIKTORIA (z WESO\u0141OWSKICH)<\/strong>, urodzona 25 VIII 1935 r. w Rzochowie, powiat mielecki (aktualnie osiedle w Mielcu), c\u00f3rka Micha\u0142a i Antoniny z domu Welzer. Uko\u0144czy\u0142a Technikum Ekonomiczne w Mielcu. Od 1953 r. do 1990 r. pracowa\u0142a w laboratorium WSK \u201ePZL-Mielec\u201d przy aparaturze kontrolno-pomiarowej, m.in. na stanowisku kierownika sekcji. W 1990 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej aktywnie uczestniczy\u0142a w amatorskim ruchu artystycznym. Od 1952 r. wyst\u0119powa\u0142a w zespole tanecznym Edwarda Tarnawskiego i Teatrze Amatorskim \u201eMaska\u201d przy ZDK WSK (m.in. gra\u0142a g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 w \u201eKr\u00f3lowej Przedmie\u015bcia\u201d), a od 1954 r. w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca Ziemi Rzeszowskiej, przemianowanym kilka lat p\u00f3\u017aniej na ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, cz\u0119sto wykonuj\u0105c solowe partie wokalne. W 1979 r. przesz\u0142a do ch\u00f3ru ko\u015bcielnego przy parafii MBNP, a od 1986 r. \u015bpiewa w ch\u00f3rze mieszanym Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. W latach 1990-1997 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika biura T\u015a \u201eMelodia\u201d, a w 1988 r. wsp\u00f3lnie z kilkoma innymi osobami za\u0142o\u017cy\u0142a Ko\u0142o Nr 3 Polskiego Stowarzyszenia Diabetyk\u00f3w i od 1990 jest jego prezesem. Pe\u0142ni\u0142a \u00a0te\u017c inne funkcje spo\u0142eczne. By\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PSD w Rzeszowie, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du \u00a0Pracowniczych Ogr\u00f3dk\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eMetalowiec\u201d, cz\u0142onkiem krajowej i wojew\u00f3dzkiej Komisji Rewizyjnej POD oraz wiceprezesem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZChiO z Wie\u0144cem Laurowym, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Polskiego Zwi\u0105zku Dzia\u0142kowc\u00f3w\u201d oraz \u201eMedalem za Zwyci\u0119stwo nad Cukrzyc\u0105\u201d Polskiego Stowarzyszenia Diabetyk\u00f3w. Zmar\u0142a 4 XII 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

BO\u017bA WOLA<\/strong>, niewielka miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w po\u0142udniowo-zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Mielec, przy lewym brzegu rzeki Wis\u0142oki i drodze powiatowej 1\u00a0152R (Borowa – Przec\u0142aw).\u00a0 Zajmuje powierzchni\u0119 2,20 km2<\/sup>. Ma zabudow\u0119 zwart\u0105. 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 114 mieszka\u0144c\u00f3w i 28 gospodarstw. Ponadto czynnych jest kilka podmiot\u00f3w gospodarczych. G\u0142\u00f3wne zaj\u0119cie ludno\u015bci to rolnictwo, ale te\u017c wiele os\u00f3b doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu. Wie\u015b posiada pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. Funkcjonuje Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, ale ostatnio ma\u0142o aktywnie. W pejza\u017cu wsi uderzaj\u0105 kontrasty; obok dawnych drewnianych dom\u00f3w dobrze prezentuj\u0105 si\u0119 nowe budynki murowane. Pami\u0105tkami przesz\u0142o\u015bci s\u0105 dwa domy niemieckich kolonist\u00f3w z ko\u0144ca XIX w. i resztki cmentarza ewangelickiego z tego okresu.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-300; strefa numeracyjna: 17.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Pocz\u0105tkowo na tym terenie istnia\u0142 folwark, a jego ostatnim w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 Micha\u0142 Wiesio\u0142owski z Wojs\u0142awia. Po nieudanym powstaniu w 1846 r., rabacji ch\u0142opskiej i uw\u0142aszczeniu ch\u0142op\u00f3w (1848), folwark\u00a0 zosta\u0142 zlicytowany i rozparcelowany. Mieszka\u0144cami wsi byli g\u0142\u00f3wnie osadnicy niemieccy. Niemieccy przybysze zajmowali si\u0119 rolnictwem. Byli ewangelikami i przez wiele lat nale\u017celi do parafii ewangelickiej Hohenbach (kolonia niemiecka w Czerminie). Na prze\u0142omie XIX i XX w. zbudowali niewielk\u0105 kaplic\u0119 i za\u0142o\u017cyli cmentarz. W czasie I wojny \u015bwiatowej wie\u015b prze\u017cywa\u0142a trudne chwile, zw\u0142aszcza w czasie czterokrotnych walk frontowych i dwukrotnej okupacji rosyjskiej (23 IX \u2013 2 X 1914 i 9 XI 1914 \u2013 10 V 1915) i bardzo zubo\u017ca\u0142a \u00a0Przez kilka powojennych lat naprawiano szkody wojenne. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a pow\u00f3d\u017a w 1934 r., kt\u00f3ra pozostawi\u0142a po sobie du\u017ce szkody materialne. W czasie okupacji hitlerowskiej niekt\u00f3rzy sprzyjali okupantom niemieckim i podpisywali volkslist\u0119, tote\u017c w obawie przed represjami latem 1944 r. opu\u015bcili ziemi\u0119 mieleck\u0105. Kaplica ewangelicka zosta\u0142a przeznaczona na cele gospodarcze, a cmentarz coraz bardziej niszcza\u0142. W niekt\u00f3rych domach 1945-1952 prowadzono zaj\u0119cia szkolne dla dzieci z Goleszowa i Ksi\u0105\u017cnic, gdy\u017c ksi\u0105\u017cnicka szko\u0142a by\u0142a zniszczona. Zmieniono nazw\u0119 \u201ekolonia\u201d na Bo\u017c\u0105 Wol\u0119. Wie\u015b uzyska\u0142a status odr\u0119bnej miejscowo\u015bci, ale nie rozwija\u0142a si\u0119 i liczy\u0142a oko\u0142o 120-130 mieszka\u0144c\u00f3w. Zaskoczeniem w 1954 r. by\u0142a decyzja w\u0142adz pa\u0144stwowych o utworzeniu Gromadzkiej Rady Narodowej w Bo\u017cej Woli, obejmuj\u0105cej zasi\u0119giem tak\u017ce Golesz\u00f3w i Ksi\u0105\u017cnice. W 1960 r. zlikwidowano GRN\u00a0 w Bo\u017cej Woli i w\u0142\u0105czono jej tereny do GRN w Podleszanach. W tym czasie ros\u0142a liczba os\u00f3b pracuj\u0105cych w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego i innych zak\u0142adach pracy w Mielcu, tote\u017c w kolejnych latach wyra\u017anie poprawia\u0142 si\u0119 jej wizerunek, bowiem stare drewniane domy sukcesywnie zast\u0119powano domami murowanymi. Po zmianach ustrojowych przy\u015bpieszono unowocze\u015bnianie infrastruktury technicznej. M.in. zbudowano sie\u0107 gazow\u0105 (1994 r.) i wodoci\u0105g, przy drodze gminnej wykonano o\u015bwietlenie, rozbudowano lewy wa\u0142 Wis\u0142oki i zbudowano obustronny wa\u0142 na potoku Kie\u0142kowskim (2015 r.), przebudowano drog\u0119 przez wie\u015b i po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 bitumiczn\u0105 (2017 r.) W tym okresie sporo k\u0142opotu sprawi\u0142a pow\u00f3d\u017a w 2010 r. W 2020 r. wysiedlono kilka rodzin z cz\u0119\u015bci wsi K\u0105ty w zwi\u0105zku z budow\u0105 polderu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BO\u017bE CIA\u0141O<\/strong>, w Ko\u015bciele katolickim uroczysto\u015b\u0107 liturgiczna ku czci Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu, obchodzona w czwartek po oktawie Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Ustanowi\u0142 j\u0105 dla ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a papie\u017c Urban IV, a wprowadzili jako obowi\u0105zuj\u0105c\u0105 papie\u017ce Jan XXII i Bonifacy IX. Pierwsz\u0105 uroczysto\u015b\u0107 w Polsce zorganizowa\u0142 biskup Nanker w 1320 r. Procesje teoforyczne wprowadzono w XV w. i odt\u0105d sta\u0142y si\u0119, obok zasadniczego celu \u2013 pog\u0142\u0119biania kultu eucharystycznego \u2013 form\u0105 manifestacji przynale\u017cno\u015bci religijnej. W Mielcu procesje tradycyjnie id\u0105 g\u0142\u00f3wnymi ulicami miasta, w obr\u0119bie danej parafii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BO\u017bEK EDWARD<\/strong>, urodzony 22 VII 1929 r. w Chrz\u0105st\u00f3wce, powiat jasielski, syn Andrzeja i Marii z domu Szel\u0105g. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum w Ja\u015ble (1949 r.). W tym czasie by\u0142 jednym z organizator\u00f3w i zawodnik\u00f3w LZS w Chrz\u0105st\u00f3wce. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1950 r. w Zjednoczeniu Przemys\u0142u Roszarniczego we Wroc\u0142awiu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Okr\u0119gowej Dyrekcji Kolejowych Zak\u0142ad\u00f3w Gastronomicznych \u00a0we Wroc\u0142awiu i Zjednoczeniu Rob\u00f3t L\u0105dowo-In\u017cynieryjnych (kierownik dzia\u0142u planowania) we Wroc\u0142awiu oraz studiowa\u0142 na Wydziale Planowania Przemys\u0142u wroc\u0142awskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej. W 1954 r. zosta\u0142 przeniesiony do Centralnego Zarz\u0105du Kopalnictwa Rud w Warszawie, a w latach 1956-1961 pracowa\u0142 na kierowniczych stanowiskach w kilku zak\u0142adach w \u0141\u0119czycy. Tam r\u00f3wnie\u017c by\u0142 radnym Powiatowej Rady Narodowej. W 1962 r. zosta\u0142 zatrudniony w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Planowania, a od 1 I 1963 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, najpierw jako z-ca dyrektora ds. ekonomicznych, a nast\u0119pnie z-ca dyrektora ds. zaplecza i \u015brodk\u00f3w produkcji. W roku 1973 uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe na Wydziale Ekonomiki Produkcji Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie, a w 1975 r. studia II stopnia na tym\u017ce Wydziale i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1979-1980 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora naczelnego, a w okresie od 1980 r. do 1982 r. by\u0142 dyrektorem naczelnym MPB. W 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 23 II 1992 r. w Warszawie. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BO\u017bEK GOTFRYD<\/strong>, urodzony 3 VII 1931 r. w Cz\u0119stochowie, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu Ko\u0107win. Absolwent Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. H. Sienkiewicza w Cz\u0119stochowie z matur\u0105 w 1951 r. Studia na Wydziale Budowy Maszyn Wy\u017cszej Szko\u0142y In\u017cynierskiej w Cz\u0119stochowie uko\u0144czy\u0142 w 1955 r. z dyplomem in\u017cyniera mechaniki w specjalno\u015bci silniki spalinowe. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Urz\u0105dze\u0144 Technicznych \u201eZgoda\u201d w \u015awi\u0119toch\u0142owicach jako konstruktor. W grudniu 1956 r. ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w miejscowej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. W latach 1956-1984 pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in.: mistrza, starszego mistrza, inspektora nadzoru, specjalisty ds. inwestycyjnych, kierownika sekcji, kierownika dzia\u0142u i kierownika wydzia\u0142u. W 1984 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W m\u0142odo\u015bci dzia\u0142a\u0142 w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych. W latach 1967-1978 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komitetu Rodzicielskiego w Pa\u0144stwowym Ognisku Muzycznym, a nast\u0119pnie w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej w Mielcu. By\u0142 te\u017c przewodnicz\u0105cym Komitetu Budowy Szko\u0142y Muzycznej w Mielcu przy ul. ks. Piotra Skargi. Po zmianie decyzji w\u0142adz miasta i przekazaniu Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej budynku po by\u0142ej Radzie Powiatowej przy ul. T. Ko\u015bciuszki 10, pomaga\u0142 dyrekcji w przeprowadzeniu remontu i modernizacji budynku dla specyficznych potrzeb szko\u0142y. W czasie studi\u00f3w uko\u0144czy\u0142 Studium Wojskowe WSI w Cz\u0119stochowie, a nast\u0119pnie bra\u0142 udzia\u0142 w szkoleniach wojskowych i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W okresie od 1 III 1987 r. do 31 III 1990 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku inspektora miejskiej s\u0142u\u017cby porz\u0105dkowej. Zmar\u0142 23 IX 2015 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BO\u017bEK MARIA BRONIS\u0141AWA<\/strong>, urodzona 15 I 1933 r. w Goleszowie, powiat mielecki, c\u00f3rka Bronis\u0142awa i Julii z domu Kruk. Uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowa Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1951 r. W latach 1951-1955 studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynierskiej w Cz\u0119stochowie (Wydzia\u0142 Budowy Maszyn) i uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Po studiach otrzyma\u0142a nakaz pracy w Zak\u0142adach Urz\u0105dze\u0144 Technicznych \u201eZgoda\u201d w \u015awi\u0119toch\u0142owicach, ale ju\u017c w 1957 r. powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i zosta\u0142a zatrudniona w Biurze Konstrukcyjnym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1965 r. przesz\u0142a do pracy nauczycielskiej w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych pracowa\u0142a tam 20 lat, do przej\u015bcia na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 w 1985 r. Posiadaj\u0105c do\u015bwiadczenie w zakresie wynalazczo\u015bci i racjonalizacji (by\u0142a autorem kilku wynalazk\u00f3w i szeregu \u00a0projekt\u00f3w racjonalizatorskich, mia\u0142a te\u017c kilka \u015bwiadectw ochronnych na wz\u00f3r u\u017cytkowy), za\u0142o\u017cy\u0142a w 1972 r. i prowadzi\u0142a Szkolne Ko\u0142o Techniki i Racjonalizacji w ZST. Od 1973 r. organizowa\u0142a na szczeblu szkolnym Turnieje M\u0142odych Mistrz\u00f3w Techniki, a kilkudziesi\u0119ciu uczni\u00f3w, w tym wielu jej wychowank\u00f3w, zosta\u0142o laureatami szczebla wojew\u00f3dzkiego i centralnego (premi\u0105 by\u0142o przyj\u0119cie na studia wy\u017csze bez egzaminu). W roku szkolnym 1985\/1986 dru\u017cyna ZST zdoby\u0142a I miejsce w eliminacjach centralnych. Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105 trzykrotnie otrzyma\u0142a Nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142a Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 w Rzeszowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra techniki. W 1984 r. przyznano jej II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie specjalno\u015bci mechanicznej. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 te\u017c w sprawy miasta. By\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w kadencji 1978-1982 r. oraz przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Wychowania Dzieci i M\u0142odzie\u017cy Komitetu Osiedlowego T. Ko\u015bciuszki w latach 80.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BO\u017bEK MARIUSZ CZES\u0141AW,<\/strong> urodzony 21 VII 1985 r. w Mielcu, syn Jana i Bo\u017ceny z domu Stachowicz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2004 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 (specjalno\u015b\u0107: j\u0119zyk polski, specjalizacja: nauczycielska) na Uniwersytecie Rzeszowskim w Rzeszowie i w 2009 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filologii polskiej, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 w 2011 r. studia podyplomowe w zakresie prowadzenia zespo\u0142\u00f3w tanecznych (specjalizacja: taniec polski) w Mi\u0119dzywydzia\u0142owym Studium Kulturalno-O\u015bwiatowym Uniwersytetu Rzeszowskiego. W latach szkolnych i studenckich ta\u0144czy\u0142 z Zespo\u0142ach Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w Mielcu i \u201eResovia Saltans\u201d w Rzeszowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w czerwcu 2009 r. w TFD Polska, obs\u0142uguj\u0105c komputer i pozyskuj\u0105c klient\u00f3w. Od lutego 2010 r. do wrze\u015bnia 2014 r. pracowa\u0142 w Gminnym O\u015brodku Kultury w Czerminie m.in. na stanowiskach kierownika artystycznego zespo\u0142\u00f3w tanecznych oraz zast\u0119pcy dyrektora i kierownika Filii w Trzcianie. W pa\u017adzierniku 2014 r. zosta\u0142 zatrudniony w Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu na stanowisku choreografa Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eMali Rzeszowiacy\u201d oraz instruktora ta\u0144ca w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Po kr\u00f3tkich okresach zatrudnienia w Work Express Sp. z o.o. (X 2014 \u2013 I 2015) i Mieleckim Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Mielcu (X 2015 \u2013 I 2016), w lipcu 2016 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Gminnego O\u015brodka Kultury w Czerminie i instruktora tamtejszych zespo\u0142\u00f3w tanecznych. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 nadal z ZPiT \u201eMali Rzeszowiacy\u201d. Od stycznia 2017 r. zosta\u0142 desygnowany na stanowisko pierwszego choreografa Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d SCK w Mielcu oraz choreografa ZPiT \u201eMali Rzeszowiacy\u201d. Z prowadzenia tych zespo\u0142\u00f3w zrezygnowa\u0142 w 2025 r. z powod\u00f3w zdrowotnych. Wa\u017cniejsze sukcesy prowadzonych zespo\u0142\u00f3w: *Zespo\u0142y Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eCzermin\u201d i \u201eTrzciana\u201d \u2013 wielokrotnie czo\u0142owe miejsca w krajowych przegl\u0105dach i festiwalach, m.in. w Stalowej Woli (2011), Mielcu (2011, 2013), \u0141a\u0144cucie (1. miejsce, 2012), G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim (1. miejsce, 2013) i D\u0119bicy (2014), a tak\u017ce na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu \u201e\u015awiat, Sztuka i Morze\u201d w Z\u0142otych Piaskach w Bu\u0142garii (2. miejsce, 2013); *\u201eMali Rzeszowiacy\u201d – wielokrotnie czo\u0142owe miejsca w krajowych przegl\u0105dach i festiwalach, m.in. w Mielcu (2015), D\u0119bicy (1. miejsce, 2016), Katowicach (3. miejsce, 2016), Kro\u015bnie (2. miejsce, 2016), G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim (2×2. miejsce, 2016), W\u0142oc\u0142awku (2. miejsce, 2016) i Mielcu (1. miejsce, 2016). Ponadto w 2016 r. \u201eMali Rzeszowiacy\u201d otrzymali pozytywn\u0105 weryfikacj\u0119 komisji mi\u0119dzynarodowej organizacji CIOFF do reprezentowania Polski na mi\u0119dzynarodowych konfrontacjach artystycznych za granic\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BO\u017bE NARODZENIE<\/strong>, jedno z najstarszych \u015bwi\u0105t chrze\u015bcija\u0144skich wprowadzone dla uczczenia narodzin Jezusa Chrystusa. Najpierw obchodzono je 6 stycznia, a od IV wieku \u2013 25 grudnia. Wielk\u0105 rang\u0119 \u015bwi\u0119ta podkre\u015bla liturgia oraz liczne zwyczaje i inne wytwory artystyczne. \u015awi\u0119to Bo\u017cego Narodzenia poprzedzone jest dniem wigilijnym (Wigili\u0105). Wtedy to przy wieczerzy spotyka si\u0119 rodzina lub bliska sobie grupa os\u00f3b. Od tego dnia rozpoczyna si\u0119 okres \u015bpiewania kol\u0119d, chodzenia z szopk\u0105 (zwyczaj \u017cywy do lat 60. w Mielcu), wystawiania \u201eJase\u0142ek\u201d oraz wizyt u rodzin i znajomych. Nieod\u0142\u0105cznym elementem dekoracyjnym tego okresu jest bogato przystrojona i o\u015bwietlona choinka. Powszechnym zwyczajem jest \u201e\u0142amanie si\u0119 op\u0142atkiem\u201d wraz z \u017cyczeniami i wybaczaniem sobie krzywd.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BO\u017bYK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 2 I 1945 r. w Sulej\u00f3wku ko\u0142o Warszawy, syn Franciszka i Aurelii z domu Walczak. Wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Bytomiu jako bramkarz zespo\u0142u pi\u0142ki no\u017cnej tamtejszych \u201eCzarnych\u201d. W 1965 r. zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej WSK jako frezer, a w dalszych latach pracowa\u0142 na stanowisku kierownika rozdzielni. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w zespole \u201eStali\u201d Mielec na pozycji bramkarza. W tym czasie dru\u017cyna osi\u0105gn\u0119\u0142a licz\u0105ce si\u0119 sukcesy: awans do I ligi (1969 r.), zdobycie Pucharu Polski (1971 r.) i wywalczenie tytu\u0142u wicemistrza Polski (1975 r.). Po zako\u0144czeniu gry w I-ligowej \u201eStali\u201d w 1975 r. podtrzymywa\u0142 kontakt ze sportem, s\u0119dziuj\u0105c mecze pi\u0142ki r\u0119cznej. Zmar\u0142 8 V 1993 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u00d3\u017bNICA (SYNAGOGA)<\/strong>, \u017cydowski du\u017cy dom modlitwy i nauki, o\u015brodek \u017cycia religijno-kulturalnego spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej. S\u0142u\u017cy odprawianiu nabo\u017ce\u0144stw, zbiorowym mod\u0142om, wyk\u0142adom o tematyce religijnej lub religijno-filozoficznej, czytaniu ksi\u0105g religijnych i r\u00f3\u017cnym zgromadzeniom o charakterze religijnym. Na \u015bcianie wschodniej umieszczony jest znak wskazuj\u0105cy kierunek po\u0142o\u017cenia Jerozolimy. Tak\u017ce przy tej \u015bcianie, w zabezpieczonym miejscu (zwykle w szafie), znajduje si\u0119 Tora (Pismo \u015awi\u0119te), czytana w czasie nabo\u017ce\u0144stw. Zwykle na \u015brodku \u015bwi\u0105tyni usytuowane jest podwy\u017cszenie (bima) z pulpitem otoczone czterema kolumnami i a\u017curow\u0105 konstrukcj\u0105 podobn\u0105 do altany. St\u0105d odczytywana jest Tora. Z regu\u0142y wn\u0119trze b\u00f3\u017cnicy ma bogat\u0105 dekoracj\u0119: barwne malowid\u0142a, stiuki i sztukaterie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u00d3\u017bNICA W RZOCHOWIE<\/strong>, zbudowano j\u0105 z drewna na pocz\u0105tku XVIII w. przy rynku \u00f3wczesnego miasteczka. Wed\u0142ug starych przewodnik\u00f3w turystycznych zaliczana by\u0142a do bardzo cennych zabytk\u00f3w. Jej ozdob\u0119 zewn\u0119trzn\u0105 stanowi\u0142y podcienia wsparte na pi\u0119ciu profilowanych s\u0142upach. Nakryta by\u0142a \u0142amanym dachem polskim. We wrze\u015bniu 1939 r., ledwie kilka dni po spaleniu mieleckiej b\u00f3\u017cnicy, na polecenie niemieckich w\u0142adz okupacyjnych zosta\u0142a rozebrana, a \u00a0drewno z niej \u00a0przeznaczono na opa\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

B\u00d3\u017bNICE W MIELCU<\/strong>, pierwsz\u0105 zbudowano z drewna na pocz\u0105tku XVIII w. i ta prawdopodobnie sp\u0142on\u0119\u0142a w czasie wielkiego po\u017caru miasta w 1856 r. Druga, ju\u017c murowana i okaza\u0142a, powsta\u0142a pod koniec XIX w. Posiada\u0142a dwie wie\u017ce i bogato zdobione wn\u0119trze. Usytuowana by\u0142a w \u015brodku najwi\u0119kszego skupiska dom\u00f3w \u017cydowskich, przy ul. Sandomierskiej. Tu\u017c po wkroczeniu wojsk niemieckich do Mielca 13 IX 1939 r. sta\u0142a si\u0119 miejscem pierwszego w Polsce wi\u0119kszego zbiorowego mordu hitlerowc\u00f3w na ludno\u015bci \u017cydowskiej. Wed\u0142ug niekt\u00f3rych \u015bwiadk\u00f3w spalono j\u0105 wraz z modl\u0105cymi si\u0119 wewn\u0105trz kilkudziesi\u0119cioma \u017bydami, ale s\u0105 i tacy, kt\u00f3rzy twierdz\u0105, \u017ce najpierw wyprowadzono \u017byd\u00f3w z b\u00f3\u017cnicy do s\u0105siedniej rze\u017ani i tam ich rozstrzelano, a nast\u0119pnie spalono b\u00f3\u017cnic\u0119, rze\u017ani\u0119 i dwa s\u0105siednie domy. Resztki spalonego obiektu rozebrano w 1942 r. Miejsce to (dzi\u015b przy ul. Nowy Rynek) upami\u0119tniono w 1983 r. kamiennym obeliskiem z tablic\u0105 informacyjn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRACIA DZIA\u0141OWSCY<\/strong>, tak cz\u0119sto wymieniani s\u0105 w literaturze lotniczej Stanis\u0142aw i Mieczys\u0142aw Dzia\u0142owscy, urodzeni w Mielcu w 1900 i 1904 r., synowie Walentego i Teofili z Sobieskich. W latach 1921-1939 r. dzia\u0142ali wsp\u00f3lnie w firmie DKD (Dzia\u0142owski-Kr\u00fcger-Dzia\u0142owski). (Kr\u00fcger by\u0142 bydgoskim pasjonatem lotnictwa i braci Dzia\u0142owskich.) Ich dzie\u0142em by\u0142y m.in. szybowiec \u201eBydgoszczanka\u201d oraz seria awionetek od DKD-1 do DKD-10. Logo firmy umieszczano na statecznikach pionowych. Dalsz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRACIA NAJMNIEJSI<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny dzia\u0142aj\u0105cy przy Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Powsta\u0142 przy ko\u0144cu 1998 r. Tworzy\u0142 i wykonywa\u0142 muzyk\u0119 religijn\u0105. W lecie 1999 r. nagra\u0142 p\u0142yt\u0119 \u201eUmi\u0142owani – B\u00f3g jest mi\u0142o\u015bci\u0105\u201d. Wielokrotnie koncertowa\u0142 na terenie kraju, z powodzeniem uczestniczy\u0142 w przegl\u0105dach piosenki religijnej. Sk\u0142ad zespo\u0142u w 2000 r.: Bart\u0142omiej Jaskot (\u015bpiew, teksty), Arkadiusz Kandzior (gitara, muzyka), Witold G\u00f3ral (gitara, muzyka), Tomasz Kotlarz (perkusja), Janusz \u015awi\u0119to\u0144 (gitara basowa), Anna Makuch (skrzypce) i Urszula Dro\u017cak (alt\u00f3wka).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRACTWO LITERACKIE<\/strong>, pierwsze w dziejach Mielca mieszcza\u0144skie katolickie stowarzyszenie religijne. Powsta\u0142o w 1526 r. Zbiera\u0142o si\u0119 na spotkania religijne w ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119 i w \u015bwi\u0119to Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny. Zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 prawdopodobnie w 1721 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRACTWO R\u00d3\u017bA\u0143COWE<\/strong>, mieszcza\u0144skie katolickie stowarzyszenie religijne. Jego celem by\u0142o krzewienie modlitwy r\u00f3\u017ca\u0144cowej. W Mielcu powsta\u0142o 9 XII 1665 r., ale uroczysto\u015b\u0107 zatwierdzenia, z udzia\u0142em biskupa Miko\u0142aja, odby\u0142a si\u0119 14 II 1669 r. Wtedy to mieleckie Bractwo otrzyma\u0142o prebend\u0119 i kapelana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRACTWO \u015aW. ANNY<\/strong>, mieszcza\u0144skie katolickie stowarzyszenie religijne. Powsta\u0142o w Mielcu na pocz\u0105tku XVII w., za zgod\u0105 kardyna\u0142a Jerzego Radziwi\u0142\u0142a i zosta\u0142o uprzywilejowane przez papie\u017ca Klemensa VIII w 1629 r. Wcze\u015bnie, bo w 1626 r. otrzyma\u0142o prebend\u0119 i kapelana. Jego cz\u0142onkowie nosili na \u0142a\u0144cuchu medal z wizerunkiem \u015bw. Anny i Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny z Dzieci\u0105tkiem na r\u0119ku. Funkcjonowa\u0142o prawdopodobnie do I rozbioru Polski (1772 r.) i zaj\u0119cia Mielca przez wojska austriackie. ANNA (\u015bwi\u0119ta), matka Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny. Wed\u0142ug tradycji pochodzi\u0142a z rodu Judy, kr\u00f3lewskiego domu Dawida. Z m\u0119\u017cem \u2013 \u015bw. Joachimem \u2013 mieszka\u0142a w Jerozolimie. Tam w\u0142a\u015bnie przysz\u0142a na \u015bwiat Maria, prawdopodobnie jedyne ich dziecko. Zmar\u0142a w Jerozolimie i tam zosta\u0142a pochowana. Na miejscu domu \u015bw. Anny i \u015bw. Joachima wybudowano z inicjatywy \u015bw. Heleny \u015bwi\u0105tyni\u0119. \u015aw. Ann\u0119 czczono od pocz\u0105tk\u00f3w chrze\u015bcija\u0144stwa i po\u015bwi\u0119cono jej wiele ko\u015bcio\u0142\u00f3w i kaplic, tak\u017ce w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRANDT HENRYK<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w Tuszowie?, syn Henryka i Matyldy Filipiny ze Strzeleckich. By\u0142 c.k. auskultantem s\u0105dowym w Mielcu. Zmar\u0142 20 IX 1904 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRATEK JAN<\/strong>, urodzony 26 IX 1912 r. w Woli Mieleckiej ko\u0142o Mielca. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1931 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Batalionie Szkolnym Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Komorowie ko\u0142o Ostrowi Mazowieckiej i po jej zako\u0144czeniu pozosta\u0142 w wojsku. 15 VIII 1934 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika oraz przydzia\u0142 do 3 Pu\u0142ku Piechoty Legion\u00f3w w Jaros\u0142awiu, gdzie powierzono mu dowodzenie plutonem. 19 III 1938 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 1 kompanii w I batalionie 3 Pu\u0142ku Piechoty Legion\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Niemcami w rejonach Wygie\u0142zowa, B\u0142onia, \u015awi\u0119cic i Pogroszewa. Zgin\u0105\u0142 w bitwie pod Umiastowem 13 IX 1939 r. Pochowany na cmentarzu wojennym w O\u0142tarzewie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRATEK PIOTR (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 20 II 1965 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Anny z Ruckich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego przy Ni\u017cszym Seminarium Duchownym w Miejscu Piastowym. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 w 1994 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1994-2002 pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w Sulejowie (1994-1995), Czarnocinie (1995-1998), \u0141odzi (1998-1999) i Zgierzu (1999-2002). R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Akademii Teologii Katolickiej (p\u00f3\u017aniej Uniwersytet im. kard. Karola Wyszy\u0144skiego) w Warszawie i w 1997 r. uzyska\u0142 tytu\u0142y magistra teologii i magistra politologii. W 2002 r. zosta\u0142 mianowany na proboszcza parafii Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w Aleksandrowie \u0141\u00f3dzkim i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2014 r. Od 2014 r. jest proboszczem\u00a0 parafii pw. Bo\u017cego Cia\u0142a i \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa i M\u0119czennika w Modlnej. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczne poszczeg\u00f3lnych miejscowo\u015bci, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Gminnej Komisji Antyalkoholowej w Czarnocinie, cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Turystycznego w Zgierzu i duszpasterzem organizowanych przeze\u0144 wyjazd\u00f3w turystycznych, duszpasterzem Towarzystwa Sportowego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Sygu\u0142a Aleksandr\u00f3w \u0141\u00f3dzki, duszpasterzem Polskich Dru\u017cyn Strzeleckich i opiekunem Oddzia\u0142\u00f3w Tradycji Or\u0119\u017ca Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim Orderu \u015awi\u0119tego Stanis\u0142awa Biskupa M\u0119czennika I klasy i III klasy, tytu\u0142em szlacheckim Orderu \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa i stopniem genera\u0142a Oddzia\u0142u Tradycji Or\u0119\u017ca Polskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRATEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 I 1921 r. w Woli Mieleckiej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Spyra. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 i pomaga\u0142 w gospodarstwie rodzinnym. W czasie okupacji hitlerowskiej, od 28 XI 1941 r. do 17 VII 1944 r., pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec (niemiecka nazwa Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w) jako \u015blusarz. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) uczestniczy\u0142 w pracach przy likwidacji szk\u00f3d wojennych. 29 XI 1944 r. zosta\u0142 wcielony do 2 pu\u0142ku zapasowego w Rzeszowie i przydzielony do 29 pu\u0142ku piechoty \u2013 3 kompanii mo\u017adzierzy na stanowisko amunicyjnego. Bra\u0142 udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej w walkach nad Nys\u0105 i Szprew\u0105. Po kapitulacji Niemiec zosta\u0142 skierowany na kurs Wojsk Ochrony Pogranicza i po jego zako\u0144czeniu przydzielony do s\u0142u\u017cby w 10 oddziale WOP na granicy polsko-czechos\u0142owackiej w rejonie Kamiennej G\u00f3ry i G\u0142ubczyc. Z dniem 31 XII 1947 r. zosta\u0142 zdemobilizowany. Po powrocie z wojska, od 17 VI 1947 r. do 3 XII 1948 r., pracowa\u0142 jako \u015blusarz w PZL PPW Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK). Od 4 XII 1948 r. do 1950\u00a0 pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Urz\u0119dzie Skarbowym w Mielcu w charakterze kontrolera spo\u0142ecznego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w tym\u017ce urz\u0119dzie. Po likwidacji urz\u0119d\u00f3w skarbowych (1950 r.) przeszed\u0142 do Wydzia\u0142u Finansowego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Pracowa\u0142 na stanowiskach: kierownika referatu podatk\u00f3w wiejskich, m\u0142odszego inspektora, inspektora, starszego inspektora i inspektora referatu podatk\u00f3w i op\u0142at Wydzia\u0142u Finansowego Urz\u0119du Powiatowego w Mielcu (1973 \u2013 1975). W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w (m.in. mieleckiego) zosta\u0142 przeniesiony do pracy w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisko inspektora miejskiego w Wydziale Finansowym. W czasie pracy zawodowej dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. Uko\u0144czy\u0142 trzy kursy zawodowe, w tym dwuletni Zaoczny Kurs Zawodowy organizowany przez Ministerstwo Finans\u00f3w. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 oraz Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje m\u0119\u017ca zaufania i zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 z dniem 31 III 1986 r. Za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 odznaczony: Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, Medalem Wolno\u015bci i Zwyci\u0119stwa oraz Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, a za prac\u0119 w organach rad narodowych: Medalem X-lecia PRL, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP V klasy i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rady Narodowej\u201d. Zmar\u0142 19 II 1993 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BREKIESZ ALBINA (z domu STADNICKA)<\/strong>, urodzona 23 II 1909 r. w Bobuli\u0144cach ko\u0142o Buczacza, c\u00f3rka Jana i Marii z Korczy\u0144skich. Studiowa\u0142a na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu \u00a0Jana Kazimierza we Lwowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra (1932 r.). W latach 1940-1945 pracowa\u0142a w sowchozie na terenie Zwi\u0105zku Radzieckiego. Od 1947 r. do 1950 r. uczy\u0142a j\u0119zyka polskiego i historii w szkole \u015bredniej w Stalowej Woli, a od 1950 r. zamieszka\u0142a (z m\u0119\u017cem Stanis\u0142awem) w Mielcu i by\u0142a nauczycielk\u0105 j\u0119zyka polskiego i historii w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO Nr 26, I LO). Zmar\u0142a 7 XI 1966 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 11 II 2010 r. zosta\u0142a (z m\u0119\u017cem Stanis\u0142awem) patronem ulicy na osiedlu W. Szafera.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BREKIESZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 II 1905 r. w Turasz\u00f3wce ko\u0142o Krosna, syn Paw\u0142a i Marii z domu Hus. Absolwent Gimnazjum im. Kr\u00f3la S. Leszczy\u0144skiego w Ja\u015ble. Studia odby\u0142 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Po studiach znalaz\u0142 si\u0119 w Szkole Podchor\u0105\u017cych, a nast\u0119pnie zda\u0142 egzamin nauczycielski. Uczy\u0142 w szko\u0142ach na Kresach. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i do ko\u0144ca II wojny \u015bwiatowej by\u0142 wi\u0119\u017aniem oflagu w Murnau. W latach 1947-1950 uczy\u0142 j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego i historii w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Stalowej Woli, a od 1950 r. w mieleckiej Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego (p\u00f3\u017aniej LO Nr 26, I LO im. S. Konarskiego) oraz w latach 1961-1980 w LO Nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika). Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 (1970) uczy\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Organizowa\u0142 w\u015br\u00f3d nauczycieli i uczni\u00f3w zbi\u00f3rki na wa\u017cne cele spo\u0142eczne, m.in. odbudow\u0119 Zamku Kr\u00f3lewskiego w Warszawie i odnow\u0119 zabytk\u00f3w Krakowa By\u0142 jednym z pierwszych dzia\u0142aczy Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i cz\u0142onkiem jego w\u0142adz w latach 70. Bada\u0142 histori\u0119 Mielca w najstarszych dokumentach polskich pisanych po \u0142acinie. Napisa\u0142 artyku\u0142y:\u00a0Lokacja Mielca w \u015bwietle aktu lokacyjnego z 1470 r.<\/em>\u00a0i\u00a0Mielec a Krak\u00f3w \u2013 zarys stosunk\u00f3w gospodarczych, spo\u0142ecznych i kulturalnych w okresie przedrozbiorowym<\/em>. Dokona\u0142 pierwszego (i dotychczas jedynego) t\u0142umaczenia na j\u0119zyk polski aktu lokacyjnego miasta Mielca z 1470 r. Do tworz\u0105cej si\u0119 w Mielcu plac\u00f3wki muzealnej przekaza\u0142 cenny zbi\u00f3r numizmatyczny. Pod koniec lat 70. pracowa\u0142 nad monografi\u0105 rodzinnej Turasz\u00f3wki, ale nie uko\u0144czy\u0142 jej. Zmar\u0142 7 IX 1982 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 11 II 2010 r. zosta\u0142 (z \u017con\u0105 Albin\u0105) patronem ulicy na osiedlu W. Szafera.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BREKIESZ\u00d3W ALBINY I STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu W\u0142adys\u0142awa Szafera. Biegnie od ul. W. Szafera w kierunku zachodnim, przechodzi przez mostek na rowie Trze\u015b\u0144 Ma\u0142a i tam przechodzi w drog\u0119 poln\u0105. Jej planowana d\u0142ugo\u015b\u0107 wynosi 575 m, ale dotychczas wykonano nawierzchni\u0119 z kamienia t\u0142uczonego na odcinku 170 m. Patron\u00f3w nadano jej na sesji Rady Miejskiej w dniu 11 II 2010 r.<\/p>\r\n

BRE\u0143 OSUCHOWSKI<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i po\u0142udniowo-zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Czermin, przy drogach powiatowych: 1 154R (Bre\u0144 Osuchowski \u2013 Kaw\u0119czyn \u2013 Wadowice G\u00f3rne) i 1\u00a0155R (Bre\u0144 Osuchowski \u2013 D\u0105br\u00f3wka Osuchowska). Zajmuje teren 8,92 km2<\/sup>.\u00a0 Mieszka w niej oko\u0142o 530 os\u00f3b (stan na 31 XII 2023 r.) Ponadto funkcjonuj\u0105 miejscowe podmioty gospodarcze oferuj\u0105ce m.in.: materia\u0142y budowlane, kamie\u0144 i kruszywa, ogrodzenia, meble, drzewa i krzewy ozdobne.\u00a0\u00a0 Jest te\u017c grupa os\u00f3b doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w Mielcu i innych o\u015brodk\u00f3w przemys\u0142owych. Wie\u015b ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, st\u0105d nazwy poszczeg\u00f3lnych skupisk zabudowa\u0144: B\u0142onie, Budy, K\u0105ty, Kmiecie, Mioninek, Podbrowarze, Podmie\u015bcie, Zadworze, Zagrody, Zarowie i \u017bd\u017cega. Tak\u017ce wiek budynk\u00f3w jest bardzo r\u00f3\u017cny, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 jest murowanych. Posiada sieci: energoelektryczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105.\u00a0 W pejza\u017cu wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 szko\u0142a podstawowa (z przedszkolem) oraz Dom Stra\u017caka. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105 Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n

Historia<\/strong> Badania archeologiczne na terenie dzisiejszej wsi odkry\u0142y \u015blady osadnictwa z okresu paleolitu i mezolitu (9800-5800\/5600 lat p.n.e.), neolitu (5800\/5600-2400\/2300 p.n.e.), epoki br\u0105zu i wczesnej epoki \u017celaza (1500-450 p.n.e.) oraz epoki \u017celaza i czas\u00f3w rzymskich (I-IV w. n.e. Teren po\u0142o\u017cony pomi\u0119dzy rzekami i lasami stwarza\u0142 osadnikom wiele k\u0142opot\u00f3w (m.in. cz\u0119ste wylewy), ale stanowi\u0142 te\u017c naturaln\u0105 ochron\u0119 przed napastnikami. Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowo\u015bci, a w\u0142a\u015bciwie o jej dzisiejszej cz\u0119\u015bci (Mioninek), pochodzi z 1465 r. (Jan D\u0142ugosz, Liber beneficjorum<\/em> 1470-1480). \u015awiadcz\u0105 o niej te\u017c dokumenty z XVI w., kiedy w\u0142a\u015bcicielami byli Sierakowscy, a p\u00f3\u017aniej Mieleccy i Ossoli\u0144scy, maj\u0105cy sw\u0105 siedzib\u0119 w niedalekim Zg\u00f3rsku oraz Morsztynowie. Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem, ale cz\u0119sto cierpieli z powodu wylew\u00f3w pobliskiej rzeki Bre\u0144. W 1772 r. wie\u015b znalaz\u0142a si\u0119 w zaborze austriackim, a nied\u0142ugo potem musia\u0142a przyjmowa\u0107 pod przymusem osadnik\u00f3w austriackich i bawarskich w ramach tzw. kolonizacji j\u00f3zefi\u0144skiej. Bez wi\u0119kszych wydarze\u0144 przesz\u0142y: krwawa rabacja ch\u0142opska (1846) oraz zniesienie pa\u0144szczyzny i uw\u0142aszczenie ch\u0142op\u00f3w (1848). Ciekawostk\u0105 jest natomiast informacja o szkole z 1853 r. i jej nauczycielu Eustachym Pietruskim. W 1867 r. Bre\u0144 Osuchowski zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice powiatu mieleckiego. W 1888 r. utworzono sp\u00f3\u0142k\u0119 do regulacji Brnia z dop\u0142ywami, a nast\u0119pnie zbudowano wa\u0142 prawy Brnia i wa\u0142 przy Wi\u015ble. Nadal jednak, cho\u0107 rzadziej, wie\u015b i okolice by\u0142y n\u0119kane wylewami. Pod koniec XIX w. wie\u015b liczy\u0142a oko\u0142o 530 mieszka\u0144c\u00f3w, ale ich po\u0142o\u017cenie by\u0142o nadal trudne, tote\u017c niekt\u00f3rzy udali si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105 do Prus i innych kraj\u00f3w zachodnich, a nawet do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. W 1902 r. zorganizowano pierwsz\u0105 grup\u0119 m\u0119\u017cczyzn, kt\u00f3ra przekszta\u0142ci\u0142a si\u0119 w Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, bardzo potrzebn\u0105 przy ratowaniu ludzi i ich dobytku w czasie kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza czterokrotne walki frontowe i dwukrotna okupacja rosyjska (24 IX \u2013 8 X 1914 i 8 XI 1914 \u2013 11 V 1915) bardzo zubo\u017cy\u0142y wie\u015b. W 1921 r., ju\u017c w niepodleg\u0142ej Polsce, mieszka\u0142o w Brniu Osuchowskim 895 os\u00f3b, w tym 323 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107, 451 ma\u0142orolnych i 112 bezrolnych. Trzeba nadmieni\u0107, \u017ce w\u0142a\u015bnie w 1921 r. powiat mielecki (w tym Bre\u0144 O.) zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do wojew\u00f3dztwa krakowskiego. Z biegiem lat naprawiono szkody wojenne i wznowiono prac\u0119 szko\u0142y. W latach 20. powsta\u0142o ko\u0142o PSL \u201ePiast\u201d, a na pocz\u0105tku lat 30. \u2013 zawi\u0105zano ko\u0142o ZMW \u201eWici\u201d. Obie organizacje uczestniczy\u0142y w wiecach ludowych i protestach przeciwko rz\u0105dom sanacji w latach 1932-1933. W starciach z policj\u0105 w D\u0105br\u00f3wce Osuchowskiej zgin\u0105\u0142 17-letni mieszkaniec Brnia Osuchowskiego. Od 1934 r. obie miejscowo\u015bci w\u0142\u0105czono w granice gminy zbiorowej Czermin. Nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a wielka pow\u00f3d\u017a w 1934 r. i ogromne szkody materialne. Tragiczn\u0105 sytuacj\u0119 poprawi\u0142a nieco pomoc rz\u0105du w postaci ziarna \u017cyta jako zap\u0142aty za udzia\u0142 w pracach publicznych przy naprawie dr\u00f3g, most\u00f3w i wa\u0142u przy Brniu. Dobre zbiory \u017cyta w kolejnych latach stworzy\u0142y nadziej\u0119 na sukcesywne poprawianie sytuacji ekonomicznej, ale zniszczy\u0142y j\u0105 II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Na terror okupant\u00f3w odpowiedziano udzia\u0142em w r\u00f3\u017cnych formach ruchu oporu, m.in. urz\u0105dzono punkt \u0142\u0105czno\u015bci nr 42 w ramach Obwodu ZWZ-AK Mielec \u201eMleko\u201d, a niekt\u00f3rzy brenianie nale\u017celi do ZWZ-AK lub BCh. Na wyzwolenie spod okupacji hitlerowskiej musiano poczeka\u0107 a\u017c ofensywy wojsk radzieckich w sierpniu 1944 r. Pocz\u0105tkow\u0105 rado\u015b\u0107 zgasi\u0142o jednak wydarzenie, o kt\u00f3rym do dzi\u015b pami\u0119taj\u0105 najstarsi mieszka\u0144cy. W czasie okupacji w budynku dworu Szulc\u00f3w (a wcze\u015bniej Osuchowskich mie\u015bci\u0142a si\u0119 kaplica i po zamkni\u0119ciu przez Niemc\u00f3w ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Czerminie, w tej w\u0142a\u015bnie kaplicy sprawowano Msze \u015awi\u0119te i inne nabo\u017ce\u0144stwa dla katolik\u00f3w z ca\u0142ej parafii. W czasie walk frontowych dw\u00f3r z kaplic\u0105 zosta\u0142y zniszczone radzieckimi pociskami. Po wej\u015bciu Armii Czerwonej do Brnia materia\u0142em ze zniszczonego dworu \u017co\u0142nierze radzieccy utwardzili drog\u0119 przez bagnist\u0105 okolic\u0119 wsi. W 1945 r. Bre\u0144 Osuchowski, nale\u017c\u0105cy do powiatu mieleckiego, zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po naprawie zniszcze\u0144 z czasu II wojny \u015bwiatowej\u00a0 energicznie przyst\u0105piono do nowej organizacji wsi. W 1947 r. wybudowano i po\u015bwi\u0119cono prowizoryczn\u0105 szko\u0142\u0119. Rozebrano resztki starej drewnianej remizy i zbudowano now\u0105 murowan\u0105. W latach 1954-1962 Bre\u0144 Osuchowski by\u0142 siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie podlega\u0142 GRN w Czerminie. W tym okresie zbudowano murowan\u0105 szko\u0142\u0119 (1955), otwarto bibliotek\u0119 oraz wystarano si\u0119 o punkt kina objazdowego, a w latach 60. doprowadzono lini\u0119 elektryczn\u0105.\u00a0 Coraz wi\u0119cej os\u00f3b doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu i innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 780 mieszka\u0144c\u00f3w ju\u017c oko\u0142o 170 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy pozarolniczej. W 1967 r. przebudowano i zmodernizowano szko\u0142\u0119, a w latach 1968-1972 zbudowano nowy Dom Stra\u017caka. Sukcesywnie zmienia\u0142a si\u0119 zabudowa wsi \u2013 z drewnianej na murowan\u0105. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego kraju w latach 1973-1975 Bre\u0144 O. pozosta\u0142 w granicach gminy zbiorowej Czermin, w zmniejszonym wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.)\u00a0 W warunkach zmienionego ustroju pa\u0144stwa w latach 90. m.in. kolejny raz przebudowano szko\u0142\u0119 (1993) oraz\u00a0 sukcesywnie unowocze\u015bniano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 (drogi, sieci: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105). Pozytywne przemiany nast\u0119powa\u0142y te\u017c w poszczeg\u00f3lnych gospodarstwach. Procesu tego nie zahamowa\u0142y nawet niszczycielskie wielkie powodzie w latach: 1997, 2001 i 2010. W 2004 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Klub Sportowy Barka Bre\u0144 Osuchowski, kt\u00f3rego dru\u017cyny (seniorska i juniorska) graj\u0105 w rozgrywkach regionalnych. W ostatnich latach du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 wykazuje Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, kt\u00f3re integruje spo\u0142eczno\u015b\u0107 Brnia poprzez imprezy, m.in. Do\u017cynki Wiejskie, uczestniczy w akcjach charytatywnych, organizuje kursy, pokazy i warsztaty r\u0119kodzielnicze. W tych dzia\u0142aniach wsp\u00f3\u0142pracuje z miejscow\u0105 OSP i Agencj\u0105 Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa w Mielcu.<\/p>\r\n

BREYER STANIS\u0141AW LUDWIK FERDYNAND<\/b>, urodzi\u0142 si\u0119 17 IV 1873 r. w Mielcu. Absolwent gimnazjum w Rzeszowie. Studia medyczne odby\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Poszukuj\u0105c skutecznych metod leczenia, skupi\u0142 si\u0119 na badaniach najbardziej naturalnych mo\u017cliwo\u015bci leczniczych tkwi\u0105cych w przyrodzie oraz wsparciu leczenia higien\u0105 duszy i cia\u0142a. Na podstawie tych bada\u0144 sta\u0142 si\u0119 zwolennikiem naturalnych metod leczenia oraz wegetarianizmu jako fundamentu zdrowego stylu \u017cycia. Twierdzi\u0142 te\u017c, \u017ce prawid\u0142ow\u0105 drog\u0105 w lecznictwie jest powr\u00f3t do \u017cycia zgodnego z prawami przyrody. Prowadzi\u0142 praktyk\u0119 lekarsk\u0105 i leczy\u0142 pacjent\u00f3w \u015brodkami przyrodniczymi: diet\u0105, zio\u0142ami, wodolecznictwem, na\u015bwietlaniem i psychoterapi\u0105. W 1926 r. rozpocz\u0105\u0142 wydawanie czasopism popularyzuj\u0105cych higien\u0119 i racjonalne lecznictwo oparte na \u015brodkach przyrodoleczniczych: \u201eHigjena \u017bycia\u201d, \u201eZielnik Polski\u201d i \u201eSztuka \u017bycia\u201d.\u00a0 W 1929 r. za\u0142o\u017cy\u0142 stowarzyszenie \u201eLiga Zdrowia\u201d, kt\u00f3re propagowa\u0142o zdrowy styl \u017cycia i zak\u0142ada\u0142o jad\u0142odajnie witaminowe. Kolejnym przedsi\u0119wzi\u0119ciem stowarzyszenia by\u0142o wydawanie w latach 1930-1932 czasopisma \u201eLiga Zdrowia\u201d. Za\u0142o\u017cy\u0142 te\u017c firm\u0119 \u201ePolherba\u201d w Krakowie, kt\u00f3ra sprzedawa\u0142a zio\u0142a lecznicze i mieszanki zio\u0142owe, a tak\u017ce tajemniczy \u201ekatalizator zio\u0142owy\u201d, kt\u00f3ry mia\u0142 pomaga\u0107 przy przewlek\u0142ych schorzeniach. Po potwierdzeniach skuteczno\u015bci tych metod kompozycje zio\u0142owe zyska\u0142y du\u017ca popularno\u015b\u0107 i by\u0142y sprzedawane w aptekach i sk\u0142adach aptecznych w ca\u0142ym kraju, a nawet w Chicago. Stanis\u0142aw Breyer by\u0142 autorem kilkudziesi\u0119ciu ksi\u0105\u017cek z zakresu medycyny i ezoteryzmu (wiedzy tajemnej). Najbardziej znane to: Wielki lekarz domowy<\/i> (1913 r.), Nowy lekarz domowy <\/i>(1926 r.), Jak odzyska\u0107 zdrowie<\/i> (1930) oraz Zagadka cz\u0142owieka<\/i>, Z rozmy\u015bla\u0144 lekarza<\/i> i Religia absolutna czyli polska filozofja religijna w nowem o\u015bwietleniu. <\/i>Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ta cieszy\u0142a si\u0119 w okresie mi\u0119dzywojennym du\u017c\u0105 popularno\u015bci\u0105. Ponadto S. Breyer pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa Metapsychicznego w Krakowie. Zmar\u0142 11 I 1939 r. w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BREYER TADEUSZ ALEKSANDER TEOFIL<\/strong>, urodzony 6\u00a0 IX 1874 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Karoliny z Borz\u0119ckich. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej Jerzego Kuhna w Warszawie. Studiowa\u0142 w Krakowskiej Szkole Sztuk Pi\u0119knych (1894-1898) i w Akademii we Florencji. Pierwsze prace wystawia\u0142 w \u201eZach\u0119cie\u201d od 1894 r., a w 1895 r. wystawi\u0142 w TPSP w Krakowie figury: \u201eMy\u015bliwy\u201d i \u201eNiewolnica\u201d (obie w terakocie). Od 1910 r. (1911 ?) pracowa\u0142 w warszawskiej Szkole Sztuk Pi\u0119knych jako profesor rze\u017aby. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Towarzystwa Zach\u0119ty Sztuk Pi\u0119knych w Warszawie i stowarzyszenia \u201eRze\u017aba\u201d w Krakowie. W 1914 r. zosta\u0142 internowany w Wiatce. Losy wojenne spowodowa\u0142y, \u017ce w latach 1916-1919 uczy\u0142 rysunku w Gimnazjum Komitetu Polskiego w Moskwie. W 1919 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Szkole Sztuk Pi\u0119knych w Warszawie (od 1932 r. \u2013 Akademia Sztuk Pi\u0119knych) i prowadzi\u0142 nadal pracowni\u0119 rze\u017aby, a w 1937 r. mianowany zosta\u0142 profesorem zwyczajnym. W tym te\u017c roku otrzyma\u0142 z\u0142oty medal za kolekcj\u0119 medali pami\u0105tkowych na wystawie w Pary\u017cu, a w 1938 r. zosta\u0142 laureatem Nagrody Plastycznej miasta sto\u0142ecznego Warszawy. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Artyst\u00f3w Polskich. Okres okupacji prze\u017cy\u0142 w Warszawie, zajmuj\u0105c si\u0119 rze\u017abiarstwem. Po wyzwoleniu stolicy w 1945 r. kolejny raz podj\u0105\u0142 prac\u0119 w ASP i zg\u0142osi\u0142 akces do Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w. Do jego uczni\u00f3w nale\u017celi: F. Strynkiewicz, M. Wnuk, A. Karny, S. Horno-Pop\u0142awski, N. Rappaport i L. Nitschowa \u2013 p\u00f3\u017aniejsi znani warszawscy rze\u017abiarze. Do wa\u017cniejszych dzie\u0142 Breyera nale\u017cy zaliczy\u0107: pomnik gen. J. Sowi\u0144skiego w parku na Woli, projekty monet, rze\u017ab\u0119 \u201eAutoportret\u201d (br\u0105z), rze\u017ab\u0119 \u201eG\u0142owa \u015bw. Jana\u201d (terakota), rze\u017ab\u0119 \u201eG\u0142owa m\u0119\u017cczyzny\u201d i tablic\u0119 pami\u0105tkow\u0105 z popiersiem E. Jelinka w Dolinie Str\u0105\u017cyskiej. W 1950 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Miasta Sto\u0142ecznego Warszawy, a w 1952 r. zosta\u0142 odznaczony po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmar\u0142 15 V 1952 r. Pochowany na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRONIEK ANTONI<\/strong>, urodzony w 1914 r. w Smykowie, pow. D\u0105browa Tarnowska. W latach 1935-1939 s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim, dochodz\u0105c do stopnia podchor\u0105\u017cego kawalerii. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. Od 1940 r. dzia\u0142a\u0142 w ruchu oporu, najpierw w ZWZ, a potem AK, w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego stanu wojennego, ps. \u201eW\u0142odawa\u201d. By\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu, a p\u00f3\u017aniej plac\u00f3wki AK \u201eMarian\u201d w Obwodzie \u201eMleko\u201d (Mielec). Od lutego 1943 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy oficera dywersji Obwodu \u201eMleko\u201d. Pos\u0105dzono go o dzia\u0142ania niezgodne z prawem i w niewyja\u015bnionych do ko\u0144ca okoliczno\u015bciach 17 II 1944 r., zdaniem wielu \u2013 zbyt pochopnie, wykonano na nim kar\u0119 \u015bmierci w okolicach Mielca, z rozkazu dow\u00f3dcy Okr\u0119gu AK Krak\u00f3w. Miejsce poch\u00f3wku nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRONIEWSKIEGO W\u0141ADYS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (300 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci. Biegn\u0105c jego \u015brodkiem, \u0142\u0105czy szereg innych ulic, m.in. Kasprzaka, Gombrowicza, Szymanowskiego, Kasprowicza i Nowowiejskiego z d\u0142ug\u0105 ulic\u0105 Zwyci\u0119stwa. Powsta\u0142a w 1973 r. W ramach remontu i modernizacji w 2002 r. ulica otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z kostki brukowej.
Patron ulicy: W\u0141ADYS\u0141AW BRONIEWSKI (1897-1962), jeden z najwi\u0119kszych poet\u00f3w polskich w XX w. Wychowywa\u0142 si\u0119 w duchu patriotyzmu i kultu poezji romantycznej. W gimnazjum nale\u017ca\u0142 do organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych. W 1915 r. wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich i walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej a\u017c do internowania w 1917 r. W latach 1919-1921 s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku, walczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej i awansowa\u0142 do stopnia kapitana. Rozw\u00f3j wydarze\u0144, a zw\u0142aszcza przewr\u00f3t majowy w 1926 r. sk\u0142oni\u0142y go do przy\u0142\u0105czenia si\u0119 do polskiej lewicy. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z czasopismem \u201eD\u017awignia\u201d i \u201eMiesi\u0119cznikiem Literackim\u201d. Napisa\u0142 wtedy m.in. tom poezji Wiatraki, zbiory Dymy nad miastem, Troska i pie\u015b\u0144 i Krzyk ostateczny oraz poemat Komuna Paryska. Dokona\u0142 licznych przek\u0142ad\u00f3w na j\u0119zyk polski, m.in. utwor\u00f3w klasyk\u00f3w rosyjskich. W 1939 r. losy wojenne rzuci\u0142y go najpierw do Lwowa, gdzie zosta\u0142 aresztowany przez Rosjan, a po zwolnieniu znalaz\u0142 si\u0119 w Kujbyszewie. Wst\u0105pi\u0142 do armii polskiej gen. Andersa i na Bliskim Wschodzie doczeka\u0142 ko\u0144ca wojny. W 1945 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju i odt\u0105d sw\u0105 poezj\u0105 wspiera\u0142 budow\u0119 nowego, socjalistycznego ustroju (tom poezji Nadzieja). Okazywa\u0142 te\u017c wielk\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do ziemi ojczystej, harmonijnie \u0142\u0105cz\u0105c jej opisy z refleksjami nad w\u0142asnym \u017cyciem (poematy Mazowsze i Wis\u0142a). W latach 1950 i 1955 otrzyma\u0142 nagrod\u0119 pa\u0144stwow\u0105 I st. \u017bycie nie szcz\u0119dzi\u0142o mu trosk. Zmar\u0142a \u017cona i ukochana c\u00f3rka Anna. B\u00f3l po jej stracie zawar\u0142 poeta w bodaj ostatnim znacz\u0105cym tomie poezji Anka. Mimo tych tragedii aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142eczno-kulturalnym, odbywa\u0142 liczne spotkania autorskie, m.in. w Mielcu. W ramach remontu i modernizacji w 2002 r. ulica otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodnik z kostki brukowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRONOWICKI HENRYK<\/strong>, urodzony 9 II 1948 r. w K\u0105tach Wroc\u0142awskich, syn Antoniego i J\u00f3zefy z domu Trela. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Budowy Samolot\u00f3w Politechniki Rzeszowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera (1986 r.). Od 1967 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, najpierw w kontroli technicznej przy monta\u017cu ostatecznym samolot\u00f3w, a od 1972 r. na Wydziale Startu (W-57) w Dziale Pr\u00f3b i Bada\u0144 w Locie. R\u00f3wnocze\u015bnie odby\u0142 szkolenie lotnicze w Aeroklubie Mieleckim, uzyskuj\u0105c uprawnienia pilota samolotowego, a nast\u0119pnie pod kierunkiem Andrzeja Ab\u0142amowicza zdoby\u0142 tytu\u0142 pilota do\u015bwiadczalnego I klasy, uprawniaj\u0105cy do oblatywania prototyp\u00f3w samolot\u00f3w (1988 r.). Odt\u0105d oblatywa\u0142 prototypy samolot\u00f3w produkowanych przez WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i wylata\u0142 na nich oko\u0142o 3 700 godzin. Og\u00f3\u0142em lata\u0142 na 39 typach mieleckich samolot\u00f3w, testuj\u0105c 490 nowych egzemplarzy. M.in. promowa\u0142 \u201eSkytrucka\u201d w 17 krajach obu Ameryk, daj\u0105c oko\u0142o 170 pokaz\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w wielu kontraktach zagranicznych, m.in. w Nigerii, Egipcie, Syrii i Wietnamie. Jako instruktor szkoli\u0142 wielu kandydat\u00f3w na pilot\u00f3w przed ich nauk\u0105 w szkole d\u0119bli\u0144skiej. Prac\u0119 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d zako\u0144czy\u0142 w sierpniu 1997 r., a od pa\u017adziernika tego roku zosta\u0142 zatrudniony w firmie Eurolot SA. Od 1998 r. pracowa\u0142 jako pilot w Polskich Liniach Lotniczych \u201eLOT\u201d w Warszawie. W 1999 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 liniow\u0105 i lata\u0142 jako kapitan w liniach lotniczych. W 2004 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Bilans lotniczy: *jako pilot WSK \u201ePZL-Mielec\u201d \u2013 pierwsze loty na 488 nowo wyprodukowanych samolotach w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (t\u0142okowych, turbinowych i odrzutowych): An-2, An-28, M-18 Dromader, M-20 Mewa, TB-9 Socata, M-26 Iskierka, M-28 Skutruck, M-28 Bryza, M-15 Belfegor, TS-11 Iskra i I-22 Iryda; *jako pilot-dow\u00f3dca \u2013 loty na 56 typach r\u00f3\u017cnych samolot\u00f3w. Og\u00f3\u0142em na samolotach wykona\u0142 14 099 lot\u00f3w w czasie 9 526 godz., a w pr\u00f3bach w locie wylata\u0142 3 283 godz. Lata\u0142 te\u017c na 9 typach szybowc\u00f3w (292 loty, 190 godz.) i zdoby\u0142 diament do Z\u0142otej Odznaki Szybowcowej. Ponadto wykona\u0142 15 skok\u00f3w spadochronowych, w tym 1 ratowniczy. W 2013 r. uko\u0144czy\u0142 i wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Pilot do\u015bwiadczalny. Autobiografia.<\/em>\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u0143SKI JAN<\/strong>, urodzony 14 VII 1882 r. w Wojs\u0142awiu, syn Wojciecha Buta i Franciszki z Niedba\u0142\u00f3w. \u00a0In\u017cynier geodeta, pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Generalnego Delegata Rz\u0105du dla Galicji w Krakowie. W 1919 r. zmieni\u0142 nazwisko But na Bro\u0144ski. Cz\u0142onek Zarz\u0105du Powiatowego Polskiego Stronnictwa Ludowego \u201ePiast\u201d w Mielcu w latach 20., komisaryczny prezes Zarz\u0105du Powiatowego PSL w 1926 r. Posiada\u0142 okaza\u0142\u0105 will\u0119 przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Zmar\u0142 24 VIII 1947 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BROWARNICTWO<\/strong>, niewielkie browary produkuj\u0105ce piwo czynne by\u0142y w Mielcu ju\u017c w XVI w. Dokument z 1575 r. za\u015bwiadcza bowiem o dzia\u0142alno\u015bci browaru prowadzonego przez mieleckiego w\u00f3jta Miko\u0142aja Strzelca, a w 1583 r. inny dokument wymienia browary El\u017cbiety S\u0142odowniczki i Adama Seta. Tradycje browarnicze w Mielcu podtrzymywano w nast\u0119pnych wiekach. Metryka J\u00f3zefi\u0144ska z 1788 r. wspomina o kilku browarach, m.in. Tadeusza Pa\u017adzierskiego. Metryka Franciszka\u0144ska z 1820 r. wymienia browary: Jana Pieni\u0105\u017cka \u2013 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca, proboszcza parafii \u015bw. Mateusza \u2013 ks. Jana Mikulicza de Radeckiego, Leiba R\u0151mera, Gelale Ropczycera, Jankiela Brixa, Meichela Jama, Feiwela Salicera, Israela Regenbogena, Mendela Jama, Abrahama Padewskiego, Judy Jama, Ebrehera Lachmana, Welsa Szaji, Weltza Schama i Zeliga Meresa. W 2. po\u0142. XIX w. znane by\u0142y browary \u017cydowskie Mendela Insdorfa (1878-1888), Josefa Krebsa (ok. 1895) i Rozalii Insdorf (ok. 1896), ale stopniowo rezygnowano z tej dzia\u0142alno\u015bci i w XX w. w Mielcu nie by\u0142o ju\u017c ani jednego renomowanego browaru. Ciekawostk\u0105 z tej dziedziny jest wyprodukowanie piwa „Stal Mielec” przez Browar Jagie\u0142\u0142o w Che\u0142mie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bKA JANA (ULICA)<\/strong>, niewielka (119 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci. Powsta\u0142a w 1977 r. Biegnie pomi\u0119dzy domami jednorodzinnymi w ich ostatnim skupisku przed \u0142\u0105kami i osiedlem Smoczka. Poprzez ul. X. Dunikowskiego \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. Wolno\u015bci.
Patron ulicy: JAN BRO\u017bEK (BROSCIUS) (1585-1652), wybitny polski uczony w XVII w. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Krakowskim. Nieprzeci\u0119tna wiedza i umiej\u0119tno\u015bci pedagogiczne sprawi\u0142y, \u017ce ju\u017c w wieku 20 lat zosta\u0142 mianowany wyk\u0142adowc\u0105 arytmetyki i geometrii na macierzystej uczelni. Nieco p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142 katedr\u0119 astronomii i zosta\u0142 profesorem miernictwa. Utworzy\u0142 te\u017c katedr\u0119 geometrii. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na s\u0142ynnej uczelni w Padwie. Prowadzi\u0142 badania w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach naukowych. Szczeg\u00f3lnie cenne okaza\u0142y si\u0119 rezultaty bada\u0144 nad wielok\u0105tami gwia\u017adzistymi. Napisa\u0142 szereg warto\u015bciowych dzie\u0142 z arytmetyki i geometrii. Zajmowa\u0142 si\u0119 ponadto kartografi\u0105, geodezj\u0105, medycyn\u0105, literatur\u0105, histori\u0105 nauki i teori\u0105 muzyki. Proponowane przez uczonego rozwi\u0105zania techniczne przyczyni\u0142y si\u0119 do rozwoju geodezji, geografii i g\u00f3rnictwa. W 1650 r. zosta\u0142 rektorem Uniwersytetu Krakowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRO\u017bONOWICZ ADAM ANATOL<\/strong>, urodzony 3 VII 1925 r. w Mielcu, syn Mateusza i Stanis\u0142awy z Kowalskich. Nauk\u0119 w Gimnazjum i Liceum Handlowym w Mielcu rozpocz\u0105\u0142 w 1937 r., ale przerwa\u0142a j\u0105 wojna. Matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. i od 1 lipca tego\u017c roku zatrudniony zosta\u0142 w mieleckim Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym. W 1950 r. powo\u0142ano go na stanowisko dyrektora. Sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez 16 lat, rozwijaj\u0105c r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci Banku i zwi\u0119kszaj\u0105c jego baz\u0119 o nowy budynek przy ul. Lwowskiej (w\u00f3wczas K. Marksa). Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz miasta i powiatu. Przez kilka kadencji by\u0142 radnym Powiatowej Rady Narodowej i przewodnicz\u0105cym Komisji Bud\u017cetu, Finans\u00f3w i Planowania. By\u0142 sekretarzem Sp\u00f3\u0142dzielczego Klubu Sportowego \u201eSp\u00f3jnia\u201d (\u201eSparta\u201d), a nast\u0119pnie jednym z inspirator\u00f3w reaktywowania Klubu Sportowego \u201eGryf\u201d i budowy dla tego klubu stadionu przy ul. Warszawskiej. Dla pomy\u015blnej realizacji tych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 powierzono mu funkcj\u0119 prezesa. Pe\u0142ni\u0142 j\u0105 z powodzeniem w latach 50. i 60. W okresie od 1966 r. do 1970 r. pracowa\u0142 w Szpitalu Powiatowym na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora ds. administracyjno-gospodarczych, w latach 1969-1973 by\u0142 prezesem Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d, a od 1974 r. do ko\u0144ca 1981 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 specjalisty ds. dochodzenia do zdolno\u015bci produkcyjnej w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Przez wiele lat prezesowa\u0142 mieleckiemu Zarz\u0105dowi Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i wspiera\u0142 budow\u0119 szeregu ogr\u00f3dk\u00f3w gier i zabaw dla dzieci. Od 1 I 1982 r. przebywa\u0142 na emeryturze. Zmar\u0142 6 II 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRO\u017bONOWICZ ANDRZEJ LUDWIK MARCIN<\/strong>, urodzony 13 X 1858 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Tekli z Gwo\u017adziowskich. W latach 80. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 c.k. rewizora byd\u0142a w Mielcu. Po \u015bmierci d\u0142ugoletniego sekretarza J\u00f3zefa Kozickiego w 1898 r. wygra\u0142 konkurs na posad\u0119 sekretarza magistratu w Mielcu i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez ponad 20 lat. Zmar\u0142 18 V 1930 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

BRO\u017bONOWICZ FELIKS MARCIN<\/strong>, urodzony 23 V 1875 r. w Mielcu, syn Jakuba i Marioanny z Korpantych. Podtrzymuj\u0105c rodzinne tradycje kupieckie, oko\u0142o 1900 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlow\u0105 i rozwin\u0105\u0142 j\u0105 na szerok\u0105 skal\u0119. Efektem tych osi\u0105gni\u0119\u0107 by\u0142o powierzenie mu odpowiedzialnych funkcji w samorz\u0105dowych w\u0142adzach miasta i wa\u017cnych instytucjach. W latach 1908-1910 by\u0142 burmistrzem Mielca. Okresowo pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje dyrektora Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu i prezesa Ma\u0142opolskiego Zwi\u0105zku Eksporter\u00f3w \u017bywca we Lwowie. Zmar\u0142 12 XII 1927 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ GRZEGORZ (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 17 VI 1968 r. w Mielcu, syn Adama i Czes\u0142awy z domu Augustyn. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (elektromechanika og\u00f3lna) z matur\u0105 w 1988 r. W latach szkolnych by\u0142 ministrantem i cz\u0142onkiem grupy m\u0142odzie\u017cowej w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Wkr\u00f3tce po maturze wst\u0105pi\u0142 do Zgromadzenia O. Filipin\u00f3w w Tarnowie. W 1990 r. wyjecha\u0142 do USA. Tam uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne i w 1996 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza parafii rzymskokatolickiej pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Matki Zbawiciela w Groton, a nast\u0119pnie obj\u0105\u0142 parafi\u0119 pw. \u015bw. Ojca Pio z dwoma ko\u015bcio\u0142ami pw. \u015bw. Jana Ewangelisty w Old Saybrook i pw. \u015bw. Marka Ewangelisty w Westbrook. Parafia ta, poza codzienn\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 duszpastersk\u0105, prowadzi szko\u0142\u0119 katolick\u0105 oraz pomaga ubogim. Wspiera te\u017c parafi\u0119 w Port-au-Prince (stolica Haiti), prowadzon\u0105 przez Zgromadzenie O. Filipin\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ JAKUB<\/strong>, urodzony 1 V 1847 r. w Mielcu, syn Marcina i Franciszki z domu Zyz (Zyzowicz?). W latach m\u0142odzie\u0144czych pomaga\u0142 ojcu w prowadzeniu handlu. W 1863 r. wraz z liczn\u0105 grup\u0105 m\u0142odych mieleckich mieszczan uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym. Wzi\u0119ty przez Rosjan do niewoli przebywa\u0142 na zes\u0142aniu w Rosji oko\u0142o 12 lat. Po wypuszczeniu na wolno\u015b\u0107 powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zaj\u0105\u0142 si\u0119 kupiectwem. Posiada\u0142 stajnie sp\u0119dowe przy ul. Cyranowskiej, tu zwozi\u0142 trzod\u0119 chlewn\u0105 i st\u0105d transportowa\u0142 j\u0105 do r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w europejskich. Zmar\u0142 16 XI 1900 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 22 III 1816 r. w Mielcu, syn Walentego i Marianny z Kulpi\u0144skich. W\u0142a\u015bciciel nieruchomo\u015bci na terenie Mielca. Od 1867 r do 1870 r. by\u0142 radnym Rady Gminnej Mielca i zosta\u0142 wybrany asesorem. W latach 1870-1873 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy burmistrza Mielca. W kadencji 1873-1876 ponownie zosta\u0142 wybrany na radnego. Na posiedzeniu Rady Gminnej 11 VII 1876 r. wybrano go na burmistrza Mielca w latach 1876-1879. Zmar\u0142 24 VI 1896 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ \u0141UKASZ<\/strong>, burmistrz i w\u00f3jt mielecki w latach 1717-1743.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ MARCIN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 2 XI 1853 r. w Mielcu, syn Antoniego i Wiktorii z Wanatowicz\u00f3w. Absolwent gimnazjum w Tarnowie. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w tarnowskim Seminarium Duchownym i w 1879 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 kolejno w Cmolasie, Szaflarach, Czarnym Dunajcu, My\u015blenicach, Zakopanem, Mszanie Dolnej, Kasinie, Nagoszynie, Ochotnicy, Tuchowie, Machowej, Niwiskach, Kamionce Ma\u0142ej, Ci\u0119\u017ckowicach, Zaborowie, Baranowie Sandomierskim i Ro\u017cnowie (najpierw jako administrator, a nast\u0119pnie proboszcz w 1896 r. W 1900 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i powr\u00f3ci\u0142 do parafii w Szaflarach, gdzie rezydowa\u0142 do \u015bmierci 19 VIII (lub 28 VIII) 1906 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRO\u017bONOWICZ MATEUSZ<\/strong>, urodzony 10 IX 1890 r. w Mielcu, syn Jakuba i Marii z Korpantych. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i przemys\u0142ow\u0105 w Mielcu. Po ojcu odziedziczy\u0142 stajnie sp\u0119dowe przy ul. Cyranowskiej (aktualnie s\u0105 to tereny pomi\u0119dzy wiaduktem a boiskiem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych, tu\u017c przy torach kolejowych). Kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlow\u0105, skupuj\u0105c trzod\u0119 chlewn\u0105 z r\u00f3\u017cnych stron kraju i eksportuj\u0105c j\u0105 za granic\u0119 m.in. do Austrii, Niemiec i Szwajcarii. Po II wojnie \u015bwiatowej, w rezultacie przemian ustrojowych, zosta\u0142 zmuszony do zaprzestania dzia\u0142alno\u015bci handlowej na szerok\u0105 skal\u0119. Zmar\u0142 20 XII 1963 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

BRO\u017bONOWICZ MIECZYS\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 30 IX 1896 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Marii z domu Bu\u015b. Absolwent mieleckiego gimnazjum. Przez wiele lat pracowa\u0142 w Polskich Kolejach Pa\u0144stwowych, w okresie mi\u0119dzywojennym w Kownie, Stanis\u0142awowie, Tarnopolu, Wilnie, Lwowie i na Zaolziu oraz w Dyrekcji PKP w Krakowie (1933-1939). W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 pracownikiem stacji w\u0119z\u0142owej w D\u0119bicy. Dzia\u0142a\u0142 w konspiracji, a dzi\u0119ki dobrej znajomo\u015bci j\u0119zyka niemieckiego zdobywa\u0142 wiele cennych wiadomo\u015bci dla wywiadu. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 w Ekspozyturze Towarowej na stacji PKP, najpierw jako kasjer, a nast\u0119pnie jako instruktor szkol\u0105cy m\u0142ode kadry i kierownik tej\u017ce Ekspozytury. W 1959 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 13 XII 1966 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ SEBASTIAN<\/strong>, kupiec, landw\u00f3jt mielecki wzmiankowany w 1796 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bONOWICZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 2 IV 1896 r. w Mielcu, syn Walentego i Antoniny z Kradyn\u00f3w. Ucze\u0144 mieleckiego gimnazjum. Jako \u017co\u0142nierz uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej i zgin\u0105\u0142 w 1917 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRO\u017bYNA JAN<\/strong>, urodzony 15 V 1933 r. w Skopaniu, pow. tarnobrzeski, syn Jana i Karoliny z domu Dziadzio. Ucze\u0144 Liceum Sztuk Plastycznych w Jaros\u0142awiu, absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rzeszowie. Od m\u0142odzie\u0144czych lat uprawia\u0142 malarstwo oraz lekkoatletyk\u0119. Pocz\u0105tkowo wi\u0119ksze sukcesy odnosi\u0142 w sporcie, zdobywaj\u0105c czo\u0142owe miejsca na Mistrzostwach Polski w biegach prze\u0142ajowych i na mistrzostwach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w biegach d\u0142ugich w latach 50. W okresie od 1956 do 1960 r. zatrudniony by\u0142 jako dekorator w Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. Projektowa\u0142 tak\u017ce wielokrotnie dekoracje miejskie z okazji rocznic i \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych. Od 1960 do 1979 r. pracowa\u0142 w wojsku, najpierw na stanowisku kierownika Klubu Oficerskiego w \u0141a\u0144cucie, a nast\u0119pnie jako plastyk w Klubie Oficerskim i Sztabie 9. Dywizji Piechoty Zmechanizowanej w Rzeszowie. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w og\u00f3lnopolskich konkursach plastycznych Wojska Polskiego, zdobywaj\u0105c nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia. W 1979 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i odt\u0105d w szerszym zakresie zaj\u0105\u0142 si\u0119 malarstwem. W 1994 r. jego obrazy wystawiane by\u0142y m.in. na \u015awiatowym Festiwalu Sztuki w Madrycie oraz w tamtejszym Domu Sztuki i Ko\u015bciele Polskim. Zg\u0142osi\u0142 akces do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Ziemi Mieleckiej i systematycznie uczestniczy\u0142 w organizowanych przeze\u0144 wystawach, aukcjach na cele dobroczynne i innych przedsi\u0119wzi\u0119ciach artystycznych. W latach 1999-2000 namalowa\u0142 jako pierwszy obraz przedstawiaj\u0105cy wyobra\u017cenie zamku Mieleckich w Mielcu (zburzonego w XVII w.) i wystawi\u0142 go w czasie \u015awiatowego Zjazdu Mielczan (23-27 VI 2000 r.). W 2002 r. wykona\u0142 (na pro\u015bb\u0119 krajowego duszpasterza Rom\u00f3w ks. Stanis\u0142awa Opockiego) dwa obrazy b\u0142ogos\u0142awionego Zefiryna \u2013 hiszpa\u0144skiego Roma. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy Wojska Polskiego\u201d. Zmar\u0142 29 VIII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bYNA MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 VIII 1915 r. w Passaic (New Jersey, USA), syn Jana. W 1929 r. przyjecha\u0142 z rodzin\u0105 do Polski. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1933 r. W latach 1933-1939 studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142 dyplom lekarski. W czasie studi\u00f3w zapozna\u0142 si\u0119 i zaprzyja\u017ani\u0142 z Karolem Wojty\u0142\u0105, p\u00f3\u017aniejszym kardyna\u0142em i papie\u017cem. Wyjecha\u0142 do USA i zosta\u0142 zatrudniony jako chirurg \u2013 sta\u017cysta w Szpitalu St. Michaels w Newarku. Od 1943 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Armii USA i w stopniu pu\u0142kownika by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 szpitala polowego 3. Armii, kt\u00f3ra bra\u0142a udzia\u0142 w ofensywie w Normandii (1944 r.). Po II wojnie \u015bwiatowej wr\u00f3ci\u0142 do USA i od 1946 r. prowadzi\u0142 prywatn\u0105 praktyk\u0119 w Harrison (N.J.). Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w kilku stowarzyszeniach lekarskich, m.in. by\u0142 prezesem National Medical and Dental Association (Polish Doctor\u2019s &Dentists Association). Nale\u017ca\u0142 te\u017c Polish University Club. Od 1971 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Nowym Dziennikiem i udziela\u0142 mu wsparcia. Zmar\u0142 w 1981 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRO\u017bYNIAK ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 2 I 1944 r. w Przemy\u015blu, syn Piotra i Marii z domu Abramiec. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. K. Morawskiego w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 treningi pi\u0142karskie w KKS Czuwaj Przemy\u015bl. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1967 r. z tytu\u0142ami magistra i trenera II klasy pi\u0142ki no\u017cnej. W czasie studi\u00f3w wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie AZS AWF Warszawa, a nast\u0119pnie gra\u0142 w Arce Gdynia i Resovii (do 1970 r.). Karier\u0119 trenersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od Resovii, a nast\u0119pnie prowadzi\u0142 Wis\u0142ok\u0119 D\u0119bica. W po\u0142owie sezonu 1972\/1973 zosta\u0142 zatrudniony w Stali Mielec i jako II trener przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia tytu\u0142u mistrza Polski w 1973 r. W sezonie 1973\/1974 jako I trener doprowadzi\u0142 Stal Mielec do 3 miejsca w ekstraklasie. Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych pracowa\u0142, by\u0142y: Ruch Chorz\u00f3w, Wis\u0142a Krak\u00f3w (1975-1977, w tym czasie uzyska\u0142 trenersk\u0105 I klas\u0119), GKS Tychy, Hutnik Krak\u00f3w (awans do II ligi), Polonia Bytom, Gwardia Koszalin, Gwardia Warszawa, Bro\u0144 Radom, Siarka Tarnobrzeg, B\u0142\u0119kitni Kielce, Okocimski Brzesko, G\u00f3rnik Wieliczka, Naprz\u00f3d J\u0119drzej\u00f3w, Wis\u0142a Krak\u00f3w, BKS Bochnia, KS Wr\u00f3blowianka Krak\u00f3w, AKS Busko Zdr\u00f3j, LKS Skalniak Trzeme\u015bnia, Unia Tarn\u00f3w i Limanovia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRUDNIAK BARBARA (z domu BARSZCZ)<\/strong>, urodzona .16 IX 1951 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Andrzeja i Heleny z domu Czerw. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu i Technikum Mechanicznego (kierunek: ekonomika i organizacja przedsi\u0119biorstw) w Mielcu. Studiowa\u0142a na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra pedagogiki opieku\u0144czej (1982 r.). Pracowa\u0142a w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych i mieleckiej filii Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci na stanowisku kierownika (1976-1986), a ponadto uczy\u0142a w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 prekursorskich w skali kraju zbiorowych form pracy z dzie\u0107mi niepe\u0142nosprawnymi, m.in. letnich kolonii zdrowotno-rehabilitacyjnych. O do\u015bwiadczeniach zdobytych w tej dzia\u0142alno\u015bci pisa\u0142a w og\u00f3lnopolskim czasopi\u015bmie \u201eProblemy Opieku\u0144czo-Wychowawcze\u201d. Od 1987 r. pracowa\u0142a w Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie jako wizytator metodyk ds. opieki i wychowania. W latach 1970-1987 by\u0142a radn\u0105 Gminnej Rady Narodowej i Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142a Studia Podyplomowe na UJ w Krakowie w zakresie pedagogiki opieku\u0144czej. W 1990 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 13 na Osiedlu Dziubk\u00f3w w Mielcu. Zorganizowa\u0142a j\u0105 i doprowadzi\u0142a do jej wyposa\u017cenia w nowoczesny sprz\u0119t, a nast\u0119pnie \u2013 do uzyskania przeze\u0144 wysokiego poziomu pracy dydaktyczno-wychowaczej. Wymiernym tego efektem by\u0142o uzyskanie presti\u017cowych wyr\u00f3\u017cnie\u0144 w skali kraju. Szko\u0142a nr 13 jako pierwsza w Polsce otrzyma\u0142a Certyfikat Jako\u015bci \u00a0(2002) za wdra\u017canie TI w proces dydaktyczny oraz Europejski Certyfikat Jako\u015bci \u201eEuroprix\u201d (2002). W tym okresie uko\u0144czy\u0142a Studia Podyplomowe na UJ w zakresie historii (1999 r.) i Studia Podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci (2000 r.). W latach 90. by\u0142a cz\u0142onkiem mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej komisji ds. stopni specjalizacji zawodowej nauczycieli. Posiada II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Jest nauczycielk\u0105 dyplomowan\u0105. Opublikowa\u0142a artyku\u0142 \u201eZnak Jako\u015bci Interklasa \u2013 po co nam to by\u0142o ?\u201d w materia\u0142ach na XVIII Og\u00f3lnopolsk\u0105 Konferencj\u0119 \u201eInformatyka w Szkole\u201d w Toruniu (2002). Otrzyma\u0142a m.in. Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal im. H. Jordana, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 ZMW, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d, Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0119 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa i Odznak\u0119 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d oraz Nagrod\u0119 Drugiego Stopnia Ministra Edukacji i Sportu. W 2004 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRUNECKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 12 IV 1950 r. w Sochaczewie, syn Romana i Marianny z domu \u015amigiera. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Sochaczewie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u201eBzurze\u201d Chodak\u00f3w i przez pewien czas gra\u0142 w tej dru\u017cynie, a nast\u0119pnie by\u0142 zawodnikiem \u201eOrkana\u201d Sochaczew i AZS AWF Warszawa (w dru\u017cynie tej gra\u0142 te\u017c Jerzy Engel \u2013 p\u00f3\u017aniej trener-selekcjoner I reprezentacji Polski). Uko\u0144czy\u0142 studia \u00a0na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra i trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy (1973 r.). W tym te\u017c roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 trenersk\u0105 w \u201eResovii\u201d Rzesz\u00f3w, a w 1977 r. przeszed\u0142 do \u201eStali\u201d Mielec i trenowa\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe oraz II zesp\u00f3\u0142 (III liga). W latach 1977-1980 i 1989-1992 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z zakresu pi\u0142ki no\u017cnej w Punkcie Konsultacyjnym AWF w Mielcu (studiowali wtedy m.in. W. G\u0105sior, M. Chamielec, R. Gruszecki i S. P\u0142aneta). W 1978 r. zainicjowa\u0142 utworzenie klas pi\u0142karskich w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu i z prowadzonymi zespo\u0142ami odnosi\u0142 p\u00f3\u017aniej spore sukcesy, m.in. III miejsce na Og\u00f3lnopolskich Igrzyskach M\u0142odzie\u017cy Szkolnej w Cz\u0119stochowie (1987 r.) i II m. w P\u0142ocku (1989 r.). W 1978 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera I klasy, w 1980 r. zosta\u0142 II trenerem I-ligowej \u201eStali\u201d Mielec (jeszcze z G. Lato i A. Szarmachem w sk\u0142adzie), a nast\u0119pnie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika wyszkolenia klubu. Od 1990 r. pracuje w Szkole Podstawowej w Podborzu jako nauczyciel wychowania fizycznego. Za\u0142o\u017cy\u0142 tam Uczniowski Klub Sportowy i dru\u017cyn\u0119 pi\u0142ki no\u017cnej dziewcz\u0105t, z kt\u00f3r\u0105 zdoby\u0142 tytu\u0142 mistrza woj. tarnowskiego w 1999 r. i mistrzostwo woj. podkarpackiego w 2000 r. w ramach turnieju im. M. Wielgusa. W 1998 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 I stopnia Ministra Edukacji Narodowej. Tak\u017ce w tym roku ponownie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Mieleckim Klubie Pi\u0142karskim \u201eStal\u201d Mielec, trenuj\u0105c grupy pocz\u0105tkowego szkolenia. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania i przedsi\u0119biorczo\u015bci w o\u015bwiacie w \u00a0tarnowskiej Wy\u017cszej Szkole Biznesu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRW SP. Z O.O.<\/strong>, przedsi\u0119biorstwo utworzone w Mielcu przez firm\u0119 BLACK RED WHITE TADEUSZ CHMIEL w Chmielniku, polskiego potentata w produkcji mebli. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SSE \u201eEURO-PARK MIELEC\u201d otrzyma\u0142o 19 XII 1996 r., a produkcj\u0119 rozpocz\u0119\u0142o w lipcu 1997 r. Zatrudnia oko\u0142o 800 os\u00f3b. Wykonuje fronty meblowe na bazie p\u0142yt celulozowych MDF pokrywanych foli\u0105 PVC lub PP oraz kompletne zestawy mebli. Stosuj\u0105c nowoczesne technologie, najlepsze materia\u0142y, atrakcyjne wzory i kolorystyk\u0119 oraz spe\u0142niaj\u0105c wymogi ekologii na wszystkich etapach procesu technologicznego, wywalczy\u0142o sobie wysok\u0105 pozycj\u0119 na rynku krajowym i systematycznie rozszerza kontakty z zagranic\u0105. Otrzyma\u0142o atesty higieniczne wydane przez Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni. Niemiecka firma RWTUV w Essen przyzna\u0142a mu Certyfikat ISO 9001 systemu zapewnienia jako\u015bci oraz Certyfikat 14001 zarz\u0105dzania \u015brodowiskiem w zakresie produkcji mebli i element\u00f3w meblowych.W latach 2004-2007 firma rozwija\u0142a si\u0119 dynamicznie. Od 2004 r. modernizowano hal\u0119 H-11 i inwestowano w spalarni\u0119 odpad\u00f3w z odzyskiem energii cieplnej, aby j\u0105 wykorzysta\u0107 dla wewn\u0119trznych potrzeb firmy. Zaadoptowano te\u017c cz\u0119\u015b\u0107 us\u0142ugowca zachodniego hali H-11 oraz rozpocz\u0119to budow\u0119 Centrum Logistycznego H-38 w Mielcu. W 2005 r. zako\u0144czono dzia\u0142ania w sprawie zakupu prawa w\u0142asno\u015bci hali i prawa wieczystej dzier\u017cawy dzia\u0142ek, b\u0119d\u0105cych dotychczas w u\u017cytkowaniu firmy \u201eJ.W. INDUSTRIES\u201d. Rozpocz\u0119to te\u017c prace projektowe nad modernizacj\u0105, rozbudow\u0105 oraz dostosowaniem do produkcji hali H-10. Sp\u00f3\u0142ka wesz\u0142a tak\u017ce w posiadanie wydzier\u017cawionej dotychczas od SSE EURO-PARK MIELEC, cz\u0119\u015bci dzia\u0142ki zlokalizowanej przy hali H-18. Wdro\u017cono do produkcji seryjnej meblo\u015bcianki o nazwach TRISTAN, IZOLDA, JASIEK oraz systemy meblowe o nazwach SYRIUSZ, ELIPPE i system dzieci\u0119cy CAPSLOCK, kt\u00f3re przez nast\u0119pnych kilka lat stanowi\u0142y o sile firmowej oferty handlowej (Aktualnie w cz\u0119\u015bci wycofane z produkcji i sprzeda\u017cy). Pod koniec 2005 r. oddano do u\u017cytku Centrum Logistycznego H-38 (hale magazynowe wysokiego sk\u0142adowania oraz obiekty towarzysz\u0105ce). Uruchomiono centrum obr\u00f3bczego p\u0142yty MDF na fronty kuchenne marki BRW, a tak\u017ce zmodernizowano i rozbudowano instalacj\u0119 odpylaj\u0105c\u0105 DISA. W tym samym roku Firma BRW Sp. z o.o. wydzieli\u0142a ze swojej struktury nowy podmiot o nazwie BLEK-Meble Sp. z o.o., kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 od BRW Sp. z o.o. cz\u0119\u015b\u0107 za\u0142ogi i nieruchomo\u015bci, a nast\u0119pnie sta\u0142 si\u0119 bardzo istotnym ogniwem w \u0142a\u0144cuchu producenckim grupy Black Red White S.A. Rok 2006 by\u0142 okresem szczeg\u00f3lnym, bowiem sp\u00f3\u0142ka obchodzi\u0142a jubileusz 10-lecia istnienia. W kolejnych latach nadal inwestowano, m.in. rozbudowano i zmodernizowano lakierni\u0119 front\u00f3w meblowych H-5. Wprowadzono do produkcji kolejne komplety mebli: MATEO, MEZO, TAURI, INDI, SORRENTO, LARGO CLASSIC, METIS, HOLMEN, QUEST, LINIA 5, CHARLOTTA, SENTIDO, RAFLO, KASPIAN, szaf KAMIX i sypialni ROKSANA. Sukcesem by\u0142o nawi\u0105zanie wsp\u00f3\u0142pracy handlowej z trzema powa\u017cnymi sieciami meblowymi z terenu Niemiec i Austrii, dzi\u0119ki czemu sp\u00f3\u0142ka wprowadzi\u0142a do swojej og\u00f3lnej oferty handlowej ultra nowoczesny design w postaci komplet\u00f3w meblowych: JANG, AVILA, LIKE, MADOX, DRIFT, VOUCHER i NEWARK oraz dw\u00f3ch przedpokoj\u00f3w: VOICE i POINT. Dla realizacji tej wsp\u00f3\u0142pracy firma przej\u0119\u0142a w 2007 r. od Huty Miko\u0142aj budynki hali H-16 i zorganizowa\u0142a tam kolejny du\u017cy magazyn meblowy z rega\u0142ami wysokiego sk\u0142adu. W mi\u0119dzyczasie zadecydowano o przenosinach firmowego salonu meblowego z budynku hali H-11 do nowo powsta\u0142ego Centrum Handlowego \u201eSMOCZKA\u201d przy ulicy Szafera w Mielcu, a na jego miejsce w budynku hali H-11 umieszczono firmowy Outlet Meblowy, gdzie klienci otrzymali mo\u017cliwo\u015b\u0107 kupna w bardzo atrakcyjnych cenach mebli pochodz\u0105cych z ko\u0144c\u00f3wek serii, wracaj\u0105cych z bada\u0144 wytrzyma\u0142o\u015bciowych czy pochodz\u0105cych z fabrycznej prototypowni. Nasilaj\u0105cy si\u0119 kryzys gospodarczy w 2010 r. zmusi\u0142 Zarz\u0105d Firmy do podj\u0119cia \u015brodk\u00f3w zapobiegawczych i oszcz\u0119dno\u015bciowych. Przeprowadzona restrukturyzacja zniwelowa\u0142a zagro\u017cenia, ale poci\u0105gn\u0119\u0142a za sob\u0105 r\u00f3wnie\u017c konieczno\u015b\u0107 zwolnie\u0144 grupowych w\u015br\u00f3d pracownik\u00f3w sp\u00f3\u0142ki. Zintensyfikowano r\u00f3wnocze\u015bnie dzia\u0142ania s\u0142u\u017c\u0105ce zdobyciu dodatkowych rynk\u00f3w zbytu i kolejnemu poszerzeniu oferty handlowej. W 2012 r. nabyto 0,5 ha ci\u0105g\u00f3w komunikacyjnych, powi\u0119kszaj\u0105c og\u00f3ln\u0105 powierzchni\u0119 z prawem wieczystego u\u017cytkowania firm BRW Sp. z o.o. i BLEK-MEBLE Sp. z o.o. (na terenie mieleckiej SSE) do oko\u0142o 36 ha. Adres: ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRYCH JANUSZ<\/strong>, urodzony 21 I 1929 r. w Grod\u017acu ko\u0142o B\u0119dzina, syn Stefana i Stanis\u0142awy z Niedzielskich. Od 1943 r., po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej, pracowa\u0142 przymusowo do ko\u0144ca II wojny \u015bwiatowej w kopalni w\u0119gla kamiennego \u201eGrodziec\u201d jako ma\u0142oletni robotnik. Od 1945 r. uczy\u0142 si\u0119 w Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika w B\u0119dzinie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Wroc\u0142awskiej i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1953 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 tak\u017ce w 1945 r. Do 1948 r. by\u0142 cz\u0142onkiem ZHP oraz OMTUR, a od 1948 r. do 1958 r. \u2013 ZMP i w latach 1951-1953 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Organizacyjnego Komitetu Uczelnianego ZMP Politechniki Wroc\u0142awskiej. W 1950 r. wst\u0105pi\u0142 do PZPR i by\u0142 jej cz\u0142onkiem do 1990 r. W latach 1953-1962 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako: technolog, kierownik plac\u00f3wki, pierwszy zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u Monta\u017cu Kad\u0142ub\u00f3w, pierwszy zast\u0119pca szefa Kontroli Technicznej Przedsi\u0119biorstwa, kierownik Dzia\u0142u Pracy i kierownik Wydzia\u0142u Produkcji Oprzyrz\u0105dowania Lotniczego. W tym czasie by\u0142 cz\u0142onkiem egzekutywy KZ PZPR w WSK Mielec. W 1962 r. na Konferencji Wojew\u00f3dzkiej PZPR w Rzeszowie wybrany zosta\u0142 sekretarzem ekonomicznym KW i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1968 r. W latach 1968-1969 pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Zespo\u0142u Przemys\u0142u Maszynowego Komisji Planowania przy Radzie Ministr\u00f3w, za\u015b w latach 1969-1971 by\u0142 wiceministrem przemys\u0142u maszynowego w rz\u0105dzie J\u00f3zefa Cyrankiewicza, a nast\u0119pnie Piotra Jaroszewicza. W latach 1971-1980 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 I sekretarza KW PZPR w Szczecinie, a r\u00f3wnocze\u015bnie w latach 1973-1980 by\u0142 radnym i przewodnicz\u0105cym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Szczecinie. Komisja ta bez zgody Biura Politycznego oraz Sekretariatu KC PZPR Od 1972 r. do 1985 r. zasiada\u0142 jako pose\u0142 w Sejmie PRL VI, VII i VIII kadencji. W sierpniu 1980 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Rz\u0105dowej w czasie rozm\u00f3w z Mi\u0119dzyzak\u0142adowym Komitetem Strajkowym w Szczecinie. Komisja ta, bez zgody Biura Politycznego oraz Sekretariatu KC PZPR, w dniu 30 VIII 1980 r. podpisa\u0142a porozumienie, a nie parafowa\u0142a, jak \u017cyczy\u0142a sobie \u00f3wczesna w\u0142adza. Nast\u0119pnie zosta\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Mieszanej do spraw nadzoru realizacji \u201ePorozumienia Szczeci\u0144skiego\u201d, kt\u00f3rego by\u0142 sygnatariuszem. W latach 1980-1982 pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Spo\u0142eczno-Zawodowego KC PZPR. W 1982 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem prezydium i sekretarzem Spo\u0142ecznej Komisji Konsultacyjnej (powo\u0142anej przez Rad\u0119 Pa\u0144stwa PRL) \u2013 Krajowego Organu Doradczego i Informacyjnego, utworzonego dla zapewnienia pomocy w organizacji zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych w zak\u0142adach pracy. Od 1982 r. do 1986 r. pracowa\u0142 na stanowisku Radcy \u2013 Ministra Pe\u0142nomocnego Ambasady PRL w Moskwie i wielokrotnie pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki charg\u00e9 d\u2019affaires. Po powrocie do kraju pracowa\u0142 w KC PZPR jako starszy inspektor, a nast\u0119pnie (do 31 X 1989 r.) w Radzie Pa\u0144stwa \u00a0jako g\u0142\u00f3wny specjalista do spraw samorz\u0105du. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 by\u0142 delegatem na III i IV Zjazd PZPR (wybieranym przez Konferencj\u0119 Zak\u0142adow\u0105 PZPR przy WSK Mielec) oraz delegatem na V, VI, VII i VIII Zjazd PZPR, a tak\u017ce I i II Krajow\u0105 Konferencj\u0119 Partyjn\u0105 (wybieranym na Konferencjach Wojew\u00f3dzkich PZPR w Rzeszowie i Szczecinie). Na VI, VII i VIII Zje\u017adzie wybierano go na cz\u0142onka KC PZPR. Jako absolwent Studium Wojskowego Politechniki Wroc\u0142awskiej zosta\u0142 mianowany w 1952 r. chor\u0105\u017cym, w 1958 r. \u2013 podporucznikiem, w 1968 r. \u2013 porucznikiem, za\u015b w 1973 r. \u2013 kapitanem w Korpusie Osobowym Oficer\u00f3w Technicznych Lotnictwa. W latach 1972-1980 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Wojew\u00f3dzkiego Komitetu Obrony w Szczecinie. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1964), Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1974) i Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1989) oraz odznaczeniami zagranicznymi (CSRS, Bu\u0142garia), a ponadto Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Medalem za Zas\u0142ugi dla Marynarki Wojennej PRL, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obrony Cywilnej PRL, Medalem 30-lecia i Medalem 40-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZW za Zas\u0142ugi dla W\u0119dkarstwa Polskiego i Br\u0105zowym Medalem za Dzia\u0142alno\u015b\u0107 na Polu Gospodarki \u0141owieckiej oraz licznymi odznakami regionalnymi. W 2002 r. z ma\u0142\u017conk\u0105 Mari\u0105 zostali odznaczeni przez Prezydenta RP Medalami za D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie. Zmar\u0142 15 I 2011 r. w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym (kwatera E-20-14) na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRYCH MARIA (z domu SZATKOWSKA),<\/strong> urodzona 9 IX 1926 r. w Konopnicy, powiat zborowski, wojew\u00f3dztwo tarnopolskie, c\u00f3rka w\u0142a\u015bcicieli ziemskich \u2013 Kazimierza i Zenobii z domu Olender. W czasie II wojny \u015bwiatowej 10 II 1940 r. wraz z ca\u0142\u0105 rodzin\u0105 zosta\u0142a internowana przez funkcjonariuszy sowieckiego NKWD i wywieziona na Syberi\u0119 (ZSRR) do miejscowo\u015bci Szadryna, rejon Kudymkar, obw\u00f3d Mo\u0142otow (obecne Perm) i przymusowo pracowa\u0142a przy wyr\u0119bie syberyjskich las\u00f3w. W 1946 r. powr\u00f3ci\u0142a do Polski i\u00a0 zamieszka\u0142a we Wroc\u0142awiu. W 1950 r. uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum i Liceum Pedagogiczne we Wroc\u0142awiu. W latach 1950-1951 pracowa\u0142a jako przewodnik dru\u017cyny harcerskiej w Szkole Podstawowej w Gniechowicach, a od 1951 r. do 1953 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Kamionnej w wojew\u00f3dztwie wroc\u0142awskim. W 1953 r., w zwi\u0105zku ze skierowaniem m\u0119\u017ca (Janusza Brycha) do pracy w WSK Mielec, zamieszka\u0142a w Mielcu i po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 wychowaniu dzieci: Ryszarda i Bo\u017ceny. Utrzymywa\u0142a kontakty z mieleckimi organizacjami spo\u0142ecznymi. Od 1962 r., po zmianie miejsca pracy m\u0119\u017ca, mieszka\u0142a w Rzeszowie, a p\u00f3\u017aniej z tych samych powod\u00f3w jeszcze kilkakrotnie zmienia\u0142a miejsce zamieszkania: Warszawa, Szczecin, Moskwa. W latach 1967-1990 r. nale\u017ca\u0142a do PZPR. 1 V 1990 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. W 1992 r. zosta\u0142a cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Sybirak\u00f3w i z tego tytu\u0142u otrzyma\u0142a uprawnienia kombatanta, a w zwi\u0105zku z nabytymi w\u00f3wczas schorzeniami zosta\u0142a w 1997 r. uznana za inwalid\u0119 wojennego I grupy. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Zes\u0142a\u0144c\u00f3w Sybiru i Medalem za D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie (2002 r.). Zmar\u0142a 30 III 2019 r. w Warszawie. Pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Pow\u0105zkach (kwatera E-20-14) w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRYCH RYSZARD,<\/strong>\u00a0urodzony 5 IX 1952 r. we Wroc\u0142awiu, syn Janusza i Marii z Szatkowskich. W latach dzieci\u0119cych mieszka\u0142 z rodzin\u0105 w Mielcu. (Ojciec zosta\u0142 skierowany do pracy w WSK Mielec.) Ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Podstawowej nr 3 w Mielcu. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 (specjalno\u015b\u0107 \u2013 tokarz) w Rzeszowie. W tym czasie nale\u017ca\u0142 do TPPR, a w latach 1970-1973 by\u0142 przewodnicz\u0105cym wszechnicy spo\u0142eczno-politycznej ZMS. Nauk\u0119 kontynuowa\u0142 w Elektromechanicznych Zak\u0142adach Naukowych im. M. Kasprzaka w Warszawie i w Technikum Mechanicznym im. Syn\u00f3w Pu\u0142k\u00f3w Ludowego Wojska Polskiego w Szczecinie, kt\u00f3re uko\u0144czy\u0142 w 1973 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa i Architektury (zakres \u2013 in\u017cynieria \u015brodowiska, specjalno\u015b\u0107 \u2013 urz\u0105dzenia sanitarne) Politechniki Szczeci\u0144skiej i w 1978 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera in\u017cynierii \u015brodowiska. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Student\u00f3w Polskich. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 VI 1978 r. w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Milicji Obywatelskiej w Szczecinie na stanowisku inspektora nadzoru rob\u00f3t instalacyjnych Wydzia\u0142u Inwestycji i Remont\u00f3w. Tak\u017ce w 1978 r. wst\u0105pi\u0142 w szeregi Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i by\u0142 jej cz\u0142onkiem do 1990 r. W 1979 r., po przeszkoleniu w Szkole Podoficerskiej MO w S\u0142upsku, zosta\u0142 mianowany na stopie\u0144 sier\u017canta oraz przeniesiony na stanowisko starszego inspektora Wydzia\u0142u Inwestycji i Remont\u00f3w. W latach 1980-1981 odby\u0142 szkolenie oficerskie w Studium Podyplomowym Akademii Spraw Wewn\u0119trznych w Warszawie i zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika MO. W latach stanu wojennego (1982-1983) by\u0142 nieetatowym dow\u00f3dc\u0105 ROMO ds. gospodarczych. W 1984 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 porucznika. Z dniem 6 VI 1986 r. zosta\u0142 przeniesiony do Wydzia\u0142u Gospodarki Materia\u0142owo-Technicznej WUSW w Szczecinie\u00a0 i prowadzi\u0142 sprawy zwi\u0105zane z konserwacj\u0105 obiekt\u00f3w WUSW. W 1989 r. zosta\u0142 mianowany na stopie\u0144 kapitana MO. Po przeprowadzonych w 1990 r. weryfikacjach przeniesiono go na stanowisko policjanta w stopniu nadkomisarza\u00a0 w Kompanii Wywiadowc\u00f3w Wydzia\u0142u Zabezpieczenia Miasta Komendy Wojew\u00f3dzkiej Policji w Szczecinie. W 1991 r. zosta\u0142 mianowany na stanowisko dow\u00f3dcy dru\u017cyny z jednoczesnym pe\u0142nieniem obowi\u0105zk\u00f3w dow\u00f3dcy plutonu w wymienionej kompanii. Z dniem 15 I 1995 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1995 r. pracuje jako kwalifikowany pracownik ochrony w Biurach Ochrony Os\u00f3b i Mienia, m.in. jako zast\u0119pca dyrektora ds. handlowych, kierownik grup konwojowych, dow\u00f3dca zmiany i koordynator. Prowadzi\u0142 te\u017c regionalny oddzia\u0142 Biura Ochrony. Jego pasj\u0105 jest kolekcjonerstwo, kt\u00f3rym zajmuje si\u0119 od 1957 r. – od czasu zamieszkania w Mielcu. Posiada imponuj\u0105ce zbiory filatelistyczne \u2013 komplet znaczk\u00f3w polskich od 1864 r. do chwili obecnej, zbiory numizmatyczne \u2013 komplet monet polskich od 1916 r. do dzi\u015b oraz zbiory medalierskie \u2013 oko\u0142o 8 tysi\u0119cy r\u00f3\u017cnych medali okoliczno\u015bciowych. Zorganizowa\u0142 kilka wystaw indywidualnych medali z w\u0142asnych zbior\u00f3w. Ponadto posiada kolekcj\u0119 oko\u0142o 600 obraz\u00f3w. Od 1979 r. jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Archeologicznego i Numizmatycznego (PTAiN). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eW S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d, Odznak\u0105 30-lecia dzia\u0142alno\u015bci PROJMORS, Odznak\u0105 35-lecia P\u017bM, Medalem Pami\u0105tkowym\u00a0 70. Rocznicy Sformowania 12 Pu\u0142ku Piechoty i innymi medalami okoliczno\u015bciowymi. Jego biogram znajduje si\u0119 w \u201eEncyklopedii Szczecina\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRYD\u017b SPORTOWY,<\/strong>\u00a0logiczna gra przy u\u017cyciu kart. Bierze w niej udzia\u0142 czterech graczy, kt\u00f3rzy tworz\u0105 dwie pary rywalizuj\u0105ce ze sob\u0105. Rozwini\u0119tymi formami bryd\u017ca s\u0105 rozgrywki ligowe lub okoliczno\u015bciowe turnieje. W Mielcu rozgrywki bryd\u017cowe rozpocz\u0119to w latach 50. XX w. Ich inicjatorami byli pracownicy Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, a miejscem spotka\u0144 bryd\u017cyst\u00f3w by\u0142 Klub WSK \u201eOwiewka\u201d – dawna willa dyrektorska przy ul. F. Chopina.\u00a0 Klub Owiewka Mielec uczestniczy\u0142 w ligowych rozgrywkach bryd\u017cowych. Organizowano te\u017c turnieje z r\u00f3\u017cnych okazji. Z czasem wycofano dru\u017cyn\u0119 z rozgrywek, ale jej cz\u0142onkowie rozgrywali lokalne turnieje, korzystaj\u0105c g\u0142\u00f3wnie z pomieszcze\u0144 Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK. W latach 70. z inicjatywy renomowanego bryd\u017cysty Bronis\u0142awa Mycielskiego powsta\u0142a dru\u017cyna bryd\u017cowa w Osiedlowym Domu Kultury MSM w Mielcu i startowa\u0142a w rozgrywkach ligowych. K\u0142opoty z finansowaniem udzia\u0142u w rozgrywkach, a p\u00f3\u017aniej stan wojenny (1981-1983) i kryzys spo\u0142eczno-ekonomiczny pa\u0144stwa spowodowa\u0142 kolejny upadek mieleckiego bryd\u017ca. Odrodzenie si\u0119 tej intelektualnej dyscypliny sportowej nast\u0105pi\u0142o w latach 90. z inicjatywy i przy wydatnym wsparciu organizacyjno-finansowym Bogdana Rojkowicza \u2013 w\u0142a\u015bciciela Hotelu Polskiego i prezesa AWR Korso. Za\u0142o\u017cono klub bryd\u017cowy, powr\u00f3cono do okoliczno\u015bciowych turniej\u00f3w i udzia\u0142u w rozgrywkach ligowych. Aktualnie Mielecki Klub Bryd\u017cowy jest uznanym organizatorem imprez bryd\u017cowych, a na jego turnieje przyje\u017cd\u017caj\u0105 znani bryd\u017cy\u015bci, g\u0142\u00f3wnie z klub\u00f3w po\u0142udniowej-wschodniej Polski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRYG RYSZARD<\/strong>, urodzony 23 II 1954 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Olszowy. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie w firmie \u201eKIRCHHOFF\u201d funkcjonuj\u0105cej w SSE \u201eEURO-PARK MIELEC\u201d. Od 1981 r. jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi, do 2000 r. odda\u0142 ok. 29 000 ml krwi. Nale\u017cy do Klubu HDK przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i mieleckiej organizacji Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK IV stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRYK ANTONI<\/strong>, urodzony 17 XI 1940 r. w Kolbuszowej, syn Antoniego i Karoliny z domu Urban. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Weryni, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Studia na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1976 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. Od 1 VII 1969 r. do 31 X 1976 r. pracowa\u0142 w Okr\u0119gowym O\u015brodku Badania Odmian Ro\u015blin Uprawnych w Przec\u0142awiu na r\u00f3\u017cnych stanowiskach \u2013 od sta\u017cysty specjalisty do g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw gospodarstwa rolnego (kierownik gospodarstwa). W latach 1976-1983 by\u0142 dyrektorem gospodarstwa szkolnego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu. Od 6 IX 1983 r. do 30 IX 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Gminy Przec\u0142aw, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do ZSR Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego im. Prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Rzemieniu (zmiana nazwy szko\u0142y) i pracowa\u0142 jako nauczyciel mianowany oraz dyrektor w roku szkolnym 1997\/1998. Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Od 2004 r. do 2008 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Mielcu. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca pracy spo\u0142ecznej. Przez blisko 40 lat dzia\u0142a\u0142 w Ochotniczych Stra\u017cach Po\u017carnych, w tym 16 lat jako prezes OSP w Rzemieniu i 15 lat jako prezes Oddzia\u0142u Gminnego Zwi\u0105zku OSP w Przec\u0142awiu. Przez 16 lat przewodniczy\u0142 Radzie Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Przec\u0142awiu. Po ponownym utworzeniu powiatu mieleckiego (1999) zosta\u0142 wybrany na radnego do Rady Powiatu Mieleckiego w I (1999-2002), II (2002-2006) i III kadencji (2006-2010) oraz na cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu I i III kadencji i przewodnicz\u0105cego Komisji Infrastruktury w II kadencji. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu na kadencj\u0119 2010-2014. W 2011 r. z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z funkcji kierownika biura Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania PROWENT. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Honorowym Medalem Boles\u0142awa Chomicza, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu na kadencj\u0119 2010-2014. W 2011 r. z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z funkcji kierownika biura Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania PROWENT. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRYK GENOWEFA TERESA<\/strong>, urodzona 20 VI 1946 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Heleny z domu Kubik. Studiowa\u0142a na Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie i uzyska\u0142a \u00a0tytu\u0142 magistra sztuki. Wyjecha\u0142a do W\u0142och i zamieszka\u0142a w niewielkim mie\u015bcie Grosseto. Zajmowa\u0142a si\u0119 konserwacj\u0105 dzie\u0142 sztuki, m.in. malowide\u0142 i rze\u017ab drewnianych w Maremmie. Po uzyskaniu nostryfikacji dyplomu ASP otrzyma\u0142a zgod\u0119 na nauczanie we W\u0142oszech. Uczy\u0142a w Grosseto, Monte Argentario i Orbetello. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem w\u0142oskiego stowarzyszenia spadochroniarzy i odpowiada za ich kontakty ze \u015brodkami masowego przekazu. Od szeregu lat propaguje polsk\u0105 kultur\u0119 we W\u0142oszech. W 1987 r. zosta\u0142a na wniosek Ministra Obrony W\u0142och odznaczona Krzy\u017cem Kawalera Republiki W\u0142oskiej, prawdopodobnie jako pierwsza Polka. Utrzymuje kontakty z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRYKCZY\u0143SKI MARCIN<\/strong>, herbu w\u0142. Gwia\u017adzicz, urodzony w 1898 r. w \u015awi\u0119canach, powiat jasielski, syn J\u00f3zefa i Olgi z Pr\u00f3szy\u0144skich. W latach dzieci\u0119cych, po przedwczesnej \u015bmierci ojca, wychowywany by\u0142 przez matk\u0119. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Zakopanem, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 prawo i le\u015bnictwo w Krakowie. W 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do polskiego wojska i walczy\u0142 w obronie odradzaj\u0105cej si\u0119 Polski. Po \u015blubie z Mari\u0105 D\u0105mbsk\u0105 w 1924 r. obj\u0105\u0142 po rodzicach maj\u0105tek w Glinach Ma\u0142ych w powiecie mieleckim i gospodarowa\u0142 na nim do 1937 r. (\u017bywy do dzi\u015b przekaz ustny \u015bwiadczy o dobrych stosunkach Brykczy\u0144skich z miejscow\u0105 ludno\u015bci\u0105.) Utrzymywa\u0142 kontakty gospodarcze z Mielcem. Po sprzedaniu maj\u0105tku w Glinach Ma\u0142ych zakupi\u0142 wi\u0119kszy maj\u0105tek w Sko\u0142yszynie w powiecie jasielskim. Tam zasta\u0142 go najazd hitlerowski na Polsk\u0119 we wrze\u015bniu 1939 r. Jako porucznik rezerwy do\u0142\u0105czy\u0142 do wycofuj\u0105cych si\u0119 polskich oddzia\u0142\u00f3w i zbiegiem okoliczno\u015bci ewakuowa\u0142 si\u0119 na W\u0119gry. Pocz\u0105tkowo planowa\u0142 przedosta\u0107 si\u0119 do Francji, ale na wie\u015b\u0107, \u017ce Niemcy przejmuj\u0105 maj\u0105tki opuszczone przez w\u0142a\u015bcicieli, powr\u00f3ci\u0142 do Sko\u0142yszyna. W czasie okupacji mieszkali w dworze Niemcy, ale przez pewien czas w zabudowaniach dworskich ukrywano tak\u017ce kilku \u017byd\u00f3w. W czasie dzia\u0142a\u0144 frontowych uciekaj\u0105cy Niemcy podpalili dw\u00f3r i zabudowania. Ostrze\u017cona wcze\u015bniej rodzina Brykczy\u0144skich przechowa\u0142a si\u0119 w piwnicy pod plebani\u0105. Po wojnie maj\u0105tek zosta\u0142 przej\u0119ty przez pa\u0144stwo i rozparcelowany, a Brykczy\u0144scy tu\u0142ali si\u0119 po okolicy. Ostatecznie M. Brykczy\u0144ski zosta\u0142 przyj\u0119ty w Mielcu przez miejscowego proboszcza ksi\u0119dza Micha\u0142a Nawalnego, znajomego z czas\u00f3w pobytu w Glinach Ma\u0142ych, a nast\u0119pnie znalaz\u0142 mieszkanie na terenie Mielca. Dwie c\u00f3rki M. Brykczy\u0144skiego (\u017cona Maria zmar\u0142a w 1944 r.) ucz\u0119szcza\u0142y do mieleckiego gimnazjum. Prawdopodobnie w 1946 r. Brykczy\u0144scy przenie\u015bli si\u0119 do Rzeszowa. Tam M. Brykczy\u0144ski, mimo k\u0142opot\u00f3w wynikaj\u0105cych z \u201epa\u0144skiego pochodzenia\u201d, pracowa\u0142 w Banku Narodowym, a nast\u0119pnie w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim (p\u00f3\u017aniej Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej). W 1952 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. Zmar\u0142 12 X 1966 r. Pochowano go w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRYL J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 23 II 1950 r. w Miko\u0142ajowicach gmina Wierzchos\u0142awice, powiat tarnowski, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Strojna. Absolwent IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tarnowie z matur\u0105 w 1968 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego Politechniki Krakowskiej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego w specjalno\u015bci technologia i organizacja budownictwa. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do organizacji studenckich, dzia\u0142a\u0142 w komisjach ekonomicznych i turystycznych ZSP i SZSP. W 1970 r. uczestniczy\u0142 w kongresie zjednoczeniowym m\u0142odzie\u017cowych organizacji studenckich w Warszawie. Po uzyskaniu uprawnie\u0144 dyplomowanego organizatora turystyki by\u0142 inspiratorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez turystycznych pieszych, m.in. z\u0142az\u00f3w wydzia\u0142owych, rajd\u00f3w Politechniki Krakowskiej, rajd\u00f3w im. Kulczyckiego, rajd\u00f3w po Karpatach i Jurze Krakowsko-Cz\u0119stochowskiej oraz rajd\u00f3w po w\u0119gierskich g\u00f3rach Matra i G\u00f3rach Bukowych. Uzyska\u0142 Z\u0142ot\u0105 G\u00f3rsk\u0105 Odznak\u0119 Turystyczn\u0105. Prowadzi\u0142 obozy stacjonarne w Szczawie ko\u0142o Limanowej. Przez pewien czas pracowa\u0142 w krakowskim oddziale Biura Turystyki \u201eAlmatur\u201d. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w zosta\u0142 zatrudniony w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego – Zarz\u0105d Bud\u00f3w nr 5 w Mielcu. Pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach,\u00a0 od in\u017cyniera budowy do kierownika mieleckiego oddzia\u0142u przedsi\u0119biorstwa (18 lat). W tym czasie firma RPBP, a po zmianie nazwy \u2013 PBP RESBUD SA, by\u0142a generalnym wykonawc\u0105 wszystkich obiekt\u00f3w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec, wielu obiekt\u00f3w SSE EURO-PARK MIELEC i u\u017cyteczno\u015bci publicznej na terenie Mielca. Budowa\u0142a te\u017c m.in. w Warszawie i Lublinie oraz Bi\u0142goraju i jego okolicach. Od 2003 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 2016 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w Mielcu. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Budownictwa w Mielcu, a aktualnie jest cz\u0142onkiem S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego Podkarpackiej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa. W kadencji 2006-2010 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezesa POD Metalowiec. Nale\u017cy do Ligi Obrony Kraju i Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 \u201e1893\u201d w Mielcu, gdzie czynnie przyczyni\u0142 si\u0119 do rekonstrukcji\u00a0 i remontu budynku \u201eSokolni\u201d (dawne kino \u201eBajka\u201d). Jest cz\u0142onkiem Rady Parafialnej Parafii pw. Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Pomaga proboszczowi w sprawach budowlanych, remontowych i konserwatorskich. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Budownictwa\u201d i \u201eBr\u0105zowym Znakiem Soko\u0142a\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BRY\u0141A ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 7 IV 1962 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Janiny z domu Jedynak. Uko\u0144czy\u0142 II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1986 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1986-1990 pracowa\u0142 na Wydziale W\u00f3zka Golfowego w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1990 r. uczy\u0142 matematyki w Szkole Podstawowej nr 11 w Mielcu. W 1991 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny w Rzeszowie, w 1994 r. studia podyplomowe w zakresie matematyki na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, a w 1997 r. otrzyma\u0142 I Stopie\u0144 Specjalizacji Zawodowej z zakresu matematyki. R\u00f3wnie\u017c w tym roku, po wygraniu konkursu, zosta\u0142 dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 11. W 1999 r. zn\u00f3w wygra\u0142 konkurs, tym razem na stanowisko dyrektora nowo utworzonego Gimnazjum nr 4 w Mielcu na osiedlu Dziubk\u00f3w. Zorganizowa\u0142 plac\u00f3wk\u0119 od podstaw i w znacz\u0105cym stopniu wp\u0142yn\u0105\u0142 na program jej dzia\u0142alno\u015bci i styl pracy. Jest nauczycielem dyplomowanym. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 2002-2006, a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cym Komisji Edukacji, Kultury i Sportu. W 2004 r. zosta\u0142 dyrektorem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 nr 2 przy ul. \u0141\u0105kowej, powsta\u0142ego z po\u0142\u0105czenia Szko\u0142y Podstawowej nr 13 i Gimnazjum nr 4. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. uzyska\u0142 mandat radnego powiatowego, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 wicestarosty powiatu mieleckiego na kadencj\u0119 2010-2014. W 2014 r. zosta\u0142 ponownie wybrany na radnego powiatowego i na cz\u0142onka Zarz\u0105du w kadencji 2014-2018. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zdoby\u0142 mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 wicestarosty powiatu mieleckiego w kadencji 2018-2023. Tak\u017ce w wyborach samorz\u0105dowych 2024 zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego, a nast\u0119pnie wybrano go na wicestarost\u0119 powiatu mieleckiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRY\u0141A JOANNA<\/strong>, urodzona 3 VII 1980 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jerzego i Henryki z Konczewskich. Uprawia\u0142a lekkoatletyk\u0119 w \u201eStali\u201d Mielec, a nast\u0119pnie w LKS Mielec. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w biegach przez p\u0142otki. W 1996 r. zdoby\u0142a wicemistrzostwo Polski juniorek w hali w biegu na 60 m pp\u0142, a w 1997 r. zosta\u0142a wicemistrzyni\u0105 Polski juniorek w biegu na 100 m pp\u0142 (14,96 sek.). W p\u00f3\u017aniejszych latach wycofa\u0142a si\u0119 z uprawiania wyczynowego sportu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRY\u0141A KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 17 VI 1937 r. w Niekurzy, syn Szczepana i Genowefy z Wyrzykowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu. Po maturze, kt\u00f3r\u0105 zda\u0142 w 1955 r., zosta\u0142 zatrudniony w WSK i z przedsi\u0119biorstwem tym zwi\u0105za\u0142 ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe. Pracowa\u0142 jako: mechanik lotniczy (1955-1956), technolog (1957-1958), planista (1960-1962), kierownik zmianowy Wydz. 31 (1963-1965), zast\u0119pca kierownika Wydz. 36 (1966-1972), kierownik Wydz. 30 i 53 (1973-1980) i szef produkcji zespo\u0142\u00f3w do samolotu I\u0141-86. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Ponadto w latach 1958-1960 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej w Fabrycznym Klubie Sportowym \u201eStal\u201d Mielec w latach 1968-1985, kt\u00f3re obfitowa\u0142y w liczne sukcesy krajowe i mi\u0119dzynarodowe. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eBRYZA\u201d<\/strong>, samolot p\u0142atowiec r\u00f3\u017cnego przeznaczenia wywodz\u0105cy si\u0119 z rodziny samolot\u00f3w AN-28, opracowany i produkowany przez WSK \u201ePZL-Mielec\u201d od 1994 r. i nast\u0119pnie przez Polskie Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu. Jego konstruktorem jest mgr in\u017c. Tomasz Oleksiak. Wyprodukowane wersje to: \u201eBryza-1\u201d (transportowo-desantowy, 2 pilot\u00f3w + 17 miejsc dla spadochroniarzy, pierwszy lot wykonany przez pilot\u00f3w Henryka Bronowickiego i Zygmunta Osaka 7 VIII 1992 r.), \u201eBryza-2 RF\u201d (transportowo-pasa\u017cerski, 2 pilot\u00f3w, 18 miejsc dla pasa\u017cer\u00f3w) o mocy startowej\/ci\u0105gu 2 x 960 KM, masie startowej 6500 kg i masie u\u017cytecznej 2500 kg, \u201eBryza \u20131R (ratownictwo morskie, pierwszy lot wykonany przez pilot\u00f3w Henryka Bronowickiego i Czes\u0142awa \u017bywockiego 1 X 1992 r.) o mocy startowej\/ci\u0105gu 2 x 960 KM, masie startowej 7000 kg i masie u\u017cytecznej 2400 kg. Aktualnie produkowany jest tak\u017ce M28B \u201eBryza\u201d przeznaczony do rozpoznawania morskiego i ochrony w\u00f3d przybrze\u017cnych. Jeden z samolot\u00f3w tej wersji zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do wyposa\u017cenia si\u0142 szybkiego reagowania NATO. W VII Mi\u0119dzynarodowym Salonie Przemys\u0142u Obronnego w Kielcach (wrzesie\u0144 2000 r.) samolot M28B \u201eBryza\u201d zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony presti\u017cow\u0105 statuetk\u0105 \u201eDefendera\u201d. W 2004 r. 25 sztuk lata\u0142o w Marynarce Wojennej RP, z tego 4 (M28 Bryza Bis) nale\u017ca\u0142o do Si\u0142 Szybkiego Reagowania NATO. W styczniu 2005 r. przekazano ostatni egzemplarz z 10 zam\u00f3wionych przez polskie Dow\u00f3dztwo Si\u0142 Powietrznych. W p\u00f3\u017aniejszych latach zosta\u0142 sprzedany armii USA i w 2017 r. armii niemieckiej.<\/p>\r\n

\"\"BRZD\u0118K JANUSZ ANDRZEJ<\/b>, urodzony w 1959 r. w Chmielowie, syn Adama i Bronis\u0142awy. Mieszka\u0142 w Mielcu, gdzie ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Podstawowej nr 7. Nale\u017ca\u0142 do Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Staszica w Lublinie z matur\u0105 w 1978 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1983 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1985 r. w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie jako asystent. W 1991 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora z matematyki. Od 1993 r. do 2000 r. by\u0142 adiunktem. W 2000 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 z matematyki, a w 2017 r. \u2013 tytu\u0142 profesora. Kolejnymi miejscami pracy naukowej i pedagogicznej oraz stanowiskami by\u0142y: Filia Politechniki \u0141\u00f3dzkiej w Bielsku-Bia\u0142ej, p\u00f3\u017aniej Uniwersytet Bielsko-Bialski, (2000-2001, adiunkt); Akademia Pedagogiczna im. KEN w Krakowie, p\u00f3\u017aniej Uniwersytet Pedagogiczny i Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej, (2001-2018, profesor uczelniany, od 2011 r. kierownik Katedry R\u00f3wna\u0144 i Nier\u00f3wno\u015bci Funkcyjnych). Od 2018 r. pracuje w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej im. Stanis\u0142awa Staszica w Krakowie, najpierw jako profesor uczelniany i od 2019 r. \u2013 profesor. By\u0142 promotorem kilku doktorat\u00f3w z matematyki. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem ponad 150 prac z matematyki opublikowanych w presti\u017cowych czasopismach naukowych o zasi\u0119gu \u015bwiatowym, wsp\u00f3\u0142autorem jednej monografii naukowej i wsp\u00f3\u0142redaktorem czterech monografii wielu autor\u00f3w. Od kilku lat regularnie znajduje si\u0119 na li\u015bcie najcz\u0119\u015bciej cytowanych naukowc\u00f3w z ca\u0142ego \u015bwiata, sygnowanej przez Uniwersytet Stanforda oraz wydawnictwo Elsevier. Wchodzi\u0142 w sk\u0142ad komitet\u00f3w naukowych ponad 50 mi\u0119dzynarodowych konferencji matematycznych. Wielokrotnie przewodniczy\u0142 Komitetowi Naukowemu i Komitetowi Organizacyjnemu Mi\u0119dzynarodowej Konferencji z R\u00f3wna\u0144 i Nier\u00f3wno\u015bci Funkcyjnych (ICFEI). Kilkakrotnie przewodniczy\u0142 Komitetowi Naukowemu Mi\u0119dzynarodowej Konferencji ze Stabilno\u015bci Typu Ulama (CUTS). Znajduje si\u0119 w sk\u0142adzie komitet\u00f3w redakcyjnych kilku znacz\u0105cych naukowych czasopism matematycznych o zasi\u0119gu \u015bwiatowym. Zosta\u0142 uznany za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cego si\u0119 recenzenta przez mi\u0119dzynarodow\u0105 baz\u0119 danych naukowych Web of Science.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eBRZEMI\u0118\u201d<\/strong>, rze\u017aba plenerowa artysty rze\u017abiarza Lidii Stehnovej z Warszawy. Powsta\u0142a w czasie I Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-1969\u201d. Pocz\u0105tkowo usytuowano j\u0105 na skrzy\u017cowaniu ulic L. Solskiego i Ossoli\u0144skich, ale w zwi\u0105zku z przebudow\u0105 tego skrzy\u017cowania zosta\u0142a przeniesiona na zieleniec przy ul. Ks. P. Skargi, obok pawilon\u00f3w handlowo-us\u0142ugowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRZESKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, w\u0142a\u015bciciel posiad\u0142o\u015bci w \u0141\u0105czkach (p\u00f3\u017aniej \u0141\u0105czkach Brzeskich), doktor praw. W 1877 r. zosta\u0142 wybrany \u00a0na zast\u0119pc\u0119 prezesa Wydzia\u0142u Powiatowego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRZEZI\u0143SKI MIKO\u0141AJ<\/strong>, szlachcic tytu\u0142owany starost\u0105 mieleckim, wzmiankowany w 1573 r. jako zarz\u0105dzaj\u0105cy cz\u0119\u015bci\u0105 Mielca w imieniu Jana (V) Mieleckiego. Posiada\u0142 niewielki folwark przy B\u0142oniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRZE\u017bA\u0143CZYK ANTONI<\/strong>, urodzony 19 I 1919 r. w Brze\u017canach. Pierwsze kontakty z pi\u0142k\u0105 no\u017cn\u0105 mia\u0142 w KS \u201ePodg\u00f3rze\u201d Krak\u00f3w w latach 30. Po II wojnie \u015bwiatowej gra\u0142 w \u201eWarcie\u201d Pozna\u0144 (I liga) i \u201eKolejarzu\u201d Pozna\u0144 (I liga). W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 kurs trenerski w Krakowie. Od 1953 r. by\u0142 zawodnikiem i graj\u0105cym trenerem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej \u201eStali\u201d Mielec, a w 1955 r. \u2013 g\u0142\u00f3wnym autorem pierwszego awansu \u201eStali\u201d do II ligi. W latach 1956-1958 trenowa\u0142 \u201ePoloni\u0119\u201d Bytom i \u201eZawisz\u0119\u201d Bydgoszcz oraz \u201eResovi\u0119\u201d. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 pod koniec 1958 r. i w 1960 r. doprowadzi\u0142 \u201eStal\u201d do pierwszego awansu do I ligi. W latach 60. i 70. prowadzi\u0142 \u201eZag\u0142\u0119bie\u201d Sosnowiec, \u201eZag\u0142\u0119bie\u201d Wa\u0142brzych i \u201eG\u00f3rnika\u201d Zabrze, w kt\u00f3rym przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Polski w 1972 r. W latach 1964-1965 by\u0142 trenerem reprezentacji Polski junior\u00f3w, a w 1966 r. zosta\u0142 trenerem-selekcjonerem I reprezentacji Polski i prowadzi\u0142 j\u0105 w 12 spotkaniach mi\u0119dzypa\u0144stwowych. W p\u00f3\u017aniejszych latach zyska\u0142 s\u0142aw\u0119 mi\u0119dzynarodow\u0105, trenuj\u0105c czo\u0142owe dru\u017cyny w r\u00f3\u017cnych krajach europejskich, m.in. \u201eFeyenoord\u201d Rotterdam, \u201eAris\u201d Saloniki, PAOK Saloniki, \u201eRapid\u201d Wiede\u0144, \u201eVienna\u201d Wiede\u0144 i Wienner SC. Zmar\u0142 w 1987 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRZOZA W\u0141ADYS\u0141AWA (z domu GALEK)<\/strong>, urodzona 23 XI 1948 r. w Kie\u0142kowie k\/Mielca, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Ireny z domu Harla. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej w 1968 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 wychowawczyni w \u017b\u0142obku nr 2 w Mielcu, a od 1972 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka w Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 4. W roku 1978 powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora w Przedszkolu Nr 3 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 1983-1993 by\u0142a dyrektorem Przedszkola nr 13 w Mielcu. Studiowa\u0142a w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli im. W\u0142. Spasowskiego w Warszawie i w 1981 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Przyznano jej tak\u017ce II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. By\u0142a dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRZOZOWA (ULICA)<\/strong>, ulica d\u0142ugo\u015bci 311 m, na terenie buduj\u0105cego si\u0119 osiedla Borek. Powsta\u0142a w latach 80., a nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 I 1987 r. Posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. \u0141\u0105czy cz\u0119\u015b\u0107 p\u00f3\u0142nocn\u0105 osiedla z ulic\u0105 H. Sienkiewicza. Krzy\u017cuje si\u0119 z ulicami Wsp\u00f3ln\u0105 i W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y. Wznosz\u0105 si\u0119 przy niej z jednej strony \u201eszereg\u00f3wki\u201d, a z drugiej domy jednorodzinne. W 2004 r. i 2007 r. przeprowadzono remonty, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano chodnik z kostki brukowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BRZUSZEK BOGDAN<\/strong>, urodzony 21 X 1965 r. w Kolbuszowej, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Rembisz. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Elektryczno-Mechanicznych w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1985 r. W m\u0142odzie\u0144czych latach gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w LZS Rani\u017c\u00f3w (kl. A). Studiowa\u0142 na rzeszowskiej Filii Uniwersytetu Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie (Wydzia\u0142 Prawa i Administracji) i w 1991 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W tym roku zosta\u0142 zatrudniony w Rejonowym Biurze Pracy w Kolbuszowej. W latach 1992-1999 pracowa\u0142 w kolbuszowskiej Filii Pierwszego Komercyjnego Banku S.A. w Lublinie, od 1995 r. jako kierownik. W 1999 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem mieleckiego Oddzia\u0142u Pierwszego Komercyjnego Banku S.A. w Lublinie, przekszta\u0142conego 1 VII 1999 r. w Oddzia\u0142 Powszechnego Banku Kredytowego S.A. w Warszawie. W 2003 r. przeszed\u0142 na stanowisko dyrektora Wschodniego Banku Cukrownictwa S.A. w Lublinie \u2013 Oddzia\u0142 w Ropczycach. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n

BRZY\u015aCIE<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci gminy Gaw\u0142uszowice, przy rzece Wis\u0142oce oraz drogach powiatowych: nr 1\u00a0143 (Gaw\u0142uszowice \u2013 Chrz\u0105st\u00f3w \u2013 Mielec), nr 1\u00a0144 (Brzy\u015bcie \u2013 Tusz\u00f3w Ma\u0142y) i nr 1\u00a0145 (M\u0142odoch\u00f3w \u2013 Brzy\u015bcie). Jej teren o powierzchni 3,59 km2<\/sup> zamieszkuje oko\u0142o 300 os\u00f3b.\u00a0 Czynne s\u0105 72 gospodarstwa rolne (stan na 31 XII 2023 r.) Grupa os\u00f3b doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu i do innych o\u015brodk\u00f3w przemys\u0142owych, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 pracuje na miejscu, poniewa\u017c w Brzy\u015bciu\u00a0 funkcjonuj\u0105: du\u017ca firma \u201eAndrex\u201d i kilkana\u015bcie\u00a0 innych podmiot\u00f3w gospodarczych. Zdecydowanie przewa\u017ca zabudowa murowana i nie brak okaza\u0142ych gospodarstw. Posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: drogow\u0105, elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, telekomunikacyjn\u0105 i indywidualne przydomowe oczyszczalnie \u015bciek\u00f3w (przy pomocy finansowej Urz\u0119du Gminy w Gaw\u0142uszowicach). W pejza\u017cu wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119:\u00a0 kaplica pw. Matki Bo\u017cej Fatimskiej, Dom Stra\u017caka, Dom Ludowy i zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w firmy \u201eAndrex \u2013 D\u0105browski\u201d s.j. W obiektach tych czynne s\u0105: Dom Dziennego Pobytu i Klub Seniora dla senior\u00f3w z gminy Gaw\u0142uszowice, prowadzone przez Stowarzyszenie \u201eRazem Czynimy Dobro\u201d. Ponadto spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Stowarzyszenie \u201eBrzy\u015bcie \u2013 Twoja Sprawa\u201d i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich. Ciekawostk\u0105 zoologiczn\u0105 jest zwierzyniec, zorganizowany przy firmie \u201eAndrex-D\u0105browski\u201d i odwiedzany przez grupy i indywidualnych turyst\u00f3w.<\/p>\r\n

Historia <\/strong>Pierwsze wzmianki o wsi pochodz\u0105 z pocz\u0105tk\u00f3w XVI w., wi\u0119c mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce powsta\u0142a pod koniec XV w. w pobli\u017cu ruchliwego go\u015bci\u0144ca, biegn\u0105cego z Mielca do Gaw\u0142uszowic i dalej do przewozu na Wi\u015ble. W 1514 r. zakupi\u0142 j\u0105 od Hieronima Szczepanowskiego Stanis\u0142aw Mielecki. Po podziale d\u00f3br Stanis\u0142awa Mieleckiego w 1548 r. Brzy\u015bcie i okolic\u0119 otrzyma\u0142 Jan Mielecki (wojewoda podolski, marsza\u0142ek wielki koronny), a po nim \u2013 Miko\u0142aj Mielecki (wojewoda podolski, hetman wielki koronny). Przez kr\u00f3tki czas w\u0142a\u015bcicielami byli Chodkiewiczowie (hetman Jan Karol i \u017cona \u2013 Zofia z Mieleckich), a p\u00f3\u017aniej Ossoli\u0144scy. Dokumenty wspominaj\u0105 te\u017c o kolejnym w\u0142a\u015bcicielu \u2013 szlachcicu Pruszy\u0144skim \u2013 pods\u0119dku ziemskim sandomierskim. \u0179r\u00f3d\u0142a m\u00f3wi\u0105 niewiele o przebiegu krwawej rebelii ch\u0142opskiej w 1846 r. i uw\u0142aszczeniu ch\u0142op\u00f3w w 1848 r. W latach 1853-1855 Brzy\u015bcie wesz\u0142o w sk\u0142ad nowo utworzonego powiatu mieleckiego. Pod koniec XIX w. wystarano si\u0119 o szko\u0142\u0119 1-klasow\u0105. W 1899 r. za\u0142o\u017cono jednostk\u0119 Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej i ju\u017c dwa lata p\u00f3\u017aniej zakupiono czteroko\u0142ow\u0105 pomp\u0119 ss\u0105co-t\u0142ocz\u0105c\u0105, kt\u00f3ra s\u0142u\u017cy\u0142a skutecznie przez wiele lat. Na prze\u0142omie wiek\u00f3w XIX i XX, podobnie jak w innych wsiach parafii w Gaw\u0142uszowicach, nasili\u0142a si\u0119 emigracja zarobkowa. I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza jej pierwsze lata 1914-1915, kiedy cztery razy przetoczy\u0142 si\u0119 front oraz dwukrotnie teren ten okupowali Rosjanie (19 IX \u2013 4 X 1914 i 7 XI 1914 \u2013 11 V 1915), pozostawi\u0142a po sobie zniszczenia i wielkie zubo\u017cenie ludno\u015bci. W niepodleg\u0142ej Polsce mieszka\u0144cy Brzy\u015bcia wykazywali si\u0119 du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105. Odrodzi\u0142a si\u0119 OSP, utworzono oddzia\u0142 Zwi\u0105zku Strzeleckiego (1927 r.), ko\u0142o Stronnictwa Ludowego (1932 r.) i ko\u0142o ZMW. Rozw\u00f3j ten powstrzyma\u0142a na pewien czas wielka pow\u00f3d\u017a w 1934 r. Po usuni\u0119ciu zniszcze\u0144 m.in. wybudowano murowan\u0105 szko\u0142\u0119 i drewnian\u0105 remiz\u0119 stra\u017cack\u0105. Kolejne zniszczenia i tragedie przynios\u0142y II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Niekt\u00f3rzy brzy\u015bcianie wst\u0105pili do ZWZ-AK i uczestniczyli w akcjach bojowych. Jeden z nich \u2013 por. Piotr Pazdro ps. \u201eRolnik\u201d by\u0142 komendantem plac\u00f3wki AK i dow\u00f3dc\u0105 s\u0142ynnego batalionu AK \u201eHejna\u0142\u201d w czasie Akcji \u201eBurza\u201d w 1944 r. Po wojnie wie\u015b zn\u00f3w zacz\u0119\u0142a si\u0119 odbudowywa\u0107. R\u00f3wnocze\u015bnie z roku na rok coraz wi\u0119cej os\u00f3b podejmowa\u0142o prac\u0119 w mieleckiej WSK i innych zak\u0142adach pracy. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 285 mieszka\u0144c\u00f3w 107 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych. Wzrost zamo\u017cno\u015bci mieszka\u0144c\u00f3w wp\u0142ywa\u0142 na zmiany oblicza wsi. Zmieniano pokrycia dachowe, budowano domy murowane. W 1972 r. oddano do u\u017cytku murowany Dom Stra\u017caka, a w 1984 r. \u2013 kaplic\u0119 pw. Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej. W 1988 r. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 firma Andrzeja D\u0105browskiego, kt\u00f3ra przyj\u0119\u0142a p\u00f3\u017aniej nazw\u0119 \u201eAndrex\u201d. Mimo hiperinflacji i przemian ustrojowych w kraju na pocz\u0105tku lat 90., maj\u0105cych du\u017cy wp\u0142yw na nowe regu\u0142y rynkowe, firma ta rozwija\u0142a si\u0119 z roku na rok i da\u0142a zatrudnienie wielu mieszka\u0144com Brzy\u015bcia i okolic. Wysoka jako\u015b\u0107 i skuteczna promocja spowodowa\u0142y, \u017ce podstawowe produkty \u201eAndrex-u\u201d \u2013 zawory kwasoodporne – zyska\u0142y \u015bwiatow\u0105 renom\u0119. Rodzina D\u0105browskich rozwija\u0142a te\u017c baz\u0119 i wyposa\u017cenie. Wprowadzono us\u0142ugi gastronomiczne. Uruchomiono O\u015brodek Jazdy Konnej. Za\u0142o\u017cono Klub Sportowy \u201eAndrex\u201d, kt\u00f3rego dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej gra\u0142a przez kilka sezon\u00f3w w rozgrywkach regionalnych. Rozwoju wsi nie zatrzyma\u0142y nawet niebezpieczne powodzie w 1997, 2001 i 2010 r. W 1993 r. Brzy\u015bcie zosta\u0142o w\u0142\u0105czone w granice nowo utworzonej gminy Gaw\u0142uszowice, kt\u00f3ra w 1999 r. wesz\u0142a w sk\u0142ad powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Wydarzeniami pierwszej dekady XXI w. w Brzy\u015bciu by\u0142y: II Zjazd Zwi\u0105zku OSP RP wojew\u00f3dztwa podkarpackiego (10 III 2007) i mecz w Brzy\u015bciu legendarnej dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej \u201eOr\u0142\u00f3w G\u00f3rskiego\u201d (6 IX 2009). R\u00f3wnocze\u015bnie rozbudowywano i unowocze\u015bniano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: wodoci\u0105gow\u0105, telekomunikacyjn\u0105 oraz przydomowe oczyszczalnie \u015bciek\u00f3w, realizowane przy pomocy finansowej Urz\u0119du Gminy w Gaw\u0142uszowicach. Przeprowadzono remonty i modernizacje Domu Stra\u017caka i Domu Ludowego. Z inicjatywy Stowarzyszenia \u201eRazem Czynimy Dobro\u201d w cz\u0119\u015bci obiekt\u00f3w firmy \u201eAndrex \u2013 D\u0105browski\u201d s.j. zorganizowano dla senior\u00f3w z gminy Gaw\u0142uszowice Dzienny Dom Pomocy i Klub Seniora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUBULA JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1796 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 we Wiedniu. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1824 r. Od tego roku pracowa\u0142 jako wikary w Tarnowie, a 2 lata p\u00f3\u017aniej jako katecheta w tarnowskiej Szkole G\u0142\u00f3wnej. W 1833 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Mielcu. Zmar\u0142 24 XII 1841 r. Pochowany w Mielcu, prawdopodobnie na cmentarzu nad Wis\u0142ok\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUCZEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 25 IV 1918 r. w Podleszanach, syn Jana i Antoniny z domu Smaczny. Absolwent Technikum Ogrodniczego w Tarnowie. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 kupieck\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Mielcu w 1938 r. W dalszych latach, mimo wielu utrudnie\u0144, nie zrezygnowa\u0142 z jej prowadzenia, a po okresie \u201eodwil\u017cy\u201d w latach 1956-1957 systematycznie i konsekwentnie j\u0105 rozwija\u0142. Zbudowa\u0142 nowe sklepy w rejonie ul. 3 Maja i obiekty w rodzinnym gospodarstwie w Woli Mieleckiej. Do pracy w\u0142\u0105czy\u0142 ca\u0142\u0105 swoj\u0105 najbli\u017csz\u0105 rodzin\u0119. Nieustaj\u0105cy rozw\u00f3j firmy i ci\u0119\u017cka praca rodziny Buczk\u00f3w wzbudza\u0142y w mieleckim \u015brodowisku powszechne uznanie. Znajdowa\u0142 te\u017c czas na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Sprawowa\u0142 z wyboru funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Ko\u0142a Kupieckiego i zdoby\u0142 sobie wielki autorytet w \u015brodowisku kupieckim Mielca. Dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w Stronnictwie Demokratycznym. Wielokrotnie sponsorowa\u0142 wa\u017cne przedsi\u0119wzi\u0119cia spo\u0142eczne. Wspiera\u0142 bogatym do\u015bwiadczeniem swoich nast\u0119pc\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Pami\u0105tkowym 60-lecia Naczelnej Rady Zrzesze\u0144 Prywatnego Handlu i Us\u0142ug. Zmar\u0142 19 I 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUCZEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 I 1942 r. w Dacharzowie, syn Grzegorza i Zofii z domu Bartosik. Absolwent Technikum Hutniczego w Stalowej Woli. Po maturze (1961) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Hucie Stalowa Wola na stanowisku kontrolera. W 1965 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu i pracowa\u0142 kolejno jako: nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych (1965-1973), kierownik Technikum \u2013 Wydzia\u0142 dla Pracuj\u0105cych (1973-1974), nauczyciel (1974-1975) i kierownik internatu (1975-1977). Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c w 1972 r. studia na Politechnice Krakowskiej \u2013 z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika i w 1974 r. studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie \u2013 z tytu\u0142em magistra techniki. W latach 1977-1982 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Kielc i w tamtejszej Izbie Rzemie\u015blniczej pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika Zarz\u0105du Izby na wojew\u00f3dztwo tarnobrzeskie. W 1982 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako nauczyciel (1982-1984), a od 1984 r. jako wicedyrektor. Funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 31 VIII 2005 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i przez nast\u0119pny rok szkolny pracowa\u0142 jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych mechanicznych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do wielu prac spo\u0142ecznych. W latach 1983-1985 zorganizowa\u0142 w Mielcu \u2013 w ramach ODN w Rzeszowie \u2013 Studium Przedmiotowo-Metodyczne dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu z wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego i by\u0142 jego spo\u0142ecznym kierownikiem. W latach 1991-1995 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Komisji Socjalnej przy Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie. Od lat 80. by\u0142 wybierany do Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu, m. in. by\u0142 cz\u0142onkiem jego prezydium i od 1998 r. \u2013 wiceprezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u. By\u0142 recenzentem i opiniodawc\u0105 program\u00f3w nauczania dla przedmiotu: silniki spalinowe, dla technikum mechanicznego dla doros\u0142ych. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 II stopnia w zakresie przedmiot\u00f3w zawodowych mechanicznych, tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego oraz wpis na list\u0119 ekspert\u00f3w Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu, upowa\u017cniaj\u0105cych do udzia\u0142u w sk\u0142adach komisji egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych dla nauczycieli ubiegaj\u0105cych si\u0119 o awans zawodowy. Za osi\u0105gni\u0119cia w pracy zawodowej i spo\u0142ecznej zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, a tak\u017ce nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz Ministra Edukacji i Sportu.<\/p>\r\n

BUCZEK W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 13 II 1935 r. w \u0141apczycy. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych 29 VI 1958 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w Baranowie Sandomierskim, \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy, Matki Bo\u017cej Anielskiej w D\u0119bicy i od 1966 r. w Grobli. W 1975 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Grobli i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2005 r. Od 2005 r. do 2007 r. by\u0142 rezydentem w tej\u017ce parafii. W 2007 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu i pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej jako penitencjarz. Od 2013 r. mieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Zmar\u0142 21 IX 2013 r. Spoczywa na cmentarzu w Grobli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUCZEK W\u0141ADYS\u0141AWA (z domu SZELIGA, \u017cona Stanis\u0142awa)<\/strong>, urodzona 5 VI 1940 r. w Radgoszczy, c\u00f3rka Kazimierza i Zofii z Szelig\u00f3w. Absolwentka Technikum Rolniczego w Rzemieniu. Po maturze w 1960 r. pracowa\u0142a kolejno w: PZGS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu jako ksi\u0119gowa (1960-1961), Radzie Powiatowej Zrzeszenia LZS jako instruktor i LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec jako instruktor lekkoatletyki (1960-1968) oraz w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego (1968-1990). W mi\u0119dzyczasie studiowa\u0142a na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na AWF w Krakowie (1986) i uzyska\u0142a drugi stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie kultury fizycznej (1988). Posiada\u0142a tytu\u0142 nauczyciela mianowanego. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1990 r. Systematyczne treningi lekkoatletyczne podj\u0119\u0142a w wieku szkolnym, specjalizuj\u0105c si\u0119 w biegach \u015brednich. W barwach LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec startowa\u0142a przez 10 lat, by\u0142a czo\u0142ow\u0105 biegaczk\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego i plasowa\u0142a si\u0119 w tabelach najlepszych w Polsce na 800 m. W latach 1963 i 1964 zosta\u0142a mistrzyni\u0105 Polski Zrzeszenia LZS na dystansie 800 m. W 1966 r. by\u0142a finalist\u0105 w biegu na 800 m w ramach Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady z okazji 1000-lecia Pa\u0144stwa Polskiego. Jej rekord \u017cyciowy wynosi\u0142 2.16,8. Po zako\u0144czeniu kariery wyczynowej uprawia\u0142a sport rekreacyjnie. Utrzymywa\u0142a dobr\u0105 form\u0119, m.in. zdoby\u0142a w 1988 r. I miejsce w\u015br\u00f3d nauczycielek w \u00a0kategorii wiekowej powy\u017cej 45 lat w XXIV \u201eCrossie Ostrzeszowskim Nauczycieli\u201d na dystansie 3000 m. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 2000-2001 by\u0142a wolontariuszk\u0105 TPD. Za osi\u0105gni\u0119cia zawodowe i sportowe wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1988) i Medalem 50-lecia Zrzeszenia LZS (1996).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUCZEK ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 3 III 1955 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Rozalii z Frankowicz\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studia wy\u017csze na Politechnice Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1981-1983 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku technologa, a w latach 1983-1988 by\u0142 mistrzem w Zak\u0142adzie Remontowo-Budowlanym Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Na kolejne 2 lata zosta\u0142 oddelegowany do Niemiec jako kierownik kontraktu. Od 1990 r. sprawuje funkcj\u0119 prezesa Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany na radnego i w III kadencji Rady Miejskiej w Mielcu (1998-2002) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady od 21 X 1999 r. (po \u015bmierci poprzedniego wiceprzewodnicz\u0105cego Kazimierza Palucha). W 2002 r. zosta\u0142 wybrany na radnego IV kadencji Rady Miejskiej (2002-2006) i powierzono mu ponownie funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady. 20 marca 2003 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji wiceprzewodnicz\u0105cego i radnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUCZEK \u2013 KOLANKO DOROTA (z domu BUCZEK),<\/strong>\u00a0urodzona 6 I 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tadeusza i Teresy z \u017burawskich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1989 r. Studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (kierunek: pedagogika, specjalizacja: pedagogika opieku\u0144czo-wychowawcza) uko\u0144czy\u0142a w 2000 r. z tytu\u0142em magistra pedagogiki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Liceum Medycznym Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Medycznych w Mielcu jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu (1994-1997), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w \u015awietlicy Profilaktyczno-Wychowawczej TPD w Mielcu jako wychowawca i w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu jako nauczyciel \u015bwietlicy ( 1999-2001). Od 1 XI 2001 r. zosta\u0142a zatrudniona w Gimnazjum nr 4 Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 nr 2 w Mielcu jako pedagog \u2013 reedukator. W kolejnych latach by\u0142a ponadto przewodnicz\u0105c\u0105 zespo\u0142u wychowawczego i koordynatorem ds. bezpiecze\u0144stwa oraz prowadzi\u0142a zaj\u0119cia dodatkowe. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a i uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe kwalifikacyjne w zakresie terapii pedagogicznej i resocjalizacji na Uniwersytecie Rzeszowskim (2003 r.), studia podyplomowe na kierunku: Zarz\u0105dzanie i rozliczanie projekt\u00f3w finansowanych przez Uni\u0119 Europejsk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2009 r.), studia podyplomowe na kierunku: Zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105, tak\u017ce w WSIiZ w Rzeszowie (2011 r.) i studia podyplomowe na kierunku: Mediacje i negocjacje (specjalno\u015b\u0107: Mediacje rodzinne i karne) w Uczelni \u0141azarskiego w Warszawie (2016 r.). Od 1 IX 2017 r. do 31 VIII 2021 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 pedagoga szkolnego w Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu. W tym okresie by\u0142a m.in.: terapeut\u0105 pedagogicznym, profilaktykiem, przewodnicz\u0105c\u0105 zespo\u0142u wychowawczego, koordynatorem wielu projekt\u00f3w i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 oraz opiekunem Szkolnego Ko\u0142a Mediacji. Uzyska\u0142a stopnie awansu zawodowego do nauczyciela dyplomowanego w\u0142\u0105cznie. Ponadto jest czynnym mediatorem wpisanym na listy S\u0105d\u00f3w w Tarnobrzegu i Warszawie. Mediuje w sprawach cywilnych, rodzinnych i gospodarczych oraz karnych i karnych z nieletnim sprawc\u0105 czynu karalnego. W wyniku konkursu od 1 IX 2021 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 13 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUDA KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 3 V 1960 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Heleny z domu Krempa. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu. Karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w \u201eStali\u201d Mielec. Ju\u017c w wieku 16 lat gra\u0142 w I-ligowym zespole \u201eStali\u201d, u boku takich s\u0142aw jak Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak i Andrzej Szarmach. Og\u00f3\u0142em w mieleckim zespole rozegra\u0142 w latach 1976-1983 143 mecze i strzeli\u0142 25 bramek. W tym okresie \u201e Stal\u201d plasowa\u0142a si\u0119 najpierw w czo\u0142\u00f3wce I ligi, a w sezonie 1981\/1982 zdoby\u0142a 3. miejsce i uczestniczy\u0142a w rozgrywkach Pucharu UEFA. Niestety, w nast\u0119pnym sezonie spad\u0142a do II ligi, a K. Buda przeszed\u0142 do \u201eLegii\u201d Warszawa i gra\u0142 w niej do 1989 r. (\u201eLegia\u201d zdoby\u0142a w tym roku Puchar Polski). Od 1977 r. wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji Polski junior\u00f3w, a od 1979 r. w olimpijskiej reprezentacji Polski. W tym zespole by\u0142 liderem i jednym z najlepszych strzelc\u00f3w. Rozegra\u0142 tak\u017ce 5 mecz\u00f3w w I reprezentacji Polski. W latach 90. gra\u0142 w Finlandii (VPS Vaasa, FC Oulu, TPS Turku i IFK Sunden), z rocznym epizodem w 1994 r. w \u201ePogoni\u201d Grodzisk Mazowiecki. W 1997 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zawodnikiem \u201eDolcanu\u201d Z\u0105bki, z kt\u00f3rym awansowa\u0142 do II ligi. R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w warszawskiej Elektrociep\u0142owni \u017bera\u0144. W 2001 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 zaj\u0105\u0142 si\u0119 trenowaniem dru\u017cyn pi\u0142karskich na terenie Mazowsza. By\u0142 m.in. trenerem Mazura Radzymin i Wis\u0142y Jab\u0142onna.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDA MARIAN WALENTY<\/strong>, urodzony 20 VIII 1931 r. w Sadkowej G\u00f3rze ko\u0142o Mielca, syn Antoniego i Konstancji z domu Gacek. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum Mechaniczne w Wa\u0142brzychu z matur\u0105 w 1952 r. oraz w 1957 r. Akademi\u0119 G\u00f3rniczo-Hutnicz\u0105 w Krakowie z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku technologa proces\u00f3w \u015blusarsko-spawalniczych. Ta dziedzina sta\u0142a si\u0119 jego pasj\u0105 zawodow\u0105 i badawcz\u0105. Wkr\u00f3tce zosta\u0142 kierownikiem sekcji spawalniczej, a nast\u0119pnie kierownikiem Dzia\u0142u Technologiczno-Laboratoryjnego Spawania i Defektoskopii oraz przewodnicz\u0105cym komisji sprawdzaj\u0105cej kwalifikacje spawaczy. W 1969 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym (p\u00f3\u017aniej OBR). Wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a\u0142 w budowie bazy do dzia\u0142alno\u015bci produkcyjno-badawczej (hala 30). Pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Dzia\u0142u Nowych Proces\u00f3w Technologicznych i Dzia\u0142u Rozwoju O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych. W 1977 r. otrzyma\u0142 od Ministra Przemys\u0142u Maszynowego tytu\u0142 in\u017cyniera specjalisty I stopnia w zakresie technologii spawalnictwa. W 1982 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK i kierowa\u0142 Laboratorium Metaloznawczym, a nast\u0119pnie Dzia\u0142em Spawalniczym. W 1992 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. W czasie d\u0142ugoletniej pracy zawodowej d\u0105\u017cy\u0142 do unowocze\u015bniania proces\u00f3w technologicznych spawania i zgrzewania, m.in. wprowadzi\u0142 do produkcji lotniczej zgrzewanie z klejeniem durali i spawanie tytanu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 patentu zastosowanego w konstrukcji samolot\u00f3w i autorem wielu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w SIMP, by\u0142 jego rzeczoznawc\u0105, wyk\u0142adowc\u0105 i cz\u0142onkiem zarz\u0105du wojew\u00f3dzkiego. Publikowa\u0142 w og\u00f3lnopolskich i lokalnych czasopismach fachowych. Otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Komitetu Rozwoju Nauki i Techniki oraz Odznaczenie im. Prof. Mierzejewskiego. By\u0142 dzia\u0142aczem \u201eStali\u201d Mielec, m.in. wiceprezesem ds. finansowych i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem sekcji pi\u0142ki r\u0119cznej. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in. Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 SIMP i NOT. W wyborach do Sejmu RP w 1993 r. kandydowa\u0142 na pos\u0142a z listy Unii Pracy. W 1999 r. kierowa\u0142 pracami firmy budowlanej \u201eBUDOMAX II\u201d przy budowie obiekt\u00f3w Laboratorium Frakcjonowania Osocza w SSE EURO-PARK MIELEC. Przez pewien czas by\u0142 skarbnikiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego SIMP w Rzeszowie i przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a Senior\u00f3w SIMP w Mielcu do zako\u0144czenia jego dzia\u0142alno\u015bci. Zmar\u0142 26 VIII 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Krolowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUDAJ BO\u017bENA MARIA (z domu BEDNARCZYK)<\/strong>, urodzona 6 IV 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Janiny z Jasi\u0144skich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1981 r. Od 1981 r. pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 10 w Mielcu jako nauczyciel, wicedyrektor (1988-1989) i dyrektor (1991-1992). W 1992 r. przesz\u0142a do Przedszkola Miejskiego nr 3 i do 2005 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel, dwukrotnie pe\u0142ni\u0105c obowi\u0105zki dyrektora (1 IX \u2013 31 XII 2002 r., 16 IX 2004 \u2013 31 IX 2005).Uko\u0144czy\u0142a Studium Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w \u0141a\u0144cucie (kierunek: pedagogika przedszkolna) oraz studia na Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej im. J. Kochanowskiego w Kielcach (kierunek: pedagogika w zakresie zintegrowanej edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej z podstawami logopedii) i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Od 1 IX 2005 r. do VIII 2025 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 3, a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniana m.in. nagrodami w\u0142adz lokalnych.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 16 II 1935 r. w Krakowie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u201eWi\u015ble\u201d Krak\u00f3w w 1948 r. i do 1957 r. gra\u0142 w jej barwach. Do dru\u017cyny \u201eStali\u201d Mielec zosta\u0142 pozyskany w 1958 r. By\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych autor\u00f3w pierwszego awansu \u201eStali\u201d do I ligi w roku 1960. W barwach \u201eStali\u201d rozegra\u0142 w I lidze 40 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 2 bramki. W 1963 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eHutnika\u201d Nowa Huta i tam gra\u0142 do 1968 r. Karier\u0119 wyczynow\u0105 zako\u0144czy\u0142 w \u201eSparcie\u201d Kazimierza Wielka w 1970 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDKA JAKUB<\/strong>, d\u0142ugoletni burmistrz i rajca \u00a0rzochowski w 1. po\u0142. XVII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDKA SEBASTIAN<\/strong>, w\u00f3jt \u00a0rzochowski wzmiankowany w 1603 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDKA WOJCIECH<\/strong>, w\u00f3jt \u00a0rzochowski w latach 1631-1662.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDOWLANA SP\u00d3\u0141DZIELNIA PRACY \u201ePION\u201d<\/strong>, firma budowlana powsta\u0142a 15 VIII 1948 r. z inicjatywy mieleckich rzemie\u015blnik\u00f3w budowlanych. Wykonywa\u0142a prace budowlane i remontowe na terenie Mielca i w jego okolicach. W 1953 r. w wyniku reorganizacji zosta\u0142a wch\u0142oni\u0119ta przez Remontowo-Budowlan\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Pracy \u201eMurarz\u201d w D\u0119bicy. W latach 1948-1953 prezesami Zarz\u0105du BSP \u201ePion\u201d byli: Jan Chru\u015bciel, Tadeusz Sobusiak i J\u00f3zef Stachowicz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUDYNKI U\u017bYTECZNO\u015aCI PUBLICZNEJ W EWIDENCJI ZABYTK\u00d3W<\/strong>; obiekty u\u017cyteczno\u015bci publicznej o charakterze zabytkowym, posiadaj\u0105ce warto\u015b\u0107 historyczn\u0105, naukow\u0105 i kulturow\u0105, \u00a0zosta\u0142y spisane przez pracownik\u00f3w Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w w Rzeszowie w latach 60., 70. i 80. W ten spos\u00f3b powsta\u0142a \u201eEwidencja zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d. Najbardziej warto\u015bciowe obiekty z tej ewidencji poddano procedurze wpisu do \u201eRejestru zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i obj\u0119to szczeg\u00f3ln\u0105 opiek\u0105 konserwatorsk\u0105. Do \u201eEwidencji\u201d wpisano obiekty, kt\u00f3re zbudowano specjalnie dla danego urz\u0119du czy instytucji oraz obiekty, kt\u00f3re wybudowano pocz\u0105tkowo dla innych cel\u00f3w, ale usytuowanie i funkcjonalno\u015b\u0107 wn\u0119trz przes\u0105dzi\u0142y o umieszczeniu w nich urz\u0119d\u00f3w lub instytucji.
*Budynek przy ul. A. Mickiewicza 2 (opis w ha\u015ble \u201eBudynki u\u017cyteczno\u015bci publicznej wpisane do Rejestru zabytk\u00f3w\u201d).
*Budynek przy ul. A. Mickiewicza 13, wybudowany oko\u0142o 1915 r., murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, z licznymi zewn\u0119trznymi ozdobnymi detalami architektonicznymi. Zajmowany by\u0142 m.in. przez Dom Harcerza, Prezydium MRN, instytucje geodezyjne, Wojew\u00f3dzkie Biuro Planowania Przestrzennego, Urz\u0105d Stanu Cywilnego i Muzeum Regionalne. Mieszcz\u0105 si\u0119 w nim m.in. biuro projektowe, sklepy i lokal gastronomiczny.
*Budynek przy ul. A. Mickiewicza 17, wybudowany w 1892 r. z fundacji barona Maurycego Hirscha (\u017byda) na cele \u017cydowskiej szko\u0142y wyznaniowej, murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, z bogato zdobionym frontonem, ryzalitem i tr\u00f3jk\u0105tnym frontonikiem, kryty dwuspadowym dachem (dach\u00f3wka). Gmina \u017cydowska nie by\u0142a w stanie utrzyma\u0107 budynku i przekaza\u0142a go gminie miejskiej, kt\u00f3ra zorganizowa\u0142a w nim szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 dla dziewcz\u0105t obu wyzna\u0144 (chrze\u015bcija\u0144skiego i moj\u017ceszowego) i nada\u0142a jej imi\u0119 Marii Konopnickiej. W latach 1905-1912 wynajmowano cz\u0119\u015b\u0107 sal dla c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego. W czasie okupacji hitlerowskiej najpierw mie\u015bci\u0142a si\u0119 w nim szko\u0142a m\u0119ska, a p\u00f3\u017aniej wojsko. Po wojnie budynek zajmowa\u0142y kolejno: szko\u0142a \u017ce\u0144ska, Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego, Szko\u0142a Podstawowa Nr 1 (m\u0119ska), Biblioteka Pedagogiczna, Dom Harcerza, \u201eFilmos\u201d, Zasadnicza Szko\u0142a Dokszta\u0142caj\u0105ca, Biblioteka Pedagogiczna i Poradnia Wychowawczo-Zawodowa, a od 1998 r. funkcjonuje w nim Filia Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 im. prof. Janusza Groszkowskiego (Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego im. prof. J. Groszkowskiego). Budynek przy ul. A. Mickiewicza 17 zosta\u0142 w 2012 r. sprzedany przez Starostwo Powiatowe w Mielcu prywatnej osobie.
*Budynek przy ul. A. Mickiewicza 34, wybudowany na pocz\u0105tku XX w. dla rodziny Kazan\u00f3w, murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, z urozmaiconym licznymi detalami architektonicznymi frontonem. Od pocz\u0105tku zajmowany jest przez urz\u0119dy, instytucje i firmy, m.in. c.k. Starostwo Powiatowe (do odzyskania przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci), Starostwo Powiatowe (okres mi\u0119dzywojenny), Arbeitsamt \u2013 Urz\u0105d Pracy (okupacja hitlerowska), a po II wojnie \u015bwiatowej: Starostwo Powiatowe, Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, Urz\u0105d Gminy (wiejskiej), instytucja geodezyjna i firmy telekomunikacyjne.
*Budynek przy ul. J. Kili\u0144skiego 37, wybudowany w latach 1926-1927 dla Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego, z ceg\u0142y, dwukondygnacyjny, dla Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego. Nie posiada\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 ozdobnych detali architektonicznych, z wyj\u0105tkiem ryzalitu i skromnego tr\u00f3jk\u0105tnego frontoniku. Kierownikiem budowy by\u0142 in\u017c. Jan Ha\u0142adej, a nadz\u00f3r budowlany sprawowa\u0142 Marcin Sadowski. Od 1928 r. u\u017cytkowa\u0142y go kolejno instytucje szkolne: Prywatne Seminarium Nauczycielskie \u017be\u0144skie, Koncesjonowane Gimnazjum Prywatne \u017be\u0144skie im. E. Plater, Prywatna \u017be\u0144ska Szko\u0142a Zawodowa Krawiecko-Bieli\u017aniarska, Prywatne Gimnazjum Krawieckie i Prywatne Gimnazjum Kupieckie. W pierwszym dniu po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej urz\u0105dzono w nim radziecki szpital wojskowy. Po wojnie zaj\u0119\u0142o go Powiatowe Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum Handlowe, a na pocz\u0105tku lat 50. Technikum Mechaniczne. W latach 1953-1955 nadbudowano drugie pi\u0119tro i przeprowadzono remont ca\u0142ego obiektu, a w 1956 r. wprowadzono do\u0144 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 1 (p\u00f3\u017aniej kilkakrotnie zmienia\u0142a nazw\u0119). Ponadto w latach 1962-1967 uczy\u0142a si\u0119 w nim m\u0142odzie\u017c Technikum Ekonomicznego, Zasadniczej Szko\u0142y Handlowej i Przyzak\u0142adowej Szko\u0142y Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych. W 1969 r. oddano do u\u017cytku sal\u0119 gimnastyczn\u0105, dobudowan\u0105 do budynku szkolnego od strony po\u0142udniowej, a w 1974 r. przyby\u0142 od strony zachodniej pawilon administracyjny. W latach 1991-2003 systematycznie modernizowano i unowocze\u015bniano budynek na zewn\u0105trz i wewn\u0105trz.
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 4, zbudowany w 1873 r., murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, dach dwuspadowy (kryty blach\u0105), fronton skromny, ryzality z dw\u00f3ch stron. Na ryzalicie od ul. T. Ko\u015bciuszki umieszczono dat\u0119 1873 r. nad g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem. Obiekt u\u017cytkowa\u0142y kolejno: szko\u0142a mieszana 5-klasowa, szko\u0142a m\u0119ska i szko\u0142a przemys\u0142owa (do I wojny \u015bwiatowej), wojsko (1915) i ponownie szko\u0142y \u2013 m\u0119ska i przemys\u0142owa, W 1924 r. zamontowano na frontonie zegar \u2013 odt\u0105d budynek nazywano \u201eszko\u0142\u0105 pod zegarem\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej wi\u0119kszo\u015b\u0107 budynku zajmowa\u0142y urz\u0119dy okupacyjne (m.in. biuro wysiedle\u0144cze, urz\u0105d le\u015bny) oraz \u017candarmeria lub wojsko. 15 IX 1944 r., miesi\u0105c po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, budynek zosta\u0142 w du\u017cej cz\u0119\u015bci zniszczony po niemieckim ostrzale artyleryjskim zza Wis\u0142oki. W latach 1947-1948 zako\u0144czono odbudow\u0119 budynku i wprowadzono do\u0144 szko\u0142\u0119 m\u0119sk\u0105, od roku 1951 \u2013 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego (p\u00f3\u017aniej LO Nr 26), a w 1966 r. Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 2 (\u017ce\u0144sk\u0105). W 1968 r. oddano do u\u017cytku dobudowane do budynku szkolnego od strony zachodniej (ul. Ko\u015bcielna) skrzyd\u0142o z sal\u0105 gimnastyczn\u0105.
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 7, zbudowany w 1892 r. dla rady gminnej, \u017candarmerii i Szko\u0142y Publicznej \u017be\u0144skiej, murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, kryty \u00a0blach\u0105. Otrzyma\u0142 niezwykle bogaty wystr\u00f3j zewn\u0119trzny, zw\u0142aszcza frontonu od ul. T. Ko\u015bciuszki. Budow\u0119 nadzorowa\u0142 mielczanin Franciszek Bigo. W 1893 r. w budynku ulokowano Szko\u0142\u0119 \u017be\u0144sk\u0105 (p\u00f3\u017aniej im. B\u0142. Kingi), a nast\u0119pnie c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowe w pierwszych latach dzia\u0142alno\u015bci (1905-1912). Szko\u0142a \u017be\u0144ska czynna by\u0142a tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej i kilka lat po II wojnie \u015bwiatowej. Ponadto w cz\u0119\u015bci budynku mie\u015bci\u0142a si\u0119 wikar\u00f3wka. (Przeprowadzi\u0142a si\u0119 p\u00f3\u017aniej do nowego budynku przy ul. Hetma\u0144skiej.) Od 1966 r. gospodarzem obiektu zosta\u0142o Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO), a nast\u0119pnie wprowadzono do\u0144 Liceum Medyczne. W 1985 r. zako\u0144czono nadbudow\u0119 i rozbudow\u0119 budynku, nie pozostawiaj\u0105c \u017cadnych element\u00f3w dotychczasowej dekoracji frontonu.
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 10 (opis w ha\u015ble \u201eBudynki u\u017cyteczno\u015bci publicznej wpisane do Rejestru zabytk\u00f3w\u201d).
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 13, zbudowany w ostatnich latach XIX w. dla rodziny Wronk\u00f3w, murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, kryty dach\u00f3wk\u0105. W cz\u0119\u015bci parterowej budynku umieszczono Komunaln\u0105 Kas\u0119 Oszcz\u0119dno\u015bci (KKO), prawdopodobnie od pocz\u0105tku jej funkcjonowania ( 1 IV 1899 r.). Taki uk\u0142ad pozosta\u0142 a\u017c do ko\u0144ca lat 40. XX w. Wtedy to zlikwidowano KKO, a do budynku wprowadzono Bank Rolny (p\u00f3\u017aniej Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy). W 2012 r. budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 13 (po\u0142\u0105czony z budynkiem przy ul. Lwowskiej 2) wyremontowano, zmodernizowano i rozbudowano dla potrzeb rozwijaj\u0105cego si\u0119 Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu.
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 15 (opis w ha\u015ble \u201eBudynki u\u017cyteczno\u015bci publicznej wpisane do Rejestru zabytk\u00f3w\u201d).
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 25, zbudowany na pocz\u0105tku XX w., murowany z ceg\u0142y, otynkowany, dwukondygnacyjny, z czterospadowym dachem pokrytym dach\u00f3wk\u0105. Posiada\u0142 dekoracyjn\u0105 fasad\u0119 z ryzalitem po\u015brodku, zwie\u0144czonym fantazyjnym frontonikiem. Jego parter zajmowa\u0142a poczta. W okresie okupacji hitlerowskiej mie\u015bci\u0142 si\u0119 w nim Landamt (Urz\u0105d Ziemski). Po II wojnie \u015bwiatowej budynek sta\u0142 si\u0119 domem mieszkalnym. W 1961 r. wykupiono go (z dotacji Spo\u0142ecznego Funduszu Budowy Szk\u00f3\u0142 i sk\u0142adek nauczycieli) z przeznaczeniem na Dom Nauczyciela. W latach 90. parter i piwnice wydzier\u017cawiono firmie prywatnej, kt\u00f3ra urz\u0105dzi\u0142a w tych pomieszczeniach ekskluzywny lokal gastronomiczny \u201eSASS\u201d.
*Budynek przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 7, zbudowany w 1909 r. dla Towarzystwa Zaliczkowego, murowany, otynkowany, dwukondygnacyjny, kryty blach\u0105. Fasada otrzyma\u0142a reprezentacyjny wygl\u0105d (ryzalit z fantazyjnym frontonem, bonie, pilastry). W 1908 r. Towarzystwo wypo\u017cyczy\u0142o Towarzystwu Gimnastycznemu \u201eSok\u00f3\u0142\u201d jedn\u0105 sal\u0119 do \u0107wicze\u0144. Na tle tego budynku w 1914 r. A. Jaderny wykona\u0142 zdj\u0119cie mieleckiej dru\u017cyny strzeleckiej udaj\u0105cej si\u0119 na front. 23 IX 1922 r. nast\u0105pi\u0142o przekszta\u0142cenie Towarzystwa Zaliczkowego w Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy. Po II wojnie \u015bwiatowej, w zwi\u0105zku z powstaniem Narodowego Banku Polskiego (15 I 1945 r.), do budynku wprowadzono jego mielecki oddzia\u0142, kt\u00f3ry pozosta\u0142 w nim na sta\u0142e, mimo kilkakrotnej reorganizacji i zmiany nazwy (Bank Depozytowo-Kredytowy, Bank PEKAO S.A.).
*Budynek przy ul. S. S\u0119kowskiego 1, zbudowano w latach 1926 (kamie\u0144 w\u0119gielny) \u2013 1931 dla TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d ze sk\u0142adek mieleckiego spo\u0142ecze\u0144stwa, a zw\u0142aszcza cz\u0142onk\u00f3w TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Po\u017car dachu oraz uszkodzenia stropu i pozosta\u0142ych pomieszcze\u0144 (31 I 1931 r.) op\u00f3\u017ani\u0142 oddanie obiektu do u\u017cytku, ale determinacja budowniczych i darczy\u0144c\u00f3w spowodowa\u0142a, \u017ce ostatecznie uda\u0142o si\u0119 to uczyni\u0107 jeszcze w 1931 r. Dwukondygnacyjny budynek wymurowano z ceg\u0142y, ale nie otynkowano. Przykryty zosta\u0142 blach\u0105. Nie posiada\u0142 ozdobnych detali architektonicznych, ale harmonijnym kszta\u0142tem wzbudza\u0142 powszechne zainteresowanie. Do najazdu Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 w 1939 r. s\u0142u\u017cy\u0142 miastu jako centralne miejsce uroczystych imprez, spektakli i spotka\u0144 oraz kino. W okresie okupacji hitlerowskich mie\u015bci\u0142o si\u0119 w nim m.in. niemieckie kino \u201eSkala\u201d oraz restauracja i \u017co\u0142nierska sto\u0142\u00f3wka. Po II wojnie \u015bwiatowej wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, a 15 III 1945 r. \u2013 kina \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Jesieni\u0105 tego roku kino upa\u0144stwowiono i nadano mu nazw\u0119 \u201eOdra\u201d. Na pocz\u0105tku lat 50. przeprowadzono remont i zmieniono nazw\u0119 kina na \u201eBajka\u201d, a na I pi\u0119tro wprowadzono Powiatow\u0105 i Miejska Bibliotek\u0119 Publiczn\u0105. Na pocz\u0105tku lat 70. przeprowadzono remont generalny budynku. Na prze\u0142omie lat 80. i 90. mia\u0142a w nim sw\u0105 siedzib\u0119 dyrekcja Miejskiego O\u015brodka Kultury, a w latach 90. funkcjonowa\u0142 prywatny Klub \u201eBajka\u201d z dyskotekami. W 1999 r. ca\u0142o\u015b\u0107 budynku przekazano nowo powo\u0142anej do \u017cycia Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania. Kino \u201eBajka\u201d zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107, a Miejska Biblioteka Publiczna SCK pozosta\u0142a w dw\u00f3ch du\u017cych pomieszczeniach, s\u0142u\u017c\u0105c tak\u017ce jako biblioteka i czytelnia dla uczelni. W zwi\u0105zku z nowymi funkcjami budynek wewn\u0105trz zosta\u0142 gruntownie zmodernizowany. W 2010 r., po energicznych staraniach, PTG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d odzyska\u0142 budynek i zn\u00f3w nazwano go \u201eSokolni\u0105\u201d. Zmienili si\u0119 u\u017cytkownicy, bowiem WSGiZ przenios\u0142a si\u0119 do budynku przy ul. Warszawskiej, a na jej miejsce wprowadzi\u0142o si\u0119 Gimnazjum Niepubliczne. Dawna sala kinowa, a nast\u0119pnie aula uczelniana, zosta\u0142a zmodernizowana i obecnie s\u0142u\u017cy jako sala gimnastyczna.
*Budynek przy ul. S. S\u0119kowskiego 8, wybudowany na pocz\u0105tku XX w. jako Szpital \u017bydowski (przytu\u0142ek dla ubogich) Fundacji Pinkasa Kranza, murowany, otynkowany, jednokondygnacyjny. W 1930 r. pali\u0142 si\u0119, a w 1931 r. zosta\u0142 odbudowany. Po II wojnie \u015bwiatowej zmieni\u0142 sw\u00f3j charakter na budynek mieszkalny.
*Zesp\u00f3\u0142 budynk\u00f3w by\u0142ego Gimnazjum Pa\u0144stwowego, obecnie Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 im. prof. J. Groszkowskiego przy ul. J. Kili\u0144skiego 24 (opisy obiekt\u00f3w \u00a0w odr\u0119bnych has\u0142ach).
*Zesp\u00f3\u0142 budynk\u00f3w Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej przy ul. J. Kili\u0144skiego 27; g\u0142\u00f3wny budynek \u2013 drewniany i jednokondygnacyjny \u2013 zbudowano w 1882 r., bez ozd\u00f3b na fasadzie. W 1894 r. powsta\u0142a spinalnia. (P\u00f3\u017aniej kilkakrotnie j\u0105 remontowano, a nast\u0119pnie rozebrano z powodu z\u0142ego stanu i gro\u017aby zawalenia si\u0119.) Na prze\u0142omie XIX i XX w. wybudowano z ceg\u0142y wozowni\u0119. W pierwszych latach XXI w. przeprowadzono kolejny remont i urz\u0105dzono we wn\u0119trzu Izb\u0119 Pami\u0119ci OSP Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0BUDYNKI U\u017bYTECZNO\u015aCI PUBLICZNEJ W REJESTRZE ZABYTK\u00d3W
<\/strong>*Budynek przy ul. A. Mickiewicza 2, wybudowano w 1904 r. wed\u0142ug projektu architekta Leyki dla rodziny Jana \u0141ojczyka, u zbiegu ulic Pa\u0144skiej (p\u00f3\u017aniej m.in. J. Pi\u0142sudskiego i A. Mickiewicza) i T. Ko\u015bciuszki. Postawiony na rzucie nieregularnym, zbudowany z ceg\u0142y i otynkowany. Posiada dwie kondygnacje oraz dach dwuspadowy kryty blach\u0105. Naro\u017cnik budynku zwie\u0144czony kopu\u0142\u0105 na o\u015bmiok\u0105tnym tamburze. Bogaty wystr\u00f3j architektoniczny stanowi\u0105: boniowanie o r\u00f3\u017cnych kszta\u0142tach, obramienia okienne i \u015bcianki attykowe. Po oddaniu do u\u017cytku s\u0142u\u017cy\u0142 g\u0142\u00f3wnie rodzinie \u0141ojczyk\u00f3w w celach handlowych, ale centralne po\u0142o\u017cenie i reprezentacyjny wygl\u0105d spowodowa\u0142y, \u017ce w latach mi\u0119dzywojennych na I pi\u0119tro wprowadzi\u0142y si\u0119 Magistrat Miasta Mielca (Urz\u0105d Miejski) i Posterunek Policji Pa\u0144stwowej. Tak\u017ce w okresie okupacji hitlerowskiej g\u0142\u00f3wnym lokatorem pozostawa\u0142 Stadtverwaltung (Zarz\u0105d Miasta). Po II wojnie \u015bwiatowej parter zajmowa\u0142y sklepy i zak\u0142ady us\u0142ugowe, uspo\u0142ecznione po 1950 r., a na I pi\u0119trze nadal cz\u0119\u015b\u0107 pomieszcze\u0144 zajmowa\u0142y jednostki Prezydium MRN. Z biegiem lat zmieniali si\u0119 lokatorzy tej cz\u0119\u015bci budynku, m.in. mia\u0142a tu siedzib\u0119 Liga Kobiet oraz mieszka\u0142y osoby prywatne. Niekorzystne przepisy prawne, reguluj\u0105ce relacje w\u0142a\u015bciciel \u2013 lokator spowodowa\u0142y jednak, \u017ce stan budynku systematycznie si\u0119 pogarsza\u0142. W po\u0142owie lat 80. by\u0142 ju\u017c tak z\u0142y, \u017ce grozi\u0142o mu zawalenie si\u0119 od strony po\u0142udniowej, dlatego staraniem Wydzia\u0142u Kultury zosta\u0142 wykupiony od rodziny \u0141ojczyk\u00f3w przez Urz\u0105d Miejski w Mielcu, a nast\u0119pnie gruntownie wyremontowany. Wszystkie pomieszczenia w budynku wydzier\u017cawiono firmom handlowym i us\u0142ugowym. Decyzj\u0105 Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w w Rzeszowie z 10 X 1991 r. obiekt zosta\u0142 wpisany do \u201eRejestru zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d za nast\u0119puj\u0105cym uzasadnieniem: \u201eBudynek o historyzuj\u0105cym opracowaniu architektonicznym jest integralnym sk\u0142adnikiem zabudowy ulicy Mickiewicza i stanowi jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych dominant uk\u0142adu przestrzennego Starego Miasta w Mielcu.\u201d W 2011 r. budynek zosta\u0142 wyremontowany. Parter zosta\u0142 przeznaczony dla Biblioteki Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu, kt\u00f3ra przenios\u0142a tam filie nr 4 i nr 5.
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 10 wybudowany w 1909 r. dla Rady Powiatowej. Reprezentacyjny i niezmiennie przez wiele lat podziwiany obiekt eklektyczny projektowa\u0142 in\u017cynier architekt Jan Ostoja Stobiecki, a wykona\u0142a firma Jana Noworyty \u201eprzewa\u017cnie si\u0142ami miejscowymi\u201d. Obiekt zbudowany z ceg\u0142y i potynkowany. Postawiono go na rzucie prostok\u0105ta, elewacj\u0105 frontow\u0105 od ul. T. Ko\u015bciuszki. G\u0142\u00f3wny dwukondygnacyjny korpus nakryto wielospadowym dachem ze \u015bwietlikiem. Po obu stronach korpusu g\u0142\u00f3wnego zbudowano symetrycznie dwie cz\u0119\u015bci parterowe. Od frontu, w dolnej kondygnacji cz\u0119\u015bci \u015brodkowej, wykonano tr\u00f3jarkadowy podcie\u0144 zamkni\u0119ty \u0142ukami odcinkowymi, wspartymi po\u015brodku na dw\u00f3ch kolumnach. W \u015brodku urz\u0105dzono centralnie sal\u0119 obrad, ozdobion\u0105 fryzem z portret\u00f3w w\u0142adc\u00f3w Polski i herb\u00f3w ziem polskich oraz tryptykiem religijnym. Portrety 44 w\u0142adc\u00f3w Polski i 2 bohater\u00f3w narodowych wykona\u0142 artysta malarz Konstanty Niemczykiewicz wed\u0142ug czarno-bia\u0142ych rysunk\u00f3w pocztu kr\u00f3l\u00f3w Polski mistrza Jana Matejki. (K. Niemczykiewicz by\u0142 uczniem J. Matejki.) Umieszczone pod portretami herby wojew\u00f3dztw, ziem i miast Polski przedrozbiorowej malowa\u0142 Piotr B\u0142o\u0144ski \u2013 artysta malarz ze Lwowa. Tw\u00f3rc\u0105 tryptyku patriotyczno-religijnego by\u0142 artysta malarz Stanis\u0142aw D\u0119bicki. Przewodni\u0105 ide\u0105 takiego uroczystego wystroju sali \u2013 nazwanej p\u00f3\u017aniej \u201ekr\u00f3lewsk\u0105\u201d – mia\u0142o by\u0107 budzenie uczu\u0107 patriotycznych i religijnych. Ponadto na centralnej \u015bcianie sali, nad sto\u0142em prowadz\u0105cego obrady, znajdowa\u0142 si\u0119 portret cesarza Franciszka J\u00f3zefa (nieznanego autora). W parterowych cz\u0119\u015bciach budowli po obu stronach i w cz\u0119\u015bci budynku od strony zachodniej wykonano korytarz obiegaj\u0105cy z trzech stron sal\u0119 obrad oraz ci\u0105g pomieszcze\u0144 z wej\u015bciami od tego\u017c korytarza. Uroczysto\u015b\u0107 otwarcia i po\u015bwi\u0119cenia obiektu odby\u0142a si\u0119 22 XII 1909 r. Odt\u0105d do 1939 r. budynek by\u0142 siedzib\u0105 w\u0142adz powiatowych. W 1910 r. wymieniono w sali obrad niewielki portret cesarza Franciszka J\u00f3zefa na wi\u0119kszy, a listopadzie 1918 r. \u015bci\u0105gni\u0119to go, a zawieszono god\u0142o Polski. Przez ca\u0142y okres mi\u0119dzywojenny w sali odbywa\u0142y si\u0119 najwa\u017cniejsze uroczysto\u015bci \u015bwieckie. Tu m.in. go\u015bci\u0142 prezydent RP Ignacy Mo\u015bcicki (23 VII 1929 r.). W czasie okupacji hitlerowskiej budynek by\u0142 siedzib\u0105 Landratantu, czyli starostwa. (Zbiegiem okoliczno\u015bci, po zas\u0142oni\u0119ciu portret\u00f3w, patriotyczny wystr\u00f3j sali \u201ekr\u00f3lewskiej\u201d nie uleg\u0142 zniszczeniu.) Po wojnie obiekt zajmowa\u0142y nadal w\u0142adze powiatowe i taki stan utrzyma\u0142 si\u0119 do 1975 r., kiedy powiaty zosta\u0142y zlikwidowane. Ponadto od 1967 r. w pomieszczeniach na I pi\u0119trze (od frontu) mie\u015bci\u0142o si\u0119 spo\u0142eczne Muzeum Regionalne. Po opuszczeniu budynku przez administracj\u0119 powiatow\u0105 sta\u0142 on prawie pusty, a nast\u0119pnie w 1977 r. decyzj\u0105 w\u0142adz zosta\u0142 przekazany Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia. Po generalnym remoncie i modernizacji od roku szkolnego 1978\/1979 obiekt wype\u0142ni\u0142 si\u0119 muzyk\u0105. W latach 80. zorganizowano tu cykl recitali wybitnych polskich artyst\u00f3w, m.in. Haliny Czerny-Stefa\u0144skiej, Reginy Smendzianki, Krzysztofa Jakowicza, Bogny Sokorskiej i Paulosa Raptisa. W zwi\u0105zku z rozwojem szko\u0142y (od 1989 r. \u2013 I i II stopnia) do budynku do\u0142\u0105czono wyremontowany mniejszy budynek stoj\u0105cy obok. Decyzj\u0105 Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w w Rzeszowie z 12 XI 1979 r. obiekt zosta\u0142 wpisany do \u201eRejestru zabytk\u00f3w nieruchomych\u201d jako \u201e…interesuj\u0105cy przyk\u0142ad budynku u\u017cyteczno\u015bci publicznej z pocz\u0105tku XX w. w bryle architektonicznej i programie u\u017cytkowym nawi\u0105zuj\u0105cym do architektury historycznej od antyku pocz\u0105wszy, a w wyposa\u017ceniu wn\u0119trza odwo\u0142uj\u0105cym si\u0119 do tradycji patriotycznych.\u201d Od pierwszych lat XXI w. jest remontowany i modernizowany. W ramach tego remontu m.in. odrestaurowano Sal\u0119 Kr\u00f3lewsk\u0105, w tym r\u00f3wnie\u017c wszystkie obrazy (poczet w\u0142adc\u00f3w Polski, tryptyk religijny oraz herby miast i ziem Polski przedrozbiorowej) oraz przystosowano strych do cel\u00f3w dydaktycznych (sale lekcyjne) i zbudowano klatk\u0119 schodow\u0105.
*Budynek przy ul. T. Ko\u015bciuszki 15, zbudowany w ostatnich latach XIX w. dla S\u0105du Powiatowego (Grodzkiego, Rejonowego) w Mielcu i tak\u0105 funkcj\u0119 pe\u0142ni niezmiennie do dzi\u015b. Murowany, otynkowany, dwukondygnacyjny, cz\u0119\u015bciowo podpiwniczony, przykryty dachem czterospadowym nad korpusem budynku, tr\u00f3jspadowym nad ryzalitem frontowym i dwuspadowym nad ryzalitem tylnim. Elewacja frontowa, cho\u0107 urozmaicona, tchnie powag\u0105 i spokojem, dzi\u0119ki proporcjom i harmonii w rozmieszczeniu detali architektonicznych. Posiada trzyna\u015bcie osi, w tym pi\u0119cioosiowy ryzalit po\u015brodku oraz po cztery po obu stronach tego\u017c ryzalitu. Na \u015brodkowej osi ryzalitu znajduje si\u0119 tr\u00f3jk\u0105tny frontonik, przykryty dwuspadowym daszkiem z drewnianymi wspornikami, w kt\u00f3rym umieszczono stylizowanego or\u0142a w obramieniu. Wn\u0119trze posiada uk\u0142ad dwutraktowy z poprzecznym korytarzem komunikacyjnym mi\u0119dzy traktami, sieni\u0105 i klatk\u0105 schodow\u0105. Obiekt zosta\u0142 wpisany do \u201eRejestru zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d 28 II 1983 r., uzasadniaj\u0105c, i\u017c \u201e…stanowi dokument reprezentacyjnej zabudowy miejskiej Mielca z ko\u0144ca XIX w. Posiada znaczne walory architektoniczne i urbanistyczne.\u201d Z prawej strony przy wej\u015bciu g\u0142\u00f3wnym umieszczono tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 brawurow\u0105 akcj\u0119 uwolnienia 126 wi\u0119\u017ani\u00f3w z wi\u0119zienia przy s\u0105dzie przez Oddzia\u0142 Partyzancki \u201eJ\u0119drusie\u201d 29 III 1943 r. W latach 2005-2011 zosta\u0142 odrestaurowany, wyremontowany i po\u0142\u0105czony z drugim budynkiem, tak\u017ce wyremontowanym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUDZYN HALINA (z domu PIEPRZNA)<\/strong>, urodzona 19 II 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Heleny z domu Maryniak. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu. Studiowa\u0142a na Akademii Ekonomicznej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1967-1975 pracowa\u0142a w Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w Mielcu, m.in. na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Handlowego. W tym czasie aktywnie pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych (ZMW, ZHP). Od \u00a01975 do 1986 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Zak\u0142ad\u00f3w Przetw\u00f3rstwa Owocowo-Warzywnego \u201eZAMVINEX\u201d w \u0141\u0105kcie G\u00f3rnej k\/Limanowej. Do pracy w Mielcu powr\u00f3ci\u0142a w 1986 r. i obj\u0119\u0142a kierownictwo Filii Przedsi\u0119biorstwa Obrotu Artyku\u0142ami Wyposa\u017cenia Mieszka\u0144 \u201eDOMAR\u201d, a po przekszta\u0142ceniu firmy w Sp. z o.o. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Rejonu Mielec. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a od 1 VI 2002 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUD\u017bET MIASTA<\/strong>, zestawienie dochod\u00f3w i wydatk\u00f3w miasta, planowanych na dany rok i nast\u0119pnie wykonanych. Jego uchwalanie i wykonywanie \u2013 od pocz\u0105tku funkcjonowania samorz\u0105du miejskiego do dzi\u015b (1867-2007) \u2013 pozostaje podstawowym obowi\u0105zkiem w\u0142adz miasta.
1)W czasie zaboru austriackiego pos\u0142ugiwano si\u0119 r\u00f3\u017cnymi pieni\u0119dzmi, czego odzwierciedleniem by\u0142 bud\u017cet miasta. W wybranych latach po uzyskaniu autonomii przedstawia\u0142 si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: *1880 r.: przychody – 4 674 z\u0142otych re\u0144skich 5 cwancygier\u00f3w, wydatki \u2013 13 121 z\u0142r 85 cwa., niedob\u00f3r \u2013 8 447 z\u0142r 80 i \u00bd cwa; *1883 r.: przych\u00f3d \u2013 5 369 f 62 i \u00bd cwa, rozch\u00f3d \u2013 7 568 z\u0142r 86 cwa; *1888 r.: przych\u00f3d \u2013 6 083 floren\u00f3w 68 cent\u00f3w, rozch\u00f3d \u2013 8 511 f. 68 ct., niedob\u00f3r \u2013 2 428 f.; *1900 r.: dochody \u2013 11 816 z\u0142r. 72 ct., rozchody \u2013 11 281 z\u0142r 22 ct., nadwy\u017cka \u2013 535 z\u0142r. 50 ct.; *1902 r.: przychody \u2013 29 903 korony 69 halerzy, wydatki \u2013 29 903 k. 69 h.; *1914 r.: dochody – 198 316 k. 18 h., wydatki \u2013 198 316 k. 18 h., *1916 r.: dochody – 398 140 k. 25 h., wydatki \u2013 398 140 k. 25 h.; *1917 r.: dochody – 469 145 k. 74 h., wydatki \u2013 469 145 k. 74 h.
2) Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (1918-1939): *1919 r.: dochody – 570 001 k. 28 h., wydatki \u2013 570 001 k. 28 h.; *1923 r.: dochody \u2013 28 591 896 marek polskich, wydatki \u2013 28 591 896 mkp; *1924 r.: dochody = wydatki \u2013 8 334 000 000 mkp. W dniu 14 IV 1924 r. og\u0142oszono rozporz\u0105dzenie o ustaleniu relacji dotychczasowego \u015brodka p\u0142atniczego marki polskiej do nowego i obowi\u0105zuj\u0105cego od 1 VII 1924 r. \u015brodka p\u0142atniczego \u2013 z\u0142otego polskiego, w wysoko\u015bci 1,8 mln marek = 1 z\u0142oty. *1926 r.: dochody = wydatki – 108 152 z\u0142 75 gr; *1929 r.: dochody \u2013 274 720 z\u0142, wydatki \u2013 274 257 z\u0142; *1931\/1932: dochody = wydatki \u2013 204.809,42 z\u0142; *1932\/1933: dochody = wydatki \u2013 146.226,09 z\u0142; *1935\/36: dochody = wydatki \u2013 90.127,85 z\u0142; *1937\/1938: dochody = wydatki \u2013 107.573,76 z\u0142; *1939 r.: dochody = wydatki (planowane) \u2013 272.750 z\u0142.
3) W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944): *1941\/1942: wydatki zwyczajne \u2013 413.150 z\u0142; *1942\/1943: wydatki \u2013 416.028,41 z\u0142; *1944 r.: dochody i wydatki planowane \u2013 1.218.315 z\u0142.
4) W latach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (1945-1990, dochody = wydatki): 1945 \u2013 1.681.800 z\u0142, 1946 \u2013 4.328.700 z\u0142, 1947 \u2013 7.111.823 z\u0142, 1948 \u2013 15.310.000 z\u0142, 1950 \u2013 25.341.000 z\u0142, (w 1950 r. – wymiana pieni\u0119dzy w stosunku 3 nowe z\u0142 za 100 starych z\u0142, wk\u0142ady oszcz\u0119dno\u015bciowe powy\u017cej 100 tys. \u2013 1 nowy z\u0142 za 100 starych z\u0142), 1951 \u2013 1.073.130 z\u0142, 1952 \u2013 3.805.276 z\u0142, 1953 \u2013 11.856.566 z\u0142, 1954 \u2013 10.242.554 z\u0142, 1955 \u2013 10.076.229 z\u0142, 1956 \u2013 7.809.819 z\u0142, 1957 \u2013 4.222.266 z\u0142, 1958 \u2013 6.984.676 z\u0142, 1959 \u2013 14.926.529 z\u0142, 1960 \u2013 16.114.392 z\u0142, 1961 \u2013 20.799.774 z\u0142, 1962 \u2013 23 278 340 z\u0142, 1963 \u2013 23.594.000 z\u0142, 1964 (plan) \u2013 27.225.479 z\u0142, 1968 \u2013 32 480 960 z\u0142, 1971 \u2013 16.490.332 z\u0142, 1986 \u2013 770 603 000 z\u0142, 1989 \u2013 2 000 009 tys. z\u0142 (du\u017ca inflacja!).
5) W latach Rzeczpospolitej Polskiej (po 1990 r.): *1998 r.: dochody \u2013 54.837.664 z\u0142, wydatki \u2013 55.182.722 z\u0142; *1999 r.: dochody \u2013 59.977.026 z\u0142, wydatki \u2013 60.027.340 z\u0142; *2000 r.: dochody \u2013 66.815.927 z\u0142, wydatki \u2013 65.375.785 z\u0142; *2001 r.: dochody \u2013 76.527.040 z\u0142, wydatki \u2013 72.923.500 z\u0142; *2002 r.: dochody \u2013 77.578.578 z\u0142, wydatki \u2013 81.412.026 z\u0142; *2003 r.: dochody \u2013 80.378.789 z\u0142, wydatki \u2013 77.831.806 z\u0142; *2004 r.: dochody \u2013 90.901.170 z\u0142, wydatki \u2013 82.867.429 z\u0142; *2005 r.: dochody \u2013 100.313.591 r., wydatki \u2013 102.953.932 z\u0142; *2006 r.: dochody \u2013 115 526 067 z\u0142, wydatki \u2013 113 659 112 z\u0142; *2007 r.: dochody \u2013 119.679.027 z\u0142, wydatki 107.446.927 z\u0142; *2008 r.: planowane dochody \u2013 111.167.942 z\u0142, planowane wydatki: 111.167.942 z\u0142; *2008 r.: dochody \u2013 135 859 993 z\u0142, wydatki \u2013 134 246 095 z\u0142; *2009 r.: dochody \u2013 143 013 200 z\u0142, wydatki \u2013 143 338 095 z\u0142; *2010 r.: 159 565 545 z\u0142, wydatki \u2013 152 331 827 z\u0142; *2011 r.: dochody \u2013 157 198 744 z\u0142, wydatki \u2013 163 447 357 z\u0142; *2012 r.: dochody \u2013 168 218 703,78 z\u0142, wydatki \u2013 176 563 573,91 z\u0142; *2013 r.: dochody \u2013 169 835 877,16 z\u0142, wydatki \u2013 165 025 512,56 z\u0142; *2014 r.: dochody \u2013 187 605 259,23 z\u0142, wydatki \u2013 175 550 116,41 z\u0142; *2015 r.: dochody – 196 279 494,34 z\u0142, wydatki – 196 867 774,67 z\u0142; *2016 r.: dochody – 231 057 080,29 z\u0142, wydatki – 230 736 431,26 z\u0142; *2017 r.: dochody – 255 662 520,31 z\u0142, wydatki – 277 017 289,82 z\u0142; *2018 r.: dochody – 300 299 563,63 z\u0142, wydatki – 319 344 519,06 z\u0142; *2019 r.: dochody – 326 352 406,60 z\u0142, wydatki – 313 855 072,62 z\u0142; *2020 r.: dochody – 372 199 678,86 z\u0142, wydatki – 384 066 318,99 z\u0142; *2021 r.: dochody – 391 064 608,66 z\u0142, wydatki – 426 476 828,43 z\u0142;*2022 r. dochody -, wydatki -; *2023 r.: dochody – 321,9 mln z\u0142, wydatki -;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUJACZ FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 16 X 1929 r. w Russange (Francja), syn Edwarda i Franciszki z domu Figa. Egzamin z zakresu nauki podstawowej z\u0142o\u017cy\u0142 w La Reole (1941). W latach 1944-1947 pracowa\u0142 jako ucze\u0144-\u015blusarz w zak\u0142adzie Towarzystwa Hutniczego w Longwy i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105. Do Polski przyby\u0142 w 1947 r. i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eWa\u0142brzych\u201d jako pomocnik \u015blusarza. W 1951 r. zdoby\u0142 uprawnienia skoczka spadochronowego w D\u0119blinie, w 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Kurs Obserwator\u00f3w na Oficerskiej Szkole Lotniczej w Radomiu i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika, a w 1952 r. w D\u0119blinie zdoby\u0142 uprawnienia instruktora spadochronowego. W latach 1954-1985 pracowa\u0142 w WSK Mielec, najd\u0142u\u017cej na stanowiskach zwi\u0105zanych z produkcj\u0105 silnika wysokopr\u0119\u017cnego. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1985 r. Jako skoczek spadochronowy by\u0142 zawodnikiem Aeroklubu Mieleckiego. Od 1957 r. startowa\u0142 w Spadochronowych Mistrzostwach Polski oraz zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. By\u0142 \u00a0wsp\u00f3\u0142autorem 2 rekord\u00f3w Polski w skokach grupowych: z natychmiastowym otwarciem spadochronu \u2013 5350 m (1959) i na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania z natychmiastowym otwarciem spadochron\u00f3w z wysoko\u015bci 1500 m \u2013 80,06 m (1960). Zmar\u0142 15 XII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUJAK JANINA (z domu SKIBA)<\/strong>, urodzona 25 IV 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka Bronis\u0142awa i Marii z domu Sudo\u0142. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1977 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako piel\u0119gniarka dyplomowana. 1 I 1991 r. mianowano j\u0105 kierownikiem \u017b\u0142obka Miejskiego nr 2 w Mielcu. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 30 VI 1992 r., kiedy to w zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 sieci miejskich plac\u00f3wek opieku\u0144czych zlikwidowano m.in. \u017b\u0142obek nr 2. Po 9-miesi\u0119cznym bezrobociu podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Miejskim O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako koordynator i piel\u0119gniarka dyplomowana w O\u015brodku Rehabilitacyjno-Wychowawczym (1993-1994), a nast\u0119pnie w Warsztacie Terapii Zaj\u0119ciowej (1994-1998). Od 20 VII 1998 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika \u017b\u0142obka Miejskiego nr 7 w Mielcu.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"BUKA\u0141A RYSZARD,<\/strong> urodzony 7 III 1971 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Lenart. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1992 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1994 r. w Elektromonta\u017cu Rzesz\u00f3w \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu jako kierownik budowy. W latach 1992-1997 studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza w Rzeszowie i w 1997 r. uzyska\u0142 tytu\u0142: magister in\u017cynier elektryk. (Temat pracy dyplomowej: \u201eBadania materia\u0142\u00f3w elektromagnetycznych o ma\u0142ej przenikalno\u015bci magnetycznej\u201d) W 2016 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora mieleckiego Oddzia\u0142u Elektromonta\u017cu Rzesz\u00f3w i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do ko\u0144ca marca 2021 r. Z dniem 1 IV 2021 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Dyrekcji Regionu w Mielcu Elektromonta\u017cu Rzesz\u00f3w. W dotychczasowej pracy zawodowej kierowa\u0142 lub nadzorowa\u0142 budowy sieci i urz\u0105dze\u0144 elektrycznych, m.in. w wielu firmach na terenie SSE EURO-PARK MIELEC oraz Szpitalu Specjalistycznym im. E. Biernackiego w Mielcu, a tak\u017ce\u00a0 budowy w ramach zagranicznych kontrakt\u00f3w w Chorwacji, S\u0142owacji, Czechach i Niemczech. Kontynuuje prowadzone przez poprzednika kierunki strategii promocyjnej firmy poprzez sponsorowanie wa\u017cnych wydarze\u0144 kulturalnych i sportowych w Mielcu oraz Domu Dziecka w Skopaniu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci samorz\u0105du gminnego w miejscu zamieszkania. Zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Gminnej w Czerminie w kadencjach: 2010-2014, 2014-2018 i 2018-2024. Ponadto w kadencji 2010-2014 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty, w kadencji 2014-2016 przewodniczy\u0142 Radzie Gminy.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

BUKA\u0141A WANDA<\/strong> MARIA<\/strong>, urodzona 4 IX 1974 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Gra\u017cyny z domu Z\u0105bek. Absolwentka I liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1993 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Chemii Uniwersytetu Marii Curie Sk\u0142odowskiej (UMCS) i 4 XII 1997 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra chemii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w D\u0105biu w 1997 r. i jako nauczyciel chemii pracowa\u0142a tam do 2021 r. Ponadto od 1999 r. do 2018 r. uczy\u0142a chemii w Gimnazjum Publicznym im. Jana Paw\u0142a II w Radomy\u015blu Wielkim. W 2017 r. zosta\u0142a zatrudniona jako nauczyciel chemii w Szkole Podstawowej nr 3 im. Wojska Polskiego w Mielcu oraz w Szkole Podstawowej w Trzcianie. Intensywnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 i uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z informatyki (Akademia Ekonomiczna w Katowicach, 2001 r.), edukacji dla bezpiecze\u0144stwa (Uniwersytet Rzeszowski, 2012 r.) oraz zarz\u0105dzania instytucj\u0105 o\u015bwiatow\u0105 w reformowanym systemie edukacji (Wy\u017csza Szko\u0142a Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Katowicach, 2020). Przed rokiem szkolnym 2020\/2021 powierzono jej funkcj\u0119 wicedyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 3 im. Wojska Polskiego w Mielcu i pe\u0142ni j\u0105 nadal. W dotychczasowej pracy dydaktycznej osi\u0105gn\u0119\u0142a nieprzeci\u0119tne rezultaty. Przygotowani przez ni\u0105 uczniowie\u00a0 zdobyli wiele tytu\u0142\u00f3w laureat\u00f3w lub finalist\u00f3w w wojew\u00f3dzkich konkursach przedmiotowych z chemii, organizowanych przez Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie, m.in. w latach\u00a0 2015-2023 – 13 laureat\u00f3w i 10 finalist\u00f3w. Ponadto jej podopieczni zdobyli 2 tytu\u0142y laureat\u00f3w i 2 finalist\u00f3w w Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eSokrates\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca, Nagrod\u0105 W\u00f3jta Gminy Czermin i Nagrodami Dyrektora Szko\u0142y (3 razy) oraz tytu\u0142ami Nieprzeci\u0119tnego Nauczyciela (od 2019 r. – 5 razy).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUKOWIEC J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 29 I 1937 r. w Wojakowej, powiat brzeski, syn J\u00f3zefa i Marii z Tokarskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Krynicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1966 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 m.in. w parafiach w Okulicach, Rzezawie, Radgoszczy, Mystkowie, Lubczy, Cmolasie, Zasowie oraz parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. W latach 1978-1983 by\u0142 proboszczem w parafii M\u0119cina Wielka,\u00a0 a w latach 1983-1992 – proboszczem w parafii Krzy\u017canowice. W 1992 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Padwi Narodowej ko\u0142o Mielca. O\u017cywi\u0142 kult \u015bwi\u0119tego Antoniego, kt\u00f3rego sanktuarium od XVIII w. stanowi ko\u015bci\u00f3\u0142 w Padwi. Odnowi\u0142 i wprowadzi\u0142 r\u00f3\u017cne formy czczenia patrona, m.in. poprzez cykliczne nabo\u017ce\u0144stwa. Opracowa\u0142 i wyda\u0142\u00a0Zbi\u00f3r modlitw ku czci \u015bw. Antoniego w sanktuarium w Padwi Narodowej<\/em>, Krak\u00f3w 2000. Doprowadzi\u0142 do remontu kapitalnego ko\u015bcio\u0142a i konserwacji jego zabytkowego wyposa\u017cenia, a tak\u017ce remontu plebanii i cmentarza parafialnego w Padwi oraz kaplicy w Wojkowie. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kustosza sanktuarium \u015bw. Antoniego i dekanalnego duszpasterza rolnik\u00f3w. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 pra\u0142ata, odznaczenia Ec i RM oraz Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi. W 2010 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zosta\u0142 przeniesiony do parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu, gdzie jako rezydent pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej. Zmar\u0142 18 VIII 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Krolowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUKOWSKI MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 16 VIII 1897 r. w Rzochowie ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Marianny z Rzepeckich. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Ludow\u0105 w Rzochowie, a nast\u0119pnie uczy\u0142 si\u0119 w szkole dla stolarzy w Kalwarii Zebrzydowskiej. W 1916 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 jako ochotnik do Legion\u00f3w Polskich i zosta\u0142 skierowany na kurs przygotowawczy do s\u0142u\u017cby w piechocie w Woli Justowskiej, a nast\u0119pnie do Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych, kt\u00f3r\u0105 uko\u0144czy\u0142 w stopniu kaprala. Po kryzysie legionowym prawdopodobnie zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do 16\u00a0 Pu\u0142ku Landwehry Monarchii Austro-W\u0119gierskiej, dzia\u0142aj\u0105cego w rejonie Opawy, a po zako\u0144czeniu wojny, wraz z wi\u0119kszo\u015bci\u0105 polskich \u017co\u0142nierzy z tego pu\u0142ku, powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i zosta\u0142 skierowany do nowo utworzonego 20 Pu\u0142ku Piechoty Ziemi Krakowskiej.\u00a0 W czasie wojny polsko-ukrai\u0144skiej walczy\u0142 w rejonie Korostenia i Malin, a w wojnie polsko-bolszewickiej bra\u0142 udzia\u0142 w walkach pod Lwowem, Z\u0142oczowem, Brze\u017canami, Krzemie\u0144cem Beresteczkiem, Zas\u0142awiem, Starokonstantynowem, Brodami i Tarnopolem. Wtedy te\u017c zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny i zmar\u0142 17 XII 1920 r. w szpitalu polowym w Tarnopolu lub jego okolicy. Po wojnie kolega z wojska dostarczy\u0142 rodzicom nie\u015bmiertelnik \u015bp. Micha\u0142a, ale ten pami\u0105tkowy przedmiot zagin\u0105\u0142 w czasie II wojny \u015bwiatowej. Obszerny biogram pt. \u201eMicha\u0142 Bukowski legionista z Rzochowa\u201d opracowa\u0142 spokrewniony z nim ks. por. dr Marcin Kr\u0119pa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BULA EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 28 IX 1931 r. w Brzozowicach-Kamieniu, wojew\u00f3dztwo \u015bl\u0105skie, syn Alfonsa i Katarzyny z domu Haida. Uczy\u0142 si\u0119 w Liceum im. J. Sobieskiego w Piekarach \u015al\u0105skich i w Liceum Lotniczym w Bielsku Bia\u0142ej, gdzie zda\u0142 matur\u0119 w 1952 r. Pracowa\u0142 aktywnie w ZHP (otrzyma\u0142 stopie\u0144 harcmistrza) i ZMP. Na podstawie nakazu pracy w 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, w Przedstawicielstwie Wojsk Lotniczych, a po wyga\u015bni\u0119ciu nakazu przeszed\u0142 do Dzia\u0142u Kadr na stanowisko kierownicze. W latach 1956-1957 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza KZ PZPR w WSK Mielec, a w 1957 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a do Sejmu PRL w kadencji 1957-1961. Za wspieranie dzia\u0142alno\u015bci Aeroklubu Mieleckiego nadano mu tytu\u0142 honorowego cz\u0142onka, a ponadto zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony przez Aeroklub PRL. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Warszawskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1966-1974 by\u0142 dyrektorem naczelnym Przedsi\u0119biorstwa Pa\u0144stwowego \u201eELEKTROCARBON\u201d w Tarnowskich G\u00f3rach. Wtedy to opracowa\u0142 kilka projekt\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3re zosta\u0142y przyj\u0119te do realizacji. By\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u, kt\u00f3ry w 1970 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Naczelnej Organizacji Technicznej II st. za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w dziedzinie techniki. W 1974 r., po zawale serca, przeszed\u0142 na stanowisko kierownika Zak\u0142adu Mechanicznego \u201eZAMET\u201d w Tarnowskich G\u00f3rach, a w latach 1976-1986 pracowa\u0142 jako g\u0142\u00f3wny specjalista do spraw obrabiarek numerycznie sterowanych w tym\u017ce zak\u0142adzie. W 1976 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem wynalazku: \u201eSpos\u00f3b otrzymywania membran i pier\u015bcieni w\u0119glowych do stos\u00f3w oporowych\u201d, kt\u00f3ry uzyska\u0142 patent nr 80782. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 70. by\u0142 radnym Powiatowej Rady Narodowej w Tarnowskich G\u00f3rach oraz cz\u0142onkiem NOT i Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa w Katowicach. Publikowa\u0142 artyku\u0142y w czasopismach fachowych. W 1989 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 handlowo-us\u0142ugow\u0105 \u201eSIGO\u201d i prowadzi\u0142 j\u0105 do 1997 r. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1984) oraz Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1978) i Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju (1973). Zmar\u0142 18 VI 1997 r. w Zabrzu. Pochowany na cmentarzu przy ul. Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Tarnowskich G\u00f3rach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BULI\u0143SKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 14 X 1911 r. w Bi\u0142goraju, syn Macieja i Heleny z domu Wla\u017a. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 rzemie\u015blnicz\u0105 i kursy dokszta\u0142caj\u0105ce. Pracowa\u0142 jako mechanik w kolumnie transportu prezydenta I. Mo\u015bcickiego w Warszawie, a nast\u0119pnie w latach 1929-1939 \u00a0w PZL-Warszawa Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 1, z przerw\u0105 na s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 1. Pu\u0142ku Lotniczym i Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 w zakresie obs\u0142ugi samolot\u00f3w. Przez okres okupacji pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. Po wyzwoleniu Mielca pozosta\u0142 w fabryce i pracowa\u0142 najpierw na Oddziale P\u00f3\u0142monta\u017cu jako majster, a p\u00f3\u017aniej jako zast\u0119pca kierownika jednego z wydzia\u0142\u00f3w. Od 1956 r. do odej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1977 r. by\u0142 technologiem na Wydziale Monta\u017cu Samolot\u00f3w. W czasie d\u0142ugoletniej pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d zg\u0142osi\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM Zmar\u0142 4 IV 1994 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BULLA PAPIE\u017bA GRZEGORZA IX z 1229 r.<\/strong>, dokument przyznaj\u0105cy m.in. klasztorowi benedyktyn\u00f3w w Ty\u0144cu dziesi\u0119cin\u0119 z \u201edw\u00f3ch Mielc\u00f3w\u201d (prawdopodobnie Mielca i Woli Mieleckiej). Jest to drugi, w kolejno\u015bci chronologicznej, dokument po\u015bwiadczaj\u0105cy istnienie Mielca w 1. po\u0142. XIII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BU\u0141A\u015a J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 III 1901 r. w Domaninie, pow. K\u0119pno. Do 1935 r. pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych firmach pozna\u0144skich, a w latach 1935-1939 w R\u00f3wnem na Wo\u0142yniu. Niekt\u00f3re \u017ar\u00f3d\u0142a podaj\u0105, \u017ce by\u0142 sier\u017cantem tamtejszego Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP). W latach 1940-1941 pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec, a nast\u0119pnie dorywczo w Rzochowie. Niemal od pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej aktywnie dzia\u0142a\u0142 w ruchu oporu, posiada\u0142 pseudonim \u201eTangret\u201d i stopie\u0144 sier\u017canta. W maju 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez mieleckie gestapo i wkr\u00f3tce (27 V) zamordowany. Przypuszcza si\u0119, \u017ce zw\u0142oki zosta\u0142y zakopane w pobli\u017cu siedziby gestapo w Mielcu przy ul. Narutowiczstrasse (aktualnie ul. G. Narutowicza).<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"BUNDYRA BARBARA IRENA (z domu PIEKARSKA)<\/strong>, urodzona 19 VIII 1963 r. w Mielcu, c\u00f3rka Walentego i Genowefy z domu Gryndzia. Absolwentka Technikum Drogowo-Geodezyjnego w Jaros\u0142awiu z matur\u0105 w 1983 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w O\u015brodku Remontowo-Budowlanym Las\u00f3w Pa\u0144stwowych z siedzib\u0105 w D\u0105br\u00f3wkach k\/\u0141a\u0144cuta Kierownictwo Grupy Rob\u00f3t w Mielcu i do 1990 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 majstra budowy. Od 1992 r. do 1995 r. pracowa\u0142a jako geodeta w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Geodezyjno-Kartograficznych GEOBIT S.C. z siedzib\u0105 w Mielcu. W 1995 r. przesz\u0142a do pracy w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu, gdzie powierzono jej prowadzenie spraw z zakresu geodezji i gospodarki nieruchomo\u015bciami. W bardzo trudnej procedurze pozyskiwania grunt\u00f3w dla Gminy Miejskiej Mielec wykazywa\u0142a wielk\u0105 kultur\u0119 i niezwyk\u0142e zdolno\u015bci w prowadzeniu negocjacji z w\u0142a\u015bcicielami grunt\u00f3w. Wnios\u0142a du\u017cy wk\u0142ad w pozyskanie wielu grunt\u00f3w pod SSE EURO-PARK MIELEC i liczne inwestycje miejskie. Studiowa\u0142a na Wydziale Administracyjno-Prawnym\u00a0 w Rzeszowie Wy\u017cszej Szko\u0142y Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu i w 2001 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 licencjata (kierunek \u2013 administracja w zakresie: samorz\u0105d terytorialny). Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Referatu Gospodarki Nieruchomo\u015bciami w Wydziale Urbanistyki, Gospodarki Nieruchomo\u015bciami i Geodezji. Zmar\u0142a 8 V 2018 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

BURAK HENRYK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 26 XI 1954 r. w Rz\u0119dzianowicach, pow. mielecki, syn Benedykta i Cecylii z domu Gawenda. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1972 r. w WSK Mielec jako elektromechanik maszyn i urz\u0105dze\u0144 przemys\u0142owych. W czerwcu 1979 r. przeszed\u0142 do pracy w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Milicji Obywatelskiej w Rzeszowie i zosta\u0142 mianowany na stanowisko dzielnicowego w Posterunku MO w Czerminie. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 w S\u0142upsku. W 1982 r. przeniesiono go do Komendy Rejonowej MO w Mielcu na stanowisko referenta w Sekcji do Walki z Przest\u0119pstwami Kryminalnymi, a nast\u0119pnie awansowano na stanowisko inspektora w tej sekcji. W 1985 r. zosta\u0142 kierownikiem Sekcji Kryminalnej. Pracuj\u0105c, uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Chor\u0105\u017cych w Pile i po jej uko\u0144czeniu w 1987 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 m\u0142odszego chor\u0105\u017cego, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej w Szczytnie i w 1988 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Pod koniec 1989 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko komendanta rejonowego Policji w Kolbuszowej. Zrezygnowa\u0142 jednak z tej funkcji i powr\u00f3ci\u0142 do Komendy Rejonowej Policji w Mielcu, gdzie podj\u0105\u0142 obowi\u0105zki kierownika Samodzielnej Sekcji Dzielnicowych, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 naczelnika Wydzia\u0142u Drogowego i Prewencji. Awansowa\u0142 kolejno na stopnie: komisarza (1991) i nadkomisarza (1995). W 1999 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w konkursie na stanowisko komendanta powiatowego Policji w Mielcu i po wygraniu konkursu zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko pierwszego zast\u0119pcy komendanta. W 2000 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podinspektora. W 2002 r. przez 3 miesi\u0105ce pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki komendanta powiatowego Policji w Mielcu, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 na stanowisko pierwszego zast\u0119pcy komendanta. W 2003 r. awansowa\u0142 na stopie\u0144 m\u0142odszego inspektora. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci miejskich i gminnych komisjach do spraw profilaktyki i rozwi\u0105zywania problem\u00f3w alkoholowych. W latach 1997-2002 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w zakresie ochrony mienia i os\u00f3b. Przez wiele lat dzia\u0142a\u0142 w mieleckim Kole LOK jako spo\u0142eczny organizator strzelectwa sportowego. Od 1989 r. jest cz\u0142onkiem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eBa\u017cant\u201d w Borowej. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa, a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej Ko\u0142a. W 1998 r. uzyska\u0142 uprawnienia selekcjonerskie. Dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w Okr\u0119gowej Radzie \u0141owieckiej w Rzeszowie, pe\u0142ni\u0105c funkcje okr\u0119gowego rzecznika dyscyplinarnego i cz\u0142onka Komisji Odznacze\u0144 \u0141owieckich. W latach 1999\u20132003 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Tygodnikiem Regionalnym \u201eKorso\u201d, publikuj\u0105c cykl artyku\u0142\u00f3w o tematyce my\u015bliwskiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi za Dzielno\u015b\u0107 RP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Policjant\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d (dwukrotnie), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju\u201d i Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej. Ponadto zosta\u0142 uhonorowany \u201eCertyfikatem Najwy\u017cszej Rangi w po\u0142o\u017ceniu cegie\u0142ki w dziele pomocy polskim misjonarzom w \u015brodkach transportu\u201d. 31 V 2007 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURCZYK LIDIA GRA\u017bYNA (z domu KELLER)<\/strong>, urodzona 23 VIII 1958 r. w Mielcu, c\u00f3rka Romualda i Marii z Zaniewicz\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1977 r. Studiowa\u0142a na Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu i w 1981 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra prawa. W latach 1981-1984 by\u0142a zatrudniona w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu, a w latach 1984-1985 w Urz\u0119dzie Gminy w Mielcu. Od III 1985 r. pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. W latach 1987-1990 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Urz\u0119du Stanu Cywilnego, a od 1990 r. by\u0142a zast\u0119pc\u0105 kierownika USC. W 2023 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURCZYK MARIAN<\/strong>, urodzony 10 XII 1958 r. w Che\u0142mnie, syn Norberta i Jadwigi z Nowickich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Che\u0142mnie, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studia wy\u017csze uko\u0144czy\u0142 na Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu i w 1981 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Po studiach zatrudniony zosta\u0142 w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu, a od listopada 1992 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prokuratora rejonowego w Mielcu. W 2010 r. powierzono mu funkcj\u0119 prokuratora okr\u0119gowego w Tarnobrzegu. W IV 2016 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca\u00a0 na stanowisko prokuratora rejonowego. W grudniu 2023 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"BURDA BO\u017bENA (z domu LE\u015a),<\/strong> urodzona 1 I 1958 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Ludwiki z Jaworskich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1976 r. Studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (kierunek \u2013 biologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1981 r. z tytu\u0142em magistra biologii. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od roku szkolnego 1981\/1982 w Szkole Podstawowej nr 2 im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu i jako nauczyciel chemii, biologii i wychowania do \u017cycia w rodzinie pracowa\u0142a w tej szkole do 2018 r., a w roku szkolnym 2007\/2008 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jej wicedyrektora. Ponadto w latach 1998-2002 by\u0142a zatrudniona w Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego im. J. Groszkowskiego w Mielcu jako nauczyciel biologii i wychowania do \u017cycia w rodzinie. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142a szereg form doskonalenia zawodowego: Studium Pedagogiczne Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie (1990 r.), studia podyplomowe z wychowania prorodzinnego w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1998 r.), studia podyplomowe z przyrody w Akademii Pedagogicznej w Krakowie (2001 r.) i studia podyplomowe z organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Podkarpackim Centrum Edukacji Nauczycieli w Rzeszowie (2007 r.). W 2002 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Uzyska\u0142a te\u017c kwalifikacje egzaminatora Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej (OKE). Od 2007 r. by\u0142a osob\u0105 prowadz\u0105c\u0105 Niepubliczne Gimnazjum w Mielcu do czasu reformy systemu edukacji (2017 r.). W tym\u017ce roku gimnazjum zosta\u0142o przekszta\u0142cone w Niepubliczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 im. Adama Mickiewicza do zako\u0144czenia edukacji przez wszystkich uczni\u00f3w tj. do 2019 r. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 2018 r. W czasie pracy zawodowej szczeg\u00f3lnie po\u015bwi\u0119ca\u0142a si\u0119 pracy z uczniami zdolnymi. Ponad 30 jej uczni\u00f3w zdoby\u0142o tytu\u0142 laureata konkurs\u00f3w wojew\u00f3dzkich (kuratoryjnych) z biologii i przyrody, a ponadto wielu by\u0142o laureatami lub wyr\u00f3\u017cnionymi w r\u00f3\u017cnych konkursach og\u00f3lnopolskich i regionalnych. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 poradnika metodycznego Wychowanie prorodzinne<\/em> (WOM Tarn\u00f3w 1998 r.) Opiekowa\u0142a si\u0119 dru\u017cyn\u0105 zuchow\u0105 i Szkolnym Ko\u0142em Ligi Ochrony Przyrody. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 proekologiczn\u0105, uczestnicz\u0105c z uczniami w r\u00f3\u017cnych akcjach i projektach, m.in. \u201eCzysta Wis\u0142a i Rzeki Przymorza\u201d, \u201e\u0141owiectwo \u2013 mi\u0119dzy kultur\u0105 a natur\u0105\u201d i \u201e\u017byj smacznie i zdrowo\u201d. Nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. W latach 1983-1997 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa ogniska ZNP i cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP Mielec. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142ugi dla \u0141owiectwa\u201d Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego, certyfikatem \u201eEuropejskiego nauczyciela\u201d, wieloma certyfikatami \u201eNieprzeci\u0119tnego nauczyciela\u201d (wyr\u00f3\u017cnienie za przygotowanie laureat\u00f3w konkurs\u00f3w przedmiotowych) oraz wielokrotnie Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca i innymi nagrodami.<\/p>\r\n

BURDZEL DOROTA (z domu URBANIAK)<\/strong>, urodzona 4 II 1978 r. w Zamo\u015bciu, c\u00f3rka Henryka i El\u017cbiety z Bociorowskich. Gry w siatk\u00f3wk\u0119 uczy\u0142a si\u0119 w klubie \u201ePadwa\u201d Zamo\u015b\u0107. P\u00f3\u017aniej kr\u00f3tko gra\u0142a w \u201eStali\u201d Nowa D\u0119ba i przesz\u0142a do Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu, w kt\u00f3rej doskonali\u0142a umiej\u0119tno\u015bci sportowe i zdoby\u0142a wykszta\u0142cenie \u015brednie. Od 1994 r. wyst\u0119powa\u0142a w reprezentacji Polski juniorek, kt\u00f3ra zdoby\u0142a m.in. V miejsce na Mistrzostwach Europy w Barcelonie (1994 r.), br\u0105zowy medal na ME w Ankarze (1996 r.) i V miejsce na Mistrzostwach \u015awiata w Gda\u0144sku (1997 r.). W 1997 r. zosta\u0142a zawodniczk\u0105 I-ligowego zespo\u0142u \u201eAutopart\u201d Mielec (potem \u201eMelnox-Lobo-Autopart\u201d) i przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia przez niego br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w sezonie 1998\/99 i srebrnego medalu MP w sezonie 1999\/2000. W latach 2001-2004 (z przerw\u0105 w 2003 r. na urlop macierzy\u0144ski) gra\u0142a w ekstraklasowym zespole pi\u0142ki siatkowej Melnox Autopart Mielec (TeleNet Autopart Mielec) i przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w 2004 r. Od sezonu 2004\/2005 do ko\u0144ca sezonu 2006\/2007 wyst\u0119powa\u0142a w barwach BOUC Voley Beauvais (Francja). Po powrocie gra\u0142a w sezonie 2007\/2008 w mieleckim zespole, a nast\u0119pnie zako\u0144czy\u0142a karier\u0119 sportow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURDZY JAN<\/strong>, urodzony w 1917 r. w Tuszymie, pow. mielecki. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum w Mielcu. W latach 30. by\u0142 czo\u0142owym dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim. Uko\u0144czy\u0142 Uniwersytet Ludowy w Gaci Przeworskiej. Pod koniec lat 30. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckim banku \u201eSpo\u0142em\u201d i tam pracowa\u0142 jeszcze na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej. W 1942 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad tzw. tr\u00f3jki PPR (Polskiej Partii Robotniczej) i organizowa\u0142 podobne tr\u00f3jki na terenie powiatu mieleckiego. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 I sekretarzem PPR w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej powierzono mu funkcj\u0119 sekretarza Komitetu Podokr\u0119gu Tarnobrzesko-Mieleckiego. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 jednym z organizator\u00f3w oddzia\u0142\u00f3w Gwardii Ludowej (GL) i uczestnikiem ich akcji zbrojnych. Po jednej z nich, kiedy prawdopodobnie zosta\u0142 rozpoznany, ukrywa\u0142 si\u0119. W pierwszych latach po wyzwoleniu i utworzeniu wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego zosta\u0142 sekretarzem Komitetu Wojew\u00f3dzkiego PPR w Rzeszowie. P\u00f3\u017aniej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i tam pracowa\u0142 we w\u0142adzach naczelnych Centralnego Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d.<\/p>\r\n

BURDZY STEFAN, <\/b>urodzony 23 X 1912 r. w Krawcach ko\u0142o Tarnobrzega, syn Jana i Rozalii z domu Galek. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1933 r.\u00a0 W 1932 r. w zawodach Przysposobienia Wojskowego w Mielcu wygra\u0142 skok wzwy\u017c, a w biegu by\u0142 drugi. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty w Zambrowie (1934 r.) s\u0142u\u017cy\u0142 w 33 Pu\u0142ku Piechoty w Brze\u015bciu nad Bugiem w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego. Po \u0107wiczeniach w 1936 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 studia pedagogiczne w Pa\u0144stwowym Pedagogium w Krakowie. Po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) zosta\u0142 zmobilizowany i przydzielony do 17 Pu\u0142ku Piechoty w Rzeszowie. Powierzono mu dow\u00f3dztwo kompanii rezerwist\u00f3w i zadanie zorganizowania obrony Rzeszowa na odcinku od Kolbuszowej oraz zabezpieczenie sztabu jednostki zmotoryzowanej pod dow\u00f3dztwem podpu\u0142kownika Stanis\u0142awa Maczka. Po wycofaniu si\u0119 polskiego wojska w kierunku wschodnim oddzia\u0142 Stefana Burdzego stoczy\u0142 nier\u00f3wn\u0105 potyczk\u0119 z Niemcami we wsi W\u0119gierka ko\u0142a Jaros\u0142awia i rozproszy\u0142 si\u0119, a Stefan Burdzy i kilku \u017co\u0142nierzy zostali wzi\u0119ci do niewoli. Uciek\u0142 z obozu jenieckiego w \u0141a\u0144cucie i powr\u00f3ci\u0142 do Rzemienia, kt\u00f3ry znajdowa\u0142 si\u0119 pod okupacj\u0105 niemieck\u0105. Pracowa\u0142 przy budowie cegielni. Ju\u017c w pa\u017adzierniku 1939 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w organizowanie konspiracji i przyj\u0105\u0142 pseudonimy \u201eToporek\u201d i \u201e\u015acinacz\u201d. Na prze\u0142omie 1939 i 1940 r. komendant obwodu Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej w Mielcu rotmistrz Stanis\u0142aw Wysocki (ps. \u201eGodziemba\u201d) powierzy\u0142 mu zadanie zorganizowania plac\u00f3wki ZWZ Przec\u0142aw (kryptonim \u201ePiotr\u201d), a p\u00f3\u017aniej AK. Zorganizowa\u0142 3 plutony (po 3 dru\u017cyny) i dru\u017cyn\u0119 dywersyjn\u0105 oddelegowan\u0105 do dow\u00f3dztwa Obwodu Mielec (kryptonim \u201eMleko\u201d). Bra\u0142 udzia\u0142 w szeregu akcjach bojowych i Akcji \u201eBurza\u201d, m.in. przy opanowaniu wyrzutni rakiet V1 i V2 w Bli\u017anie. Po II wojnie \u015bwiatowej nie wr\u00f3ci\u0142 do wojska. Pracowa\u0142 nadal w cegielni w Rzemieniu i w latach 1947-1949 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika technicznego. Ponadto w roku szkolnym 1947\/1948 by\u0142 nauczycielem matematyki w Technikum Rolniczym w Rzemieniu. Re\u017cyserowa\u0142 sztuki teatralne, m.in. jase\u0142ka.\u00a0 W latach 1950-1956 pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Instalacji Sanitarnych w Stalowej Woli. W 1956 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w rzemie\u0144skiej cegielni, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do dyrekcji mieleckiego oddzia\u0142u Rzeszowskich Zak\u0142ad\u00f3w Ceramiki Budowlanej. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 Technikum Ceramiki Budowlanej w Krotoszynie. W 1977 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1965-1973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta gromadzkiego TOK w Rzemieniu. Od 1945 r. nale\u017ca\u0142 do OSP Rzemie\u0144. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy w Mielcu, Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 oraz Oddzia\u0142u \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu. W 1973 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia porucznika. Uhonorowany m.in.: Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r.\u201d, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Krzy\u017cem \u201eZa Polsk\u0119, Wolno\u015b\u0107 i Lud\u201d, Odznak\u0105 ZBoWiD \u201ePok\u00f3j \u2013 Wolno\u015b\u0107 \u2013 Socjalizm\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rolnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i odznakami stra\u017cackimi za wys\u0142ug\u0119 lat 35 i 50.\u00a0 Zmar\u0142 21 II 1997 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu \u2013 osiedle Rzoch\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUREK EDWARD<\/strong>, urodzony 6 IV 1958 r. w Mielcu, syn Zygmunta i Stefanii z domu Kr\u0119pa. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1978 r. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 modelarstwem lotniczym i osi\u0105ga\u0142 w tej dziedzinie bardzo dobre rezultaty. Jako zawodnik Aeroklubu Mieleckiego w 1975 r. zosta\u0142 wicemistrzem Polski m\u0142odzik\u00f3w w klasie silnik\u00f3wek, a w 1976 r. mistrzem Polski junior\u00f3w w klasie modeli swobodnie lataj\u0105cych z nap\u0119dem silnikowym (F-1-C). W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Rzeszowsk\u0105 z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika (specjalno\u015b\u0107-samoloty) i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w szkolnictwie podstawowym. W roku akademickim 1988\/89 zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Mechaniki P\u0142yn\u00f3w Politechniki Rzeszowskiej, a od 1989 r. do 1999 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. Od 1999 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu (Dzia\u0142 Zdatno\u015bci do Lotu i Certyfikacji, zespole wprowadzaj\u0105cym komputerowy system zarz\u0105dzania zasobami przedsi\u0119biorstwa, Organizacja Projektuj\u0105ca). W latach 90. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Aeroklubu Mieleckiego i w 1994 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym sekcji modelarskiej, a ponadto zaktywizowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Mieleckiego Stowarzyszenia Modelarzy Lotniczych. Od szeregu lat jest wsp\u00f3\u0142organizatorem zawod\u00f3w modelarskich w Mielcu, w tym r\u00f3wnie\u017c Mistrzostw Polski w modelarstwie lotniczym. Zajmuje si\u0119 tak\u017ce szkoleniem modelarzy. Nie rezygnuje przy tym z osobistego udzia\u0142u w zawodach, m.in. w latach 1996-2002 plasowa\u0142 si\u0119 na czo\u0142owych miejscach w zawodach zaliczanych do Pucharu Polski w klasach modeli swobodnie lataj\u0105cych. Nale\u017cy do krajowej czo\u0142\u00f3wki modelarzy lotniczych. Od 2006 r. wielokrotnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 w zawodach mi\u0119dzynarodowych. Wa\u017cniejsze sukcesy: *2004 r. \u2013 MP Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych (Leszno) \u2013 z\u0142oty medal w klasie F1C; *2007 r. \u2013 M\u015a Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych (Odessa, Ukraina) \u2013 dru\u017cynowy srebrny medal w klasie F1C (modele z nap\u0119dem silnikowym); *2008 r. \u2013MP Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych (\u015awiebodzice) \u2013 br\u0105zowy medal w klasie F1C (modele z nap\u0119dem spalinowym) oraz dru\u017cynowy srebrny medal w klasie F1C; *2009 r. \u2013 Zawody w ramach P\u015a Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych: 2. miejsce w Pucharze \u201eBaltic Club\u201d (Litwa), 1. miejsce w \u201eEstonian Cup\u201d (Estonia), 4. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu \u015awiata \u00a0Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych; *2010 r. \u2013 ME Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych (Turcja) \u2013 dru\u017cynowy br\u0105zowy medal, Zawody P\u015a \u201eNovohrad Cup\u201d (S\u0142owacja) \u2013 2. miejsce w klasie F1C; *2011 r. \u2013 P\u015a w Modelarstwie Lotniczym (cykl zawod\u00f3w): 1. miejsce w Lucenec (S\u0142owacja), 3. miejsce w Vsechov (Czechy), dwukrotnie 3. miejsce w Salonta (Rumunia) \u2013 wszystkie w klasie F1C; *2012 r. \u2013 Zawody Pucharu \u015awiata \u201eKietrz Cup\u201c (Polska) \u2013 2. miejsce, Zawody P\u015a \u201eBu\u0142garia Cup\u201c w Pleven (Bu\u0142garia), 12 m. w klasyfikacji generalnej P\u015a, 3 m. w klasyfikacji generalnej Pucharu Polski. Na podstawie wynik\u00f3w sportowych w 2012 r. zosta\u0142 nominowany do reprezentacji Polski na M\u015a Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych w 2013 r. we Francji. W latach 2009-2012 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta trenera kadry narodowej w modelarstwie w klasie F1. Pe\u0142ni nadal funkcj\u0119 prezesa Mieleckiego Stowarzyszenia Modelarzy Lotniczych i prowadzi zaj\u0119cia w klubie modelarskim. Anga\u017cuje si\u0119 te\u017c w Aeroklubie Mieleckim, m.in. jako przewodnicz\u0105cy Sekcji Modelarskiej. *2014 r.: ME (Rumunia) \u2013 6. miejsce zespo\u0142owo w reprezentacji Polski, MP (Stalowa Wola) \u2013 wicemistrzostwo Polski i br\u0105zowy medal, PP (Stalowa Wola) \u2013 2. miejsce i w klasyfikacji generalnej 1. miejsce i Puchar Polski; *2016 r.: ME Modeli Samolot\u00f3w Swobodnie Lataj\u0105cych (Zrenjanin, Serbia) – z\u0142oty medal dru\u017cynowo (reprezentacja Polski) w kl. F1C; *2017 r.: M\u015a Modeli Samolot\u00f3w Swobodnie Lataj\u0105cych (Szentes, W\u0119gry)\u00a0 – srebrny medal indywidualnie; *2019 r.: MP Modeli Swobodnie Latajacych (Turbia-Stalowa Wola) – srebrny medal w klasie F1C; M\u015a Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych (Lost Hills, USA) – srebrny medal dru\u017cynowo w kl. F1C i cz\u0142onek reprezentacji Polski, kt\u00f3ra zdoby\u0142a Puchar Przechodni „Challenge France” w klasyfikacji generalnej;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUREK GRZEGORZ ROBERT<\/strong>, urodzony 15 II 1967 r. w Mielcu, syn Franciszka i Heleny z domu Knap. W latach szkolnych ucz\u0119szcza\u0142 te\u017c do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I stopnia w Mielcu i Ogniska Muzycznego przy tej szkole. Absolwent Technikum Cukierniczego w Brzegu z matur\u0105 w 1987 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Terenowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu, w Sekcji \u017bywno\u015bci. W p\u00f3\u017aniejszych latach pracowa\u0142 w Sekcji Higieny Komunalnej, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Sekcji \u017bywno\u015bci. (W 1999 r. zmieniono nazw\u0119 z Terenowej na Powiatow\u0105 Stacj\u0119 Sanitarno-Epidemiologiczn\u0105.) R\u00f3wnocze\u015bnie intensywnie si\u0119 kszta\u0142ci\u0142. Uko\u0144czy\u0142 kolejno: Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 In\u017cynieryjno-Ekonomiczn\u0105 (kierunek \u2013 technika rolnicza i le\u015bna, specjalno\u015b\u0107 \u2013 in\u017cynieria rolnicza i spo\u017cywcza) w Ropczycach z tytu\u0142em in\u017cyniera (2004 r.), studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania w s\u0142u\u017cbie zdrowia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2005 r.), studia podyplomowe w zakresie przygotowania kadry in\u017cynieryjno-technicznej do wykonywania zawodu nauczyciela na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (2011 r.) oraz studia II stopnia na Wydziale Medycznym (kierunek \u2013 zdrowie publiczne, specjalno\u015b\u0107 \u2013 organizacja i zarz\u0105dzanie w ochronie zdrowia) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra w 2015 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako wychowawca \u2013 opiekun m\u0142odzie\u017cy w czasie zorganizowanego wypoczynku w latach 1987-2004, organizator form integracyjnych pracownik\u00f3w i ich rodzin, a tak\u017ce Honorowy Dawca Krwi. Od 1 VII 2018 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUREK MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 7 VII 1925 r. w Mielcu-Cyrance, syn Piotra i Antoniny z domu \u015awi\u0105tek. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako malarz w wojskowym obozie (lagrze) na Smoczce. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. W 1947 r. zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK) jako laborant-specjalista chemik w Centralnym Laboratorium i na tym stanowisku pracowa\u0142 nieprzerwanie do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1990 r. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 I stopnia w zakresie technologii pokry\u0107 ochronnych. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. By\u0142 autorem wielu projekt\u00f3w racjonalizatorskich, a kilkumilionowe oszcz\u0119dno\u015bci uzyskane z ich wprowadzenia da\u0142y mu zaszczytny tytu\u0142 \u201eRacjonalizatora \u2013 milionera\u201d. Realizowa\u0142 liczne tematy dotycz\u0105ce bada\u0144 nad malarstwem produktami lakierniczymi stosowanymi w produkcji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Z powodzeniem uczestniczy\u0142 w pracach nad \u00a0wprowadzaniem polskich produkt\u00f3w lakierniczych w miejsce zagranicznych w celu podwy\u017cszenia jako\u015bci produktu i obni\u017cenia koszt\u00f3w produkcji. Zmar\u0142 24 I 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUREK SZYMON J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 28 VIII 1988 r. w Mielcu, syn Romana i Ireny z Kami\u0144skich. Absolwent Gimnazjum nr 4 i V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego\u00a0 w ramach Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 im.st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2007 r. Studia na Uniwersytecie Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie z dziedziny kulturoznawstwa (specjalizacje: I – krytyka i animacja sztuki, II \u2013 medialna) uko\u0144czy\u0142 w 2012 r. z tytu\u0142em magistra kulturoznawstwa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Polskim Radio \u201eRzesz\u00f3w\u201d (Agencja MAGED Mielec) jako dziennikarz radiowy w okresie: X 2012 r. \u2013 kwiecie\u0144 2013 r. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Radio RDN Ma\u0142opolska Tarn\u00f3w \u2013 dziennikarz radiowy i reporter (IX 2013 r. – IX 2016 r.), Gazeta Codzienna \u201eNowiny\u201d \u2013 dziennikarz korespondent (X 2013 r. \u2013 IX 2015 r.), Akademia \u201eIgnatianum\u201d w Krakowie \u2013 prowadzi\u0142 warsztaty dla dziennikarzy (X 2015 r. \u2013 X 2018 r.). Ponadto by\u0142 publicyst\u0105 Narodowego Centrum Kultury w Warszawie i pisa\u0142 felietony na temat pracy animatora kultury dla portalu \u201ePlatforma kultury\u201d (II \u2013 VI 2016 r.). Od IV 2015 r. jest dziennikarzem w Tygodniku Regionalnym \u201eKORSO\u201d w Mielcu, a ponadto od 2017 r. pe\u0142ni funkcje redaktora naczelnego i wydawcy portalu informacyjnego www.korso.pl. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie do r\u00f3\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych. Pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Stowarzyszenia Kulturalnego JARTE w Mielcu. Jest pomys\u0142odawc\u0105 i koordynatorem projektu \u201eShalom Mielec\u201d, kt\u00f3ry opowiada o historii spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej w Mielcu. Aktywny cz\u0142onek og\u00f3lnopolskiej spo\u0142eczno\u015bci animator\u00f3w kultury. Uczestnik (od 2012 r.) cyklicznych spotka\u0144 \u201eOg\u00f3lnopolska Gie\u0142da Projekt\u00f3w\u201d dla kadr kultury. Na I Kongresie Animacji Kultury w Warszawie w 2014 r. wyst\u0105pi\u0142 z prezentacj\u0105 \u201eRola animatora kultury w Internecie\u201d, a w 2019 r. na Og\u00f3lnopolskiej Gie\u0142dzie Projekt\u00f3w \u2013 Kielce 2019 zaprezentowa\u0142 mieleckie Stowarzyszenie JARTE. W 2019 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe public relations na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i na tej\u017ce uczelni aktualnie studiuje kierunek: zarz\u0105dzanie kultur\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUREK TOMASZ<\/strong>, urodzony 10 VIII 1984 r. w Rzeszowie, syn Edwarda i Teresy z domu Kurzywilk. Ucze\u0144 III LO w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Kontynuuj\u0105c tradycje rodzinne, od dzieci\u0119cych lat zajmuje si\u0119 modelarstwem lotniczym. Od 1997 r. zdobywa\u0142 czo\u0142owe lokaty w klasyfikacji generalnej Pucharu Polski w klasie modeli swobodnie lataj\u0105cych z nap\u0119dem silnikowym \u00a0(F-1-J). W 1998 r. zosta\u0142 II wicemistrzem Polski m\u0142odzik\u00f3w w klasie F-1-J, a w 2000 r. i 2002 r. (Leszno) zdoby\u0142 tytu\u0142 mistrza Polski junior\u00f3w w tej samej klasie. Jako reprezentant Polski wywalczy\u0142 wraz z dru\u017cyn\u0105 zespo\u0142owe wicemistrzostwo \u015bwiata junior\u00f3w w klasie szybowc\u00f3w swobodnie lataj\u0105cych (F-1-A) i zwyci\u0119stwo dru\u017cynowe w klasyfikacji generalnej Mistrzostw Europy Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych (2001). W 2008 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Uniwersytecie Rzeszowskim i od 2009 r. pracuje w mieleckiej firmie Colfarm, obecnie jako g\u0142\u00f3wny informatyk. Spo\u0142ecznie udziela si\u0119 w Mieleckim Stowarzyszeniu Modelarzy Lotniczych, pomagaj\u0105c przy organizacji imprez modelarskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUREK W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 VI 1947 r. w Podolu ko\u0142o Przec\u0142awia, powiat mielecki, syn Antoniego i Anny z domu Szpara. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne w tarnowskim Seminarium Duchownym i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra teologii w 1971 r. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 30 V 1971 r. W latach 1971-1976 pracowa\u0142 w parafii Przemienienia Pa\u0144skiego w Ropczycach i tam katechizowa\u0142 m\u0142odzie\u017c oraz przez 2 lata by\u0142 opiekunem ko\u015bcio\u0142a m\u0142odzie\u017cowego. W 1976 r. przyby\u0142 do parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu i tu tak\u017ce katechizowa\u0142 m\u0142odzie\u017c oraz by\u0142 duszpasterzem mieleckiej m\u0142odzie\u017cy akademickiej. W 1984 r. powierzono mu funkcj\u0119 diecezjalnego duszpasterza nauczycieli i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 (z przerw\u0105 w latach 1987-1989) do 1998 r. W 1987 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Gryb\u00f3w i wybrany dziekanem dekanatu grybowskiego, ale w 1989 r. powr\u00f3ci\u0142 do parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu i pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105, najpierw w Technikum Elektrycznym, a potem w I LO. Po powstaniu powiat\u00f3w zosta\u0142 wizytatorem nauki religii w szko\u0142ach ponadpodstawowych i doradc\u0105 metodycznym ds. katechezy na terenie pow. mieleckiego. W 1996 r. zorganizowa\u0142 mieleckie studio diecezjalnego \u201eRadia Dobra Nowina\u201d (p\u00f3\u017aniej Radio \u201ePlus\u201d). Jest wsp\u00f3\u0142autorem i redaktorem pomocy dydaktycznych dla katechet\u00f3w przygotowuj\u0105cych m\u0142odzie\u017c do Sakramentu Bierzmowania \u201eNa przyj\u015bcie Ducha \u015awi\u0119tego. Przygotowanie do bierzmowania we wsp\u00f3lnocie parafialnej.<\/em>\u201d (Tarn\u00f3w 1995 r.) oraz wsp\u00f3\u0142autorem podr\u0119cznika dla uczni\u00f3w \u201eKatechizm bierzmowanych\u201d<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 1997 r.), a tak\u017ce autorem artyku\u0142\u00f3w do prasy katolickiej. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 by\u0142 rezydentem w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Od X 2018 r. zamieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Rencist\u00f3w i Emeryt\u00f3w w Tarnowie, ale nied\u0142ugo potem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do domu rodzinnego w Podolu. Zmar\u0142 8 VI 2020 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURGHARDT CZES\u0141AW,<\/strong> urodzony 2 XII 1927 r. w Zadusznikach, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Franciszki z domu Serwan. Ucze\u0144 Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Studiowa\u0142 fizyk\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a nast\u0119pnie w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Opolu i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1953 r. z nakazu pracy jako nauczyciel w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w \u017bo\u0142yni. W latach 1959-1963 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Powiatowego Ogniska Metodycznego w D\u0119bicy oraz uczy\u0142 w kilku d\u0119bickich szko\u0142ach. Od 1964 r. ponownie pracowa\u0142 w szko\u0142ach \u017co\u0142y\u0144skich \u2013 podstawowej i liceum. Od 1973 r. do 1975 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wizytatora fizyki w powiece \u0142a\u0144cuckim. Po pracy zawodowej zajmowa\u0142 si\u0119 w\u0142asnym gospodarstwem rolnym. Pracowa\u0142 te\u017c spo\u0142ecznie na rzecz \u015brodowiska, m.in. prezesowa\u0142 Oddzia\u0142owi ZNP w \u017bo\u0142yni, wspiera\u0142 budow\u0119 miejscowej szko\u0142y i udziela\u0142 si\u0119 w K\u00f3\u0142ku Rolniczym. Szczeg\u00f3lne zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0105 w Gromadzkiej Radzie Narodowej w \u017bo\u0142yni, m. in. jako przewodnicz\u0105cy GRN w latach 1978-1980 i 1984-1988. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m. in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Zmar\u0142 13 VI 2008 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w \u017bo\u0142yni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURGHARDT JAKUB<\/strong>, urodzony 20 II 1981 r. w Muszynie, syn Jerzego i Marii z domu Kruczek. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu. Od kilku lat uprawia lekkoatletyk\u0119, specjalizuj\u0105c si\u0119 w \u00a0biegach \u015brednich i d\u0142ugich. \u00a0Od wrze\u015bnia 1999 r. jest zawodnikiem Lekkoatletycznego Klubu Sportowego Mielec. W Mistrzostwach Polski junior\u00f3w zdoby\u0142 w roku 2000 – z\u0142ote medale na dystansie 3 000 m w hali i \u00a0na otwartym stadionie oraz \u00a0srebrny na 5 000 m; w 2001 – srebrny medal na 5 000 m w czasie sierpniowych \u00a0M\u0142odzie\u017cowych MP w Gda\u0144sku; w \u00a02002 \u2013 z\u0142oty medal na 10 km w MMP (Bia\u0142ogard) i srebrny medal na 6 km w prze\u0142ajowych MMP w Krzywinie. Uczestniczy\u0142 te\u017c z powodzeniem w wielu biegach ulicznych i crossach, m.in. zwyci\u0119\u017cy\u0142 w XXX Crossie \u201eTrybuny \u015al\u0105skiej\u201d w Mys\u0142owicach (2002). Wielokrotnie \u00a0reprezentowa\u0142 \u00a0Polsk\u0119 w kategorii junior\u00f3w i senior\u00f3w. W lipcu 2001 r. na M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy w Amsterdamie (Holandia) zaj\u0105\u0142 5. miejsce w biegu na 10 km, a w grudniu 2001 uczestniczy\u0142 w sztafetowych biegach marato\u0144skich w Chibo (Japonia), gdzie Polska zaj\u0119\u0142a 13. miejsce. W 2003 r. ponownie zosta\u0142 m\u0142odzie\u017cowym mistrzem Polski na 10 km, a nast\u0119pnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 w M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy w Bydgoszczy, ale nie osi\u0105gn\u0105\u0142 licz\u0105cego si\u0119 sukcesu. Od 2004 r. specjalizowa\u0142 si\u0119 w biegach ulicznych, m.in. zwyci\u0119\u017cy\u0142 w XV Nocnym Biegu Ulicznym Solidarno\u015bci w Rzeszowie, pokonuj\u0105c ponad 500 biegaczy z Polski, Bia\u0142orusi i Ukrainy (2004). W 2008 r. opu\u015bci\u0142 Mielec i startowa\u0142 w barwach klub\u00f3w Polonia Pas\u0142\u0119k i Stowarzyszenie \u201eNie Widz\u0119 Przeszk\u00f3d\u201d Krak\u00f3w oraz miast Muszyna i Krynica. Kilkakrotnie uczestniczy\u0142 w Biegu Ulicznym o Puchar Prezydenta Miasta Mielca, zajmuj\u0105c czo\u0142owe lokaty, m.in. 2. miejsce w 2012 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURKIEWICZ ADAM MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 18 X 1921 r. w Majdanie Kr\u00f3lewskim, syn W\u0142adys\u0142awa i Pelagii z Goli\u0144skich. W latach 1940-1941 pracowa\u0142 jako robotnik w niemieckim obozie pracy. Uciek\u0142 z obozu i od 1 III 1942 r. do 31 VII 1944 r. walczy\u0142 z okupantem w specjalnej grupie \u201eBurzy\u201d Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich pod dow\u00f3dztwem Stanis\u0142awa Kosiorowskiego na terenach powiat\u00f3w: kolbuszowskiego, mieleckiego i tarnobrzeskiego. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dow\u00f3dcy oddzia\u0142u. U\u017cywa\u0142 pseudonimu \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Uczestniczy\u0142 w udanych akcjach zbrojnych, m.in. rozbiciu niemieckiego magazynu broni i amunicji, rozbiciu wartowni SS w Piku\u0142\u00f3wce ko\u0142o Przec\u0142awia, rozbrajaniu \u017co\u0142nierzy niemieckich na terenie Biesiadki, potyczce z oddzia\u0142em niemieckim na terenie Smoczki oraz likwidacji gestapowca i SS-mana. \u201e…Za wybitne zas\u0142ugi na polu walki podziemnej\u201d zosta\u0142 rozkazem Komendy G\u0142\u00f3wnej BCh Nr 5\/Pers. z dnia 30 V 1944 r. odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Orderu Virtuti Militari kl. V (Leg. Nr DK – 2656\/W). Od 7 XII 1944 r. do 9 V 1945 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim (2 pu\u0142k zapasowy) i uczy\u0142 si\u0119 w Szkole Oficerskiej w Krakowie. Od 1946 r. do 1949 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Posterunku Milicji Obywatelskiej w Przec\u0142awiu. W 1950 r. przeszed\u0142 do Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w w Mielcu i na stanowisku kierownika piekarni pracowa\u0142 do 1968 r. W 1960 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. Od 1968 r. pracowa\u0142 przez 20 lat w WSK Mielec jako kierownik Wydzia\u0142u \u017bywienia Zbiorowego. W tym okresie wyjecha\u0142 na kr\u00f3tko (7 III 1978 – 7 III 1979) do Libii i zajmowa\u0142 si\u0119 zbiorowym \u017cywieniem polskich pracownik\u00f3w na tamtejszych budowach. W 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem ZBoWiD, a nast\u0119pnie Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych. 5 V 2001 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Od 1956 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201e\u0141o\u015b\u201d, a od 1964 r. jego \u0142owczym. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Partyzanckim 1939-1945, Krzy\u017cem Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 Grunwaldu, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi Dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, \u201eZ\u0142omem\u201d (najwy\u017cszym odznaczeniem \u0142owieckim) i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla \u0141owiectwa\u201d. Zmar\u0142 11 VI 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"BURKIEWICZ EL\u017bBIETA JOANNA<\/strong>, urodzona 17 X 1964 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wac\u0142awa Burkiewicza i Heleny z domu Gowik. Studia na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Uniwersytetu \u015al\u0105skiego w Cieszynie uko\u0144czy\u0142a w 1991 r.\u00a0 z tytu\u0142em magistra wychowania plastycznego. W latach 1992-1994 pracowa\u0142a w firmie ATAL jako projektant i konstruktor odzie\u017cy, a od 1994 r. prowadzi\u0142a w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 produkcj\u0119 odzie\u017cy oraz rental odzie\u017cy roboczej. W 1997 r. powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i w 1998 r. za\u0142o\u017cy\u0142a z siostr\u0105 Danut\u0105 firm\u0119 ELDAN Sp. z o.o. w Mielcu, kt\u00f3ra podj\u0119\u0142a produkcj\u0119 odzie\u017cy roboczej ro\u017cnego rodzaju i z powodzeniem funkcjonuje na rynku krajowym. (Szerzej w odr\u0119bnym ha\u015ble: ELDAN.) Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w dzia\u0142alno\u015bci Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142 1893\u201d w Mielcu, a szczeg\u00f3lnie w sekcji szermierczej, kt\u00f3rej cz\u0142onkiem by\u0142 jej syn Wojciech (reprezentant Polski w kategoriach m\u0142odzie\u017cowych). Bra\u0142a tak\u017ce udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach dzia\u0142alno\u015bci charytatywnej. W kampanii przedwyborczej na prezydenta RP w 2018 r. zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitetu Wyborczego Szymona Ho\u0142owni w 2020 r., a nast\u0119pnie by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem struktur ugrupowania Polska 2050 na terenie wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. W wyborach do Sejmu RP w 2023 r. kandydowa\u0142a z listy: Trzecia Droga Polska 2050 Szymona Ho\u0142owni \u2013 Polskie Stronnictwo Ludowe i uzyska\u0142a mandat poselski. W Sejmie nale\u017cy do Klubu Parlamentarnego Polska 2050 \u2013 Trzecia Droga. Pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Komisji Ochrony \u015arodowiska, Zasob\u00f3w Naturalnych i Le\u015bnictwa \u2013 Podkomisji Sta\u0142ej do spraw Monitorowania Gospodarki Odpadami oraz jest cz\u0142onkiem Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jest te\u017c cz\u0142onkiem Parlamentarnych Zespo\u0142\u00f3w ds.: Edukacji Domowej, Ochrony Praw Zwierz\u0105t, Os\u00f3b z Niepe\u0142nosprawno\u015bciami, Pieczy Zast\u0119pczej, \u015awieckiego Pa\u0144stwa, Towarzystwa Budownictwa Spo\u0142ecznego, Zdrowia Kobiet oraz na rzecz wspierania rozwoju uzdrowisk i gmin uzdrowiskowych. Ponadto pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cej Podkarpackiego Zespo\u0142u Parlamentarnego. Nadal anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy pomocy potrzebuj\u0105cym i realizacj\u0119 wa\u017cnych inicjatyw spo\u0142ecznych.<\/p>\r\n

\u00a0<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURKIEWICZ WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 IX 1926 r. w Kolbuszowej, syn Edwarda i Marii z domu Mytych. Po II wojnie \u015bwiatowej przyby\u0142 do Mielca i najpierw prowadzi\u0142 sklep, a nast\u0119pnie zak\u0142ad szewski. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Od ok. 1950 r. do 1970 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku konstruktora i p\u00f3\u017aniej technologa. W 1966 r. za\u0142o\u017cy\u0142 zak\u0142ad mechaniczny (\u015blusarski), kt\u00f3ry w latach 90. przekszta\u0142cono w Sp\u00f3\u0142k\u0119 Cywiln\u0105 (z \u017con\u0105 Helen\u0105) i nazwano \u201eWABEX\u201d. Zak\u0142ad pomy\u015blnie si\u0119 rozwija\u0142 i nienagann\u0105 jako\u015bci\u0105 produkcji zdoby\u0142 dobr\u0105 mark\u0119 w kraju i za granic\u0105. Z biegiem lat wytwarzano coraz wi\u0119cej r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bci do \u00a0maszyn i urz\u0105dze\u0144, m.in. cz\u0119\u015bci zapasowe do fabryk produkuj\u0105cych ziarno kakaowe na terenie Europy i obu Ameryk. (Szerzej o by\u0142ej i aktualnej dzia\u0142alno\u015bci firmy – przy ha\u015ble \u201eWABEX\u201d.) Nie ogranicza\u0142 si\u0119 do kierowania firm\u0105. Sponsorowa\u0142 wiele akcji i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142ecznych, kulturalnych i sportowych na terenie Mielca. Zmar\u0142 4 VIII 1999 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURKOT WOJCIECH<\/strong>, urodzony 21 IV 1970 r. w Mielcu, syn Ludwika i Pauliny z domu Szwiec. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. Studia na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1996 r. z dyplomem lekarza medycyny. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Po odbyciu sta\u017cu zosta\u0142 zatrudniony jako m\u0142odszy asystent na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii. W 2000 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji, a w 2004 r. \u2013 II stopie\u0144 z anestezjologii. Uczestniczy\u0142 w wielu seminariach i konferencjach specjalistycznych. 1 XI 2012 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. medycznych Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do ko\u0144ca 2019 r. Ponadto w 2018 r. by\u0142 p.o. dyrektora. Pe\u0142ni funkcje prezesa Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Lekarskiej Regionu Rzeszowskiego oraz zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Ko\u0142a Terenowego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURMISTRZE MIELCA<\/strong>\u00a0(wykaz niekompletny): Miko\u0142aj Wolski (1607-), Kilian Piechowicz (1663), Kazimierz Polak vel Rynnowic (1705-1711), \u0141ukasz Bro\u017conowicz (1717-1743), Pawe\u0142 Rynnowic vel Polak (1791-1794), Jan Kozana (1793), W\u0142adys\u0142aw Satkowski (1867-1870), J\u00f3zef K\u0142os (1870-1873, 1879-1886), Micha\u0142 D\u0119bicki (1873-1876), J\u00f3zef Bro\u017conowicz (1876-1879), Tomasz Ryniewicz (1886-1901), Feliks Leyko (1903-1908), Feliks Bro\u017conowicz (1908-1910), Andrzej Pawlikowski (p.o. 1910-1913, 1913-1914, 1918), J\u00f3zef Kolasi\u0144ski (1918-1919), Roman D\u0119bicki (1919-1920), Franciszek Jaglarz (1927-1929), Jan Pawe\u0142 Leyko (1930-1934), Franciszek Kazana (1934-1939), J\u00f3zef Bory\u0144ski (p.o. 1939), Apolinary Frank (1939-1941), Johann Zimmermann (1941-1944), Jerzy Lubos (1944), Antoni Droba (1944-1948), Stanis\u0142aw Bittner (1948-1950).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURSA GIMNAZJALNA<\/strong>, zorganizowana w 1908 r. przez katechet\u0119 ks. Romana Sitk\u0119 (w 1999 r. wyniesionego na o\u0142tarze) jako internat dla m\u0142odzie\u017cy m\u0119skiej ucz\u0105cej si\u0119 w mieleckim gimnazjum. Pierwsz\u0105 jej siedzib\u0105 by\u0142 wynaj\u0119ty budynek przy ul. Sandomierskiej. W 1907 r. powo\u0142ano Towarzystwo Bursy Gimnazjalnej, kt\u00f3re doprowadzi\u0142o do wybudowania w latach 1911-1912 okaza\u0142ego budynku bursy w s\u0105siedztwie gmachu gimnazjum. Projekt budowlany wykona\u0142 architekt A. Tarkowski z Tarnowa wed\u0142ug programu opracowanego przez ks. R. Sitk\u0119, a nadz\u00f3r nad budow\u0105 sprawowa\u0142 mielczanin in\u017c. Jan Ha\u0142adej. W budynku znajdowa\u0142a si\u0119 kaplica, pomieszczenia mieszkalne i kuchnia. Obok bursy zasadzono drzewa owocowe i za\u0142o\u017cono ogr\u00f3d warzywny. W czasie okupacji hitlerowskiej budynek bursy zamieszkiwa\u0142a ucz\u0119szczaj\u0105ca do gimnazjum m\u0142odzie\u017c z rodzin niemieckich i tych, kt\u00f3re podpisa\u0142y niemieck\u0105 list\u0119 narodow\u0105 \u2013Volkslist\u0119. (Nie istnia\u0142y polskie gimnazja, a kszta\u0142cenie m\u0142odych Polak\u00f3w mog\u0142o odbywa\u0107 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie na poziomie podstawowym i to w bardzo ograniczonym zakresie.) W kaplicy urz\u0105dzono magazyn. Po wyzwoleniu Mielca (6 VIII 1944 r.) do bursy wprowadzi\u0142a si\u0119 m\u0142odzie\u017c Gimnazjum i Liceum, a kaplicy przywr\u00f3cono funkcj\u0119 sakraln\u0105. W czasie jednego z ostrza\u0142\u00f3w artyleryjskich prowadzonych przez Niemc\u00f3w zza Wis\u0142oki pocisk wpad\u0142 do piwnicy bursy i zabi\u0142 oraz rani\u0142 kilku chroni\u0105cych si\u0119 tam nauczycieli i uczni\u00f3w. W latach 50. i 60. cz\u0119\u015b\u0107 internatow\u0105 zamieszkiwa\u0142y dziewcz\u0119ta z Liceum Pedagogicznego, a od lat 70. dominuj\u0105c\u0105 grup\u0119 stanowi\u0142y dziewcz\u0119ta z Liceum Ekonomicznego. Odr\u0119bnie funkcjonowa\u0142a kaplica \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki, kt\u00f3ra od 1979 r. pe\u0142ni\u0142a przej\u015bciowo funkcj\u0119 ko\u015bcio\u0142a parafialnego tworz\u0105cej si\u0119 parafii Ducha \u015awi\u0119tego. Aktualnie kaplica nale\u017cy do tej\u017ce parafii, a pozosta\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 budynku wchodzi w sk\u0142ad obiektu Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych przy ul. Warszawskiej. Od roku akademickiego 2012\/2013 do 31 VII 2020 r. zajmowa\u0142a j\u0105 Wy\u017csza Szko\u0142a Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142a do zasob\u00f3w ZSE. 2 XII 2022 r. ZSE zorganizowa\u0142 uroczysto\u015b\u0107 110. rocznicy oddania bursy do u\u017cytku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURSZTYNOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka \u201e\u015blepa\u201d ulica na osiedlu Cyranka. Biegnie od ul. L. Lachnita\u00a0 w\u00a0 kierunku wschodnim\u00a0 Jest wsp\u00f3\u0142w\u0142asno\u015bci\u0105 os\u00f3b fizycznych. Powsta\u0142a w 2020 r. w celu dojazdu z grupy dom\u00f3w mieszkalnych buduj\u0105cych si\u0119 w jej rejonie do ulicy miejskiej. Aktualnie ma powierzchni\u0119 utwardzon\u0105 z kruszywa kamiennego.
Nazw\u0119, na podstawie wniosku wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli, nada\u0142a jej Rada Miejska w Mielcu na sesji w dn. 27 VIII 2020 r. uchwa\u0142\u0105 nr XXIV\/235\/2020.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURY BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 1 sierpnia 1923 r. w Wadowicach G\u00f3rnych. Jako najstarszy z o\u015bmiorga dzieci Franciszka i Heleny z Szalickich pomaga\u0142 w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105, a p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe rolnicze. Nale\u017ca\u0142 do miejscowego ko\u0142a \u201eWici\u201d. 29 pa\u017adziernika 1941 r. zosta\u0142 zatrzymany przez niemieckich \u017co\u0142nierzy i wywieziony do Niemiec na przymusowe roboty. Jako wi\u0119zie\u0144 obozu pracy w firmie Ruhrstahl AG HENRICHHUTTE w Hattingen pracowa\u0142 przy transporcie materia\u0142\u00f3w budowlanych i budowie schron\u00f3w przeciwlotniczych. 21 grudnia 1942 r. wraz ze 150 innymi wi\u0119\u017aniami zosta\u0142 przewieziony do obozu pracy w miejscowo\u015bci Welper. Pr\u00f3bowa\u0142 ucieczki, ale bez powodzenia. 8 lutego 1943 r. uleg\u0142 wypadkowi podczas pracy przy budowie basenu przemys\u0142owego. Leczono go w szpitalu ewangelickim w Hattingen, a nast\u0119pnie w szpitalach w Sprottau i Neuendettelsau, gdzie pracowa\u0142 przy obs\u0142udze chorych. Po zako\u0144czeniu wojny powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W 1946 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Janin\u0105 \u0141az z Kaw\u0119czyna i przej\u0105\u0142 zniszczone w czasie wojny gospodarstwo jej rodzic\u00f3w. Z biegiem lat Burowie odbudowali gospodarstwo i rozwin\u0119li produkcj\u0119 rolnicz\u0105. Hodowali byd\u0142o i trzod\u0119 chlewn\u0105 oraz uprawiali buraki, marchew, lucern\u0119, tyto\u0144 i truskawki. Poza prac\u0105 w gospodarstwie Bronis\u0142aw anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i polityczn\u0105. Za\u0142o\u017cy\u0142 Ko\u0142o Stronnictwa Ludowego w Kaw\u0119czynie i zosta\u0142 jego przewodnicz\u0105cym, a od 1950 r. dzia\u0142a\u0142 w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym, k\u00f3\u0142kach rolniczych i sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci. Fachow\u0105 prac\u0105 w gospodarstwie i po\u015bwi\u0119ceniem w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142eczno-politycznej zdoby\u0142 sobie powszechny szacunek. W 1966 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a w 1969 r. i 1972 r. na pos\u0142a V i VI kadencji Sejmu PRL (uzyska\u0142 najwi\u0119cej g\u0142os\u00f3w w Okr\u0119gu wyborczym nr 65 w Tarnobrzegu). W dzia\u0142alno\u015bci poselskiej stara\u0142 si\u0119 o unowocze\u015bnianie rolnictwa i podnoszenie presti\u017cu zawodu rolnika. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Komisji Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego, Maszynowego, Chemicznego, G\u00f3rnictwa i Energetyki, Geologii, Normalizacji i Patent\u00f3w, gdzie wykazywa\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 i nieust\u0119pliwo\u015b\u0107 w sprawach dotycz\u0105cych wsi, a zw\u0142aszcza mechanizacji rolnictwa. Taka postawa spowodowa\u0142a, \u017ce nazwano go \u201eambasadorem rolnik\u00f3w przy przemy\u015ble\u201d. Nie by\u0142y mu oboj\u0119tne inne problemy powiatu mieleckiego i jego mieszka\u0144c\u00f3w, m.in. interweniowa\u0142 w sprawach rozbudowy i wyposa\u017cenia Szpitala Powiatowego w Mielcu. Po zako\u0144czeniu pracy poselskiej s\u0142u\u017cy\u0142 swoim bogatym do\u015bwiadczeniem i kontaktami, b\u0119d\u0105c radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Tarnowie (1980-1984) i radnym Gminnej Rady Narodowej w Wadowicach G\u00f3rnych (1984-1988) oraz cz\u0142onkiem lokalnych w\u0142adz ZSL. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi, m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, odznakami resortowymi i licznymi dyplomami z podzi\u0119kowaniami. Mimo wielu obowi\u0105zk\u00f3w nie zaniedbywa\u0142 rodziny. 30 pa\u017adziernika 2006 r. w licznym gronie dzieci, wnuk\u00f3w i prawnuk\u00f3w \u015bwi\u0119towa\u0142 uroczysto\u015b\u0107 60. rocznicy zawarcia zwi\u0105zku ma\u0142\u017ce\u0144skiego z Janin\u0105. Zmar\u0142 19 marca 2011 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Czerminie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURY CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 II 1941 r. w Borys\u0142awiu (aktualnie miasto na Ukrainie), syn Leona i J\u00f3zefy z Wachnickich. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako galwanizer. W latach 1961-1963 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, r\u00f3wnocze\u015bnie ucz\u0105c si\u0119 w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu i wyst\u0119puj\u0105c w wojskowym zespole estradowym. Od 1963 r. do przej\u015bcia na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 w 1994 r. pracowa\u0142 w WSK jako elektromonter baterii akumulatorowych na Wydziale 57 (lotnisko). W latach 1959-1961 by\u0142 zawodnikiem sekcji bokserskiej \u201eStali\u201d Mielec. Jako instruktor ZHP prowadzi\u0142 dru\u017cyny zuchowe. Od 1964 r. wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze Dramatycznym Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK, kreuj\u0105c zwykle g\u0142\u00f3wne role. W 1976 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 honorow\u0105 za rol\u0119 Florka w sztuce \u201eKr\u00f3l Mi\u0119sopust\u201d na Festiwalu Kulturalnym Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Stalowej Woli. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w zak\u0142adowej organizacji zwi\u0105zkowej, organizuj\u0105c liczne imprezy kulturalne i rekreacyjne. W latach 80. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w Mielcu. Udziela si\u0119 w grupach artystycznych Klub\u00f3w Seniora Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej i Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu, m.in. w grupie teatralnej Senior Show (od 2010 r.). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. Zmar\u0142 16 VI 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURY JAN<\/strong>, urodzony 1 VI 1949 r. w Kolbuszowej, syn Leona i J\u00f3zefy z Wachnickich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1968 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako sta\u017cysta w WSK Mielec. W latach 1969-1972 pracowa\u0142 w Miejskim Zarz\u0105dzie Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu, a w latach 1972- 1985 by\u0142 kierownikiem Wydzia\u0142u \u00a0Og\u00f3lno-Administracyjnego (p\u00f3\u017aniej Wydzia\u0142u Organizacyjno-Prawnego i Kadr) Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 aktywnie dzia\u0142a\u0142 w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, samorz\u0105dach mieszka\u0144c\u00f3w i Froncie Jedno\u015bci Narodu (FJN), kt\u00f3rego by\u0142 spo\u0142ecznym sekretarzem. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1985-1990 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 wiceprezydenta miasta Mielca. Od 1990 do 2000 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu, a od 2000 r. do 2015 r. by\u0142 dyrektorem Domu Pomocy Spo\u0142ecznej przy ul. Kard. Stefana Wyszy\u0144skiego w Mielcu. Jako dyrektor MOPS by\u0142 jednym z animator\u00f3w powstania szeregu organizacji pozarz\u0105dowych oraz wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 systemu instytucji i plac\u00f3wek opieki spo\u0142ecznej w Mielcu, a tak\u017ce wielu dzia\u0142a\u0144 charytatywnych. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego i w kadencji 2002-2006 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Zdrowia i Polityki Spo\u0142ecznej. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. 30 VI 2015 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Cz\u0142onek Mieleckiej Rady Senior\u00f3w w kadencji 2015-2019 i 2019-2023.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURY HENRYK<\/strong>, urodzony 20 X 1951 r. w Jaworniku Polskim, powiat rzeszowski, syn Stanis\u0142awa i Adeli. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego – Wydzia\u0142 Radiotechniki i Telewizji w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Elektronicznym Politechniki Wroc\u0142awskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektronika, specjalno\u015b\u0107 \u2013 telekomunikacja. Po studiach pracowa\u0142 jako nauczyciel w Technikum Elektrycznym we Wroc\u0142awiu (1975-1978), a nast\u0119pnie wyjecha\u0142 do Niemiec i w latach 1978-1986 pracowa\u0142 w firmie \u201eTelefomatic Kirchlengern\u201d jako in\u017cynier elektronik w dziale rozwoju i sprzeda\u017cy. W 1987 r. zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firmy \u201eBBN\u201d (Bury Bultmann Nachrichtentechnik) w Herford i jeszcze w tym samym roku za\u0142o\u017cy\u0142 samodzieln\u0105 firm\u0119 \u201eIngenieurbiuro fur Nachrichtentechnik\u201d, a nast\u0119pnie \u201eBury GmbH & Co. KG, \u00a0kt\u00f3rej by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem i prezesem. W 1994 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 produkcyjn\u0105 \u201eMgr in\u017c. Henryk Bury \u2013 Polska\u201d w Rzeszowie, kt\u00f3ra nast\u0119pnie zosta\u0142a przekszta\u0142cona w sp\u00f3\u0142k\u0119 o nazwie \u201eMgr in\u017c. Henryk Bury\u201d Sp. z o.o. W 2000 r. uruchomi\u0142 produkcj\u0119 w nowo powsta\u0142ej firmie rozwojowo-produkcyjnej w SSE EURO-PARK MIELEC. Po\u0142o\u017cy\u0142 du\u017ce zas\u0142ugi w zakresie rozwijania od podstaw nawigacji satelitarnej. Jako jedyny (jak dot\u0105d) obcokrajowiec otrzyma\u0142 od poczty niemieckiej dyplom uprawniaj\u0105cy do monta\u017cu i serwisu urz\u0105dze\u0144 telekomunikacyjnych. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem partnerstwa pomi\u0119dzy Mielcem i L\u00f6hne (Niemcy). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z miastem L\u00f6hne w organizowaniu i przeprowadzeniu spotka\u0144 kulturalnych, m.in. spotkania os\u00f3b, kt\u00f3re pracowa\u0142y przymusowo w Niemczech w czasie II wojny \u015bwiatowej. Pomaga\u0142 w organizowaniu kontakt\u00f3w i wymiany m\u0142odzie\u017cy polskiej i niemieckiej. Zainicjowa\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 samorz\u0105d\u00f3w miast Mielec i L\u00f6hne (Niemcy) i przyczyni\u0142 si\u0119 do podpisania w 2002 r. umowy partnerskiej tych miast. W dalszych latach wielokrotnie wspiera\u0142 r\u00f3\u017cne formy wsp\u00f3\u0142pracy, a zw\u0142aszcza wymian\u0119 grup m\u0142odzie\u017cowych oraz \u201eDni Kultury Mielca w L\u00f6hne\u201d (30 IV \u2013 2 V 2011 r.). W 2013 r. wyr\u00f3\u017cniony Medalem \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BURY SP. Z O.O.<\/strong>, firma wywodz\u0105ca sw\u00f3j rodow\u00f3d z firm zak\u0142adanych przez Henryka Burego, m.in. BBN i Bury GmbH & Co. KG w Niemczech, a nast\u0119pnie \u201eMgr in\u017c. Henryk Bury \u2013 Polska\u201d Sp. z o.o. w Rzeszowie. W Mielcu rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Inkubatorze Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR w grudniu 1999 r. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 8 II 2000 r. W pierwszych latach XXI w. zbudowa\u0142a ca\u0142kowicie now\u0105 fabryk\u0119 wraz z otoczeniem na dzia\u0142ce przy ul. Wojska Polskiego 4, we wschodniej cz\u0119\u015bci SSE. Produkuje zestawy g\u0142o\u015bno m\u00f3wi\u0105ce, akcesoria do telefon\u00f3w kom\u00f3rkowych i urz\u0105dzenia \u0142\u0105czno\u015bci dla potrzeb motoryzacji. 1 II 2001 r. uzyska\u0142a certyfikat jako\u015bci: DIN EN ISO 9002:94 w zakresie produkcji i sprzeda\u017cy akcesori\u00f3w do telefon\u00f3w kom\u00f3rkowych oraz urz\u0105dze\u0144 \u0142\u0105czno\u015bci dla potrzeb motoryzacji. W czerwcu 2005 r. otrzyma\u0142a presti\u017cowy Znak Jako\u015bci \u201eTeraz Polska\u201d. W 2005 r. zatrudnia\u0142a 770 os\u00f3b i osi\u0105gn\u0119\u0142a przych\u00f3d netto 160,6 mln z\u0142. Wszechstronny rozw\u00f3j, nowe wyroby i aktywno\u015b\u0107 na rynku spowodowa\u0142y, \u017ce firma zdoby\u0142a miano jednego z wiod\u0105cych producent\u00f3w urz\u0105dze\u0144 multimedialnych dla przemys\u0142u motoryzacyjnego i telefonii kom\u00f3rkowej. Szczeg\u00f3lnym osi\u0105gni\u0119ciem by\u0142o wprowadzenie na rynek kolejnych nowoczesnych wyrob\u00f3w: systemu nawigacyjnego z cyfrow\u0105 telewizj\u0105 DVB-T (naviflash 1060, 2006 r.), pierwszego w ca\u0142o\u015bci sterowanego g\u0142osem urz\u0105dzenia g\u0142o\u015bnom\u00f3wi\u0105cego (CC 9060, 2008 r.) i pierwszego instalowanego na sta\u0142e urz\u0105dzenia g\u0142o\u015bnom\u00f3wi\u0105cego, obs\u0142ugiwanego przez aplikacj\u0119 na wy\u015bwietlaczu smartfona (2012 r.). W 2009 r. przekroczono granic\u0119 miliona sprzedanych urz\u0105dze\u0144 g\u0142o\u015bnom\u00f3wi\u0105cych (UNI Car Talk). W 2017 r. firma otrzyma\u0142a wyr\u00f3\u017cnienie w postaci Diament\u00f3w Forbesa. W latach 2018-2019 rozbudowano zak\u0142ad w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BURZEC HENRYK<\/strong>, urodzony 21 II 1919 r. w Mi\u0119dzyrzecu Podlaskim. Uczy\u0142 si\u0119 w Pa\u0144stwowej Szkole Przemys\u0142u Drzewnego (rze\u017aba) w Zakopanem w latach 1936-1939, a bezpo\u015brednio po II wojnie \u015bwiatowej uko\u0144czy\u0142 Liceum Plastyczne w Krakowie z matur\u0105 i Akademi\u0119 Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie, gdzie studiowa\u0142 u prof. Xawerego Dunikowskiego. W latach 1947-1950 by\u0142 nauczycielem Ogniska Plastycznego w Rydu\u0142towach, a w latach 1954-1955 wyk\u0142adowc\u0105 sztuki w Liceum Plastycznym w Zakopanem. W pozosta\u0142ych latach wykonywa\u0142 zaw\u00f3d rze\u017abiarza artysty, mieszkaj\u0105c na sta\u0142e w Zakopanem. Przez jedn\u0105 kadencj\u0119 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Nowym S\u0105czu. Nale\u017cy do Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w. Tworzy m.in. rze\u017aby kameralne i plenerowe (m.in. w Zakopanem, \u0141odzi, Mielcu i Myszkowie), mozaiki i witra\u017ce oraz urz\u0105dza wn\u0119trza urz\u0119d\u00f3w i dom\u00f3w wczasowych. Posiada galeri\u0119 rze\u017aby i malarstwa w Zakopanem. W czasie d\u0142ugoletniej dzia\u0142alno\u015bci artystycznej prezentowa\u0142 swoje prace na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granic\u0105, m.in. w Czechos\u0142owacji, Francji, Hiszpanii, Niemczech, Norwegii i Zwi\u0105zku Radzieckim. Z Mielcem zwi\u0105zany jest niepowtarzalnymi rze\u017abami plenerowymi, kt\u00f3re wykona\u0142 w latach 60. S\u0105 to: \u201eBiegaczki\u201d (przy hali sportowo-widowiskowej), \u201eMiotacz\u201d (obok hotelu \u201eJubilat\u201d), \u201eLot\u201d (przed bram\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d), \u201eTancerka\u201d (w parku za Domem Kultury SCK) i \u201eRado\u015b\u0107 \u017cycia\u201d (przy ul. M. Konopnickiej) oraz \u015bciana z mozaik\u0105 w Domu Kultury SCK i fontanna z delfinami w atrium SDK MSM. Zmar\u0142 31 X 2005 r. Spoczywa na cmentarzu w Zakopanem.<\/p>\r\n

BU\u015a IRENA (z domu WEISSMAN ITA),<\/strong> urodzona 27 XI 1920 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Pauliny. Uda\u0142o si\u0119 jej prze\u017cy\u0107 tragiczne wydarzenia zwi\u0105zane z wyprowadzeniem ludno\u015bci \u017cydowskiej z Mielca przez Niemc\u00f3w 9 III 1942 r., a nast\u0119pnie ob\u00f3z na Lubelszczy\u017anie i ob\u00f3z pracy na Biesiadce. Uda\u0142o si\u0119 jej zbiec przy wydatnej pomocy mielczanina Tomasza Busia, z kt\u00f3rym przyja\u017ani\u0142a si\u0119 w latach mi\u0119dzywojennych. Dzi\u0119ki niemu i jego s\u0105siadce prze\u017cy\u0142a w ukryciu do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej. Po wojnie przyj\u0119\u0142a chrzest i imi\u0119 Irena, a nast\u0119pnie wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Tomasza Busia. Przez d\u0142ugie lata by\u0142a kierowniczk\u0105 sklepu tekstylnego przy placu gen. K. \u015awierczewskiego (p\u00f3\u017aniej: Rynek). Zmar\u0142a 3 VIII 2005 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BU\u015a SALOMEA<\/strong>, urodzona 10 VI 1910 r. w Podleszanach ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Stefana i Walerii z domu Ma\u0142ek. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego im. Emilii Plater\u00f3wny, matur\u0119 zda\u0142a w 1931 r. Po rocznej praktyce rozpocz\u0119\u0142a etatow\u0105 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Hucie Starej powiat Ko\u0144skie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w Przedborzu nad Pilic\u0105. W latach 1941-1943 prowadzi\u0142a tajne nauczanie w zakresie szko\u0142y powszechnej. 2 II 1945 r. przenios\u0142a si\u0119 do Wielunia, gdzie uczestniczy\u0142a w organizacji szkolnictwa podstawowego \u015bredniego. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142a Roczny Wy\u017cszy Kurs dla Nauczycieli Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Bielsku i ponownie podj\u0119\u0142a prac\u0119 w szkolnictwie zawodowym w Wieluniu. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142a latem 1953 r. i od roku szkolnego 1953\/1954 pracowa\u0142a w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Mielcu. Przez wiele lat by\u0142a dzia\u0142aczk\u0105 ZNP w Mielcu, pe\u0142ni\u0105c funkcje: cz\u0142onka prezydium Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego, cz\u0142onka Komisji Odznaczeniowej, cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej i cz\u0142onka S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w organach Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 CZSBM (sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mieszkaniowej). Zmar\u0142a 28 I 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BU\u015a TOMASZ,<\/strong>\u00a0urodzony 29 VI 1914 r. w Rzemieniu, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z Soko\u0142owskich. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Mielcu? Po odbyciu zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej pozosta\u0142 w wojsku jako zawodowy \u017co\u0142nierz. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Mielcu i pracowa\u0142 w m\u0142ynie przy ul. Hohenbachstrasse (Legion\u00f3w). Od m\u0142odzie\u0144czych lat przyja\u017ani\u0142 si\u0119 z \u017cydowsk\u0105 rodzin\u0105 Weissman\u00f3w, tote\u017c po wyprowadzeniu ludno\u015bci \u017cydowskiej z Mielca (9 III 1942 r.) i wywiezieniu do oboz\u00f3w, stara\u0142 si\u0119 ich odnale\u017a\u0107. Uda\u0142o mu si\u0119 nawi\u0105za\u0107 kontakt z Weissmanami w obozie w Be\u0142zie, a nast\u0119pnie z 22-letni\u0105 Irena Weissman , przewiezion\u0105 do obozu pracy w podmieleckiej Biesiadce. Przy zastosowaniu m.in. przekupstwa, uda\u0142o mu si\u0119, z pomoc\u0105 stra\u017cnika, wydoby\u0107 Iren\u0119 z obozu i uciec. Odt\u0105d do ko\u0144ca okupacji ukrywa\u0142 j\u0105 w przemy\u015blnie wykonanym schowku u zaufanej s\u0105siadki. Po wojnie o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Iren\u0105, a ich dzieci ucz\u0119szcza\u0142y do mieleckich szk\u00f3\u0142. (Irena Bu\u015b by\u0142 d\u0142ugoletni\u0105 kierowniczk\u0105 sklepu tekstylnego przy Rynku w Mielcu.) Zmar\u0142 21 VI 1994 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. W 2002 r. Instytut Yad Vashem przyzna\u0142 mu po\u015bmiertnie tytu\u0142 Sprawiedliwego w\u015br\u00f3d Narod\u00f3w \u015awiata.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BU\u015a WOJCIECH<\/strong>, doktor praw. Prowadzi\u0142 kancelari\u0119 adwokack\u0105 w Mielcu w 2. po\u0142. XIX w. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w sprawy spo\u0142eczne Mielca, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem wydzia\u0142u powiatowego w latach 1871-1874 oraz cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w 1869 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUTRYN ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 6 III 1933 r. w Jastkowicach ko\u0142o Tarnobrzega, syn Jana i Marii z Mi\u015bkowicz\u00f3w. Po uko\u0144czeniu Technikum Mechanicznego w Mielcu (1952 r.) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Elektrowni \u201eStalowa Wola\u201d. W 1963 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na Wydziale Elektrociep\u0142owni (W-EC) wytwarzaj\u0105cej i dostarczaj\u0105cej ciep\u0142o do WSK i miasta. Zajmowa\u0142 stanowiska: kierownika zmianowego, zast\u0119pcy kierownika W-EC i w latach 1975-1982 kierownika W-EC. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 \u2013 w 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Mechaniczny Politechniki Krakowskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera i w 1980 r. Studium Podyplomowe Energetyki Przemys\u0142owej na Politechnice Warszawskiej. By\u0142 autorem wielu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich dotycz\u0105cych usprawnienia pracy W-EC, m.in. konstrukcji wymiennika ciep\u0142a. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 31 VIII 1982 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Jastkowicach.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUTRYN MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 31 X 1931 r. w Jastkowicach ko\u0142o Tarnobrzega, syn Piotra i Marii z domu Sznajkart. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Przysposobienia Przemys\u0142owego w Tomaszowie Mazowieckim, Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) oraz Wydzia\u0142 Mechaniczny Politechniki Krakowskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. Do s\u0142u\u017cby wojskowej powo\u0142any zosta\u0142 w 1951 r. i odt\u0105d ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe zwi\u0105za\u0142 z Wojskiem Polskim. W latach 1953-1958 uczy\u0142 si\u0119 w Oficerskiej Szkole Technik\u00f3w Lotniczych i po jej uko\u0144czeniu \u00a0otrzyma\u0142 stopie\u0144 porucznika. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1953 r. pracowa\u0142 w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, najpierw na Wydziale 56 (monta\u017c samolot\u00f3w) na stanowisku kierownika Grupy Monta\u017cu Samolot\u00f3w, a nast\u0119pnie na Wydziale 57 (start \u2013 odbi\u00f3r ostateczny samolot\u00f3w dla Wojska Polskiego przed oblotami) na stanowisku kierownika Grupy Startu. Od 1982 r. do 1989 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Zast\u0119pcy Starszego Przedstawiciela Wojskowego OD. W opisanym okresie awansowa\u0142 kolejno na stopnie: kapitana (1961 r.), majora (1968 r.) i podpu\u0142kownika (1972 r.). By\u0142 autorem wielu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, za co zosta\u0142 uhonorowany m.in. Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Racjonalizatora Produkcji\u201d. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w wielu organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. w Polskim Zwi\u0105zku Bryd\u017ca Sportowego, mieleckiej Delegaturze Automobilklubu Rzeszowskiego, Polskim Zwi\u0105zku Pszczelarskim i Zarz\u0105dzie POD \u201eLotnik\u201d. Za prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in.: Krzy\u017c Kawalerski OOP, Z\u0142oty Medal \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d i Z\u0142oty Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zgin\u0105\u0142 tragicznie w wypadku samochodowym 29 III 1989 r. \u00a0Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BUT WINCENTY<\/strong>, urodzony 10 III 1890 r. w Wojs\u0142awiu, powiat mielecki, syn Jan i Antoniny. W czasie nauki w Cesarsko-Kr\u00f3lewskim Gimnazjum \u00a0w Mielcu by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania klubu sportowego i dru\u017cyny skaut\u00f3w oraz nale\u017ca\u0142 do tajnej organizacji patriotyczno-niepodleg\u0142o\u015bciowej \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y\u201d. Matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. Walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej w szeregach Legion\u00f3w. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zosta\u0142 oficerem zawodowym Wojska Polskiego i uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej (1920 r.). Po wojnie s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w i innych jednostkach. Awansowa\u0142 na stopie\u0144 kapitana, a nast\u0119pnie majora. W takiej randze wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w zje\u017adzie kole\u017ce\u0144skim, zorganizowanym w mieleckim gimnazjum w 1933 r. z okazji 20-lecia matury. Nied\u0142ugo potem awansowa\u0142 na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do sztabu Dow\u00f3dztwa Frontu Po\u0142udniowego (dow\u00f3dca \u2013 gen. broni Kazimierz Sosnkowski). Uczestniczy\u0142 w obronie Lwowa atakowanego przez wojska radzieckie, kt\u00f3re 18 wrze\u015bnia 1939 r. wkroczy\u0142y na \u00f3wczesne polskie ziemie wschodnie. Prawdopodobnie po kapitulacji miasta 22 IX znalaz\u0142 si\u0119 w niewoli sowieckiej i po selekcji wi\u0119\u017ani\u00f3w, przeprowadzonej przez NKWD, zosta\u0142 umieszczony w obozie w Starobielsku. Prawdopodobnie w kwietniu lub w maju 1940 r. przewieziono go \u00a0(podobnie jak wielu innych polskich je\u0144c\u00f3w) do siedziby NKWD w Charkowie i tam rozstrzelano. Cia\u0142a pomordowanych zakopano w zbiorowej mogile w pobli\u017cu Charkowa; aktualnie teren ten znajduje si\u0119 w granicach miasta. Symboliczn\u0105 tabliczk\u0119 pp\u0142k. Wincentego Buta umieszczono na mieleckiej \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUZIAK BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 V 1938 r. w Rydzowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z Rzegockich. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 i Technikum Mechaniczne w Mielcu. Przez ca\u0142y okres pracy zawodowej (1955-1994) zwi\u0105zany by\u0142 z WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Pracowa\u0142 na stanowiskach: \u015blusarza, montera p\u0142atowc\u00f3w, brakarza, kontrolera, mistrza, starszego mistrza i kierownika Sekcji Planowania i Ekspedycji Wysy\u0142kowej Wydzia\u0142u HW w Zak\u0142adzie Lotniczym. Zg\u0142osi\u0142 oko\u0142o 50 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, za co otrzyma\u0142 \u00a0m.in. tytu\u0142y \u201eRacjonalizatora Produkcji\u201d i \u201eMistrza Racjonalizacji WSK za rok 1977\u201d (w grupie pracownik\u00f3w in\u017cynieryjno-technicznych) oraz IV miejsce we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie o tytu\u0142 \u201eMistrza Racjonalizacji 1977 r. w woj. rzeszowskim\u201d, a ponadto zosta\u0142 wpisany na honorow\u0105 list\u0119 \u201eKlubu Racjonalizator\u00f3w Milioner\u00f3w\u201d. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. Przez 2 kadencje pe\u0142ni\u0142 z wyboru funkcj\u0119 spo\u0142ecznego przewodnicz\u0105cego Rady Klubu Mistrza WSK. Opr\u00f3cz pracy zawodowej w WSK aktywnie udziela\u0142 si\u0119 w ruchu \u00a0zwi\u0105zkowym i m\u0142odzie\u017cowym, a zw\u0142aszcza w ich dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez w klubie ZMS \u201ePodg\u00f3rze\u201d. W latach 70. sprawowa\u0142 obowi\u0105zki kuratora s\u0105dowego os\u00f3b skazanych w zawieszeniu, a w latach 1978-1980 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedlowego im. Janka Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w). Od 1980 r. do 13 XII 1981 r. nale\u017ca\u0142 do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. \u00a0Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1994 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0Zmar\u0142 12 I 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BUZIAK PAULINA EWA (BUZIAK-\u015aMIATACZ)<\/strong>, urodzona 16 XII 1986 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tadeusza i Krystyny z domu Litwin. Absolwentka V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2005 r. W latach 2005-2013 uko\u0144czy\u0142a: studia licencjackie z nauczania wychowania fizycznego na Wydziale Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego (2008), studia uzupe\u0142niaj\u0105ce magisterskie z gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej na tym samym wydziale UR (2010), studia licencjackie z ekonomiki i zarz\u0105dzania firm\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie Wydzia\u0142 Zamiejscowy w Mielcu (2014), a tak\u017ce studia podyplomowe z edukacji wczesnoszkolnej i pozaszkolnej oraz zarz\u0105dzania w o\u015bwiacie w Instytucie Studi\u00f3w Podyplomowych Wy\u017cszej Szko\u0142y Komunikowania, Politologii i Stosunk\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych (2013). Od 14 roku \u017cycia by\u0142a zawodniczk\u0105 Odrodzonego TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec i trenowa\u0142a ch\u00f3d sportowy pod kierunkiem J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza. Pierwszy medal (z\u0142oty) zdoby\u0142a w 2001 r. w czasie Mistrzostw Polski m\u0142odziczek w Bielsku Bia\u0142ej. W 2002 r. na Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy we Wroc\u0142awiu wywalczy\u0142a z\u0142oty medal na dystansie 5 km, a w 2003 r. z\u0142oty medal na 3 km w Halowych MP. By\u0142a cz\u0142onkini\u0105 kadry narodowej juniorek w chodzie sportowym. Reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na Mistrzostwach \u015awiata Junior\u00f3w M\u0142odszych w Sherbrooke (Kanada) i zaj\u0119\u0142a 4. miejsce na 5 km. Startowa\u0142a w meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych Polska-Francja i Polska-Francja-Rosja, zdobywaj\u0105c w obu zawodach 4. miejsce. Od 2005 r. by\u0142a jedn\u0105 z najlepszych polskich chodziarek i wielokrotnie reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 w najbardziej presti\u017cowych zawodach lekkoatletycznych, m.in. w Pucharze Europy w Miszkolcu, Mistrzostwach Europy w Barcelonie (2010 r.) i Igrzyskach Olimpijskich w Londynie (2012 r.). W g\u0142osowaniu European Athletics na lekkoatletk\u0119 kwietnia 2012 r. zaj\u0119\u0142a III miejsce. Jako pierwsza Polka osi\u0105gn\u0119\u0142a czas poni\u017cej p\u00f3\u0142torej godziny na 20 km. Wa\u017cniejsze sukcesy: * 2005 r.: HMP Senior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 3 km (13.37,08, halowy rekord Polski juniorek), MP Junior\u00f3w (Bydgoszcz, 6 VII) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 10 km (52.06,68), Puchar Europy (Miszkolc) \u2013 14. miejsce w chodzie 10 km; *2006 r.: HMP senior\u00f3w (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 3 km (14.07,53); *2007 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal w chodzie 3 km (13.19,82); *2008 r.: M\u0142odzie\u017cowe MP (Gda\u0144sk) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 10 km, MP senior\u00f3w (Rumia k\/Gdyni) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 20 km; 2009 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 3 km (14.06,00), MP (Bydgoszcz) \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.34.28); 2010 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal w chodzie 3 km (13.15,67), MP (Nowa D\u0119ba) \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.38.28); *2011 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie 3 km (13.20,72), MP (Warszawa) \u2013 srebrny medal w chodzie 20 km (1.33.44); *2012 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie 3 km (12.38,84), Mi\u0119dzynarodowy Mityng w Chodzie Sportowym (Dudince, S\u0142owacja) \u2013 1. miejsce w chodzie 20 km (1.33.00), Mityng w Zaniemy\u015blu \u2013 1. miejsce i rekord Polski w chodzie 20 km (1.29.44), MP (Bielsko-Bia\u0142a) \u2013 1. miejsce w chodzie 20 km (1.36.10), Igrzyska Olimpijskie (Londyn) \u2013 45. miejsce w chodzie 20 km (1.35.23); *2013 r.: HMP (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal w chodzie na 3 km (12.31,62), Mi\u0119dzynarodowe Zawody (O\u0142omuniec, Czechy) \u2013 1. miejsce w chodzie na 20 km (1.31.43), Mi\u0119dzynarodowe Zawody (Zaniemy\u015bl, Polska) \u2013 1. miejsce w chodzie na 20 km (1.30.50), Puchar Europy w Chodzie Sportowym (Dudince, S\u0142owacja) \u2013 6. miejsce dru\u017cynowo, AMP (Gda\u0144sk) \u2013 1. miejsce, M\u015a (Moskwa, Rosja) \u2013 29. miejsce (1.33.30), International Race Walking Tour \u2013 3. miejsce w ko\u0144cowej punktacji; *2014 r.: HMP (Sopot) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 3 km (12.51,22), Mi\u0119dzynarodowe Zawody (Zaniemy\u015bl) \u2013 1. miejsce w chodzie na 20 km (1.29.41), MP (Szczecin) \u2013 srebrny medal w chodzie na 20 km (1.33.15), AMP (Gda\u0144sk) \u2013 1. miejsce w chodzie na 5 km (21.55,64 min.);*2016 r.: HMP (Toru\u0144) – z\u0142oty medal w chodzie na 3 km, Igrzyska Olimpijskie (Rio de Janeiro) – 28. miejsce w chodzie na 20 km (1:35.1); *2017 r.: MP (Nowa D\u0119ba) – z\u0142oty medal w chodzie na 20 km (1:38.08), MP (Bia\u0142ystok) – z\u0142oty medal w chodzie na 5 km (22.20.99). *2018 r.: MP (Warszawa) – z\u0142oty medal w chodzie na 20 km (1.35.35). *2019 r.: MP (Dudince) – srebrny medal w chodzie na 50 km (4.41.02), (MP, Mielec) – srebrny medal w chodzie 20 km;\u00a0 *2020 r.: HMP (Toru\u0144) – 3. miejsce w chodzie na 3 000 m (13:15.76). W plebiscycie „Korso” wielokrotnie wybierana do „10 Najlepszych i Najpopularniejszych Sportowc\u00f3w Mielca”, a w 2016 r. zaj\u0119\u0142a 1. miejsce. W plebiscycie hej.mielec.pl znalaz\u0142a si\u0119 w gronie „Pozytywnych Mielczan – 2016”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eBYDGOSZCZANKA\u201d<\/strong>, szybowiec skonstruowany przez mielczan \u2013 braci Stanis\u0142awa i Mieczys\u0142awa Dzia\u0142owskich \u2013 w bydgoskiej montowni p\u0142atowc\u00f3w w 1925 r. Uczestniczy\u0142 m.in. w II Wszechpolskim Konkursie Szybowc\u00f3w i zosta\u0142 wysoko oceniony przez Komisj\u0119 Zwi\u0105zku Lotnik\u00f3w Polskich, a mieleccy konstruktorzy otrzymali nagrod\u0119 specjaln\u0105 Szefa Departamentu Lotnictwa gen. Zag\u00f3rskiego \u2013 silnik samolotowy ANZANI o mocy 45 KM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

BYSTROWSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 XI 1950 r. w Zabrniu, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Kamili z domu Misiak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. Zatrudniony w WSK Mielec w 1967 r. jako pracownik fizyczny, a po maturze przeniesiony na stanowisko konstruktora oprzyrz\u0105dowania w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym. Studia na Politechnice Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1976 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budowy p\u0142atowc\u00f3w. W 1979 r. przeszed\u0142 do OBR SK i zosta\u0142 kierownikiem sekcji p\u0142atowca. Uczestniczy\u0142 w pracach nad rozwojem i ulepszeniami samolotu M 18 Dromader. Po likwidacji OBR w 1990 r. przeszed\u0142 do Zak\u0142adu Lotniczego, gdzie powierzono mu funkcj\u0119 kierownika dzia\u0142u. By\u0142 jednym z konstruktor\u00f3w prowadz\u0105cych w serii samolot M 18 Dromader (rolniczo-ga\u015bniczy) i M 18 BS Dromader (szkolny), wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z g\u0142\u00f3wnym konstruktorem J\u00f3zefem Oleksiakiem. Od 1998 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych na stanowisku kierownika dzia\u0142u. Jest konstruktorem prowadz\u0105cym odpowiedzialnym za modernizacj\u0119 samolotu M18. Wsp\u00f3\u0142pracuje przy opracowaniu wersji M18BS (samolot szkolny, instruktor-student). Nadzoruje merytorycznie realizacj\u0119 techniczn\u0105 modyfikacji samolot\u00f3w M18 na M18B (obecnie produkowany model) w Grecji, b\u0119d\u0105cych w wyposa\u017ceniu Greckich Si\u0142ach Powietrznych. Uczestniczy w opracowywaniu nowych wersji ga\u015bniczych wyposa\u017cenia samolotu. Bierze udzia\u0142 w realizacji du\u017cego kontraktu do Chin, zwi\u0105zanego z nadzorem produkcyjnym i szkoleniem u u\u017cytkownika du\u017cej grupy mechanik\u00f3w, pilot\u00f3w i instruktor\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BYTNAR ZDZIS\u0141AWA J\u00d3ZEFA (z domu RECHUL)<\/strong>, urodzona 12 III 1901 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z Markusiewicz\u00f3w. Nauki gimnazjalne pobiera\u0142a w Kolbuszowej, Mielcu (1915\/1916 i 1918\/1919 \u2013 I p\u00f3\u0142rocze) i Krakowie, gdzie z\u0142o\u017cy\u0142a egzaminy maturalne. Tak\u017ce w Krakowie uko\u0144czy\u0142a kurs dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 powszechnych zorganizowany przez Henryka Rowida. W 1920 r. wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Stanis\u0142awa Bytnara i w latach 20. urodzi\u0142a dwoje dzieci \u2013 Jana i Barbar\u0119. Uczy\u0142a najpierw w szko\u0142ach na ziemi kieleckiej, a po uko\u0144czeniu Instytutu Pedagogiki Specjalnej w Warszawie w 1927 r. w plac\u00f3wkach szkolnictwa specjalnego w Warszawie. Po zwolnieniu z pracy w 1940 r. zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w tajne nauczanie i dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. Uczestniczy\u0142a w powstaniu warszawskim, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 kierownika poczty cywilnej na \u015ar\u00f3dmie\u015bciu. Po kapitulacji powstania zosta\u0142a wzi\u0119ta do niewoli i przebywa\u0142a w obozach jenieckich w Fallingsbostel, Bergen-Belsen i Molsdorfie. (Wiosn\u0105 1945 r. jej m\u0105\u017c Stanis\u0142aw zmar\u0142 w jednym z oboz\u00f3w koncentracyjnych pod Dachau.) W sierpniu 1945 r. powr\u00f3ci\u0142a do Warszawy i po urlopie dla poratowania zdrowia podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Referacie Szkolnictwa Specjalnego Ministerstwa Zdrowia. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1957 r. Nie zaprzesta\u0142a jednak dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W czasie licznych spotka\u0144 (m.in. w Mielcu) i uroczysto\u015bci rozbudza\u0142a u m\u0142odzie\u017cy uczucia patriotyczne i inspirowa\u0142a do nieustannej pracy nad sob\u0105. Jako matka \u201eRudego\u201d patronowa\u0142a wielu akcjom i przedsi\u0119wzi\u0119ciom harcerskim, Za to wielkie zaanga\u017cowanie otrzyma\u0142a zaszczytny tytu\u0142 \u201eMatki Polskich Harcerzy\u201d. W latach 1976-1985 przebywa\u0142a okresowo w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej kr\u00f3tko w Boguchwale, sk\u0105d w 1986 r. powr\u00f3ci\u0142a do Warszawy. Przygotowa\u0142a w r\u0119kopisie \u201eMateria\u0142y do biogramu harcmistrza Jana Bytnara\u201d, kt\u00f3re zosta\u0142y wydane drukiem w 1997 r. (redakcja i opracowanie – Janusz Kr\u0119\u017cel) z okazji nadania Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu imienia Jana Bytnara \u201eRudego\u201d. Zmar\u0142a 13 VIII 1994 r. w Warszawie. Pochowana na Pow\u0105zkach, w pobli\u017cu mogi\u0142y syna \u2013 Janka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BYZDRA ZOFIA<\/strong>, urodzona 23 V 1965 r. w \u017bo\u0142yni, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Janiny z domu Jucha. Uko\u0144czy\u0142a Technikum Odzie\u017cowe w Rakszawie. Wychowanka sekcji siatk\u00f3wki MKS \u017bo\u0142ynia, a nast\u0119pnie zawodniczka \u201eStali\u201d Nowa D\u0119ba. W 1995 r. przesz\u0142a do I-ligowej \u201eStali\u201d Mielec (p\u00f3\u017aniej \u201eAutopart\u201d i \u201eMelnox-Lobo-Autopart\u201d Mielec) i przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia przez ten \u00a0zesp\u00f3\u0142 br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w sezonie 1998\/1999 i srebrnego medalu MP w sezonie 1999\/2000. Przed sezonem 2002\/2003 przesz\u0142a do AZS Rzesz\u00f3w. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

BXBSTUDIO BOGUS\u0141AW BARNA\u015a,<\/strong>\u00a0interdyscyplinarna pracownia projektowa w Krakowie, za\u0142o\u017cona w grudniu 2009 r. przez Bogus\u0142awa Barnasia. Przedmiotem jej dzia\u0142alno\u015bci s\u0105 projekty z dziedzin: architektury, designu, grafiki, sztuki i urbanistyki oraz publicystyki. Inspiracj\u0105 dla tych projekt\u00f3w s\u0105 cz\u0119sto motywy z bogatej skarbnicy sztuki polskiej, m.in. stylu zakopia\u0144skiego i drewnianej architektury sakralnej. Ideami programowymi projektowania s\u0105 relacje cz\u0142owieka z natur\u0105, kt\u00f3re implikuj\u0105 \u201echarakter kreowanej przestrzeni \u2013 form, wn\u0119trz, budynk\u00f3w i uk\u0142ad\u00f3w urbanistycznych\u201d oraz \u201eci\u0105g\u0142e poszukiwanie pi\u0119kna w otaczaj\u0105cej przestrzeni i r\u00f3wnocze\u015bnie kreowanie pi\u0119kna\u201d. Za\u0142o\u017cyciel firmy Bogus\u0142aw Barna\u015b urodzi\u0142 si\u0119 1 V 1981 r. w Mielcu jako syn Kazimierza i Genowefy. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2000 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej w Krakowie i Fachhochschule Muenster w Niemczech. Pracowa\u0142 m.in. w pracowni Normana Forstera (wybitnego angielskiego architekta) w Londynie, pracowni Make Architects w Londynie i pracowni Ingarden&Ewa Architekci w Krakowie. Uczestniczy\u0142 w projektowaniu m.in. The Walbrook w Londy\u0144skim City (centrum finansowe Londynu). W 2009 r. za\u0142o\u017cy\u0142 interdyscyplinarn\u0105 pracowni\u0119 projektowej BXBstudio w Krakowie. Od II 2012 r. jest pracownikiem naukowym na Wydziale Architektury i Sztuk Pi\u0119knych Akademii Krakowskiej im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie. W 2013 r. zosta\u0142 nominowany do\u00a0 nagrody Z:A Award \u201ePerspektywy Architektoniczne: Moja idea, moja duma\u201d za projekt \u201eDomu Zagrodowego\u201d. W 2014 r. renomowany brytyjski magazyn Wallpaper zaliczy\u0142 go do grupy 20 najbardziej utalentowanych m\u0142odych architekt\u00f3w \u015bwiata,\u00a0 World Architecture Community przyzna\u0142 mu nagrod\u0119 za projekt One Tree House, a ponadto nominowano go za projekt Domu Polskiego i SeaHouse. W 2015 r. zosta\u0142 nagrodzony przez World Architecture Community za projekt Domu Artysty, a ponadto pracownia BXBstudio otrzyma\u0142a nagrod\u0119 za koncepcj\u0119 Centrum Badmintona w Daegu. W 2018 r. Salon Architektury przyzna\u0142 mu nagrod\u0119 za projekt Ma\u0142opolskiej Chaty Podcieniowej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"BZDYL BOGUMI\u0141<\/strong>, urodzony 29 XI 1932 r. w Krakowie, syn Piotra i Wiktorii z domu Chuchro. Absolwent III Gimnazjum im. J. Sobieskiego w Krakowie (matura w 1952 r.). W 1957 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Medyczn\u0105 w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w trenowa\u0142 wio\u015blarstwo w AZS Krak\u00f3w i koszyk\u00f3wk\u0119 w \u201eCracovii\u201d. Po studiach \u00a0przyjecha\u0142 do Mielca i od 1 XII 1957 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 na stanowiskach kierownika Poradni Rejonowej PKP oraz lekarza zak\u0142adowego w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W latach 1959-1970 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu oraz zdoby\u0142 I i II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie pediatrii pod kierunkiem dr. Stefana Bartusia w D\u0119bicy. Od 1959 r. rozpocz\u0105\u0142 tak\u017ce prywatn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105. W 1970 r. przeszed\u0142 do pracy w Szpitalu Powiatowym na stanowisko zast\u0119pcy ordynatora Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego. Zorganizowa\u0142 \u00a0Poradni\u0119 Dzieci\u0119c\u0105 Nr 1 w Przychodni Rejonowej Nr 1 przy ul. Wary\u0144skiego (aktualnie ul. Sandomierska). Na ka\u017cde zg\u0142oszenie przyje\u017cd\u017ca\u0142 na wizyty domowe do chorych ma\u0142ych pacjent\u00f3w, nawet w p\u00f3\u017anych godzinach nocnych. W latach 70. by\u0142 te\u017c dzia\u0142aczem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca oraz wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Pod koniec 1980 r. zorganizowa\u0142 Komisj\u0119 Zak\u0142adow\u0105 NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d S\u0142u\u017cby Zdrowia i do og\u0142oszenia stanu wojennego (13 XII 1981 r.) by\u0142 jej przewodnicz\u0105cym. W 1981 r. zorganizowa\u0142 tak\u017ce Poradni\u0119 \u00a0Dzieci\u0119c\u0105 w Przychodni Rejonowej Nr 5 przy ul. Cz. Ta\u0144skiego i przez wiele lat by\u0142 jej kierownikiem. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1997 r.\u00a0Zmar\u0142 14 IV 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

\u00a0<\/strong><\/p>\r\n

\u00a0<\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

BABIARZ KRZYSZTOF J\u00d3ZEF, urodzony 16 III 1979 r. w D\u0105browie Tarnowskiej, syn W\u0142adys\u0142awa i Krystyny z domu Wilk. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu (z wyr\u00f3\u017cnieniem). Matur\u0119 i egzamin zawodowy zda\u0142 w 1999 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika budownictwa. Studiowa\u0142 politologi\u0119 na Uniwersytecie Opolskim i w 2004 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra politologii o specjalno\u015bci dziennikarskiej oraz ustrojowo-samorz\u0105dowej. […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-46","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/46","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=46"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/46\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=46"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=46"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=46"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}