{"id":4119,"date":"2022-11-27T19:01:41","date_gmt":"2022-11-27T18:01:41","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4119"},"modified":"2026-01-20T08:45:35","modified_gmt":"2026-01-20T07:45:35","slug":"litera-k-kos-kro","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4119","title":{"rendered":"Litera K (KO\u015a-KRO)"},"content":{"rendered":"

\"\"KO\u015aCIELNA EL\u017bBIETA (z domu CYGAN)<\/strong>, urodzona 3 VI 1967 r. w Zbydniowie ko\u0142o Tarnobrzega, c\u00f3rka Zbigniewa i Janiny z domu Hara. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Tarnobrzegu. Trenowanie siatk\u00f3wki rozpocz\u0119\u0142a w klubie \u201eSiarka\u201d Tarnobrzeg, a w 1989 r. przenios\u0142a si\u0119 do \u201eStali\u201d Mielec. Wyst\u0119puj\u0105c w \u201eStali\u201d, w znacznym stopniu przyczyni\u0142a si\u0119 do jej najwi\u0119kszych sukces\u00f3w krajowych: wicemistrzostwa Polski w 2000 r. i trzykrotnego br\u0105zowego medalu (1992, 1994 i 1999) oraz mi\u0119dzynarodowych sukces\u00f3w w Pucharze Konfederacji. Ponadto w sezonie 1995\/1996 gra\u0142a w zespole \u201eAugusto\u201d Kalisz, z kt\u00f3rym zdoby\u0142a srebrny medal Mistrzostw Polski i Puchar Polski. Przez dwa lata wyst\u0119powa\u0142a w reprezentacji Polski juniorek, a nast\u0119pnie powo\u0142ywano j\u0105 do I reprezentacji Polski seniorek. Po wyj\u015bciu za m\u0105\u017c zrezygnowa\u0142a z wyst\u0119p\u00f3w w reprezentacji, mimo wielokrotnych propozycji kolejnych jej trener\u00f3w. Uznawana by\u0142a za jedn\u0105 z najlepszych polskich siatkarek lat 90., a w ostatnich latach uwa\u017cana jest za jedn\u0105 z najlepszych na pozycji libero w polskiej ekstraklasie. Ponadto z m\u0119\u017cem Les\u0142awem (by\u0142ym siatkarzem \u201eStali\u201d Mielec) prowadzi klub tenisowy na kortach Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji przy ul. J. Kusoci\u0144skiego. W sezonie 2003\/2004, jako jedna z najlepszych siatkarek Stali Mielec, znacz\u0105co przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski. Po sezonie 2004\/2005 zako\u0144czy\u0142a wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105. Prowadzi klub tenisa ziemnego przy ul. J. Kusoci\u0144skiego.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCIELNY J\u00d3ZEF ANTONI ksi\u0105dz<\/strong>, urodzony 3 I 1934 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Tyniec. Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (aktualnie I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach rzymskokatolickich: Zawada ko\u0142o Nowego S\u0105cza (1957-1961), Wielopole Skrzy\u0144skie (1961-1963), Wojakowa (1963-1966), Biesiadki (1966-1969) i Moszczenica (1969-1973). Od 19 VI 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wikariusza ekonoma w parafii Kr\u00f3lowa G\u00f3rna, a 8 VIII tego roku \u00a0zosta\u0142 mianowany proboszczem tej parafii. W 1984 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji i zamieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Od 1985 r. podj\u0105\u0142 obowi\u0105zki penitencjarza bazyliki \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu. Zmar\u0142 20 XI 2005 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.<\/p>\r\n

\"\"KO\u015aCIELNY LES\u0141AW<\/b>, urodzony 2 XI 1964 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z domu Surowiec. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1983 r. Od lat szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 w Stali Mielec. W 1984 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i w tym czasie wszed\u0142 do I sk\u0142adu Stali, graj\u0105cej w II lidze. By\u0142 jednym z jej czo\u0142owych zawodnik\u00f3w i pozosta\u0142 wierny Stali a\u017c do wycofania zespo\u0142u z ligowej rywalizacji\u00a0 w sezonie 1992\/1993 z powodu finansowego kryzysu Klubu. By\u0142o to o tyle przykre, \u017ce w\u0142a\u015bnie w sezonie 1991\/1992 dru\u017cyna gra\u0142a dobrze i zaj\u0119\u0142a 2. miejsce w ko\u0144cowej tabeli z bilansem: 30\u00a0 25\u00a0 76-41. Mo\u017cna by\u0142o mie\u0107 nadziej\u0119, \u017ce w kolejnym sezonie mieleccy siatkarze b\u0119d\u0105 walczy\u0107 o awans do ekstraklasy. W 1994 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec. W czasie gry w Stali studiowa\u0142 w Punkcie Konsultacyjnym AWF Warszawa w Mielcu i uzyska\u0142 dyplom trenera II klasy pi\u0142ki siatkowej. Trenowa\u0142 dru\u017cyny siatkarskie. Od 1999 r. prowadzi z \u017con\u0105 El\u017cbiet\u0105, by\u0142\u0105 zawodniczk\u0105 Stali Mielec, Klub Tenisa Ziemnego na kortach przy ul. J. Kusoci\u0144skiego w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCIELNA (ULICA)<\/strong>, jedna z najkr\u00f3tszych (80 m) uliczek na osiedlu T. Ko\u015bciuszki. Prowadzi od Rynku do ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza. Jest jedn\u0105 z ulic powsta\u0142ych w ramach pierwszej zabudowy miasta w XV w. W dokumencie z 1607 r. napisano o niej \u201eulica z rynku do ko\u015bcio\u0142a\u201d i pewnie ju\u017c wtedy u\u017cywano nazwy \u201eko\u015bcielna\u201d. Do czasu wybudowania ul. T. Ko\u015bciuszki (2. po\u0142owa XIX w.) stanowi\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 traktu biegn\u0105cego\u00a0z Sandomierza \u2013 przez Mielec \u2013 do D\u0119bicy. W 2012 r. po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 z p\u0142ytek betonowych i zbudowano chodniki z kostki betonowej.Jej adres maj\u0105 murowane domy mieszcza\u0144skie z prze\u0142omu wiek\u00f3w XIX i XX.\u00a0<\/p>\r\n

KO\u015aCIO\u0141Y I KAPLICE RZYMSKOKATOLICKIE NA ZIEMI MIELECKIEJ, <\/b>obiekty sakralne s\u0142u\u017c\u0105ce wiernym do odprawiania Mszy \u015awi\u0119tych i innych nabo\u017ce\u0144stw, modlitw oraz r\u00f3\u017cnych form spotka\u0144 o charakterze religijnym, w tym r\u00f3wnie\u017c koncert\u00f3w. Pod wzgl\u0119dem pe\u0142nionej funkcji dziel\u0105 si\u0119 na ko\u015bcio\u0142y parafialne, ko\u015bcio\u0142y pomocnicze (filialne) i kaplice dojazdowe. W uznaniu szczeg\u00f3lnej roli w rozwoju Ko\u015bcio\u0142a na danym terenie, dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej i szczeg\u00f3lnej warto\u015bci zabytkowej obiektu \u2013 papie\u017c nadaje ko\u015bcio\u0142owi tytu\u0142 honorowy bazyliki mniejszej. Taki tytu\u0142 ma od 2006 r. najstarszy ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny w Mielcu pod wezwaniem \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty. Jednoznaczne ustalenie dat zbudowania poszczeg\u00f3lnych ko\u015bcio\u0142\u00f3w na ziemi mieleckiej (tu r\u00f3wnoznacznej z powiatem mieleckim) napotyka na powa\u017cne trudno\u015bci, bowiem nawet historycy zajmuj\u0105cy si\u0119 zawodowo histori\u0105 \u015bredniowiecza i Ko\u015bcio\u0142a nie s\u0105 zgodni co do tych dat. St\u0105d te\u017c przy opisach poszczeg\u00f3lnych ko\u015bcio\u0142\u00f3w niepewne daty s\u0105 z pytajnikiem. Od najdawniejszych czas\u00f3w by\u0142o bowiem tak, \u017ce po za\u0142o\u017ceniu wsi i wyra\u017anym jej rozwoju, budowano drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry po pewnym czasie albo ulega\u0142 zniszczeniu, albo si\u0119 spali\u0142, albo porwa\u0142a go woda w czasie powodzi. (Takie by\u0142y przypadki na ziemi mieleckiej.) Wtedy budowano kolejny ko\u015bci\u00f3\u0142.\u00a0 Je\u015bli w\u0142a\u015bciciel wsi (miasta) wyasygnowa\u0142 odpowiednie \u015brodki i uzyska\u0142 akceptacj\u0119 w\u0142adz ko\u015bcielnych \u2013 zak\u0142adano parafi\u0119. Ta p\u0142aci\u0142a \u015bwi\u0119topietrze i inne \u015bwiadczenia, a to ju\u017c zapisywano i tym samym po\u015bwiadczano jej istnienie. (Szerzej w ha\u015ble: Parafie rzymskokatolickie na ziemi mieleckiej.) Najwcze\u015bniej zbudowano ko\u015bcio\u0142y w Przec\u0142awiu (XII\/XIII w.?), Gaw\u0142uszowicach (1215 r.), Chorzelowie (2. po\u0142. XIII w.?), Ksi\u0105\u017cnicach (2. po\u0142. XIII w.?), Zdziarcu (pocz. XIV w.?), Mielcu (XIII w.?), Czerminie (2. po\u0142. XIV w.?), \u017bochowie (1380-1382?), Borowej (lata 80. XIV w.?), Padwi (XIV\/XV w.?) i Wadowicach (pocz. XVI w.?). W czasie reformacji w Polsce\u00a0 w XVI w. i 1 po\u0142. XVII w. kilka ko\u015bcio\u0142\u00f3w w rejonie Mielca, m.in. w \u017bochowie (Zochowie) i Ksi\u0105\u017cnicach, zamieniono na zbory protestanckie, ale p\u00f3\u017aniej nast\u0105pi\u0142a ich rekatolizacja. W okresie od XVI do XIX w. zbudowano nowe ko\u015bcio\u0142y w siedzibach erygowanych parafii, na przyk\u0142ad w Czerminie (1630 r.), Gaw\u0142uszowicach (1677 r.), Mielcu (1721 r.), Radomy\u015blu Wielkim 1779 r.), Zg\u00f3rsku (1781 r.) i Rzochowie (1844 r.).<\/p>\r\n

Po og\u0142oszeniu autonomii w Galicji i powstawaniu wielu stowarzysze\u0144 integruj\u0105cych \u015brodowiska, w 2. po\u0142. XIX w. szereg miejscowo\u015bci w powiecie mieleckim podj\u0119\u0142o starania o budow\u0119 w\u0142asnych ko\u015bcio\u0142\u00f3w lub kaplic i nast\u0119pnie o erygowanie parafii. W tym okresie zbudowano murowane ko\u015bcio\u0142y w Zdziarcu (1872 r.), Przec\u0142awiu, Padwi (1887 r.), Borowej (1893 r.), Tuszowie Narodowym (1902 r.), Domacynach (1903 r.), Ja\u015blanach (1904 r.), Wadowicach Dolnych (1911 r.) i Wadowicach G\u00f3rnych (1913 r.). Ponadto budowano kaplice, do kt\u00f3rych doje\u017cd\u017cali lub dochodzili ksi\u0119\u017ca z w\u0142a\u015bciwej terenowo parafii. By\u0142y to kaplice w Zadusznikach (1893 r.), Babulach (1912 r.) Mielcu \u2013 gimnazjalna (1912 r. ).<\/p>\r\n

W czasie I wojny \u015bwiatowej (1914-1918) a\u017c czterokrotnie front przetacza\u0142 si\u0119 przez ziemi\u0119 mieleck\u0105 ( 1914-1915) i wszystkie ko\u015bcio\u0142y, kt\u00f3re by\u0142y najwy\u017cszymi obiektami w terenie, zosta\u0142y w wi\u0119kszym czy mniejszym stopniu uszkodzone, a niekt\u00f3re ca\u0142kowicie zniszczone. Zupe\u0142nym wyj\u0105tkiem by\u0142o przeniesienie w latach 1914-1917 drewnianego zabytkowego ko\u015bcio\u0142a (z 1692 r.) z Wadowic G\u00f3rnych do Jam. Operacja rozebrania, przewiezienia i ponownego z\u0142o\u017cenia poszczeg\u00f3lnych element\u00f3w by\u0142a bardzo skomplikowana, ale zako\u0144czy\u0142a si\u0119 pomy\u015blnie, bo ko\u015bci\u00f3\u0142 (co prawda kilkakrotnie remontowany) stoi do dzi\u015b, tj. 2025 r.<\/p>\r\n

Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w 1918 r. wszystkie uszkodzone lub zniszczone ko\u015bcio\u0142y zosta\u0142y wyremontowane lub ca\u0142kowicie odbudowane. W okresie Polski mi\u0119dzywojennej\u00a0 (II RP) zbudowano te\u017c kolejne nowe murowane ko\u015bcio\u0142y w Rudzie (1919 r.), Ksi\u0105\u017cnicach (1927 r.), Rz\u0119dzianowicach (1930 r.).\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\r\n

II wojna \u015bwiatowa (1939 \u2013 1945) tak\u017ce pozostawi\u0142a po sobie rozburzone lub mocno zniszczone ko\u015bcio\u0142y i kaplice. By\u0142 te\u017c ciekawy przypadek w 1942 r., kiedy po przeniesieniu si\u0119 osadnik\u00f3w niemieckich z Reichshaimu (p\u00f3\u017aniej Sarnowa) do innych miejscowo\u015bci, zb\u00f3r protestancki zosta\u0142 przej\u0119ty przez katolik\u00f3w i zamieniony na ko\u015bci\u00f3\u0142 rzymskokatolicki. Trudne lata powojenne, a p\u00f3\u017aniej napi\u0119te stosunki duchowie\u0144stwa rzymskokatolickiego z komunistycznymi w\u0142adzami partyjnymi i pa\u0144stwowymi spowodowa\u0142y czasowe zahamowanie rozwoju sieci ko\u015bcio\u0142\u00f3w. Trzeba by\u0142o w\u00f3wczas du\u017cej determinacji lokalnych spo\u0142eczno\u015bci i czasem stwarzania tzw. fakt\u00f3w dokonanych, aby wybudowa\u0107 ko\u015bci\u00f3\u0142 i stworzy\u0107 mo\u017cliwo\u015bci erygowania nowych parafii. W tych warunkach, poza wyremontowaniem zniszczonych lub uszkodzonych starych ko\u015bcio\u0142\u00f3w, zbudowano nowe w Borkach Nizi\u0144skich (1944-1946), G\u00f3rkach (1948-1949), Dulczy Wielkiej (1951-1956), Dobryninie (1957-1960) i Trzcianie (1958-1960). Apogeum niech\u0119ci w\u0142adz do udzielania zezwole\u0144 na budow\u0119 ko\u015bcio\u0142\u00f3w nast\u0105pi\u0142o w latach 60. W tym czasie w powiecie mieleckim nie zbudowano ani jednego nowego ko\u015bcio\u0142a, chocia\u017c z roku na rok przybywa\u0142o ludno\u015bci. W latach 70. sytuacja ta sukcesywnie poprawia\u0142a si\u0119, a w latach 80., w warunkach g\u0142\u0119bokiego kryzysu polityczno-gospodarczego pa\u0144stwa, wybudowano rekordow\u0105 liczb\u0119 ko\u015bcio\u0142\u00f3w i kaplic, kolejno: w Ziempniowie (1969-1979), Mielcu-Osiedlu (1974-1977), \u0141\u0105czkach Brzeskich (1974-1978), Partyni (1975-1977), Przykopie (1980), Zadusznikach (1980), \u017bar\u00f3wce (1981-1984), Trze\u015bni (1982-1984), Brzy\u015bciu (1982-1985), Glinach Ma\u0142ych (1982-1985), Zachwiejowie (1982-1985), Kie\u0142kowie (1982-1986), Rydzowie (1982-1989), Wylowie (1983-1985), (1983-1987), Grochowem (1984-1985), Wampierzowie (1984-1988), Dulczy Ma\u0142ej (1985-1989), Kaw\u0119czynie (1987) i Ro\u017cniatach (1989). Ponadto w latach 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 kilku nast\u0119pnych ko\u015bcio\u0142\u00f3w lub kaplic i zako\u0144czono w latach 90.: w Janowcu (1984-1990), Mielcu \u2013 osiedlu \u0141u\u017ce (1991), Mielcu \u2013 osiedlu Wojs\u0142aw (1985-1992), Mielcu \u2013 osiedlu Lotnik\u00f3w (1983-1992), \u0141awnicy (1986-1994) i Chrz\u0105stowie (lata 90.).\u00a0 Po zasadniczych zmianach ustrojowych pa\u0144stwa, w latach 90. i pierwszym dwudziestoleciu XXI wieku,\u00a0 budownictwo sakralne nie mia\u0142o ju\u017c takiej dynamiki. Wp\u0142yw na tak\u0105 sytuacj\u0119 mia\u0142y takie przyczyny jak m.in. relatywnie bogata sie\u0107 obiekt\u00f3w sakralnych na ziemi mieleckiej i ostro\u017cno\u015b\u0107 w\u0142adz ko\u015bcielnych w jej dalszym rozwijaniu, rosn\u0105ce koszty utrzymania\u00a0 i post\u0119puj\u0105ca laicyzacja spo\u0142ecze\u0144stwa. Bior\u0105c te czynniki pod uwag\u0119, mo\u017cna stwierdzi\u0107, \u017ce wybudowanie trzech kolejnych ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Mielcu \u2013 osiedlu Rzoch\u00f3w (1994-2003), Mielcu \u2013 osiedlu Smoczka (1997-2003) i Woli Mieleckiej (2010-2019) by\u0142o\u00a0 imponuj\u0105cym osi\u0105gni\u0119ciem. Tu trzeba nadmieni\u0107, \u017ce zabytkowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 z Rzochowa zosta\u0142 zdemontowany i przeniesiony do skansenu w Kolbuszowej. Po niezb\u0119dnych wymianach zniszczonych jego cz\u0119\u015bci, uzupe\u0142nieniach i wzmocnieniach, jest teraz g\u0142\u00f3wnym obiektem w skansenie. Wyhamowanie budownictwa sakralnego w XXI w. pozwoli\u0142o na wi\u0119ksz\u0105 dba\u0142o\u015b\u0107 proboszcz\u00f3w o istniej\u0105ce ju\u017c ko\u015bcio\u0142y i kaplice oraz ich otoczenie. (Szerzej o parafiach rzymskokatolickich w oddzielnym ha\u015ble.)<\/i><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCIO\u0141Y NIEISTNIEJ\u0104CE<\/strong><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej zbudowano w XVII w. (?) na skraju miasta od strony wschodniej, przy zbiegu dr\u00f3g do Cyranki i Sandomierza. Tradycja g\u0142osi, \u017ce mia\u0142 podziemne po\u0142\u0105czenie z ko\u015bcio\u0142em parafialnym. Po spaleniu si\u0119 ko\u015bci\u00f3\u0142ka upami\u0119tniono to miejsce figur\u0105 \u015bw. J\u00f3zefa (1798). Dzi\u015b rozpoczyna tu sw\u00f3j bieg ul. Wojs\u0142awska.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi \u0141askawej na wzg\u00f3rzu Piasek, przy drodze do Sandomierza, zbudowany z drewna oko\u0142o 1577 r. Wymieniaj\u0105 go tak\u017ce dokumenty wizytacyjne z lat 1596 i 1721. Mia\u0142 trzy o\u0142tarze, ch\u00f3r muzyczny z organami i dwa konfesjona\u0142y. Opiekowali si\u0119 nim mansjonarze. W 1721 r. znajdowa\u0142 si\u0119 ju\u017c w z\u0142ym stanie. Rozebrano go zapewne po wybudowaniu ko\u015bcio\u0142a murowanego NMP i klasztoru trynitarzy.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi i klasztor trynitarzy na wzg\u00f3rzu Piasek, obiekty murowane. Ko\u015bci\u00f3\u0142 zbudowa\u0142a w latach 1739-1759 Helena z Potockich Morsztynowa, w\u0142a\u015bcicielka trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca. Ona te\u017c sprowadzi\u0142a do Mielca trynitarzy bosych i 7 I 1760 r. przekaza\u0142a ko\u015bci\u00f3\u0142 na w\u0142asno\u015b\u0107 temu zakonowi. Do tego do\u0142o\u017cy\u0142a 10 tysi\u0119cy z\u0142otych polskich, a w testamencie w 1762 r. zapisa\u0142a pacyfika\u0142 (relikwiarz) srebrny z drzewem Krzy\u017ca \u015bw. oraz 6 tysi\u0119cy z\u0142otych polskich na budow\u0119 klasztoru. Z kolei jej spadkobierca \u2013 Stanis\u0142aw Ma\u0142achowski \u2013 w 1763 r. nada\u0142 klasztorowi kilka miejskich parcel. Zgodnie z duchem tych czas\u00f3w, ko\u015bci\u00f3\u0142 zbudowano i wyposa\u017cono w stylu barokowym. W o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym dominowa\u0142a figura Chrystusa \u2013 Zbawiciela, wyrze\u017abiona na wz\u00f3r figury Jezusa Nazare\u0144skiego w ko\u015bciele trynitarzy w Krakowie. Ponadto w wyposa\u017ceniu \u015bwi\u0105tyni znajdowa\u0142y si\u0119 m.in. organy, kt\u00f3re wykona\u0142 w 1763 r. Marcin \u015aniga\u0144ski. Pod prezbiterium znajdowa\u0142y si\u0119 podziemia, w kt\u00f3rych umieszczano trumny ze zmar\u0142ymi zakonnikami. Przy ko\u015bciele zbudowano pi\u0119trowy klasztor, pod kt\u00f3rym znajdowa\u0142y si\u0119 obszerne piwnice. Obok budynk\u00f3w urz\u0105dzono ogr\u00f3d i sadzawk\u0119, w kt\u00f3rej hodowano ryby. Ca\u0142o\u015b\u0107 otoczona by\u0142a murem. 12 I 1782 r. cesarz J\u00f3zef II wyda\u0142 dekret o kasacie cz\u0119\u015bci zakon\u00f3w (w tym r\u00f3wnie\u017c trynitarzy) na obszarze cesarstwa (Mielec znajdowa\u0142 si\u0119 w\u00f3wczas pod zaborem austriackim). Do obiekt\u00f3w klasztornych wprowadzono wojskowy magazyn zbo\u017ca i siana. W 1817 r. wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciele miasta wykupili od Austriak\u00f3w budynki,\u00a0a w 1853 r. umieszczono w nich nowo utworzony urz\u0105d starostwa powiatowego. Nied\u0142ugo potem starostwo wyprowadzi\u0142o si\u0119, a jego miejsce zaj\u0105\u0142 \u017cydowski browar. Po spaleniu si\u0119 browaru w\u0142a\u015bcicielka obiektu Paulina z Pieni\u0105\u017ck\u00f3w Suchorzewska poleci\u0142a w 1870 r. rozebra\u0107 resztki mur\u00f3w i innych urz\u0105dze\u0144. Na tym miejscu (przy ul. H. Sienkiewicza) rodzina Stefank\u00f3w zbudowa\u0142a m\u0142yn, kt\u00f3ry czynny by\u0142 jeszcze w latach 60. XX w. W 2002 r. jego pomieszczenia zajmowa\u0142y: \u201eSklep techniczny \u2013 p\u0142ytki ceramiczne\u201d i \u201eTapicernia\u201d. Znik\u0142a tak\u017ce ul. Trynitarska, czynna jeszcze w latach 70. XX w., biegn\u0105ca obok wspomnianego m\u0142yna w kierunku sk\u0142adu drewna przy torach kolejowych. (Aktualnie na dawnym terenie przyklasztornym znajduj\u0105 si\u0119 cmentarz parafialny i nowe bloki mieszkalne przy ul. H. Sienkiewicza.)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 prowizoryczny Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy; wybudowany w 1945 r., jeszcze przed utworzeniem parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, na zachodnim zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej, w s\u0105siedztwie osiedla fabrycznego. Do jego budowy znacznie przyczyni\u0142 si\u0119 dyrektor mieleckiej fabryki samolot\u00f3w \u2013 Rosjanin (M. Szeluchin ?, Mikitiuk ?). W podzi\u0119ce za wyleczenie przez S. Fabian\u0119 (felicjank\u0119) przeznaczy\u0142 materia\u0142 na budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i doradza\u0142 po\u015bpieszne dzia\u0142anie. Po jego spotkaniu z dziekanem dekanatu mieleckiego ks. M. Nawalnym pod koniec kwietnia 1945 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 wed\u0142ug projektu Edmunda Toczka. (Mimo braku zezwolenia \u00f3wczesne w\u0142adze nie czyni\u0142y \u017cadnych przeszk\u00f3d.) Transport materia\u0142\u00f3w zapewnili mieszka\u0144cy Cyranki. Oni tak\u017ce wsp\u00f3lnie z mieszka\u0144cami Osiedla mocno anga\u017cowali si\u0119 w prace budowlane. Niemal wszystkie prace wykonywano nieodp\u0142atnie. \u015aciany wybudowano\u00a0z pustak\u00f3w, a dach pokryto pap\u0105. Okna wykonano z \u017celaznych ram i szybek uk\u0142adanych w kszta\u0142cie krzy\u017cy. Budowa w stanie surowym zosta\u0142a uko\u0144czona w grudniu 1945 r. przed pasterk\u0105, a jeszcze do ko\u0144ca roku otynkowano \u015bciany od wewn\u0105trz. Kaplica mia\u0142a wymiary 25 m x 12,5 m x 5 m. Na dachu zbudowano niewielk\u0105 wie\u017cyczk\u0119 na sygnaturk\u0119 i umieszczono w niej dzwon \u201eJ\u00f3zef\u201d, przekazany przez Gromad\u0119 Cyranka. Wystr\u00f3j wewn\u0119trzny zaprojektowa\u0142 tak\u017ce E. Toczek. Ca\u0142e wyposa\u017cenie wykonano z jasnego drewna i sklejki. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych prac wykonali pracownicy dzia\u0142u stolarskiego mieleckiego Zak\u0142adu nr 1 PZL. Po\u015bwi\u0119cenie kaplicy przez biskupa Jana Step\u0119 nast\u0105pi\u0142o\u00a05 X 1946 r. Jednonawowe wn\u0119trze wyposa\u017cono w trzy o\u0142tarze. W g\u0142\u00f3wnym, wykonanym w 1947 r., w 1949 r. umieszczono kopi\u0119 obrazu Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy z klasztoru O. Redemptoryst\u00f3w w Rzymie, malowan\u0105 w Rzymie w 1948 r. (Przywieziono j\u0105 do Mielca 6 II 1949 r.). Dwa o\u0142tarze boczne wykonano w 1953 r. W lewym umieszczono obraz \u015bw. J\u00f3zefa, a w prawym \u2013 obraz Jezusa Mi\u0142osiernego. Stacje Drogi Krzy\u017cowej zakupiono w 1948 r. W tym samym roku dobudowano od strony g\u0142\u00f3wnego wej\u015bcia podcienia, a nad wej\u015bciem postawiono du\u017cy o\u015bwietlony krzy\u017c. W dalszych latach wyposa\u017cano wn\u0119trze oraz zabezpieczano obiekt. Pod koniec czerwca 1978 r., ju\u017c po oddaniu nowego ko\u015bcio\u0142a i przeniesieniu do\u0144 kultu Bo\u017cego, wymontowano ze starego, prowizorycznego ko\u015bcio\u0142a wyposa\u017cenie i rozebrano obiekt. Cz\u0119\u015b\u0107 mur\u00f3w \u2013 dla upami\u0119tnienia jego istnienia – zakopano na placu ko\u015bcielnym.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 szpitalny \u015bw. Anny przy szpitalu (przytu\u0142ku dla ubogich) w Rzochowie, drewniany, funkcjonowa\u0142 z pewno\u015bci\u0105 w XVI w., co po\u015bwiadcza dokument z 1557 r. Uposa\u017cy\u0142 go w\u0142a\u015bciciel Rzochowa Jan Tarnowski, kt\u00f3ry w latach 70. i 80. XVI w. przeznaczy\u0142 dla\u0144 du\u017ce kwoty pieni\u0119\u017cne i zobowi\u0105za\u0142 rad\u0119 miejsk\u0105 do utrzymywania prepozyta. Znane s\u0105 niekt\u00f3re nazwiska \u00f3wczesnych prepozyt\u00f3w: Feliksa z \u0141\u0119k (lata 90. XVI w.), Jana z Wielopola (1603-1608) i Kaspra Janowskiego (1611-1618). W 1781 r. zosta\u0142 przeznaczony na szpital dla ubogich.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 szpitalny \u015awi\u0119tego Ducha przy szpitalu (przytu\u0142ku dla ubogich), w pobli\u017cu ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Uposa\u017cony zosta\u0142 22 XII 1557 r. przez mieszczanina Wawrzy\u0144ca Wysza, a p\u00f3\u017aniej pomagali w jego utrzymaniu niekt\u00f3rzy w\u0142a\u015bciciele miasta i mieszczanie. Wzmiankowany by\u0142 tak\u017ce w 1588 r., 1596 r. i 1609 r. Pewnie jednak jego \u017cywot by\u0142 znacznie d\u0142u\u017cszy, bowiem dokument z 1596 r. m\u00f3wi o nim jako o nowej kaplicy. (By\u0107 mo\u017ce oko\u0142o 1596 r. na miejscu pierwszego ko\u015bcio\u0142a zbudowano drugi.) Mia\u0142 dwa po\u015bwi\u0119cone o\u0142tarze. Opiekowali si\u0119 nim mansjonarze. Nie wiadomo kiedy zosta\u0142 rozebrany lub zniszczony.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Anny (drewniany) wybudowano przed 1542 r. przy drodze do Wojs\u0142awia. Dokument z 1595 r. informuje, \u017ce by\u0142 to obiekt drewniany i konsekrowany. By\u0142 miejscem nabo\u017ce\u0144stw i spotka\u0144 Bractwa \u015bw. Anny. Prawdopodobnie nie posiada\u0142 uposa\u017cenia. P\u00f3\u017aniej zosta\u0142 rozebrany, a na jego miejscu powsta\u0142 cmentarz i kaplica cmentarna. (Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie jest to ko\u015bci\u00f3\u0142 pomocniczy \u015bw. Marka nad Wis\u0142ok\u0105.)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Tr\u00f3jcy na B\u0142oniach (teren na p\u00f3\u0142noc od \u015br\u00f3dmie\u015bcia) wybudowano prawdopodobnie w XIV r. By\u0142 ko\u015bcio\u0142em parafialnym do czasu wybudowania ko\u015bcio\u0142a NMP i \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a. Zapewne kilkakrotnie remontowano go i ostatecznie rozebrano\u00a0w 1767 r. Przy ko\u015bciele znajdowa\u0142 si\u0119 cmentarz. Mo\u017cna przypuszcza\u0107, \u017ce po rozebraniu ko\u015bcio\u0142a miejsce to upami\u0119tniono kapliczk\u0105. (Aktualnie jest to kapliczka przy ul. J. Lelewela, pomi\u0119dzy blokami mieszkalnymi.)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 KATOLICKI W MIELCU<\/strong>, pierwsze wzmianki o zorganizowanej dzia\u0142alno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a na terenie Mielca pochodz\u0105 z lat 1373 i 1374. S\u0105 to spisy \u015bwi\u0119topietrza, kt\u00f3re wymieniaj\u0105 parafi\u0119 Imelecz (Mielec). Nale\u017cy wi\u0119c przypuszcza\u0107, \u017ce przed 1373 r. (ale nie wcze\u015bniej jak w 1358 r.) powsta\u0142a parafia, a jej fundatorem by\u0142 prawdopodobnie Paszko Trestka (herbu Gryf), \u00f3wczesny w\u0142a\u015bciciel wsi Mielec i okolic. Pierwszym ko\u015bcio\u0142em parafialnym by\u0142 zapewne ko\u015bci\u00f3\u0142 p.w. \u015bw. Tr\u00f3jcy, przy kt\u00f3rym usytuowano cmentarz. Z kolei w latach 1380-1382, przy lokacji miasta \u017bochowa (wed\u0142ug \u00f3wczesnej pisowni), Jan z Tarnowa zbudowa\u0142 zapewne ko\u015bci\u00f3\u0142 p.w. \u015bw. Marka Ewangelisty i ufundowa\u0142 parafi\u0119. Po lokacji miasta Mielca w 1470 r. bracia Jan i Bernardyn (Mieleccy) zbudowali w pobli\u017cu rynku ko\u015bci\u00f3\u0142 pod wezwaniem Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny i \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a, kt\u00f3ry uczyniono ko\u015bcio\u0142em parafialnym. W XVI i XVII w. w Mielcu, opr\u00f3cz istniej\u0105cych dw\u00f3ch ko\u015bcio\u0142\u00f3w zbudowano dalsze, zapewne drewniane i niewielkie, maj\u0105ce charakter fundacji dzi\u0119kczynnych: p.w. \u015bw. Anny, szpitalny p.w. \u015bw. Ducha i p.w. Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Marii, a mo\u017ce te\u017c i Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej (okres jego istnienia jest niepewny). A\u017c do lat 70. XVI w. ludno\u015b\u0107 Mielca by\u0142a rdzennie polska i wydaje si\u0119, \u017ce w komplecie (oko\u0142o 800) nale\u017ca\u0142a do parafii rzymskokatolickiej. W ostatniej \u0107wierci XVI w. pojawili si\u0119 w Mielcu pierwsi \u017bydzi i odt\u0105d ich liczba (i wyznawc\u00f3w judaizmu) systematycznie ros\u0142a. W dalszej historii miasta przypadki przej\u015bcia \u017byd\u00f3w na wiar\u0119 katolick\u0105 zdarza\u0142y si\u0119, ale bardzo rzadko. Nie odnotowano natomiast w Mielcu ani jednego przypadku przej\u015bcia katolika na judaizm. Tak\u017ce reformacja religijna (kalwi\u0144ska) nie dotar\u0142a do Mielca, cho\u0107 jeden z jego wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli – Miko\u0142aj Mielecki (wojewoda podolski i hetman wielki koronny) przez pewien czas by\u0142 wyznawc\u0105 kalwinizmu. Wa\u017cnym wydarzeniem w historii Mielca by\u0142o utworzenie przez kardyna\u0142a krakowskiego Jerzego Radziwi\u0142\u0142a przed 1595 r. dekanatu mieleckiego. (Niemal regu\u0142\u0105 by\u0142o p\u00f3\u017aniej powierzanie mieleckiemu proboszczowi funkcji dziekana.) W dalszych latach, mimo rosn\u0105cej liczby katolik\u00f3w, dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105 prowadzi\u0142a nadal tylko jedna parafia p.w. \u015bw. Mateusza, skupiaj\u0105ca nie tylko mieszka\u0144c\u00f3w Mielca, ale tak\u017ce s\u0105siednich miejscowo\u015bci (1810 r. \u2013 3063 wiernych, w 1844 r. \u2013 3782). Z kolei dane z 1872 r. informuj\u0105 o 1 705 katolikach w samym Mielcu (na 4177 mieszka\u0144c\u00f3w), a w 1902 r. \u2013 2480 (na 4980). Pozosta\u0142\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 spo\u0142ecze\u0144stwa Mielca stanowili \u017bydzi i nieliczni wyznawcy innych religii. W zwi\u0105zku z utworzeniem w Mielcu gimnazjum i nap\u0142ywem m\u0142odzie\u017cy \u2013 zbudowano w 1912 r. burs\u0119 gimnazjaln\u0105 i w jej zachodniej cz\u0119\u015bci kaplic\u0119 p.w. \u015bw. Stanis\u0142awa dla m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej. W latach 30. XX w., w zwi\u0105zku z rozwojem osiedla fabrycznego i wzrostem liczby ludno\u015bci w Mielcu do 12 500 (w tym oko\u0142o 7 tysi\u0119cy katolik\u00f3w), planowano budow\u0119 nowej \u015bwi\u0105tyni i utworzenie parafii, ale plany przerwa\u0142a w 1939 r. wojna. W czasie okupacji hitlerowcy niemal ca\u0142kowicie zlikwidowali ludno\u015b\u0107 \u017cydowsk\u0105 i jej obiekty religijne. Tak wi\u0119c powojenne spo\u0142ecze\u0144stwo miasta, poza nieliczn\u0105 grup\u0105 ateist\u00f3w, sta\u0142o si\u0119 zn\u00f3w jednolite pod wzgl\u0119dem religijnym, cho\u0107 religijno\u015b\u0107 ta mia\u0142a bardzo r\u00f3\u017cne oblicza. Maj\u0105c \u015bwiadomo\u015b\u0107 rosn\u0105cych potrzeb religijnych, ju\u017c w 1945 r. wybudowano na zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej, obok osiedla fabrycznego, prowizoryczny ko\u015bci\u00f3\u0142 (kaplic\u0119), a 8 V 1947 r. erygowano Parafi\u0119 Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, obejmuj\u0105c\u0105 swym zasi\u0119giem m.in. osiedle fabryczne i Cyrank\u0119. Wzgl\u0119dy ideologiczne i polityka wyznaniowa Pa\u0144stwa sprawi\u0142y jednak, \u017ce mimo dynamicznego rozwoju tej cz\u0119\u015bci miasta (oko\u0142o 10 000 katolik\u00f3w) – dopiero w 1973 r. uda\u0142o si\u0119 uzyska\u0107 zezwolenie w\u0142adz pa\u0144stwowych na budow\u0119 nowej \u015bwi\u0105tyni MBNP. Wybudowano j\u0105 latach 1974-1977 przy du\u017cej ofiarno\u015bci finansowej parafian i nieodp\u0142atnym udziale w wielu pracach budowlanych. W tym okresie parafia \u015bw. Mateusza skupia\u0142a ponad 6 900 katolik\u00f3w ze Starego Mielca i oko\u0142o 5 200 z okolicznych miejscowo\u015bci. Rozw\u00f3j budownictwa wielorodzinnego i gwa\u0142towny wzrost liczby mieszka\u0144c\u00f3w miasta (w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci katolik\u00f3w) by\u0142y g\u0142\u00f3wnymi przyczynami rozwoju sieci parafialnej. 30 I 1981 r. utworzono parafi\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ra obj\u0119\u0142a opiek\u0105 duszpastersk\u0105 p\u00f3\u0142nocno-zachodnie tereny miasta (osiedle Lotnik\u00f3w, Borek) i wie\u015b Z\u0142otniki. Pocz\u0105tkowo funkcj\u0119 ko\u015bcio\u0142a parafialnego pe\u0142ni\u0142a kaplica \u015bw. Stanis\u0142awa w budynku by\u0142ej bursy gimnazjalnej. Now\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego i pozosta\u0142e obiekty parafialne przy ul. M. Pisarka zbudowano w latach 1982-1987. W latach 1985-1992 wybudowano ko\u015bci\u00f3\u0142 pomocniczy Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Wojs\u0142awiu. 4 VIII 1987 r. erygowano parafi\u0119 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, kt\u00f3rej opiece powierzono wiernych ze wschodnich osiedli miasta: Smoczki i Dziubkowa. Budow\u0119 \u015bwi\u0105tyni i obiekt\u00f3w parafialnych przy ul. Ks. Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego rozpocz\u0119to w 1988 r. i wybudowano je, ale nie zako\u0144czono jeszcze prac wewn\u0119trznych. Od 1994 r. budowano ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie, a aktualnie trwaj\u0105 prace wewn\u0119trzne. Fundusze na wszystkie budowane \u015bwi\u0105tynie pochodz\u0105 g\u0142\u00f3wnie ze sk\u0142adek wiernych, a niekt\u00f3re prace s\u0105 sponsorowane przez firmy. (Szerzej o przebiegu bud\u00f3w informuj\u0105 has\u0142a o poszczeg\u00f3lnych ko\u015bcio\u0142ach.) Dynamiczny rozw\u00f3j ludno\u015bci Mielca oraz powstanie nowych parafii katolickich w Mielcu i jego okolicach sk\u0142oni\u0142y w\u0142adzy ko\u015bcielne (dekret z 10 X 1986 r. biskupa ordynariusza Jerzego Ablewicza) do podzia\u0142u dekanatu mieleckiego na dwa: Mielec-Po\u0142udnie i Mielec-P\u00f3\u0142noc. Do dekanatu Mielec-Po\u0142udnie nale\u017c\u0105 parafie: Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu (22 580 wiernych, 13 kap\u0142an\u00f3w), \u015bw. Marka Ewangelisty w Mielcu-Rzochowie (1 984 wiernych, 3 kap\u0142an\u00f3w), Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (10 500 wiernych, 6 kap\u0142an\u00f3w) i \u015awi\u0119tego Wojciecha (m.in. wierni z mieleckiego osiedla Mo\u015bciska, 1 kap\u0142an) oraz Dobrynin, Kie\u0142k\u00f3w, Ksi\u0105\u017cnice, \u0141\u0105czki Brzeskie i Przec\u0142aw. Do dekanatu Mielec-P\u00f3\u0142noc nale\u017c\u0105 parafie: Ducha \u015awi\u0119tego (15 570 wiernych, 7 kap\u0142an\u00f3w), \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty (7 100 wiernych, 6 kap\u0142an\u00f3w) oraz Borowa, Chorzel\u00f3w, Czermin, G\u00f3rki, Rz\u0119dzianowice, Trzciana i Ziempni\u00f3w. Jednym z najwi\u0119kszych wydarze\u0144 w dziejach katolickiego Mielca by\u0142o podniesienie przez Ojca \u015awi\u0119tego Benedykta XVI ko\u015bcio\u0142a parafialnego \u015bw. Mateusza do godno\u015bci bazyliki mniejszej. Uroczysto\u015b\u0107 zwi\u0105zana z tym aktem odby\u0142a si\u0119 21 IX 2006 r., a przewodniczy\u0142 jej nuncjusz papieski w Polsce arcybiskup J\u00f3zef Kowalczyk \u2013 obecny prymas Polski. Wielkimi wydarzeniami by\u0142y te\u017c konsekracje ko\u015bcio\u0142\u00f3w: Ducha \u015awi\u0119tego (8 IV 2006 r. \u2013 biskup ordynariusz Wiktor Skworc), Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy (4 VI 2011 r. \u2013 biskup ordynariusz Wiktor Skworc) i Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (3 VI 2012 r. \u2013 biskup ordynariusz Andrzej Je\u017c). Wielkim \u015bwi\u0119tem miasta by\u0142o obwo\u0142anie Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy patronk\u0105 Mielca. Uroczysto\u015b\u0107, kt\u00f3rej przewodniczy\u0142 biskup ordynariusz dr Wiktor Skworc, odby\u0142a si\u0119 15 XI 2011 r. w sali posiedze\u0144 im. Jana Paw\u0142a II w Urz\u0119dzie Miejskim, a nast\u0119pnie w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. W zwi\u0105zku z utworzeniem parafii Bo\u017cej Opatrzno\u015bci w Woli Mieleckiej (1 I 2009 r.) teren parafii \u015bw. Mateusza pomniejszy\u0142 si\u0119 o t\u0119 w\u0142a\u015bnie miejscowo\u015b\u0107. Nowa parafia wesz\u0142a w sk\u0142ad dekanatu Mielec-P\u00f3\u0142noc. Na podstawie decyzji biskupa tarnowskiego dra Andrzeja Je\u017ca 14 XII 2016 r. rozpocz\u0119to V Synod Diecezji Tarnowskiej pod has\u0142em \u201eKo\u015bci\u00f3\u0142 na wz\u00f3r Chrystusa\u201d. G\u0142\u00f3wnym jego celem jest pobudzenie wiary, pobo\u017cno\u015bci i gorliwo\u015bci apostolskiej. W siedzibie w\u0142adz diecezji powo\u0142ano Komisj\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105, z przewodnicz\u0105cym bp tarnowskim Andrzejem Je\u017cem, oraz 13 komisji problemowych. Ponadto\u00a0 we wszystkich parafiach diecezji, w tym mieleckich,\u00a0 powo\u0142ano Parafialne Zespo\u0142y Synodalne. W ich sk\u0142ad weszli duchowni oraz przedstawiciele rad parafialnych, organizacji\u00a0 i grup modlitewnych. Negatywny wp\u0142yw na funkcjonowanie ko\u015bcio\u0142a mia\u0142a pandemia gro\u017anej choroby COVID-19, kt\u00f3ra rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 w Polsce w pierwszym kwartale 2020 r. Rosn\u0105ca z miesi\u0105ca na miesi\u0105c ilo\u015b\u0107 zaka\u017ce\u0144 i zgon\u00f3w (tak\u017ce w\u015br\u00f3d duchownych) wymusi\u0142a wprowadzenie obostrze\u0144 sanitarnych, m.in. wprowadzenie limit\u00f3w os\u00f3b przebywaj\u0105cych w \u015bwi\u0105tyniach w przeliczeniu na powierzchni\u0119 danej \u015bwi\u0105tyni i udzielenie dyspensy od obowi\u0105zku niedzielnego i \u015bwi\u0105tecznego uczestnictwa we Mszy \u015awi\u0119tej dla wszystkich wiernych (od 17 X 2020 r. do 20 VI 2021 r.) oraz obowi\u0105zek zakrywania nosa i ust. Rezultatem tego by\u0142 gwa\u0142towny spadek frekwencji na nabo\u017ce\u0144stwach i innych uroczysto\u015bciach. Upowszechni\u0142 si\u0119 natomiast udzia\u0142 wiernych w transmisjach telewizyjnych i lokalnych Mszy \u015awi\u0119tej. Stosuj\u0105c si\u0119 do zalece\u0144 biskupa ordynariusza, w mieleckich parafiach tradycyjne \u015bwi\u0119cenie pokarm\u00f3w odbywa\u0142o si\u0119 na placach przyko\u015bcielnych. Po zniesieniu\u00a0 dyspensy (20 VI 2021 r.) frekwencja nie wr\u00f3ci\u0142a do poziomu sprzed pandemii. Sytuacja znacznie poprawi\u0142a si\u0119 dopiero w ostatnich miesi\u0105cach 2021 r., a gremialny udzia\u0142 wiernych uroczysto\u015bciach Wszystkich \u015awi\u0119tych, Bo\u017cego Narodzenia, \u015awi\u0119tego Triduum Paschalnego i Wielkanocy\u00a0 potwierdzi\u0142 zako\u0144czenie kryzysu frekwencyjnego.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 KATOLICKI W RZOCHOWIE<\/strong>, jego zorganizowana dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 prawdopodobnie od lokacji miasta (1380-1382) przez Jana z Tarnowa. On zapewne ufundowa\u0142 wtedy ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Marka Ewangelisty i doprowadzi\u0142 do powstania parafii rzymskokatolickiej. W XV w. nale\u017ca\u0142y do niej tak\u017ce s\u0105siednie miejscowo\u015bci. Przy ko\u015bciele funkcjonowa\u0142a szk\u00f3\u0142ka parafialna, kt\u00f3rej uczniowie ju\u017c\u00a0w XV w. w\u0119drowali na studia do Krakowa. Parafia katolicka by\u0142a r\u00f3wnie\u017c opiekunem szpitala dla ubogich i ufundowanego przez Tarnowskich ko\u015bcio\u0142a szpitalnego \u015bw. Anny. Przez blisko dwa wieki liczba katolik\u00f3w by\u0142a niemal r\u00f3wna liczbie mieszka\u0144c\u00f3w. Oko\u0142o 1561 r. w\u0142a\u015bciciel Rzochowa (w\u00f3wczas \u017bochowa) Jan Tarnowski (Rzemie\u0144ski), kt\u00f3ry przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do reformacji kalwi\u0144skiej, nakaza\u0142 duchownym katolickim \u2013 prepozytowi i 6 mansjonarzom – opu\u015bci\u0107 ko\u015bci\u00f3\u0142 w Rzochowie, a nast\u0119pnie zamieni\u0142 go na zb\u00f3r kalwi\u0144ski. Pastorem zosta\u0142 mianowany Jan z Koprzywnicy. Nie wiadomo ilu rzochowian uczestniczy\u0142o w odprawianych przez niego nabo\u017ce\u0144stwach i ilu przesz\u0142o na kalwinizm. Niew\u0105tpliwie jednak byli tacy, skoro w czerwcu 1563 r. zorganizowano w rzochowskim zborze spotkanie wyznawc\u00f3w kalwinizmu z teologiem Franciszkiem Stankarem. Po \u015bmierci Jana Tarnowskiego miasto Rzoch\u00f3w odziedziczy\u0142 jego bratanek Stanis\u0142aw \u2013 katolik (m\u0105\u017c Zofii z Mieleckich, tak\u017ce katoliczki). Przeprowadzi\u0142 on oko\u0142o 1585 r. rekatolizacj\u0119 ko\u015bcio\u0142a oraz uposa\u017cy\u0142 go i kaplic\u0119 szpitaln\u0105 \u015bw. Anny (funkcjonuj\u0105c\u0105 jeszcze przed 1557 r.) Wydaje si\u0119, \u017ce odt\u0105d do lat 30. XVII w. rdzennie polska spo\u0142eczno\u015b\u0107 Rzochowa zn\u00f3w w komplecie nale\u017ca\u0142a do parafii katolickiej, a ta za\u015b do utworzonego oko\u0142o 1595 r. dekanatu mieleckiego. W 1631 r. odnotowano zamieszkanie w mie\u015bcie pierwszego \u017byda i odt\u0105d obok rosn\u0105cej liczby katolik\u00f3w ros\u0142a tak\u017ce (cho\u0107 znacznie wolniej ni\u017c w Mielcu) liczba wyznawc\u00f3w judaizmu. W XIX w. dwukrotnie \u015bwi\u0105tyni\u0119 katolick\u0105 (drewnian\u0105) dotkn\u0119\u0142o nieszcz\u0119\u015bcie. W 1820 r. spali\u0142a si\u0119, a po odbudowaniu (w 1824 r.) zosta\u0142a porwana przez wod\u0119 w czasie powodzi w 1839 r. W 1840 r. zbudowano kolejny drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142, ale ju\u017c na bezpiecznym terenie i ten dotrwa\u0142 do dzisiejszych czas\u00f3w. W 1844 r. parafia rzochowska, z 1 kap\u0142anem (proboszczem), skupia\u0142a 2544 katolik\u00f3w, a ponadto na jej terenie mieszka\u0142o 79 \u017byd\u00f3w. Koegzystencja obu spo\u0142eczno\u015bci a\u017c do wybuchu II wojny \u015bwiatowej by\u0142a zgodna i nieznane s\u0105 przypadki wi\u0119kszych nieporozumie\u0144 czy incydent\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej w\u0142adze niemieckie nie ingerowa\u0142y nadmiernie w \u017cycie katolik\u00f3w. Doprowadzi\u0142y natomiast (jak w ca\u0142ej Polsce) do wyniszczenia spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej. Tak wi\u0119c w powojennym Rzochowie, poza nielicznymi ateistami, jego spo\u0142ecze\u0144stwo by\u0142o zn\u00f3w niemal w ca\u0142o\u015bci katolickie. Taki stan, mimo walki ideologicznej i zakr\u0119t\u00f3w historycznych, utrzyma\u0142 si\u0119 do dzi\u015b. (W 2001 r. na terenie parafii mieszka\u0142o 1 984 katolik\u00f3w i 7 os\u00f3b innych wyzna\u0144 lub ateist\u00f3w.) W zwi\u0105zku z przy\u0142\u0105czeniem Rzochowa do Mielca i planowan\u0105 rozbudow\u0105 miasta, a tak\u017ce pogarszaj\u0105cym si\u0119 stanem starego ko\u015bcio\u0142a \u2013 w ko\u0144cu lat 80. podj\u0119to decyzj\u0119 o budowie nowej \u015bwi\u0105tyni. W l999 zako\u0144czono budow\u0119 nowego ko\u015bcio\u0142a w stanie surowym i rozpocz\u0119to prace wewn\u0119trzne. W 2010 r. zabytkowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 przeniesiono do skansenu w Kolbuszowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY PW. DUCHA \u015aWI\u0118TEGO<\/strong>; wkr\u00f3tce po powstaniu w 1981 r. nowej parafii Ducha \u015awi\u0119tego podj\u0119to decyzj\u0119 o budowie ko\u015bcio\u0142a parafialnego i plebanii na placu przy ul. M. Pisarka, w centralnej cz\u0119\u015bci osiedla Lotnik\u00f3w. Inspiratorem kszta\u0142tu \u015bwi\u0105tyni by\u0142 proboszcz powsta\u0142ej w 1981 r. parafii Ducha \u015aw. \u2013 ks. W\u0142adys\u0142aw Marcinowski. Zadaniem architekt\u00f3w by\u0142o wkomponowanie teologii Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 Jego symbolem jest go\u0142\u0119bica \u2013 w architektur\u0119 i specyfik\u0119 lotniczego Mielca. W efekcie powsta\u0142 projekt nowoczesnej bry\u0142y ko\u015bcio\u0142a z \u017celbetu , pomalowanego na bia\u0142o, w kszta\u0142cie kojarzonym z go\u0142\u0119bic\u0105, kt\u00f3ra zrywa si\u0119 do lotu. Projekt ko\u015bcio\u0142a i pozosta\u0142ych obiekt\u00f3w parafialnych wykonali: mgr in\u017c. architekt Stanis\u0142aw Kokoszka, mgr in\u017c. arch. Ryszard Kie\u0142basa i mgr in\u017c. arch. Jerzy \u017bmijowski z Rzeszowa. Projekt konstrukcyjny opracowali: prof. Kazimierz Flaga z Politechniki Krakowskiej oraz in\u017c. Marek \u017b\u00f3\u0142kiewicz i in\u017c. Lech \u017beglin z Mielca. 20 V 1982 r. ks. biskup ordynariusz dr Jerzy Ablewicz po\u015bwi\u0119ci\u0142 plac pod budow\u0119, a w nast\u0119pnym miesi\u0105cu rozpocz\u0119to budow\u0119 plebani. 14 IV 1983 r. rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 budowa ko\u015bcio\u0142a, a ksi\u0119\u017ca wprowadzili si\u0119 do nowej plebani. 23 X tego\u017c roku ks. bp Jerzy Ablewicz wmurowa\u0142 kamie\u0144 w\u0119gielny, po\u015bwi\u0119cony na B\u0142oniach Krakowskich przez Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II, a ju\u017c 24 XII w wybudowanym ko\u015bciele dolnym, na pierwszej Mszy \u015aw. (pasterce), ks. biskup dr Piotr Bednarczyk po\u015bwi\u0119ci\u0142 t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 \u015bwi\u0105tyni. W czasie Zielonych \u015awi\u0105t 10 VI 1984 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 konsekracji czterech dzwon\u00f3w o imionach: Pneuma-Duch \u015awi\u0119ty, Bogurodzica, Lech i Twoje Imi\u0119-moje Imi\u0119 oraz wprowadzenia do ko\u015bcio\u0142a dolnego kopii Obrazu Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej. Zako\u0144czenie budowy ko\u015bcio\u0142a g\u00f3rnego w stanie surowym nast\u0105pi\u0142o 14 listopada 1987 r. symbolicznymi ostatnimi \u0142opatami betonu, po\u0142o\u017conymi przez ks. proboszcza W. Marcinowskiego na szczycie \u015bwi\u0105tyni. Po otynkowaniu \u015bcian i u\u0142o\u017ceniu posadzki (z czarnego granitu), now\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 20 XII 1992 r. ks. biskup ordynariusz dr J\u00f3zef \u017byci\u0144ski. Odt\u0105d wszystkie najwa\u017cniejsze uroczysto\u015bci parafialne odbywa\u0142y si\u0119 w ko\u015bciele g\u00f3rnym, a w dolnym \u2013 wybrane uroczysto\u015bci, np. comiesi\u0119czne nabo\u017ce\u0144stwa do Matki Bo\u017cej Fatimskiej, cz\u0119\u015b\u0107 rekolekcji oraz spotkania, koncerty i spektakle religijne. W dalszych latach 80. i 90. sukcesywnie wyposa\u017cano wn\u0119trze. W g\u00f3rnym ko\u015bciele, w prezbiterium nad tabernakulum, umieszczono tymczasowo du\u017cy obraz W ogniach Ducha \u015awi\u0119tego Krzy\u017c staje si\u0119 \u015bwiat\u0142em, malowany przez mieleckiego artyst\u0119 Jana Wozowicza. Po lewej stronie zawieszono kopi\u0119 obrazu Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej (przywiezion\u0105 w 1984 r. do ko\u015bcio\u0142a dolnego), a po prawej obraz Pana Jezusa. Zakupiono m.in. organy, \u0142awki i konfesjona\u0142y oraz o\u0142tarz i ambon\u0119 w prezbiterium. Urz\u0105dzono otoczenie \u015bwi\u0105tyni, ozdabiaj\u0105c du\u017cy betonowy plac klombami i ziele\u0144cami. W 2002 r. na \u015bcianach bocznych po obu stronach nawy g\u0142\u00f3wnej umieszczono stacje Drogi Krzy\u017cowej, a w 2003 r. \u2013 w bocznej wn\u0119ce z prawej strony \u2013 rze\u017ab\u0119 \u015bw. J\u00f3zefa z Jezusem w wieku ch\u0142opi\u0119cym. Oba dzie\u0142a projektowa\u0142 mgr Andrzej Paso\u0144 ze Starego S\u0105cza, a odlewy w br\u0105zie wykona\u0142 Marian Pola\u0144ski z Tarnowa. Drzwi g\u0142\u00f3wne i boczne, ozdobne kraty oraz pochwyty barierek obu empor, ch\u00f3r\u00f3w i obu klatek schodowych projektowa\u0142 mgr Janusz Sobczyk z \u201eArs Antiqua\u201d (Pracownia Artystyczna Witra\u017cy i Mozaik \u2013 Architektura Wn\u0119trz Sakralnych) w Warszawie, a wykona\u0142 Miros\u0142aw Michalski spod Warszawy. Rozpocz\u0119to tak\u017ce przygotowania do docelowego, sta\u0142ego wystroju prezbiterium. Przygotowuj\u0105c si\u0119 do uroczysto\u015bci konsekracji, zintensyfikowano prace nad docelowym wyposa\u017ceniem wn\u0119trza \u015bwi\u0105tyni. W 2004 r. umieszczono na \u015bcianach bocznych 14 stacji Drogi Krzy\u017cowej (projektowa\u0142 Andrzej Paso\u0144 z Nowego S\u0105cza, odlew w br\u0105zie wykona\u0142a Pracownia \u015alusarstwa Artystycznego Mariana Pola\u0144skiego w Tarnowie-Krzy\u017cu) oraz w bocznej kaplicy figur\u0119 \u015bw. J\u00f3zefa z Panem Jezusem (proj. A. Paso\u0144, wyk. pracownia M. Pola\u0144skiego). W 2006 r. wykonano nowy wystr\u00f3j prezbiterium. Autorem projektu by\u0142 Janusz Sobczyk – firma \u201eArs Antiqua\u201d w Warszawie, a wykonawc\u0105 \u2013 pracownia M. Pola\u0144skiego. Fotele i tron z baldachimem wykona\u0142 Stefan Deja z Wielog\u00f3ry ko\u0142o Radomia. Tak\u017ce w 2006 r. zamontowano marmurow\u0105 chrzcielnic\u0119 z pokryw\u0105 z br\u0105zu, wykonan\u0105 w pracowni Luciano Padovaniego w Sega di Cavaja ko\u0142o Werony (W\u0142ochy). Ca\u0142e wn\u0119trze pomalowano na bia\u0142o. Odnowiono te\u017c \u0142awki. 8 IV 2006 r. \u015bwi\u0105tynia zosta\u0142a uroczy\u015bcie konsekrowana przez ks. biskupa ordynariusza dr. Wiktora Skworca. W czasie tej uroczysto\u015bci nast\u0105pi\u0142o tak\u017ce po\u015bwi\u0119cenie nowego wystroju prezbiterium. W nast\u0119pnych latach kontynuowano urz\u0105dzanie wn\u0119trza. Od 2008 r. sukcesywnie montowano witra\u017ce (proj. i wyk. \u201eArs Antiqua\u201d w Warszawie). Po wykonaniu nowego wyposa\u017cenia zakrystii (proj. i wyk. Lech Stawicki z P\u0142ocka) bp Jerzy Lechowicz po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 6 IV 2009 r. W 2011 r. urz\u0105dzono kaplic\u0119 b\u0142. Jana Paw\u0142a II (proj. figury W\u0142adys\u0142aw Dudek z Krakowa, odlew Mariusz Wasilewski w Krakowie) oraz wmurowano i po\u015bwi\u0119cono spi\u017cow\u0105 tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 30-lecie parafii i posta\u0107 jej pierwszego proboszcza \u2013 ks. W\u0142adys\u0142awa Marcinowskiego. W 2012 r. powsta\u0142a kaplica pokutna \u015bw. Ojca Pio (proj. i wyk. \u201eArs Antiqua w Warszawie). Ponadto przestrze\u0144 ko\u015bcio\u0142a g\u00f3rnego od przedsionka oddzielono ozdobn\u0105 kut\u0105 krat\u0105 z przeszkleniami, a od zej\u015b\u0107 do ko\u015bcio\u0142a dolnego \u2013 kratami kutymi, otwieranymi w razie potrzeby (proj. i wyk. Pracownia Kowalstwa Artystycznego Miros\u0142awa Michalskiego w Warszawie). W 2012 r. wykonano te\u017c remont schod\u00f3w do wej\u015bcia g\u0142\u00f3wnego. Opis wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a g\u00f3rnego w 2012 r. G\u0142\u00f3wne wej\u015bcie stanowi\u0105 trzy drzwi. W przedsionku, oddzielonym od ko\u015bcio\u0142a g\u00f3rnego drzwiami ozdobnymi z kraty kutej z przeszkleniami, po lewej stronie na \u015bcianie umieszczono pami\u0105tkow\u0105 tablic\u0119 z kamieniem z Wieczernika w Jerozolimie i napisem: Niech zst\u0105pi Duch Tw\u00f3j i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi! Papie\u017c Jan Pawe\u0142 II 2 VI 1979 r. Ko\u015bci\u00f3\u0142 p.w. Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Miejsce modlitwy i spotkania z Bogiem wiernych parafii utworzonej przez J.E. Ks. Bpa Jerzego Ablewicza w dniu 30 I 1981 r. Budow\u0119 \u015bwi\u0105tyni wed\u0142ug projektu in\u017c. Stanis\u0142awa Kokoszki rozpocz\u0119to w 1983 r. Kamie\u0144 w\u0119gielny po\u015bwi\u0119cony przez Papie\u017ca Jana Paw\u0142a II na B\u0142oniach Krakowskich 22 VI 1983 r. Wmurowa\u0142 J.E. Ks. Bp Jerzy Ablewicz w dniu 23 X 1983 r. Ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 uroczy\u015bcie po\u015bwi\u0119cony w dniu 8 IV 2006 r. przez J.E. Ks. Bpa Wiktora Skworca za pontyfikatu Papie\u017ca Benedykta XVI. Dzie\u0142o budowy ko\u015bcio\u0142a i organizacj\u0119 parafii prowadzi\u0142 gorliwie i ofiarnie, oddaj\u0105c ca\u0142e swe serce, pierwszy proboszcz \u2013 ks. pra\u0142at W\u0142adys\u0142aw Marcinowski (1942-2008), kt\u00f3ry na zawsze pozostanie we wdzi\u0119cznej pami\u0119ci i modlitwie parafian. W 30-lecie utworzenia Parafii Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 duszpasterze i parafianie 30 I 2011 r. Pod tablic\u0105 znajduje si\u0119 tabliczka z napisem: Kamie\u0144 w\u0119gielny ko\u015bcio\u0142a Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu po\u015bwi\u0119ci\u0142 Ojciec \u015awi\u0119ty Jan Pawe\u0142 Drugi Krak\u00f3w 1983 r. W korpusie \u015bwi\u0105tyni, o kszta\u0142cie zbli\u017conym do ko\u0142a, g\u0142\u00f3wn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 stanowi prezbiterium. Na jego \u015bcianie czo\u0142owej umieszczono artystyczn\u0105 wizj\u0119 dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego, przedstawionego pod postaci\u0105 go\u0142\u0119bicy na mozaice (ponad 45 m2) w centrum, z kt\u00f3rego wybiegaj\u0105 w r\u00f3\u017cnych kierunkach j\u0119zyki ognia (104 elementy odlewane z br\u0105zu cynowego) i wyobra\u017cenia uderze\u0144 wichru. W dolnej cz\u0119\u015bci kompozycji znajduje si\u0119 tabernakulum, miejsce Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu, oznaczone lampk\u0105 wieczn\u0105. \u015arodkow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 prezbiterium zajmuje marmurowy o\u0142tarz, w kt\u00f3rym umieszczono relikwie b\u0142. Karoliny K\u00f3zki i po jego obu stronach dwie ambonki. Ponadto po prawej stronie znajduj\u0105 si\u0119: tron z baldachimem i dwa sedilia dla celebrans\u00f3w, a po lewej stronie pufy dla lektor\u00f3w i ministrant\u00f3w. Ju\u017c poza prezbiterium, ale na \u015bcianie g\u0142\u00f3wnej, umieszczono po lewej stronie ikon\u0119 Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej, a po prawej ikon\u0119 Jezusa Przemienionego. Pod t\u0105 ikon\u0105 znajduje si\u0119 chrzcielnica z pokryw\u0105. W lewej cz\u0119\u015bci korpusu ko\u015bcio\u0142a g\u0142\u00f3wnym akcentem jest kaplica Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego z figur\u0105 \u015bw. Jana Paw\u0142a II. Ponadto w drugiej wn\u0119ce \u2013 nawie umieszczane s\u0105 dekoracje okoliczno\u015bciowe, m.in. Gr\u00f3b Pa\u0144ski. W prawej cz\u0119\u015bci korpusu ko\u015bcio\u0142a znajduj\u0105 si\u0119 trzy du\u017ce wn\u0119ki \u2013 nawy, a w dw\u00f3ch kaplice. W pierwszej wn\u0119ce budowane s\u0105 dekoracje okoliczno\u015bciowe, m.in. Ciemnica i szopka. Drug\u0105 stanowi kaplica z figur\u0105-p\u0142askorze\u017ab\u0105 \u015bw. J\u00f3zefa z m\u0142odym Panem Jezusem oraz t\u0142em z surowych kamieni. W trzeciej urz\u0105dzono kaplic\u0119 pokutn\u0105 \u015bw. Ojca Pio z mozaik\u0105 przedstawiaj\u0105c\u0105 \u015awi\u0119tego, relikwiarzem z Jego relikwiami oraz marmurow\u0105 tablic\u0105 z tekstem psalmu pokutnego. Ponadto na wewn\u0119trznych \u015bcianach ko\u015bcio\u0142a rozmieszczono stacje Drogi Krzy\u017cowej. Ka\u017cda stacja jest dwucz\u0119\u015bciow\u0105 kompozycj\u0105 z\u0142o\u017cona z sceny pasyjnej i symbolu M\u0119ki Pa\u0144skiej. Dope\u0142nieniem wyposa\u017cenia s\u0105: d\u0119bowe konfesjona\u0142y i \u0142awki, posadzka z czarnego sjenitu dolno\u015bl\u0105skiego oraz o\u015bwietlenie elektryczne i nag\u0142o\u015bnienie. Ostatni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 nawy g\u0142\u00f3wnej jest ch\u00f3r muzyczny z organami Ahlborn z Niemiec. \u015awiat\u0142o dzienne wpada do wn\u0119trza przez du\u017ce wysokie okno nad ch\u00f3rem muzycznym oraz wysokie i w\u0105skie okna boczne, systematycznie zabudowywane witra\u017cami. Witra\u017ce niefiguralne przedstawiaj\u0105 cytaty biblijne m\u00f3wi\u0105ce o roli Ducha \u015awi\u0119tego w historii zbawienia. Opis wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a dolnego w 2012 r. G\u0142\u00f3wne wej\u015bcie to potr\u00f3jne drzwi. (Jest te\u017c wej\u015bcie od ko\u015bcio\u0142a g\u00f3rnego.) Centrum stanowi niewielkie prezbiterium ze znakiem Ducha \u015awi\u0119tego, krzy\u017cem i o\u0142tarzem. Po lewej stronie prezbiterium umieszczono figur\u0119 Matki Bo\u017cej Fatimskiej, a w jej tle ramy w kszta\u0142cie granic Polski. Po prawej stronie prezbiterium znajduje si\u0119 kopia obrazu Jezu, ufam Tobie, wykonana przez art. mal. Aleksandr\u0119 Stroczy\u0144sk\u0105 z Mielca. Ponadto na \u015bcianach po obu stronach umieszczono stacje Drogi Krzy\u017cowej. Dope\u0142nieniem wyposa\u017cenia s\u0105 krzes\u0142a i \u0142awki. Od 2014 r. przebudowywano plac ko\u015bcielny. Projekt sporz\u0105dzi\u0142a firma z Rzeszowa, a wykonawc\u0105 by\u0142a firma\u00a0 Tomasz Kru\u017cla TOMKO z Mielca. Przeniesiono krzy\u017c misyjny na \u015brodkow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 placu. Granit po\u0142o\u017cy\u0142a firma braci Pierzcha\u0142\u00f3w z Milika. W okresie poprzedzaj\u0105cym uroczysto\u015bci 40-lecia parafii w ko\u015bciele g\u00f3rnym odnowiono prezbiterium (w tym poz\u0142ocono tabernakulum), wykonano o\u0142tarze i mozaiki w kaplicy Dobrej Drogi (po lewej stronie prezbiterium) i kaplicy Nowego Narodzenia (chrzcielnej). Prace te wykona\u0142a Firma \u201eArs Antiqua\u201d z Warszawy. Ko\u015bci\u00f3\u0142 dolny zosta\u0142 dostosowany do wsp\u00f3\u0142czesnych wymaga\u0144 pastoralnych. Projekt przebudowy i modernizacji sporz\u0105dzi\u0142a Bo\u017cena Skrzypiec z Mielca. W centralnej cz\u0119\u015bci urz\u0105dzono kaplic\u0119 pw. \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a z Gargano z wiern\u0105 kopi\u0105 jego figury z sanktuarium w Monte Sant\u2019Angelo (W\u0142ochy). Odnowiono prezbiterium. Obok kaplicy powsta\u0142a sala biblijna Simchat Tora \u2013 Dom Medytacji S\u0142owa Bo\u017cego.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY MATKI BO\u017bEJ NIEUSTAJ\u0104CEJ POMOCY<\/strong>; dynamiczny rozw\u00f3j osiedla fabrycznego w latach 50. i 60. XX w. powodowa\u0142 gwa\u0142towny wzrost liczby katolik\u00f3w (oko\u0142o 20 000), tote\u017c proboszcz parafii MBNP ks. Henryk Arczewski rozpocz\u0105\u0142 starania o pozwolenie na budow\u0119 nowego, wi\u0119kszego ko\u015bcio\u0142a. Lokalizacj\u0119 przewidziano na wolnym terenie na zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej, pomi\u0119dzy ko\u015bcio\u0142em prowizorycznym (kaplic\u0105 \u2013 barakiem z 1945 r.) a lasem. Po dwudziestu latach stara\u0144 – w 1973 r. w\u0142adze pa\u0144stwowe wyda\u0142y zgod\u0119 na budow\u0119 \u015bwi\u0105tyni. Jej projekt architektoniczny wykona\u0142 mgr in\u017c. architekt Jan Gottwald z Krakowa, a projekt konstrukcyjny in\u017c. Kazimierz Binek, tak\u017ce z Krakowa. Zaplanowano \u015bwi\u0105tyni\u0119 murowan\u0105 z ceg\u0142y, z trzema nawami, absyd\u0105 od strony po\u0142udniowo-wschodniej oraz wej\u015bciem g\u0142\u00f3wnym i ch\u00f3rem od strony p\u00f3\u0142nocno-zachodniej. Kierownikiem budowy by\u0142 in\u017c. Edward Jurasz z Mielca, a nadzoruj\u0105cym prace \u2013 proboszcz ks. H. Arczewski i p\u00f3\u017aniej \u2013 z powodu choroby proboszcza \u2013 ks. Adam Mardeusz. Prace budowlane rozpocz\u0119to 1 VIII 1974 r. Poza grup\u0105 kilkunastu zatrudnionych pracownik\u00f3w – wiele os\u00f3b (w tym kobiet) przychodzi\u0142o codziennie do nieodp\u0142atnej pomocy. Nieodp\u0142atnie wykonano tak\u017ce spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 prac instalacyjnych. Uroczysto\u015b\u0107 wmurowania kamienia w\u0119gielnego \u2013 z udzia\u0142em arcybiskupa Bostonu ks. Humberto Medeirosa i ks. biskupa tarnowskiego dr. Jerzego Ablewicza \u2013 odby\u0142a si\u0119 17 VIII 1975 r. (Kamie\u0144 w\u0119gielny pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a MBNP w Mielcu zosta\u0142 pobrany z remontowanego w tym czasie grobu \u015bw. Piotra Aposto\u0142a w bazylice watyka\u0144skiej w Rzymie i po\u015bwi\u0119cony 19 XI 1973 r. przez papie\u017ca Paw\u0142a VI w asy\u015bcie biskupa J. Ablewicza. Nast\u0119pnie ks. bp J. Ablewicz przywi\u00f3z\u0142 w skrzyni wa\u017c\u0105cy kilkadziesi\u0105t kilogram\u00f3w kamie\u0144 poci\u0105giem do Polski.) Dom katechetyczny po\u015bwi\u0119cony zosta\u0142 18 I 1976 r. przez ks. bpa J.Ablewicza. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia nowego ko\u015bcio\u0142a – wybudowanego w stanie surowym i z tymczasowym wystrojem – odby\u0142a si\u0119 18 XII 1977 r., a przewodniczy\u0142 jej r\u00f3wnie\u017c ks. bp dr J.Ablewicz. Wyposa\u017ceniem ko\u015bcio\u0142a i rozbudow\u0105 plebani zaj\u0105\u0142 si\u0119 od 1978 r. \u2013 po rezygnacji ks. H. Arczewskiego z powodu z\u0142ego stanu zdrowia \u2013 nowy proboszcz ks. dr Jan Bia\u0142obok. 5 III 1979 r. przywiezione zosta\u0142y dzwony: Maryja, Archanio\u0142 Gabriel, Stanis\u0142aw i Jerzy. Ich konsekracji dokona\u0142 bp J. Ablewicz 8 IV 1979 r. (Niedziela Palmowa), a monta\u017c na wie\u017cy ko\u015bcio\u0142a odby\u0142 si\u0119 25 XI 1981 r. Projekt wn\u0119trza opracowa\u0142 dr in\u017c. Krzysztof Dyga z Warszawy, a jego realizacj\u0119 rozpocz\u0119to w lutym 1984 r. \u015acian\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 prezbiterium wykonano z nietynkowanej ceg\u0142y, a przed ni\u0105 ustawiono dwie boczne (tynkowane na bia\u0142o) \u015bcianki w takich kszta\u0142tach, \u017ce widoczna cz\u0119\u015b\u0107 \u015bciany g\u0142\u00f3wnej tworzy z posadzk\u0105 kszta\u0142t kielicha W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci \u015bciany g\u0142\u00f3wnej \u2013 w dodatkowym obramowaniu z ceg\u0142y \u2013 umieszczono obraz Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, przeniesiony ze starego ko\u015bcio\u0142a. Nad obrazem zawieszono du\u017cy krzy\u017c, bez wizerunku. Nieco ni\u017cej, po obu stronach obrazu, umieszczono dwie pod\u0142u\u017cne gabloty z wotami. Od pocz\u0105tku lat 80. okna wymieniano na witra\u017ce, kt\u00f3re zaprojektowa\u0142a art. plastyk Maria Janina Leszczy\u0144ska, profesor sztuk plastycznych Politechniki Warszawskiej i Politechniki Gda\u0144skiej, a wykona\u0142 Zak\u0142ad Witra\u017cy \u201eRenowacja\u201d w Krakowie. Tytu\u0142y witra\u017cy: Zwiastowanie, Wniebowzi\u0119cie, Ukoronowanie i Po\u015brednictwo \u0141ask oraz witra\u017c ku czci \u015bw. Franciszka z Asy\u017cu i witra\u017c wotum dla \u015bp. ks. H. Arczewskiego. Prof. M.J. Leszczy\u0144ska by\u0142a tak\u017ce autork\u0105 Drogi Krzy\u017cowej. Obrazy Drogi Krzy\u017cowej umieszczono na poziomej betonowej belce po lewej stronie nawy g\u0142\u00f3wnej. W latach 1983-1986 odby\u0142 si\u0119 monta\u017c organ\u00f3w, wykonanych przez niemieck\u0105 firm\u0119 Bautzen Eule. (Opis organ\u00f3w w odr\u0119bnym ha\u015ble.) Nawy boczne posiadaj\u0105 prowizoryczny wystr\u00f3j. W nawie lewej (w niszy pod dzwonami) stoi figura \u015bw. J\u00f3zefa (autor: art. rze\u017abiarz Zbigniew Erszkowski), kt\u00f3r\u0105 ufundowa\u0142 w 1987 r. nadle\u015bniczy J\u00f3zef Prade. Przed figur\u0105 stoi o\u0142tarz. Przy nawie lewej znajduje si\u0119 kaplica \u201ezimowa\u201d. (Pocz\u0105tkowo zak\u0142adano, \u017ce przy niskiej temperaturze w ko\u015bciele Msze \u015bw. i nabo\u017ce\u0144stwa odprawiane b\u0119d\u0105 w tej kaplicy. Nigdy jednak do takiej sytuacji nie dosz\u0142o.) W kaplicy znajduj\u0105 si\u0119: obraz Jezu, ufam Tobie i o\u0142tarz, figura Matki Bo\u017cej Fatimskiej i portret Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II. Nawa boczna (po prawej stronie) posiada dwa poziomy \u2013 drugim jest obszerny balkon, na kt\u00f3ry prowadz\u0105 schody. Na balkonie, przy \u015bcianie obok prezbiterium, stoi figura Matki Bo\u017cej Rosa Mistica, ufundowana przez lekarza Jana Rusina. Strop pomi\u0119dzy dwoma poziomami jest wzmocniony i ozdobiony kasetonami (nad poziomem pierwszym). W tej cz\u0119\u015bci nawy, na \u015bcianie obok prezbiterium, umieszczono obraz B\u0142. Karoliny K\u00f3zk\u00f3wny, a przed nim o\u0142tarzyk.\u00a0W przedsionku po lewej stronie na \u015bcianie zamontowano p\u0142askorze\u017ab\u0119 przedstawiaj\u0105c\u0105 ks. H. Arczewskiego i tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105, a po prawej \u2013 kamie\u0144 w\u0119gielny i krzy\u017c upami\u0119tniaj\u0105cy Misje 1970 r. W latach 80. zbudowano granitowe ogrodzenie terenu ko\u015bcielnego. Na pocz\u0105tku lat 90., ze wzgl\u0119du na przecieki, zbudowano nowy dach pokryty blach\u0105 miedzian\u0105. W 1993 r. zamontowano obrazy Stacji Drogi Krzy\u017cowej (autor \u2013 prof. M. Leszczy\u0144ska) na poziomej betonowej belce po lewej stronie nawy g\u0142\u00f3wnej. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 ks. pra\u0142at dr Stanis\u0142aw Rosa w czasie uroczysto\u015bci 21 XI 1993 r. Na placu przed ko\u015bcio\u0142em, pomi\u0119dzy zieleni\u0105, stoi krzy\u017c misyjny z Misji w 1983 r. z napisem \u201eOtw\u00f3rzcie drzwi Zbawicielowi\u201d. Kolejny proboszcz (od 1997 r.) \u2013 ks. pra\u0142at Kazimierz Czesak \u2013 doprowadzi\u0142 do urz\u0105dzenia wn\u0119trz zabudowa\u0144 parafialnych i docelowego zagospodarowania placu przyko\u015bcielnego (2005). On te\u017c kierowa\u0142 przygotowaniami \u015bwi\u0105tyni do planowanej na 2011 r. uroczysto\u015bci konsekracji. Prace projektowe zako\u0144czono w 2010 r., a w 2011 r. nast\u0105pi\u0142a realizacja projekt\u00f3w. Dokonano wiele istotnych zmian w wewn\u0119trznym wystroju\u00a0i wyposa\u017ceniu. Ca\u0142o\u015b\u0107 wystroju wn\u0119trza zaprojektowa\u0142 Maciej Kauczy\u0144ski z Krakowa. Na \u015bcianie g\u0142\u00f3wnej umieszczono krzy\u017c z wizerunkiem Chrystusa (wyk. artysta rze\u017abiarz Tadeusz Szpunar z Krakowa), ubogacono ramy g\u0142\u00f3wnego obrazu Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy (cofni\u0119tego w niszy) oraz obraz w metaloplastyce \u201ePieta\u201d z mechanizmem ods\u0142aniania i zas\u0142aniania obrazu g\u0142\u00f3wnego (wyk. pracownia odlewnicza Stanis\u0142awa Czajki z Przemy\u015bla). Po obu stronach obrazu Matki Bo\u017cej zamontowano p\u0142askorze\u017aby\u00a0(w drewnie lipowym) przedstawiaj\u0105ce Tajemnice radosne r\u00f3\u017ca\u0144cowe (wyk. Anna Tutaj z m\u0119\u017cem z Krakowa), Drzewo \u017cycia i fronton tabernakulum, przedstawiaj\u0105cy hosti\u0119 podtrzymywan\u0105 przez r\u0119ce kap\u0142ana w otoczeniu symboli Eucharystii – k\u0142osa zbo\u017ca i winogrona (wyk. S. Czajka) oraz dodatkowe gabloty na wota (wyk. S. Czajka). Utw\u00f3r muzyczny na ods\u0142oni\u0119cie obrazu g\u0142\u00f3wnego skomponowa\u0142 Franciszek Wyzga z Mielca i pod jego dyrekcj\u0105 utw\u00f3r nagra\u0142a Mielecka Orkiestra Kameralna. P\u0142askorze\u017ab\u0119 Baranek paschalny na frontonie o\u0142tarza g\u0142\u00f3wnego (\u201etwarz\u0105 do ludu\u201d) oraz ambonk\u0119 z przedstawieniem Ksi\u0119gi Pisma \u015awi\u0119tego i siedmioma p\u0142omieniami symbolizuj\u0105cymi Dary Ducha \u015awi\u0119tego \u00a0wykona\u0142 Krzysztof Czarnota z Rzeszowa, \u015bwieczniki o\u0142tarzowe stoj\u0105ce \u2013 S. Czajka,\u00a0a fotele w prezbiterium dla celebrans\u00f3w i liturgicznej s\u0142u\u017cby o\u0142tarza \u2013 Tadeusz Cerlich z Mielca. W lewej nawie renowacj\u0119 figury \u015bw. J\u00f3zefa dokona\u0142a A. Tutaj przy pomocy m\u0119\u017ca, za\u015b witra\u017c umieszczony naprzeciwko rze\u017aby \u015bw. J\u00f3zefa wykona\u0142y Krakowskie Zak\u0142ady Witra\u017cy S.G. \u017beli\u0144ski. Firma ta przeprowadzi\u0142a tak\u017ce konserwacj\u0119 pozosta\u0142ych witra\u017cy. W kaplicy Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego (dawniej kaplica \u201ezimowa\u201d) konserwacj\u0119 i ramy obrazu g\u0142\u00f3wnego wykona\u0142a Katarzyna Faber z Krakowa, za\u015b obrazy \u015bw. Faustyny i bazyliki\u00a0w \u0141agiewnikach (w technice sgrafitto) by\u0142y dzie\u0142em Macieja i Piotra (syn) Kauczy\u0144skich. Oni te\u017c s\u0105 autorami umieszczonego w prawej nawie obrazu \u015awi\u0119ci diecezji tarnowskiej, tak\u017ce w technice sgrafitto. Obok usytuowano kamienn\u0105 chrzcielnic\u0119 (K. Czarnota\u00a0z Rzeszowa), a na niej pokryw\u0119 z rze\u017ab\u0105 \u015bw. Jana Chrzciciela udzielaj\u0105cego chrztu Panu Jezusowi (wyk. S. Czajka). \u017byrandole (7) w bocznej nawie i kaplicy Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego, 34 kinkiety i 12 zacheuszk\u00f3w (przy\u015bciennych), wymaganych przy konsekracji ko\u015bcio\u0142a, wykona\u0142a firma S. Czajki. \u0141awki i konfesjona\u0142y odnowi\u0142 T. Cerlich i on te\u017c by\u0142 tw\u00f3rc\u0105 dodatkowych element\u00f3w z drewna mi\u0119dzy konfesjona\u0142ami. Malowanie ko\u015bcio\u0142a wykona\u0142 Bogumi\u0142 Gajda z Mielca, a stolark\u0119 aluminiow\u0105 wszystkich okien \u2013 Jakub Kami\u0144ski, tak\u017ce z Mielca. Drzwi wej\u015bciowe wewn\u0119trzne zaprojektowa\u0142 Marek Benewiad z Tarnowa, a wykona\u0142a je Pracownia Mariana Pola\u0144skiego z Tarnowa. Ci sami tw\u00f3rcy byli te\u017c autorami dzie\u0142 z metaloplastyki Tajemnice \u015bwiat\u0142a i Kwiaty Maryjne przy wej\u015bciowych drzwiach bocznych. \u00a0Uroczysto\u015b\u0107 konsekracji \u015bwi\u0105tyni Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy odby\u0142a si\u0119 4 czerwca 2011 r., a aktu konsekracji (\u201eoddania Panu Bogu\u201d) dokona\u0142 biskup tarnowski dr Wiktor Skworc przy asy\u015bcie proboszcza parafii MBNP ks. pra\u0142ata Kazimierza Czesaka i licznej grupy kap\u0142an\u00f3w. 12 IX 2018 r. abp Mieczys\u0142aw Mokrzycki, osobisty sekretarz \u015bw. Jana Paw\u0142a II, wprowadzi\u0142 do \u015bwi\u0105tyni Jego relikwie i przewodniczy\u0142 nabo\u017ce\u0144stwu z tej okazji. W latach 2020-2022 sukcesywnie wymieniano cztery g\u0142\u00f3wne drzwi wej\u015bciowe. Nowe wykonano wed\u0142ug projektu Marka Benewiata z Tarnowa. Umieszczono na nich program ikonograficzny (od lewej): *nr 1\u00a0 – \u015aw. Piotr („Ty wiesz, \u017ce Ci\u0119 kocham”) i \u015bw. Pawe\u0142 („Wiem, komu uwierzy\u0142em”); *nr 2 – Pieta („Oto Matka Twoja”) i Ukrzy\u017cowanie („Wykona\u0142o si\u0119”); *nr 3 – Zmartwychwstanie („Ja jestem Zmartwychwstanie i \u017bycie”) i Chrystus ze \u015bw. Tomaszem („Pan m\u00f3j i B\u00f3g m\u00f3j”); *nr 4\u00a0 (Kardyna\u0142 Stefan Wyszy\u0144ski („Wszystko postawi\u0142em na Maryj\u0119”) i ks. Jerzy Popie\u0142uszko („Z\u0142o dobrem zwyci\u0119\u017caj”).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\u00a0KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY PW. \u015aW. MARKA EWANGELISTY W RZOCHOWIE (stary)<\/strong>, pierwsze wzmianki o ko\u015bciele pochodz\u0105 z 1431 r. Zbudowano go z drewna. W latach 1561-1577 zamieniony zosta\u0142 na zb\u00f3r kalwi\u0144ski. W 1820 r. zniszczy\u0142 go po\u017car. W 1824 r. zbudowano nast\u0119pny z drewna, ale zniszczy\u0142 go wylew Wis\u0142oki w 1839 r. Kolejny zbudowano w 1840 r., tak\u017ce z drewna, ju\u017c na innym miejscu, po\u0142o\u017conym niedaleko od poprzedniego, na tzw. \u201edworzysku\u201d, czyli terenie po dawnym dworze . Konsekrowano go w 1843 r. Orientowany, posiada konstrukcj\u0119 zr\u0119bow\u0105 i jest oszalowany. Prezbiterium zamkni\u0119te jest tr\u00f3jbocznie, przy nim od po\u0142udnia znajduje si\u0119 kruchta (przybud\u00f3wka), a od p\u00f3\u0142nocy zakrystia. Nawa ma kszta\u0142t prostok\u0105ta, jest wy\u017csza i szersza. Od zachodu i po\u0142udnia znajduj\u0105 si\u0119 kruchty (przedsionek i przybud\u00f3wka). Dach pokryty jest blach\u0105. Ponad dach wyrasta sze\u015bciok\u0105tna wie\u017cyczka na sygnaturk\u0119. Wewn\u0105trz stropy wsparte s\u0105 w nawie czterema s\u0142upami. Polichromi\u0119 o charakterze secesyjnym malowa\u0142 ks. Ludwik Sieradzki w 1950 r. \u015awi\u0105tynia posiada 5 o\u0142tarzy z ostatniej \u0107wierci XIX w. O\u0142tarz g\u0142\u00f3wny wykona\u0142 w 1878 r. Ludwik Sikorski, snycerz z Zakliczyna. W centrum znajduje si\u0119 tabernakulum, a nad nim obraz \u015aw. Marek Ewagelista (przemalowany), jeszcze wy\u017cej obraz Matka Bo\u017ca z Dzieci\u0105tkiem i w zwie\u0144czeniu Go\u0142\u0119bica (symbol Ducha \u015aw.) w glorii. Po obu stronach ustawiono barokowe rze\u017aby \u015bw. Stanis\u0142awa i \u015bw. Wojciecha. W pierwszym o\u0142tarzu bocznym z lewej umieszczone s\u0105 obrazy: Matka Bo\u017ca R\u00f3\u017ca\u0144cowa ze \u015bw. Dominikiem i \u015bw. R\u00f3\u017c\u0105 (malowa\u0142 W\u0142adys\u0142aw Puszczy\u0144ski z Przec\u0142awia oko\u0142o 1889 r.) oraz Kr\u00f3lowa Jadwiga (autor nieznany). Pierwszy o\u0142tarz boczny z prawej, na zlecenie wdowy po Janie Wydro, wykona\u0142 L. Sikorski w 1884 r.; znajduj\u0105 si\u0119 w nim obrazy: \u201eSerce Jezusa\u201d\u00a0i \u201e\u015aw. Teresa\u201d (malowa\u0142 W. Puszczy\u0144ski). Drugi o\u0142tarz boczny z lewej (w nawie) posiada herby Polski i Litwy oraz obraz \u015aw. Kazimierz Kr\u00f3lewicz (mal. Pazdanowski z Nowego S\u0105cza). Drugi o\u0142tarz boczny z prawej (w nawie), ufundowany przez emigrant\u00f3w do Ameryki, wykona\u0142 w 1891 r. Lesi\u0144ski, snycerz z Brzeska. Na antependium (zas\u0142ona dolnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza) znajduje si\u0119 wyobra\u017cenie statku parowego z \u017caglami, a nad o\u0142tarzem – obrazy W. Puszczy\u0144skiego \u2013 \u015aw. J\u00f3zef i Micha\u0142 Archanio\u0142. Na t\u0119czy umieszczono krucyfiks (o charakterze barokowym) i kartusz z rokiem budowy ko\u015bcio\u0142a (1843). Tyln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ko\u015bcio\u0142a zajmuje ch\u00f3r muzyczny wsparty na czterech s\u0142upach. W wyposa\u017ceniu ko\u015bcio\u0142a znajduj\u0105 si\u0119 liczne zabytki, m.in. krzy\u017c o\u0142tarzowy z 1849 r., drewniany z rze\u017ab\u0105 Chrystusa Ukrzy\u017cowanego z ko\u015bci s\u0142oniowej \u2013 fundacji Hieronima Kaliszewskiego, chrzcielnica i kropielnica w typie barokowym z 1897 r., \u0142awa kolatorska z lat 1877-1878 fundacji Bogusz\u00f3w i S\u0119kowskich, krzy\u017c procesyjny (ludowy) z 1. po\u0142. XIX w., paj\u0105k szklany wenecki\u00a0z 2. po\u0142. XIX w. W otoczeniu ko\u015bcio\u0142a znajduj\u0105 si\u0119: drewniana dzwonnica z 1840 r. (zbudowana na rzucie kwadratu, konstrukcja s\u0142upowa, \u015bciany przedzielone arkadkami i tr\u00f3jlistnymi okienkami, dach kryty blach\u0105), kaplica grobowa Bogusz\u00f3w (odr\u0119bne has\u0142o) i ogrodzenie z czterema murowanymi kapliczkami fundacji Anny Rusin z 1885 r. W 2008 r. zapad\u0142a decyzja o przeniesieniu tego zabytkowego drewnianego ko\u015bcio\u0142a i drewnianej dzwonnicy do skansenu w Kolbuszowej. W czerwcu 2010 r. obie zabytkowe budowle zosta\u0142y rozebrane i przewiezione do Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Tam poddano je renowacji, wymieniono wiele zbutwia\u0142ych element\u00f3w i uzupe\u0142niono brakuj\u0105ce, a nast\u0119pnie na nowo zestawiono. Aktualnie odrestaurowana \u015bwi\u0105tynia i dzwonnica znajduj\u0105 si\u0119 w centralnej cz\u0119\u015bci skansenu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY PW. \u015aW. MARKA EWANGELISTY W RZOCHOWIE<\/strong>; pod koniec lat 80. XX w., w zwi\u0105zku z pogarszaj\u0105cym si\u0119 stanem zabytkowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego z XIX w. oraz perspektyw\u0105 rozbudowy Mielca w kierunku po\u0142udniowym, rozpocz\u0119to przygotowania do budowy nowego ko\u015bcio\u0142a w osiedlu Rzoch\u00f3w, na terenie parafialnym, obok wspomnianej zabytkowej \u015bwi\u0105tyni. Proboszczem by\u0142 w\u00f3wczas ks. J\u00f3zef Jaworski. Latem 1991 r. zakupiono w cegielni G\u0142owackiego w G\u00f3rkach Mieleckich ceg\u0142\u0119 (420 tys.). Na projektanta budowy wybrano Biuro Projektowe Wojciecha Jurasza w Mielcu, a w grudniu 1993 r. wystawiono na widok publiczny makiet\u0119 przysz\u0142ej budowli. Po\u015bwi\u0119cenia placu pod budow\u0119 nowej \u015bwi\u0105tyni dokona\u0142 23 IV 1994 r. ks. biskup tarnowski dr J\u00f3zef \u017byci\u0144ski. Budow\u0119 rozpocz\u0119to 11 V 1994 r. pracami ziemnymi. Kierownikiem budowy by\u0142 Stanis\u0142aw Mroczek. Pod koniec 1994 r. uzyskano stan zerowy. Po niespodziewanej \u015bmierci kierownika budowy zatrzymano prace budowlane. W po\u0142owie 1995 r. ks. J. Jaworski zosta\u0142 proboszczem w Jod\u0142\u00f3wce Tuchowskiej, a nowym proboszczem mianowano ks. J\u00f3zefa W\u0119grzyna, kt\u00f3ry ze wzgl\u0119du na stan zdrowia wkr\u00f3tce zrezygnowa\u0142 i 24 VIII 1995 r. przekaza\u0142 parafi\u0119 kolejnemu proboszczowi ks. Jerzemu Ptakowi. Kierownictwo budowy powierzono w 1996 r. Zbigniewowi Drabikowi z Wojs\u0142awia. W okresie 2 V \u2013 29 XI 1996 r. wymurowano \u015bciany. 1 IX 1996 r. ks. biskup dr J\u00f3zef \u017byci\u0144ski dokona\u0142 uroczystego po\u015bwi\u0119cenia i wmurowania kamienia w\u0119gielnego i aktu erekcyjnego.\u00a0W latach 1997-1998 wykonano strop i wie\u017c\u0119, a 14 VII 1998 r. zamontowano krzy\u017c na wie\u017cy. Do ko\u0144ca pa\u017adziernika 1999 r. wykonano wi\u0119\u017ab\u0119 dachow\u0105 i pokryto j\u0105 blach\u0105. Dla pozyskania dodatkowych fundusz\u00f3w na budow\u0119 zorganizowano 5 IX 1999 r. I Festyn Parafialny w Rzochowie i kontynuowano t\u0119 imprez\u0119 w kolejnych latach. W 2000 r. m.in. tynkowano wewn\u0119trzne \u015bciany ko\u015bcio\u0142a, a ponadto obok placu ko\u015bcielnego wybudowano cz\u0119\u015b\u0107 ul. Jagodowej, chodniki i parking. W 2001 r. wykonano stolark\u0119,\u00a0a w 2002 r. po\u0142o\u017cono posadzk\u0119 oraz przeniesiono trzy dzwony (Marcin, Marek, Tomasz) ze starej dzwonnicy na wie\u017c\u0119 i dokupiono czwarty dzwon (Stanis\u0142aw) na sygnaturk\u0119. Po\u015bwi\u0119cenia dzwon\u00f3w i sygnaturki dokona\u0142 22 IX 2002 r. ks. infu\u0142at W\u0142adys\u0142aw Kostrzewa. W kolejnych latach urz\u0105dzano wn\u0119trze \u015bwi\u0105tyni.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Opis wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a w 2012 r.<\/em>\u00a0\u015awi\u0105tynia, opr\u00f3cz wyra\u017anych oznak nowoczesno\u015bci, nawi\u0105zuje do uk\u0142adu tradycyjnego, kt\u00f3ry stanowi\u0105: wej\u015bcie, kruchta (nad jej lew\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 wie\u017ca \u2013 dominanta wysoko\u015bciowa, a nad pozosta\u0142\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 \u2013 ch\u00f3r muzyczny), nawa g\u0142\u00f3wna wy\u017csza i dwie ni\u017csze nawy boczne (w prawej \u2013 kaplica), prezbiterium i zakrystia. Prezbiterium znajduje si\u0119 w trakcie urz\u0105dzania. Wykonano ju\u017c tabernakulum z lampk\u0105 wieczn\u0105 w kszta\u0142cie p\u0142omienia i p\u0142askorze\u017ab\u0105 (kielich i prze\u0142amana hostia \u2013 symbol Eucharystii). Jego fundatork\u0105 by\u0142a Franciszka Lipi\u0144ska z Mielca. Pod tabernakulum stoi mensa z granitu, a poni\u017cej na p\u0142ycie p\u0142askorze\u017aba przedstawiaj\u0105ca ryby i kosz z chlebami. Nad tabernakulum umieszczono obraz \u015bw. Marka Ewangelisty (tymczasowy). Wkr\u00f3tce w tym miejscu b\u0119dzie zawieszony krzy\u017c z wizerunkiem Pana Jezusa (fund. Edward, Wojciech i Lucyna \u0141akomy), po jego lewej stronie \u2013 p\u00f3\u0142rze\u017aby trzech Ewangelist\u00f3w z atrybutami ich m\u0119ki (\u015bw. Mateusz \u2013 fund. Krystyna Pi\u0119ko\u015b z Tuszymy, \u015bw. \u0141ukasz \u2013 fund. Stanis\u0142awa Dudek z Rzochowa, \u015bw. Jan \u2013 fund. Maria Pasko z Rzochowa-Przedmie\u015bcia) i po prawej \u2013 \u015bw. Marek Ewangelista (fund. W\u0142adys\u0142awa i Stefan R\u0105czkowie). W centrum prezbiterium stoi o\u0142tarz g\u0142\u00f3wny (z granitu), a po prawej stronie \u2013 ambona (z granitu)\u00a0z p\u0142askorze\u017ab\u0105 go\u0142\u0119bicy \u2013 symbolu Ducha \u015awi\u0119tego i ksi\u0119g\u0105 \u2013 symbolem Pisma \u015awi\u0119tego. Po lewej stronie, w przedniej cz\u0119\u015bci prezbiterium, znajduje si\u0119 chrzcielnica z granitu (fund. Ma\u0142gorzata i Edward Zieli\u0144scy z Mielca). Wykonawc\u0105 wszystkich granitowych element\u00f3w wyposa\u017cenia jest Krzysztof Czarnota z Rzeszowa. Fundatorem i wykonawc\u0105 mensy, o\u0142tarza i ambony jest Francesco Corradini (w\u0142a\u015bciciel w\u0142oskiej firmy kamieniarskiej spod Werony), kt\u00f3ry sprzeda\u0142 materia\u0142 granitowy na posadzk\u0119. Ponadto w prezbiterium w bliskiej przysz\u0142o\u015bci zostan\u0105 zamontowane 2 witra\u017ce (fund. ks. Marcin Kr\u0119pa i lek. med. Magdalena Kr\u0119pa) oraz tron i sedilia. (Aktualnie s\u0105 tymczasowe.) W lewej nawie, obok prezbiterium, umieszczono figur\u0119 Matki Bo\u017cej z feretronu ze starego ko\u015bcio\u0142a, a w prawej nawie \u2013 figur\u0119 \u015bw. Antoniego ze starego ko\u015bcio\u0142a. Prawa nawa przy prezbiterium jest znacznie szersza i tam planowana jest kaplica Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. Aktualnie jej dominant\u0105 jest obraz Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. \u00a0W ko\u015bciele znajduje si\u0119 te\u017c Droga Krzy\u017cowa (kopia ze starego ko\u015bcio\u0142a). Wykonano posadzk\u0119 granitow\u0105, konfesjona\u0142y (4), boazeri\u0119, \u0142awki i drzwi (4). Wykonawc\u0105 wszystkich element\u00f3w drewnianych d\u0119bowych jest Kazimierz Kotwica z Mielca. \u015awi\u0105tynia jest dobrze o\u015bwietlona. \u015awiat\u0142o dzienne wpada przez du\u017ce okna (symetryczne po obu stronach nawy g\u0142\u00f3wnej), a \u015bwiat\u0142o elektryczne zapewniaj\u0105 \u017cyrandole i kinkiety, wykonane przez Floriana Czarnika ze Strzy\u017cowa. Na placu przyko\u015bcielnym, na prawo od wej\u015bcia g\u0142\u00f3wnego, umieszczono kolejne dwa przedmioty kultu: krzy\u017c misyjny z 2010 r. oraz figur\u0119 b\u0142. Jana Paw\u0142a II, a nieco dalej, bli\u017cej ogrodzenia stoi wyremontowana kaplica grobowa Bogusz\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Po 2012 r. kontynuowano urz\u0105dzanie wn\u0119trza nowego ko\u015bcio\u0142a i jego otoczenia.\u00a0 W 2014 r.\u00a0 ustawiono nowy o\u0142tarz g\u0142\u00f3wny (wyk. Marcin Szczepaniak z Rzeszowa); w jego centrum Pan Jezus na krzy\u017cu, po prawej rze\u017aba \u015bw. Marka, po lewej rze\u017aby: \u015bw. Mateusza, \u015bw. \u0141ukasza i \u015bw. Jana. Wykonano o\u015bwietlenie zewn\u0119trzne terenu wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a. W 2015 r. nast\u0105pi\u0142 monta\u017c bocznych o\u0142tarzy: Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego (wyk. M. Szczepaniak), wykonano remonty 4 kapliczek i kaplicy Bogusz\u00f3w oraz wybudowano kolejne 3 kapliczki (7 kapliczek przedstawia „Siedem bole\u015bci Matki Bo\u017cej”, wyk. M. Szczepaniak). 18 X 2015 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 konsekracji nowego ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3rej dokona\u0142 ks. biskup tarnowski dr Andrzej Je\u017c w asy\u015bcie ks. proboszcza Jerzego Ptaka i licznego grona duchownych. Przeprowadzono te\u017c renowacj\u0119 Misji \u015awi\u0119tych. W latach 2016-2017 r. dokonano monta\u017cu organ\u00f3w (firma Andrzeja Ragana z W\u0142oc\u0142awka) i monta\u017cu witra\u017cy (firma Rafa\u0142a Ziemskiego z okolic Jas\u0142a). Witra\u017ce w cz\u0119\u015bci g\u0142\u00f3wnej ko\u015bcio\u0142a przedstawiaj\u0105 sze\u015b\u0107 prawd wiary. Witra\u017ce w kaplicy Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego przedstawiaj\u0105 \u015bwi\u0119tych zwi\u0105zanych z ide\u0105 kaplicy: \u015bw. Jana Paw\u0142a II, \u015bw. s. Faustyny, \u015bw. Brata Alberta, \u015bw. Kr\u00f3lowej Jadwigi, \u015bw. Kingi i \u015bw. Witra\u017c przy kaplicy Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy przedstawia \u015bw. Karolin\u0119 K\u00f3zk\u00f3wn\u0105. Witra\u017ce na \u015bcianie nad organami przedstawiaj\u0105 „Siedem dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego”. 19 XI 2017 r. ks. biskup pomocniczy Stanis\u0142aw Salaterski po\u015bwi\u0119ci\u0142 organy, witra\u017ce i kaplic\u0119 Bogusz\u00f3w. W latach 2018-2019\u00a0 wykonano ogrodzenie terenu wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a i plebanii, a w roku 2022 zamontowano dwa witra\u017ce w prezbiterium.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY PW.\u00a0 \u015aW. MATEUSZA (APOSTO\u0141A I EWANGELISTY)<\/strong>; pierwsza \u015bwi\u0105tynia na miejscu dzisiejszego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza (przy ul. T. Ko\u015bciuszki) zosta\u0142a zbudowana prawdopodobnie oko\u0142o 1470 r., a mo\u017ce nieco wcze\u015bniej (po 1457 r.). Jej fundatorami byli w\u0142a\u015bciciele Mielca z rodu Gryfit\u00f3w. Potwierdza to dokument lokacyjny miasta (1470), w kt\u00f3rym ustalono termin jarmarku tygodniowego na \u015bwi\u0119to \u015bw. Mateusza Ewangelisty. Nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 przej\u0105\u0142 od ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Tr\u00f3jcy funkcje ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Przy nim te\u017c za\u0142o\u017cono wkr\u00f3tce szk\u00f3\u0142k\u0119 parafialn\u0105. (Pierwsi jej uczniowie pojawili si\u0119 na uniwersytecie w Krakowie w 1494 r.) W 1526 r. Stanis\u0142aw Mielecki, kasztelan zawichojski, ufundowa\u0142 prepozytur\u0119 w Mielcu, co umo\u017cliwi\u0142o utrzymanie prepozyta, 6 wikariuszy i rektora szko\u0142y. W 1539 r. odnotowano prac\u0119 organisty w Mielcu. Dokumenty z lat 1565-1595 potwierdzaj\u0105, \u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142 pod wezwaniem Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny i \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a by\u0142 wykonany z drewna i zosta\u0142 konsekrowany. Kilkakrotnie zmieniano nazw\u0119 w jej pierwszej cz\u0119\u015bci (B\u0142ogos\u0142awionej Marii Dziewicy, Nawiedzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny, Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny), ale drugi patron pozostawa\u0142 bez zmian. Dokument z 1598 r. informuje, \u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142 posiada\u0142 siedem o\u0142tarzy oraz bogate wyposa\u017cenie w naczynia i szaty liturgiczne. Obok ko\u015bcio\u0142a znajdowa\u0142 si\u0119 cmentarz z kostnic\u0105. W 1604 r. ko\u015bci\u00f3\u0142 spali\u0142 si\u0119 (nie wiadomo jakie by\u0142y szkody) i w latach 1608-1610 wybudowano nowy i wi\u0119kszy, tak\u017ce\u00a0z drewna. Mia\u0142 sze\u015b\u0107 o\u0142tarzy, w tym jeden umieszczony na \u015brodku. W jego pobli\u017cu znajdowa\u0142a si\u0119 chrzcielnica. W nawach bocznych urz\u0105dzono siedem kaplic i zakrysti\u0119. Na ko\u015bciele znajdowa\u0142a si\u0119 sygnaturka. Kolatorami tej \u015bwi\u0105tyni byli m.in. Jan Karol Chodkiewicz, Anna Mielecka, Joachim Ocieski i Marcin Mielecki \u2013 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciele miasta. Zadbali oni tak\u017ce o bogate wyposa\u017cenie oraz relikwie wielu \u015bwi\u0119tych. Przy ko\u015bciele zbudowano drewnian\u0105 dzwonnic\u0119 (po\u0142\u0105czon\u0105 z kostnic\u0105) i umieszczono w niej dwa dzwony. W aktach wizytacyjnych z 1610 r., ju\u017c po przej\u0119ciu cz\u0119\u015bci miasta przez Zbigniewa Ossoli\u0144skiego, wymienia si\u0119 pi\u0119\u0107 o\u0142tarzy, w tym dwa konsekrowane (o\u0142tarz w kaplicy \u015bw. Anny obdarzy\u0142 przywilejem papie\u017c Klemes VIII). W o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym znajdowa\u0142 si\u0119 obraz Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego. Spis w 1618 r. wykaza\u0142 m.in., \u017ce jeden z konsekrowanych o\u0142tarzy zosta\u0142 usuni\u0119ty i w ko\u015bciele pozosta\u0142y cztery o\u0142tarze, w tym jeden konsekrowany. Po \u201epotopie szwedzkim\u201d i najazdach wojsk ksi\u0119cia Rakoczego Mielec bardzo podupad\u0142, m.in. zniszczony zosta\u0142 zamek, a by\u0107 mo\u017ce ucierpia\u0142 tak\u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142 farny. W latach 1670-1721, z inspiracji prepozyta mieleckiego ks. Karola Wa\u015bniowskiego, zbudowany zosta\u0142 nowy, murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 w stylu barokowym, fundowany przez wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela miasta Jerzego Zbigniewa Ossoli\u0144skiego, kasztelana po\u0142anieckiego. (Ta w\u0142a\u015bnie \u015bwi\u0105tynia, wielokrotnie modernizowana, dotrwa\u0142a do naszych czas\u00f3w.) Nie jest znany \u00f3wczesny wygl\u0105d zewn\u0119trzny. Wn\u0119trze mia\u0142o, jak opisywano, \u201eoznaki wspania\u0142o\u015bci\u201d. W o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym umieszczono poz\u0142acane cyborium, a nad nim wymieniony ju\u017c obraz Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego (malowany na desce). W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza znajdowa\u0142o si\u0119 sze\u015b\u0107 z\u0142oconych kolumn, na kt\u00f3rych ustawiono dwie statuy: \u015bw. Mateusza i \u015bw. Jana Chrzciciela. Ponadto by\u0142y trzy o\u0142tarze: b\u0142. Jana Kantego, \u015bw. Antoniego (z rze\u017abami \u015bw. Stanis\u0142awa m\u0119czennika i \u015bw. Miko\u0142aja) i nieznanego patrona, tak\u017ce z rze\u017abami. W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci ko\u015bcio\u0142a po obu stronach znajdowa\u0142y si\u0119 kaplice: od p\u00f3\u0142nocy starsza \u2013 \u015bw. Anny (wzmiankowana jako murowana oko\u0142o 1595 r.) i od po\u0142udnia – \u015bw. R\u00f3\u017cy. W kaplicy \u015bw. Anny umieszczono chrzcielnic\u0119, a obok wej\u015bcia do kaplicy zamontowano now\u0105 ambon\u0119. Zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ko\u015bcio\u0142a zaj\u0105\u0142 ch\u00f3r muzyczny z organami i miejscem dla zespo\u0142\u00f3w \u015bpiewaczych. Posadzk\u0119 wykonano z kamieni brukowych. Zachowa\u0142o si\u0119 wiele relikwii, a ponadto Ossoli\u0144scy pozyskiwali kolejne. Umie\u015bcili tak\u017ce sw\u00f3j herb \u2013 Top\u00f3r \u2013 na barokowym portalu z czarnego marmuru, nad g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem do ko\u015bcio\u0142a. Nowa \u015bwi\u0105tynia zosta\u0142a konsekrowana przez biskupa H. Wielog\u0142owskiego w 1762 r. Przez 2. po\u0142ow\u0119 XVIII w. i w XIX w. ubogacano wystr\u00f3j ko\u015bcio\u0142a. O\u0142tarz g\u0142\u00f3wny \u2013 z tabernakulum – uj\u0119to dwiema parami kolumn, pomi\u0119dzy kt\u00f3rymi umieszczono obraz Chrystusa na krzy\u017cu z 1. po\u0142owy XVII w., nazywany te\u017c Ukrzy\u017cowanie. (Przypuszcza si\u0119, \u017ce jego autorem by\u0142 malarz w\u0142oski, a nie brakuje stwierdze\u0144, \u017ce by\u0142 to Tomasz Dolabella.) Po bokach obrazu, przed kolumnami, ustawiono rze\u017aby \u015bw. Piotra i \u015bw. Paw\u0142a, a p\u00f3\u017aniej \u2013 ale ju\u017c w XIX w. \u2013 Matki Bo\u017cej Bolesnej i \u015bw. Jana Ewangelisty. Nad obrazem umieszczono p\u0142askorze\u017ab\u0119 Boga Ojca w ob\u0142okach, a na szczycie p\u0142askorze\u017ab\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego w postaci Go\u0142\u0119bicy, w glorii. Przy t\u0119czy umieszczono dwa o\u0142tarze, przeniesione z ko\u015bcio\u0142a trynitarzy (po likwidacji zakonu): po lewej stronie z rze\u017abami anio\u0142\u00f3w i obrazem Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem (z XVII w., przemalowanym w XIX w.) oraz w zwie\u0144czeniu \u2013 obrazem Matki Bo\u017cej Niepokalanie Pocz\u0119tej , a po prawej \u2013 z obrazem \u015bw. Mateusza pisz\u0105cego Ewangeli\u0119, rze\u017abami \u015bw. Andrzeja i \u015bw. Szymona oraz obrazem \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem w zwie\u0144czeniu i Okiem Opatrzno\u015bci w glorii. W kaplicy p\u00f3\u0142nocnej, nad o\u0142tarzem (z 1700 r.), na pocz. XIX w. umieszczono obraz \u015bw. Anny, kt\u00f3ra poucza ma\u0142\u0105 Mari\u0119 (p\u00f3\u017aniejsz\u0105 Matk\u0119 Bo\u017c\u0105) w obecno\u015bci \u015bw. Joachima. Dla zas\u0142aniania obrazu wykonano zasuw\u0119 z wizerunkiem Serca Jezusowego w otoczeniu kilku os\u00f3b i Wawelu w tle (aut. Saturnin \u015awierzy\u0144ski, 1884 r.). W kaplicy po\u0142udniowej, nad o\u0142tarzem (z pocz. XVIII w.) uj\u0119tym par\u0105 kolumn i uchami w kszta\u0142cie rze\u017abionych feston\u00f3w z 12 rze\u017abami przedstawiaj\u0105cymi Tajemnice R\u00f3\u017ca\u0144ca, w polu g\u0142\u00f3wnym zawieszono pod koniec XIX w. obraz Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej ze \u015bw. Dominikiem i \u015bw. R\u00f3\u017c\u0105 oraz \u2013 w zwie\u0144czeniu \u2013 glori\u0119 z Wniebowzi\u0119ciem Matki Bo\u017cej i anio\u0142kami. W kaplicy przy zakrystii zamontowano o\u0142tarzyk z obrazem Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej (XVIII w.), przemalowanym w XIX w.. Ponadto w XVIII w. przej\u0119to obrazy \u015aw. Tekla\u201d i Prorok Daniel z ko\u015bcio\u0142a trynitarzy oraz rze\u017aby \u015bw. Jana Nepomucena, \u015bw. Piotra, \u015bw. Dominika i \u015bw. Rozalii. Systematycznie wzbogacano tak\u017ce zbiory naczy\u0144 i szat liturgicznych. Na \u015bcianach bocznych, nad balaskami, wmurowano w \u015bciany epitafia inskrypcyjne niekt\u00f3rych w\u0142a\u015bcicieli i wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli Mielca. (W podziemiach ko\u015bcio\u0142a w XVII i XVIII w. pochowano kilku znamienitych przedstawicieli rodu Mieleckich, w tym: Jana \u2013 wojewod\u0119 podolskiego, marsza\u0142ka wielkiego koronnego, jego syna Miko\u0142aja \u2013 wojewod\u0119 podolskiego i hetmana wielkiego koronnego.) Ju\u017c pod zaborem austriackim, realizuj\u0105c dekret cesarza austriackiego J\u00f3zefa II, w 1784 r. zako\u0144czono poch\u00f3wki na terenie przyko\u015bcielnego cmentarza. W latach 1792-1795, staraniem proboszcza ks. Tomasza Spychajewskiego, dobudowano od strony zachodniej wie\u017c\u0119 z czterospadowym dachem i krzy\u017cem. Ks. Spychajewski doprowadzi\u0142 te\u017c do zbudowania wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a i przyko\u015bcielnego cmentarza – muru z wn\u0119kami na stacje Drogi Krzy\u017cowej oraz prawdopodobnie zakupi\u0142 nowe organy. W latach 1877-1878 na obiekcie po\u0142o\u017cono nowe tynki. W 1911 r. we wn\u0119trzu ko\u015bcio\u0142a wybuch\u0142 po\u017car, ale nie odnotowano wi\u0119kszych strat. W latach 1922-1924 podwy\u017cszono wie\u017c\u0119 i dodano jej okaza\u0142y blaszany he\u0142m z latarni\u0105, a tak\u017ce wybudowano wie\u017cyczk\u0119 na sygnaturk\u0119 i dobudowano przedsionek od strony po\u0142udniowej. Dzia\u0142ania wojenne 1944-1945, a zw\u0142aszcza niemiecki ostrza\u0142 artyleryjski zza Wis\u0142oki, mocno uszkodzi\u0142y obiekt i otaczaj\u0105cy go mur. Po wojnie prowizorycznie naprawiono te szkody, a w latach 50. odnowiono wn\u0119trze \u015bwi\u0105tyni. Gruntowny remont przeprowadzono w latach 1978-1987, kiedy proboszczami byli: ks. Wojciech Madej (do 1980 r.) i ks. Stanis\u0142aw Jurek (od 1980 r.). Dachy pokryto ocynkowan\u0105 blach\u0105. \u015aciany na zewn\u0105trz otynkowano, a wewn\u0105trz pomalowano. Za\u0142o\u017cono now\u0105 instalacj\u0119 elektryczn\u0105, nag\u0142o\u015bnienie i ogrzewanie, po\u0142o\u017cono now\u0105 posadzk\u0119, wykonano nowe \u0142awki. Nie zmieniono natomiast ustawienia o\u0142tarzy i ich wystroju oraz innych wa\u017cniejszych element\u00f3w wystroju ko\u015bcio\u0142a. Bez zmian pozosta\u0142y na wie\u017cy trzy dzwony: \u015awi\u0119ty Mateusz (ma\u0142y), Kr\u00f3lowa Polski (du\u017cy, 1450 kg) i \u015awi\u0119ty J\u00f3zef (\u015bredni, 561 kg). W 1986 r. za\u0142o\u017cone zosta\u0142y dwuskrzyd\u0142owe drzwi wej\u015bciowe do kruchty, okute ozdobn\u0105 blach\u0105, a w 1987 r. wok\u00f3\u0142 drzwi wykonano pseudobarokowy portal z piaskowca. W kruchcie umieszczono dwa epitafia: W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d i ks. Jerzego Popie\u0142uszki. W 1988 r. in\u017c. Z. G\u00f3rowski z Tarnowa zako\u0144czy\u0142 konserwacj\u0119 obrazu Ukrzy\u017cowanie w o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym. Gruntownemu remontowi poddano tak\u017ce mur okalaj\u0105cy teren przyko\u015bcielny (kiedy\u015b cmentarz), zmieniaj\u0105c jego dotychczasowy barokowy charakter. Obmurowano wn\u0119ki i bramy nietynkowan\u0105 ceg\u0142\u0105, a we wn\u0119kach wykonano rysunki tajemnic r\u00f3\u017ca\u0144ca (autor Jerzy Floren z Krakowa). Na wewn\u0119trznej stronie muru \u2013 obok bramy od strony zachodniej \u2013 z tablic i tabliczek indywidualnych upami\u0119tniaj\u0105cych m\u0119cze\u0144stwo mieleckich \u201eKaty\u0144czyk\u00f3w\u201d powsta\u0142a \u201e\u015aciana Katy\u0144ska\u201d, a obok bramy od strony wschodniej zamontowano szereg tablic o tre\u015bciach martyrologicznych. W 2000 r. \u015bwi\u0105tyni\u0119 mianowano Ko\u015bcio\u0142em Roku Jubileuszowego 2000, jako jedn\u0105 z 17 w diecezji tarnowskiej. 21 IX 2006 r. mielecka \u015bwi\u0105tynia zosta\u0142a podniesiona do godno\u015bci bazyliki mniejszej jako sz\u00f3sty ko\u015bci\u00f3\u0142 w diecezji tarnowskiej. Pro\u015bb\u0119 o wyr\u00f3\u017cnienie mieleckiego najstarszego ko\u015bcio\u0142a wystosowa\u0142 do Rzymu biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej Wiktor Skworc, a papie\u017c Benedykt XVI podpisa\u0142 akt 1 VIII 2006 r. Uroczysto\u015bciom proklamowania ko\u015bcio\u0142a bazylik\u0105 mniejsz\u0105 przewodniczy\u0142 Nuncjusz Apostolski w Polsce arcybiskup J\u00f3zef Kowalczyk w asy\u015bcie biskupa tarnowskiego Wiktora Skworca, biskupa elbl\u0105skiego Jana Styrny, biskup\u00f3w \u00a0pomocniczych W\u0142adys\u0142awa Bobowskiego i Stanis\u0142awa Budzika oraz proboszcza parafii \u015bw. Mateusza Stanis\u0142awa Jurka, a tak\u017ce ponad stu ksi\u0119\u017cy z diecezji tarnowskiej.15 IV br. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 70. rocznicy zbrodni katy\u0144skiej i przy tym ods\u0142oni\u0119to 2 kolejne tabliczki zamordowanych oraz now\u0105 tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 katastrof\u0119 smole\u0144sk\u0105 10 kwietnia 2010 r. W 2012 r. prowadzono remont zewn\u0119trzny bazyliki i jej otoczenia w ramach realizacji wsp\u00f3lnego z Gmin\u0105 Miejsk\u0105 Mielec projektu\u00a0Przywr\u00f3cenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu \u015ar\u00f3dmie\u015bciu z rynkiem i bazylik\u0105 mniejsz\u0105 \u015bw. Mateusza<\/em>, dofinansowanego z funduszy UE. W \u015bwi\u0119to Bo\u017cego Narodzenia 25 XII 2017 r. dekretem biskupa ordynariusza Andrzeja Je\u017ca erygowano Kapitu\u0142\u0119 Kolegiack\u0105 Bazyliki Mn. pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty, a instalacja Kapitu\u0142y odby\u0142a si\u0119 24 III 2018 r. pod przewodnictwem bpa Andrzeja Je\u017ca. Prepozytem – kanonikiem gremialnym zosta\u0142 mianowany ks. Janusz K\u0142\u0119czek. W czasie prac konserwatorskich prowadzonych przez El\u017cbiet\u0119 Grabo\u015b w 2018 i 2019 r. odkryto malowid\u0142a w kaplicy \u015bw. Anny, prawdopodobnie z pierwszego malowania kaplicy. 21 IX 2023 r. odby\u0142o si\u0119 uroczyste wprowadzenie do \u015bwi\u0105tyni relikwii \u015bw. Mateusza. Uroczysto\u015bci przewodniczy\u0142 ks. biskup ordynariusz tarnowski Andrzej Je\u017c.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Opis wn\u0119trza bazyliki mniejszej w 2012 r.<\/strong>\u00a0Centralnym obiektem wyposa\u017cenia bazyliki jest p\u00f3\u017anobarokowy o\u0142tarz g\u0142\u00f3wny (wielki) z 2. po\u0142owy XVIII w. Nad nim umieszczono obraz ukrzy\u017cowanego Chrystusa z XVII w. autorstwa Tomasza Dolabelli lub innego malarza szko\u0142y w\u0142oskiej, a ponad obrazem \u2013 po\u015br\u00f3d ob\u0142ok\u00f3w i anio\u0142k\u00f3w \u2013 p\u0142askorze\u017ab\u0119 Boga Ojca wspartego na kuli ziemskiej, za\u015b jeszcze wy\u017cej \u2013 rze\u017ab\u0119 Go\u0142\u0119bicy (symbol Ducha \u015awi\u0119tego) w glorii z promieniami. Po obu stronach obrazu znajduj\u0105 si\u0119 po dwie kolumny, za\u015b pomi\u0119dzy nimi z lewej \u2013 rze\u017aby \u015bw. Piotra i Matki Bo\u017cej Bolesnej, a po prawej \u2013 \u015bw. Jana Ewangelisty i \u015bw. Paw\u0142a. Na \u015bcianie obok o\u0142tarza \u2013 rze\u017aby dw\u00f3ch biskup\u00f3w \u2013 prawdopodobnie \u015bw. Wojciecha i \u015bw. Stanis\u0142awa ze Szczepanowa z Piotrowinem (t\u0119 posta\u0107 wyrze\u017abiono w latach 80. XX w.). W o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym znajduje si\u0119 cyborium (baldachim na kolumienkach \u2013 symbol grobu Pana Jezusa). Nad balaskami \u2013 po lewej epitafium Micha\u0142a z T\u0119czyna Ossoli\u0144skiego (zm. 1806), a po prawej \u2013 J\u00f3zefa Ma\u0142achowskiego (zm. 1795). Nad stallami po lewej stronie znajduje si\u0119 niewielka rze\u017aba Pana Jezusa Dobrego Pasterza. Dwa boczne o\u0142tarze pochodz\u0105 z ko\u015bcio\u0142a trynitarzy w Mielcu. Zakon ten uleg\u0142 kasacie austriackich zaborc\u00f3w w 1783 r. W lewym bocznym p\u00f3\u017anobarokowym o\u0142tarzu centralne miejsce zajmuje malowany na desce obraz Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem (XVII w., przemalowany w XIX w.) \u2013 kopia obrazu z jednego z ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Rzymie. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza umieszczono owalny obraz Matki Bo\u017cej Niepokalanie Pocz\u0119tej (XVII w.). W centrum prawego bocznego o\u0142tarza p\u00f3\u017anobarokowego znajduje si\u0119 obraz \u015bw. Mateusza pisz\u0105cego Ewangeli\u0119 i zasuwany obraz \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem, po obu stronach o\u0142tarza- rze\u017aby \u015bw. Andrzeja i \u015bw. Szymona z symbolami ich m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza umieszczono owalny obraz \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem, a nad nim \u2013 Oko Opatrzno\u015bci w glorii z promieniami. Na t\u0119czy znajduje si\u0119 fresk Ostatnia Wieczerza autorstwa Marka Niedojad\u0142y z Tarnowa (koniec lat 90. XX w.). Ten\u017ce artysta jest tak\u017ce tw\u00f3rc\u0105 fresk\u00f3w w czterech p\u00f3\u0142kolistych wn\u0119kach (niszach) nad stallami i wej\u015bciami do obu kaplic; po lewej \u2013 od o\u0142tarza wielkiego \u2013 Objawienie si\u0119 uczniom w Emaus, Niewierny Tomasz i Rozmno\u017cenie chleba, a po prawej \u2013 Ofiara Melchizedecha. Bazylika posiada dwie boczne kaplice. Po lewej (od strony p\u00f3\u0142nocnej) jest to kaplica \u015bw. Anny, pe\u0142ni\u0105ca od powstania funkcj\u0119 mauzoleum Mieleckich, a w naszych czasach \u2013 kaplicy adoracyjnej Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu. W o\u0142tarzu (z ko\u0144ca XVII w.) znajduje si\u0119 obraz Serca Jezusowego adorowanego przez grup\u0119 os\u00f3b; t\u0142em jest krakowski Wawel (1884, autor – S. \u015awierzy\u0144ski). Za tym obrazem znajduje si\u0119 obraz \u015bw. Moniki. G\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 o\u0142tarza stanowi gloria z monogramem Chrystusa i rze\u017abami anio\u0142k\u00f3w. Po obu stronach o\u0142tarza umieszczono rze\u017aby \u2013 \u015bw. Jana Nepomucena (\u015bw. Kazimierza?) i \u015bw. Piotra. Na prawej \u015bcianie kaplicy zawieszono obraz zdj\u0119cia Chrystusa z krzy\u017ca \u2013 kopia z XIX w. obrazu (Daniela Ricciarellego da Volterry z ko\u015bcio\u0142a S. Trinita dei Monti w Rzymie. Pod kaplic\u0105 i zakrysti\u0105, w zamurowanej cz\u0119\u015bci podziemi ko\u015bcio\u0142a, spoczywaj\u0105 w\u0142a\u015bciciele Mielca: Mieleccy, Ossoli\u0144scy, Ma\u0142achowscy i by\u0107 mo\u017ce inni, o kt\u00f3rych \u017ar\u00f3d\u0142a pisane milcz\u0105. W prawej (po\u0142udniowej) kaplicy nazywanej R\u00f3\u017ca\u0144cow\u0105 znajduje si\u0119 o\u0142tarz z 1714 r., a w nim obraz Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej i Dzieci\u0105tka z \u015bw. Dominikiem i \u015bw. R\u00f3\u017c\u0105 (koniec XIX w.). Widoczny na obrazie pies to symbol Zakonu Dominikan\u00f3w. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza \u2013 promienista gloria z Wniebowzi\u0119ciem i anio\u0142kami, a poni\u017cej – obraz \u015bw. Anny i \u015bw. Joachima z c\u00f3rk\u0105 Mari\u0105 (p\u00f3\u017aniejsz\u0105 Matk\u0105 Bo\u017c\u0105), przeniesiony w ostatnich latach z kaplicy p\u00f3\u0142nocnej. Przy wej\u015bciu do kaplicy po lewej stronie widoczny jest wsp\u00f3\u0142czesny obraz b\u0142. ks. Romana Sitki (autor – Jan Wozowicz z Mielca). W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci nawy na \u015bcianie p\u00f3\u0142nocnej zawieszona ambona w stylu rokokowym (II po\u0142. XVIII w.) z lambrekinowym baldachimem i rze\u017ab\u0105 Chrystusa. W pobli\u017cu ambony stoi barokowa chrzcielnica w kszta\u0142cie kielicha z czarnego marmuru (XVIII w.) Na \u015bcianie zachodniej usytuowano ch\u00f3r muzyczny, a na nim – rokokowy prospekt organowy (II po\u0142. XVIII w.). Po jego obu stronach umieszczono rze\u017aby \u015bw. Katarzyny (R\u00f3\u017cy?) i \u015bw. Dominika. Pod ch\u00f3rem, po obu stronach wej\u015bcia g\u0142\u00f3wnego dwa ustawiono konfesjona\u0142y, a nad nimi zawieszono dwa relikwiarze (po\u0142. XVIII w.). Na \u015bcianie p\u00f3\u0142nocnej i po\u0142udniowej umieszczono 14 obraz\u00f3w Drogi Krzy\u017cowej (olej na p\u0142\u00f3tnie), autorstwa Josefa Hlavki w 1907 r. (Wiadomo natomiast, \u017ce nabo\u017ce\u0144stwo Drogi Krzy\u017cowej upowszechni\u0142o si\u0119 w Polsce w XVIII w. Pod koniec lat 90. XX w. mistrz stolarski z Tuchowa wykona\u0142 w ca\u0142ym ko\u015bciele drewnian\u0105 boazeri\u0119 w kolorze ciemnobr\u0105zowym ze z\u0142oceniami.\u00a0W kruchcie pod wie\u017c\u0105 dominant\u0105 jest portal barokowy z czarnego marmuru (ostatnia \u0107wier\u0107 XVII w.) z herbem Top\u00f3r Ossoli\u0144skich – budowniczych \u015bwi\u0105tyni. Po prawej stronie portalu wisi krucyfiks (XVII w.), a pod nim znajduje si\u0119 marmurowa kropielnica (XVIII w.) Obok \u2013 dwa epitafia: ks. Jerzego Popie\u0142uszki i W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d. W przedsionku po\u0142udniowym zawieszony jest krucyfiks (XVII w.). W przedsionku p\u00f3\u0142nocnym \u2013 obok zakrystii \u2013 urz\u0105dzono kaplic\u0119 z niewielkim o\u0142tarzem i kopi\u0105 obrazu Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej z 2. po\u0142. XVIII w. Zar\u00f3wno o\u0142tarz jak i obraz poddano renowacji w XIX w. Na \u015bcianie z prawej strony o\u0142tarza wisi krucyfiks, a po jego obu stronach wykonano w ostatnich latach freski z Matk\u0105 Bo\u017c\u0105 i \u015bw. Janem. Na przeciwleg\u0142ej \u015bcianie wisi wsp\u00f3\u0142czesny portret Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II. 29 VI 2008 r. nad wej\u015bciem wewn\u0119trznym umieszczono drewnian\u0105 p\u0142askorze\u017ab\u0119 \u015awi\u0119ta Barbara autorstwa miejscowej rze\u017abiarki Wies\u0142awy Weroniki G\u00f3rak. Pod p\u0142askorze\u017ab\u0105 wida\u0107 wmurowane fragmenty ornamentyki z XVIII w.<\/p>\r\n

Poczynaj\u0105c od 2010 r. rozpocz\u0119to prace remontowe wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a i w jego wn\u0119trzu.W 2012 r. wymieniono boczne drzwi (wyk. Jan Kope\u0107, Dymitr\u00f3w Du\u017cy), wykonano nowe tynki zewn\u0119trzne \u015bwi\u0105tyni i ogrodzenia wok\u00f3\u0142 placu przyko\u015bcielnego, a tak\u017ce przebudowano \u015bcie\u017cki procesyjne (wyk.Firma Dario, D\u0119bica). Wymienione prace konserwatorskie i remontowe w bazylice i jej otoczeniu\u00a0 wykonano w ramach realizacji wsp\u00f3lnego z Gmin\u0105 Miejsk\u0105 Mielec projektu \u201ePrzywr\u00f3cenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu \u015ar\u00f3dmie\u015bciu z rynkiem i bazylik\u0105 mniejsz\u0105 \u015bw. Mateusza\u201d<\/em>, dofinansowanego z funduszy UE. Prace te kontynuowano w 2013 r., m.in. remontuj\u0105c pokrycie dachowe (Pramax Piotr Grzyb, Rzesz\u00f3w) i wykonuj\u0105c nowe drzwi g\u0142\u00f3wne (J. Kope\u0107). Przeprowadzono renowacj\u0119 stacji Drogi Krzy\u017cowej autorstwa Josefa Hlavki z 1907 r. (wyk. El\u017cbieta Grabo\u015b, Zakrz\u00f3w).\u00a0 25 XII 2017 r. dekretem biskupa tarnowskiego Andrzeja Je\u017ca erygowano Kapitu\u0142\u0119 Kolegiack\u0105 Bazyliki Mn. pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty, a instalacja Kapitu\u0142y odby\u0142a si\u0119 24 III 2018 r. pod przewodnictwem bpa Andrzeja Je\u017ca. Prepozytem zosta\u0142 mianowany ks. Janusz K\u0142\u0119czek \u2013 proboszcz parafii pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu. W czasie prac konserwatorskich prowadzonych przez El\u017cbiet\u0119 Grabo\u015b w 2018 i 2019 r. odkryto malowid\u0142a w kaplicy \u015bw. Anny, prawdopodobnie z pierwszego malowania kaplicy w XVI w. Odkryto te\u017c fragmenty najstarszego malowania g\u0142\u00f3wnej cz\u0119\u015bci ko\u015bcio\u0142a (XVIII w.) i na tej podstawie wykonano malowanie jego wn\u0119trza. Renowacj\u0119 i konserwacj\u0119: chrzcielnicy (2018 r.),\u00a0 o\u0142tarzy bocznych (2019 r.) i o\u0142tarza g\u0142\u00f3wnego (lata 2020-2021) wykona\u0142 Pawe\u0142 Dziurowicz z Tarnowa. Odnowiono te\u017c wiele obraz\u00f3w.\u00a0 Zamontowano nowe witra\u017ce: 1) B\u0142. ks. Jerzy Popie\u0142uszko, 2) B\u0142. Jan Pawe\u0142 II (papie\u017c), 3) \u015aw. Mateusz, 4) \u015aw. Marek, 5) \u015aw. \u0141ukasz, 6) \u015aw. Jan. Wykona\u0142 je Krakowski Zak\u0142ad Witra\u017c\u00f3w SG \u017bele\u0144ski w Krakowie wed\u0142ug projekt\u00f3w Piotra Ostrowskiego. Odkryto te\u017c epitafium Jana Mieleckiego (1501-1561) \u2013 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca, wojewody podolskiego i marsza\u0142ka wielkiego koronnego. (W czasie jednego z po\u017car\u00f3w ko\u015bcio\u0142a bia\u0142a tablica sczernia\u0142a i zosta\u0142a przeniesiona z kaplicy bocznej w pobli\u017ce prezbiterium, ale przez d\u0142ugi czas by\u0142a zakryta stallami.) Aktualnie prowadzone s\u0105 prace konserwacyjno-renowacyjne ambony i kaplicy po\u0142udniowej pw. Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej, a planowane s\u0105 podobne prace w prospekcie organowym.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\u00a0Opis wn\u0119trza bazyliki mniejszej na pocz\u0105tku 2020 r.\u00a0<\/strong>Centralnym elementem wyposa\u017cenia bazyliki jest p\u00f3\u017anobarokowy o\u0142tarz g\u0142\u00f3wny (2 po\u0142. XVIII w.) – najcz\u0119stsze miejsce sprawowania Mszy \u015awi\u0119tych\u00a0i\u00a0<\/strong>najwa\u017cniejszych nabo\u017ce\u0144stw. Nad o\u0142tarzem umieszczony jest obraz ukrzy\u017cowanego Chrystusa (XVII w.) autorstwa Tomasza Dolabelli lub innego malarza szko\u0142y w\u0142oskiej. Ponad obrazem – po\u015br\u00f3d ob\u0142oczk\u00f3w i anio\u0142k\u00f3w – p\u0142askorze\u017aba Boga Ojca wspartego na kuli ziemskiej, za\u015b jeszcze wy\u017cej – rze\u017aba Go\u0142\u0119bicy (symbolu Ducha \u015awi\u0119tego) w glorii z promieniami. Po obu stronach obrazu znajduj\u0105 si\u0119 po dwie kolumny, a pomi\u0119dzy nimi z lewej – rze\u017aby \u015bw. Piotra i Matki Bo\u017cej Bolesnej oraz z prawej – rze\u017aby \u015bw. Jana Ewangelisty i \u015bw. Paw\u0142a. Ponadto na \u015bcianie za o\u0142tarzem ustawiono na p\u00f3\u0142kach rze\u017aby dw\u00f3ch biskup\u00f3w m\u0119czennik\u00f3w: \u015bw. Wojciecha (po lewej) i \u015bw. Stanis\u0142awa ze Szczepanowa (po prawej) z Piotrowinem (t\u0119 rze\u017ab\u0119 wykonano w latach 80. XX w.). W o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym\u00a0 znajduje si\u0119 cyborium (baldachim na kolumienkach – symbol grobu Pana Jezusa). Ponadto w prezbiterium po lewej znajduje si\u0119 barokowa chrzcielnica w kszta\u0142cie kielicha z czarnego marmuru (XVIII w.). Na chrzcielnic\u0119 na\u0142o\u017cona jest drewniana, bogato zdobiona korona z kompozycj\u0105 rze\u017abiarsk\u0105 przedstawiajac\u0105 Pana Jezusa przyjmuj\u0105cego chrzest od \u015bw. Jana Chrzciciela. Tak\u017ce w prezbiterium, po prawej stronie, uwag\u0119 zwraca niewielka rze\u017aba \u015bw. Antoniego Padewskiego z Dzieci\u0105tkiem. Na balaskami po lewej epitafium Micha\u0142a z T\u0119czyna Ossoli\u0144skiego (zm. 1806 r.), a po prawej epitafium J\u00f3zefa J\u00f3zefa Ma\u0142achowskiego (zm. 1795 r.). Nad stallami po lewej epitafium Jana Mieleckiego (zm. 1561 r.). Nad nim, w g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci \u015bwi\u0105tyni, po lewej freski: „Zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego” i „Ostatnia Wieczerza”, za\u015b po prawej w oknach witra\u017ce: „B\u0142. Ksi\u0105dz Jerzy Popie\u0142uszko” i „\u015aw. Jan Pawe\u0142 II” (wykonawca wszystkich witra\u017cy w bazylice – Krakowski Zak\u0142ad Witra\u017c\u00f3w S.G \u017bele\u0144ski, fundatorzy – A.K. Wojtanowscy). W lewym bocznym o\u0142tarzu p\u00f3\u017anobarokowym centralne miejsce zajmuje malowany na desce obraz Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem (XVII w., przemalowany w XIX w.) – kopia obrazu z jednego z ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Rzymie. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza znajduje si\u0119 owalny obraz Matki Bo\u017cej Niepokalanie Pocz\u0119tej (XVII w.), a nad nim monogram Maryjny w glorii z promieniami. W centrum prawego bocznego o\u0142tarza p\u00f3\u017anobarokowego umieszczono obraz \u015bw. Mateusza pisz\u0105cego Ewangeli\u0119 i zasuwany obraz \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem, a po obu stronach o\u0142tarza – rze\u017aby \u015bw. Andrzeja i \u015bw. Szymona z symbolami ich m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza owalny obraz \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem, a nad nim Oko Opatrzno\u015bci w glorii z promieniami. Na t\u0119czy – oddzielaj\u0105cej prezbiterium od \u015brodkowej cz\u0119\u015bci ko\u015bcio\u0142a – Top\u00f3r, herb rodu Ossoli\u0144skich – g\u0142\u00f3wnych fundator\u00f3w ko\u015bcio\u0142a. W tej cz\u0119\u015bci znajduj\u0105 si\u0119 dwie kaplice – p\u00f3\u0142nocna i po\u0142udniowa. Pierwsza to dawna kaplica \u015bw. Anny, pe\u0142ni\u0105ca od powstania funkcj\u0119 mauzoleum Mieleckich, a w naszych czasach – kaplicy adoracyjnej Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu. Przy wej\u015bciu do niej, po prawej gablota z relikwiami \u015bw. Jana Paw\u0142a II, a nad wej\u015bciem fresk. W o\u0142tarzu (kon. XVII w.) umieszczony jest obraz Serca Jezusowego adorowanego przez grup\u0119 os\u00f3b; t\u0142em jest krakowski Wawel (mal. S. \u015awierzy\u0144ski, 1884 r.). Za tym obrazem znajduje si\u0119 obraz \u015bw. Moniki. G\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 o\u0142tarza stanowi gloria z monogramem Serca Pana Jezusa. Po obu stronach o\u0142tarza stoj\u0105 rze\u017aby; z lewej \u015bw. Jana Nepomucena lub \u015bw. Kazimierza, z prawej \u015bw. Piotra. Na prawej \u015bcianie kaplicy obrazy: 1) Pana Jezusa Mi\u0142osiernego „Jezu ufam Tobie” (wsp\u00f3\u0142czesny), 2) „Zdj\u0119cie Chrystusa z krzy\u017ca” – kopia z XIX w. obrazu D. Ricciarellego da Volterry z ko\u015bcio\u0142a S. Trinita dei Monti w Rzymie. W oknie witra\u017c „\u015aw. Faustyna”. Nad wej\u015bciem do po\u0142udniowej kaplicy, nazywanej te\u017c R\u00f3\u017ca\u0144cow\u0105, znajduje si\u0119 fresk. W kaplicy – o\u0142tarz z 1714 r., a w nim obraz Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej z Dzieci\u0105tkiem oraz \u015bw. Dominikiem i \u015bw. R\u00f3\u017c\u0105. Widoczny na obrazie pies to symbol Zakonu Dominikan\u00f3w. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza promienista gloria z Wniebowzi\u0119ciem\u00a0 Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny i anio\u0142kami. Na bocznych skrzyd\u0142ach o\u0142tarza – rze\u017abiarskie wyobra\u017cenie tajemnic r\u00f3\u017ca\u0144ca \u015bwi\u0119tego. W oknach witra\u017ce – po lewej „Matka Bo\u017ca”, po prawej „\u015awi\u0119ta Anna”. Pod pierwszym z nich – wsp\u00f3\u0142czesny obraz b\u0142. ks. Romana Sitki (mal. Jan Wozowicz z Mielca). W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci \u015bwi\u0105tyni na \u015bcianie p\u00f3\u0142nocnej zawieszona jest ambona w stylu rokokowym (2 po\u0142. XVIII w.) z lambrekinowym baldachimem i rze\u017ab\u0105 Pana Jezusa. Na \u015bcianach po\u0142udniowej i p\u00f3\u0142nocnej rozmieszczono 14 obraz\u00f3w Drogi Krzy\u017cowej (mal. Josef Hlavka, 1907 r.), a w oknach witra\u017ce z postaciami czterech Ewangelist\u00f3w: \u015bw. Mateuszem, \u015bw. Markiem, \u015bw. \u0141ukaszem i \u015bw. Janem. Na \u015bcianie zachodniej usytuowano ch\u00f3r muzyczny, a na nim rokokowy prospekt organowy z 2. po\u0142. XVIII w. Wyposa\u017cenie wn\u0119trza dope\u0142niaj\u0105 wsp\u00f3\u0142czesne konfesjona\u0142y i \u0142awki oraz drewniana boazeria z kolorze ciemnobr\u0105zowym ze z\u0142oceniami (wyk. mistrz stolarski z Tuchowa pod koniec lat 90. XX w.). W kruchcie pod wie\u017c\u0105 uwag\u0119 zwraca portal barokowy z czarnego narmuru (ostatnia \u0107wier\u0107 XVII w.) z herbem Top\u00f3r rodu Ossoli\u0144skich. Po prawej stronie portalu wisi krucyfiks z XVII w., a obok – marmurowa kropielnica z XVIII w. Ponadto na po\u0142udniowej \u015bcianie umieszczono dwa wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie wykonane epitafia: b\u0142. ks. Jerzego Popie\u0142uszki i W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego „J\u0119drusia”. W wie\u017cy znajduj\u0105 si\u0119 dzwony: „\u015awi\u0119ty J\u00f3zef” (1921 r., odlewnia dzwon\u00f3w Karola Schwab\u0119 z Bia\u0142ej), „Kr\u00f3lowa Polski” i \u015awi\u0119ty Mateusz” (1966 r., odlewnia dzwon\u00f3w Jana Felczy\u0144skiego w Przemy\u015blu). Nad g\u0142\u00f3wny wej\u015bciem (od strony zachodniej) witra\u017c „\u015awi\u0119ta Rodzina”. Przedsionek p\u00f3\u0142nocny zajmuj\u0105: zakrystia i kaplica z niewielkim o\u0142tarzem i kopi\u0105 obrazu Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej z 2. po\u0142. XVIII w. W oknie – witra\u017c „B\u0142. ks. Roman Sitko”. Na \u015bcianie po prawej stronie o\u0142tarza wisi krucyfiks z XVII w. Na przeciwleg\u0142ej \u015bcianie, oddzielaj\u0105cej zakrysti\u0119 od kaplicy, umieszczono wsp\u00f3\u0142czesny portret \u015bw. Jana Paw\u0142a II oraz drewnian\u0105 p\u0142askorze\u017ab\u0119 „\u015aw. Barbara” (aut. Wies\u0142awa Weronika G\u00f3rak z Mielca). W przedsionku po\u0142udniowym wisi krucyfiks z XVII w., a w oknie znajduje si\u0119 witra\u017c „Jezus Mielecki”. W wn\u0119kach muru okalaj\u0105cego bazylik\u0119 umieszczono stacje Drogi Krzy\u017cowej w technice metaloplastycznej (wyk. Rafa\u0142 Kie\u0107). Przy zachodniej stronie muru stoi krzy\u017c misyjny, a obok we wn\u0119ce muru – p\u0142askorze\u017aba „\u015aw. Jan Pawe\u0142 II”. Ponadto na murze po prawej stronie tej\u017ce p\u0142askorze\u017aby, umieszczono tablice upami\u0119tniaj\u0105ce: Sybirak\u00f3w, \u017co\u0142nierzy i ofiary II wojny \u015bwiatowej oraz represjonowanych \u017co\u0142nierzy-g\u00f3rnik\u00f3w w latach 1949-1959. Na murze po drugiej stronie wyj\u015bcia na ulic\u0119 B\u0142. ks. Romana Sitki – „\u015aciana Katy\u0144ska” z kilkudziesi\u0119cioma tabliczkami mieleckich ofiar zbrodni NKWD w kwietniu 1940 r. w Katyniu, Ostaszkowie, Miednoje i innych miejscach ka\u017ani oraz tablica upami\u0119tniaj\u0105ca samolotow\u0105 katastrof\u0119 smole\u0144sk\u0105 10 IV 2010 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY PW. TR\u00d3JCY PRZENAJ\u015aWI\u0118TSZEJ<\/strong>\u00a0(w budowie), decyzja o jego budowie by\u0142a konsekwencj\u0105 utworzenia w 1987 r. nowej parafii rzymskokatolickiej\u00a0w po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci Mielca, obejmuj\u0105cej tereny osiedli Smoczka i Dziubk\u00f3w z oko\u0142o 4 tysi\u0105cami katolik\u00f3w. Wykonania tego zadania podj\u0105\u0142 si\u0119 nowo mianowany proboszcz ks. Stanis\u0142aw Sk\u0142adzie\u0144. Pocz\u0105tkowo nabo\u017ce\u0144stwa odbywa\u0142y si\u0119 w salce katechetycznej, urz\u0105dzonej w budynku gospodarczym Aleksandra i Michaliny Chmiel\u00f3w przy ul. Wolno\u015bci 196. W listopadzie 1987 r. zakupiono przy ul. Ks. Kard. Stefana Wyszy\u0144skiego teren o powierzchni 1,70 ha pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a. 29 V 1988 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia placu i krzy\u017ca z udzia\u0142em ks. biskupa dr. Piotra Bednarczyka. Podj\u0119to decyzj\u0119, \u017ce do czasu oddania do u\u017cytku murowanej \u015bwi\u0105tyni, zbudowana zostanie tymczasowa kaplica z materia\u0142u pozyskanego ze zdemontowanego punktu katechetycznego parafii Ducha \u015aw. w Mielcu. Po zako\u0144czeniu budowy zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona przez ks. biskupa dr. W\u0142adys\u0142awa Bobowskiego na Mszy \u015awi\u0119tej (pasterce) 25 XII 1988 r. W 1989 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 plebani, a w 1992 r. oddano j\u0105 w stanie surowym. Projekt architektoniczny ko\u015bcio\u0142a wykonali mgr in\u017c. arch. Janina Maziarz i mgr in\u017c. arch. Stanis\u0142aw Sukiennik, a projekt techniczny – dr in\u017c. Radomir S\u0105siadek i mgr in\u017c. Andrzej Wo\u017aniakiewicz \u2013 wszyscy z Krakowa. Przyj\u0119to, \u017ce \u015bwi\u0105tynia b\u0119dzie zbudowana na podstawie trapezu, murowana z ceg\u0142y i tynkowana, z wie\u017c\u0105 i g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem od strony wschodniej oraz absyd\u0105, zakrysti\u0105 i sal\u0105 duszpastersk\u0105 od strony zachodniej. Przestrze\u0144 wn\u0119trza o powierzchni 1000 m2 podzielono na trzy nawy. Jeszcze w tym samym roku w tradycyjnej szopce pokazano makiet\u0119 przysz\u0142ego ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Kierownikiem budowy \u015bwi\u0105tyni zosta\u0142 Wojciech Czepiel. 29 IX 1993 r. rozpocz\u0119to prace ziemne przy wykopach pod \u0142aw\u0119 i fundament wie\u017cy. Na pocz\u0105tku listopada 1994 r. zabetonowano \u0142awy fundament\u00f3w, w po\u0142owie pa\u017adziernika 1995 r. wylano filary i rozpocz\u0119to murowanie wie\u017cy, a w kolejnych latach wykonywano nast\u0119pne prace budowlane. 15 VI 1997 r. biskup tarnowski dr J\u00f3zef \u017byci\u0144ski wmurowa\u0142 kamie\u0144 w\u0119gielny, po\u015bwi\u0119cony 3 VI przez papie\u017ca Jana Paw\u0142a II w czasie uroczysto\u015bci w Gnie\u017anie. W dniach 26 i 27 VI 2001 r. – ju\u017c w murach wybudowanej w stanie surowym \u015bwi\u0105tyni – odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci Nawiedzenia Obrazu Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej. Na prze\u0142omie 2001\/2002 ekipa pod kierunkiem Karola Kami\u0144skiego z Be\u0142\u017cyc ko\u0142o Lublina pokry\u0142a dach blach\u0105 miedzian\u0105. 3 XII 2001 r. w panoramie Mielca nast\u0105pi\u0142a zasadnicza zmiana, bowiem na wie\u017cy ko\u015bcio\u0142a zamontowano iglic\u0119 z krzy\u017cem (z blachy keinerowej) i kul\u0105 pod krzy\u017cem, a nieco wcze\u015bniej umieszczono w wie\u017cy 3 dzwony, wykonane przez Zak\u0142ad Felczy\u0144skich z Przemy\u015bla i po\u015bwi\u0119cone przez ks. biskupa ordynariusza dr. J\u00f3zefa \u017byci\u0144skiego (21 V 1991 r.): Tr\u00f3jca Przenaj\u015bwi\u0119tsza (580 kg), Matka Bo\u017ca R\u00f3\u017ca\u0144cowa (290 kg) i \u015awi\u0119ty J\u00f3zef (190 kg), za\u015b w sygnaturce zawieszono dzwon jubileuszowy roku 2000 Jezu ufam Tobie (80 kg). W roku 2002 r. wytynkowano ko\u015bci\u00f3\u0142 na zewn\u0105trz\u00a0i pomalowano farb\u0105, a w 2003 r. m.in. wytynkowano i malowano wn\u0119trze oraz uko\u0144czono budow\u0119 parking\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie wykonywano szereg prac przygotowuj\u0105cych elementy wystroju \u015bwi\u0105tyni wed\u0142ug projektu Boles\u0142awa Szpechta z Krakowa. G\u0142\u00f3wne elementy wystroju wewn\u0119trznego \u2013 drewniane p\u0142askorze\u017aby (wysoko\u015b\u0107 4 m): Tr\u00f3jca Przenaj\u015bwi\u0119tsza, Jezu ufam Tobie i Matka Bo\u017ca oraz 14 Stacji Drogi Krzy\u017cowej (wysoko\u015b\u0107 1,5 m) \u2013 wykona\u0142 rze\u017abiarz Stanis\u0142aw Ci\u0119\u017cadlik z Mszany Dolnej. Aktualnie nabywane jest wyposa\u017cenie, najcz\u0119\u015bciej fundowane przez indywidualne osoby. Wewn\u0105trz \u015bwi\u0105tyni od strony zachodniej, za \u015bcian\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 prezbiterium, urz\u0105dzana jest na parterze zakrystia, a na pi\u0119trze sala duszpasterska. Elementy metalowe wykonuje firma STEMAR (R. Malina i E. Streb) z Mielca. Trwaj\u0105 przygotowania do po\u0142o\u017cenia granitowej posadzki (przed Bo\u017cym Narodzeniem w 2004 r.) oraz polichromii wewn\u0105trz ko\u015bcio\u0142a. W latach 2003-2012 kontynuowano prace we wn\u0119trzu \u015bwi\u0105tyni i urz\u0105dzano otoczenie. W 2004 r. ks. biskup W\u0142adys\u0142aw Bobowski po\u015bwi\u0119ci\u0142 Drog\u0119 Krzy\u017cow\u0105 (aut. Stanis\u0142aw Ci\u0119\u017cadlik z Mszany Dolnej). Tak\u017ce w 2004 r. zawieszono figury Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej R\u00f3\u017ca\u0144ca \u015awi\u0119tego (aut. Stanis\u0142aw Ci\u0119\u017cadlik) i Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (aut. Stanis\u0142aw Ci\u0119\u017cadlik) oraz po\u0142o\u017cono granitow\u0105 posadzk\u0119. W 2006 r. ustawiono ambon\u0119 i o\u0142tarz z w\u0142oskiego granitu, w 2007 r. tabernakulum (proj. Kazimierz Klimkiewicz, odlew w br\u0105zie Marian Pola\u0144ski \u2013 obaj z Tarnowa) \u00a0konfesjona\u0142y i boazeri\u0119, sedilia i schody z por\u0119czami, a w 2009 r. wej\u015bciowe drzwi d\u0119bowe. W 2011 r. Jurij Bodnar wykona\u0142 kompozycj\u0119 malarsk\u0105 wok\u00f3\u0142 rze\u017aby Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. W latach 2011-2012 urz\u0105dzono kaplic\u0119 Pana Jezusa Nazare\u0144skiego i 23 III 2012 r. zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona przez ks. dr. Ryszarda Banacha, ks. prof. Janusza Kr\u00f3likowskiego i ks. Zbigniewa Guzego. Wykonywano tak\u017ce prace zewn\u0119trzne: chodnik procesyjny wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a i chodnik przy plebanii z kostki brukowej (2007) i ogrodzenie (2009-2011). Ponadto w 2008 r. rozebrano kaplic\u0119, kt\u00f3ra pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 ko\u015bcio\u0142a parafialnego w latach 1988-2001. Zbudowano pi\u0119\u0107 kapliczek maryjnych (2009). \u00a0Uporz\u0105dkowano teren i urz\u0105dzono ziele\u0144ce. 3 VI 2012 r., w 25. roku dzia\u0142alno\u015bci parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 konsekrowany przez biskupa tarnowskiego ks. dr. Andrzeja Je\u017ca.\u00a0Opis ko\u015bcio\u0142a w 2012 r. Wej\u015bcie g\u0142\u00f3wne stanowi troje drzwi d\u0119bowych. Nad \u015brodkowymi umieszczona jest p\u0142askorze\u017aba b\u0142. Jana Paw\u0142a II, a pod ni\u0105 napis: Ko\u015bci\u00f3\u0142 budowany w czasie Jubileuszu 2000. Po lewej stronie wej\u015bcia wmurowano kamie\u0144 w\u0119gielny i zawieszono tablic\u0119 z napisem: Kamie\u0144 w\u0119gielny ko\u015bcio\u0142a Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu. Po\u015bwi\u0119cony przez Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II w Gnie\u017anie dnia 3 czerwca 1997 r. Wmurowany przez ks. biskupa ordynariusza prof. dr. hab. J\u00f3zefa \u017byci\u0144skiego dnia 15 czerwca 1997 r. Po prawej stronie znajduje si\u0119 tablica z napisem: Budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a rozpocz\u0119to w jesieni 1993 r. \u00a0Maryja przewodniczka na drogach wiary pierwsza wprowadzi\u0142a lud wierny tutejszej parafii do nowego ko\u015bcio\u0142a w czasie peregrynacji Kopii Jasnog\u00f3rskiego Obrazu 26 czerwca 2001 r. Ko\u015bci\u00f3\u0142 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. bp ord. dr Wiktor Skworc. Ko\u015bci\u00f3\u0142 konsekrowa\u0142 w 25-lecie parafii ks. bp dr Andrzej Je\u017c 3 czerwca 2012 r. Budowla ma trzy nawy: \u015brodkow\u0105 wy\u017csz\u0105 i dwie boczne ni\u017csze. \u015arodkowa ma sklepienie wzmocnione uk\u0142adem tr\u00f3jk\u0105t\u00f3w i romb\u00f3w, spoczywa na o\u015bmiu filarach. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci ma po obu stronach po 5 podw\u00f3jnych okien, kt\u00f3re w po\u0142\u0105czeniu z bia\u0142ym kolorem \u015bcian daj\u0105 du\u017co naturalnego \u015bwiat\u0142a. G\u0142\u00f3wn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 nawy jest \u015bciana g\u0142\u00f3wna z tabernakulum i prezbiterium. Tabernakulum (miejsce przechowywania Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu) ma kszta\u0142t serca, kt\u00f3rego centrum stanowi\u0105 dwa anio\u0142y adoruj\u0105ce Hosti\u0119, a otaczaj\u0105ca je Gloria ma posta\u0107 krzaka gorej\u0105cego, zwie\u0144czonego pod\u015bwietlonym k\u0142osem, b\u0119d\u0105cym lampk\u0105 wieczn\u0105. Nad tabernakulum znajduje si\u0119 kompozycja rze\u017abiarsko-malarska przedstawiaj\u0105ca wyobra\u017cenie nieba i Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (w uj\u0119ciu Pietas Patris) w otoczeniu anio\u0142\u00f3w i aposto\u0142\u00f3w, z napisem: Przypatrz si\u0119 jak ci\u0119 B\u00f3g mi\u0142uje, ca\u0142o\u015b\u0107 na tle stylizowanego krzy\u017ca Virtuti Militari. \u015arodkow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 prezbiterium zajmuje o\u0142tarz z p\u0142yt granitowych. W mensie znajduj\u0105 si\u0119 relikwie b\u0142. Karoliny K\u00f3zki i b\u0142. ks. Jerzego Popie\u0142uszki. Antepedium stanowi p\u0142askorze\u017aba z br\u0105zu Uczniowie z Panem Jezusem w Emaus, a ponadto na mensie umieszczono napis Zosta\u0144 z nami<\/em>, Panie<\/em> (wyk. Marian Pola\u0144ski). Z lewej strony prezbiterium znajduj\u0105 si\u0119: ambonka, tron (nad nim herb Dobrego Pasterza) i sedilia dla kap\u0142an\u00f3w, a po prawej \u2013 sedilia dla lektor\u00f3w i ministrant\u00f3w (wyk. Kazimierz Kotwica i synowie). Obie boczne nawy maj\u0105 sklepienia kasetonowe. Na \u015bcianie czo\u0142owej lewej nawy (z lewej strony prezbiterium) umieszczono rze\u017ab\u0119 Jezu ufam Tobie, a w jej pobli\u017cu chrzcielnic\u0119 i pascha\u0142. W \u015bcianie bocznej znajduj\u0105 si\u0119 okna, dodatkowo rozja\u015bniaj\u0105ce doln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ko\u015bcio\u0142a, na \u015bcianie \u2013 stacje Drogi Krzy\u017cowej, a we wn\u0119kach \u2013 konfesjona\u0142y. W prawej nawie umieszczono figur\u0119 Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej R\u00f3\u017ca\u0144ca \u015awi\u0119tego oraz urz\u0105dzono kaplic\u0119 Pana Jezusa Nazare\u0144skiego Wykupionego, w kt\u00f3rej znajduje si\u0119 statua Pan Jezus Nazare\u0144ski (wyk. Kazimierz Klimkiewicz), wzorowana na oryginale z Madrytu i statui Pana Jezusa Mieleckiego z Krywicz. W pulpicie kl\u0119cznika przed statu\u0105 znajduj\u0105 si\u0119 relikwie \u015bwi\u0119tych i b\u0142ogos\u0142awionych, a za kl\u0119cznikiem Ksi\u0119ga uwolnie\u0144 ludzi z na\u0142og\u00f3w. Na \u015bcianie bocznej umieszczono stacje Drogi Krzy\u017cowej, a przy \u015bcianie \u2013 konfesjona\u0142y. Dolna cz\u0119\u015b\u0107 \u015bcian ko\u015bcio\u0142a i filar\u00f3w zosta\u0142a obudowana boazeri\u0105 (wyk. K. Kotwica i synowie). Ostatni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u015bwi\u0105tyni stanowi ch\u00f3r muzyczny z organami elektronicznymi firmy Johanus (2009). Tu znajduj\u0105 si\u0119 tak\u017ce stacje Drogi Krzy\u017cowej. Dope\u0142nieniem wystroju wn\u0119trza jest posadzka granitowa i o\u015bwietlenie elektryczne \u2013 6 \u017cyrandoli i 8 kinkiet\u00f3w (wyk. Franciszek Potacza\u0142a). Poza korpusem nawowym ko\u015bcio\u0142a (przeznaczonym do nabo\u017ce\u0144stw) w budowli znajduj\u0105 si\u0119 cztery wi\u0119ksze pomieszczenia. Przez drzwi w prawej cz\u0119\u015bci prezbiterium wchodzi si\u0119 do zakrystii. Jej wyposa\u017cenie wykonali z drewna d\u0119bowego K. Kotwica i synowie. Nad zakrysti\u0105 znajduje si\u0119 sala duszpasterska, w kt\u00f3rej odbywaj\u0105 si\u0119 zaj\u0119cia grup parafialnych i ma\u0142e imprezy parafialne. Pod zakrysti\u0105 usytuowano sal\u0119 dla ministrant\u00f3w i zaj\u0119\u0107 m\u0142odzie\u017cowych, a obok mie\u015bci si\u0119 kot\u0142ownia.<\/p>\r\n

W kolejnych latach sukcesywnie urz\u0105dzano otoczenie i wn\u0119trze ko\u015bcio\u0142a parafialnego. 26 XII 2016 r. ks. inf. Adam Kokoszka po\u015bwi\u0119ci\u0142 nowy pomnik b\u0142. ks. Jerzego Popie\u0142uszki, a rok p\u00f3\u017aniej (17 XII 2017 r.) ks. bp ordynariusz Andrzej Je\u017c po\u015bwi\u0119ci\u0142 nowy pomnik ks. kard. Stefana Wyszy\u0144skiego oraz nowe \u0142awki w ko\u015bciele. Dzia\u0142o si\u0119 to w ramach uroczysto\u015bci 30-lecia powstania i dzia\u0142alno\u015bci Parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej.<\/em><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 PARAFIALNY PW. WSZYSTKICH \u015aWI\u0118TYCH W CHORZELOWIE –\u00a0 SANKTUARIUM MATKI BO\u017bEJ KR\u00d3LOWEJ RODZIN<\/strong>; pierwszy ko\u015bci\u00f3\u0142, zapewne drewniany, zosta\u0142 zbudowany w 2. po\u0142. XIII w., a mo\u017ce nawet wcze\u015bniej. Do 1526 r. by\u0142 ko\u015bcio\u0142em parafialnym, a w latach 1526-1854 – ko\u015bcio\u0142em filialnym w ramach parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. W 1854 r., po restytucji parafii w Chorzelowie (dzi\u0119ki staraniom Tarnowskich), ponownie zosta\u0142 ko\u015bcio\u0142em parafialnym. Dotychczas nie wiemy, ile ko\u015bcio\u0142\u00f3w wybudowano w Chorzelowie od XIII w. do XVII w., ale wiadomo, \u017ce w I po\u0142owie XVII w. zbudowano ko\u015bci\u00f3\u0142 drewniany, kt\u00f3ry dotrwa\u0142 do pierwszych lat\u00a0 XX w. W latach 1900-1908 powsta\u0142 nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny, a stary rozebrano. Nowa \u015bwi\u0105tynia\u00a0 zosta\u0142a zbudowana na planie krzy\u017ca, z ceg\u0142y i kamienia,\u00a0 na podstawie projektu wielce cenionego architekta Teodora Talowskiego \u2013 profesora Politechniki Lwowskiej. Mimo dw\u00f3ch wojen przetrwa\u0142a, a dzi\u0119ki staraniom kolejnych proboszcz\u00f3w i ofiarnego \u015brodowiska sta\u0142a si\u0119 jedn\u0105 z najpi\u0119kniejszych w regionie. W 1975 r. \u00f3wczesny proboszcz ks. Jerzy Grabiec przypadkowo w przydro\u017cnej kapliczce zobaczy\u0142 obraz przedstawiaj\u0105cy \u015awi\u0119t\u0105 Rodzin\u0119. (Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce by\u0142 to obraz przywieziony kiedy\u015b przez rodzin\u0119 Tarnowskich do Chorzelowa i umieszczony w starym ko\u015bciele. Po wybudowaniu nowego ko\u015bcio\u0142a i rozbi\u00f3rce starego obraz zosta\u0142 przeniesiony do wspomnianej kapliczki.) Po konsultacji z kuri\u0105 biskupi\u0105 i renowacji obraz zosta\u0142 umieszczony\u00a0 w o\u0142tarzu g\u0142\u00f3wnym w chorzelowskim ko\u015bciele. 8 IX 1978 r. ks. biskup tarnowski Jerzy Ablewicz po\u015bwi\u0119ci\u0142 i intronizowa\u0142 obraz,\u00a0 a w okoliczno\u015bciowym kazaniu nazwa\u0142 Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 Chorzelowsk\u0105 \u201ePani\u0105 Ziemi Mieleckiej\u201d.\u00a0 Odt\u0105d ko\u015bci\u00f3\u0142 i parafia w Chorzelowie otrzyma\u0142y mocny impuls do pog\u0142\u0119biania religijno\u015bci wiernych miejscowych i przybywaj\u0105cych z zewn\u0105trz. Kult obrazu Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej, potwierdzony wieloma wpisami do \u201eKsi\u0119gi \u0142ask i wdzi\u0119czno\u015bci\u201d, piel\u0119gnowany przez nast\u0119pnych proboszcz\u00f3w: ks. Kazimierza Kaczora i ks. Andrzeja Ramsa, z roku na rok zatacza\u0142 coraz szersze kr\u0119gi. Wprowadzono specjalne nabo\u017ce\u0144stwa. Obraz i chorzowsk\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119\u00a0 rozpowszechniono w kraju i na \u015bwiecie poprzez specjalnie wydany folder. Do Chorzelowa pielgrzymowa\u0142o coraz wi\u0119cej grup i os\u00f3b indywidualnych. Uwa\u017cnie \u015bledz\u0105cy rozw\u00f3j tego kultu ks. biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej dr Wiktor Skworc 7 IX 2008 r. biskupim dekretem nada\u0142 ko\u015bcio\u0142owi w Chorzelowie godno\u015b\u0107 \u201eSanktuarium Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Rodzin\u201d. Dla umocnienia wci\u0105\u017c rosn\u0105cego kultu Kr\u00f3lowej Rodzin, zwi\u0105zanego z obrazem Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej w sanktuarium w Chorzelowie, po wnikliwym badaniu \u015bwiadectw kultu, kolejny ks. biskup ordynariusz diecezji tarnowskiej dr Andrzej Je\u017c podj\u0105\u0142 23 X 2015 r. decyzj\u0119 o koronacji obrazu Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Rodzin w Chorzelowie. 9 IX 2017 r. arcybiskup Wiktor Skworc, ju\u017c jako metropolita katowicki, w asy\u015bcie biskupa tarnowskiego Andrzeja Je\u017ca i proboszcza chorzelowskiego ks. Andrzeja Ramsa, dokona\u0142 koronacji obrazu Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej Kr\u00f3lowej Rodzin, przy udziale wielu duchownych i olbrzymiej rzeszy wiernych.
Wsp\u00f3\u0142czesny\u00a0 opis ko\u015bcio\u0142a Jego pi\u0119kna sylweta jest widoczna w promieniu kilkunastu kilometr\u00f3w. Ma trzy nawy, transept, wie\u017c\u0119 z wielk\u0105 rze\u017ab\u0105 Chrystusa Ukrzy\u017cowanego i krypt\u0105 grobow\u0105 rodziny Tarnowskich od strony prezbiterium. G\u0142\u00f3wne wej\u015bcie stanowi\u0105 odlane z br\u0105zu drzwi o bogatej tre\u015bci, na co sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 m.in. postacie, herby i napis \u201eKr\u00f3lowo Rodzin m\u00f3dl si\u0119 za nami\u201d. Pi\u0119knie i dostojnie wygl\u0105da wn\u0119trze. Uwag\u0119 zwraca przede wszystkim o\u0142tarz g\u0142\u00f3wny z \u0142askami s\u0142yn\u0105cym obrazem Matki Bo\u017cej Chorzelowskiej Kr\u00f3lowej Rodzin z ko\u0144ca XVII w. To do tego obrazu pielgrzymuj\u0105 wierni z kraju i zagranicy. Na zasuwie znajduje si\u0119 obraz adoracji Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej przez Wszystkich \u015awi\u0119tych, a w g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci o\u0142tarza krucyfiks i obraz \u015bw. Tekli. W lewym o\u0142tarzu bocznym z XVIII w. umieszczono obraz Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem, a w zwie\u0144czeniu obraz \u015bw. Karola Boromeusza. G\u0142\u00f3wnymi akcentami\u00a0 prawego o\u0142tarza bocznego s\u0105: krzy\u017c z 2. po\u0142owy XVII w. i w zwie\u0144czeniu obraz Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem (XX w.). W transepcie znajduje si\u0119 czwarty o\u0142tarz o cechach barokowych z 1. po\u0142owy XVIII w. z obrazami \u015bw. J\u00f3zefa (XX w.) i \u015bw. Teresy z Avila. Cennymi zabytkami s\u0105 ponadto: krzy\u017c o\u0142tarzowy z 1910 r., barokowa chrzcielnica (1. po\u0142owa\u00a0 XVII w.) z pokryw\u0105 z 1770 r. (m.in. ochrzczony by\u0142 w niej W\u0142adys\u0142aw Sikorski \u2013 p\u00f3\u017aniejszy genera\u0142, premier i naczelny w\u00f3dz Polskich Si\u0142 Zbrojnych w latach 1939-1943), prospekt organowy z oko\u0142o 1700 r., \u015bwiecznik pod pascha\u0142 z 1. po\u0142owy XIX w. i trzy \u015bwieczniki kryszta\u0142owe z ko\u0144ca XVIII w. Witra\u017ce przedstawiaj\u0105 b\u0142ogos\u0142awionych: King\u0119, Szymona z Lipnicy, i Teres\u0119 Led\u00f3chowsk\u0105 oraz \u015bwi\u0119tych: Stanis\u0142awa Biskupa, Andrzeja \u015awierada i Benedykta. Podziw budzi te\u017c\u00a0 figuralna polichromia, wykonana w latach 1951-1956 przez Ludwika Czajkowskiego.

<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 POMOCNICZY NAJ\u015aWI\u0118TSZEGO SERCA PANA JEZUSA W WOJS\u0141AWIU<\/strong>, znajduje si\u0119 przy ul. Benedykty\u0144skiej, na terenie parafii \u015bw. Mateusza. Z inicjatyw\u0105 budowy tego obiektu sakralnego wyst\u0105pi\u0142 na pocz\u0105tku lat 80. proboszcz parafii \u015bw. Mateusza ks. Stanis\u0142aw Jurek i przedsi\u0119wzi\u0119cie to poparli mieszka\u0144cy Wojs\u0142awia. Plac pod budow\u0119 przekaza\u0142a nieodp\u0142atnie Janina Szyma\u0144ska, a po\u015bwi\u0119ci\u0142 go 11 XI 1984 r. biskup J\u00f3zef Gucwa. Dla upami\u0119tnienia tego wydarzenia ustawiono na placu krzy\u017c. W 1985 r. oddano do u\u017cytku tymczasow\u0105 drewnian\u0105 kaplic\u0119. Dokumentacj\u0119 projektow\u0105 i kosztorysow\u0105 ko\u015bcio\u0142a murowanego opracowa\u0142 mgr in\u017c. Zygmunt Trelski z Mielca. Kierownikiem budowy by\u0142 in\u017c. Jerzy Lignarski z Rzeszowa. Budow\u0119 rozpocz\u0119to 3 X 1985 r. Wmurowania kamienia w\u0119gielnego dokona\u0142 27 IX 1987 r. biskup dr W\u0142adys\u0142aw Bobowski. (Kamie\u0144 w\u0119gielny, umieszczony na bocznej \u015bcianie pod ch\u00f3rem muzycznym, zosta\u0142 po\u015bwi\u0119cony przez Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II w Tarnowie 10 VI 1987 r.) Pierwsz\u0105 Msz\u0119 \u015awi\u0119t\u0105 w nowej, ale jeszcze nie wyko\u0144czonej \u015bwi\u0105tyni, odprawi\u0142 25 XII 1990 r. proboszcz ks. St. Jurek. Zako\u0144czenie budowy nast\u0105pi\u0142o na wiosn\u0119 1992 r. Akt po\u015bwi\u0119cenia ko\u015bcio\u0142a przez biskupa dr. Jana Styrn\u0119 odby\u0142 si\u0119 28 VI 1992 r., w czasie uroczysto\u015bci odpustowych ku czci Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa. W latach 90. wykonano tymczasowy wystr\u00f3j wn\u0119trza, za\u0142o\u017cono centralne ogrzewanie\u00a0i nag\u0142o\u015bnienie oraz wybudowano trwa\u0142e ogrodzenie. Ko\u015bci\u00f3\u0142 ma nowoczesn\u0105 bry\u0142\u0119. Jest zbudowany na cz\u0119\u015bciowym podpiwniczeniu z betonu i \u017celbetonu. \u015aciany z ceg\u0142y, dwustronnie otynkowane, dach pokryty blach\u0105, okna w\u0105skie prostok\u0105tne. Od frontu dwa wej\u015bcia rozdziela wie\u017ca zwie\u0144czona dachem ze stalowym krzy\u017cem. Z ty\u0142u \u015bwi\u0105tyni od strony p\u00f3\u0142nocno-wschodniej znajduje si\u0119 boczne wej\u015bcie. W prezbiterium \u2013 nad tabernakulum \u2013 umieszczone s\u0105 krzy\u017c i obraz Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa, zakupione\u00a0w Tarnowie. Fundatorem tego obrazu oraz posadzki w prezbiterium jest Zygmunt Sieros\u0142awski, rzemie\u015blnik z Wojs\u0142awia. O\u0142tarz\u00a0i ambona przeniesione zosta\u0142y z ko\u015bcio\u0142a parafialnego \u015bw. Mateusza. Po obu stronach nawy g\u0142\u00f3wnej znajduj\u0105 si\u0119 Stacje Drogi Krzy\u017cowej zakupione w Tarnowie. W lewej bocznej nawie umieszczono kopi\u0119 obrazu Jezu ufam Tobie \u2013 pami\u0105tk\u0119 nawiedzenia obrazu, zakupion\u0105 przez rodzin\u0119 Wolak\u00f3w i Heller\u00f3w w Poznaniu. Po obu stronach obrazu umieszczono wota. W bocznej prawej nawie znajduje si\u0119 kopia obrazu Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej, fundacji wojs\u0142awianina Mariana \u015awitkowskiego, zakupiona w Tarnowie. Na ch\u00f3rze znajduj\u0105 si\u0119 niemieckie organy elektroniczne.<\/p>\r\n

Po 2013 r. w wojs\u0142awskim ko\u015bciele wykonano nowe prezbiterium z o\u0142tarzem i ambon\u0105 z marmuru, odnowiono naw\u0119 oraz wymianiono posadzk\u0119, okna i instalacje. Urz\u0105dzono te\u017c otoczenie ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 POMOCNICZY \u015aW. MARKA<\/strong>, znajduje si\u0119 przy ul. Rzecznej, w pobli\u017cu rzeki Wis\u0142oki, na terenie parafii \u015bw. Mateusza. Zbudowany zosta\u0142 prawdopodobnie w latach 1792-1795, pocz\u0105tkowo jako kaplica cmentarna p.w. \u015bw. Micha\u0142a, p\u00f3\u017aniej p.w. \u015bw. Marka. (Na podstawie dekretu cesarza J\u00f3zefa II z 1784 r. zamkni\u0119to cmentarz przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza i urz\u0105dzono nowy nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105.) Postawiony na rzucie prostok\u0105ta zamkni\u0119tego p\u00f3\u0142koli\u015bcie (od strony prezbiterium), orientowany, murowany,\u00a0w stylu p\u00f3\u017anobarokowym. (W 1942 r., w ramach gruntownego remontu zniszczonego ko\u015bcio\u0142a, od wschodu dobudowano zakrysti\u0119. Organizatorami remontu byli: ks. Adolf Lachman, ks. J\u00f3zef Szafer, in\u017c. Piotr Przemys\u0142aw Wi\u0119ckowski, in\u017c. arch. Jan Chutkowski i cechmistrz Stanis\u0142aw Wery\u0144ski.) \u015aciany na zewn\u0105trz i wewn\u0105trz zosta\u0142y podzielone uproszczonymi pilastrami, na zewn\u0105trz naro\u017cniki zaokr\u0105glone, belkowanie uproszczone z bogato profilowanym gzymsem. Fasad\u0119 zwie\u0144czono oprofilowanym szczytem ze sp\u0142ywami i barokowymi figurami \u015bw. Marii Magdaleny i \u015bw. Hieronima. Po\u015brodku g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci fasady, w ramie okiennej znajduje si\u0119 witra\u017c Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem. Po prawej stronie g\u0142\u00f3wnego wej\u015bcia zamontowano w listopadzie 1986 r. tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 to miejsce jako punkt kontaktowy i schronienie W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d i wielu innych \u017co\u0142nierzy AK. Wewn\u0105trz \u015bwi\u0105tyni \u2013 w prezbiterium \u2013 stoi o\u0142tarz z krzy\u017cem i wizerunkiem Pana Jezusa (odnowiony w 2002 r.). Po lewej stronie o\u0142tarza umieszczono figur\u0119 Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny, kt\u00f3r\u0105 odnale\u017ali harcerze w piwnicy pod ko\u015bcio\u0142em w czasie remontu w 1942 r. (Zosta\u0142a odrestaurowana w Krakowie.) Na p\u00f3\u0142kolistej \u015bcianie znajduj\u0105 si\u0119 powsta\u0142e w latach 80. freski przedstawiaj\u0105ce postacie biskupa Stanis\u0142awa ze Szczepanowa i b\u0142ogos\u0142awionej Karoliny K\u00f3zk\u00f3wny. Wykona\u0142 je Jan Wozowicz \u2013 artysta malarz z Mielca. Ponadto z lewej strony o\u0142tarza umieszczono kopi\u0119 obrazu Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej, a z prawej \u2013 portret \u015bw. Marka Ewangelisty, za\u015b na lewej bocznej \u015bcianie \u2013 figurki Pana Jezusa i \u015bw. Antoniego Padewskiego z Dzieci\u0105tkiem, a na prawej bocznej \u015bcianie – figurki Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny i \u015bw. J\u00f3zefa z Dzieci\u0105tkiem. Nad figurami znajduj\u0105 si\u0119 freski nawi\u0105zuj\u0105ce do \u201eLitanii Loreta\u0144skiej do Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny\u201d, wykonane przez J. Wozowicza. Ko\u015bci\u00f3\u0142 otacza trawiasty teren dawnego cmentarza, ale ju\u017c tylko z nielicznymi jego pozosta\u0142o\u015bciami. W 2013 r. zako\u0144czono remont kapitalny obiektu i modernizacj\u0119 otoczenia w ramach realizacji wsp\u00f3lnego z Gmin\u0105 Miejsk\u0105 Mielec projektu\u00a0Przywr\u00f3cenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu \u015ar\u00f3dmie\u015bciu z rynkiem i bazylik\u0105 mniejsz\u0105 \u015bw. Mateusza<\/em>, dofinansowanego z funduszy UE (proj. Magdalena Hasek, Mielec, wyk. Firma Dario, D\u0119bica).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCI\u00d3\u0141 ZIELONO\u015aWI\u0104TKOWY \u2013 ZB\u00d3R W MIELCU<\/strong>; pierwsze na \u015bwiecie zbory powsta\u0142y w latach 1901-1906 w Stanach Zjednoczonych Ameryki P\u00f3\u0142nocnej, a pierwsze zbory na ziemiach polskich \u2013 w 1910 r. Ko\u015bci\u00f3\u0142 Zielono\u015bwi\u0105tkowy jest wsp\u00f3lnot\u0105 autonomicznych zbor\u00f3w sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 z wiernych. Na czele zboru stoj\u0105 Pastor i Rada Starszych. Zasadnicz\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105 doktrynaln\u0105, r\u00f3\u017cni\u0105c\u0105 Ko\u015bci\u00f3\u0142 Zielono\u015bwi\u0105tkowy od Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego jest uznanie Pisma \u015awi\u0119tego jako jedyne \u017ar\u00f3d\u0142o wiary. Aktualnie stosunki Ko\u015bcio\u0142a Zielono\u015bwi\u0105tkowego z pa\u0144stwem reguluje ustawa z 20 II 1997 r. Wed\u0142ug ostatnich danych zielono\u015bwi\u0105tkowcy s\u0105 drugim co do wielko\u015bci ko\u015bcio\u0142em protestanckim w Polsce. W Mielcu Ko\u015bci\u00f3\u0142 Zielono\u015bwi\u0105tkowy rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na pocz\u0105tku lat 90. XX w. Oficjalne otwarcie Zboru mia\u0142o miejsce w maju 1994 r. Siedziba Zboru mie\u015bci\u0142a si\u0119 przy ul. M. Reja 1, a nast\u0119pnie przeniesiono si\u0119 do budynku przy ul. Przemys\u0142owej 2.\u00a0 Nale\u017cy do niego oko\u0142o 60 cz\u0142onk\u00f3w. Podstawow\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci religijnej s\u0105 niedzielne nabo\u017ce\u0144stwa, kt\u00f3rych tre\u015bci\u0105 jest uwielbianie Boga, zwiastowanie S\u0142owa Bo\u017cego oraz modlitwa o zbawienie ludzi i w wielu innych intencjach.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Pastorzy<\/strong>: Marek Skrzypczak (1994-2000), Janusz Kaleta (2000-2007), Dariusz Hapo\u0144 (2008-nadal).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCIUSZKI TADEUSZA (OSIEDLE)<\/strong>, jedno z dw\u00f3ch osiedli na terenie najstarszej zabudowy Mielca, utworzone na podstawie uchwa\u0142y Miejskiej Rady Narodowej 14 IV 1978 r. Jego teren zamyka si\u0119 ulicami: Legion\u00f3w, A. Mickiewicza i Wolno\u015bci \u2013 od p\u00f3\u0142nocy, lini\u0105 kolejow\u0105 od wschodu, stref\u0105 przemys\u0142ow\u0105 w rejonie ul. Rac\u0142awickiej, ulic\u0105 Kosynier\u00f3w i rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105 od po\u0142udnia i tak\u017ce Wis\u0142ok\u0105 od zachodu. W ramach osiedla znajduj\u0105 si\u0119 rejony ulic: Aptecznej, E. Dembowskiego, E. Plater, Flisak\u00f3w, Hetma\u0144skiej, Jadernych, J\u0119drusi\u00f3w, S. Konarskiego, Kosynier\u00f3w, Ko\u015bcielnej, T. Ko\u015bciuszki, Krakowskiej, T. Lenartowicza, B. Lindego, Lwowskiej, Ma\u0142ej, A. Mickiewicza (od strony po\u0142udniowej), S. Moniuszki, G. Narutowicza, Pasiecznej, Po\u0142anieckiej, W. Potockiego, Rac\u0142awickiej, W. Reymonta, Rynek (od stron: po\u0142udniowej i zachodniej), Rzecznej, Rzemie\u015blniczej, B\u0142. ks. R. Sitki, Szkolnej, Targowej, Wojs\u0142awskiej (do skrzy\u017cowania z ul. Kosynier\u00f3w), Wolno\u015bci (do tor\u00f3w kolejowych), Zacisza, Zagrody i Zawala. Mieszka w nim oko\u0142o 1950 os\u00f3b. Tu w\u0142a\u015bnie znajduj\u0105 si\u0119 najwarto\u015bciowsze zabytki Mielca: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny p.w. \u015bw. Mateusza, budynek by\u0142ej Rady Powiatowej z \u201eSal\u0105 Kr\u00f3lewsk\u0105\u201d (dzi\u015b PSM I i II st.) i Pa\u0142acyk Oborskich (dzi\u015b Muzeum Regionalne), stoj\u0105cy na terenach dawnego folwarku nad Wis\u0142ok\u0105 \u2013 siedziba w\u0142a\u015bcicieli Mielca. Historia osiedla jest tak d\u0142uga jak historia Mielca jako miasta. W pierwszym dziesi\u0119cioleciu XXI w. na terenie osiedla wykonywano wiele prac remontowych i modernizacyjnych, zw\u0142aszcza przy obiektach zabytkowych. Tempo rewaloryzacji Starego Mielca, kt\u00f3rego po\u0142ow\u0119 stanowi osiedle Ko\u015bciuszki, wzros\u0142o jeszcze bardziej po uzyskaniu dofinansowania z UE dla projektu Przywr\u00f3cenie historycznej funkcji centrum handlowo-rekreacyjnego miasta Mielca zabytkowemu \u015ar\u00f3dmie\u015bciu z rynkiem i bazylik\u0105 mniejsz\u0105 \u015bw. Mateusza,<\/em> realizowanego wsp\u00f3lnie przez Gmin\u0119 Miejsk\u0105 Mielec i Parafi\u0119 Rzymskokatolick\u0105 \u015bw. Mateusza w Mielcu. W rezultacie tych wieloletnich i wielokierunkowych dzia\u0142a\u0144 poprawiono znacz\u0105co wizerunek tej zabytkowej cz\u0119\u015bci miasta. W najbli\u017cszej przysz\u0142o\u015bci zostan\u0105 zako\u0144czone prace porz\u0105dkuj\u0105ce tereny nad Wis\u0142ok\u0105 (po jej prawej stronie). Ju\u017c teraz mo\u017cna spacerowa\u0107 po alejce zbudowanej na koronie wa\u0142u. Patrz\u0105c z alejki na panoram\u0119 miasta trudno nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce na miejscu starej zabudowy tej cz\u0119\u015bci osiedla powsta\u0142y nowe pi\u0119kne obiekty: restauracja i hotel, zesp\u00f3\u0142 urz\u0105dze\u0144 sportowych i rz\u0105d urokliwych dom\u00f3w prywatnych z estetycznym otoczeniem.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aCIUSZKI TADEUSZA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (932 m) ulic osiedla T. Ko\u015bciuszki i wa\u017cniejszych (ze wzgl\u0119du na instytucje) ulic Starego Mielca. Biegnie od po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci Rynku do ul. Wojs\u0142awskiej i \u0142\u0105czy si\u0119 z ulicami: B\u0142. ks. R. Sitki, Rzeczn\u0105, J\u0119drusi\u00f3w, Lwowsk\u0105, W. Lisa, Zacisze, G. Narutowicza, Po\u0142anieck\u0105 i S. Moniuszki. Od powstania w 2. po\u0142. XIX w. do 1977 r. by\u0142a integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 trasy tranzytowej przez Mielec. (W 1977 r. przej\u0119\u0142a ten ci\u0119\u017car ul. Wojs\u0142awska.) Przy niej sta\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny i dworek Suchorzewskich (apteka A. Pawlikowskiego), p\u00f3\u017aniej wybudowano obiekty najwa\u017cniejszych instytucji powiatowych i miejskich: szk\u00f3\u0142, Urz\u0119du Gminy, Rady Powiatowej i S\u0105du Powiatowego, a obok nich powstawa\u0142y stylowe wille i domy mieszcza\u0144skie. Ulokowano w nich m.in. Komunaln\u0105 Kas\u0119 Oszcz\u0119dno\u015bci, poczt\u0119, elektrowni\u0119 i kino. Ulica zosta\u0142a wykonana z kostki granitowej, a po obu jej stronach u\u0142o\u017cono chodniki z p\u0142yt i zasadzono drzewka. W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142a to – obok ul. Pa\u0144skiej (p\u00f3\u017aniej J. Pi\u0142sudskiego) \u2013 najbardzej elegancka ulica w mie\u015bcie, a spacery po jej chodnikach nale\u017ca\u0142y do \u201edobrego tonu\u201d mieleckiej inteligencji. W czasie okupacji hitlerowskiej otrzyma\u0142a nazw\u0119 \u201eJohan Kilinkstrasse\u201d, a w usytuowanych przy niej budynkach umieszczono szereg urz\u0119d\u00f3w i instytucji okupacyjnych. Po II wojnie \u015bwiatowej wiele si\u0119 zmieni\u0142o i do naszych czas\u00f3w dotrwa\u0142y jedynie unowocze\u015bnione i odnowione: Szko\u0142a Podstawowa nr 2 im. T. Ko\u015bciuszki (\u201epod zegarem\u201d), ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny p.w. \u015bw. Mateusza, dawny dworek Suchorzewskich z aptek\u0105 i S\u0105d Powiatowy. W dawnym budynku szko\u0142y \u017ce\u0144skiej, rozbudowanym i z ca\u0142kowicie zmienion\u0105 elewacj\u0105, mieszcz\u0105 si\u0119 dzi\u015b I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Stanis\u0142awa Konarskiego i Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Medycznych, w budynku dawnej Rady Powiatowej (z \u201eSal\u0105 Kr\u00f3lewsk\u0105\u201d) funkcjonuje Pa\u0144stwowa Szko\u0142a Muzyczna I i II stopnia, budynek Komunalnej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci zajmuje Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy, a willa nr 25, b\u0119d\u0105ca kiedy\u015b siedzib\u0105 poczty, jest w\u0142asno\u015bci\u0105 Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Rozebrano ma\u0142o reprezentacyjny barak sp\u00f3\u0142dzielczy (\u201estodo\u0142\u0119\u201d jak go powszechnie nazywano), kt\u00f3ry od lat 50. do 70. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u015bwietlicy. Od 1977 r. \u2013 po oddaniu do u\u017cytku ulicy Wojs\u0142awskiej \u2013 ruch ko\u0142owy na ul. T. Ko\u015bciuszki znacznie si\u0119 zmniejszy\u0142. Przyby\u0142y natomiast m.in. obiekty Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d, kt\u00f3re po upadku sp\u00f3\u0142dzielni przej\u0119\u0142a prywatna firma, a tak\u017ce budynek piekarni prywatnej, wkomponowany w architektur\u0119 tej cz\u0119\u015bci miasta. W ostatnich latach stare wille i domy po kapitalnych remontach odzyskiwa\u0142y dawny blask. Jedynie kostkowa (teraz ju\u017c zabytkowa) nawierzchnia ulicy od pocz\u0105tku do 2011 r. pozosta\u0142a bez zmian. W latach 2011-2012 wykonano remont i modernizacj\u0119, m.in. u\u0142o\u017cono na nowo nawierzchni\u0119 z kostki granitowej, urz\u0105dzono nowe miejsca parkingowe oraz zmieniono nawierzchni\u0119 chodnik\u00f3w na kostk\u0119 betonow\u0105. Sukcesywnie remontowano i modernizowano zabytkowe obiekty, m.in. budynki S\u0105du Powiatowego, Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego i Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia oraz prywatne wille.
Patron ulicy: TADEUSZ KO\u015aCIUSZKO (1746-1817) to jeden z najwi\u0119kszych polskich bohater\u00f3w narodowych. Kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w s\u0142ynnej Szkole Rycerskiej, a p\u00f3\u017aniej studiowa\u0142 w Pary\u017cu. Walczy\u0142 w obronie wolno\u015bci Stan\u00f3w Zjednoczonych i awansowa\u0142 do stopnia genera\u0142a brygady. W 1792 r. walczy\u0142 w obronie Konstytucji 3 maja, a w 1794 r. stan\u0105\u0142 na czele powstania (insurekcji) w obronie upadaj\u0105cego pa\u0144stwa polskiego. Mimo pocz\u0105tkowych sukces\u00f3w powstanie upad\u0142o, a ci\u0119\u017cko ranny Ko\u015bciuszko dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej. Wypuszczono go z niej w 1796 r., ju\u017c po III \u2013 ostatnim rozbiorze Polski. Wyemigrowa\u0142 do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej, a potem wr\u00f3ci\u0142 do Francji i uczestniczy\u0142 w emigracyjnej dzia\u0142alno\u015bci niepodleg\u0142o\u015bciowej. Po doj\u015bciu Napoleona do w\u0142adzy usun\u0105\u0142 si\u0119 z polityki. Zmar\u0142 w Szwajcarii.\u00a0<\/p>\r\n

KO\u015aLA DANUTA BO\u017bENA,<\/b> urodzona 15 XI 1961 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Emilii z Morawskich. Absolwentka Technikum Mechanicznego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c roczny kurs dekorator\u00f3w w Krakowie. Pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako kre\u015blarz w biurze konstrukcyjnym, a nast\u0119pnie w hali sportowo-widowiskowej FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec jako dekorator. Jej pozazawodowymi pasjami by\u0142y malarstwo i poezja. Malowa\u0142a g\u0142\u00f3wnie portrety i martw\u0105 natur\u0119. Pisa\u0142a utwory poetyckie. Nale\u017ca\u0142a do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM i uczestniczy\u0142a w jego wystawach zbiorowych i plenerach. Jej obrazy znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach Muzeum Regionalnego SCK w Mielcu oraz w prywatnych kolekcjach m.in. w Austrii, Niemczech i USA. Zmar\u0142a 9 X 2023 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KO\u015aLA MONIKA DANUTA (z domu SAJDAK),<\/strong> urodzona 26 VI 1980 r. w Mielcu, c\u00f3rka Boles\u0142awa i Krystyny z D\u0105browskich. W Szkole Podstawowej nr 6 (sportowej) trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1999 r. W 2002 r. zosta\u0142a zatrudniona w Zespole \u017b\u0142obk\u00f3w Miejskich w Mielcu jako opiekunka dzieci\u0119ca w \u017b\u0142obku Miejskim nr 7. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Spo\u0142ecze\u0144stwie w Stalowej Woli Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie i w 2007 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W 2011 r. zosta\u0142a zast\u0119pc\u0105 kierownika \u017b\u0142obka Miejskiego nr 7 w Mielcu, a od 2012 r. do 2020 r. by\u0142a kierownikiem \u017b\u0142obka Miejskiego nr 3 w Mielcu. W 2020 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u \u017b\u0142obk\u00f3w Miejskich w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KO\u015aLA ROBERT<\/strong>, urodzony 6 I 1959 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z domu Wyst\u0119pek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Pracowa\u0142 jako konstruktor w OBR SK Mielec (1979-1985) i Zak\u0142adzie Lotniczym WSK Mielec (1985-1987). R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i w 1986 r. uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera mechanika. W tym okresie zg\u0142osi\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich usprawniaj\u0105cych oprzyrz\u0105dowanie\u00a0w produkcji element\u00f3w pokrycia p\u0142atowca. Od 1987 r. do 1990 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W 1990 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zasadniczej Szkole Przyzak\u0142adowej w Mielcu, ale w 1993 r. powr\u00f3ci\u0142 do w\u0142asnej dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej. Zrezygnowa\u0142 z niej w 1996 r. i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Miejskim O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu. W 2000 r. powierzono mu stanowisko kierownika Warsztatu Terapii Zaj\u0119ciowej w Mielcu i pe\u0142ni nadal t\u0119 funkcj\u0119. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP. W szczepie \u201eKomputery\u201d przy ZST w Mielcu pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dru\u017cynowego. Wielokrotnie by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem oboz\u00f3w harcerskich, m.in. jako zast\u0119pca komendanta ds. programowych i organizacyjnych. Siedmiokrotnie uczestniczy\u0142 w Harcerskiej Operacji Bieszczady 40. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Bieszczadom\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u015aLA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 XI 1956 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Motyka. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK Mielec (1975) i pracowa\u0142 w WSK jako stolarz, a nast\u0119pnie \u015blusarz i spawacz oraz od 1981 r. kierowca. Od 1988 r. przeszed\u0142 na stanowisko kierowcy do Robotniczego Centrum Kultury WSK Mielec (obecnie Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu). Jest d\u0142ugoletnim Honorowym Dawc\u0105 Krwi. Do 2013 r. odda\u0142 54 350 ml krwi. Nale\u017cy do Rejonowego Klubu HDK przy PCK w Mielcu. Za t\u0119 niezwykle humanitarn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KO\u015aLA STEFAN<\/strong>, urodzony 13 IX 1928 r. w Jastrz\u0105bce Starej, powiat d\u0119bicki, syn Paw\u0142a i Marii z domu Smagacz. W okresie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do oddzia\u0142u AK w Jastrz\u0105bce, posiada\u0142 pseudonim \u201eSzpulka\u201d. Uczestniczy\u0142 m.in. w akcjach zabezpieczaj\u0105cych i przejmuj\u0105cych zrzuty broni oraz akcjach sabota\u017cowych. Absolwent Liceum Mechanicznego II stopnia w D\u0119bicy, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1951 r.. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w 1967 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera i w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej \u2013 Wydzia\u0142 Techniczny w Rzeszowie w 1974 r. z tytu\u0142em magistra oraz studia podyplomowe w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Sulej\u00f3wku (1977), a tak\u017ce studia w Centrum Doskonalenia Nauczycieli\u00a0w Rzeszowie, zako\u0144czone uzyskaniem specjalizacji zawodowej II stopnia w 1982 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 z nakazu w 1951 r. jako starszy mechanik w Rzeszowskim Zjednoczeniu Przemys\u0142u Budowlanego \u2013 Kierownictwo Budowy WSK Mielec. W 1954 r. przeszed\u0142 do Technikum Mechanicznego MPM i Zasadniczej Szko\u0142y Metalowej w Mielcu na stanowisko g\u0142\u00f3wnego instruktora warsztat\u00f3w szkolnych i kontraktowego nauczyciela przedmiot\u00f3w zawodowych. W 1967 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych MPM w Mielcu ds. Technikum Mechanicznego, a w latach 1973-1978 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora tego\u017c Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 (w 1974 r. przemianowano ZSZ na ZST). W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szko\u0142y oraz jej bazy (uczestniczy\u0142 w fazie projektowania). W p\u00f3\u017aniejszych latach pracowa\u0142 nadal w tej szkole jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych (do 1987) i pedagog (do 1991). Udziela\u0142 si\u0119 w pracach spo\u0142ecznych. By\u0142 Spo\u0142ecznym Inspektorem Pracy Ogniska ZNP przy ZSM i TM w Mielcu (1955-1965), cz\u0142onkiem zespo\u0142u do opracowywania program\u00f3w nauczania specjalistycznych przedmiot\u00f3w zawodowych przy Ministerstwie Przemys\u0142u Maszynowego (1967-1972), cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Wizytator\u00f3w Szk\u00f3\u0142 Zawodowych podleg\u0142ych Zjednoczeniu Przemys\u0142u Lotniczego (1967-1975), cz\u0142onkiem Krajowej Sekcji Szkolnictwa Zawodowego przy Zarz\u0105dzie G\u0142\u00f3wnym ZNP (1968-1975), cz\u0142onkiem Sekcji Szkolnictwa Zawodowego przy Zarz\u0105dzie Okr\u0119gowym ZNP w Rzeszowie (1970-1978), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du i wiceprezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu (1986-1994), cz\u0142onkiem Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie (1985-1991), cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (1982-1990). Pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Miejskiego Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych (od 1995), cz\u0142onkiem Rady Osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci (od 1995) i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du POD \u201eMetalowiec\u201d (od 1994). Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1984), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1983), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP (1984), Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 SIMP (1985), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 ZHP (1980), Krzy\u017cem AK (1994), Odznaczeniem \u201eWeteran Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107 RP\u201d (1995), Odznaczeniem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d (2000) oraz dwukrotnie Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Zmar\u0142 18 VII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"KO\u015aMIDER MARTA MICHALINA (z domu MR\u00d3Z),<\/b> urodzona w 1968 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tadeusza i Stanis\u0142awy z domu Stachowicz. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. T. Ko\u015bciuszki w Sandomierzu z matur\u0105 w 1987 r. Studiowa\u0142a w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (kierunek: elektronika, specjalno\u015b\u0107: automatyka) i w 1992 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1992 r. w firmie Techmix Mielec jako grafik, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Zaopatrzenia i Zbytu. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe pt. \u201eZintegrowane systemy logistyczne\u201d w Akademii Ekonomicznej w Krakowie. R\u00f3wnie\u017c w 2003 r. przesz\u0142a do Drukarni Gajek w Mielcu na stanowisko grafika i pracuje tam nadal. Zajmuje si\u0119 g\u0142\u00f3wnie sk\u0142adem ksi\u0105\u017cek i innych wydawnictw. Jest redaktorem technicznym publikacji cyklicznych o zasi\u0119gu regionalnym, m.in.: \u201eRocznika Mieleckiego\u201d, \u201eRocznika Kolbuszowskiego\u201d i \u201eRocznika Soko\u0142owskiego\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma autorami publikacji historycznych, w wi\u0119kszo\u015bci zwi\u0105zanych z Mielcem i ziemi\u0105 mieleck\u0105. W dotychczasowej pracy wykona\u0142a sk\u0142ad kilkuset ksi\u0105\u017cek i innych publikacji. W 2008 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe pt. \u201ePo\u015brednictwo w obrocie nieruchomo\u015bciami\u201d w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie z pozytywnie zdanym egzaminem pa\u0144stwowym. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Od szeregu lat, wraz z m\u0119\u017cem, wspiera Podkarpackie Hospicjum dla Dzieci w Rzeszowie, uczestnicz\u0105c w aukcjach \u201eArty\u015bci Dzieciom\u201d. Wraz z Drukarni\u0105 Gajek wyr\u00f3\u017cniona Dyplomem \u201eNios\u0105cego Chrystusa\u201d za pomoc polskim misjonarzom w ramach dzia\u0142alno\u015bci MIVA Polska.<\/p>\r\n

KOT ANDRZEJ,<\/b> urodzony 2 II 1924 r. w Skrzyszowie, syn Jana i Katarzyny. Po II wojnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i uczestniczy\u0142 w tworzeniu nowego ustroju Polski. W latach 50. przyby\u0142 do Mielca i w latach 1955-1972 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego na stanowiskach zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego magazyniera i kierownika Dzia\u0142u OTW (transport wewn\u0119trzny WSK). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1956 r. dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w ruchu zwi\u0105zkowym. Od 1964 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Rady Zak\u0142adowej, a w 1969 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Zak\u0142adowej. Zajmowa\u0142 si\u0119 problemami m\u0142odzie\u017cy pracuj\u0105cej. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 w trybie zaocznym Technikum Mechaniczne w Mielcu, a nast\u0119pnie studia I stopnia w Wy\u017cszej Szkole Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie oraz studia II stopnia w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1972-1974 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu i uczestniczy\u0142 w budowie i zagospodarowaniu osiedla M. Kopernika. W 1974 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK i pracowa\u0142 w Przychodni Zak\u0142adowej. M.in. zajmowa\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142prac\u0105 WSK z Akademi\u0105 Medyczn\u0105 w Krakowie. Poza prac\u0105 w WSK dzia\u0142a\u0142 w strukturach ruchu zwi\u0105zkowego. By\u0142 cz\u0142onkiem, a nast\u0119pnie spo\u0142ecznym prezesem Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Rzeszowie i przewodnicz\u0105cym komisji rozjemczej. Ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Powiatowego w Mielcu. W 1989 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w i Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK Mielec. Zmar\u0142 29 X 1994 r. i zosta\u0142 pochowany w Mielcu na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"KOT – KOTKOWICZ MARIA DANUTA ( z domu JANICKA)<\/strong>, urodzona 27 X 1920 r. w Mielcu, c\u00f3rka Alojzego i Wandy z Michniewskich. W latach dzieci\u0119cych, w zwi\u0105zku z zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 ojca (by\u0142 kapitanem WP), mieszka\u0142a m.in. w Poznaniu i Modlinie. Ucz\u0119szcza\u0142a do Gimnazjum im. Anny Waz\u00f3wny w Warszawie, a po przeprowadzce do Mielca uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego. Egzaminy maturalne zda\u0142a w 1939 r. W latach szkolnych by\u0142a cz\u0142onkini\u0105 ch\u00f3ru mieszanego \u201eMelodia\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w drogerii Wery\u0144skiej. Ponadto w okresie 1 I 1943 r. \u2013 31 XII 1944 r. pracowa\u0142a jako m\u0142odsza piel\u0119gniarka na Oddziale Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych Szpitala Zaka\u017anego w Mielcu. Po kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. wielokrotnie ukrywa\u0142y z matk\u0105 na strychu w\u0142asnego domu (przy ul. T. Ko\u015bciuszki 11) oficer\u00f3w i \u017co\u0142nierzy kieruj\u0105cych si\u0119 na po\u0142udnie Europy, a p\u00f3\u017aniej udziela\u0142y pomocy potrzebuj\u0105cym. Po wojnie zaj\u0119\u0142a si\u0119 wychowaniem dzieci. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Kosmetyczne i Masa\u017cu Leczniczego dr \u015awitalskiej w Warszawie. Od 1950 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Pogotowiu Ratunkowym PCK i uczestniczy\u0142a w jego organizowaniu i wyposa\u017caniu. W latach 1956-1957 ucz\u0119szcza\u0142a na kurs piel\u0119gniarek, w 1957 r. zda\u0142a pa\u0144stwowy egzamin piel\u0119gniarski i otrzyma\u0142a tytu\u0142 piel\u0119gniarki dyplomowanej. W tym\u017ce roku zosta\u0142a mianowana prze\u0142o\u017con\u0105 piel\u0119gniarek w Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. L. Wary\u0144skiego (dzi\u015b ul. Sandomierska).Ponadto w wolnych godzinach prowadzi\u0142a gabinet kosmetyczny. W latach 60. zosta\u0142a przeniesiona do Powiatowej Przychodni Obwodowej na stanowisko prze\u0142o\u017conej piel\u0119gniarek. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a rejonowe, gminne i wiejskie O\u015brodki Zdrowia oraz punkty PCK i punkty opieki nad chorymi na terenie powiatu mieleckiego i Mielca. Po likwidacji powiat\u00f3w przesz\u0142a na stanowisko prze\u0142o\u017conej piel\u0119gniarek Oddzia\u0142u Podstawowej Opieki Zdrowotnej w Mielcu (lecznictwo otwarte), a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy naczelnej piel\u0119gniarki Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1981 r. Opr\u00f3cz pracy zawodowej udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142a jedn\u0105 z za\u0142o\u017cycielek i dzia\u0142aczek mieleckiego Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Piel\u0119gniarek, m.in. prowadzi\u0142a szkolenie zawodowe piel\u0119gniarek. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 zwi\u0105zkow\u0105. By\u0142a m.in. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego ZZ Pracownik\u00f3w S\u0142u\u017cby Zdrowia w Rzeszowie. Nale\u017ca\u0142a do Stronnictwa Demokratycznego i w latach 60. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cej Ko\u0142a SD S\u0142u\u017cby Zdrowia. W dw\u00f3ch kadencjach (1965-1973) sprawowa\u0142a mandat radnej Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia PRL, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZZ Pracownik\u00f3w S\u0142u\u017cby Zdrowia\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d, a w 1979 r. wpisano j\u0105 do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. \u00a0Zmar\u0142a 4 III 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOTARBA JANUSZ<\/strong>, urodzony 24 IX 1961 r. w Jaros\u0142awiu, syn Dominika i Janiny z domu Kolanek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. A. Mickiewicza w Radymnie, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. W tym czasie pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego samorz\u0105du szkolnego i zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP w Radymnie. Studiowa\u0142 technologi\u0119 maszyn na Wydziale Mechaniki i Organizacji Politechniki Lubelskiej w Lublinie i w 1986 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017c. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony jako technolog obr\u00f3bki mechanicznej w WSK PZL-Mielec (1986-1987). W latach 1987-1988 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy w Inowroc\u0142awiu i otrzyma\u0142 stopie\u0144 starszego sier\u017canta podchor\u0105\u017cego. Po powrocie do Mielca podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym na stanowisku specjalisty ds. transportu (1988-1889). Od 1988 r. pracuje jako nauczyciel przedmiot\u00f3w ekonomicznych i mechanicznych w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. Ponadto w latach 1992-2000 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika szkolenia praktycznego w tym\u017ce Zespole Szk\u00f3\u0142. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie marketingu w Szkole Przedsi\u0119biorczo\u015bci i Zarz\u0105dzania Akademii Ekonomicznej w Krakowie oraz kurs dla kandydat\u00f3w na cz\u0142onk\u00f3w Rad Nadzorczych jednoosobowych sp\u00f3\u0142ek Skarbu Pa\u0144stwa. W 1997 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Mieleckiej Szko\u0142y Biznesu Policealnego Studium Zawodowego dla Doros\u0142ych w Mielcu i Kolbuszowej i od za\u0142o\u017cenia pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora. Jest tak\u017ce za\u0142o\u017cycielem i dyrektorem Niepublicznego Uzupe\u0142niaj\u0105cego Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu i Kolbuszowej oraz Niepublicznego Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Doros\u0142ych w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe \u00a0w zakresie zarz\u0105dzania instytucj\u0105 o\u015bwiatow\u0105 w zreformowanym systemie edukacji na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego. Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 w wielu kursach i warsztatach, g\u0142\u00f3wnie w zakresie zarz\u0105dzania zasobami ludzkimi, przedsi\u0119biorczo\u015bci i marketingu. Ponadto dzia\u0142a\u0142 jako wsp\u00f3lnik w PPHU WIKO s.c. (1992-1997) i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej Fabryki Maszyn Budowlanych FAMABA SA w G\u0142ogowie M\u0142p. (2002-2004). Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w \u015brodowisku, m.in. jako sponsor Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego w Mielcu, Zespo\u0142u Muzyki Dawnej Hortus Musicus, Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II st. w Mielcu oraz Domu Dziecka w Skopaniu. Wyr\u00f3\u017cniony god\u0142em Polish Product przez Centralne Biuro Certyfikacji Krajowej w Warszawie. Po wygraniu konkursu od … r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOTASZ JERZY W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VIII 1925 r. w Hruszowie ko\u0142o Lubaczowa, syn Szymona i Wiktorii z domu \u0106wiok. Losy wojenne sprawi\u0142y, \u017ce do 1941 r. uko\u0144czy\u0142 9 klas 10-letniej szko\u0142y radzieckiej. W latach 1941-1943 by\u0142 pomocnikiem palacza w Brze\u015bciu nad Bugiem, a po ucieczce z transportu (w czasie ewakuacji Brze\u015bcia) znalaz\u0142 si\u0119 u znajomych w Tarnowie i pracowa\u0142 w latach 1943-1945 w tamtejszej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej. Tu\u017c po II wojnie \u015bwiatowej odby\u0142 ochotniczo zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, m.in. w stopniu kaprala pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika rusznikarni w magazynie broni. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby w 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych Zak\u0142ad Nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d) i pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: \u015blusarza, technologa materia\u0142owego i kierownika sekcji materia\u0142owej. W 1958 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu z matur\u0105, a p\u00f3\u017aniej kursy specjalistyczne. W 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale w dalszych latach 80. pracowa\u0142 jeszcze w WSK w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Jego wielk\u0105 pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142o w\u0119dkarstwo. Przez kilkadziesi\u0105t lat dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Kole Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a tak\u017ce w miejskich i wojew\u00f3dzkich strukturach PZW. Organizowa\u0142 wiele imprez w\u0119dkarskich i pomaga\u0142 w wielu plenerowych imprezach rekreacyjnych. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w powstania O\u015brodka Wypoczynkowego WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w Rzemieniu i w\u0142o\u017cy\u0142 znaczny wysi\u0142ek w jego urz\u0105dzanie. By\u0142 cz\u0142onkiem ZBoWiD. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZW z Wie\u0144cami. Zmar\u0142 14 VII 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOTELSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 IV 1913 r. (?) w D\u0105browie G\u00f3rniczej. W 1938 r. przyby\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w buduj\u0105cej si\u0119 fabryce samolot\u00f3w. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Podczas okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 nadal w fabryce (Flugzeugwerk) i uczestniczy\u0142 w tworzeniu konspiracyjnego Zwi\u0105zku Odwetu (p\u00f3\u017aniej AK). Posiada\u0142 pseudonim \u201eKarlik\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 ze Stanis\u0142awem Dolin\u0105 (ps. \u201eIgnac\u201d) w zakresie organizowania akcji sabota\u017cowych. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej pozosta\u0142 w Mielcu. 2 XI 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez NKWD, a nast\u0119pnie zes\u0142any do \u0142agru Jegolsk-Borowicze. Tam zmar\u0142 12 IV 1945 r. i zosta\u0142 pochowany. Na mieleckim cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza znajduje si\u0119 tabliczka pami\u0105tkowa.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOTLARSTWO<\/strong>, rzemie\u015blnicy wyrabiaj\u0105cy i naprawiaj\u0105cy kot\u0142y, naczynia i inne przedmioty z miedzi i \u017celaza byli obecni w Mielcu prawdopodobnie od pierwszych lat funkcjonowania miasta. By\u0142o ich jednak niewielu, gdy\u017c nie utworzyli odr\u0119bnego cechu i nale\u017celi do cechu zbiorowego. Pierwszymi wymienionymi z nazwiska kotlarzami \u2013 cz\u0142onkami cechu kowalskiego zbiorowego w Mielcu \u2013 byli: Stanis\u0142aw Madejski (1589), Ambro\u017cy kotlarz 1599) i Matys kotlarz (1607). O mieleckich kotlarzach informowa\u0142y dokumenty w XVII w. Byli to: Wojciech Burkath, Piotr Kmiotkiewicz i Jeremiasz Kotlarz. W wieku XVIII kotlarstwo w Mielcu zanik\u0142o zupe\u0142nie, gdy\u017c\u00a0w dokumentach w XIX w. nie ma ju\u017c wzmianek o kotlarzach. Przyczyn\u0105 zaniku tej profesji by\u0142 m.in. brak odpowiedniego materia\u0142u na miejscu, a zw\u0142aszcza miedzi, kt\u00f3rej importowanie by\u0142o drogie. Jeszcze raz powr\u00f3ci\u0142o kotlarstwo do Mielca po 1964 r., za spraw\u0105 osiedlonej tutaj grupy Cygan\u00f3w (Rom\u00f3w), tradycyjnie zajmuj\u0105cych si\u0119 kotlarstwem (patelnie, garnki). P\u00f3\u017aniej jednak i oni, zniech\u0119ceni niewielkim popytem na ten towar i zalewem rynku wyrobami fabrycznymi, zerwali z kotlarstwem.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOTLINA SANDOMIERSKA<\/strong>, makroregion w Polsce Po\u0142udniowej, w prowincji Kotliny Podkarpackie i podprowincji Kotliny Podkarpackie Zachodnie. Ma kszta\u0142t tr\u00f3jk\u0105ta, zamkni\u0119tego: od po\u0142udnia progiem Pog\u00f3rza Karpackiego, od strony p\u00f3\u0142nocno-zachodniej Wy\u017cyn\u0105 Ma\u0142opolsk\u0105 i od strony p\u00f3\u0142nocno-wschodniej Roztoczem. Ma powierzchni\u0119 oko\u0142o 14,5 tysi\u0105ca km2. Jej ukszta\u0142towanie jest ma\u0142o zr\u00f3\u017cnicowane (wysoko\u015bci bezwzgl\u0119dne wahaj\u0105 si\u0119 w granicach 138 m \u2013 266 m). Miasto Mielec le\u017cy w centralnej cz\u0119\u015bci Kotliny, w mezoregionie Wysoczyzny Centralne i regionie Dolina Wis\u0142oki. Oko\u0142o 75 % powierzchni Kotliny zajmuj\u0105 gleby piaskowe. W dolinach rzek, m.in. Wis\u0142oki (zachodnia cz\u0119\u015b\u0107 Mielca), wytworzy\u0142y si\u0119 stosunkowo urodzajne mady. Do ko\u0144ca XIV w. teren Kotliny pokryty by\u0142 lasami. W XV w. rozwin\u0119\u0142o si\u0119 osadnictwo w jej centralnej cz\u0119\u015bci i z tym procesem wi\u0105za\u0142o si\u0119 wycinanie las\u00f3w dla uzyskania ziemi pod uprawy. W taki w\u0142a\u015bnie spos\u00f3b pozyskano m.in. tereny pod miasto Mielec i pola dla jego mieszka\u0144c\u00f3w. W rezultacie dalszego wycinania las\u00f3w pod miasta i inne miejscowo\u015bci oraz na cele rolnicze, pozosta\u0142y na opisywanym terenie trzy kompleksy le\u015bne: Puszcza Niepo\u0142omicka, Puszcza Sandomierska i Puszcza Solska. Mielec le\u017cy przy po\u0142udniowo-zachodniej cz\u0119\u015bci Puszczy Sandomierskiej i w swoich granicach ma niewielki obszar le\u015bny. Centralne po\u0142o\u017cenie Mielca w Kotlinie, a szczeg\u00f3lnie s\u0105siedztwo rzeki Wis\u0142oki od strony zachodniej oraz las\u00f3w os\u0142aniaj\u0105cych miasto od wschodu i p\u00f3\u0142nocnego wschodu, wytworzy\u0142o klimat korzystny dla upraw. (Szerzej o klimacie w odr\u0119bnym ha\u015ble.)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOTULA FRANCISZEK,<\/strong> urodzony 26 III 1900 r. w G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim. Uko\u0144czy\u0142 Seminarium Nauczycielskie w Rzeszowie z matur\u0105 w 1920 r. i Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski w Toruniu w 1929 r. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. Jako nauczyciel pracowa\u0142 w szko\u0142ach powszechnych w Straszydle, G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim, Tyczynie i Szkole Powszechnej nr 1 w Rzeszowie. Jego pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142a historia i zbieranie pami\u0105tek z przesz\u0142o\u015bci. W 1935 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem nowo powsta\u0142ego Towarzystwa Regionalnego Ziemi Rzeszowskiej, kt\u00f3re powierzy\u0142o mu misj\u0119 utworzenia Muzeum Regionalnego Ziemi Rzeszowskiej. Zadanie to zrealizowa\u0142 i by\u0142 pierwszym spo\u0142ecznym kustoszem nowej plac\u00f3wki muzealnej w Rzeszowie. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 m.in. kierownikiem szko\u0142y w Zwi\u0119czycy (1940-1943) i kierownikiem Muzeum Miejskiego w Rzeszowie. Po II wojnie \u015bwiatowej, poza funkcj\u0105 w Muzeum Miejskim zatrudniony by\u0142 przez pewien czas\u00a0 w Wydziale Kultury i Sztuki WRN, a nast\u0119pnie jako kierownik Wydzia\u0142u Kultury i Sztuki Urz\u0119du Miejskiego w Rzeszowie. W latach 1950-1959 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora pomy\u015blnie rozwijaj\u0105cego si\u0119 Muzeum Okr\u0119gowego w Rzeszowie. Za szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi nadano mu tytu\u0142 docenta, mimo braku stopni naukowych. Od 1959 r. do 1970 r. kierowa\u0142 Dzia\u0142em Etnograficznym tego\u017c Muzeum Okr\u0119gowego. W tym czasie przez cztery kadencje by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Szczeg\u00f3lnie ceni\u0142 sobie i preferowa\u0142 bezpo\u015brednie kontakty z lud\u017ami i ich wytworami w terenie oraz tworzenie dokumentacji kultury ludowej. Od 1957 r. organizowa\u0142 i by\u0142 kierownikiem oko\u0142o 20 oboz\u00f3w naukowo-badawczych na terenie wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. M.in. w 1966 r. kierowa\u0142 badaniami teren\u00f3w od Mielca do D\u0119bicy (po obu stronach rzeki Wis\u0142oki), a w 1967 r. teren\u00f3w od Mielca do uj\u015bcia Wis\u0142oki do Wis\u0142y. Wbrew wcze\u015bniejszym opiniom o nieciekawym terenie, po przeprowadzeniu bada\u0144 stwierdzi\u0142, \u017ce by\u0142y to nies\u0142uszne opinie. Po uzyskaniu bogatych i oryginalnych materia\u0142\u00f3w doszed\u0142 do wniosku, \u017ce nale\u017cy wyr\u00f3\u017cni\u0107 region etnograficzny Mieleckie (zwi\u0105zany z dolnym biegiem Wis\u0142oki) od s\u0105siednich region\u00f3w: Krakowiak\u00f3w Wschodnich, Ropczyckiego, Lasowiak\u00f3w i Nadwi\u015blan. Pok\u0142osiem bada\u0144 by\u0142a wystawa z bada\u0144 etnograficznych w Mieleckiem, eksponowana w Muzeum Okr\u0119gowym w Rzeszowie w 1967 r. oraz publikacje: Geneza region\u00f3w etnograficznych wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego<\/em> (Mielec 1968) i Prace i materia\u0142y z bada\u0144 etnograficznych w Mieleckiem<\/em> (Rzesz\u00f3w 1970). Na podstawie olbrzymiego materia\u0142u, jaki zebra\u0142 w kontaktach z r\u00f3\u017cnymi regionami, napisa\u0142 oko\u0142o 600 r\u00f3\u017cnych prac, w tym blisko 30 ksi\u0105\u017cek. Najwa\u017cniejsze z nich to: Z dziej\u00f3w Rzeszowa 1939-1944. Losy rzeszowskich zabytk\u00f3w i pami\u0105tek <\/em>(Rzesz\u00f3w 1947 i 1998), Z Sandomierskiej Puszczy<\/em> (Krak\u00f3w 1962), Folklor s\u0142owny osobliwy Lasowiak\u00f3w, Rzeszowiak\u00f3w i Pog\u00f3rzan<\/em> (Lublin 1969), Rozmowy ze skorupami<\/em> (Rzesz\u00f3w 1969), Hej, leluja<\/em> (Warszawa 1970), Po Rzeszowskim Pog\u00f3rzu b\u0142\u0105dz\u0105c<\/em> (Krak\u00f3w 1975), Opowie\u015bci ziemi<\/em> (Rzesz\u00f3w 1975), Znaki przesz\u0142o\u015bci<\/em> (Warszawa 1976), Muzykanty<\/em> (Warszawa 1979), U \u017ar\u00f3de\u0142<\/em> (Rzesz\u00f3w 1983), Przeciw urokom: wierzenia i obrz\u0119dy na Pog\u00f3rzu, Rzeszowiak\u00f3w i Lasowiak\u00f3w<\/em> (Warszawa 1989). By\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Historycznej PAN w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, nagrod\u0105 Oskara Kolberga, godno\u015bci\u0105 Honorowego Obywatela Miasta Le\u017cajska, nazw\u0105 ulicy w Rzeszowie oraz patronatem Muzeum Etnograficznego w Rzeszowie i Miejsko-Gminnego Domu Kultury w G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim. Zmar\u0142 22 IV 1983 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOTULSKA CECYLIA (z domu OLSI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 1 XI 1921 r. w Rakowie, powiat opatowski, c\u00f3rka Szczepana i Marii z domu Sikora. Do szko\u0142y powszechnej ucz\u0119szcza\u0142a w rodzinnej miejscowo\u015bci. W latach 1943-1944 nale\u017ca\u0142a (wraz z m\u0119\u017cem Ludwikiem) do Armii Krajowej (plac\u00f3wka w Rakowie, Obw\u00f3d Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski, Okr\u0119g Radomsko-Kielecki). By\u0142a \u0142\u0105cznikiem, posiada\u0142a pseudonim \u201eCelinka\u201d. Oko\u0142o 1950 r. przyby\u0142a do Mielca. W latach 1968-1982 pracowa\u0142a w WSK Mielec jako pracownik fizyczny. Od 1977 r. nale\u017ca\u0142a do ZBoWiD \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu, a od 1990 r. do \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu. W 1992 r. otrzyma\u0142a awans na stopie\u0144 sier\u017canta. Zmar\u0142a 22 XI 2002 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOTULSKI LUDWIK<\/strong>, urodzony 19 VIII 1912 r. w Podleszanach, syn J\u00f3zefa i Katarzyny. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzamin dojrza\u0142o\u015bci zda\u0142 w 1932 r. W p\u00f3\u017aniejszych latach s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku. W czasie okupacji hitlerowskiej zorganizowa\u0142 plac\u00f3wk\u0119 Armii Krajowej w Rakowie i zosta\u0142 jej dow\u00f3dc\u0105. Posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika i pseudonim \u201e\u017bbik\u201d. Po wojnie zosta\u0142 aresztowany przez NKWD, ale zwolniono go po otrzymaniu wiadomo\u015bci, \u017ce w czasie okupacji ukrywa\u0142 \u017co\u0142nierza radzieckiego. Wyjecha\u0142 na Ziemie Odzyskane i w latach 40. pracowa\u0142 w Urz\u0119dach Skarbowych w Bystrzycy \u015al\u0105skiej i Lw\u00f3wku \u015al\u0105skim, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika. Oko\u0142o 1950 r. przyby\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca. Pracowa\u0142 w WSK Mielec i nast\u0119pnie w Inspektoracie Kontrolno-Rewizyjnym w Rzeszowie. Nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Partyzanckim. Zmar\u0142 w 1957 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWAL JERZY LESZEK<\/strong>, urodzony 1 IV 1946 r. w Kwidzyniu, syn W\u0142adys\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Tyniec. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1964 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Technikum Mechaniczne w Mielcu (1969). W latach 1961-1968 by\u0142 zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej \u201eStali\u201d Mielec. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w biegu na 400 m, ale biega\u0142 tak\u017ce sprinty oraz by\u0142 cz\u0142onkiem sztafet 4×400 m i rzadziej 4×100 m. Nale\u017ca\u0142 do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki okr\u0119gu rzeszowskiego oraz kadry CRZZ. Studia na Politechnice Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1974 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w kwietniu 1966 r. w WSK Mielec i do 1969 r. pracowa\u0142 na stanowiskach m.in. starszego magazyniera i planisty. W okresie I 1970 r. \u2013 VII 1975 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym, a nast\u0119pnie w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego na stanowiskach: konstruktora, starszego konstruktora i specjalisty konstruktora. Przej\u015bciowym miejscem pracy okaza\u0142o si\u0119 Przedsi\u0119biorstwo TSB \u201eTransbud\u201d \u2013 Oddzia\u0142 w D\u0105browie G\u00f3rniczej, gdzie kierowa\u0142 Stacj\u0105 Obs\u0142ugi (VII 1975 r. \u2013 V 1976 r.). W maju 1976 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec i w Zak\u0142adzie Aparatury Wtryskowej pe\u0142ni\u0142 funkcje: starszego mistrza, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u, kierownika Wydzia\u0142u i dyrektora Zak\u0142adu AW. Od III 1990 r. do IV 1993 r. by\u0142 asystentem dyrektora ds. produkcji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W kwietniu 1993 r. powr\u00f3ci\u0142 do Wytw\u00f3rni AW Sp. z o.o. (po restrukturyzacji) na stanowisko szefa produkcji. Od III 1997 r. do VI 2000 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Zespo\u0142\u00f3w Kooperacyjnych Sp. z o.o. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142ki i kierownik jej Pionu Handlowego. Od VII 2000 r. pozostawa\u0142 przez pewien okres bez pracy, a nast\u0119pnie zosta\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Ceramiki Budowlanej w Chmielowie. Z pocz\u0105tkiem 2001 r. przeszed\u0142 do Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. na stanowisko mistrza. W latach 80. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Sprawuj\u0105c kierownicze funkcje, koordynowa\u0142 w latach 1982-1989 przedsi\u0119wzi\u0119cia Zak\u0142adu Aparatury Wtryskowej zwi\u0105zane z patronatami nad Domem Dziecka w Skopaniu, Przedszkolem nr 3 w Mielcu i Sekcj\u0105 Siatk\u00f3wki Kobiet FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. By\u0142 tak\u017ce radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w kadencji 1984-1988. Pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Prezydium MRN oraz przewodnicz\u0105cego Komisji Gospodarki Komunalnej, Budownictwa i Ochrony \u015arodowiska MRN. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Za Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego, Br\u0105zowym Medalem Za Zas\u0142ugi Dla Obronno\u015bci Kraju i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS PZL-Stal Mielec. Od grudnia 2003 r. otrzymywa\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne, a w 2006 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWAL STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 XI 1932 r. w Grz\u0119sce, powiat przeworski, syn J\u00f3zefa i Anny z Zamorskich. W 1950 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego w Przeworsku i zda\u0142 matur\u0119.\u00a0W latach 1950-1951 ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Laborant\u00f3w Medycznych w Krakowie. Studia lekarskie odby\u0142 w latach 1951-1957 w Akademii Medycznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Od 1958 r do 1980 r. pracowa\u0142 jako lekarz przemys\u0142owy w Przychodni Zak\u0142adowej WSK Mielec, w tym w latach 1969-1973 jako kierownik tej\u017ce Przychodni, a w latach 1974-1980 \u2013 dyrektor Przemys\u0142owego Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu. W 1961 r. zdoby\u0142 3. miejsce w Konkursie Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego za prac\u0119 Ujemne oddzia\u0142ywanie \u017cywic epoksydowych na pracownika w WSK Mielec. Ponadto w latach 1962-1965 w wolnych godzinach pracowa\u0142 w Wiejskim O\u015brodku Zdrowia w Czerminie. W okresie 1969-1974 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu (w wymiarze po\u0142owy etatu). W 1962 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu medycyny przemys\u0142owej, w 1966 r. \u2013 II stopie\u0144 z medycyny przemys\u0142owej, w 1974 r. \u2013 II stopie\u0144 z organizacji ochrony zdrowia, w 1977 r.\u00a0\u2013 II stopie\u0144 z medycyny sportowej i w 1983 r. \u2013 I stopie\u0144 z medycyny wewn\u0119trznej. W 1978 r. obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 Biologiczne i spo\u0142eczne skutki oddzia\u0142ywania drga\u0144 mechanicznych na cz\u0142owieka w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1980 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1998 r. pracowa\u0142 na stanowisku lekarza rejonowego w Przychodni Rejonowej nr 2 w Mielcu. Od 1982 r. by\u0142 bieg\u0142ym s\u0105dowym S\u0105du Okr\u0119gowego w Rzeszowie. W 1985 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu\u00a0i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1990 r. Ponadto od 1970 r. pracowa\u0142 w Poradni Medycyny Sportowej, a od 1993 r. jako lekarz podstawowej opieki zdrowotnej w Ambulatorium MSWiA w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 prowadzi\u0142 niezwykle aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Przez wiele lat by\u0142 dzia\u0142aczem PCK. Wiele kadencji sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa ZZ PCK przy WSK Mielec, a nast\u0119pnie prezesa Zarz\u0105du Rejonowego PCK w Mielcu. W 1978 r. zosta\u0142 wybrany cz\u0142onkiem Prezydium Zarz\u0105du Okr\u0119gowego PCK w Rzeszowie i w 1990 r. jego prezesem, a od 1 XII 2001 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Podkarpackiego Zarz\u0105du Okr\u0119gowego PCK w Rzeszowie i cz\u0142onka Krajowej Rady Reprezentant\u00f3w PCK w Warszawie. Od 1956 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Stronnictwa Demokratycznego, a w latach 1972-1976 cz\u0142onkiem Komisji Zdrowia Centralnego Komitetu SD w Warszawie. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w pracy zwi\u0105zkowej, m.in. w latach 1970-1980 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Zdrowia Centralnej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Warszawie, w latach 1984-2001 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego, a p\u00f3\u017aniej zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Zwi\u0105zkowej Rady Zak\u0142adowej przy ZOZ w Mielcu. Sprawowa\u0142 tak\u017ce mandaty radnego Powiatowej Rady Narodowej, Miejskiej Rady Narodowej i Rady Miejskiej oraz Rady Powiatowej w Mielcu. Wieloletni\u0105 prac\u0105 zawodow\u0105\u00a0i spo\u0142eczn\u0105 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju s\u0142u\u017cby zdrowia i opieki spo\u0142ecznej w Mielcu i jego regionie. Otrzyma\u0142 wiele odznacze\u0144 i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. Krzy\u017c Oficerski OOP i Krzy\u017c Kawalerski OOP, Odznak\u0119 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Honorowe Odznaki PCK wszystkich stopni, \u201eKryszta\u0142owe Serce\u201d PCK, Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Fizycznej\u201d i tytu\u0142 Cz\u0142onka Honorowego PCK. W 1985 r. zosta\u0142 wpisany do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. By\u0142 bieg\u0142ym s\u0105dowym woj. podkarpackiego. W 2008 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142ami Honorowego Prezesa Rejonu PCK w Mielcu i Honorowego Prezesa Podkarpackiego Oddzia\u0142u Okr\u0119gowego PCK w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d. Zmar\u0142 7 III 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

KOWAL W\u0141ADYS\u0141AW PIOTR<\/b>, urodzony 24 V 1920 r. w Tarnowie, syn Ignacego i Joanny z domu Kawa. W latach 30. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w prywatnym zak\u0142adzie w Tarnowie. W 1938 r. przyby\u0142 do Mielca i uczestniczy\u0142 w budowie i rozruchu Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych \u2013 Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu \u2013 Cyrance, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 do pierwszych dni wrze\u015bnia 1939 r. jako tokarz na Wydziale Obr\u00f3bki Mechanicznej. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 uda\u0142 si\u0119 z wieloma innymi pracownikami mieleckiej fabryki na wsch\u00f3d. Dotar\u0142 do Kowela, ale wobec rosn\u0105cego niebezpiecze\u0144stwa aresztowania powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i ponownie zatrudni\u0142 si\u0119 w mieleckiej fabryce samolot\u00f3w (FWM), zarz\u0105dzanej ju\u017c przez niemieckich okupant\u00f3w. Wbrew swojej naturze uczestniczy\u0142 w tzw. ma\u0142ym sabota\u017cu. W okresie od 29 IV 1945 r. \u2013 21 IV 1949 r., ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych pracowa\u0142 w Kwidzyniu, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i WSK i pracowa\u0142 na Wydziale 41. Za sumienn\u0105 i sprawn\u0105 prac\u0119 zosta\u0142 nagrodzony tytu\u0142em przodownika pracy, a jego portret by\u0142 umieszczony w galerii przodownik\u00f3w na terenie WSK i miasta. W procesie wprowadzania m\u0142odych ludzi do pracy wykazywa\u0142 wyj\u0105tkowe zdolno\u015bci pedagogiczne. W zwi\u0105zku z podj\u0119ciem nowych zada\u0144 zosta\u0142 przeniesiony do Wydzia\u0142u 52. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci politycznej i zwi\u0105zkowej. Na pocz\u0105tku lat 60. uko\u0144czy\u0142 wieczorowe Technikum Mechaniczne w Mielcu. Po utworzeniu warsztat\u00f3w szkolnych w 1963 r. skierowano go do pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105. W nauczaniu zawodu zwraca\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 na jako\u015b\u0107, ale jednocze\u015bnie mobilizowa\u0142 do sprawno\u015bci poprzez wprowadzenie wsp\u00f3\u0142zawodnictwa w\u015br\u00f3d uczni\u00f3w. Jako dzia\u0142acz zwi\u0105zkowy pomaga\u0142 materialnie biednej, ale zdolnej m\u0142odzie\u017cy. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Przodownika Pracy. Zmar\u0142 30 VII 2006 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALCZUK BARBARA (z domu KAYSIEWICZ)<\/strong>, urodzona 1 V 1943 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zbigniewa i Janiny z Paluchowskich. Absolwentka 11-letniej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO 27 i II LO), matur\u0119 zda\u0142a w 1961 r. Studiowa\u0142a filologi\u0119 polsk\u0105 na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i w 1968 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W latach 1968-1985 pracowa\u0142a jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego w Szkole Podstawowej nr 71 im. J. Kusoci\u0144skiego w Poznaniu, a w latach 1985-1991 uczy\u0142a j\u0119zyka polskiego w Szkole Podstawowej nr 12 w Poznaniu. W 1974 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 dydaktyczno-wychowawcz\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142a m.in. Nagrod\u0119 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz Odznak\u0119 Zas\u0142u\u017cony dla Miasta Poznania. W 1991 r. przesz\u0142a na rent\u0119 chorobow\u0105 i powr\u00f3ci\u0142a do Mielca. Tu zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, za co zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Od kilkunastu lat wsp\u00f3\u0142pracuje z Agencj\u0105 Wydawniczo-Reklamow\u0105 Korso jako korektor i korespondent. Uczestniczy\u0142a te\u017c w gromadzeniu materia\u0142\u00f3w do niniejszej Encyklopedii miasta Mielca<\/em> i by\u0142a adiustatorem I tomu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALCZUK BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 XII 1940 r. w \u0141opatynie, syn Bazylego i Bronis\u0142awy z domu Gil. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w G\u00f3rze \u015al\u0105skiej, matur\u0119 zda\u0142 w 1958 r. Uczy\u0142 si\u0119 tak\u017ce w Szkole Laborant\u00f3w Chemicznych w Jeleniej G\u00f3rze i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1959 r., a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako laborant w Jeleniog\u00f3rskich Zak\u0142adach Celulozy i W\u0142\u00f3kien Sztucznych. Od 1960 r. do 1990 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku. W latach 1960-1963 ucz\u0119szcza\u0142 do Oficerskiej Szko\u0142y Wojsk Chemicznych w Krakowie i po jej uko\u0144czeniu otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Od 1963 r. do 1971 r. pracowa\u0142 na stanowiskach sztabowych w wojskach Obrony Powietrznej Kraju (OPK), pe\u0142ni\u0105c kolejno funkcje: dow\u00f3dcy plutonu w 3 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego OPK we Wroc\u0142awiu, szefa zabezpieczenia chemicznego 62 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego OPK (awans na stopie\u0144 porucznika) i szefa zabezpieczenia chemicznego 17 Pu\u0142ku Radiotechnicznego OPK w Poznaniu (awans na stopie\u0144 kapitana). W latach 1971-1990 by\u0142 kolejno wyk\u0142adowc\u0105, starszym wyk\u0142adowc\u0105 i kierownikiem szkolenia obronnego w Studium Wojskowym Politechniki Pozna\u0144skiej w Poznaniu (awanse na stopnie majora i podpu\u0142kownika). W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Rolniczo-Techniczn\u0105 w Poznaniu (z tytu\u0142em in\u017cyniera technologa), w 1980 r. Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu, gdzie otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki oraz studium podyplomowe z zakresu nowych technik kszta\u0142cenia \u2013 tak\u017ce na Uniwersytecie w Poznaniu. Od 23 IX 1991 r. zamieszka\u0142 na sta\u0142e w Mielcu i w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. 12 XII 1996 r. zosta\u0142 prezesem mieleckiego Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy WP. Od 15 VIII 1997 r. do 3 IX 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady ds. Kombatant\u00f3w i Os\u00f3b Represjonowanych w Mielcu. W ramach dzia\u0142alno\u015bci tych organizacji jest od 1997 r. wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu uroczysto\u015bci zwi\u0105zkowych i kombatanckich w Mielcu. 31 I 1997 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem\u2013za\u0142o\u017cycielem Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego, a nast\u0119pnie jego wiceprezesem. Ponadto od szeregu lat wsp\u00f3\u0142pracuje z czasopismami og\u00f3lnopolskimi i lokalnymi. W okresie s\u0142u\u017cby wojskowej publikowa\u0142 w: \u201ePrzegl\u0105dzie Obrony Cywilnej\u201d, \u201ePrzegl\u0105dzie Obrony Terytorialnej Kraju\u201d i \u201ePrzegl\u0105dzie Wojsk L\u0105dowych\u201d. Otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie miesi\u0119cznika og\u00f3lnopolskiego \u201ePrzegl\u0105d OC\u201d za artyku\u0142y w 1986 r. Od 1996 r. zamieszcza artyku\u0142y o dzia\u0142alno\u015bci mieleckiego Ko\u0142a ZB\u017bZ i OR WP w miesi\u0119czniku og\u00f3lnopolskim \u201eG\u0142os Weterana\u201d oraz w prasie mieleckiej (\u201eG\u0142os Mielecki\u201d, \u201eKorso\u201d, \u201eWizjer Regionalny\u201d), w kt\u00f3rej publikuje ponadto artyku\u0142y o tematyce kulturalnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Medalem 40-lecia PRL. Funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu pe\u0142ni\u0142 do 2008 r. Jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego. Ponadto dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie, m.in. jako sekretarz zarz\u0105du Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (trzy kadencje), wiceprezes zarz\u0105du Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego (cztery kadencje), cz\u0142onek Powiatowej Rady ds. Kombatant\u00f3w i Os\u00f3b Represjonowanych (do 2015 r.) oraz cz\u0142onek Rady Osiedla T. Ko\u015bciuszki. Pisze artyku\u0142y do Tygodnika Regionalnego Korso\u201d i og\u00f3lnopolskiego pisma \u201eG\u0142os Weterana i Rezerwisty\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Medalem \u201ePro Memoria\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych RP, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla LOK\u201d, Medalem XXX-lecia Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy RP oraz Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla G\u0142osu Weterana i Rezerwisty\u201d, nagrod\u0105 dziennikarsk\u0105 \u201eZ\u0142ota Sowa\u201d i tytu\u0142em \u201eAutor Roku 2009\u201d czasopisma \u201eG\u0142os Weterana i Rezerwisty\u201d. W 2012 r. zosta\u0142 wpisany do \u201eHonorowej Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego\u201d. W 2019 r. otrzyma\u0142 mielecki tytu\u0142 Aktywnego Seniora.\u00a0<\/p>\r\n

KOWALCZYK BARTOSZ<\/strong>, urodzony 18 XII 1996 r. w D\u0105browie Bia\u0142ostockiej, syn Wojciecha i Agaty z domu Burel. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 jako junior w S\u0142onecznym Stoku Bia\u0142ystok. Absolwent Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego w Gda\u0144sku z matur\u0105 w 2015 r. W tym okresie gra\u0142 w SMS Gda\u0144sk, w tym dwa sezony z I lidze. W sezonie 2014\/2015 zdoby\u0142 154 gole i zaj\u0105\u0142 4. miejsce w tabeli najlepszych strzelc\u00f3w. W latach 2015-2018 wyst\u0119powa\u0142 w ekstraklasowym zespole Azoty Pu\u0142awy na pozycji \u015brodkowego rozgrywaj\u0105cego i zdobywaj\u0105c 109 goli przyczyni\u0142 si\u0119 do trzykrotnego zdobycia przez t\u0119 dru\u017cyn\u0119 br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski. Przed sezonem 2018\/2019 zosta\u0142 wypo\u017cyczony do ekstraklasowej SPR Stal Mielec i w tym zespole zosta\u0142 pierwszym rozgrywaj\u0105cym. W I rundzie zdoby\u0142 71 goli i przez \u201eSportowe Fakty\u201d zosta\u0142 wybrany na najlepszego \u015brodkowego rozgrywaj\u0105cego Superligi. Jest wielokrotnym reprezentantem Polski. W reprezentacji U-18 gra\u0142 m.in. w Mistrzostwach Europy w Polsce (2014 r.), w reprezentacji U-19 zagra\u0142 w Mistrzostwach \u015awiata w Rosji (2015 r.), a w reprezentacji m\u0142odzie\u017cowej U-21 wyst\u0105pi\u0142 w turnieju kwalifikacyjnym do Mistrzostw \u015awiata U-21 w Algierii (2017 r.). W grudniu 2018 r. (jako zawodnik Stali Mielec) zadebiutowa\u0142 w I reprezentacji Polski w wygranym meczu z Japoni\u0105 (25:25, rzuty karne \u2013 4:3) i zdoby\u0142 2 bramki. Od tego czasu jest powo\u0142ywany do reprezentacji i zagra\u0142 dotychczas 7 mecz\u00f3w. Przed sezonem 2019\/2020 powroci\u0142 do Azot\u00f3w Pu\u0142awy.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALCZYK EUGENIUSZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 VIII 1929 r. w Rz\u0119dzianowicach ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Hasek. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu jako ucze\u0144 W\u0142adys\u0142awa Micka w Mielcu. Po wojnie ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Liceum Humanistycznego w Tarnowie. Po maturze w 1949 r. studiowa\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a po uko\u0144czeniu studi\u00f3w w 1954 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Po prymicjach przez kilka miesi\u0119cy pozostawa\u0142 w Rz\u0119dzianowicach (z powodu braku zgody w\u0142adz \u015bwieckich na przeniesienie), a nast\u0119pnie jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Jazowsku (IX 1954\u20131960) i Gr\u00f3dku ko\u0142o Grybowa. W 1964 r. zosta\u0142 mianowany wikariuszem adiutorem, a w 1968 r. proboszczem tej parafii i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1979 r. W tym okresie doprowadzi\u0142 do wyremontowania ko\u015bcio\u0142a i budynk\u00f3w parafialnych. W latach 1979\u20131994 by\u0142 proboszczem w Chronowie ko\u0142o Nowego Wi\u015bnicza, a w latach 1994\u20131999 proboszczem w Zabrniu ko\u0142o Szczucina, gdzie przeprowadzi\u0142 szereg prac remontowych i modernizacyjnych. W 1999 r. \u2013 po uko\u0144czeniu 70 lat \u2013 zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza i rezydowa\u0142 w Zabrniu. Od 2002 r. by\u0142 rezydentem w parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu i pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej. W sierpniu 2014 r. zosta\u0142 powo\u0142any w sk\u0142ad Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Wojniczu jako kanonik honorowy. Odznaczony RM. Zmar\u0142 15 XII 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Rz\u0119dzianowicach.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWALCZYK MACIEJ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 VI 1956 r. w Krakowie, syn Bogumi\u0142a i Teresy z Matowskich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kr\u00f3la Jana III Sobieskiego w Krakowie z matur\u0105 w 1975 r. Studia Na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej im. Miko\u0142aja Kopernika w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce szereg szkole\u0144 specjalistycznych. Prac\u0119 w zawodzie lekarza rozpocz\u0105\u0142 w 1984 r. w Szpitalu Miejskim Specjalistycznym im. Gabriela Narutowicza w Krakowie, a nast\u0119pnie w latach 1985-2004 pracowa\u0142 w \u201eSzpitalu na Siemiradzkiego\u201d. Kolejnymi szpitalami, w kt\u00f3rych pracowa\u0142, by\u0142y: Szpital Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologiczny \u201eUJASTEK\u201d Sp. z o.o. (2004-nadal), Szpital Po\u0142o\u017cniczo-Operacyjny im. \u015bw. El\u017cbiety w Rostoce (2013-2014, ordynator), Szpital Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologiczny \u201eMEDIKOR\u201d Sp. z o.o. (2014-2018) i Szpital w Proszowicach SP ZOZ \u2013 Oddzia\u0142 Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologiczny (2018-2020, ordynator). Od 1 VII 2020 r. pracuje na stanowisku ordynatora Oddzia\u0142u Po\u0142o\u017cniczo-Ginekologicznego Szpitala Specjalistycznego w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWALCZYK STANIS\u0141AW<\/b>, urodzony 30 IV 1893 r. w Przybys\u0142awicach w rodzinie ch\u0142opskiej. W 1920 r. uko\u0144czy\u0142 Seminarium Nauczycielskie w J\u0119drzejowie. Uczy\u0142 i pe\u0142ni\u0142 funkcje w szko\u0142ach powszechnych w D\u0105br\u00f3wce, Tarnawej G\u00f3rze, Dzierzgowie\u00a0 (p.o. kierownika) i Cz\u0119stochowie (kierownik). Od 1 X 1934 r. do 1 IX 1939 r. pracowa\u0142 w administracji szkolnictwa okr\u0119gu mieleckiego jako zast\u0119pca inspektora. W dniu 1 XII 1939 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem dw\u00f3ch \u017ce\u0144skich szk\u00f3\u0142 powszechnych w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez okres okupacji hitlerowskiej i po wyzwoleniu Mielca (6 VIII 1944 r.) do 30 XI 1944 r. Od 1 XII 1944 r. do 30 IX 1946 r. ponownie pracowa\u0142 w Inspektoracie O\u015bwiaty w Mielcu na stanowisku podinspektora szkolnego. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Inspektorat O\u015bwiaty w J\u0119drzejowie (podinspektor), Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego Lubelskiego (kurator) i po likwidacji Kuratorium \u2013 Wydzia\u0142 O\u015bwiaty w Lublinie (kierownik). Od 1 IV 1951 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Akademii Medycznej w Lublinie na stanowisku wicedyrektora administracyjnego. Z dniem 1 VIII 1952 r. przeszed\u0142 do biblioteki AM, a w 1954 r. powierzono mu stanowisko jej dyrektora. Tak\u017ce w 1954 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowy Zaoczny Kurs Bibliotekarski w Warszawie, a w 1959 r. \u2013 studia II stopnia na Wydziale Filologicznym (specjalizacja: bibliotekoznawstwo) Uniwersytetu \u0141\u00f3dzkiego. W 1963 r. uzyska\u0142 doktorat nauk humanistycznych na podstawie rozprawy: Lubelskie Towarzystwo Lekarskie 1874-1944. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukowa i spo\u0142eczno-o\u015bwiatowa. <\/i>Jako dyrektor znacz\u0105co polepszy\u0142 warunki lokalowe biblioteki, czuwa\u0142 nad systematycznym wzbogacaniem ksi\u0119gozbioru i jego opracowaniem, a ponadto w 1969 r. zorganizowa\u0142 bibliotek\u0119 Studium Piel\u0119gniarskiego. Zainicjowa\u0142 wydawanie Kroniki Akademii Medycznej w Lublinie<\/i> i sam przygotowa\u0142 12 rocznik\u00f3w tej\u017ce Kroniki <\/i>(1959-1972). By\u0142 te\u017c autorem historii lubelskiej medycyny i monografii Lubelskie Towarzystwo Lekarskie<\/i> (PWN, 1987) oraz wielu innych publikacji. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Uhonorowany Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i bibliofilskim Orderem Bia\u0142ego Kruka ze S\u0142onecznikiem. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 31 III 1974 r. Zmar\u0142 10 III 1994 r. <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWALEWSKI MARIAN<\/strong>, urodzony 7 X 1900 r. By\u0142 podoficerem zawodowym Wojska Polskiego. Za udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. odznaczony zosta\u0142 Krzy\u017cem Walecznych. Zmar\u0142 16 XII 1950 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALIK BARBARA (z domu MALACZY\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 30 VI 1928 r. w K\u0119b\u0142owie, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Honoraty z domu Buczek. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142a w Mielcu i tu w 1944 r. uko\u0144czy\u0142a Miejsk\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105. Ju\u017c po wojnie ucz\u0119szcza\u0142a do Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tarnobrzegu, a nast\u0119pnie do Pa\u0144stwowego Liceum Sp\u00f3\u0142dzielczego II stopnia w Mi\u0142ocinie ko\u0142o Rzeszowa i tam w 1948 r. zda\u0142a matur\u0119. Na podstawie nakazu pracy 1 VII 1948 r. zosta\u0142a zatrudniona w Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym w Mielcu. Do 1963 r. pracowa\u0142a na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in.: cz\u0142onka Zarz\u0105du Banku, zast\u0119pcy kierownika dzia\u0142u kredyt\u00f3w, zast\u0119pcy dyrektora i g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. W 1963 r. przesz\u0142a do Rzeszowskiego Przedsi\u0119biorstwa Obrotu Nasionami \u201eCentrala Nasienna\u201d Oddzia\u0142 w Mielcu na stanowisko zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, a nast\u0119pnie g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. W 1966 r. powr\u00f3ci\u0142a do Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora i g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. Po uzyskaniu specjalistycznych uprawnie\u0144 kontrolowa\u0142a bilanse roczne w Bankach Sp\u00f3\u0142dzielczych w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim, a pod jej kierownictwem odbywali sta\u017ce lustratorzy Bank\u00f3w Sp\u00f3\u0142dzielczych i Banku Gospodarki \u017bywno\u015bciowej z terenu wojew\u00f3dztwa. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w Zespole Pracy Kobiet Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego BG\u017b w Rzeszowie, Ko\u0142ach Gospody\u0144 Wiejskich w powiecie mieleckim i Powiatowym Komitecie Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu \u2013 gminie wiejskiej. W 1987 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119 i zaj\u0119\u0142a si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142a cz\u0142onkiem zarz\u0105du i sekretarzem Oddzia\u0142u Polskiego Zwi\u0105zku Niewidomych w Mielcu (1990-2002), a po \u015bmierci m\u0119\u017ca zosta\u0142a cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w i Os\u00f3b Represjonowanych Oddzia\u0142 w Mielcu oraz Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych RP Oddzia\u0142 w Mielcu, gdzie od 2001 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezesa Oddzia\u0142u i sekretarza. By\u0142a jedn\u0105 z inicjatorek nadania nazwy ZIW miejskiemu parkowi przy ul. S. Staszica i postawienia tam obelisku z tablic\u0105 pami\u0105tkow\u0105, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 publikacji o dzia\u0142alno\u015bci ZIW RP w Mielcu. W 2003 r. zosta\u0142a powo\u0142ana do Powiatowej Spo\u0142ecznej Rady do spraw Os\u00f3b Niepe\u0142nosprawnych w Mielcu. Jest jedn\u0105 ze wsp\u00f3\u0142organizatorek Forum Organizacji Pozarz\u0105dowych w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Br\u0105zowym i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Finans\u00f3w PRL\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Bankowo\u015bci PRL\u201d oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eNIKE\u201d (za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ZIW). Zmar\u0142a 6 V 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

KOWALIK HENRYK JAN,<\/b> urodzony 11 IX 1925 r. w Ko\u0144skowoli, syn Jana i Zuzanny Gembal. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105, a nast\u0119pnie studia na Politechnice Wroc\u0142awskiej z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera w 1952 r. W tym samym roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Pracowa\u0142 w Dziale Gospodarki Narz\u0119dziowej, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Obr\u00f3bki Cieplnej. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: WKT-03, WKT Wydzia\u0142u Produkcji \u201eMikrus\u00f3w\u201d i Wydzia\u0142 43. Od 1 IV 1962 r. do 30 IX 1967 r. pracowa\u0142 w Zasadniczej Szkole Metalowej przy WSK na stanowisku kierownika warsztat\u00f3w szkolnych. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. Uko\u0144czy\u0142 dwuletnie studium dla nauczycieli, a nast\u0119pnie Podyplomowe Studium Wynalazczo\u015bci i Ochrony W\u0142asno\u015bci Przemys\u0142owej przy Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Uzyska\u0142 te\u017c uprawnienia rzecznika patentowego. Po powrocie do WSK (1 X 1967 r.) powierzono mu organizowanie kurs\u00f3w z zakresu przepis\u00f3w ochrony patentowej, w 1970 r. zosta\u0142 mianowany rzecznikiem patentowym, a\u00a0 w 1971 r. – koordynatorem Zespo\u0142u do Spraw Ochrony W\u0142asno\u015bci Przemys\u0142owej w OBR SK. By\u0142 niezwykle p\u0142odnym racjonalizatorem produkcji i wynalazc\u0105. W 1973 r. zdoby\u0142 1. miejsce we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie wynalazc\u00f3w w ramach Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego i Silnikowego za najwi\u0119ksz\u0105 ilo\u015b\u0107 patent\u00f3w, w tym 4 patent\u00f3w zastosowanych tak\u017ce w innych pa\u0144stwach (CSRS, NRD, RFN i Austrii).\u00a0 Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d \u2013 organu zak\u0142adowej organizacji partyjnej. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wieczorowej Szko\u0142y Aktywu. W lata 60. i 70. wybierano go na radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i pracowa\u0142 w Komisji Gospodarki Komunalnej i Rolnej. Odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami racjonalizatorskimi. Zmar\u0142 9 II 2006 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALIK JAN<\/strong>, urodzony 16 II 1922 r. w Wojs\u0142awiu, syn Jana i Julii z domu Mendryga\u0142. Ucz\u0119szcza\u0142 do Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum Handlowego w Mielcu, ale nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 fizycznie w firmie J. Hoenig (1 I 1940-31 XII 1941), m.in. przy budowie barak\u00f3w na Smoczce. W\u00f3wczas wst\u0105pi\u0142 do ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK) i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eB\u0142\u0119kitny\u201d. (Dow\u00f3dc\u0105 tr\u00f3jki by\u0142 Franciszek Kralisz z Wojs\u0142awia.) Otrzyma\u0142 rozkaz zatrudnienia si\u0119 na stacji kolejowej w Mielcu i prac\u0119 tak\u0105 otrzyma\u0142 1 I 1942 r. W 1943 r. przeniesiony zosta\u0142 do stacji kolejowej w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie do \u017burawicy jako dy\u017curny nadzorczy, a p\u00f3\u017aniej telegrafista i odprawiacz poci\u0105g\u00f3w. W czasie tych prac uczestniczy\u0142 w akcjach sabota\u017cowych\u00a0i przekazywa\u0142 wiadomo\u015bci o ruchu poci\u0105g\u00f3w, zw\u0142aszcza wojskowych. 28 I 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez Gestapo w czasie akcji sabota\u017cowej na stacji \u017burawica. Przebywa\u0142 w wi\u0119zieniach w Przemy\u015blu, Tarnowie i Krakowie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do obozu koncentracyjnego Krak\u00f3w-P\u0142asz\u00f3w, gdzie otrzyma\u0142 numer 12448. W obozie pozostawa\u0142 do 31 VII 1944 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 przekazany do obozu pracy przy budowie umocnie\u0144 wok\u00f3\u0142 Krakowa. 18 I 1945 r. przy pomocy AK wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w udanej ucieczce i powr\u00f3ci\u0142 do Wojs\u0142awia. Doko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 w Liceum Handlowym w Mielcu i w 1947 r. otrzyma\u0142 \u015bwiadectwo dojrza\u0142o\u015bci. Pracowa\u0142\u00a0w przedsi\u0119biorstwach handlowych i sp\u00f3\u0142dzielniach w Mielcu oraz na terenie powiatu mieleckiego. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du ds. handlu w Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej, kierownikiem Zak\u0142adu Handlu PZGS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d i prezesem Zarz\u0105du GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Czerminie. 1 III 1982 r. ze wzgl\u0119du na stan zdrowia przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie, m.in.: w Zwi\u0105zku Zawodowym Pracownik\u00f3w Handlu i Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci, Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, Ludowym Klubie Sportowym T\u0119cza Mielec i Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Czerminie. By\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych Hitlerowskich Wi\u0119zie\u0144 i Oboz\u00f3w Koncentracyjnych oraz Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych RP. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem O\u015bwi\u0119cimskim, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz licznymi odznakami sp\u00f3\u0142dzielczymi i zwi\u0105zkowymi. Zmar\u0142 22 XII 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"KOWALIK KRYSTYNA ALDONA<\/strong>, urodzona 9 I 1975 r. w Mielcu, c\u00f3rka Henryka i Franciszki z domu W\u0119grzyn. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. W tym samym roku zosta\u0142a wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielk\u0105 firmy GALMET S.C. w Mielcu i pozostaje ni\u0105 nadal. Studiowa\u0142a na Wydziale Prawa Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2007 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra, a w nast\u0119pnym roku na tej samej uczelni uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu prawa pracy i ubezpiecze\u0144 spo\u0142ecznych. W 2015 r. podj\u0119\u0142a dodatkow\u0105 prac\u0119 jako nauczyciel w szko\u0142ach dla doros\u0142ych \u201eTorus\u201d i \u201eSigma\u201d w Mielcu. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu VII kadencji\u00a0 (2018-2023), a po rezygnacji jednego z radnych powierzono jej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Komisji Rewizyjnej. Wraz z m\u0119\u017cem Romanem sponsoruj\u0105 r\u00f3\u017cne przedsi\u0119wzi\u0119cia spo\u0142eczne, g\u0142\u00f3wnie o charakterze religijnym i sportowym. Ponadto przeznacza swoj\u0105 diet\u0119 radnej osobom potrzebuj\u0105cym pomocy, szczeg\u00f3lnie chorym. W 2019 r. rozpocz\u0119\u0142a studia doktoranckie na Wydziale Prawa Pracy Wy\u017cszej Szko\u0142y Prawa i Administracji w Rzeszowie.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWALIK WIKTOR JAN,<\/strong> urodzony 25 VII 1959 r. w Mielcu, syn Jana i Barbary z Malczy\u0144skich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1978 r. Studia na Wydziale Fizyki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1992 r. z tytu\u0142em magistra fizyki. Ponadto w 2003 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1984 r. w Szkole Podstawowej w Izbiskach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Glinach Ma\u0142ych i Szkole Podstawowej w Uj\u015bciu, gdzie w latach 1992-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora. Od 1998 r. do 2003 r. by\u0142 dyrektorem Gimnazjum w Gaw\u0142uszowicach, a w latach 2003-2006 nauczycielem w tej\u017ce szkole. W 2006 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Gminy w Gaw\u0142uszowicach jako sekretarz gminy i zast\u0119pca w\u00f3jta i funkcje te pe\u0142ni nadal. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek OSP Krzemienica. W latach 2002-2009 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Odrodzonego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec. W czerwcu 2018 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania PROWENT Mielec, zrzeszaj\u0105cej 11 gmin z powiat\u00f3w: mieleckiego, d\u0105browskiego i d\u0119bickiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.<\/p>\r\n

\"\"KOWALIK ROMAN<\/strong>, urodzony 5 IX 1977 r. w Mielcu, syn Zdzis\u0142awa i Zofii z domu Madej. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Wychowania Fizycznego i Turystyki Wszechnicy \u015awi\u0119tokrzyskiej z tytu\u0142em magistra. Prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Jego pasj\u0105 od m\u0142odo\u015bci jest sport. By\u0142 zawodnikiem dru\u017cyn pi\u0142ki no\u017cnej: Start Wola Mielecka, Ikarus Tusz\u00f3w Narodowy i KS Ostrovia Ostrowy Baranowskie. Uzyska\u0142 licencj\u0119 trenera pi\u0142ki no\u017cnej UEFA B. Jest znanym w \u015brodowisku dzia\u0142aczem sportowym i charytatywnym oraz sponsorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142ecznych, g\u0142\u00f3wnie w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Akademii Pi\u0142karskiej Pi\u0142karskieNadzieje w Mielcu. Od 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa klubu pi\u0142ki r\u0119cznej Handball Stal Mielec SA. i sponsoruje ten klub. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem turniej\u00f3w pi\u0142ki r\u0119cznej. Wspiera te\u017c w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci r\u00f3\u017cne inicjatywy sportowe, m.in. sponsorowa\u0142 sztuczne o\u015bwietlenie boiska pi\u0142karskiego KS Ostrovia Ostrowy Baranowskie, pierwsze tego typu na terenie powiatu kolbuszowskiego. By\u0142 te\u017c jednym z inicjator\u00f3w i sponsor\u00f3w akcji pomocy mistrzowi Polski w pi\u0142ce r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn \u0141om\u017ca Vive Kielce w sezonie 2020\/2021. Opiekuje si\u0119 ko\u015bcio\u0142em pomocniczym pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w osiedlu Wojs\u0142aw. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZPN, tytu\u0142em \u201eMecenas Sportu \u2013 2019\u201d w Plebiscycie \u201eKorso\u201d, Nagrod\u0105 Starosty Powiatu Mieleckiego i Prezydenta Miasta Mielca za organizacj\u0119 turnieju pi\u0142ki r\u0119cznej z udzia\u0142em najlepszych polskich dru\u017cyn oraz podzi\u0119kowaniami za pomoc \u0141om\u017cy Vive Kielce.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALIK ZBIGNIEW KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 6 X 1923 r. w Sosnowcu, syn Jana i Katarzyny z domu Szczepanik. Jesieni\u0105 1939 r., chroni\u0105c si\u0119 przed wywozem do III Rzeszy, uciek\u0142 do Stalowej Woli i tam pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Badawczo-Do\u015bwiadczalnym (Stalwerke Brankschwaiwerk Stalowa Wola). Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej w 1944 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska. Uko\u0144czy\u0142 Frontow\u0105 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Piechoty w Lublinie i w stopniu podporucznika dowodzi\u0142 plutonem mo\u017adzierzy, a nast\u0119pnie plutonem zwiadowczym 3 batalionu 33 pu\u0142ku piechoty 7 Dywizji \u0141u\u017cyckiej, w walkach na szlaku bojowym: Kutno \u2013 Wroc\u0142aw \u2013 Budziszyn\u00a0\u2013 Freiwaldau \u2013 Tomasdorf \u2013 Rotenburg (forsowanie Nysy \u0141u\u017cyckiej) \u2013 Oberschraibehau (Szklarska Por\u0119ba). Po wojnie zosta\u0142 zwolniony ze s\u0142u\u017cby z powodu pilnej potrzeby opieki nad rodzin\u0105. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Ubezpieczalni w Sosnowcu jako pracownik ksi\u0119gowo\u015bci. W 1951 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Technikum Mechanicznym jako kierownik internatu i nauczyciel przysposobienia wojskowego. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu, a w dalszych latach \u2013 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Rezerwy w Raciborzu i Studium Pedagogiczne (dla nauczycieli przysposobienia wojskowego) w Rzeszowie. Sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad Izb\u0105 Pami\u0119ci w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych, po kt\u00f3rych otrzymywa\u0142 awanse na stopie\u0144 porucznika (1960) i kapitana (1975). By\u0142 cz\u0142onkiem ZBoWiD, ZNP i ZB\u017bZiOR. W 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze do 1990 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu. W 2001 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 majora. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem KEN, Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, Patentem Nr 60595 z tytu\u0142em \u201eWeterana Walk o Wolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Ojczyzny\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d. Zmar\u0142 24 VII 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALSKI JAN KAZIMIERZ,<\/strong>\u00a0urodzony 23 X 1895 r. w Radomy\u015blu nad Sanem, syn Antoniego i Heleny z Czermi\u0144skich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 ludow\u0105 w Radomy\u015blu nad Sanem, a nast\u0119pnie terminowa\u0142 w zak\u0142adzie masarskim. W 1915 r. zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej i w austriackim 17 pu\u0142ku piechoty bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Za odwag\u0119 zosta\u0142 odznaczony austriackim Srebrnym Medalem Waleczno\u015bci I klasy. W czasie dalszych walk zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli rosyjskiej. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony dopiero w 1918 r. i jeszcze jesieni\u0105 tego samego roku zg\u0142osi\u0142 akces do polskiej \u017bandarmerii Krajowej, b\u0119d\u0105cej zal\u0105\u017ckiem p\u00f3\u017aniejszej Policji Pa\u0144stwowej. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u017candarmerii w Krakowie, 4 XI 1919 r. zosta\u0142 skierowany do s\u0142u\u017cby na posterunku w Mielcu. W zwi\u0105zku z utworzeniem Policji Pa\u0144stwowej i wch\u0142oni\u0119ciem przez ni\u0105 \u017bandarmerii Krajowej od 1 XII 1919 r. zosta\u0142 funkcjonariuszem Policji Pa\u0144stwowej w Mielcu. Od 15 VI 1920 r. s\u0142u\u017cy\u0142 na posterunku w Apolinarach (p\u00f3\u017aniej cz\u0119\u015b\u0107 wsi Wadowice Dolne) w powiecie mieleckim, z wyj\u0105tkiem kilku miesi\u0119cy w 1921 r., kiedy zosta\u0142 oddelegowany do okr\u0119gu tarnopolskiego, podobnie jak wielu innych policjant\u00f3w, dla wzmocnienia tamtejszych posterunk\u00f3w. W 1930 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, gdzie pracowa\u0142 w Komendzie Powiatowej PP. Tu m.in. awansowa\u0142 na starszego posterunkowego oraz otrzyma\u0142 pochwa\u0142\u0119 komendanta wojew\u00f3dzkiego PP w Krakowie za akcj\u0119 ratunkow\u0105 w czasie wielkiej powodzi na ziemi mieleckiej w lipcu 1934 r. Po napadzie Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) i szybkim posuwaniu si\u0119 wojsk niemieckich, wraz z grup\u0105 innych mieleckich policjant\u00f3w uda\u0142 si\u0119 w kierunku wschodnim. Tam zasta\u0142o go niespodziewane wej\u015bcie wojsk sowieckich na wschodnie tereny Polski (17 IX 1939 r.). W nieznanym do dzi\u015b miejscu zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu w Twerze. Potwierdza to jego nazwisko na li\u015bcie wywozowej nr 020\/2 z 9 IV 1940 r. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 aspiranta. Upami\u0119tniono go tabliczkami w Katedrze Polowej Wojska Polskiego i w Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALSKI JAN TADEUSZ<\/strong>, urodzony 23 I 1906 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Micha\u0142a i Agnieszki z Duszkiewicz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1927 r. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowy Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski w Krakowie, a nast\u0119pnie szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 ze stopniem podporucznika i s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim, prawdopodobnie w 16 Pu\u0142ku Piechoty Ziemi Tarnowskiej. W 1934 r. zosta\u0142 zwolniony do rezerwy. W latach 1935-1939 pracowa\u0142 w Szkole Powszechnej w Szyd\u0142owcu ko\u0142o Mielca. Wiosn\u0105 1939 r. odby\u0142 \u0107wiczenia wojskowe w macierzystym pu\u0142ku i otrzyma\u0142 awans do stopnia porucznika. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. w 16 PP Armii Karpaty. Po wielokrotnych atakach lotnictwa niemieckiego jednostki polskie zosta\u0142y rozbite pod Tomaszowem Lubelskim. W listopadzie 1939 r. powr\u00f3ci\u0142 do Z\u0142otnik i przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105 ukrywa\u0142 si\u0119. Utrzymywa\u0142 kontakt z mieleckimi strukturami ruchu oporu, ale bli\u017csze szczeg\u00f3\u0142y nie s\u0105 znane. Po wojnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Powszechnej (p\u00f3\u017aniej Podstawowej) w Z\u0142otnikach, a nast\u0119pnie w latach 1946-1971 by\u0142 kierownikiem tej szko\u0142y. Przez wiele lat czyni\u0142 starania o popraw\u0119 stanu budynku szkolnego. Po wprowadzeniu o\u015bmioletniej szko\u0142y podstawowej (1966 r.) z\u0142otnicki obiekt by\u0142 zdecydowanie za ma\u0142y i w\u00f3wczas uda\u0142o mu si\u0119 doprowadzi\u0107 do rozbudowy budynku. Zmar\u0142 10 XI 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALSKI LECH<\/strong>, urodzony 17 I 1961 r. w Rypinie, syn J\u00f3zefa i Hanny z Krzykowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Toruniu, a egzaminy maturalne zda\u0142 w Technikum Mechanicznym\u00a0w Mielcu. Trenowanie rzutu m\u0142otem rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. w klubie Zryw Toru\u0144. W 1977 r. zosta\u0142 mistrzem\u00a0w kategorii junior\u00f3w m\u0142odszych w ramach Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy, a w 1978 r. zwyci\u0119\u017cy\u0142 w kategorii junior\u00f3w starszych w OSM. Reprezentowa\u0142 w\u00f3wczas Olimpi\u0119 Grudzi\u0105dz. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej startowa\u0142 w barwach Zawiszy Bydgoszcz i dwa razy wywalczy\u0142 tytu\u0142 mistrza Wojska Polskiego w rzucie m\u0142otem. Po wojsku zosta\u0142 ponownie zawodnikiem Olimpii, ale n\u0119kany kontuzjami nie by\u0142 w stanie utrzymywa\u0107 dobrej formy. Korzystaj\u0105c z propozycji R. Jakubowskiego (tak\u017ce czo\u0142owego polskiego m\u0142ociarza), przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Mielca i zasili\u0142 Stal Mielec. W mieleckim klubie rozwin\u0105\u0142 sw\u00f3j nieprzeci\u0119tny talent i mo\u017cliwo\u015bci fizyczne. W Mistrzostwach Polski senior\u00f3w w konkurencji rzutu m\u0142otem zdobywa\u0142 kolejno medale: 1988 r.\u00a0– br\u0105zowy w Grudzi\u0105dzu, 1989 – z\u0142oty w Krakowie (69,06 m), 1990 – srebrny w Pile, 1991 – z\u0142oty w Kielcach (72,20 m), 1992 – z\u0142oty w Warszawie (75,56 m), 1993 – z\u0142oty w Kielcach (72,16 m), 1994 – z\u0142oty w Pile (72,74 m) i 1995 – z\u0142oty w Warszawie (73,34 m). By\u0142 wielokrotnym reprezentantem Polski, m.in. w Pucharze Europy (Rzym, 1993) zdoby\u0142 6. miejsce wynikiem 71,30 m, a w mi\u0119dzynarodowym tr\u00f3jmeczu: Czechy-W\u0119gry-Polska (Praga, 1993) zwyci\u0119\u017cy\u0142 rezultatem 73,60 m. Rekord \u017cyciowy \u2013 75,98 m \u2013 osi\u0105gn\u0105\u0142 9 VII 1992 r. na stadionie w Mielcu. Po zako\u0144czeniu zawodniczej kariery wyczynowej podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Fabryce Samochod\u00f3w \u201eGepard\u201d Sp. z o.o., przekszta\u0142conej p\u00f3\u017aniej na Zak\u0142ad Konstrukcji Aluminiowych i \u201eKirkham Motorsports\u201d Sp. z o.o. i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika prototypowni. Uczestniczy\u0141 w lekkoatletycznych zawodach weteran\u00f3w (Mistrzostwa \u015awiata, Mistrzostwa Europy) i zdobywa\u0141 medale.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWALSKI ROMAN<\/strong>, urodzony 20 II 1921 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Jana i Bronis\u0142awy Filas. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w Mielcu kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Publicznej Szkole Dokszta\u0142caj\u0105cej Zawodowej, ale w jej uko\u0144czeniu przeszkodzi\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako junak \u201eBaudienstu\u201d m.in. przy budowach i remontach dr\u00f3g i kolei. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (5-6 VIII 1944 r.), w ramach poboru do Wojska Polskiego, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 z bratem (Antonim) do Rzeszowa, gdzie zosta\u0142 skierowany do 27 Pu\u0142ku Piechoty 10 Dywizji. Przeby\u0142 z ni\u0105 szlak bojowy: Krak\u00f3w-Pozna\u0144-Strzelce Kraje\u0144skie-Nysa \u0141u\u017cycka. Mia\u0142 stopie\u0144 kaprala. W czasie walk po przej\u015bciu Nysy dokona\u0142 bohaterskiego czynu, likwiduj\u0105c wi\u0105zk\u0105 granat\u00f3w bunkier hitlerowski. Umo\u017cliwi\u0142o to dalszy atak Polak\u00f3w, a on sam, trafiony w g\u0142ow\u0119 i zalany krwi\u0105, pozosta\u0142 na miejscu bitwy i dopiero po pewnym czasie zosta\u0142 zabrany do szpitala. Pocz\u0105tkowo nie rozpoznano go i znalaz\u0142 si\u0119 na li\u015bcie zabitych. Zawiadomiono rodzin\u0119 o \u015bmierci, odby\u0142a si\u0119 \u017ca\u0142obna Msza \u015bw. w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza w Mielcu. Jednak rodzina nie do ko\u0144ca by\u0142a przekonana, \u017ce zgin\u0105\u0142, poniewa\u017c sygna\u0142y o tym, \u017ce mo\u017ce jednak \u017cyje, wysy\u0142ali frontowi koledzy, a p\u00f3\u017aniej piel\u0119gniarka ze szpitala, w kt\u00f3rym si\u0119 leczy\u0142. W listopadzie 1945 r. zosta\u0142 wypisany ze szpitala i powr\u00f3ci\u0142 do domu, co wywo\u0142a\u0142o najpierw konsternacj\u0119, a p\u00f3\u017aniej rado\u015b\u0107. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PZL WP Nr 2, ale wielokrotnie mia\u0142 k\u0142opoty z udowadnianiem, \u017ce \u017cyje. Po pewnym czasie odwiedzi\u0142 sw\u00f3j symboliczny gr\u00f3b na Cmentarzu Wojskowym w Zgorzelcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem za udzia\u0142 w walce o Berlin, Krzy\u017cem Walecznych i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 12 V 1976 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWALSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 XI 1926 r. w Przyszowie, powiat ni\u017ca\u0144ski, syn Jakuba i Ewy z domu Walec. Od 1945 r. pracowa\u0142 w: Zak\u0142adzie Krawieckim w Jeleniej G\u00f3rze jako pracownik fizyczny (1945-1949), CSPO jako kontroler (1949-1950), Fabryce Maszyn Papierniczych \u201eCieplice\u201d jako ksi\u0119gowy (1951-1953) i PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Kolbuszowej jako kierownik produkcji (1953-1954). W latach 1955-1962 pracowa\u0142 w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, tak\u017ce na stanowisku kierownika produkcji. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu i w 1960 r. zda\u0142 egzaminy maturalne, otrzymuj\u0105c tytu\u0142 technika ekonomisty.\u00a0W 1963 r. wybrany zosta\u0142 prezesem Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1982 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju Sp\u00f3\u0142dzielni, doprowadzaj\u0105c w 1965 r. do oddania do u\u017cytku kompleksu obiekt\u00f3w przy ul. T. Ko\u015bciuszki, ich zagospodarowania oraz rozwini\u0119cia produkcji odzie\u017cowej. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Po przej\u015bciu na \u201ewcze\u015bniejsz\u0105\u201d emerytur\u0119 w 1982 r. udziela\u0142 si\u0119 jako cz\u0142onek Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu (1983-1986) oraz pracowa\u0142 jako kontroler (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d (1984-1986). By\u0142 te\u017c d\u0142ugoletnim filatelist\u0105, a w latach 70. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego ko\u0142a PZF. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1978), Medalem 30-lecia PRL (1974) i Medalem 40-lecia PRL (1984) oraz odznakami resortowymi. Zmar\u0142 24 X 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOWALSTWO (KU\u0179NICTWO, \u015aLUSARSTWO)<\/strong>, rzemios\u0142o metalowe o du\u017cym znaczeniu a\u017c do XIX w., kiedy to zosta\u0142o mocno ograniczone przez masowe wyroby fabryczne. W Mielcu by\u0142o dominuj\u0105cym rzemios\u0142em od XVI do XVIII w. O rozwoju warsztat\u00f3w kowalskich w XVI w. w Mielcu \u015bwiadczy utworzenie w 1522 r. cechu kowalskiego, pe\u0142ni\u0105cego funkcj\u0119 cechu zbiorowego. Nie s\u0105 znane nazwiska najstarszych mieleckich kowali. Jednymi z pierwszych wymienionych z nazwiska czy imienia s\u0105: \u015blusarz Wiech (1578), kowal Marek (1580), kowal Marcin Panek (1581), \u015blusarz B\u0142a\u017cej (1590) i \u015blusarz Marcin (1596). Ocenia si\u0119, \u017ce w wymienionym okresie funkcjonowa\u0142o w mie\u015bcie kilkana\u015bcie warsztat\u00f3w kowalskich o r\u00f3\u017cnych specjalno\u015bciach. Tradycyjne kowalstwo zanik\u0142o niemal ca\u0142kowicie w Mielcu i okolicy w latach 60. XX w. Pr\u00f3by odrodzenia tego rzemios\u0142a podj\u0119to w latach 80. i 90. XX w., kiedy to wzros\u0142o zapotrzebowanie na r\u0119cznie wykonywane ogrodzenia i inne ozdobne przedmioty (\u015bwieczniki, kosze, \u0142awki, elementy urz\u0105dze\u0144 ogrodowych itp.).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWIESKA IRENA HALINA (z domu RYCHLIK)<\/strong>, urodzona 27 XI 1938 r. w Chlewiskach ko\u0142o Radomia, c\u00f3rka Jana i Kazimiery z domu Tomczyk. Rodzina Rychlik\u00f3w mieszka\u0142a w Rzucowie, u podn\u00f3\u017ca \u0141ysej G\u00f3ry (\u015awi\u0119tego Krzy\u017ca). Irena ucz\u0119szcza\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej w Szyd\u0142owcu i tam rozpocz\u0119\u0142a nauk\u0119 w liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym. W tym okresie nale\u017ca\u0142a do harcerstwa. Po przeniesieniu si\u0119 z matk\u0105 do Mielca (ojciec zmar\u0142) uko\u0144czy\u0142a Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 26 i zda\u0142a egzaminy maturalne w 1956 r. 1 III 1958 r. zosta\u0142a zatrudniona w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku kasjera. W latach 1961-1966 pracowa\u0142a na stanowisku ksi\u0119gowej. 1 IV 1966 r. powierzono jej funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnej ksi\u0119gowej PMRN, a nast\u0119pnie Urz\u0119du Miejskiego i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 nieprzerwanie (przez 33 lata) do 31 XII 1999 r. By\u0142a tak\u017ce kierownikiem Wydzia\u0142u Finansowego (1973-1975) i skarbnikiem miasta Mielca (1990-1999). Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a; uko\u0144czy\u0142a 9 specjalistycznych kurs\u00f3w, w tym dwa roczne, organizowane przez Stowarzyszenie Ksi\u0119gowych w Polsce. Jako d\u0142ugoletnia g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa miasta przyczyni\u0142a si\u0119 do planowej realizacji bud\u017cetu miejskiego i rzetelnego wydawania fundusz\u00f3w miejskich. Mimo pe\u0142nienia niezwykle pracoch\u0142onnej funkcji i czasu po\u015bwi\u0119canego rodzinie (2 dzieci), udziela\u0142a si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. Od wielu lat jest przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Rewizyjnej Oddzia\u0142u PCK w Mielcu, a od otwarcia (XI 2001 r.) Katolickiego Centrum Edukacji M\u0142odzie\u017cy \u201eKANA\u201d przy Parafii MBNP w Mielcu by\u0142a jego ksi\u0119gow\u0105 w ramach wolontariatu. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142a odznaczona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Pracownika Pa\u0144stwowego, Odznak\u0105 50-lecia PCK i Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK III stopnia.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOWIESKI J\u00d3ZEF MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 15 X 1926 r. w So\u0142dach ko\u0142o Siedlec, syn Ignacego i Zofii z Borys\u0142awskich. Od 1941 r. do 1944 r. (w czasie okupacji hitlerowskiej) pracowa\u0142 w magazynach kolejowych w Bia\u0142ej Podlaskiej. Powojenne losy sprawi\u0142y, \u017ce znalaz\u0142 si\u0119 w Jeleniej G\u00f3rze i tam ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum dla Doros\u0142ych. W latach 1948-1949 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Toruniu. Do Mielca przyby\u0142 z ojcem, kt\u00f3rego przeniesiono s\u0142u\u017cbowo do PZL jako stolarza specjalist\u0119 przy budowie samolot\u00f3w. W 1950 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje kierownika Wydzia\u0142u Transportu. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne dla Pracuj\u0105cych w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (zakres \u2013 mechanika, specjalno\u015b\u0107 \u2013 silniki spalinowe) i w 1972 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. By\u0142 autorem wzoru u\u017cytkowego \u201eOs\u0142ona g\u0142owicy frezarskiej zw\u0142aszcza frezarki poziomej\u201d i 5 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3re wdro\u017cono do produkcji w WSK Mielec. W 1985 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 mechanika lotniczego obs\u0142ugi p\u0142atowc\u00f3w \u2013 samolot\u00f3w do 5700 kg i silnik\u00f3w t\u0142okowych na samolotach do 5700 kg. Nale\u017ca\u0142 do SIMP i NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Przez wiele lat pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w FKS \u201eStal\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji oraz szeregiem odznak resortowych i sportowych. Zmar\u0142 31 X 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZA MARIA DOROTA (z domu KUSEK),<\/strong>\u00a0urodzona 27 V 1975 r. w Woli Wadowskiej, powiat mielecki, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Fija\u0142. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych im. Janusza Groszkowskiego w Mielcu (zaw\u00f3d \u2013 fryzjer) w 1993 r. i Publicznego Zaocznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu (zaw\u00f3d \u2013 technik ekonomista, specjalno\u015b\u0107 \u2013 finanse i rachunkowo\u015b\u0107) z matur\u0105 w 2000 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1997 r. w firmie \u201eZgoda Dystrybucja\u201d jako przedstawiciel handlowy. W 2007 r. uruchomi\u0142a w\u0142asny Salon Fryzjerski i prowadzi go nadal. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie i w 2012 r. uzyska\u0142a licencjat w zakresie zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem i higien\u0105 pracy, a nast\u0119pnie w 2014 r. tytu\u0142 magistra w zakresie administracji rz\u0105dowej i samorz\u0105dowej. Od 2011 r. pe\u0142ni\u0142a z wyboru funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedla Cyranka. Ponadto w latach 2006-2012 pracowa\u0142a w Zarz\u0105dzie Wsp\u00f3lnoty Mieszkaniowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZACZKA ROMAN W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 VI 1953 r. w Szczucinie. Absolwent Technikum Mechanicznego w Szczucinie, egzamin dojrza\u0142o\u015bci zda\u0142 w 1973 r. W latach 1973-1991 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowiskach szlifierza-ostrzarza i technologa. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalno\u015b\u0107: systemy i urz\u0105dzenia energetyczne) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Opracowa\u0142 kilka wniosk\u00f3w racjonalizatorskich z zakresu oszcz\u0119dno\u015bci materia\u0142owej i pracoch\u0142onno\u015bci, a ich wprowadzenie przynios\u0142o wymierne korzy\u015bci. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. W latach 1992-1993 pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142ce Wzbogacania i Odzysku W\u0119gla ICRC Polska SC na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora, w latach 1994-1995 by\u0142 konstruktorem w mieleckiej Fabryce Samochod\u00f3w \u201eGepard\u201d, a w latach 1995-1999 pracowa\u0142 jako technolog w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1999 r. jest kierownikiem sekcji na Wydziale Przyrz\u0105dowo-Narz\u0119dziowym w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o. Od 1972 r. oddawa\u0142 krew. Cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d zosta\u0142 w 1977 r. Do ko\u0144ca 2002 r. odda\u0142 29 550 ml krwi i jest nadal czynnym krwiodawc\u0105. Za t\u0119 niezwykle cenn\u0105 i humanitarn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi\u201d I stopnia.<\/p>\r\n

\"\"KOZAK ALICJA HENRYKA (z domu CH\u0141OPEK),<\/b> urodzona 5 I 1947 r. w Kielcach, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Henryki z domu Fert. Absolwentka II liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Jana \u015aniadeckiego w Kielcach z matur\u0105 w 1964 r. Ponadto ucz\u0119szcza\u0142a do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej II stopnia (klasa \u015bpiewu solowego) w Kielcach. W 1965 r. uzyska\u0142a uprawnienia zawodowe refrenistki, przyznane przez \u201ePAGART\u201d i ZZ Pracownik\u00f3w Kultury i Sztuki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w administracji PTHW w Kielcach (14 X 1964 r. \u2013 30 VI 1967 r.), a kolejnymi miejscami pracy, tak\u017ce w administracji, by\u0142y: Zak\u0142ad Energetyczny w Kielcach (18 VIII 1967 r. \u2013 30 IX 1968 r.) i Szpital w Morawicy (1 X 1968 r. \u2013 24 IX 1973 r.). Od 25 IX 1973 r. do 11 VII 1991 r. pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako wokalistka w RCK. W zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d po\u017cegna\u0142a Mielec i powr\u00f3ci\u0142a do Kielc, gdzie od 1 X 1992 r. do 30 IX 2001 r. pracowa\u0142a w PKN Orlen. Z dniem 5 I 2002 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 by\u0142a wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 wokalistk\u0105. Przebieg kariery artystycznej: 1969-1973 \u2013 Kabaret S\u0142u\u017cby Zdrowia \u201eAntystress\u201d w Morawicy; 1970-1973 \u2013 wsp\u00f3\u0142praca z zespo\u0142em estradowym WDK Kielce; 1971 r. \u2013 wyst\u0119py z zespo\u0142em \u201eAglomerat\u201d w Bu\u0142garii; 1972 r. \u2013 XI Festiwal Piosenki Radzieckiej \u2013 I miejsce w eliminacjach wojew\u00f3dzkich w Kielcach, Festiwal Piosenki \u017bo\u0142nierskiej w Ko\u0142obrzegu \u2013 II miejsce, IV og\u00f3lnopolski Festiwal Piosenki Zaanga\u017cowanej w Zabrzu \u2013 II miejsce, wyst\u0119py z Orkiestr\u0105 Warszawskiego Okr\u0119gu Wojskowego, m.in. tourn\u00e9e po NRD, udzia\u0142 w koncercie dla uczestnik\u00f3w XIII Kongresu Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Teatrze Wielkim w Warszawie. (Tam zosta\u0142a zaproszona do Mielca i z propozycji skorzysta\u0142a.); 1973 r. \u2013 wyst\u0119py z Big-Bandem RCK Mielec, zespo\u0142em estradowym \u201eMelex\u201d RCK Mielec (m.in. we Francji); 1974 r. \u2013 1978 r. wyst\u0119py (jako solistka) w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d,\u00a0 m.in. w ZSRR, RFN, USA i Kanadzie; 1977 r. – nagranie p\u0142yty z ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d (partie solowe); 1979 r. \u2013 XVIII Og\u00f3lnopolski Konkurs Piosenki Radzieckiej \u2013 eliminacje wojew\u00f3dzkie w Rzeszowie \u2013 I miejsce, eliminacje mi\u0119dzywojew\u00f3dzkie w Tarnowie \u2013 II miejsce; 1983 r. \u2013 VIII Konkurs Piosenki Czeskiej i S\u0142owackiej w Ustroniu \u2013 III miejsce z zespo\u0142em \u201eMelex\u201d.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZAK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 V 1909 r. w Przegalinach Du\u017cych \u2013 Radzyniu, syn Antoniego i Ewy z Grzeszuk\u00f3w. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej terminowa\u0142 w zak\u0142adzie kowalskim, a p\u00f3\u017aniej w \u015blusarskim. W 1929 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotniczo do wojska. S\u0142u\u017cy\u0142 w 3 Szwadronie Pancernym przy 15 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w w Poznaniu, a nast\u0119pnie w 4 Batalionie Pancernym w Brze\u015bciu nad Bugiem. Tam uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 i pozosta\u0142 w wojsku jako zawodowy podoficer w stopniu kaprala, od 1935 r. \u2013 plutonowego i w 1939 r. \u2013 sier\u017canta. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 w rejonie Kobylej G\u00f3ry i Rosaszycy, gdzie z oddzia\u0142em wzi\u0105\u0142 do niewoli grup\u0119 \u017co\u0142nierzy niemieckich. Uda\u0142 si\u0119 do Warszawy, kt\u00f3ra przygotowywa\u0142a si\u0119 do obrony. Skierowano go do Brze\u015bcia, gdzie na czo\u0142gist\u00f3w mia\u0142y czeka\u0107 angielskie czo\u0142gi, ale po przybyciu na miejsce czo\u0142g\u00f3w nie by\u0142o. Stara\u0142 si\u0119 przedosta\u0107 do granicy z Rumuni\u0105, ale po drodze zosta\u0142 pobity i okradziony przez Ukrai\u0144c\u00f3w. Uprzedzony o wyw\u00f3zkach polskich oficer\u00f3w i podoficer\u00f3w do Rosji pr\u00f3bowa\u0142 ukry\u0107 si\u0119, ale zosta\u0142 z\u0142apany i umieszczony w transporcie na wsch\u00f3d. Uda\u0142o mu si\u0119 jednak uciec i przedosta\u0142 si\u0119 przez granic\u0119 na teren Lubelskiego. Tam uda\u0142o mu si\u0119 skontaktowa\u0107 z jednym z oddzia\u0142\u00f3w ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK) i uczestniczy\u0142 w jego dzia\u0142aniach do ko\u0144ca wojny. W latach 1945-1947 pracowa\u0142 w m\u0142ynie w Komar\u00f3wce Podlaskiej. W 1947 r. przyby\u0142 (z \u017con\u0105) do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w PZL (p\u00f3\u017aniej WSK). Pracowa\u0142 m.in. na Wydziale 54 (w probierni) jako mistrz. W 1975 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Nale\u017ca\u0142 do mieleckiego Oddzia\u0142u ZBoWiD. A\u017c do 1981 r. nie przyznawa\u0142 si\u0119, \u017ce by\u0142 zawodowym \u017co\u0142nierzem WP i potem partyzantem. Zmar\u0142 1 VI 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZAK W\u0141ADYS\u0141AWA (z domu BAMBURAK)<\/strong>, urodzona 14 III 1948 r. w Dobrociechach ko\u0142o Koszalina, c\u00f3rka Antoniego i Franciszki z domu Bary\u0142a. Absolwentka Technikum \u0141\u0105czno\u015bci w Krakowie, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1967 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 IV 1968 r. w Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej\u00a0w Krasiczynie jako ksi\u0119gowa. 2 VIII 1971 r. przesz\u0142a do Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Przemy\u015blu na stanowisko referenta. W zwi\u0105zku z prac\u0105 m\u0119\u017ca w WSK Mielec przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Mielca i od 2 VI 1972 r. do 31 XII 1972 r. pracowa\u0142a jako referent w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a z dniem\u00a01 I 1973 r. zosta\u0142a awansowana na stanowisko sekretarza Urz\u0119du Gminy w Wadowicach G\u00f3rnych (powiat mielecki) i obejmowa\u0142a je do 31 X 1990 r. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra administracji. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce Studium Przygotowania Pedagogicznego na Politechnice Rzeszowskiej. 1 II 1991 r. powierzono jej funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Organizacyjno-Administracyjnego Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu, a ponadto od 27 VII 1994 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 sekretarza miasta Mielca. Pracuj\u0105c od 1973 r. na kierowniczych stanowiskach, przyczyni\u0142a si\u0119 do prawid\u0142owego i sprawnego funkcjonowania obu wymienionych urz\u0119d\u00f3w, a pe\u0142ni\u0105c tak\u017ce funkcj\u0119 urz\u0119dnika wyborczego mia\u0142a du\u017cy udzia\u0142 w dobrej organizacji wybor\u00f3w do samorz\u0105d\u00f3w terytorialnych, Sejmu i Senatu oraz wybor\u00f3w prezydenta RP, a tak\u017ce referendum na terenie miasta Mielca. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 zosta\u0142a odznaczona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zas\u0142u\u017conego Pracownika Pa\u0144stwowego. W 2011 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona Z\u0142otym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZAK ZYGMUNT WALERIAN<\/strong>, urodzony 14 IV 1878 r. w Czerminie, powiat mielecki, syn Jana i Apolonii z Warend\u00f3w. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazj\u00f3w typu klasycznego w Nowym S\u0105czu i Tarnowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1898 r. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie: 2 semestry na Wydziale Prawa i 7 semestr\u00f3w na Wydziale Filozoficznym. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1903 r. jako zast\u0119pca nauczyciela w Ja\u015ble. P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 w mieleckim gimnazjum (1910-1914), Samborze, Bia\u0142ej, ponownie w Mielcu (1915-1917), Samborze i po raz trzeci w Mielcu (1918-1930) jako nauczyciel historii i geografii. Egzamin nauczycielski zda\u0142 30 V 1910 r. W 1915 r. posiada\u0142 tytu\u0142 profesora. By\u0142 zawiadowc\u0105 (opiekunem) gabinetu historyczno-geograficznego. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza dyrekcji gimnazjum i skarbnika \u201ebratniej pomocy uczni\u00f3w\u201d. Grywa\u0142 na fisharmonii na nabo\u017ce\u0144stwach gimnazjalnych w kaplicy \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w Mielcu. W 1928 r. otrzyma\u0142 urlop dla poratowania zdrowia, a od 31 V 1930 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZANA JAN<\/strong> \u2013 burmistrz Mielca, wzmiankowany w 1793 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZD\u0118BA DANIEL WITOLD<\/strong>, urodzony 12 XI 1976 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Trznadel. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1995 r. Studia na Politechnice Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142 w 2000 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W tej\u017ce uczelni kontynuowa\u0142 nauk\u0119 na studiach doktoranckich. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2000 r. by\u0142 asystentem sta\u017cyst\u0105 w Katedrze Konstrukcji Maszyn i jako doktorant prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z zakresu informatyki i konstrukcji maszyn. Ponadto by\u0142 absolwentem studi\u00f3w MBA we Francuskim Instytucie Zarz\u0105dzania w Warszawie. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie polityczne. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne: wiceprzewodnicz\u0105cego Parlamentu Student\u00f3w RP (1998-2000), cz\u0142onka Rady G\u0142\u00f3wnej Szkolnictwa Wy\u017cszego przy Ministrze Edukacji Narodowej (1999-2001), wiceprzewodnicz\u0105cego Ruchu Obywatelskiego M\u0142odzi dla Polski (od 1999), cz\u0142onka Honorowego Sztabu Wyborczego prezydenta A. Kwa\u015bniewskiego (2000), cz\u0142onka Rady Nadzorczej Fundacji Parlamentu Student\u00f3w RP (2000), cz\u0142onka \u015arodowiskowej Rady Konsultacyjnej do spraw M\u0142odzie\u017cy przy Narodowej Radzie Integracji Europejskiej (od 2000), cz\u0142onka Rady Programowej miesi\u0119cznika \u201eDlaczego\u201d (od 2001), radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2002-2006. By\u0142 te\u017c wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Powiatowej Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Mielcu (od 2002). Inspirator i wsp\u00f3\u0142organizator szeregu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. Targ\u00f3w Edukacyjnych (pierwszych w wojew\u00f3dztwie podkarpackim), Targ\u00f3w Pracy i Forum Uczelni Technicznych w Rzeszowie. Publikowa\u0142 w miesi\u0119czniku \u201eParlament\u201d, podejmuj\u0105c problemy z zakresu szkolnictwa wy\u017cszego i reformy systemu szkolnictwa wy\u017cszego, kredyt\u00f3w i po\u017cyczek studenckich oraz systemu substydiowania szkolnictwa. W 2003 r. zosta\u0142 mianowany asystentem, a nast\u0119pnie doradc\u0105 ministra edukacji narodowej i sportu Krystyny \u0141ybackiej. W latach 2005-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego. W 2008 r. zajmowa\u0142 si\u0119 doradztwem dla firmy MTU Aero Engines Sp. z o.o. w Jasionce. Kolejne miejsca pracy i funkcje, kt\u00f3re sprawowa\u0142, to: Lead Consultant w Firmie Ecorys Sp. z o.o. (2009), dyrektor handlowy IPP Polska Sp. z o.o. (2009-2010), g\u0142\u00f3wny specjalista i zast\u0119pca kierownika w Urz\u0119dzie Miejskim w Rzeszowie (2010-2014). W wyborach samorz\u0105dowych 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu na kadencj\u0119 2010-2014 i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Rozwoju Gospodarczego, Rolnictwa i Ochrony \u015arodowiska. By\u0142 stypendyst\u0105 programu dla kadr kierowniczych z Europy \u015brodkowej i wschodniej Fundacji Roberta Boscha w Niemczech. W wyborach samorzadowych w 2014 r. zosta\u0142 wybrany na prezydenta miasta Mielca w kadencji 2014-2018. Wprowadzi\u0142 szereg nowo\u015bci w \u017cyciu spo\u0142ecznym miasta. W 2015 r. otrzyma\u0142 Podkarpack\u0105 Nagrod\u0119 Samorzadow\u0105, a w 2016 r. wybrany go na „Mielczanina Roku 2015”. Zmar\u0142 28 II 2018 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Na wniosek grupy radnych miejskich na sesji w dniu 26 XI 2020 r. uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu rondo w ci\u0105gu ul. W. Witosa, na skrzy\u017cowaniu z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy otrzyma\u0142o Jego imi\u0119.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZD\u0118BA STANIS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 27 IX 1951 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Buk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. W 1970 r., bezpo\u015brednio po maturze, zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym WSK Mielec i do 1991 pe\u0142ni\u0142 kolejno r\u00f3\u017cne stanowiska, od kierownika sekcji do kierownika Zak\u0142adu (1989-1991). W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Politechnice Rzeszowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1991-1998 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Narz\u0119dziowego. Od 1994 r. do 1998 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A., wybranym przez za\u0142og\u0119 WSK. W tym okresie zosta\u0142 dwukrotnie oddelegowany przez Rad\u0119 Nadzorcz\u0105 do pe\u0142nienia funkcji cz\u0142onka Zarz\u0105du WSK. Opracowa\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, by\u0142 cz\u0142onkiem KTiR oraz SIMP. Od 1998 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o., a od 2002 r. jest dyrektorem przygotowania produkcji. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz miasta. W latach 1984-1988 by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej, a w latach 1994-1998 \u2013 radnym Rady Miejskiej w Mielcu. W obu kadencjach pracowa\u0142 w Komisji Finans\u00f3w. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Budowy Domk\u00f3w Jednorodzinnych przy ul. Kasztanowej w Mielcu. Otrzyma\u0142 m.in. Br\u0105zowy Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Nagrod\u0119 NOT \u201eZa wybitne osi\u0105gni\u0119cia w dziedzinie techniki\u201d i Wyr\u00f3\u017cnienie SIMP \u201eZa aktywn\u0105 prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 w dziedzinie post\u0119pu technicznego\u201d. Od 1998 r. pracowa\u0142 w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu Sp. z o.o., m.in. b\u0119d\u0105c od 2002 r. dyrektorem przygotowania produkcji, a od 2004 r. do 2006 r. \u00a0dyrektorem produkcji. W latach 2006-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w w Mielcu. Od 2008 r. jest prezesem Zarz\u0105du IPP Polska Sp. z o.o. W 2021 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Parafialnej Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZD\u0118BY DANIELA (RONDO)<\/strong>, rondo w ci\u0105gu ul. Wincentego Witosa, na skrzy\u017cowaniu z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy. Na wniosek grupy radnych miejskich, na sesji w dn. 26 XI 2020 r. uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej nr XXVI\/264\/2020 otrzyma\u0142o patronat Daniela Kozd\u0119by.
Patron ronda: Daniel Kozd\u0119ba (1976-2018), absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Studia na Politechnice Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie polityczne. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne w organizacjach centralnych, m.in. wiceprzewodnicz\u0105cego Parlamentu Student\u00f3w RP i doradcy ministra edukacji narodowej. Zawodowo pracowa\u0142 na kierowniczych stanowiskach w m.in. Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego i Urz\u0119dzie Miejskim w Rzeszowie. By\u0142 tak\u017ce radnym Rady Powiatu Mieleckiego. W wyborach samorz\u0105dowych w 2014 r. zosta\u0142 wybrany na prezydenta miasta Mielca. Wprowadzi\u0142 szereg nowo\u015bci w \u017cyciu spo\u0142ecznym miasta. Zmar\u0142 po ci\u0119\u017ckiej chorobie w 2018 r.\u00a0(Obszerniejszy biogram powy\u017cej).<\/em><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZICKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony w 1838 r. By\u0142 d\u0142ugoletnim (25 lat) sekretarzem Gminy Miejskiej Mielec. Zmar\u0142 8 I 1898 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZIK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 6 XI 1937 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn Stanis\u0142awa i Pauliny \u2013 Adeli z domu Belcarz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. Od VIII 1955 r. II 1957 r. uczy\u0142 si\u0119 w Oficerskiej Szkole Wojsk In\u017cynieryjnych we Wroc\u0142awiu. Po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d\u00a0i redukcji si\u0142 zbrojnych zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Weterynaryjnym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i uko\u0144czy\u0142 je w 1963 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza weterynarii. Po odbyciu sta\u017cu rze\u017anianego, lecznicowego i laboratoryjnego podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Przychodni dla Zwierz\u0105t w Przec\u0142awiu na stanowisku kierownika. Ponadto prowadzi\u0142 szkolenia rolnik\u00f3w w zakresie profilaktyki i \u017cywienia zwierz\u0105t. W sierpniu 1974 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do pracy w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki lekarza rze\u017anianego i zast\u0119pcy powiatowego lekarza weterynarii. Po reorganizacji wojew\u00f3dztw i likwidacji powiat\u00f3w w1975 r. zosta\u0142 mianowany rejonowym lekarzem weterynarii i kierownikiem OT WZW w Mielcu (1975-1978), a ponadto pracowa\u0142 w mieleckiej rze\u017ani i nadzorowa\u0142 masarnie funkcjonuj\u0105ce na terenie rejonu. W 1978 r. przeszed\u0142 na stanowisko starszego inspektora weterynaryjnego w OT WZW w Mielcu, a poza prac\u0105 w rze\u017ani nadzorowa\u0142 prace masarni w rejonie mieleckim i kolbuszowskim. Od 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 rejonowego weterynaryjnego inspektora sanitarnego w OR w Mielcu i poza dotychczasowymi obowi\u0105zkami od 1993 r. nadzorowa\u0142 zlewnie mleka i mleczarnie. Prowadzi\u0142 tak\u017ce szkolenia producent\u00f3w mleka. Po utworzeniu powiat\u00f3w \u2013 od 1999 r. by\u0142 powiatowym inspektorem weterynaryjnym ds. higieny \u017cywno\u015bci w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w Mielcu. W trakcie pracy odby\u0142 wiele szkole\u0144 i kurs\u00f3w specjalistycznych, g\u0142\u00f3wnie w Instytucie w Pu\u0142awach oraz w Olsztynie i Rzeszowie. W 2000 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w zakresie badania zwierz\u0105t rze\u017anych i mi\u0119sa w prywatnej rze\u017ani w Mielcu, ale po trzech latach zako\u0144czy\u0142 j\u0105 ze wzgl\u0119d\u00f3w zdrowotnych. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami resortowymi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZIO\u0141 JACEK,<\/strong>\u00a0urodzony 24 I 1946 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn Czes\u0142awa i Janiny. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Mielcu. Pracowa\u0142 m.in. jako operator w kinie \u201e\u015awiatowid\u201d w Radomy\u015blu Wielkim. W 1973 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i organizatorem Miejsko-Gminnego O\u015brodka Kultury w Radomy\u015blu Wielkim, a nast\u0119pnie jego d\u0142ugoletnim dyrektorem. Wsp\u00f3lnie z Powiatow\u0105 Poradni\u0105 Kulturalno-O\u015bwiatow\u0105 w Mielcu organizowa\u0142 m.in. powiatowy Turniej Gmin w 1974 r. By\u0142 inspiratorem i organizatorem uroczysto\u015bci i imprez kulturalnych oraz sportowych o r\u00f3\u017cnym zasi\u0119gu (tak\u017ce og\u00f3lnopolskich i mi\u0119dzynarodowych), w tym \u201eMa\u0142ego maratonu\u201d, kt\u00f3ry cieszy si\u0119 do dzi\u015b du\u017cym powodzeniem. Jako niezwykle kreatywnemu dzia\u0142aczowi spo\u0142ecznemu powierzano liczne funkcje, m.in. zosta\u0142 wybrany na gminnego komendanta Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych, przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla i przewodnicz\u0105cego Komitetu Rodzicielskiego przy Szkole Podstawowej w Radomy\u015blu Wlk. By\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem organizacji m\u0142odzie\u017cowych i spo\u0142ecznych, m.in.: Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu, Ligi Obrony Kraju, Towarzystwa Przyja\u017ani Polsko-Radzieckiej, Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego, Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej, Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w i Zrzeszenia Ludowych Zespo\u0142\u00f3w. \u015apiewa\u0142 w ch\u00f3rze \u201eEcho\u201d w Radomy\u015blu Wlk. Posiada\u0142 uprawnienia stra\u017cnika rybackiego i \u015bwiadectwo wykwalifikowanego rolnika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d oraz licznymi odznakami, m.in.: Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN, Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury, Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK, Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS, Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TKKF, Za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Wzorowy Stra\u017cak. Zmar\u0142 2 II 1993 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Radomy\u015blu Wlk. Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 upami\u0119tniono nadaniem dawnemu \u201eMa\u0142emu Maratonowi\u201d nazwy: Og\u00f3lnopolski Bieg Radomyski im. Jacka Kozio\u0142a.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZIO\u0141 JAN<\/strong>, urodzony 26 VI 1929 r. w Trzebusce ko\u0142o Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego, syn Piotra i Wiktorii z domu Kraska. W 1950 r. rozpocz\u0105\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i po jej zako\u0144czeniu pozosta\u0142 w wojsku. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w D\u0119blinie i Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Piechoty nr 3 w Inowroc\u0142awiu (1952, podporucznik). Pe\u0142ni\u0142 funkcje sztabowe i dow\u00f3dcze w jednostkach Wojska Polskiego w Che\u0142mie Lubelskim, Stawach ko\u0142o D\u0119blina, Otwocku i Wojskowej Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu (w stopniu podpu\u0142kownika). W 1979 r. przeszed\u0142 do rezerwy i pracowa\u0142 na stanowisku do spraw Obrony Cywilnej w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym, Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym w Chorzelowie i Miejskim Zarz\u0105dzie Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu. W 1981 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje cz\u0142onka Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego i cz\u0142onka S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego ZB\u017bZ w Rzeszowie. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Automobilklubie Lubelskim, TPPR, PTTK, PZW i FKS Stal Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d. Zmar\u0142 20 III 1988 r. Spoczywa na cmentarzu w Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZIO\u0141 JANUSZ<\/strong>, urodzony 4 XII 1961 r. w Mielcu, syn Piotra i Janiny z domu Skwara. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (kierunek: politologia ze specjalno\u015bci\u0105 dziennikarsk\u0105) uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. Praca magisterska traktowa\u0142a o wp\u0142ywie polityki na ide\u0119 olimpijsk\u0105. W czasie studi\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z redakcj\u0105 \u201eTempa\u201d. 1 VII 1985 r. zosta\u0142 zatrudniony w \u201eGazecie Krakowskiej\u201d w dzia\u0142ach sportowym i publicystycznym. Przez pewien czas przebywa\u0142 w USA i pracowa\u0142 w rozg\u0142o\u015bni radiowej WSBC oraz gazetach polonijnych: \u201eSport Review\u201d, \u201eAlfa\u201d i \u201eKalejdoskop\u201d. W 1995 r. zosta\u0142 kierownikiem dzia\u0142u sportowego \u201eGazety Krakowskiej\u201d. By\u0142 korespondentem \u201eGK\u201d oraz polonijnych stacji radiowych i telewizyjnych z igrzysk olimpijskich w Atlancie (1996), Sydney (2000) i Atenach (2004). By\u0142 tak\u017ce korespondentem z fina\u0142\u00f3w pi\u0142karskich Mistrzostw \u015awiata we Francji (1998) oraz Korei Po\u0142udniowej i Japonii (2002), kolarskich Mistrzostw \u015awiata w Austrii i Kolumbii. Wielokrotnie komentowa\u0142 wydarzenia pi\u0142karskie w kraju i za granic\u0105 z udzia\u0142em reprezentacji Polski oraz \u201eWis\u0142y\u201d Krak\u00f3w w rozgrywkach europejskich puchar\u00f3w. Od ponad 10 lat jest autorem sta\u0142ych felieton\u00f3w.W sierpniu 2005 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy redaktora naczelnego, a z dniem 1 II 2006 r. zosta\u0142 mianowany redaktorem naczelnym \u201eGazety Krakowskiej\u201d i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2008 r. W latach 2010-2011 by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du i zast\u0119pc\u0105 redaktora naczelnego Radia Krak\u00f3w, a w 2013 r. – wiceprezesem Wis\u0142y Krak\u00f3w. Zosta\u0142 mianowany doradc\u0105 Prezydenta Miasta Krakowa ds. sportu. Jest sta\u0142ym komentatorem wydarze\u0144 sportowych w stacji telewizyjnej TVN. Nale\u017cy do Kapitu\u0142y Plebiscytu Cz\u0142owiek Roku, Kapitu\u0142y Nagr\u00f3d Allianz oraz og\u00f3lnopolskiego konkursu na reporta\u017c prasowy im. Macieja Szumowskiego. Jest promotorem prac dyplomowych w pracowni dziennikarskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie oraz wyk\u0142adowc\u0105 w prywatnych szko\u0142ach wy\u017cszych ze specjalno\u015bci\u0105 dziennikarsk\u0105. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz hospicjum dla dzieci w Str\u00f3\u017cach zosta\u0142 odznaczony Medalem Ojca Pio. Wyr\u00f3\u017cniony ponadto m.in.: Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Kolarskiego.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZIO\u0141 KAZIMIERZ,<\/strong> urodzony 11 III 1955 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy. Absolwent Liceum Muzycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Muzycznych w Rzeszowie z matur\u0105 w 1978 r. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci gra\u0142 w zespo\u0142ach muzycznych na r\u00f3\u017cnych instrumentach, g\u0142\u00f3wnie klawiszowych. Uzyska\u0142 uprawnienia zawodowe instruktora \u2013 muzyka kategorii I i uprawnienia muzyka estradowego kategorii II. Od 1974 r. by\u0142 kierownikiem zespo\u0142u \u201eFormat\u201d przy Mieleckim\u00a0 Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Mielcu. Zesp\u00f3\u0142 ten spopularyzowa\u0142 si\u0119 poprzez udane tourn\u00e9e w NRD (1975 r.) i wyst\u0119py w \u015brodowisku mieleckim oraz I nagrod\u0119 w Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych \u201eARTAMA 1980\u201d dla najlepszego amatorskiego zespo\u0142u muzycznego z wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem zespo\u0142u muzycznego \u201eMelex\u201d Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu, kt\u00f3ry m.in.\u00a0 otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Ministra Kultury S\u0142owacji na festiwalu w Ustroniu. Od 1979 r. pracowa\u0142 w Domu Kultury (RCK, MOK, SCK) jako instruktor \u2013 akompaniator. W tej roli przyczyni\u0142 si\u0119 do wielu sukces\u00f3w zespo\u0142\u00f3w artystycznych, g\u0142\u00f3wnie dzieci\u0119cych i m\u0142odzie\u017cowych. Ponadto okazjonalnie gra\u0142 w innych zespo\u0142ach. Zmar\u0142 8 I 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZIO\u0141 LUIZA (z domu W\u00d3JCIK)<\/strong>, urodzona 28 XI 1977 r. w Krakowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Teresy z Filipowskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1996 r. W latach szkolnych \u0107wiczy\u0142a (pod kierunkiem Doroty Chwa\u0142ki) taniec towarzyski i uczestniczy\u0142a w wielu turniejach ta\u0144ca towarzyskiego, m.in. w Tarnowie i Rzeszowie oraz wyst\u0119powa\u0142a w imprezach estradowych. Od 1993 r. prowadzi kursy ta\u0144ca towarzyskiego dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy, a od 1994 r. \u2013 pierwszy w Mielcu Klub Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201e\u017baczek\u201d przy Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Z parami wychowanymi\u00a0w \u201e\u017baczku\u201d startowa\u0142a wielokrotnie w turniejach ta\u0144ca towarzyskiego w r\u00f3\u017cnych miastach w kraju, a wiele prowadzonych przeze\u0144 par uzyska\u0142o klasy taneczne. Ponadto wielokrotnie uczestniczy\u0142a z \u201e\u017baczkiem\u201d w imprezach z okazji \u015bwi\u0105t pa\u0144stwowych i lokalnych, m.in. w koncertach Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy, \u201eDniach Mielca\u201d, \u201eDniach M\u0142odo\u015bci\u201d, Air Show-97 i innych festynach w Mielcu oraz Festynie Misyjnym w Wadowicach Dolnych. W 1996 i 1998 r. by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem Og\u00f3lnopolskich Turniej\u00f3w Ta\u0144ca Towarzyskiego w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z innymi mieleckimi zespo\u0142ami tanecznymi, m.in. ZPiR \u201eDziewi\u0105tka\u201d. Prowadzi warsztaty taneczne dla dzieci i letnie obozy taneczne dla m\u0142odzie\u017cy. W 1997 r. za\u0142o\u017cy\u0142a w\u0142asn\u0105 Szko\u0142\u0119 Ta\u0144ca \u201eElida\u201d, w kt\u00f3rej zajmuje si\u0119 r\u00f3\u017cnymi formami ta\u0144ca (towarzyski, wsp\u00f3\u0142czesny). Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Tanecznego i pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej Okr\u0119gu Podkarpackiego w Rzeszowie. Pe\u0142ni tak\u017ce funkcj\u0119 sekretarza w Stowarzyszeniu Kultury Fizycznej ODEK w Mielcu. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej i otrzyma\u0142a tytu\u0142 licencjata. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem corocznych Og\u00f3lnopolskich Turniej\u00f3w Ta\u0144ca Towarzyskiego o Nagrod\u0119 Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZIO\u0141 MARIA (z domu BYSTREK),<\/strong> urodzona 7 VIII 1946 r. w Bia\u0142ym Borze, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Anny z domu Winiarz. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. W tym samym roku rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 zawodow\u0105 w Szkole Podstawowej w Bli\u017anie, powiat ropczycki, jako nauczyciel matematyki, fizyki i techniki. W latach 1967-1974 uczy\u0142a matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej w Tuszymie, powiat mielecki. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 matematyka z fizyk\u0105) w Rzeszowie. Od 1974 r. do 1984 r. kierowa\u0142a Szko\u0142\u0105 Filialn\u0105 w Bia\u0142ym Borze i tam\u017ce by\u0142a te\u017c nauczycielk\u0105 nauczania pocz\u0105tkowego. Studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej (kierunek \u2013 nauczanie pocz\u0105tkowe) w Rzeszowie i w 1983 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego. W latach 1984-2007 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Tuszymie i ponadto by\u0142a nauczycielem nauczania pocz\u0105tkowego. Uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in. dla kierowniczej kadry o\u015bwiatowej. W 2004 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W czasie pracy na stanowisku dyrektora doprowadzi\u0142a do pozyskania dzia\u0142ki i wybudowania na niej obiektu szkolnego (1994 r.), sali gimnastycznej oraz zespo\u0142u boisk do gier zespo\u0142owych. Inspirowa\u0142a i organizowa\u0142a uroczysto\u015bci i imprezy integruj\u0105ce szko\u0142\u0119 ze \u015brodowiskiem. Wdro\u017cy\u0142a program, dzi\u0119ki kt\u00f3remu tuszymska szko\u0142a otrzyma\u0142a certyfikat szko\u0142y promuj\u0105cej zdrowie. Innym wa\u017cnym osi\u0105gni\u0119ciem by\u0142o nadanie szkole imienia ks. Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego oraz sztandaru. R\u00f3wnocze\u015bnie jako nauczycielka przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do konkurs\u00f3w. M.in. kilku jej podopiecznych zosta\u0142o laureatami Og\u00f3lnopolskiego Turnieju Wiedzy Po\u017carniczej \u201eM\u0142odzie\u017c Zapobiega Po\u017carom\u201d, Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Plastycznego \u201ePoeci i pisarze dzieciom\u201d i konkurs\u00f3w filatelistycznych. Od pocz\u0105tku pracy w Tuszymie dzia\u0142a spo\u0142ecznie w miejscowych organizacjach spo\u0142ecznych. M.in. by\u0142a cz\u0142onkini\u0105 Ko\u0142a Gospody\u0144 Wiejskich (kursy kroju i szycia, gotowania i pieczenia), zainicjowa\u0142a powstanie wypo\u017cyczalni sprz\u0119tu gospodarstwa domowego i by\u0142a sekretarzem K\u00f3\u0142ka Rolniczego oraz dzia\u0142a\u0142a w Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej jako sekretarz zarz\u0105du OSP Tuszyma i sekretarz Oddzia\u0142u Gminnego ZOSP RP w Przec\u0142awiu. Opracowa\u0142a czterotomow\u0105 kronik\u0119 OSP Tuszyma oraz pracuje nad s\u0142ownikiem gwary tuszymskiej. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 przewodnika \u201eKapliczki i krzy\u017ce przydro\u017cne gminy Przec\u0142aw. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 ulubionymi zaj\u0119ciami sta\u0142y si\u0119: bibu\u0142karstwo, decupage i quilling. Wykonane prace prezentuje na wystawach indywidualnych oraz wystawach zbiorowych Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM w Mielcu, kt\u00f3rego jest cz\u0142onkiem. W 2010 r. powierzono jej funkcj\u0119 kronikarza Zarz\u0105du Powiatowego ZOSP RP w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Medalem Honorowym im. Boles\u0142awa Chomicza, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej (3 razy), honorow\u0105 statuetk\u0105 \u201eAmbasador Gminy Przec\u0142aw\u201d i Nagrod\u0105 Starosty Powiatu Mieleckiego w konkursie \u201eBy\u0107 Kobiet\u0105\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZ\u0141OWSKI ARTUR J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 III 1961 r. w Krakowie, syn Gustawa i Zofii z Szyd\u0142owskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kazimierzy Wielkiej, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1980 r. Studia na Wydziale Lekarskim \u015al\u0105skiej Akademii Medycznej w Katowicach odby\u0142 w latach 1980-1986 i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 1986-1996 pracowa\u0142 w \u015al. AM na stanowiskach: asystenta sta\u017cysty (1986-1987), asystenta w Zak\u0142adzie Farmakologii (1987-1995) i adiunkta w tym\u017ce Zak\u0142adzie (1995-1996). R\u00f3wnolegle w latach 1987-1996 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta w VI Katedrze i Klinice Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych \u015al. AM. W 1990 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 specjalisty I stopnia w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych, a w 1995 r. \u2013 II stopnia w Centrum Medycznym Kszta\u0142cenia Podyplomowego (CMKP) w Warszawie. W grudniu 1994 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych, po obronie rozprawy w dziedzinie farmakologii na temat\u00a0Poszukiwanie nowych analog\u00f3w orgininowazopresyny o wybi\u00f3rczych w\u0142a\u015bciwo\u015bciach presyjnych lub antydiuretycznych<\/em>\u00a0w \u015al. AM. Od 2 XII 1996 r. jest zatrudniony w Szpitalu Rejonowym (p\u00f3\u017aniej Powiatowym) ZOZ SPZ w Mielcu na stanowisku ordynatora Oddzia\u0142u Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych i Kardiologii. W 2000 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 specjalisty II stopnia w zakresie farmakologii klinicznej w CMKP w Warszawie, a w 2002 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie \u201ePlanowania i zarz\u0105dzania w ochronie zdrowia\u201d w Mi\u0119dzynarodowej Szkole Menad\u017cer\u00f3w Wy\u017cszej Szko\u0142y Handlu i Finans\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych w Warszawie. Pe\u0142ni\u0142 i pe\u0142ni funkcje spo\u0142eczne. W latach 1998-1999 by\u0142 cz\u0142onkiem Zespo\u0142u do spraw Refundacji Lek\u00f3w przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej, a w okresie 1998-2001 by\u0142 konsultantem wojew\u00f3dzkim w dziedzinie farmakologii klinicznej dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego (p\u00f3\u017aniej podkarpackiego). Od IX 1999 r. jest cz\u0142onkiem G\u0142\u00f3wnego Honorowego S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego w ramach Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Posiada te\u017c dorobek tw\u00f3rczy. Jest wsp\u00f3\u0142autorem skryptu dla student\u00f3w medycyny\u00a0Materia\u0142y do \u0107wicze\u0144 z farmakologii klinicznej\u00a0<\/em>(\u015al. AM Katowice, 1996), wsp\u00f3\u0142autorem podr\u0119cznika dla student\u00f3w piel\u0119gniarstwa \u201eFarmakologia\u201d (praca zbiorowa pod redakcj\u0105 Z. S. Hermana i K. Kmieciak-Ko\u0142ady (\u015al. AM Katowice, 1998, II wydanie \u2013 2001), wsp\u00f3\u0142autorem 10 opublikowanych prac naukowych i 20 doniesie\u0144 na zjazdach naukowych oraz wsp\u00f3\u0142autorem dw\u00f3ch zg\u0142osze\u0144 patentowych. Konsultant wojew\u00f3dzki w dziedzinie chor\u00f3b wewn\u0119trznych. Cz\u0142onek Rady Programowej Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu. W 2019 r. p.o. zast\u0119pcy dyrektora ds. lecznictwa Szpitala Specjalistycznego im. E. Biernackiego w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZ\u0141OWSKI JAN<\/strong>, burmistrz Rzochowa w latach 1625-1627. By\u0142 jednym z bogatszych mieszczan i cz\u0142owiekiem wykszta\u0142conym. Potwierdza to jego p\u00f3\u017aniejsza dzia\u0142alno\u015b\u0107 jako pisarza miejskiego i rajcy. W 1655 r. zapisa\u0142 rzochowskiej szkole pewne fundusze.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZ\u0141OWSKI LEOPOLD<\/strong>, urodzony 26 XI 1918 r. w Przemy\u015blanach, syn Hermana i Marii z domu Kleinman. W 1941 r. uko\u0144czy\u0142 10-letni\u0105 szko\u0142\u0119 og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 z matur\u0105 oraz klas\u0119 fortepianu w konserwatorium we Lwowie. Studia z zakresu dyrygentury\u00a0w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Muzycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1956 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra sztuki. W latach 1950-1968 kierowa\u0142 Zespo\u0142em Pie\u015bni i Ta\u0144ca Krakowskiego i Warszawskiego Okr\u0119gu Wojskowego. Od 1970 r. jest kierownikiem muzycznym Pa\u0144stwowego Teatru \u017bydowskiego im. Estery Rachel Kami\u0144skiej w Warszawie. Ponadto w latach 70. pracowa\u0142 w Mielcu jako konsultant muzyczny Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d oraz kierownik artystyczny \u201eBig-Bandu\u201d Robotniczego Centrum Kultury. Z \u201eBig-Bandem\u201d zdoby\u0142 w 1971 r. I miejsce w Centralnym Przegl\u0105dzie Festiwalu Kulturalnego Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Lublinie oraz wyst\u0105pi\u0142 w wielu presti\u017cowych koncertach, m.in. w Teatrze Wielkim w Warszawie i Hali Ludowej we Wroc\u0142awiu. W latach 1970-1983 by\u0142 tak\u017ce kierownikiem muzycznym cyga\u0144skiego zespo\u0142u artystycznego. Szczeg\u00f3lne miejsce w jego wszechstronnej dzia\u0142alno\u015bci artystycznej stanowi tw\u00f3rczo\u015b\u0107 kompozytorska. Napisa\u0142 m.in. muzyk\u0119 do film\u00f3w:\u00a0Austeria<\/em>\u00a0w re\u017cyserii J. Kawalerowicza oraz\u00a0I skrzypce przesta\u0142y gra\u0107<\/em>\u00a0w re\u017c. A. Ramati, a tak\u017ce muzyk\u0119 do sekwencji polskiej w filmie\u00a0Wichry wojny<\/em>\u00a0(prod. USA), sekwencji polskiej\u00a0w filmie\u00a0Wojna i mi\u0142o\u015b\u0107<\/em>\u00a0(prod. USA) i sekwencji cyga\u0144skiej w filmie\u00a0Wiosenne wody<\/em>\u00a0(re\u017c. J. Skolimowski, prod. w\u0142osko-angielsko-francuska). By\u0142 konsultantem muzyki gettowej i obozowej do filmu\u00a0Lista Schindlera<\/em>\u00a0w re\u017c. S. Spilberga. By\u0142 autorem opracowania muzycznego i sprawowa\u0142 kierownictwo muzyczne musicalu\u00a0Skrzypek na dachu<\/em>\u00a0w Teatrze Muzycznym w Gdyni (re\u017c. J. Gruza), Teatrze Wielkim w Warszawie (re\u017c. J. Gruza), Teatrze Muzycznym we Wroc\u0142awiu (re\u017c. J. Szurmiej), Teatrze Muzycznym w Krakowie, Operze Dolno\u015bl\u0105skiej we Wroc\u0142awiu i Teatrze Rozrywki w Chorzowie. Skomponowa\u0142 muzyk\u0119 i by\u0142 autorem opracowa\u0144 muzycznych do kilkunastu spektakli w Teatrze \u017bydowskim w Warszawie. Jego utwory i opracowania muzyczne prezentowano w kilkudziesi\u0119ciu programach telewizyjnych i radiowych. Koncertowa\u0142 (jako dyrygent zespo\u0142\u00f3w i muzyk) w wielu krajach Europy, a tak\u017ce w USA, Kanadzie i Izraelu. Go\u015bci\u0142 z wyk\u0142adami o muzyce \u017cydowskiej na wy\u017cszych uczelniach muzycznych w Wiedniu i Los Angeles oraz na festiwalu kultury \u017cydowskiej w Krakowie \u2013 Kazimierzu. W ostatnim okresie nagra\u0142 album CD\u00a0Leopold Koz\u0142owski \u2013 ostatni klezmer Galicji.<\/em>\u00a0Za wybitn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 otrzyma\u0142 wysokie odznaczenia pa\u0144stwowe oraz liczne nagrody, m.in. Nagrod\u0119 Ministra Obrony Narodowej, Nagrod\u0119 Ministra Kultury i Sztuki, Nagrod\u0119 Specjaln\u0105 Przewodnicz\u0105cego PMRN w Opolu za piosenk\u0119\u00a0Dziewczyna wopisty<\/em>\u00a0na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1964 r., II nagrod\u0119 za piosenk\u0119\u00a0Dziewczyna wopisty<\/em>\u00a0na Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1964 r., Nagrod\u0119 Przewodnicz\u0105cego Sto\u0142ecznej Rady M. Warszawy za I miejsce dla piosenki\u00a0Nad Warszaw\u0105 niebo czyste<\/em>\u00a0w \u201eKonkursie na piosenk\u0119 o Warszawie\u201d oraz Dyplom Honorowy Ameryka\u0144skiej Akademii Telewizyjnej i Artystycznej \u201eEMMY\u201d. Mieszka w Krakowie. \u00a0Wyst\u0119puje na scenach w kraju i poza jego granicami. W Mielcu wyst\u0105pi\u0142 w ramach X Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego 28 VIII 2007 r. z koncertem\u00a0Rodzynki z migda\u0142ami czyli Leopold Koz\u0142owski i jego go\u015bcie<\/em>. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis\u201d (2008 r.) i tytu\u0142em Honorowego Obywatela Sto\u0142ecznego Kr\u00f3lewskiego Miasta Krakowa (28 V 2014 r.) Zmar\u0142 12 III 2019 r. Pochowany na Cmentarzu \u017bydowskim w Krakowie przy ul. Miodowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZ\u0141OWSKI SAMUEL (ksi\u0105dz)<\/strong>, proboszcz parafii w Rzochowie na pocz\u0105tku XVII w., ju\u017c po przeprowadzeniu rekatolizacji rzochowskiego ko\u015bcio\u0142a przez Stanis\u0142awa Tarnowskiego. Posiada\u0142 solidne uposa\u017cenie, opisane w dokumentach wizytacyjnych w 1614 r.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZ\u0141OWSKI STANIS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 13 XI 1950 r. w Zamo\u015bciu, syn Jana i Krystyny z R\u00f3\u017ca\u0144skich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Jana Zamoyskiego w Zamo\u015bciu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1969 r. Studia na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filologii angielskiej. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Neofilologicznego. Z dniem 1 IX 1975 r. zosta\u0142 zatrudniony w Robotniczym Centrum Kultury WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako lektor j\u0119zyka angielskiego. Na tym stanowisku pracowa\u0142 do 31 VIII 1991 r., prowadz\u0105c liczne kursy j\u0119zykowe dla mieszka\u0144c\u00f3w Mielca i okolic. By\u0142 tak\u017ce organizatorem i lektorem specjalistycznych szkole\u0144 j\u0119zyka angielskiego dla kierownictwa i kadry in\u017cynierskiej WSK. Ponadto w latach 1977-1979 uczy\u0142 j\u0119zyka angielskiego w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu i zorganizowa\u0142 tam laboratorium j\u0119zykowe. Od 1978 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 t\u0142umacza przysi\u0119g\u0142ego j\u0119zyka angielskiego przy S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu. Zosta\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0142onkiem Naczelnej Organizacji Technicznej \u2013 Sekcji T\u0142umaczeniowej w Warszawie. Od 1 IX 1991 r. \u2013 jako jeden z pierwszych w Mielcu \u2013 za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 szko\u0142\u0119 j\u0119zyka angielskiego i odt\u0105d do dzi\u015b prowadzi kursy nauki tego j\u0119zyka. Wykonuje tak\u017ce t\u0142umaczenia prawnicze, ekonomiczne i techniczne z zakresu r\u00f3\u017cnych dziedzin i specjalno\u015bci dla instytucji i podmiot\u00f3w gospodarczych. Wielokrotnie przebywa\u0142 za granic\u0105, m.in. w USA.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZ\u0141OWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1884 r. w Waszkowcach. Studia w Szkole Weterynaryjnej we Lwowie uko\u0144czy\u0142 w 1910 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Pracowa\u0142 m.in. w Mielcu jako powiatowy lekarz weterynarii w latach 1931-1939. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KOZ\u0141OWSKI W\u0141ADYS\u0141AW ALEKSANDER,<\/strong> urodzony 8 IX 1907 r. w \u0141osicach, syn Mieczys\u0142awa i Stefanii z Mystkowskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. T. Ko\u015bciuszki w Kaliszu z matur\u0105 w 1927 r. W latach gimnazjalnych by\u0142 harcerzem, cz\u0142onkiem sp\u00f3\u0142dzielni uczniowskiej oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem\u00a0 Szkolnego Ko\u0142a Lotniczego (p\u00f3\u017aniej Ko\u0142a LOPP) i cz\u0142onkiem modelarni lotniczej. W latach 1925-1927 zbudowa\u0142 z bratem i kolegami samolot sportowy WK-1 Jutrzenka, kt\u00f3ry zosta\u0142 oblatany 18 IX 1927 r. przez Stefana Czy\u017cewskiego, a nast\u0119pnie z tym samym pilotem uplasowa\u0142 si\u0119 na 3. miejscu w konkursie awionetek. Od 1927 r. W. Koz\u0142owski\u00a0 pracowa\u0142 w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie jako pomocnik konstruktora i obliczeniowca. W 1929 r. zbudowa\u0142 samolot PZL-5. Oblot samolotu odby\u0142 si\u0119 w maju 1930 r. (pilot Boles\u0142aw Orli\u0144ski), a konstrukcja by\u0142a tak udana, \u017ce ju\u017c w 1930 r. dwa PZL-5 startowa\u0142y w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Lotniczych (Challange), a p\u00f3\u017aniej kolejne bra\u0142y udzia\u0142 w wielu zawodach krajowych. W 1930 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W latach 1930-1932 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty i kurs pilota\u017cu w 3. Pu\u0142ku Lotniczym w Poznaniu z awansem na stopie\u0144 podporucznika pilota. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej powr\u00f3ci\u0142 do PZL na stanowisko konstruktora. W latach 1936-1938 by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem Warszawskich Lotniczo-\u017beglarskich Warsztat\u00f3w, zajmuj\u0105cych si\u0119 projektowaniem i produkcj\u0105 \u017cagl\u00f3wek, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do PZL Warszawa i bra\u0142 udzia\u0142 w projektowaniu samolotu P.11g Kobuz. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Aeroklubie Warszawskim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Lotniczym, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 LOPP. W marcu 1939 r. zosta\u0142 skierowany do Mielca na stanowisko kierownika monta\u017cu w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu-Cyrance. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej pozosta\u0142 w Mielcu, ale ju\u017c w styczniu 1940 r. uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do Francji. Tam w bazie Lyon Bron szkoli\u0142 si\u0119 na samolotach francuskich. Po kl\u0119sce Francji ewakuowa\u0142 si\u0119 do Wielkiej Brytanii i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do RAF (si\u0142 powietrznych). Skierowano go do Centrum Si\u0142 Powietrznych w Blackpool. Odby\u0142 szkolenie na samolotach angielskich, m.in. w 15 Elementary Flying Trainnig School i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 18 Operational Trainnig Unit w Bramcote. Zgin\u0105\u0142 14 III 1942 r. w czasie nocnego lotu treningowego na bombowcu Vickers Wellington Mk 1C.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KOZYRA HENRYK<\/strong>, urodzony 9 VIII 1934 r. w Be\u0142\u017ccu, syn Andrzeja i Heleny z domu \u0106wik. Absolwent Technikum Budowy Silnik\u00f3w MPM w Warszawie. Po maturze w 1952 r. otrzyma\u0142 skierowanie do pracy w WSK Mielec na stanowisko technologa. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 przyj\u0119ty do Oficerskiej Szko\u0142y Lotniczej nr 4 w D\u0119blinie, ale w 1954 r. musia\u0142 przerwa\u0107 nauk\u0119 pilota\u017cu ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. Powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec i pracowa\u0142 kolejno jako: kontroler, technolog, mistrz, starszy mistrz, zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u Aparatury Paliwowej, przewodnicz\u0105cy KTiR (sam by\u0142 tak\u017ce racjonalizatorem), specjalista do spraw wynalazczo\u015bci, kierownik Dzia\u0142u Szkolnictwa Wy\u017cszego, g\u0142\u00f3wny specjalista do spraw BHP i inspektor. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, w 1973 r. \u2013 Studium Podyplomowe w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie, a w 1978 r. \u2013 studia II stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. By\u0142 cz\u0142onkiem SIMP. W czasie d\u0142ugoletniej pracy zawodowej przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju racjonalizacji i post\u0119pu technicznego w WSK oraz organizacji Punkt\u00f3w Konsultacyjnych Politechniki Rzeszowskiej, warszawskiej AWF i lubelskiego UMCS w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w prace na rzecz miasta Mielca. By\u0142 d\u0142ugoletnim radnym Miejskiej Rady Narodowej i pe\u0142ni\u0142 w niej r\u00f3\u017cne funkcje m.in. wiceprzewodnicz\u0105cego Rady i przewodnicz\u0105cego Miejskiego Komitetu Kontroli Spo\u0142ecznej. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142 odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 30-lecia PRL. W 1981 r. zosta\u0142 wpisany do \u201eKsi\u0119gi zas\u0142u\u017conych dla miasta Mielca\u201d. W 1991 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. Zmar\u0142 2 IX 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"KO\u0179BIEL KAROL<\/strong>, urodzony 31 III 1964 r. w Mielcu, syn Edwarda i W\u0142adys\u0142awy z domu Uryga. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. W okresie szkolnym trenowa\u0142 spadochroniarstwo, a nast\u0119pnie wielob\u00f3j spadochronowy w Aeroklubie Mieleckim. Startuj\u0105c w jego reprezentacji, wywalczy\u0142 na Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu srebrny medal w klasyfikacji dru\u017cynowej w 1983 r. i z\u0142oty medal w klasyfikacji dru\u017cynowej w 1984 r. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, ale jeszcze w tym samym roku (1984) zosta\u0142 powo\u0142any do odbycia s\u0142u\u017cby wojskowej. W latach 1984-1988, w zwi\u0105zku z odbywaniem zasadniczej, a nast\u0119pnie zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej, wyst\u0119powa\u0142 w zespole WKS \u201eZawisza\u201d Bydgoszcz. W 1985 r. \u2013 jako zawodnik \u201eZawiszy\u201d- zdoby\u0142 na MP w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu br\u0105zowy medal w klasyfikacji indywidualnej i z\u0142oty medal w klasyfikacji dru\u017cynowej. Z\u0142oty medal dru\u017cynowy zdoby\u0142 tak\u017ce na MP w 1986 r. Osi\u0105ga\u0142 tak\u017ce sukcesy w innych dyscyplinach spadochronowych. Reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na zawodach w Bu\u0142garii (2 razy), Szwecji, Czechos\u0142owacji, ZSRR i na W\u0119grzech oraz na Mistrzostwach Pa\u0144stw Socjalistycznych w Korei P\u00f3\u0142nocnej (1988). W 1988 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i do 1991 r. pracowa\u0142 w WSK. Ju\u017c jako zawodnik Aeroklubu Mieleckiego zdoby\u0142 w 1988 r. br\u0105zowy medal indywidualny, a w 1989 r. srebrny medal dru\u017cynowy w Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu. W latach 1989-1995 pracowa\u0142 w Aeroklubie Mieleckim jako instruktor spadochronowy. Od 1991 pracuje w Komendzie Rejonowej (p\u00f3\u017aniej Powiatowej) Policji w Mielcu. Jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi i aktualnie wiceprezesem Klubu HDK przy KP Policji. Za osi\u0105gni\u0119cia w sportach spadochroniarskich otrzyma\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Spadochronow\u0105 z 3 Diamentami, a za prac\u0119 szkoleniow\u0105 w Aeroklubie \u2013 Br\u0105zowy Medal Za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. Uprawia nadal sport spadochronowy, ma na swym koncie ponad 3500 skok\u00f3w spadochronowych. W latach 2008-2012 by\u0142 zawodnikiem Aeroklubu Rzeszowskiego, a w 2013 r. zg\u0142osi\u0142 akces do Aeroklubu Podkarpackiego w Kro\u015bnie. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2009 r. Mistrzostwa \u015al\u0105ska (Gliwice) \u2013 I miejsce indywidualnie i dru\u017cynowo, Mistrzostwa Koszyc (S\u0142owacja) \u2013 I miejsce indywidualnie i II miejsce dru\u017cynowo, Mistrzostwa Podkarpacia na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania (Rzesz\u00f3w) \u2013 II-III miejsce indywidualnie; *2010 r. Mi\u0119dzynarodowe zawody na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania (Krosno) \u2013 II miejsce indywidualnie i I miejsce dru\u017cynowo; *2011 r. Mistrzostwa Polski ZPS w Wieloboju Spadochronowym POPS (Tomasz\u00f3w Mazowiecki-Spa\u0142a) \u2013 III miejsce indywidualnie, Mi\u0119dzynarodowe Zawody Spadochronowe (Presz\u00f3w-Koszyce, S\u0142owacja) \u2013 II miejsce indywidualnie i II miejsce dru\u017cynowo; *2012 r. IX Mi\u0119dzynarodowe Mistrzostwa Podkarpacia (Rzesz\u00f3w) \u2013 III miejsce indywidualnie i II miejsce dru\u017cynowo. Pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa mieleckiego Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy i jest cz\u0142onkiem ZPS Rzesz\u00f3w. Lata na paraplanach (czasza spadochronu z silnikiem) w ramach dzia\u0142alno\u015bci Stowarzyszenia Sport\u00f3w Ekstremalnych. Jest tak\u017ce okr\u0119gowym s\u0119dzi\u0105 p\u0142ywackim I klasy, instruktorem narciarstwa i windsurfingu. Pe\u0142ni nadal funkcj\u0119 wiceprezesa Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy Komendzie Powiatowej Policji w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dawcy Krwi PCK III, II i I stopnia, Odznak\u0105 Honorow\u0105 HDK IV i III stopnia oraz odznak\u0105 za oddanie 25 l krwi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

KO\u017bUCHOWSKI JAKUB (ksi\u0105dz)<\/strong>, rektor szko\u0142y parafialnej w Mielcu w latach 1676-1681. Od 1685 r. do 1700 r. by\u0142 proboszczem szpitalnym w Rzochowie, a od 1708 r. kanonikiem tarnowskim i proboszczem w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n

\"\"KO\u017bUCHOWSKI RUDOLF DYMITR<\/b>, urodzony 18 IV 1933 r. w Korzelicach, powiat Przemy\u015blany, wojew\u00f3dztwo Tarnopol (dzi\u015b Ukraina), syn Kazimierza i Emilii z Kuchcickich. Nauk\u0119 rozpocz\u0105\u0142 w szkole powszechnej w Dunajowie, powiat Przemy\u015blany. W czasie II wojny \u015bwiatowej rodzina Ko\u017cuchowskich, w obawie przed prze\u015bladowaniami ze strony band UPA, wyjecha\u0142a do rodziny w Jaros\u0142awiu, gdzie Rudolf kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w klasach: III i IV. Po wojnie rodzina Ko\u017cuchowskich przenios\u0142a si\u0119 do Ropczyc. Tam Rudolf uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 i liceum z matur\u0105 w 1952 r. W latach 1952-1958 studiowa\u0142 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego i w 1958 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. (Temat pracy magisterskiej: Teoria liczb rzeczywistych Cautora.<\/i>) Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od roku szkolnego 1958\/1959 jako nauczyciel matematyki w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Kolbuszowej i pracowa\u0142 tam do ko\u0144ca roku szkolnego 1973\/1974. Prowadzi\u0142 te\u017c dodatkowe zaj\u0119cia z uczniami uzdolnionymi matematycznie. W czasie wakacji organizowa\u0142 dla m\u0142odzie\u017cy obozy w\u0119drowne w Tatry i Pieniny.\u00a0 W 1973 r. otrzyma\u0142 stanowisko profesora szko\u0142y \u015bredniej. Od roku szkolnego 1974\/1975 pracowa\u0142 w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu, tak\u017ce jako nauczyciel matematyki. Poza lekcjami prowadzi\u0142 k\u00f3\u0142ko matematyczne i z powodzeniem przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w na studia oraz do udzia\u0142u w olimpiadach matematycznych. By\u0142 opiekunem pracowni matematycznej nr 2 i sp\u00f3\u0142dzielni uczniowskiej oraz odpowiada\u0142 za zaopatrywanie szko\u0142y w podr\u0119czniki. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 po roku szkolnym 1987\/1988, ale jeszcze dwa lata pracowa\u0142 w mieleckim liceum w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pasjonowa\u0142 si\u0119 szachami i bryd\u017cem sportowym i z powodzeniem startowa\u0142 w obu dyscyplinach w r\u00f3\u017cnego typu zawodach. Posiada\u0142 stopie\u0144 wojskowy podporucznika rezerwy. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz nagrodami Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142 22 I 2014 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Kolbuszowej przy ul. G. Narutowicza.<\/p>\r\n

KRAJEWSKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 4 I 1914 r. we Lwowie, syn Apolinarego i Marii z domu Szulc. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum nr IX im. J. Kochanowskiego we Lwowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1932 r. W latach 1933-1934 odby\u0142 roczn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Dywizyjnym Kursie Podchor\u0105\u017cych Piechoty we Lwowie. W latach 1935-1939 pracowa\u0142 w Dyrekcji Kolei Pa\u0144stwowych we Lwowie, w Dziale Ruchowo-Handlowym. 1 IX 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany i przydzielony do 40 p.p. Legion\u00f3w we Lwowie. Jednostka ta zosta\u0142a natychmiast skierowana do Warszawy. W randze podporucznika uczestniczy\u0142 w obronie Warszawy i 27 IX 1939 r. dosta\u0142 si\u0119 do niemieckiej niewoli. W obozie jenieckim w Woldenbergu (Oflag II C) wi\u0119ziony by\u0142 do lutego 1945 r. Po wojnie pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Powszechnej w Ostrowach Baranowskich (1945-1947), a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 stanowisko rewidenta w Zwi\u0105zku Rewizyjnym CRS \u201eSCh\u201d w Rzeszowie (1947-1948). W latach 1949-1953 mieszka\u0142 w Legnicy i pocz\u0105tkowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji w tamtejszym Okr\u0119gu PGR, a nast\u0119pnie \u2013 kierownika dzia\u0142u w Zak\u0142adach Mi\u0119snych. 1 II 1953 r. zamieszka\u0142 w Mielcu\u00a0i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Rejonie M\u0142yn\u00f3w Gospodarczych na stanowisku inspektora finansowo-gospodarczego. W latach 1954-1955 kierowa\u0142 Dzia\u0142em Handlu PZGS w Mielcu. Od 1955 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w mieleckiej WSK na stanowiskach: starszego ekonomisty, kierownika sekcji, starszego organizatora i specjalisty organizatora. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych z zakresu ksi\u0119gowo\u015bci, obrotu towarowego, inwestycji i planowania. W 1976 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W okresie pracy zawodowej zosta\u0142 awansowany do stopnia kapitana rezerwy. By\u0142 cz\u0142onkiem ZBoWiD. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 24 VI 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRAKOWSKA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (55 m) uliczka na osiedlu T. Ko\u015bciuszki. Biegnie od Rynku do ul. Hetma\u0144skiej, pomi\u0119dzy murowanymi domami stanowi\u0105cymi zabytkow\u0105 zabudow\u0119 Rynku. Jest jedn\u0105 z najstarszych ulic w mie\u015bcie, bowiem powsta\u0142a w ramach jego pierwszej zabudowy. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a prawdopodobnie w 1918 r. (od tego roku wyst\u0119puje w dokumentach). Ma nawierzchni\u0119 i chodniki (po obu stronach) z p\u0142ytek brukowych. W 2012 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 z p\u0142ytek betonowych i zbudowano chodniki z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAKOWSKI JERZY PIOTR<\/strong>, urodzony 3 VII 1963 r. w Mielcu, syn Jana i Cecylii z domu Ba\u0144ka. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Po maturze w 1983 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Rzeszowskich Zak\u0142adach Ceramiki Budowlanej w Mielcu, a w latach 1985-1987 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1987 r. pracuje w Miejskim Zarz\u0105dzie Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu jako inspektor do spraw zaopatrzenia. Anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od 1990 r. jest przewodnikiem turystyki g\u00f3rskiej i pilotem wycieczek turystycznych. Posiada uprawnienia znakarza szlak\u00f3w turystycznych. Ponadto w latach 90. pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Zarz\u0105du Miejskiego PTTK w Mielcu i cz\u0142onka Zarz\u0105du Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. W 1994 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Mieleckiego Klubu G\u00f3rskiego \u201eCarpatia\u201d, a w 1997 r. doprowadzi\u0142 do powstania Oddzia\u0142u Polskiego Towarzystwa Tatrza\u0144skiego w Mielcu. W obu organizacjach pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa. Od 10 XI 2001 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Polskiego Towarzystwa Tatrza\u0144skiego. Za wszechstronn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w dziedzinie uprawiania i upowszechniania turystyki zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PTTK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PTT z Kos\u00f3wk\u0105 i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Turystyki\u201d. Ponadto na pocz\u0105tku lat 90. uczestniczy\u0142 w organizowaniu Radia HIT FM (pierwszej stacji radiowej w Mielcu), a w latach 1994-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego redaktora programowego. Od 2019 r. jako zawodnik PTG „Sok\u00f3\u0142” 193 Mielec startuje w w nordic walking w zawodach rangi mistrzowskiej. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia:\u00a0 *2019 r. – G\u00f3rskie Mistrzostwa Europy w Nordic Walking (Ustrzyki Dolne) – 2. miejsce w kategorii wiekowej M60 na dystansie 5 km; G\u00f3rskie Mistrzostwa Polski „Hill Jaworzyna” w Krynicy – 3. miejsce; *2022 r.:IV MP w G\u00f3rskim P\u00f3\u0142maratonie (Prudnik, G\u00f3ry Opawskie) – 3. miejsce; *2025 r.: MP (Han\u00f3wka) – 2. miejsce w kat. M60 na 5 km;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRAKOWSKI ZWI\u0104ZEK ZIEMIAN \u2013 POWIATOWE KO\u0141O W MIELCU<\/strong>, stowarzyszenie zrzeszaj\u0105ce w\u0142a\u015bcicieli ziemskich i broni\u0105ce ich interes\u00f3w, funkcjonuj\u0105ce w okresie mi\u0119dzywojennym XX w. Zwi\u0105zane by\u0142o z konserwatystami wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cymi z krakowskim dziennikiem informacyjno-politycznym \u201eCzas\u201d. Mieleckie Ko\u0142o tworzy\u0142o 25 w\u0142a\u015bcicieli z teren\u00f3w powiat\u00f3w mieleckiego i kolbuszowskiego. Liderami byli: hrabia Szczepan Tarnowski z Malinia i Jan Artwi\u0144ski z Kliszowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRALISZ ANNA (z domu CYRAN)<\/strong>, urodzona 5 IV 1916 r. w Chrzanowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z W\u0142odarskich. W 1922 r. Cyranowie zamieszkali w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, a Anna ucz\u0119szcza\u0142a do szko\u0142y powszechnej\u00a0w Wojs\u0142awiu, a nast\u0119pnie w Mielcu. Materia\u0142 klas IV-VII przerabia\u0142a prywatnie i zdawa\u0142a egzaminy w mieleckim gimnazjum. W 1935 r. przenios\u0142a si\u0119 do Gimnazjum i Liceum w Ko\u0144skich i tam w 1936 r. zda\u0142a egzaminy maturalne. Studia w Pedagogium Nauczycielskim w Kielcach przerwa\u0142a wojna. W okresie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a na gospodarstwie u rodzic\u00f3w w Wojs\u0142awiu oraz uczy\u0142a na tajnych kompletach (z zakresu szko\u0142y podstawowej i pierwszych klas gimnazjum). Po wojnie uczy\u0142a w Szko\u0142ach Podstawowych w Rzemieniu i Rydzowie-Grzybowie. W latach 1947-1949 studiowa\u0142a filologi\u0119 polsk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i w 1949 r. otrzyma\u0142a dyplom uprawniaj\u0105cy do nauczania j\u0119zyka polskiego w szko\u0142ach licealnych. W latach 1949-1966 pracowa\u0142a w Liceum Pedagogicznym w Mielcu, a ponadto uczy\u0142a (w niepe\u0142nym wymiarze godzin, w r\u00f3\u017cnych okresach lat) w innych mieleckich szko\u0142ach \u015brednich: Liceum Administracyjno-Gospodarczym, Liceum dla Pracuj\u0105cych, Technikum Mechanicznym i Technikum Handlowym oraz na kursach dokszta\u0142caj\u0105cych dla m\u0142odzie\u017cy. W 1963 r. uko\u0144czy\u0142a studia II stopnia w PWSP w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Poza lekcjami organizowa\u0142a imprezy artystyczne i prowadzi\u0142a ko\u0142o recytatorskie w Liceum Pedagogicznym. Jej uczniowie zdobyli szereg nagr\u00f3d w konkursach wojew\u00f3dzkich. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Zorganizowa\u0142a i prowadzi\u0142a amatorski zesp\u00f3\u0142 teatralny przy Ognisku ZNP w Liceum Pedagogicznym. (Wystawiono \u2013 po kilkana\u015bcie razy \u2013 Klub Kawaler\u00f3w M. Ba\u0142uckiego<\/em> i Lill\u0119 Wened\u0119<\/em> J. S\u0142owackiego.) W 1966 r. wyjecha\u0142a do Warszawy i pracowa\u0142a w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 21\u00a0w Aninie, a nast\u0119pnie w Szkole Podstawowej nr 215 w Warszawie. Tam r\u00f3wnie\u017c pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w ZNP, m.in. zorganizowa\u0142a ch\u00f3r nauczycielski, Ko\u0142o TON by\u0142ych nauczycieli tajnego nauczania i opiek\u0119 nad chorymi nauczycielami. W 1972 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119 i przez 3 kadencje pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP Praga-Po\u0142udnie. Od 1976 r. nale\u017ca\u0142a do ZBoWiD. W 1980 r. zosta\u0142a wybrana cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gowej Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w w Warszawie. W listopadzie 1996 r. (po \u015bmierci m\u0119\u017ca) powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i zosta\u0142a przyj\u0119ta do Ko\u0142a Nauczycieli Emeryt\u00f3w przy Szkole Podstawowej nr 7, a p\u00f3\u017aniej przy SP nr 9. W 2000 r. zosta\u0142a wpisana do Ksi\u0119gi Pami\u0119ci ZNP w Warszawie. Otrzyma\u0142a szereg odznacze\u0144 i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in.: Krzy\u017c Kawalerski OOP, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 ZNP, Honorow\u0105 Odznak\u0119 TON i Odznak\u0119 Honorow\u0105 \u201eZ\u0142ota Syrenka\u201d. Zmar\u0142a 17 I 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRALISZ CEZARY TOMASZ<\/strong>, urodzony 2 XII 1956 r. w Szczecinie, syn Krzysztofa i Jadwigi z domu Glinka. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Uko\u0144czy\u0142 Studium Zawodowe Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: elektroniczne maszyny cyfrowe) z tytu\u0142em technika programisty (1977). Po odbyciu studi\u00f3w w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Lotniczej w D\u0119blinie i uzyskaniu tytu\u0142u in\u017cyniera nawigatora \u2013 oficera sztabu (1981) pozosta\u0142 w zawodowej s\u0142u\u017cbie w Wojsku Polskim. Pe\u0142ni\u0142 funkcje sztabowe i dow\u00f3dcze w jednostkach w Powidzu i D\u0119blinie, by\u0142 m.in. oficerem rozpoznania radioelektronicznego, oficerem zabezpieczenia lotniczego, szefem sztabu lot\u00f3w, dow\u00f3dc\u0105 kompanii fotograficznej, szefem sztabu batalionu zaopatrzenia i terenowym oficerem mobilizacyjnym w szpitalu wojskowym. W latach 1997-1998 pracowa\u0142 w Wojskowych Komendach Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu i Kozienicach. Od 1 I 1999 r. w stopniu majora przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1999-2009 pracowa\u0142 w firmach ochroniarskich. Nale\u017cy do Ligi Obrony Kraju. Zdobywa czo\u0142owe lokaty w zawodach strzeleckich. Od 2007 r. jest cz\u0142onkiem Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRALISZ FELIKS,<\/strong>\u00a0urodzony 27 X 1890 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Grzegorza i Anny z domu Rakoczy. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia prawnicze i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora praw. W latach trzydziestych prowadzi\u0142 kancelari\u0119 adwokack\u0105 w Radomy\u015blu Wielkim.\u00a0 Znajdowa\u0142 si\u0119 na li\u015bcie adwokat\u00f3w Okr\u0119gowej Izby Adwokackiej w Krakowie. Zdoby\u0142 sobie autorytet w \u015brodowisku radomyskim, tote\u017c wybrano go na prezesa miejscowego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez sportowych i patriotycznych. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z mieleckim Towarzystwem Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Zmar\u0142 9 II 1955 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRALISZ JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 21 VIII 1879 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Anny z domu Sobusiak. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie w 1899 r. gimnazjum w Tarnowie (matura z odznaczeniem). Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Przemy\u015blu i Tarnowie, a nast\u0119pnie \u2013 jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 kleryk \u2013 zosta\u0142 do wys\u0142any na studia do Rzymu i tam uzyska\u0142 doktorat z teologii. W 1903 r. w Tarnowie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Starym S\u0105czu, Mikluszowicach i w katedrze tarnowskiej (1909). W 1912 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Kro\u015bcienku. 1 III 1919 r. otrzyma\u0142 urlop, a wkr\u00f3tce potem z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z probostwa. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lublina i do wybuchu II wojny \u015bwiatowej pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. We wrze\u015bniu 1939 r. powr\u00f3ci\u0142 do rodziny w Wojs\u0142awiu. Zmar\u0142 27 X 1940 r. w Wojs\u0142awiu. Spoczywa w grobowcu kap\u0142an\u00f3w w centralnej cz\u0119\u015bci cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRALISZ KRZYSZTOF STEFAN<\/strong>, urodzony 10 X 1934 r. w Mielcu, syn Romana i Honoraty z Tomeckich. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1952 r. kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w O\u015brodku Szkoleniowym Sanitarno-Epidemiologicznym w Krakowie (do 1959 r.). W latach 1957-1962 pracowa\u0142 w Obwodowej Przychodni Lekarskiej nr 4 w Szczecinie jako instruktor higieny, a w 1963 r. (do 30 IX) w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Szczecinie. W latach 1963-1968 odby\u0142 studia w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze w: O\u015brodku Zdrowia w Radomy\u015blu Wielkim (1968-1970), Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu (1971-1972) i O\u015brodku Zdrowia w Rudzie ko\u0142o Radomy\u015bla Wielkiego. 1 II 1975 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Mielcu oraz Pa\u0144stwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i funkcje te pe\u0142ni\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 12 XI 2002 r. W 1977 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa, a w 1982 r. \u2013 II stopie\u0144 z zakresu epidemiologii. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. W okresie kierowania Stacj\u0105 Sanitarno-Epidemiologiczn\u0105 przyczyni\u0142 si\u0119 do jej rozwoju i korzystnej zmiany warunk\u00f3w pracy, zdecydowanej poprawy stanu sanitarnego miasta i powiatu, skutecznego zwalczania kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych oraz wychowania m\u0142odych kadr medycznych w tej dziedzinie. Udziela\u0142 si\u0119 w organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. w Polskim Towarzystwie Lekarskim (by\u0142 okresowo jego wiceprzewodnicz\u0105cym w Mielcu), Polskim Towarzystwie Ginekologicznym oraz Polskim Towarzystwie Epidemiologicznym i Chor\u00f3b Zaka\u017anych. W latach 90. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Komisji Zdrowia i Ochrony \u015arodowiska Rady Miejskiej w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Odznaczony zosta\u0142 m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105. Zmar\u0142 27 II 2022 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAMARZ BARTOSZ JAN<\/strong>, urodzony 24 V 1976 r. w Mielcu, syn Jana i El\u017cbiety z Kosiorowskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1994 r. W latach 1994-1997 pracowa\u0142 w Mieleckim O\u015brodku Kultury jako instruktor kulturalno-o\u015bwiatowy. Po utworzeniu w 1998 r. Samorz\u0105dowego Centrum Kultury powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych Domu Kultury SCK w Mielcu. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Socjologiczno-Historycznym (kierunek: historia, specjalno\u015b\u0107: nauczycielska) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej (od 2001 r. Uniwersytetu Rzeszowskiego) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W lat szkolnych wyst\u0119powa\u0142 na scenie. M.in. \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze mieszanym I LO pod dyrekcj\u0105 Paw\u0142a Lisa, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do wielu sukces\u00f3w ch\u00f3ru, m.in. zdobycia dw\u00f3ch Z\u0142otych i czterech Srebrnych Kamerton\u00f3w w Og\u00f3lnopolskich Konkursach Ch\u00f3r\u00f3w A\u2019Capella Dzieci i M\u0142odzie\u017cy w Bydgoszczy, Br\u0105zow\u0105 Harf\u0119 Eola w Konkursie Muzyki Dawnej \u201eSchola Cantorum\u201d w Kaliszu i kilku czo\u0142owych miejsc w Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Pie\u015bni Religijnej \u201eCantate Deo\u201d w Rzeszowie. \u015apiewa tak\u017ce w innych ch\u00f3rach, m.in. w Ch\u00f3rze Nauczycielskim \u201eAkord\u201d ZNP i SCK w Mielcu. Jest te\u017c cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Teatralnego „Proscenium”\u00a0 i Teatru Rozmaito\u015bci Domu Kultury SCK, m.in. gra\u0142 w sztukach: Jase\u0142ka, Dziewczyny z pomys\u0142em, Damy i huzary, Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Rozmowy przy wycinaniu lasu, Wesele, Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia, Teatr Variete <\/em>i Baw si\u0119 razem z nami.<\/em> Anga\u017cuje si\u0119 do pracy spo\u0142ecznej, m.in. jako cz\u0142onek zarz\u0105d\u00f3w Stowarzyszenia Ch\u00f3r\u00f3w M\u0142odzie\u017cowych „Resonet” i Ch\u00f3ru Nauczycielskiego \u201eAkord\u201d oraz kierownik dru\u017cyny rocznika 2002 Akademii Pi\u0142karskiej Stali Mielec. (M.in. w 2016 r. w mistrzostwach Polski rocznika 2002 zaj\u0119\u0142a 5-6 miejsce.) Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142ot\u0105 z Laurem, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz Odznaka Honorow\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n

\"\"KRAMARZ EL\u017bBIETA (z domu KOSIOROWSKA),<\/b> urodzi\u0142a si\u0119 1 X 1954 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Czes\u0142awa i Krystyny z domu Gaj. Absolwentka Technikum Rolniczego w Weryni z matur\u0105 w 1978 r. W latach 1973-1975 pracowa\u0142a w Zak\u0142adzie Jajczarsko-Pierzarskim w Mielcu, a w latach 1975-1976 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej \u2013 Zak\u0142ad Wodoci\u0105g\u00f3w w Mielcu. Od 1983 r do 1986 r. pracowa\u0142a w O\u015brodku Kultury Gminy Mielec jako m\u0142odszy instruktor ds. teatralnych. W 1984 r. uzyska\u0142a kwalifikacje instruktora teatralnego. Po utworzeniu Miejskiego O\u015brodka Kultury w Mielcu, z dniem 15 IX 1986 r. przesz\u0142a do tej plac\u00f3wki na stanowisko instruktora teatralnego, a nast\u0119pnie powierzono jej pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w dyrektora. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142a policealne Pa\u0144stwowe Zaoczne Studium O\u015bwiaty i Kultury Doros\u0142ych w Warszawie \u2013 Mi\u0119dzywojew\u00f3dzki O\u015brodek Dydaktyczny w Krakowie. W zwi\u0105zku z reorganizacj\u0105 plac\u00f3wek kultury w Mielcu, w 1992 r. zosta\u0142a zatrudniona w Mieleckim O\u015brodku Kultury w Mielcu na stanowisku specjalisty ds. pracowniczych i pozosta\u0142a na tym stanowisku po kolejnej restrukturyzacji samorz\u0105dowych plac\u00f3wek kultury w 1998 r., w nowo utworzonym Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu. Zmar\u0142a 24 VI 2009 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAMEK EDWARD<\/strong>, urodzony 19 XI 1929 r. w Linowie ko\u0142o Sandomierza, syn Szymona i Bronis\u0142awy z domu Zaw\u00f3\u0142. Absolwent Gimnazjum Przemys\u0142owego i Liceum Mechanicznego w Sanoku, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku konstruktora, a p\u00f3\u017aniej starszego konstruktora. Uczestniczy\u0142 w procesie uruchomienia produkcji samolot\u00f3w MiG (15, 17, 17F), M-2, M-4, TS-8 Bies i TS-11 Iskra, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w biurze prototypowym samolotu M-12. W 1965 r. zosta\u0142 przeniesiony do biura konstrukcyjnego silnika spalinowego i aparatury wtryskowej, a w 1970 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Praktycznej Nauki Zawodu Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej WSK Mielec. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek: mechanika, specjalno\u015b\u0107: silniki spalinowe) i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c kurs pedagogiczny w Rzeszowie. Koordynowa\u0142 i prowadzi\u0142 szkolenia dla m\u0142odocianych pracownik\u00f3w oraz przewodniczy\u0142 komisji egzaminacyjnej BHP dla tej grupy zatrudnionych. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem komisji egzaminacyjnej kurs\u00f3w mistrzowskich dla doros\u0142ych pracownik\u00f3w WSK. Z\u0142o\u017cy\u0142 oko\u0142o 20 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych cz\u0119\u015b\u0107 zastosowano. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, SIMP i PTTK, by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Spartakiad Zak\u0142adowych WSK. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Spo\u015br\u00f3d p\u00f3\u017aniejszych zaj\u0119\u0107 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy na dzia\u0142ce i funkcji cz\u0142onka Zarz\u0105du POD \u201eMetalowiec\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZZM\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 SIMP, Odznak\u0105 \u201eRacjonalizator Produkcji\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 FKS Stal Mielec i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142kowca\u201d. \u00a0Zosta\u0142 tak\u017ce uhonorowany nagrodami zespo\u0142owymi: Komitetu Techniki przy Radzie Ministr\u00f3w za opracowanie konstrukcyjne wyrobu W-2 (1965) i Ministra Przemys\u0142u Maszynowego za wdro\u017cenie produkcji silnik\u00f3w SW-680 i aparatury wtryskowej (1970), a tak\u017ce wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca (1988). Zmar\u0142 30 X 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRANC STANIS\u0141AW<\/strong>\u00a0, urodzony 14 X 1912 r. w Kro\u015bnie nad Wis\u0142okiem, syn Jana i Anieli z Przyby\u0142\u00f3w.\u00a0W 1934 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Seminarium Nauczycielskie w Kro\u015bnie, a w 1935 r. Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Piechoty w 5 PSP w Przemy\u015blu i otrzyma\u0142 stopie\u0144 plutonowego podchor\u0105\u017cego. Zosta\u0142 zatrudniony w szkolnictwie w Sanoku. Odbywa\u0142 tak\u017ce szkolenia wojskowe (6 Pu\u0142k Piechoty w Samborze, 2 Pu\u0142k Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Sanoku) i awansowa\u0142 na stopie\u0144 podporucznika rezerwy. 31 VIII 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany do 2 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich w Sanoku i mianowany dow\u00f3dc\u0105 plutonu w 4 baonie. Batalion wycofywa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d, a p\u00f3\u017aniej do granicy w\u0119gierskiej i poni\u00f3s\u0142 du\u017ce straty. 18 IX przekroczy\u0142 granic\u0119 w Magyarowar i zosta\u0142 internowany. Ppor Kranc przebywa\u0142 w obozie do 6 III 1940 r., a nast\u0119pnie uciek\u0142 w kierunku granicy w\u0119giersko-jugos\u0142owia\u0144skiej i przedosta\u0142 si\u0119 do Splitu, a nast\u0119pnie na statku \u201eWarszawa\u201d dotar\u0142 4 IV 1940 r. do Marsylii. Przeszed\u0142 szkolenie oficer\u00f3w w Vichy i 16 VI zosta\u0142 ewakuowany (wraz z wieloma innymi oficerami polskimi) z portu la Rochelle do Wielkiej Brytanii. Po obozie szkoleniowym w pobli\u017cu Glasgow zosta\u0142 wcielony do tworz\u0105cej si\u0119 Samodzielnej Brygady Spadochronowej w okolicy Leven-Elie (Szkocja), broni\u0105cej Szkocji przed spodziewanymi desantami niemieckimi z terenu Norwegii. W czasie szkolenia spadochronowego uleg\u0142 wypadkowi i po doj\u015bciu do sprawno\u015bci zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do IV Batalionu Polskiego w Elie. Po zrzuceniu na teren Holandii \u2013 w pobli\u017cu granicy z Niemcami \u2013 dzia\u0142a\u0142 jako \u201ecichociemny\u201d w tym rejonie do ko\u0144ca wojny, a nast\u0119pnie z I Brygad\u0105 Spadochronow\u0105 przebywa\u0142 na terenie Niemiec do ko\u0144ca 1947 r. Po powrocie I BS do Anglii i jej rozwi\u0105zaniu w lipcu 1948 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PZL Mielec i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika magazyn\u00f3w. 30 VI 1953 r. rozwi\u0105zano z nim umow\u0119, prawdopodobnie z przyczyn politycznych. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego nr 2 w Rzeszowie – Zak\u0142ad Budowlany nr 2 w Mielcu, przekszta\u0142conym od 1963 r. na Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane. Pracowa\u0142 w nim na stanowiskach m.in. samodzielnego referenta zaopatrzenia, starszego technika budowlanego, starszego ksi\u0119gowego, kierownika Samodzielnej Sekcji Inwentaryzacji Ci\u0105g\u0142ej, starszego inspektora kontroli wewn\u0119trznej, kierownika Dzia\u0142u Socjalno-Maj\u0105tkowego i kierownika magazynu g\u0142\u00f3wnego. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1977 r. Za zas\u0142ugi wojenne i wzorow\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 otrzyma\u0142 m.in. Defence Medal (1940), Znak Spadochronowy (1941), Medal Wojska Polskiego (1946), Medal za 1939 r. (1984), Krzy\u017c Kawalerski OOP (1984), Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984), Krzy\u017c Bojowy (1990), Krzy\u017c Kombatancki (1995) i War Medal (1996). W latach 70. otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na stopie\u0144 kapitana, a w latach 80. \u2013 majora. Od 1991 r. nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w. Zmar\u0142 7 XII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRANZ PINKAS<\/strong>, mielecki kupiec, w testamencie przeznaczy\u0142 spadek na budow\u0119 szpitala (przytu\u0142ku) dla ubogich. Zmar\u0142 ok. 1856 r. Szpital zosta\u0142 wybudowany w latach 80. XIX w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRA\u0143COWA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (144 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci, boczna ulicy J. Korczaka. Pocz\u0105tkowo by\u0142a drog\u0105 poln\u0105. Nazw\u0119 i status ulicy otrzyma\u0142a 28 III 1973 r., ale dot\u0105d tylko w niewielkim stopniu zmieni\u0142a sw\u00f3j charakter. W 2006 r. po\u0142o\u017cono asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. Kolejna przebudowa nast\u0105pi\u0142a w 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRASICKIEGO IGNACEGO (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (98 m) ulica na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Prowadzi od ulicy Jadernych (w rejonie g\u0142\u00f3wnego budynku pocztowo-telekomunikacyjnego) do wiaduktu (Al. Niepodleg\u0142o\u015bci). Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Jej adres ma kilka budynk\u00f3w o charakterze zabytkowym. Powsta\u0142a w 1920 r. i prowadzi\u0142a od ul. Kolejowej (dzi\u015b Jadernych) do bramy bocznej cmentarza parafialnego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulic\u0105 D\u0142ug\u0105 (p\u00f3\u017aniej Pierackiego, a dzi\u015b Obro\u0144c\u00f3w Pokoju). W czasie okupacji hitlerowskiej jej patron nie zosta\u0142 zmieniony (Krasickistrasse). Przy budowie wiaduktu w latach 80. XX w. skr\u00f3cono j\u0105 o oko\u0142o 60 %, a kilka wzniesionych przy niej dom\u00f3w (w tym rodzinny dom Szafer\u00f3w) zosta\u0142o rozebranych. W 2011 r. przeprowadzono jej remont i modernizacj\u0119, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Uroku doda\u0142 jej wyremontowany na pocz\u0105tku lat 20. XXI w. budynek przy skrzy\u017cowaniu z ul. Jadernych.
Patron ulicy: BISKUP IGNACY KRASICKI (1735-1801) to jeden z najwybitniejszych intelektualist\u00f3w polskiego O\u015bwiecenia. Poza wype\u0142nianiem licznych obowi\u0105zk\u00f3w duchownego by\u0142 znakomitym poet\u0105 (Myszeida,\u00a0Monachomachia, Antymonachomachia, Satyry, Bajki i przypowie\u015bci<\/em>), powie\u015bciopisarzem (m.in. pierwsza polska powie\u015b\u0107\u00a0Miko\u0142aja Do\u015bwiadczy\u0144skiego przypadki, Pan Podstoli, Historia<\/em>), publicyst\u0105 (artyku\u0142y w pi\u015bmie \u201eMonitor\u201d). Wspiera\u0142 Konstytucj\u0119 3 maja i insurekcj\u0119 ko\u015bciuszkowsk\u0105. W 1795 r. zosta\u0142 mianowany arcybiskupem gnie\u017anie\u0144skim. Ziemi\u0119 mieleck\u0105 (widzia\u0142 j\u0105, jad\u0105c do lub od Dubiecka i Krasiczyna) tak opisa\u0142: \u201e tu i \u00f3wdzie lasek, za laskiem piasek, a za piaskiem zn\u00f3w lasek\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRASI\u0143SKIEGO ZYGMUNTA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (71 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci, boczna ulicy X. Dunikowskiego. Powsta\u0142a w po\u0142owie lat 70., nazw\u0119 otrzyma\u0142a 20 IV 1977 r. Przez szereg lat mia\u0142a tylko utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119. W 2005 r. po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119\u00a0z kostki brukowej. Jej adres maj\u0105 prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i przydomowymi ogr\u00f3dkami.\u00a0
Patron ulicy: ZYGMUNT KRASI\u0143SKI (1812-1859) to wielki poeta romantyczny, dramatopisarz, powie\u015bciopisarz i filozof, zaliczany ongi\u015b do grona \u201etrzech wieszcz\u00f3w\u201d. Autor m.in. dramat\u00f3w:\u00a0Irydion, Nie-Boska Komedia<\/em>, powie\u015bci\u00a0Agaj-Han<\/em>\u00a0oraz poematu\u00a0Przed\u015bwit<\/em>. Prowadzi\u0142 na szerok\u0105 skal\u0119 korespondencj\u0119, kt\u00f3r\u0105 nazwano \u201eNajwi\u0119ksz\u0105 powie\u015bci\u0105 polskiego romantyzmu\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRASKA WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 XI 1930 r. w Turzy ko\u0142o Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego, syn Jana i Agnieszki z domu Naja. Prac\u0119 zawodow\u0105 w WSK Mielec rozpocz\u0105\u0142 w 1951 r. w ramach s\u0142u\u017cby wojskowej. Po jej zako\u0144czeniu pozosta\u0142 w WSK i pracowa\u0142 na stanowiskach tokarza, technologa, mistrza i starszego mistrza. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne dla Pracuj\u0105cych MPC w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 (1953). W 1960 r. zosta\u0142 przeniesiony do Dzia\u0142u Organizacji Przedsi\u0119biorstwa. Po uko\u0144czeniu kursu TNOiK w 1961 r. zosta\u0142 nauczycielem zawodu, a nast\u0119pnie kierownikiem Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej WSK Mielec. Uko\u0144czy\u0142 studia pedagogiczne dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 zawodowych w Katowicach. W latach 1963-1971 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika plac\u00f3wki organizowanej produkcji aparatury wtryskowej, a w latach 1971-1982 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym Aparatury Wtryskowej i Silnika Leyland. By\u0142 autorem wielu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. 1 I 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, g\u0142\u00f3wnie w miejscu zamieszkania \u2013 osiedlu Borek. W latach 70. i 80. XX w., kiedy to osiedle budowa\u0142o si\u0119, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedlowego. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w budowy sieci: elektrycznej, wodoci\u0105gowej, gazowej i kanalizacyjnej oraz ulic w osiedlu Borek. W latach 80. by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d i Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji. Zmar\u0142 1 XI 2020 r.<\/p>\r\n

\"\"KRASO\u0143 GENOWEFA (z domu GRZY\u015a)<\/b>, urodzona 9 XI 1956 r. w Woli Rani\u017cowskiej, pow. kolbuszowski, c\u00f3rka Piotra i Marii z domu Kobylarz. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kolbuszowej z matur\u0105 w 1975 r. Studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek: fizyka) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1979 r. z tytu\u0142em magistra. Od roku szkolnego 1980\/1981 do ko\u0144ca roku szkolnego 2006\/2007 pracowa\u0142a nieprzerwanie w Szkole Podstawowej nr 2 im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu jako nauczyciel fizyki i matematyki. W 1989 r. uko\u0144czy\u0142a studium przedmiotowo \u2013 metodyczne z fizyki w O\u015brodku Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie, a w 1990 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z fizyki. W 1988 r. Kurator O\u015bwiaty w Rzeszowie powierzy\u0142 jej funkcj\u0119 nauczyciela \u2013 metodyka fizyki i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do 1992 r. W tym okresie by\u0142a wsp\u00f3\u0142autork\u0105 publikacji Wojew\u00f3dzkiego O\u015brodka Metodycznego pt. Propozycje zada\u0144 i pyta\u0144 do egzamin\u00f3w wst\u0119pnych do szk\u00f3\u0142 ponadpodstawowych. <\/i>Ponadto w latach 1997-2001 by\u0142a spo\u0142ecznym inspektorem pracy. Od 1 IX 2001 r. do 31 VIII 2007 r. pe\u0142ni\u0142a funkcje wicedyrektora szko\u0142y. Mia\u0142a liczne sukcesy w pracy z uczniami zdolnymi. Przygotowywani przeze\u0144 uczniowie zdobywali tytu\u0142y laureat\u00f3w lub finalist\u00f3w wojew\u00f3dzkich (kuratoryjnych) konkurs\u00f3w z fizyki i matematyki. Przez pewien czas by\u0142a opiekunem samorz\u0105du uczniowskiego i rzecznikiem praw uczni\u00f3w. Od 1 IX 2007 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale jeszcze przez dwa lata pracowa\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Za wzorow\u0105 prac\u0119 wychowawczo-dydaktyczn\u0105 by\u0142a wyr\u00f3\u017cniana wielokrotnie Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca i innymi nagrodami.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRASO\u0143 J\u00d3ZEFA ( z domu Cicho\u0144)<\/strong>, urodzona 14 IX 1966 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Genowefy z domu Dykas. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142a w 1985 r. Do pracy w Pedagogicznej Bibliotece Wojew\u00f3dzkiej w Rzeszowie \u2013 Filia w Mielcu przyj\u0119ta zosta\u0142a 15 IX 1985 r. i do 1988 r. pracowa\u0142a na stanowisku nauczyciela bibliotekarza. W 1988 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem tej biblioteki. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1992 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. W tej\u017ce WSP uzyska\u0142a w 1997 r. licencjat na kierunku filologia polska. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Opracowa\u0142a monografi\u0119 Pedagogiczna Biblioteka Wojew\u00f3dzka w Rzeszowie \u2013 Filia w Mielcu w latach 1947-1990 (maszynopis). W miejscowej prasie publikuje artyku\u0142y na temat dzia\u0142alno\u015bci biblioteki. Jest wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 cyklu spotka\u0144 literackich w czytelni biblioteki. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu spotka\u0144, imprez edukacyjnych i konkurs\u00f3w m.in. corocznego Og\u00f3lnopolskiego i Polonijnego Turnieju Poetyckiego o \u201eSrebrne Pi\u00f3ro\u201d Prezydenta Miasta Mielca i \u201eSenackiego Or\u0142a\u201d RP. Autorka szeregu artyku\u0142\u00f3w do periodyku TMZM „Mieleckie Zapiski Rocznik Ziemi Mieleckiej”, m.in. 60 lat Biblioteki Pedagogicznej w Mielcu 1947-2007<\/em>\u00a0(nr 9-11, 2006-2008),\u00a0Biblioteka na miar\u0119 XXI wieku Pedagogiczna Biblioteka Wojew\u00f3dzka w Rzeszowie \u2013 Filia w Mielcu<\/em>\u00a0(z El\u017cbiet\u0105 Minorczyk, nr 12-13, 2009-2010),\u00a0Pedagogiczna Biblioteka Wojew\u00f3dzka w Rzeszowie \u2013 Filia w Mielcu Kalendarium dzia\u0142alno\u015bci edukacyjnej i kulturalnej<\/em>\u00a0za rok 2011 (nr 14, 2011).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRASZEWSKIEGO J\u00d3ZEFA IGNACEGO (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (143 m) uliczka na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci, boczna ul. M. Konopnickiej. Powsta\u0142a w ramach budowy Osiedla Fabrycznego WSK Mielec. Patrona otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. po przej\u0119ciu przez administracyjne w\u0142adze miasta tego\u017c osiedla od dyrekcji WSK. Do lat 80. \u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 z ul. 22 Lipca (dzi\u015b aleja Niepodleg\u0142o\u015bci). Po rozszerzeniu ul. 22 Lipca do czterech pas\u00f3w ruchu i zmianach organizacji ruchu zosta\u0142a odgrodzona od ul. 22 Lipca chodnikiem i pasem zieleni. Pocz\u0105tkowo posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki po obu stronach. W czasie remont\u00f3w w 2000 r. i 2007 r. wykonano now\u0105 nawierzchni\u0119 z kostki betonowej, chodniki z kostki i miejsca parkingowe. Jej ozdob\u0105 s\u0105 brzozy rosn\u0105ce tu\u017c przy jezdni, a s\u0105siadami dwa bloki mieszkalne.
Patron ulicy: J\u00d3ZEF IGNACY KRASZEWSKI (1812-1887) to jeden z najbardziej p\u0142odnych polskich pisarzy (ponad 600 tom\u00f3w r\u00f3\u017cnych dzie\u0142), malarz, dzia\u0142acz polityczny, historyk i publicysta. Napisa\u0142 m.in. cykl 29 powie\u015bci historycznych, przedstawiaj\u0105cych dzieje Polski \u2013 od\u00a0Starej ba\u015bni<\/em>\u00a0do\u00a0Saskich ostatk\u00f3w.<\/em>\u00a0Podejmowa\u0142 tak\u017ce tematyk\u0119 ludow\u0105 (m.in.\u00a0Ulana, Chata za wsi\u0105<\/em>) i spo\u0142eczno-obyczajow\u0105 (m.in.\u00a0Latarnia czarnoksi\u0119\u017cnika<\/em>), nie stroni\u0142 od romans\u00f3w. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, polityczn\u0105 i spiskow\u0105 (przeciwko zaborcom Polski) by\u0142 wielokrotnie szykanowany i wi\u0119ziony. Spoczywa w podziemiach ko\u015bcio\u0142a na Ska\u0142ce w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRAUS EUGENIUSZ<\/strong>, Na pocz\u0105tku lat 80. XIX w. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Namiestnictwa we Lwowie. W latach 1885-1888 by\u0142 c.k. starost\u0105 w Mielcu i przewodnicz\u0105cym Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w Mielcu, a od 1888 r. starost\u0105 w Bia\u0142ej. W latach 90. by\u0142 radc\u0105 Namiestnictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRAWCZYK ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 13 VIII 1953 r. w Tuszymie, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Karoliny z domu Gawry\u015b. Uzyska\u0142 zawodowe kwalifikacje murarskie. Pracowa\u0142 w Krakowskim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym \u2013 Plac\u00f3wka Mielec, Zespole Sk\u0142adnic Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w \u0141a\u0144cucie \u2013 Sk\u0142adnica w Kochan\u00f3wce, Komunalnym Przedsi\u0119biorstwie Remontowo-Budowlanym w Mielcu, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adzie Remontowo-Budowlanym w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem Klubu HDK im. Juliana Aleksandrowicza w Mielcu. Odda\u0142 34 650 ml krwi. Za niezwykle humanitarn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 HDK oraz Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK III stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRAWCZYK JERZY J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 12 V 1953 r. w Lublinie, syn Stefana i Zofii z domu Kierszko. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w Motorze Lublin. W 1975 r. przeszed\u0142 do I-ligowej Stali Mielec. Przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia przez ni\u0105 \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA w 1976 r. i tytu\u0142u mistrza Polski w sezonie 1975\/1976. Gra\u0142 tak\u017ce w meczach I rundy Pucharu Europy Mistrz\u00f3w Klubowych z Realem Madryt. W barwach mieleckiej Stali rozegra\u0142 og\u00f3\u0142em 42 mecze w I lidze i strzeli\u0142 2 bramki. W 1977 r. wyjecha\u0142 do \u0141odzi. Po zako\u0144czeniu wyczynowej kariery zawodniczej trenowa\u0142 m.in. dru\u017cyny Hetmana Zamo\u015b\u0107, Avii \u015awidnik, Lublinianki, Wis\u0142y Pu\u0142awy i Lewartu Lubartowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAWCZYK ZOFIA (z domu GIERMATA)<\/strong>, urodzona 3 X 1938 r. w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej, powiat mielecki, c\u00f3rka Antoniego i Bronis\u0142awy z G\u0142owackich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1958 r. Od roku szkolnego 1958\/1959 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Uj\u015bciu, a w 1965 r. zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Borowej (powiat mielecki). W 1967 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: praca-technika i plastyka). W 1973 r. powo\u0142ano j\u0105 na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora szko\u0142y w Borowej oraz powierzono organizacj\u0119 Gminnego O\u015brodka Kultury w Borowej. W 1977 r. uzyska\u0142a wykszta\u0142cenie r\u00f3wnowa\u017cne wy\u017cszym studiom zawodowym w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Warszawie. W 1984 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej w Borowej i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1998 r. W tym okresie doprowadzi\u0142a do remontu, modernizacji i rozbudowy budynku szko\u0142y oraz unowocze\u015bnienia jej wyposa\u017cenia, m.in. urz\u0105dzenia sali komputerowej. Wnios\u0142a istotny wk\u0142ad w uzyskanie przez plac\u00f3wk\u0119 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 wynik\u00f3w nauczania. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z organizacjami spo\u0142ecznymi, g\u0142\u00f3wnie ze Zwi\u0105zkiem M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d i Towarzystwem Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci. Przez szereg lat prowadzi\u0142a Ko\u0142o TPD w Borowej i we wsp\u00f3\u0142pracy z Zarz\u0105dem Wojew\u00f3dzkim organizowa\u0142a r\u00f3\u017cne formy pomocy dla dzieci z ubogich rodzin. Udziela\u0142a si\u0119 te\u017c w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, m.in. jako sekretarz Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w Borowej, organizator konferencji pedagogicznych i szkole\u0144 zwi\u0105zkowych oraz opiekun m\u0142odych nauczycieli. Od 2000 r. jest przewodnicz\u0105c\u0105 Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP w Borowej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u2019, Medalem im. dr. Henryka Jordana, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Sporcie Szkolnym\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZMW\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAWIEC KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 25 VII 1973 r. w Mielcu, syn Adama i Barbary z Dzia\u0142owskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. P. Micha\u0142owskiego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1993 r. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Akademii Sztuk Plastycznych w Poznaniu i uzyska\u0142 dyplom magistra sztuki w Pracowni Drzeworytu prof. Z. Lutomskiego i w Pracowni Typografii i Ilustracji prof. G. Marsza\u0142ka. Uprawia grafik\u0119, rysunek, malarstwo i ilustracj\u0119. Bra\u0142 udzia\u0142 w wystawach zbiorowych; * 1996 r. \u2013 Pozna\u0144, * 1997 r. \u2013 Pozna\u0144, Krak\u00f3w, * 1998 r. – Pozna\u0144, Racib\u00f3rz, Leszno i Nidzica, * 1999 r. – Mielec, Pozna\u0144 i Legnica, * 2000 r. \u2013 Mielec, D\u0119bica, Stalowa Wola, Tarnobrzeg i Racib\u00f3rz, * 2001 r. \u2013 Kielce, Gliwice, Rzesz\u00f3w, Zacatecas (Meksyk), 2002 r. \u2013 Londyn, Geelong (Australia), Albairate MI (W\u0142ochy), Krak\u00f3w, \u0141\u00f3d\u017a, Vaasa (Finlandia), Bogusz\u00f3w-Gorce, Siauliai (Litwa) i Havirov (Czechy). Cz\u0119\u015b\u0107 z tych wystaw zwi\u0105zana by\u0142a z og\u00f3lnopolskimi i mi\u0119dzynarodowymi konkursami. W 1998 r. otrzyma\u0142 I nagrod\u0119 w dziale grafiki i rysunku w XVII Edycji Konfrontacje \u201998 \u2013 WDK Leszno, a w 2002 r. zdoby\u0142 I nagrod\u0119 w kategorii \u201eMa\u0142a Forma Graficzna\u201d w I Mi\u0119dzynarodowym Biennale Exlibrisu i Ma\u0142ej Formy Graficznej \u2013 Bogusz\u00f3w-Gorce. Pierwsze wystawy indywidualne eksponowa\u0142 w latach 1998-2000 w rodzinnym Mielcu (1998 \u2013 Galeria SCK, 1999 \u2013 Restauracja SASS, Odyseja 2000 i Muzeum Regionalne, 2000 \u2013 SDK MSM). W 2001 r. wystawia\u0142 w \u201eArt studio \u2013 galeria\u201d w Mielcu i BWA w Rzeszowie, a w 2002 r. w Galerii Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej BWA w Sandomierzu, Galerii TDK w Tarnobrzegu, Galerii \u201eZamek Kazimierzowski\u201d w Przemy\u015blu\u00a0i Galerii Wsp\u00f3lnota Zaborcze \u2013 Mielec. Wykona\u0142 realizacje: Malarstwo w architekturze w \u201ePapillon Club\u201d w Mielcu (2000) i Malarstwo w architekturze w \u201eKlubie Muzycznym Studio\u201d w Mielcu (2002). Od 1999 r. systematycznie wsp\u00f3\u0142pracuje z pismem \u201eNowa Fantastyka\u201d, w kt\u00f3rym umieszcza rysunki ilustruj\u0105ce felietony. Grafiki znalaz\u0142y si\u0119 natomiast w ksi\u0105\u017ckach mieleckich literat\u00f3w: Jaszczurowe laury W\u0142odzimierza G\u0105siewskiego (1999), Uje\u017cd\u017calnia Andrzeja Ciacha (1999), Bezsenno\u015b\u0107 Jana St\u0119pnia (2000), Ostatnia spowied\u017a Adama Jerzego Stacha (2001) i Art eco W. G\u0105siewskiego (2002), a tak\u017ce w \u201eRoczniku mieleckim 1999\u201d i \u201eMieleckich zapiskach\u201d nr 2 i 3-4. Wyda\u0142 tak\u017ce w\u0142asn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 Dwadzie\u015bcia dwa filary, z\u0142o\u017con\u0105 z pracy dyplomowej z zakresu grafiki projektowej i pracy magisterskiej (1999). Od kwietnia 1999 r. jest cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w \u2013 Oddzia\u0142 w Poznaniu. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach: Muzeum Regionalnego w Mielcu, Galerii Zyhdi w Raciborzu, BWA w Rzeszowie, BWA w Sandomierzu, Muzeum Okr\u0119gowego w Rzeszowie, Miejskiej Biblioteki Publicznej w Gliwicach, Carnegie Library w Londynie, Tama Art University Museum \u2013 Kochi (Japonia), Gallery of the House of a Culture in Guadalupe – Zacatecas (Meksyk), Exlibris Museum w Albairate MI (W\u0142ochy), Miejskiej Galerii Sztuki w \u0141odzi, Miejskiej Biblioteki Publicznej w Boguszowie \u2013 Gorcach, Galerii Exlibrisu\u00a0w Krakowie, Muzeum w Lubaczowie, Juliaus Janonio Gymnasium w Siauliali (Litwa), Muzeum Miasta w Ostrowie Wielkopolskim i University library of Rijeka (Chorwacja) oraz w zbiorach prywatnych w Polsce, Anglii, Francji, Holandii, USA i Szwajcarii. W latach 2003-2012 uczestniczy\u0142 w wielu wystawach krajowych i zagranicznych. Wa\u017cniejsze wystawy: *2003 r.: International Exchange of Prints and Digital Images w Charleroi (Belgia), Mi\u0119dzynarodowe Triennale Malarstwa Euroregionu Karpaty \u201eSrebrny Czworok\u0105t\u201d Przemy\u015bl (Polska) \u2013 Lw\u00f3w (Ukraina) \u2013 Debreczyn (W\u0119gry) \u2013 Koszyce (S\u0142owacja) \u2013 Oradea (Rumunia), V Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Graficzny, Zabytkowa Kopalnia Soli Exlibris 2002 w Wieliczce, X Mi\u0119dzynarodowe Biennale Ma\u0142ej Formy Graficznej w Ostrowie Wielkopolskim, ART DEA – og\u00f3lnopolski konkurs m\u0142odych artyst\u00f3w plastyk\u00f3w w Warszawie, 4th International Ex-Libris Exhibition \u201eMan And Fish\u201d 2003 Rijeka (Chorwacja), XI Mi\u0119dzynarodowe Biennale Ilustracji BIB 2003 w Bratys\u0142awie (S\u0142owacja), International mini-print biennial CLUJ-2003, Cluj Napoca (Rumunia), 12th International Print Biennial Varna 2003 (Bu\u0142garia), \u201eM\u0142odzi M\u0142odym\u201d, CWP SCK w Mielcu, V Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Graficzny na Exlibris w Gliwicach, International Mini Print de Sarajevo 2003 (Bo\u015bnia), International Exhibition \u201eLittle m 2003\u201d in Vilnius (Litwa), \u201eObraz, grafika, rysunek, rze\u017aba roku\u201d, BWA\u00a0w Rzeszowie, 6 Triennale Mondiale D\u2019Estampes Petit Format, Galerie d\u2019Art Contemporain de Chamalierse (Francja), Second International Biennial of Mini-Prints, Tetovo (Macedonia); *2004 r.: Triennale Sztuki Sacrum \u201eKu cywilizacji \u017cycia\u201d w Cz\u0119stochowie, VI International Biennial of Exlibris, Zacatecas (Meksyk), VI Krakowskie Biennale Exlibrisu Polskiego, Galeria Exlibrisu w Krakowie, Polski \u00a0Exlibris Komputerowy, Galeria Exlibrisu w Krakowie, Exlibrisy po\u015bwi\u0119cone Tw\u00f3rcom Piwnicy pod Baranami w Krakowie, \u201eObraz, grafika, rysunek, rze\u017aba roku\u201d, BWA w Rzeszowie, 6 Mi\u0119dzynarodowe Biennale Grafiki Komputerowej w Rzeszowie, ART DEA – og\u00f3lnopolski konkurs m\u0142odych artyst\u00f3w plastyk\u00f3w w Warszawie, X Bienal Guanalupana (Meksyk), Landscape, Mail Art Exhibition, Florean Museum (Rumunia); *2005 r.: \u201eCztery dekady\u201d Galeria SCK w Mielcu, VIII Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w Rzeszowie, Culture At A Crossing – malarstwo, Galeria Labirynt, Galeria u Hipolit\u00f3w w Krakowie, V International mini-print biennial CLUJ-2005 w Cluj Napoca (Rumunia), Mi\u0119dzynarodowy Projekt \u201eArt for Chelmek\u201d, Galeria Epicentrum w Che\u0142mku, Wystawa prac STKP, CWP SCK w Mielcu, The \u201eIosif Iser\u201d VI International Contemporary Engraving Biennial Exhibition w Ploesti (Rumunia); *2006 r.: 1st International Mail Art Exhibition \u201ePsychedelic\u201d, cultural center of Elassona (Grecja), BOOK-ART Mailart Project, Artetica\u2019s gallery in Rome (W\u0142ochy), \u201eArt for Chelmek\u201d Dw\u00f3r Zieleniewskich w Trzebini, \u201eMosty ponad czasem\u201d wystawa K\u015aT, CWP SCK w Mielcu i WDK w Rzeszowie, \u201eM\u0142ody Mielec\u201d, galeria SCK w Mielcu, The International Small Engraving Salon 2006, Florean Museum (Rumunia), I\u2019ve Lost Lilly\u2019s Pictures – Mail Art Exhibition 2006, Florean Museum (Rumunia), Pierwszy Polski \u00a0Exlibris Komputerowy, Galeria Exlibrisu w Krakowie, Go\u015bcie 15-lecia, Galeria Exlibrisu w Krakowie, First International Painting Salon, Carbunari 2006, Florean Museum (Rumunia), IX Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w WDK w Rzeszowie i SCK w Mielcu, Mi\u0119dzynarodowy Plener Artystyczny Miast Partnerskich, Wystawa Uczestnik\u00f3w, CWP SCK w Mielcu, \u201eGrafiki \u2013 Listy do Jana Paw\u0142a II\u201d, Muzeum Archidiecezjalne Kardyna\u0142a Karola Wojty\u0142y\u00a0w Krakowie, Grand Prix M\u0142odej Grafiki Polskiej, Bunkier Sztuki w Krakowie, Mi\u0119dzynarodowy Plener Artystyczny Miast Partnerskich, Wystawa Poplenerowa, CWP SCK w Mielcu, Mail Art Project \u201eDream City\u201d, Elassona Art Cafe \u201e1936\u201d (Grecja), 7 Mi\u0119dzynarodowe Biennale Grafiki Komputerowej w Rzeszowie; *2007 \u2013 \u201eGrafiki \u2013 Listy do Jana Paw\u0142a II\u201d, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, MOK w My\u015blenicach, Grand Prix M\u0142odej Grafiki Polskiej, Muzeum Okr\u0119gowe w Bydgoszczy, Wystawa prac STKP, SCK w Mielcu, \u201eT\u0119czowe ogrody\u201d wystawa K\u015aT, CWP SCK w Mielcu, Konkurs na Exlibris Biblioteki Pedagogicznej w Ciechanowie, Mi\u0119dzynarodowy Konkurs po\u015bwi\u0119cony Wincentemu Polowi, MDK w Gda\u0144sku, V Mi\u0119dzynarodowy Przegl\u0105d Exlibrisu Drzeworytniczego i Linorytniczego w Katowicach, X Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w Rzeszowie, VIII International Biennial of Engraving, Acqui Terme (W\u0142ochy), IV Competition and Exhibition of Exlibris, Acqui Terme (W\u0142ochy), The International Small Engraving Salon 2007, Florean Museum (Rumunia), The Apple – Mail Art Exhibition 2007, Florean Museum (Rumunia), The Bed – Mail Art Exhibition 2007, Florean Museum (Rumunia), I Biennale Miniatury Cyfrowej w P\u0142ocku, The \u201eIosif Iser\u201d VII International Contemporary Engraving Biennial Exhibition, Ploesti (Rumunia), Mi\u0119dzynarodowa wystawa exlibris\u00f3w Ko\u015bciuszkowskich, Muzeum Narodowe we Wroc\u0142awiu, Motywy muzyczne na exlibrisach, \u00a0Filharmonia Krakowska w Krakowie, Mi\u0119dzynarodowy Konkurs na Grafik\u0119 i Exlibris, MBP w Sanoku, The Fourth International Ex Libris Triennial \u201eIoan Slavici\u201d w Arad (Rumunia); *2008 r.: XI Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Fotografii Cyfrowej, ROK w Cz\u0119stochowie, Tarnowskie Klimaty 2008, BWA w Tarnowie, Rysunek M\u0142odych, Mazowieckie Centrum Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej w Radomiu, The International Small Engraving Salon 2008, Florean Museum (Rumunia), XI Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w Rzeszowie, Og\u00f3lnopolski Konkurs na Exlibris Muzeum Okr\u0119gowego im. L.Wycz\u00f3\u0142kowskiego w Bydgoszczy, Fourth International Biennial of Mini Prints, Tetovo (Macedonia), III Mi\u0119dzynarodowe Biennale Ma\u0142ej Formy Graficznej I Exlibrisu w Boguszowie-Gorcach, Polskie miasta i zabytki na Li\u015bcie \u015awiatowego Dziedzictwa UNESCO na exlibrisie w Krakowie; *2009 r.: II Og\u00f3lnopolskie Biennale Miniatury Cyfrowej\u00a0w P\u0142ocku, XII Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Fotografii Cyfrowej, ROK w Cz\u0119stochowie, Gdy\u0144ski Przegl\u0105d Grafiki o tematyce sportowej w Gdyni, 6 International Triennial of Graphic Art Bitola (Macedonia), XII Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w Rzeszowie, II Og\u00f3lnopolski Konkurs Grafiki im. Ludwiga Meidnera w Ole\u015bnicy, The \u201eIosif Iser\u201d VIII International Contemporary Engraving Biennial Exhibition w Ploesti \u00a0(Rumunia), Mi\u0119dzynarodowy Konkurs na Ekslibris \u201eDuch Gda\u0144skiej Architektury\u201d, MDK w Gda\u0144sku, XV Biennale Plakatu Fotograficznego w P\u0142ocku, International Miniature Graphic Art Exhibition Timisoara (Rumunia), I International Exhibition-Competition of Small Graphic Forms and Exlibris \u201eBelovezhskaya Pushcha\u201d (Bia\u0142oru\u015b); *2010 r.: International competition for exlibris, Ljuben Karavelov Regional Library of Ruse (Bu\u0142garia), Mi\u0119dzynarodowy Konkurs na Exlibris i Ma\u0142\u0105 Form\u0119 Graficzn\u0105 \u201eSolidarno\u015b\u0107 Narod\u00f3w\u201d, MDK w Gda\u0144sku, III Og\u00f3lnopolski Konkurs Grafiki im. Ludwiga Meidnera \u00a0w Ole\u015bnicy, Og\u00f3lnopolski Konkurs na Ekslibris \u201eFeliks Nowowiejski w Olsztynie\u201d w Olsztynie, XIII Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Fotografii Cyfrowej, ROK w Cz\u0119stochowie, Eros Thanatos International Competition (Szwajcaria), \u017balgiris-600 Ekslibrisai, ma\u017coji grafika \u2013 Vilnius (Litwa), Fifth International Biennial of Mini Prints, Tetovo (Macedonia), III Mi\u0119dzynarodowe Biennale Ma\u0142ej Formy Graficznej I Exlibrisu w Boguszowie-Gorcach, XIII Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w Rzeszowie, Mi\u0119dzynarodowy konkurs na rysunek satyryczno-humorystyczny \u201eU\u015bmiech Chopina\u201d, Muzeum Karykatury w Warszawie, Og\u00f3lnopolski Konkurs Satyryczny \u201eManufaktura Satyry \u017byrard\u00f3w 2010\u201d; *2011 r.: Tribuna Graphic Exhibition, National Art Museum in Cluj (Rumunia), \u017balgiris-600 Tarpautiene ekslibrisu ir ma\u017coijos grafikos paroda \u2013 Vilnius (Litwa), XIV Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Fotografii Cyfrowej, ROK w Cz\u0119stochowie, XIV Mi\u0119dzynarodowy Niekonwencjonalny Konkurs Fotograficzny \u201eFoto Odlot\u201d w Rzeszowie; *2012 r.: 23 mistrz\u00f3w polskiego ekslibrisu i ma\u0142ej formy graficznej \u2013 Brze\u015b\u0107 (Bia\u0142oru\u015b), 7 International Triennial of Graphic Art Bitola (Macedonia).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAWIEC MICHA\u0141 JAKUB<\/strong>, urodzony 6 IX 2000 r. w Tarnowie, syn Czes\u0142awa i Marty z domu Seredy. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu (klasa biologiczno-chemiczna) z matur\u0105 w 2019 r. W latach szkolnych odnosi\u0142 sukcesy w konkursach przedmiotowych. Od 2019 r. studiuje na kierunku lekarskim w Wydziale Nauk Medycznych w Zabrzu \u015al\u0105skiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Jest cz\u0142onkiem Mi\u0119dzynarodowego Stowarzyszenia Student\u00f3w Medycyny IFMSA-Poland i uczestniczy w organizacji wydarze\u0144 zwi\u0105zanych z promocj\u0105 zdrowia, profilaktyk\u0105 i edukacj\u0105 zdrowotn\u0105. Nale\u017cy te\u017c do studenckich k\u00f3\u0142 naukowych, w tym SKN przy Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi w Zabrzu. W 2021 r. (w czasie pandemii COVID-19) pracowa\u0142 jako wolontariusz w szpitalach w Katowicach i Zabrzu. Jego pasj\u0105 jest fotografia, co zapewne przej\u0105\u0142 od dziadka. (Ojciec matki \u2013 Czes\u0142aw Seredy by\u0142 tarnowskim fotografem.) Jako ucze\u0144 II LO uczestniczy\u0142 w konkursach fotograficznych i m.in. zdoby\u0142 III miejsce w Og\u00f3lnopolskim Konkursie Fotograficznym „Wolno\u015b\u0107” w Ostro\u0142\u0119ce (2018). Dokumentowa\u0142 m.in. dzia\u0142alno\u015b\u0107 Akademii Umiej\u0119tno\u015bci Technicznych \u201eLeonardo\u201d przy CKPiDN w Mielcu oraz Mistrzostwa Europy i Mistrzostwa \u015awiata Modeli Kosmicznych we W\u0142oc\u0142awku (2017, 2018). Jego zdj\u0119cia zosta\u0142y wydane w formie znaczk\u00f3w i poczt\u00f3wek z okazji 100-lecia odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119\u00a0 (2018) oraz umieszczone w kapsule czasu pod Obeliskiem Niepodleg\u0142o\u015bci na Skwerze 100-lecia Harcerstwa w Mielcu. Wykazane w tej dziedzinie umiej\u0119tno\u015bci pomog\u0142y w nawi\u0105zaniu wsp\u00f3\u0142pracy z pras\u0105, m.in. \u201eG\u0142osem Mieleckim\u201d, Gazet\u0105 Codzienn\u0105 \u201eNowiny\u201d, portalem Nowiny24.pl i miesi\u0119cznikiem \u201eM\u0142ody Technik\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w konkursach fotograficznych i zdoby\u0142 szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. nagrody Salon Diploma podczas 5th i 6th Wojnicz International Salon of Photography (2019, 2020), I miejsce w XIX Og\u00f3lnopolskim Konkursie Fotografii Dzieci i M\u0142odzie\u017cy \u201eCz\u0142owiek, \u015awiat, Przyroda\u201d w Koszalinie (2020), I miejsce w konkursie \u201eMovember\u201d IFMSA-Poland zwi\u0105zanym z profilaktyk\u0105 nowotwor\u00f3w j\u0105dra (2020) i wyr\u00f3\u017cnienie podczas XXX Krajowego Salonu Fotografii Artystycznej w \u017barach (2020). Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Fotograficzn\u0105 Tw\u00f3rczo\u015b\u0107\u201d Fotoklubu RP i Odznak\u0105 Obywatelskiego Komitetu Niepodleg\u0142o\u015bci w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAWIEC RYSZARD,<\/strong>\u00a0urodzony 4 XII 1961 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, powiat mielecki, syn Jana i Janiny z domu Dusza. Absolwent Liceum Zawodowego w Mielcu z matur\u0105 w 1980 r. i specjalno\u015bci\u0105: mechanik obr\u00f3bki skrawaniem. Od 15 IX 1980 r. do 31 I 2012 r. by\u0142 \u017co\u0142nierzem zawodowym. Studia w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie uko\u0144czy\u0142 w 1984 r. z tytu\u0142em in\u017cynier \u2013 dow\u00f3dca. W Wojsku Polskim s\u0142u\u017cy\u0142 na stanowiskach: dow\u00f3dcy plutonu w 36 pu\u0142ku zmechanizowanym w Trzebiatowie (1984-1987), w 16 pu\u0142ku czo\u0142g\u00f3w w S\u0142upsku: dow\u00f3dcy baterii (1987-1991), szefa sztabu dywizjonu (1991-1992), dow\u00f3dcy dywizjonu (1992-1994), a nast\u0119pnie: oficera pionu szkolenia w 7 Brygadzie Zmechanizowanej w S\u0142upsku (1994 r.), dow\u00f3dcy dywizjonu w 7 Brygadzie Obrony Wybrze\u017ca w S\u0142upsku (1994-2007), zast\u0119pcy dow\u00f3dcy 3 pu\u0142ku przeciwlotniczego w Szczecinie (2007 r.), dow\u00f3dcy 3 pu\u0142ku przeciwlotniczego w Koszalinie (2007-2010) i szefa obrony przeciwlotniczej 16 Dywizji Zmechanizowanej w Elbl\u0105gu (2010-2012). W trakcie s\u0142u\u017cby uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie w zakresie transportu i logistyki na Uniwersytecie Gda\u0144skim z tytu\u0142em magistra (1996 r.) i studia podyplomowe w dziedzinie transportu i logistyki na Uniwersytecie Gda\u0144skim (1997 r.) oraz studia podyplomowe w zakresie edukacji dla bezpiecze\u0144stwa z elementami zarz\u0105dzania kryzysowego na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy (2012 r.). Ponadto uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w i szkole\u0144 specjalistycznych, m.in. w zakresie ochrony ludno\u015bci i spraw obronnych w administracji samorz\u0105dowej. W latach 2008-2010 pracowa\u0142\u00a0 jako wyk\u0142adowca na studiach podyplomowych w Europejskim Centrum Edukacyjnym w Koszalinie. W 2010 r. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 \u017co\u0142nierzy z 16 Dywizji Zmechanizowanej bior\u0105cych udzia\u0142 w likwidacji skutk\u00f3w powodzi w powiecie p\u0142ockim. Uczestniczy\u0142 w licznych akcjach kryzysowych w wojew\u00f3dztwie zachodniopomorskim i pomorskim. Czynn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 zako\u0144czy\u0142 w stopniu pu\u0142kownika. W kolejnych latach anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. Od 2012 r. nale\u017cy do Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego, od 2013 r. jest cz\u0142onkiem OSP Wadowice G\u00f3rne, od 2014 r. pracuje w Komisji Bezpiecze\u0144stwa i Porz\u0105dku Powiatu Mieleckiego, a w 2015 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Klubu Strzeleckiego Stra\u017cak LOK Mielec. Wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniany, m.in. przez Prezydenta RP, Ministra Obrony Narodowej i Dow\u00f3dc\u0119 Wojska L\u0105dowych. Trzykrotnie zdoby\u0142 tytu\u0142 najlepszego dow\u00f3dcy dywizjonu na szczeblu dywizji i okr\u0119gu wojskowego. Pasjonuje si\u0119 my\u015blistwem, sportem i histori\u0105. W 2019 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Wydzia\u0142u Bezpiecze\u0144stwa i Zarz\u0105dzania Kryzysowego Starostwa Powiatowego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRAWIEC STEFANIA (z domu BURY)<\/strong>, urodzona 20 XI 1952 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Janiny z domu Mildner. Uko\u0144czy\u0142a Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Mielcu z matur\u0105 w 1974 r. W tym czasie nale\u017ca\u0142a do ZHP (\u201eWatra\u201d, MSR) i pe\u0142ni\u0142a m.in. funkcje przybocznej i instruktora. \u015apiewa\u0142a jako solistka w mieleckich zespo\u0142ach muzycznych \u201eDelta\u201d i \u201eRelaks\u201d oraz wyst\u0119powa\u0142a w kabarecie \u201eS\u0119k\u201d przy \u015bwietlicy \u201ePodg\u00f3rze\u201d. Dzi\u0119ki prezentowanemu poziomowi uzyska\u0142a kart\u0119 kwalifikacyjn\u0105 muzyka amatora, upowa\u017cniaj\u0105ca do komercyjnych wyst\u0119p\u00f3w publicznych. W 1978 r. zosta\u0142a zatrudniona w Zbiorczej Szkole Gminnej w Wadowicach G\u00f3rnych jako nauczyciel i dyrektor przedszkola w Izbiskach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej jako nauczyciel. W latach 1981-1988 by\u0142a nauczycielk\u0105 w Przedszkolu nr 8 w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142a Studium Wychowania Przedszkolnego w Tarnowie (1982). W 1988 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Przedszkola nr 14 w osiedlu Rzoch\u00f3w i unowocze\u015bni\u0142a t\u0119 plac\u00f3wk\u0119. Po reorganizacji sieci przedszkoli w Mielcu w 1990 r., w kt\u00f3rej ramach zawieszono dzia\u0142alno\u015b\u0107 rzochowskiego przedszkola, pracowa\u0142a m.in. w Oddziale Przedszkolnym przy Szkole Podstawowej nr 13 (p\u00f3\u017aniej Przedszkole Miejskie nr 20) i Przedszkolu Miejskim nr 13. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142a studia wy\u017csze w zakresie pedagogiki wczesnoszkolnej z elementami logopedii szkolnej na Wszechnicy \u015awi\u0119tokrzyskiej w Kielcach. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z O\u015brodkiem Doskonalenia Nauczycieli i Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie (m.in. prowadzi\u0142a lekcje pokazowe), instytucjami, plac\u00f3wkami kultury i o\u015bwiaty. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez dla dzieci przedszkolnych. W 2003 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrodami o charakterze lokalnym. Od 2006 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRAWIECTWO<\/strong>, rzemios\u0142o zajmuj\u0105ce si\u0119 szyciem odzie\u017cy by\u0142o jednym z pierwszych, kt\u00f3re rozwin\u0119\u0142y si\u0119 po powstaniu miasta Mielca. \u015awiadczy o tym powstanie odr\u0119bnego cechu i zatwierdzenie jego statutu (prawdopodobnie w latach 20.) przez Stanis\u0142awa Mieleckiego (zmar\u0142ego w 1532 r.), na pro\u015bb\u0119 krawc\u00f3w: Stanis\u0142awa Uklei, Micha\u0142a i Stanis\u0142awa Wilczka. Orygina\u0142 statutu nie zachowa\u0142 si\u0119, ale jego tre\u015b\u0107 ponowi\u0142 w ca\u0142o\u015bci dokument z 1556 r., kt\u00f3ry wystawili wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciele miasta Jan i Sebastian Mieleccy (synowie Stanis\u0142awa), na pro\u015bb\u0119 starszych cechu: Stanis\u0142awa Wilczka, Jana Rz\u0119dzianowskiego i Macieja Paczaja. Do cechu, opr\u00f3cz krawc\u00f3w, w\u0142\u0105czono tkaczy (utworzyli oni p\u00f3\u017aniej w\u0142asny cech), czapnik\u00f3w i ku\u015bnierzy. Poza wymienionymi, jednymi z pierwszych, kt\u00f3rych zapisano w dokumentach, byli: Wojciech Bogacz tkacz (1572), Piotr czapnik (1578), Stanis\u0142aw czapnik (1578), Pawe\u0142 Dziura czapnik (1579), Jan czapnik, \u0142awnik miejski (1579), Grzegorz sukiennik (1580), Walenty Wyczolek sukiennik (1582), Stefan Czapka krawiec (1598) i Wojciech Janiszowski krawiec (1607). W XVIII w. w ramach zawodu krawieckiego wyodr\u0119bni\u0142y si\u0119 trzy specjalizacje: krawiectwo m\u0119skie, damskie i dla duchownych. Cech krawiecki nie by\u0142 nigdy w Mielcu liczny, ale zachowa\u0142 sw\u0105 odr\u0119bno\u015b\u0107 a\u017c do 1883 r., kiedy to wprowadzono austriack\u0105 reform\u0119 organizacji cechowej i cz\u0142onkowie cechu krawieckiego weszli w sk\u0142ad tzw. dzia\u0142u II Stowarzyszenia Przemys\u0142owego R\u0119kodzielnik\u00f3w. Istotnym novum w mieleckim krawiectwie by\u0142o powo\u0142anie w 1918 r. \u2013 z inicjatywy grupy wp\u0142ywowych kobiet \u2013 Szwalni Zwi\u0105zkowej \u2013 stowarzyszenia z ograniczon\u0105 por\u0119k\u0105 w Mielcu, w kt\u00f3rej do 1927 r., kiedy zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107, znalaz\u0142o zatrudnienie wiele kobiet. Po 1929 r., kiedy powsta\u0142 Powiatowy Cech rzemie\u015blniczy, krawcy utworzyli (zgodnie ze statutem) sekcj\u0119 zawodow\u0105, jedn\u0105 z pi\u0119ciu w Cechu. W 1927 r. funkcjonowa\u0142o 17 zak\u0142ad\u00f3w krawieckich, a w 1935 r. \u2013 14. W czasie II wojny \u015bwiatowej, mimo kolejnych zmian organizacyjnych, zak\u0142ady krawieckie utrzyma\u0142y swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Od 1948 r., po zlikwidowaniu Powiatowego Cechu Rzemie\u015blniczego i powo\u0142aniu Powiatowego Zwi\u0105zku Cech\u00f3w Rzemie\u015blniczych, utworzono Cech Rzemios\u0142 W\u0142\u00f3kienniczych, w sk\u0142ad kt\u00f3rego weszli m.in. krawcy (36 prywatnych zak\u0142ad\u00f3w). W latach 50., mimo wielu pr\u00f3b likwidacji prywatnych zak\u0142ad\u00f3w i zast\u0105pienia ich sp\u00f3\u0142dzielczymi, krawiectwo prywatne nadal funkcjonowa\u0142o, cho\u0107 ju\u017c w mniejszej ilo\u015bci zak\u0142ad\u00f3w (kilkana\u015bcie) i od 1951 r. nale\u017ca\u0142o obligatoryjnie do Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. R\u00f3wnolegle powsta\u0142y w Mielcu pa\u0144stwowe i sp\u00f3\u0142dzielcze zak\u0142ady krawieckie, m.in. Sp\u00f3\u0142dzielnia Kobieca Wyrob\u00f3w Dzianych (1945), przekszta\u0142cona p\u00f3\u017aniej na Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d, Dom Mody prowadzony przez Pa\u0144stwowe Przedsi\u0119biorstwo Przemys\u0142u Terenowego (1954) i zak\u0142ady krawieckie w ramach innych sp\u00f3\u0142dzielni rzemie\u015blniczych. Od lat 60. zn\u00f3w ilo\u015b\u0107 prywatnych zak\u0142ad\u00f3w krawieckich zacz\u0119\u0142a rosn\u0105\u0107 ( w 1964 r. przekroczy\u0142a 40). W 1965 r. Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eOdzie\u017c\u201d zako\u0144czy\u0142a budow\u0119 kompleksu obiekt\u00f3w przy ul. T. Ko\u015bciuszki i zintensyfikowa\u0142a produkcj\u0119 odzie\u017cy (w p\u00f3\u017aniejszych czasach tak\u017ce na eksport). Po przemianach ustrojowych, zapocz\u0105tkowanych w 1989 r., liczba prywatnych ma\u0142ych zak\u0142ad\u00f3w krawieckich zdecydowanie wzros\u0142a i pod koniec 2002 r. wynosi\u0142a 77. W grupie wi\u0119kszych przedsi\u0119biorstw upad\u0142a Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eOdzie\u017c\u201d, pojawi\u0142y si\u0119 natomiast firmy prywatne, m.in. Zak\u0142ad Konfekcyjny \u201eMODENTEX\u201d, Zak\u0142ad Krawiecki \u201eFranco\u201d i Zak\u0142ad Produkcyjno-Us\u0142ugowo-Handlowy R.J.K. \u201eFORTUNA\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KREDYTOWA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (453 m) ulic na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Biegnie od ul. Kazimierza Wielkiego, przez ca\u0142\u0105 szeroko\u015b\u0107 osiedla, do ul. E. Dru\u017cbackiej. Stanowi te\u017c po\u0142\u0105czenie z ulicami wewn\u0105trzosiedlowymi \u2013 ul. L. Szenwalda i F. Hynka. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 27 V 1960 r. (Na tym terenie przez setki lat znajdowa\u0142y si\u0119 miejskie b\u0142onia, a w latach 30. XX w. funkcjonowa\u0142o lotnisko turystyczne.) Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Jej s\u0105siadami s\u0105 prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i przydomowymi ogr\u00f3dkami. Nieco przekorna, ale tak\u017ce marketingowa nazwa ulicy mia\u0142a u\u015bwiadamia\u0107 buduj\u0105cym si\u0119 na tym terenie, \u017ce kredyt finansowy jest niezb\u0119dny przy budowie domu i jego urz\u0105dzeniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREID EUGENIUSZ ADAM<\/strong>, urodzony 8 XI 1911 r. w Or\u0142owie (Sch\u00f6nanger), powiat mielecki, syn Edwarda i Emilii z domu Groele. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1933 r. W latach 30. studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, ale przerwa\u0142 i zapewne za namow\u0105 innego mielczanina Franciszka Soko\u0142a, kt\u00f3ry zosta\u0142 Komisarzem Rz\u0105dowym w Gdyni, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Komisariacie Rz\u0105du w Gdyni. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Wydziale Finansowym Magistratu w Warszawie. Nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej i by\u0142 dzia\u0142aczem podziemnej skarbowo\u015bci. Prze\u017cy\u0142 powstanie warszawskie. Po wojnie nale\u017ca\u0142 do miko\u0142ajczykowskiego PSL. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Szczecina i tam zosta\u0142 naczelnikiem Wydzia\u0142u Samorz\u0105dowego Urz\u0119du Pe\u0142nomocnika Rz\u0105du, a nast\u0119pnie sekretarzem Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje polityczne. By\u0142 wiceprezesem, a nast\u0119pnie prezesem Wojew\u00f3dzkiego Komitetu PSL w Szczecinie. Po przymusowej fuzji\u00a0 PSL i SL nale\u017ca\u0142 do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy i na podstawie podzia\u0142u zada\u0144 i funkcji pomi\u0119dzy PZPR, ZSL i SD zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnym Powszechnego Zak\u0142adu Ubezpiecze\u0144. Na tym stanowisku pracowa\u0142 od II 1957 r. do VIII 1972 r. R\u00f3wnocze\u015bnie powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Ubezpieczeniowej. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju PZU na wszystkich jego szczeblach. Szczeg\u00f3lnie dba\u0142 o fundusz prewencyjny, z kt\u00f3rego finansowano r\u00f3\u017cne formy zapobiegania po\u017carom, szkodom w uprawach i hodowli oraz wypadkom drogowym. M.in. stara\u0142 si\u0119 o popraw\u0119 stanu budownictwa wiejskiego i jego zabezpieczenie, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c w tym zakresie ze stra\u017cami po\u017carnymi. By\u0142 redaktorem ksi\u0105\u017cki \u201e150 lat ubezpiecze\u0144 w Polsce\u201d. Zmar\u0142 w 2008 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KREID FRANCISZEK,<\/strong>\u00a0urodzony 6 I 1905 r. w Or\u0142owie (Sch\u00f6nanger), powiat mielecki, syn Edwarda i Emilii z domu Groele. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum Pa\u0144stwowego im. S. Konarskiego w Mielcu. Od 1922 r. nale\u017ca\u0142 do OSP Mielec i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. sekretarza. Mia\u0142 niepokorn\u0105 natur\u0119 i w zwi\u0105zku z tym cz\u0119sto zmienia\u0142 miejsca pracy. By\u0142 muzykiem w orkiestrze wojskowej 20 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w im. Kr\u00f3la Jana III Sobieskiego w Rzeszowie, urz\u0119dnikiem w Dyrekcji Kolei Pa\u0144stwowych w Katowicach, a nast\u0119pnie w Mys\u0142owicach. W latach 1928-1930 pracowa\u0142 w S\u0105dzie Grodzkim w Mielcu, a nast\u0119pnie w S\u0105dzie Grodzkim w Strzy\u017cowie (1930-1935) oraz S\u0105dzie Okr\u0119gowym i Grodzkim w Tarnowie (1935-1945). Nie traci\u0142 kontaktu z OSP i pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczne funkcje stra\u017cackie w Strzy\u017cowie i Tarnowie. W lipcu 1945 r. wyjecha\u0142 do Wa\u0142brzycha, a nast\u0119pnie zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko powiatowego komendanta Stra\u017cy Po\u017carnych w Szprotawie (1945-1950). Wtedy te\u017c uko\u0144czy\u0142 kurs oficerski w Centralnej Szkole Po\u017carniczej. Po epizodzie na stanowisku powiatowego komendanta Stra\u017cy Po\u017carnych w Jeleniej G\u00f3rze (1950 r.), w latach 50. pracowa\u0142 z zak\u0142adowych kom\u00f3rkach ds. ochrony przeciwpo\u017carowej, m.in. w L\u0105dku Zdroju, Lublinie, Trzebini, Krakowie, Ja\u015ble i Kro\u015bnie. Napisa\u0142 dwie ksi\u0105\u017cki: \u201eObrona i sprz\u0119t przeciwgazowy w po\u017carnictwie\u201d (1952) i \u201ePrzyczyny powstawania i rozszerzania si\u0119 po\u017car\u00f3w\u201d (1958). W 1959 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w okresie od 1 V 1959 r. do 30 III 1962 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 powiatowego komendanta Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu w stopniu kapitana po\u017carnictwa. Wkr\u00f3tce potem przeszed\u0142 w stan spoczynku. Zmar\u0142 w 1998 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KREID W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 24 II 1922 r. w Or\u0142owie (Sch\u00f6nanger), powiat mielecki, syn Edwarda i Emilii z domu Groele. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie\u00a0 do Gimnazjum i Liceum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie. Dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec jako referent ds. p\u0142ac (X 1941 r. \u2013 III 1944 r.) i okresowo w firmie budowlanej \u201eHennig\u201d w Mielcu na stanowisku asystenta kierownika (III \u2013 IX 1942 r.) Od 1942 r. nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej. W okresie VIII 1943 r. \u2013 III 1944 r. prowadzi\u0142 punkt kolporta\u017cu prasy podziemnej. Zagro\u017cony aresztowaniem uciek\u0142 z Mielca i od III 1944 r. pod ps. \u201eSewer\u201d i w stopniu kaprala przebywa\u0142 w oddziale partyzanckim AK \u201eSzarego\u201d w woj. kieleckim. Bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach zbrojnych pod W\u00f3lk\u0105 Pleba\u0144sk\u0105, Radoszycami i Szewcami.\u00a0\u00a0 Po zako\u0144czeniu wojny zda\u0142 matur\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. S. Konarskiego w Mielcu (VI 1945 r.). Od 1946 r. studiowa\u0142 w Akademii Handlowej w Krakowie i w 1950 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W 1949 r. zosta\u0142 zatrudniony w Teatrze M\u0142odego Widza (p\u00f3\u017aniej Bagatela) w Krakowie na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego i od 1958 r. – wicedyrektora ds. finansowo-administracyjnych. W marcu 1960 r. decyzj\u0105 ministra kultury zosta\u0142 przeniesiony do Warszawy na stanowisko g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego w Zjednoczonych Przedsi\u0119biorstwach Rozrywkowych, a w 1963 r. zosta\u0142 wicedyrektorem tej firmy. W kwietniu 1965 r., tak\u017ce decyzj\u0105 ministra kultury, obj\u0105\u0142 stanowisko wicedyrektora (naczelnego ekonomisty) w Zjednoczeniu Przemys\u0142u Muzycznego i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do likwidacji Zjednoczenia i r\u00f3wnocze\u015bnie przej\u015bcia na emerytur\u0119 (VI 1982 r.). Poza prac\u0105 etatow\u0105 by\u0142 konsultantem Departamentu Ksi\u0119gowo\u015bci Generalnej Dyrekcji Teatr\u00f3w, Oper i Filharmonii (lata 50.), wsp\u00f3\u0142autorem materia\u0142\u00f3w szkoleniowych, wyk\u0142adowc\u0105 na kursach bran\u017cowych i cz\u0142onkiem rad nadzorczych sp\u00f3\u0142dzielni mieszkaniowych. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142 jako bieg\u0142y ksi\u0119gowy (rewident) i konsultant z zakresu rachunkowo\u015bci w Zjednoczonych Przedsi\u0119biorstwach Rozrywkowych SA. i we francuskiej firmie reklamowej Publicis Sp. z o.o. B\u0119d\u0105c na emeryturze, ujawni\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. Zosta\u0142 cz\u0142onkiem kombatanckiego zgrupowania ziemi kielecko-radomskiej \u201dJod\u0142a\u201d i do 2020 r. prowadzi\u0142 rachunkowo\u015b\u0107 zgrupowania oraz sporz\u0105dza\u0142 roczne bilanse i sprawozdania finansowe. Zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Br\u0105zowym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Krzy\u017cem Partyzanckim, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Warszawy\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Finans\u00f3w\u201d, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Kultury, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 \u201eAkcji Burza\u201d, Odznaczeniem Pami\u0105tkowym \u201eZa Zas\u0142ugi dla \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej” i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 15 I 1953 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z Kwa\u015bniewskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie (kierunek \u2013 matematyka, specjalno\u015b\u0107 \u2013 metody numeryczne) uko\u0144czy\u0142 w 1977 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. (Tytu\u0142 pracy magisterskiej: Optymalizacja wyra\u017ce\u0144 boolowskich na maszynie cyfrowej Odra 1204.) Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w zosta\u0142 zatrudniony w O\u015brodku Lotniczych Oblicze\u0144 O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku programista elektronicznych maszyn cyfrowych. W 1978 roku bra\u0142 udzia\u0142 w szkoleniu wojskowym absolwent\u00f3w uczelni. Przez 6 miesi\u0119cy by\u0142 s\u0142uchaczem Szko\u0142y Oficer\u00f3w Rezerwy przy Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie. Od stycznia 1979 r. przez 6 miesi\u0119cy odbywa\u0142 praktyk\u0119 w 24 Pu\u0142ku Artylerii Przeciwlotniczej w Lubli\u0144cu jako dow\u00f3dca baterii armat przeciwlotniczych. W stopniu podporucznika zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy i otrzyma\u0142 kart\u0119 mobilizacyjn\u0105 do skadrowanego 25 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej w Jaros\u0142awiu. Z t\u0105 jednostk\u0105, jako rezerwista w latach 1985-1987 odby\u0142 szereg \u0107wicze\u0144 dywizyjnych i armijnych na stanowisku dow\u00f3dcy plutonu armat. W latach 1994-2000 bra\u0142 udzia\u0142 w wielu \u0107wiczeniach rezerwist\u00f3w na stanowisku starszego oficera w WKU Mielec. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej w 1979 r. powr\u00f3ci\u0142 do OBR SK w Mielcu i pracowa\u0142 w dziale oblicze\u0144 obci\u0105\u017ce\u0144 i aeroelastyczno\u015bci samolot\u00f3w, m.in. M-18, M-24 i M-20. W 1983 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Regionalnego O\u015brodka Elektronicznych Maszyn Cyfrowych w WSK PZL Mielec, gdzie by\u0142 specjalist\u0105 prowadz\u0105cym zesp\u00f3\u0142, kierownikiem sekcji i kierownikiem dzia\u0142u sterowania produkcj\u0105. Pracowa\u0142 przy programie kompleksowej automatyzacji WSK PZL Mielec z wykorzystaniem maszyn cyfrowych typu R-32 i IBM 4341. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142autorem wielu instrukcji i zarz\u0105dze\u0144 przystosowuj\u0105cym dokumentacj\u0119 technologiczn\u0105 i konstrukcyjn\u0105 WSK PZL do przetwarzania danych na emc. W latach 1984-1991 by\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142autorem utworzenia komputerowej bazy technologicznej samolotu AN-28 oraz komputerowej bazy konstrukcyjnej samolotu Iryda. W 1991 r. zwolni\u0142 si\u0119 z WSK. Wraz z bratem W\u0142adys\u0142awem za\u0142o\u017cy\u0142 w Mielcu w\u0142asn\u0105 firm\u0119 us\u0142ugowo-produkcyjn\u0105 ELDOMEX (bran\u017ca ch\u0142odnicza i AGD) i prowadzi j\u0105 nadal. W 1997 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie elektromechanik AGD, a w 2002 r. tytu\u0142 mistrza w zawodzie monter elektronik. Jest cz\u0142onkiem Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. Prowadzi szkolenie zawodowe uczni\u00f3w ze szk\u00f3\u0142 zawodowych w Mielcu, zasiada w komisji egzaminacyjnej czeladniczej Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. Jest mieleckim historykiem-regionalist\u0105, cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. W wydawnictwach mieleckich (Rocznik Mielecki, Zapiski Mieleckie, Studia Regionalne, kwartalnik \u201eNadwis\u0142ocze\u201d) opublikowa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w z historii regionu mieleckiego z okresu II wojny \u015bwiatowej. M.in. opracowa\u0142 i udokumentowa\u0142 funkcjonowanie Lager Mielec oraz list\u0119 \u017co\u0142nierzy z powiatu mieleckiego, kt\u00f3rzy walczyli w II Armii LWP. Jest sta\u0142ym wsp\u00f3\u0142pracownikiem Muzeum Regionalnego w Mielcu, m.in. w 2012 r. Muzeum wyda\u0142o jego ksi\u0105\u017ck\u0119 o charakterze naukowym pt.\u00a0Zag\u0142ada \u017byd\u00f3w Mieleckich<\/em>, dokumentuj\u0105c\u0105 deportacj\u0119 mieleckich \u017byd\u00f3w oraz opisuj\u0105c\u0105 ich dalsze losy. W 2019 r. ukaza\u0142a si\u0119 druga jego ksi\u0105\u017cka, napisana z Januszem Haliszem, pt. Mielec 1939-1945\u00a0 Tajemnice militarne i historie wojenne<\/em>, Mielec 2019. D\u0142ugoletni cz\u0142onkiem Rady Osiedla Dziubk\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 IX 1896 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Wojciech i Zofii z Blamowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. Od 1 VII 1923 r. rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Policji Pa\u0144stwowej i zosta\u0142 skierowany na plac\u00f3wk\u0119 w Ogl\u0105dowie ko\u0142o Radziechowa w wojew\u00f3dztwie tarnopolskim. W latach 30. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 starszego posterunkowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 komendantem jednego z posterunk\u00f3w w okolicach Drohobycza w wojew\u00f3dztwie lwowskim. Po wtargni\u0119ciu wojsk sowieckich na wschodnie ziemie Rzeczypospolitej 17 IX 1939 r. zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym w Ostaszkowie. W kwietniu zamordowano go w wi\u0119zieniu w Twerze, co potwierdza lista wywozowa nr 4 z 1 IV 1940 r. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Awansowany po\u015bmiertnie na stopie\u0144 aspiranta. Upami\u0119tniono go tabliczkami w Katedrze Polowej Wojska Polskiego i Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA DOROTA,<\/strong> urodzona 24 I 1992 r. w Mielcu, c\u00f3rka Krzysztofa i Stanis\u0142awy z domu Moryto. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2011 r. W latach szkolnych wyst\u0119powa\u0142a w Dzieci\u0119cym Zespole Tanecznym \u201eAbrakadabra\u201d w Domu Kultury SCK w Mielcu oraz nale\u017ca\u0142a do ZHP i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dru\u017cynowej 4DH \u201e\u0141aziki\u201d. W latach 2009-2011 by\u0142a aktork\u0105 Sceny Propozycji Teatru Maska w Rzeszowie. (Debiutowa\u0142a w spektaklu Siedem obraz\u00f3w Don Kichote<\/em>.) Startowa\u0142a te\u017c w trzech edycjach Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Recytatorskiego w kategorii Teatru Jednego Aktora (2009-2011), zdobywaj\u0105c wyr\u00f3\u017cnienia w eliminacjach wojew\u00f3dzkich. Bra\u0142a tak\u017ce udzia\u0142 w XVIII edycji Rzeszowskich Dni Kultury Szkolnej \u2013 2010 i zdoby\u0142a I miejsce w kategorii Monodram. Uczestniczy\u0142a tak\u017ce z powodzeniem w Og\u00f3lnopolskim Turnieju Satyry im. Ignacego Krasickiego (III miejsce w 2009 r. i I miejsce w 2010 r.) Studiowa\u0142a na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (kierunek: aktorstwo, specjalno\u015b\u0107: aktorstwo dramatyczne) i w 2016 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra sztuki. W czasie studi\u00f3w gra\u0142a w sztukach teatralnych i filmach. *Teatr Collegium Nobillium w Warszawie: 2014 r. \u2013 pani Cholley w spektaklu Napis<\/em> w re\u017c. W. Malajkata, pani Smith w spektaklu \u0141ysa \u015apiewaczka\u00a0<\/em> w re\u017c. G. Chrapkiewicza, spektakl teatru ta\u0144ca Warsztat II<\/em> w re\u017c. K. Ma\u0142achowskiej (udzia\u0142 w Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu w Ba\u0144skiej Bystrzycy), spektakl dyplomowy Poza Rzeczywisto\u015bci\u0105<\/em> w re\u017c. W. Komasy; 2015 r. – Masza w spektaklu Sze\u015b\u0107 portret\u00f3w z mew\u0105 w tle<\/em> w re\u017c. A. Domalika (udzia\u0142 w Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu w Sibiu), Ma\u0142a Syrenka w spektaklu Ma\u0142a Syrenka-wesele<\/em> w re\u017c. A. Dyczko (udzia\u0142 w Mi\u0119dzynarodowych Festiwalach Teatralnych w Brnie, Amsterdamie i Warszawie). *Teatr Dramatyczny w Warszawie Scena na Woli: 2014 r. \u2013 Anna Caravati w spektaklu Imi\u0119<\/em> w re\u017c. G. Chrapkiewicza. *Teatr 6 Pi\u0119tro: 2015 r. \u2013 Sonia w spektaklu Wujaszek Wania<\/em>, re\u017c. A. Bubie\u0144; Duniasza w spektaklu O\u017cenek<\/em>, re\u017c. A. Bubie\u0144. *Kino i TV: 2015 r. – Turbolaska w spektaklu TV Bia\u0142y Dmuchawiec<\/em>, re\u017c. A. Dyczko; 2016 r. – Aneta Siwek w serialu Na Wsp\u00f3lnej,<\/em> re\u017c. R. Dunaszewski, film Szko\u0142a uwodzenia Czes\u0142awa M<\/em>, re\u017c. A. Dembski. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 aktorsk\u0105 pracuje jako instruktor teatralny. W 2014 r. by\u0142a zatrudniona w mieleckich przedszkolach: \u201eMali Odkrywcy\u201d i \u201eKubu\u015b Puchatek\u201d, a od 2017 r. prowadzi projekt \u201eMagia Teatru\u201d w Domu Kultury KADR w Warszawie i Niepublicznym Przedszkolu Happy Kids w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniona stypendium Ministra Kultury za wybitne osi\u0105gni\u0119cia artystyczne w roku 2014\/2015.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 4 X 1853 r. w Baranowie Sandomierskim, powiat tarnobrzeski, syn Jana i Kunegundy z domu Janczura. Wkr\u00f3tce Krempowie zamieszkali w niewielkim gospodarstwie rodzinnym\u00a0w Padwi, powiat mielecki. Tu Franciszek uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 ludow\u0105, a nast\u0119pnie dwie klasy c.k. Gimnazjum w Tarnowie. (Przerwa\u0142 nauk\u0119 ze wzgl\u0119d\u00f3w finansowych.) Pracowa\u0142 na gospodarstwie i w m\u0142ynie stanowi\u0105cym tak\u017ce w\u0142asno\u015b\u0107 rodziny. Od lat m\u0142odzie\u0144czych interesowa\u0142 si\u0119 polityk\u0105, a zw\u0142aszcza problemami spo\u0142ecznymi wsi. Du\u017co czyta\u0142, zw\u0142aszcza ksi\u0105\u017cek historycznych i czasopism podejmuj\u0105cych tematyk\u0119 wsi. W latach 80. XIX w. zosta\u0142 terenowym korespondentem \u201eKuriera Lwowskiego\u201d, wydawanego przez Boles\u0142awa Wys\u0142oucha oraz \u201ePrzyjaciela Ludu\u201d, \u201eWie\u0144ca i Pszcz\u00f3\u0142ki\u201d i \u201eMonitora\u201d. Jako cz\u0142onek delegacji ch\u0142op\u00f3w z powiatu mieleckiego 28 VII 1895 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w historycznym zje\u017adzie w Rzeszowie, w czasie kt\u00f3rego podj\u0119to uchwa\u0142\u0119 o powo\u0142aniu Stronnictwa Ludowego (SL). W 1898 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Naczelnej, a w 1901 r. do Wykonawczego Wydzia\u0142u SL. W latach 1903-1913 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Naczelnej Polskiego Stronnictwa Ludowego (w 1903 r. SL zmieni\u0142o nazw\u0119 na PSL). Od 1895 r. do 1908 r. sprawowa\u0142 mandat poselski w Sejmie Krajowym we Lwowie, a w latach 1897-1911 by\u0142 trzykrotnie wybierany do austriackiej Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu. W obu parlamentach wykazywa\u0142 niezwyk\u0142\u0105 aktywno\u015b\u0107, sk\u0142adaj\u0105c rekordowe ilo\u015bci interpelacji. Opr\u00f3cz za\u0142atwiania wielu spraw ch\u0142opskich anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w problemy gospodarcze i spo\u0142eczne powiatu mieleckiego i samego Mielca, m.in. mia\u0142 du\u017cy udzia\u0142 w utworzeniu gimnazjum w Mielcu. Z tej dzia\u0142alno\u015bci sk\u0142ada\u0142 corocznie sprawozdania na wiecach w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Wydzia\u0142u Powiatowego w Mielcu. Nie zaniedbywa\u0142 samej Padwi, gdzie przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania k\u00f3\u0142ka rolniczego i Kasy Stefczyka. W czasie roz\u0142amu w PSL w 1913 r. opowiedzia\u0142 si\u0119 za PSL-Lewic\u0105 i w latach 1914-1916 by\u0142 cz\u0142onkiem Wydzia\u0142u Wykonawczego Rady Naczelnej. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 wspar\u0142 powstanie Republiki Tarnobrzeskiej. W 1919 r. zosta\u0142 wybrany pos\u0142em do Sejmu Ustawodawczego z ramienia PSL-Lewicy, z okr\u0119gu mielecko-tarnobrzeskiego, a w 1922 r. do Sejmu na I kadencj\u0119 (1922-1927), z okr\u0119gu mieleckiego. W maju 1924 r. przeszed\u0142 do Zwi\u0105zku Ch\u0142opskiego (ZCh) i w latach 1925-1926 by\u0142 cz\u0142onkiem jego Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. Na pocz\u0105tku roku 1926 wst\u0105pi\u0142 do Stronnictwa Ch\u0142opskiego (SCh) i w okresie 1926-1927 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka jego Rady Naczelnej. W styczniu 1928 r. opu\u015bci\u0142 SCh i przyst\u0105pi\u0142 do reaktywowanego Zwi\u0105zku Ch\u0142opskiego, kt\u00f3ry \u2013 popieraj\u0105c J. Pi\u0142sudskiego \u2013 wszed\u0142 w sk\u0142ad BBWR. Z tego bloku wyborczego kandydowa\u0142 do wybor\u00f3w do Sejmu w 1928 r. i zosta\u0142 pos\u0142em w jego II kadencji, kt\u00f3ra zosta\u0142a skr\u00f3cona w 1930 r. Mimo coraz bardziej zaawansowanego wieku nie zmienia\u0142 stylu pos\u0142owania, sk\u0142adaj\u0105c wiele interpelacji i walcz\u0105c o sprawy wsi, czasem wyst\u0119puj\u0105ce tylko w wymiarze lokalnym. W rodzinnej Padwi inicjowa\u0142 i wspiera\u0142 liczne przedsi\u0119wzi\u0119cia, m.in. powstanie sp\u00f3\u0142dzielni mleczarskiej i budow\u0119 domu ludowego By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem kilku organizacji gospodarczych i finansowych w Mielcu, m.in. prezesowa\u0142 Towarzystwu Zaliczkowemu. Po 1930 r. zrezygnowa\u0142 z dzia\u0142alno\u015bci politycznej. Zmar\u0142 5 XII 1935 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej. W 2006 r. jego imieniem nazwano jedn\u0105 z nowych mieleckich ulic na osiedlu Smoczka, a w 2013 r. zosta\u0142 upami\u0119tniony tablic\u0105 na pomniku w centrum rodzinnej Padwi Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA JAN<\/strong>, urodzony 21 VII 1875 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa Kr\u0119py i Marianny z domu Kurdziel. W 1903 r. wyjecha\u0142 w celach zarobkowych do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Pracowa\u0142 jako wo\u017anica w Nowym Jorku. Po kilku latach powr\u00f3ci\u0142 do kraju i prowadzi\u0142 w\u0142asne gospodarstwo rolne w Cyrance. Pod koniec lat 30. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta gminy Cyranka i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej. Nie wiadomo, czy nale\u017ca\u0142 do ruchu oporu, ale ukry\u0142 we w\u0142asnej studni dzwon J\u00f3zef z kapliczki Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej w Cyrance. (Niemcy przetapiali dzwony na uzbrojenie.) Po wojnie dzwon ponownie zawieszono w kapliczce,\u00a0a p\u00f3\u017aniej wypo\u017cyczono na pewien czas do ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu-Osiedlu. Zmar\u0142 23 VIII 1941 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA JAN<\/strong>, urodzony 12 II 1924 r. w Mielcu \u2013 Cyrance, pow. mielecki, syn Jana i Franciszki z domu Makso\u0144. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Mielcu (1938), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako goniec w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL. Po wybuchu wojny nie pracowa\u0142. Zatrudniono go ponownie w Flugzeugwerk Mielec (wcze\u015bniej WP 2 PZL) w 1941 r. i jako pomocnik \u015blusarza pracowa\u0142 do ko\u0144ca okupacji w Mielcu. W listopadzie 1944 r. zosta\u0142 zmobilizowany do jednostki wojskowej w Rzeszowie i przydzielony do 27 pu\u0142ku piechoty 2 Armii Wojska Polskiego. Przeby\u0142 jej szlak bojowy, m.in. uczestniczy\u0142 w kilkakrotnym forsowaniu Nysy \u0141u\u017cyckiej, zdobyciu miasta Boxberg i rzeki Szprewy. W ostatnich dniach wojny bra\u0142 udzia\u0142 w bitwie pod Budziszynem i zosta\u0142 ranny. Po wyj\u015bciu ze szpitala pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w jednostkach Wojsk Ochrony Pogranicza na granicy zachodniej i p\u00f3\u0142nocnej. 7 III 1947 r. zosta\u0142 zwolniony ze s\u0142u\u017cby wojskowej, powr\u00f3ci\u0142 do Cyranki i zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych \u2013 PPW Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK Mielec). Pracowa\u0142 do 30 XI 1981 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na rent\u0119. Za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 odznaczony m.in.: Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d, Medalem za Udzia\u0142 w Walkach o Berlin, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci oraz Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 19 X 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym\u00a0w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 V 1898 r. w Mielcu, syn Ignacego i Marii z Wanatowicz\u00f3w. By\u0142 uczniem c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu. Po 2. klasie gimnazjum podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Seminarium Nauczycielskim w Tarnowie. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego. Na wie\u015b\u0107 o formuj\u0105cych si\u0119 Legionach wyruszy\u0142 w pierwszej grupie (plutonie) mieleckich ochotnik\u00f3w i zosta\u0142 wraz z nimi przydzielony do VI batalionu 1 pu\u0142ku piechoty I Brygady. Przemierzy\u0142 szcz\u0119\u015bliwie ca\u0142y szlak bojowy VI batalionu. Po kryzysie przysi\u0119gowym od 10 IX 1917 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim; w okresie od 10 X 1917 r. do lutego 1918 r. w polno-zapasowej baterii 46 p.a.c., a nast\u0119pnie do 20 X 1918 r. w 46 p.a.c. na w\u0142oskim froncie, w stopniu plutonowego. W czasie walk dosta\u0142 si\u0119 do niewoli, ale uciek\u0142 i przedosta\u0142 si\u0119 do Armii Polskiej J. Hallera i z ni\u0105 powr\u00f3ci\u0142 do kraju. Po wojnie zda\u0142 egzamin prywatny z kursu III seminarium w roku szkolnym 1917\/1918, a nast\u0119pnie egzamin dojrza\u0142o\u015bci 29 XI 1919 r. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Powszechnej w Szyd\u0142owcu (1921-1922) i Szkole Powszechnej w Kie\u0142kowie (1922-1923). By\u0142 kierownikiem Szko\u0142y Powszechnej w Hykach- D\u0119biakach, nauczycielem w Szkole Powszechnej w Przec\u0142awiu (1925-1931) i od 1931 r. kierownikiem Szko\u0142y Powszechnej w Krzemienicy. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z tworz\u0105cym si\u0119 ruchem oporu. W 1941 r. zosta\u0142 zwolniony z pracy przez niemieckie w\u0142adze okupacyjne. P\u00f3\u017aniej poszukiwano go\u00a0i musia\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107. Pracowa\u0142 dorywczo jako robotnik rolny pod nazwiskiem \u201eMarcin Kr\u0119pa\u201d. Po wojnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Ziemie Zachodnie i zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Nawrocie, powiat k\u0142odzki (1945-1946), a p\u00f3\u017aniej kierownika Szko\u0142y Podstawowej nr 5 w K\u0142odzku (1946-1953) i nauczyciela Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w K\u0142odzku. W 1954 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Zasadniczej Szkole Metalowej MPM jako nauczyciel, a po roku \u2013 wychowawca w internacie. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1968 r. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Ponadto w tradycji rodzinnej piel\u0119gnowana jest pami\u0119\u0107 o Krzy\u017cu Virtuti Militari V klasy, ale w czasie II wojny \u015bwiatowej order i dokumenty o jego przyznaniu zagin\u0119\u0142y. Zmar\u0142 25 VIII 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Jego wol\u0105 \u2013 wype\u0142nion\u0105 przez rodzin\u0119 \u2013 by\u0142o umieszczenie na grobowcu znaku Krzy\u017ca VM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 III 1922 r. w Brzy\u015bciu, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Matyldy z domu Pier\u00f3g. W okresie mi\u0119dzywojennym i latach II wojny \u015bwiatowej pomaga\u0142 przy prowadzeniu gospodarstwa.\u00a0W ko\u0144cowym okresie okupacji hitlerowskiej (1944) nale\u017ca\u0142 do AK. Po wojnie zamieszka\u0142 w Mielcu i zaj\u0105\u0142 si\u0119 kupiectwem. W 1948 r. uzyska\u0142 zezwolenie na prowadzenie sklepu z obuwiem oraz przyborami szewskimi\u00a0i rymarskimi przy ul. Sandomierskiej 17. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Kwalifikacyjny Kurs Kupiecki, organizowany przez Kupiecki Instytut Wiedzy Zawodowej Oddzia\u0142 w Rzeszowie, a w 1950 r. otrzyma\u0142 dyplom Kupieckiego Instytutu Wiedzy Zawodowej przy Naczelnej Radzie Zrzesze\u0144 Kupieckich R.P. w Warszawie, potwierdzaj\u0105cy przygotowanie do prowadzenia przedsi\u0119biorstwa handlu detalicznego sklepowego w bran\u017cy sk\u00f3rzanej. Odt\u0105d nieprzerwanie do ko\u0144ca \u017cycia prowadzi\u0142 sklep z obuwiem i akcesoriami do obuwia, przenosz\u0105c jednak jego siedzib\u0119 do lokalu przy ul. A. Mickiewicza. Przez wiele lat wybierano go do organ\u00f3w samorz\u0105dowych Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Us\u0142ug, by\u0142 m.in. wiceprezesem Zarz\u0105du Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiego Zrzeszenia PHiU w Rzeszowie. Niezwykle aktywnie i wielokierunkowo pracowa\u0142 spo\u0142ecznie na rzecz miasta, a zw\u0142aszcza jego najstarszych osiedli: J. Kili\u0144skiego i T. Ko\u015bciuszki. W latach 60., 70. i 80. by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej i cz\u0142onkiem szeregu jej komisji problemowych. Szczeg\u00f3lnie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitet\u00f3w Rodzicielskich. Jako przewodnicz\u0105cy KR przy Szkole Podstawowej nr 1 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wybudowania sali gimnastycznej (1969). Przewodniczy\u0142 tak\u017ce KR w Szkole Podstawowej nr 2 i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO). Wielokrotnie wspiera\u0142 finansowo dzia\u0142alno\u015b\u0107 parafii \u015bw. Mateusza i inicjatywy spo\u0142eczne na terenie Starego Mielca. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem Stronnictwa Demokratycznego oraz cz\u0142onkiem ZBoWiD i Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945, Krzy\u017cem AK, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZPHiU, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Szko\u0142y\u201d. Zmar\u0142 2 IX 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KREMPA STEFAN<\/strong>, urodzony 1 VIII 1927 r. w Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Serafin. W czasie okupacji hitlerowskiej w 1943 r. uko\u0144czy\u0142 w trybie tajnym Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Padwi i wtedy te\u017c zosta\u0142 przyj\u0119ty do miejscowego oddzia\u0142u Armii Krajowej. Posiada\u0142 pseudonim \u201eKamie\u0144\u201d. Uczestniczy\u0142 m.in. w kilku akcjach bojowych, przygotowaniu akcji \u201eBurza\u201d i kolportowaniu gazety konspiracyjnej \u201eOdwet\u201d. Po wojnie ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum Kupieckiego w Mielcu i uko\u0144czy\u0142 je w 1948 r. W obawie przed represjami UB w zwi\u0105zku z przynale\u017cno\u015bci\u0105 do AK \u2013 w 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wroc\u0142awia. Tam uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Liceum Komunikacyjne i w 1950 r. zda\u0142 matur\u0119 oraz otrzyma\u0142 tytu\u0142 technika ruchowo-przewozowego. Po og\u0142oszeniu amnestii powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. W latach 60. zwolni\u0142 si\u0119 z WSK i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad mechaniki pojazdowej. Uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny i uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza w 1971 r. Produkowa\u0142 akcesoria do samochod\u00f3w i na potrzeby hodowli zwierz\u0105t, a nast\u0119pnie wykonywa\u0142 konstrukcje stalowe spawane. W latach 90. przekszta\u0142ci\u0142 firm\u0119 w Zak\u0142ad Produkcyjno-Handlowy \u201eKrespol\u201d s.c. Stanis\u0142awa i Stefan Krempa. By\u0142 zaanga\u017cowanym dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji w Radzie Sp\u00f3\u0142dzielni: cz\u0142onka (1966-1967 i 1979-1994), zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego (1967-1970) i przewodnicz\u0105cego (1970-1979), a ponadto by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Rewizyjnej w latach 1966-1970. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w Lidze Obrony Kraju (jako wyk\u0142adowca na szkoleniach kierowc\u00f3w), by\u0142 cz\u0142onkiem Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych, Stronnictwa Demokratycznego, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, Klubu Sportowego \u201eGryf\u2019 Mielec i Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eDiana\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142owczego, a p\u00f3\u017aniej prezesa. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem im. Jana Kili\u0144skiego, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego, Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa oraz tytu\u0142em \u201eHonorowy Prezes Sp\u00f3\u0142dzielni\u201d. Zmar\u0142 6 VI 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KREMPA W\u0141ADYS\u0141AW MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 1 III 1906 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Kazimierza i J\u00f3zefy z Duszkiewicz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1928 r. Pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik skarbowy. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty (1929) i w latach 30. powo\u0142ywany by\u0142 na \u0107wiczenia rezerwy w 56. pp w Krotoszynie. \u00a0Na prze\u0142omie 1937 i 1938 r. w czasie \u0107wicze\u0144 w 58. pp dowodzi\u0142 plutonem, prawdopodobnie w randze podporucznika rezerwy. W czasie wojny obronnej z Niemcami hitlerowskimi we wrze\u015bniu 1939 r., po napa\u015bci ZSRR na Polsk\u0119 (17 IX), zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i uwi\u0119ziony w obozie NKWD w Starobielsku. Potwierdza to rosyjski wykaz akt ewidencyjnych je\u0144c\u00f3w wojennych, kt\u00f3rzy opu\u015bcili ob\u00f3z NKWD w Starobielsku. (W wykazie tym na stronie 324 pod pozycj\u0105 1359 znajduje si\u0119 W\u0142adys\u0142aw Krempa.) W kwietniu lub maju 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w NKWD w Charkowie. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KREMPY FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Smoczka. Biegnie od ul. W. Witosa do ul. F. Wiesio\u0142owskiego. Ma 240 m d\u0142ugo\u015bci. Status ulicy i patrona nadano jej 25 XI 2004 r. W 2006 r. otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Jej patron FRANCISZEK KREMPA (1853-1935) by\u0142 wybitnym dzia\u0142aczem ruchu ludowego i wielokrotnie pos\u0142em ziemi mieleckiej na Sejm Krajowy we Lwowie, do austriackiej Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu i na Sejm II RP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRETKIEWICZ-GUZY IZABELLA (z domu ZYGARLICKA)<\/strong>, urodzona 16 V 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka Ryszarda i Wandy z domu Cerlich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1973 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim (Oddzia\u0142 Stomatologii) Akademii Medycznej w Warszawie i w 1978 r. otrzyma\u0142a dyplom lekarza stomatologa. Od 1978 r. do 2000 r. pracowa\u0142a w mieleckich Przychodniach Rejonowych nr 3 i nr 5 oraz prowadzi\u0142a gabinety stomatologiczne w Szko\u0142ach Podstawowych nr 3, nr 7 i nr 6 w Mielcu. W 1987 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie stomatologii og\u00f3lnej. W latach 1985-1988 przeprowadzi\u0142a spo\u0142ecznie autorski program bada\u0144 przegl\u0105dowych uz\u0119bienia u dzieci pod k\u0105tem wskaza\u0144 ortodontycznych (wad zgryzu) w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 9 w Mielcu. Od 1992 r. prowadzi prywatny gabinet stomatologiczny. Posiada szereg certyfikat\u00f3w szkoleniowych. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Zdoby\u0142a III miejsce w Plebiscycie \u201eEskulap 2013\u201d woj. podkarpackiego (kategoria: lekarz \u2013 stomatolog).<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"KR\u0118PA EMIL LUDWIK<\/b>, urodzony 10 VIII 1945 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Zofii z Ruckich (herbu \u201eJastrz\u0119biec\u201d). Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. W latach 1965-1972 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL Mielec\u201d na stanowiskach: starszy dyspozytor, starszy planista i mistrz. W 1973 r. Zarz\u0105d Wojew\u00f3dzkiego Zak\u0142adu Transportu Mleczarskiego w Rzeszowie powierzy\u0142 mu funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika Zarz\u0105du ds. organizacji Oddzia\u0142u WZTM w Mielcu, a po zorganizowaniu Oddzia\u0142u zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko jego dyrektora. W 1976 r. przeszed\u0142 do Sp\u00f3\u0142dzielni Transportu Wiejskiego w Rzeszowie i na stanowisku dyrektora Oddzia\u0142u w Mielcu pracowa\u0142 do 1981 r. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 zaocznie na Wydziale Ekonomii Obrotu Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W 1981 r. na skutek uchwa\u0142y Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego CZSR w Warszawie zosta\u0142 przekazany do pracy w Oddziale WZTM (\u201eTransmlecz\u201d) w Mielcu na stanowisko dyrektora. W 1990 r., po zdobyciu odpowiednich uprawnie\u0144, rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 O\u015brodek Szkolenia Kierowc\u00f3w \u201eMikrus\u201d w Mielcu. Po zako\u0144czeniu pracy w Oddziale WZTM w 1996 r. rozszerzy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 OSK \u201eMikrus\u201d na wojew\u00f3dztwo rzeszowskie (p\u00f3\u017aniej podkarpackie) i region \u015bwi\u0119tokrzyski. Zorganizowa\u0142 oddzia\u0142y w Sandomierzu, Tarnobrzegu, Staszowie i Koprzywnicy oraz znacz\u0105co poszerzy\u0142 zakres szkole\u0144 na wy\u017csze kategorie prawa jazdy (C, D, E) i nauk\u0119 j\u0119zyk\u00f3w obcych. W 1998 r. przeni\u00f3s\u0142 siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 do Sandomierza i zmieni\u0142 nazw\u0119 firmy na Wielobran\u017cowe Przedsi\u0119biorstwo Us\u0142ugowo-Produkcyjno-Handlowe \u201eMikrus\u201d. Nowa formu\u0142a firmy pozwoli\u0142a na\u00a0 rozszerzenie dzia\u0142alno\u015bci o us\u0142ugi transportowe, przew\u00f3z os\u00f3b, us\u0142ugi hotelowo \u2013 gastronomiczne i handel detaliczny. Pod koniec roku 2000 baza firmy powi\u0119kszy\u0142a si\u0119 o nowo wybudowany Motel Mikrus \u2013 obiekt hotelowo-gastronomiczny. W 2008 r. zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od lat szkolnych anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1958-1967 nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego i po kilku latach zosta\u0142 instruktorem Komendy Hufca Mielec w stopniu podharcmistrza. W latach 1961-1972\u00a0 nale\u017ca\u0142 te\u017c do Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Socjalistycznej i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego ko\u0142a oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du Zak\u0142adowego WSK Mielec. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji w Polsce, Towarzystwa Trze\u017awo\u015bci Transportowc\u00f3w, Inspekcji Gospodarki Samochodowej Ministerstwa Komunikacji w Warszawie\u00a0 (jako nieetatowy inspektor gospodarki samochodowej) oraz Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej w Warszawie. W historii polskiej pi\u0142ki no\u017cnej zapisa\u0142 si\u0119 jako d\u0142ugoletni s\u0119dzia pi\u0142ki no\u017cnej i obserwator \u2013 kwalifikator. Po zdaniu egzaminu z przepis\u00f3w i zaliczeniu sprawno\u015bciowego testu Coopera w 1964 r. uzyska\u0142 uprawnienia s\u0119dziego pi\u0142ki no\u017cnej. W latach 1964-1971 s\u0119dziowa\u0142 mecze na szczeblu okr\u0119gowym i mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim jako s\u0119dzia g\u0142\u00f3wny lub liniowy oraz na szczeblu centralnym jako s\u0119dzia liniowy. W 1971 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Grupy Szkoleniowej S\u0119dzi\u00f3w Pi\u0142ki No\u017cnej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1983 r. W 1974 r., po pozytywnym zdaniu egzamin\u00f3w (teoretycznym i sprawno\u015bciowym) w Polskim Kolegium S\u0119dziowskim PZPN w Warszawie, uzyska\u0142 uprawnienia do s\u0119dziowania zawod\u00f3w 2. i 3. poziomu rozgrywek\u00a0 szczebla centralnego (w\u00f3wczas II liga, III liga, Puchar Polski). Jako s\u0119dzia g\u0142\u00f3wny szczebla centralnego w latach 1974-1987 s\u0119dziowa\u0142 122 mecze ligowe i kilkadziesi\u0105t mecz\u00f3w pucharowych Pucharu Polski. Jako s\u0119dzia liniowy wspomaga\u0142 s\u0119dzi\u00f3w g\u0142\u00f3wnych w kilkunastu meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych, najcz\u0119\u015bciej dru\u017cyn m\u0142odzie\u017cowych oraz mi\u0119dzynarodowych (Puchar UEFA Intertoto). Karier\u0119 czynnego s\u0119dziego zako\u0144czy\u0142 4 X 1987 r. \u0141\u0105cznie w charakterze s\u0119dziego g\u0142\u00f3wnego lub liniowego wyst\u0105pi\u0142 w oko\u0142o 1200 meczach. W 1987 r., po pozytywnym zdaniu egzaminu, uzyska\u0142 status obserwatora \u2013 kwalifikatora PZPN oceniaj\u0105cego prac\u0119 s\u0119dzi\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej szczebla centralnego – II i III ligi oraz ni\u017cszych klas rozgrywkowych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u015brodowiskow\u0105, m.in. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Rady Osiedla Wojs\u0142aw w kadencji 2019-2024.\u00a0 Uhonorowany m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 i Srebrn\u0105 Odznaka Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Ministra Spraw Wewn\u0119trznych \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Ministra Komunikacji \u201eZa Zas\u0142ugi dla Transportu PRL\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Mleczarskiej\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Towarzystwa Trze\u017awo\u015bci Transportowc\u00f3w, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d, Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Wojew\u00f3dzkiej Federacji Sportu w Rzeszowie, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec oraz tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony S\u0119dzia Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118PA JAN<\/strong>, urodzony 23 VI 1940 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Antoniego i Zofii z domu Py\u017a. Po uko\u0144czeniu Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej w Mielcu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec, a nast\u0119pnie w latach 1959-1963 pracowa\u0142 w PZGS Mielec. W latach 1960-1962 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Karpackiej Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza. Od 1963 r. pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie PKS w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i studia na Politechnice Krakowskiej w Krakowie (specjalno\u015b\u0107 \u2013 samochody i ci\u0105gniki) w 1972 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera-mechanika. Od 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora kolejno w PKS D\u0119bica, Tarnobrzeg i Mielec, a w 1986 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Przedsi\u0119biorstwa PKS w Mielcu. W 1964 r. zorganizowa\u0142 Ko\u0142o Zak\u0142adowe Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Komunikacji, wchodz\u0105cego w sk\u0142ad Naczelnej Organizacji Technicznej. W kolejnych latach by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du i przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a, a od 1985 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego SITK w Rzeszowie. W 1986 r. by\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem (z Wytw\u00f3rni\u0105 Silnik\u00f3w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d) Og\u00f3lnokrajowej Konferencji Technicznej \u201eSilnik wysokopr\u0119\u017cny SW-680\u201d w O\u015brodku Wypoczynkowym w Rzemieniu, a w 1997 r. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym organizatorem i gospodarzem wystawy producent\u00f3w i handlowc\u00f3w z dziedziny przemys\u0142u motoryzacyjnego w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej. W latach 1980-1995 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Mi\u0119dzyzak\u0142adowym Klubie Sportowym \u201eGryf\u201d Mielec, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Klubu. Od 1989 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Og\u00f3lnopolskiego Zwi\u0105zku Pracodawc\u00f3w Transportu Samochodowego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. wpisem do „Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca”. Zmar\u0142 18 II 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"KR\u0118PA J\u00d3ZEF MARIAN,<\/b> urodzony 8 I 1914 r. w Chrz\u0105stowie ko\u0142o Mielca, syn Franciszka i Zofii z domu Mrozik. W 1937 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy przy budowie Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych \u2013 Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu i w tej fabryce pracowa\u0142 42 lata, a\u017c do emerytury w 1979 r. Rozpocz\u0105\u0142 jako \u015blusarz. Dzi\u0119ki wzorowej pracy i umiej\u0119tno\u015bciom pedagogicznym zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady Zak\u0142adowej. Kolejnymi stanowiskami pracy i funkcjami by\u0142y: kierownik Sekcji Og\u00f3lnej w Dziale Pracy, technolog i mistrz w W-41. Wiele prywatnego czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na opracowywanie wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Z\u0142o\u017cy\u0142 24 projekty o warto\u015bci ponad 600 tysi\u0119cy z\u0142otych. W 1978 r. zosta\u0142 zwyci\u0119zc\u0105 konkursu \u201eKa\u017cdy mistrz racjonalizatorem produkcji\u201d. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. Pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza kom\u00f3rki wydzia\u0142owej partii i spo\u0142ecznego wydzia\u0142owego inspektora pracy. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji, tytu\u0142em \u201eMistrz \u2013 wychowawca m\u0142odzie\u017cy\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla WSK\u201d. Zmar\u0142 1 X 1988 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118PA KONSTANTY<\/strong>, urodzony 8 X 1942 r. w Glinach Ma\u0142ych, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Zofii z Ruckich (herbu \u201eJastrz\u0119biec\u201d). W 1944 r. wraz z rodzicami zamieszka\u0142 w Mielcu. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. W czasie nauki szkolnej nale\u017ca\u0142 do s\u0142u\u017cby liturgicznej przy ko\u015bciele MBNP w Mielcu. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c harcerzem i dru\u017cynowym (w stopniu \u0107wika) 10 DH przy TM w Mielcu, uczestnikiem og\u00f3lnopolskich akcji harcerskich w Bieszczadach, m.in. HALMS i HAB. Trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w \u201eStali\u201d Mielec, gra\u0142 w II dru\u017cynie junior\u00f3w i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapitana. Studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynieryjno-Ekonomicznym Transportu Politechniki Szczeci\u0144skiej i w 1967 r. obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 (z pierwsz\u0105 lokat\u0105).W mi\u0119dzyczasie odby\u0142 wojskow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 student\u00f3w w Marynarce Wojennej w Gdyni i otrzyma\u0142 stopie\u0144 mata podchor\u0105\u017cego. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Transportu i Sprz\u0119tu. W 1970 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Komunikacji PPRN w Mielcu. W zwi\u0105zku z reform\u0105 podzia\u0142u administracyjnego kraju i likwidacj\u0105 powiat\u00f3w w 1975 r. wygra\u0142 konkurs na stanowisko dyrektora Wydzia\u0142u Komunikacji Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Tarnobrzegu i sprawowa\u0142 je do 1989 r. W tym czasie kilkakrotnie pe\u0142ni obowi\u0105zki wicewojewody tarnobrzeskiego. Pe\u0142ni\u0105c wymienione funkcje w Mielcu i Tarnobrzegu przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju sieci komunikacyjnej na tym terenie, a zw\u0142aszcza po\u0142\u0105cze\u0144 trzech wojew\u00f3dztw: rzeszowskiego, lubelskiego i kieleckiego. By\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u opiniuj\u0105cego projekt kodeksu drogowego przy ministrze komunikacji. W latach 1975-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego ds. przepis\u00f3w drogowych i techniki samochodowej przy S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Tarnobrzegu. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in.: Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz medalami resortowymi. Od 1989 r. zamieszka\u0142 w Sandomierzu i uruchomi\u0142 przedsi\u0119biorstwo zajmuj\u0105ce si\u0119 przewozami pasa\u017cer\u00f3w i towar\u00f3w oraz szkoleniem kierowc\u00f3w we wszystkich kategoriach prawa jazdy. R\u00f3wnocze\u015bnie wybudowa\u0142 w Sandomierzu kompleks hotelowo-gastronomiczny. W 2010 r. uko\u0144czy\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem studia podyplomowe w Warszawie (specjalno\u015b\u0107: zarz\u0105dzanie, organizacja pracy). R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 w organizacjach spo\u0142eczno-charytatywnych, m.in. w Caritas. Powo\u0142a\u0142 do \u017cycia gazet\u0119 parafialn\u0105 „G\u0142os Parafii” i zosta\u0142 jej redaktorem naczelnym. Ponadto prowadzi pasiek\u0119 i dzia\u0142a w Okr\u0119gowym Kole Pszczelarskim w Sandomierzu. Zmar\u0142 29 V 2022 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118PA MAGDALENA MARIA,<\/strong>\u00a0urodzona 3 V 1966 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Barbary z domu Pyzikiewicz. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu, klasy o profilu biologiczno-chemicznym, z matur\u0105 w 1985 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1992 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Szpitalu Rejonowym w Mielcu jako m\u0142odszy asystent na Oddziale Chor\u00f3b Zaka\u017anych, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a jako starszy asystent na tym oddziale. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142a na Oddziale Neurologii oraz w Poradniach Chor\u00f3b Zaka\u017anych i Chor\u00f3b W\u0105troby z O\u015brodkiem Przewlek\u0142ych Zapale\u0144 W\u0105troby. Uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z chor\u00f3b zaka\u017anych (1995 r.), I stopnia z neurologii (1999 r.) i II stopnia z chor\u00f3b zaka\u017anych (2004 r.) Uko\u0144czy\u0142a te\u017c studia podyplomowe z zakresu geriatrii i opieki d\u0142ugoterminowej w Centrum Medycznym Kszta\u0142cenia Podyplomowego Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie.\u00a0 Jest lekarzem orzecznikiem \u2013 przewodnicz\u0105cym komisji orzekaj\u0105cej o stopniu niepe\u0142nosprawno\u015bci z zakresu neurologii i chor\u00f3b zaka\u017anych w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie Powiatu Mieleckiego w Mielcu\u00a0 oraz w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie Powiatu D\u0119bickiego w D\u0119bicy. Poza prac\u0105 w szpitalu w Mielcu pe\u0142ni funkcje wiceprezesa (od 2005 r.) i kierownika (od 2006 r.) NZOZ Zak\u0142ad Piel\u0119gnacyjno-Opieku\u0144czy Pustk\u00f3w Sp. z o.o. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Epidemiolog\u00f3w i Lekarzy Chor\u00f3b Zaka\u017anych oraz Polskiego Stowarzyszenia Familiologicznego. Uczestniczy w konferencjach i seminariach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Od 1 VIII 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora do spraw lecznictwa w Szpitalu Specjalistycznym im. E. Biernackiego w Mielcu. W dniu 30 IX 2019 r. obroni\u0142a rozpraw\u0119 doktorsk\u0105 w dyscyplinie: nauki socjologiczne, dziedzina nauk spo\u0142ecznych na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw\u0142a II w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118PA MARCIN ksi\u0105dz<\/strong>, urodzony 10 IV 1973 r. w Mielcu, syn Stefana i Barbary z domu Pyzikiewicz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1992 r. Nale\u017ca\u0142 do ch\u00f3ru szkolnego pod dyrekcj\u0105 Paw\u0142a Lisa. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c klas\u0119 fortepianu w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mielcu. Studia na Wydziale Teologii Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie \u2013 Wy\u017csze Seminarium\u00a0w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1998 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1998-2000 pracowa\u0142 jako wikariusz konkatedry i parafii b\u0142. Karoliny w Tarnowie, a w latach 2000-2010 by\u0142 katechet\u0105 sta\u0142ym i prefektem w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. Artura Grottgera w Grybowie oraz duszpasterzem m\u0142odzie\u017cy w dekanacie grybowskim. Ponadto w latach 1998-2003 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Kap\u0142a\u0144skiej Diecezji Tarnowskiej. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142, ko\u0144cz\u0105c studia licencjackie z liturgiki na Papieskiej Akademii Teologicznej (2003), a nast\u0119pnie studia doktoranckie na Wydziale Teologii (Instytut Pastoralno-Liturgiczny \u2013 Katedra Historii Liturgiki i Muzyki Ko\u015bcielnej) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie. Tytu\u0142 pracy licencjackiej:\u00a0Miejsce muzyki w obrz\u0119dach liturgicznych ko\u015bcio\u0142a po Soborze Watyka\u0144skim Drugim.<\/em>\u00a0W 2007 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy:\u00a0Recepcja wskaza\u0144 Soboru Watyka\u0144skiego II dotycz\u0105cych odnowy muzyki sakralnej. Studium liturgiczno-pastoralne na przyk\u0142adzie diecezji tarnowskiej<\/em>.\u00a0 Od 2010 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora administracyjnego i rekolekcjonisty w Diecezjalnym Domu Rekolekcyjnym Diecezji Tarnowskiej w Ci\u0119\u017ckowicach. Wielu jego uczni\u00f3w wst\u0105pi\u0142o do r\u00f3\u017cnych seminari\u00f3w duchownych, a kilka uczennic do Zgromadze\u0144 Zakonnych. By\u0142 tak\u017ce zast\u0119pc\u0105 diecezjalnego kapelana Stra\u017cy Po\u017carnej (jedn\u0105 kadencj\u0119), a nast\u0119pnie powiatowym kapelanem Stra\u017cy Po\u017carnej. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w i kierownik\u00f3w trasy oraz rzecznikiem prasowym Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119, Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje kapelana Ko\u0142a Pu\u0142kowego 8 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Ksi\u0119cia J\u00f3zefa Poniatowskiego w Krakowie oraz kapelana Dywizjonu Jazdy im. 5 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Konnych w Tarnowie i Dobryninie. Wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi \u00a0w Grybowie. Sam tak\u017ce jest aktywnym krwiodawc\u0105. Wsp\u00f3\u0142organizator Marszu Katy\u0144skiego w Warszawie.\u00a0 W latach 2011-2018 wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 i prowadzi\u0142 cykliczne audycje nocne w radiu RDN Ma\u0142opolska i RDN Nowy Sacz w ramach \u015brodowych audycji Nikodem puka noc\u0105<\/em>. W 2018 r. uko\u0144czy\u0142 kurs oficerski Wojska Polskiego w Akademii Wojsk L\u0105dowych im. gen. Tadeusza Ko\u015bciuszki we Wroc\u0142awiu i zosta\u0142 mianowany na stopie\u0144 podporucznika WP. 1 IV 2019 r. zosta\u0142 skierowany do pe\u0142nienia pos\u0142ugi kapelana 33 batalionu lekkiej piechoty Wojsk Obrony Terytorialnej w D\u0119bicy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku \u00a0Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d, Medalem Pro Patria, Odznak\u0105 \u201eZa Wys\u0142ug\u0119 25 lat w Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnej RP\u201d, Odznak\u0105 „Honorowy Dawca Krwi – Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu”, Odznakami Honorowymi PCK IV, III, II i I stopnia, Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi” I, II i III stopnia, Medalem Pami\u0105tkowym XX Rocznicy Ustanowienia \u015bw. Maksymiliana Marii Kolbego Patronem Honorowych Dawc\u00f3w Krwi w Polsce oraz Krzy\u017cem Zas\u0142ugi Orderu \u015aw. Floriana, a tak\u017ce licznymi odznaczeniami \u015brodowisk wojskowych i kombatanckich, m.in. Odznak\u0105 Wielkiej Rewii Kawalerii Polskiej i Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 Stowarzyszenia Szwadron Jazdy RP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118PA PIOTR ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 21 VI 1994 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Marioli z domu Olejarz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2013 r. Studiuje na Wydziale Elektroniki i Informatyki (kierunek – energetyka) Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (ostatni semestr). Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w SPR Stal Mielec. Gra\u0142 w zespo\u0142ach m\u0142odzie\u017cowych, a nast\u0119pnie w II zespole seniorskim. Wyst\u0119powa\u0142 na pozycji obrotowego (ko\u0142owego). Przed sezonem 2012\/2013 zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do I zespo\u0142u Stali, wyst\u0119puj\u0105cego w Superlidze Pi\u0142ki R\u0119cznej. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 gr\u0105 zwr\u00f3ci\u0142 na siebie uwag\u0119 trenera m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski i w 2015 r. zagra\u0142 w kilku spotkaniach mi\u0119dzypa\u0144stwowych. M.in. zosta\u0142 wybrany na MVP mecz\u00f3w Polska-Rumunia i Polska-Macedonia. W 2016 r. zosta\u0142 powo\u0142any do drugiej reprezentacji Polski (tzw. B). Jako student gra\u0142 tak\u017ce w zespole AZS Uniwersytet Rzeszowski w Akademickich Mistrzostwach Polski i w znacznym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przeze\u0144 akademickiego wicemistrzostwa Polski (Warszawa, 2017 r.) i akademickiego mistrzostwa Polski (Opole, 2018 r.). Po sezonie 2019\/2020 przeszed\u0142 do ekstraklasowej dru\u017cyny MKS Kalisz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u0118\u017bEL JAN<\/strong>, urodzony 17 X 1895 r. w Padwi Narodowej, syn Jakuba i Katarzyny z Rzeszut\u00f3w. Od roku szkolnego 1908\/1909 uczy\u0142 si\u0119 w c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowym w Mielcu. By\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 uczniem. Nale\u017ca\u0142 do I Mieleckiej Dru\u017cyny Skaut\u00f3w im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu. W 1914 r. uko\u0144czy\u0142 VI klas\u0119. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Legion\u00f3w i uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. S\u0142u\u017cy\u0142 w 13 kompanii 4 pu\u0142ku piechoty. Zmar\u0142 w 1916 r. w okolicach Kowla. Spoczywa na cmentarzu prawos\u0142awnym w Krzeczewiczach. Jego nazwisko widnieje na tablicy upami\u0119tniaj\u0105cej poleg\u0142ych w I wojnie \u015bwiatowej i walkach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski: profesora J. Ziemskiego i uczni\u00f3w gimnazjum w Mielcu. (Tablica znajduje si\u0119 w budynku gimnazjalnym, aktualnie administrowanym przez Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118\u017bEL JANUSZ<\/strong>, urodzony 9 VII 1936 r. w Zachwiejowie, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Anny z G\u00f3rskich, pedagog, harcmistrz. Do Publicznej Szko\u0142y Powszechnej Pierwszego Stopnia zacz\u0105\u0142 ucz\u0119szcza\u0107 w Zar\u00f3wniu w roku szkolnym 1944\/1945 i tam uko\u0144czy\u0142 klas\u0119 sz\u00f3st\u0105 w 1949 r. Klas\u0119 si\u00f3dm\u0105 uko\u0144czy\u0142 w 1950 r. w Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego w Padwi Narodowej. Nauk\u0119 kontynuowa\u0142 w Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Mielcu i uko\u0144czy\u0142 dziesi\u0105t\u0105 klas\u0119 (1954\/1955). Ci\u0119\u017ckie warunki materialne, brak ojca (p\u00f3\u0142sierota) i niezrozumienie ze strony cz\u0119\u015bci Grona Pedagogicznego zmusi\u0142y go do podj\u0119cia pracy fizycznej w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu (1955-1958). Pracuj\u0105c fizycznie, realizowa\u0142 dalsze kszta\u0142cenie w trybie zaocznym w Korespondencyjnym Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Rzeszowie i w nim z\u0142o\u017cy\u0142 egzamin dojrza\u0142o\u015bci w 1957 r. Od 17 III 1958 r. do 31 VIII 1958 r. pracowa\u0142 w Powszechnej Kasie Oszcz\u0119dno\u015bci w Mielcu jako starszy kontysta. Z dniem 1 IX 1959 r. zosta\u0142 zatrudniony w charakterze kontraktowego nauczyciela wychowawcy w Pa\u0144stwowym Zak\u0142adzie Wychowawczym w Smoczce (dzi\u015b osiedle w Mielcu). W 1962 r. uzyska\u0142 dyplom wychowawcy plac\u00f3wek wychowawczo-opieku\u0144czych specjalnych, a nast\u0119pnie z\u0142o\u017cy\u0142 egzamin dojrza\u0142o\u015bci w Liceum Pedagogicznym w Mielcu (1963). W latach 1963-1965 studiowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie (oligofrenopedagogika) pod kierunkiem prof. dr Marii Grzegorzewskiej. R\u00f3wnocze\u015bnie prowadzi\u0142 (wsp\u00f3lnie z ks. Tadeuszem Karolakiem ) konspiracyjn\u0105 prac\u0119 harcersk\u0105 (metod\u0105 skautow\u0105) z grup\u0105 m\u0142odzie\u017cy warszawskiej, przy parafii \u015bw. Jakuba na Ochocie. Owocem tej pracy by\u0142 konspiracyjny ob\u00f3z harcerski zorganizowany w Piwnicznej \u2013 Sucha Dolina (1965). Po studiach przez kr\u00f3tki czas pracowa\u0142 w PZW w Smoczce, a p\u00f3\u017aniej w plac\u00f3wkach wychowawczo-opieku\u0144czych w Dobrej i Nowym S\u0105czu. Po powrocie do Mielca pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych MPM, a nast\u0119pnie w Szkole Podstawowej nr 7 w D\u0119bicy. Wtedy te\u017c kontynuowa\u0142 studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu \u015al\u0105skiego i uko\u0144czy\u0142 je w 1972 r. Od 1975 r. do 1986 r. pracowa\u0142 w Poradni Wychowawczo-Zawodowej w D\u0119bicy jako pedagog, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej prowadzi\u0142 wielokierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W 1984 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Klub Przyjaci\u00f3\u0142 Ksi\u0105\u017cki Harcerskiej przy Tarnowskiej Chor\u0105gwi ZHP im. gen. J.Bema w Tarnowie. Od wielu lat bada i opisuje histori\u0119 harcerstwa i Szarych Szereg\u00f3w. Jego prace cechuje tw\u00f3rcza rzetelno\u015b\u0107 i odpowiedzialno\u015b\u0107 za s\u0142owo. Opublikowa\u0142 m.in.:\u00a0Wzrastanie Ojczyzny<\/em>\u00a0(wydane poza cenzur\u0105),\u00a0Matka polskich harcerzy<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w, 1981),\u00a0Szare Szeregi na Rzeszowszczy\u017anie<\/em>\u00a0(Mielec-Rzesz\u00f3w-Krak\u00f3w, 1987),\u00a0W\u0142adys\u0142aw Jasi\u0144ski \u201eJ\u0119dru\u015b\u201d<\/em>\u00a0(Mielec-Tarnobrzeg, 1989),\u00a0Konspiracja harcerzy i harcerek na terenie Mielca 1939-1945<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w-Mielec 1992),\u00a0Szlakiem harcerskiej m\u0142odo\u015bci Kazimierza Aleksandra Sabbata, Szare Szeregi na terenie D\u0119bicy, Szare Szeregi na terenie po\u0142udniowo-wschodniej Polski, tom 1, Konspiracja harcerek 1939-1945<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 1996), tom 2,\u00a0Konspiracja harcerzy 1939-1945<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 1996) i tom 3,\u00a0Konspiracja harcerzy 1939-1945<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 1998),\u00a0\u015aladem dzieci\u0144stwa i m\u0142odo\u015bci W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d<\/em>\u00a0oraz liczne artyku\u0142y, m.in.: Konspiracyjna produkcja krzy\u017ca harcerskiego \u2013 Mielec 1943, w: \u201eMotywy\u201d nr 49 (1406) z 1986, Ruch m\u0142odzie\u017cowy \u2013 ZHP, w: Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu, T. 2 pod red. Feliksa Kiryka (Mielec, 1988), Prasa harcerska na terenie Mielca 1911-1991, w: \u201eBibliofil Harcerski\u201d, Tarn\u00f3w, maj 1991-stycze\u0144 1992, Szare Szeregi na terenie Mielca 1939-1945, w: Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu, T. 3 pod red. Feliksa Kiryka (Mielec, 1994), \u201eKamienie na szaniec\u201d na Jasnej G\u00f3rze. W 60 rocznic\u0119 powstania Szarych Szereg\u00f3w, w: \u201eRocznik Mielecki 2000\u201d, 90 lat skautingu \u2013 harcerstwa w Mielcu 1911-2001, w: \u201eRocznik Mielecki 2001\u201d, M\u0142odzie\u017cowe organizacje niepodleg\u0142o\u015bciowe na terenie c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu 1908-1918 (zarys),\u00a0w: \u201eRocznik Mielecki 2002\u201d. By\u0142 tak\u017ce redaktorem opracowania ksi\u0105\u017cek: Zdzis\u0142awy Bytnar\u00a0Materia\u0142y do biogramu harcmistrza Jana Bytnara<\/em>\u00a0oraz J\u00f3zefa Andrzeja Szczepa\u0144skiego (Ziutka)\u00a0Ja w Polsk\u0119, Mamo, tak strasznie wierz\u0119. I w \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 naszej sprawy<\/em>. W latach 1985-2001 by\u0142 redaktorem periodyka \u201eBibliofil Harcerski\u201d, wydawanego w Tarnowie. W okresie PRL by\u0142 inwigilowany i prze\u015bladowany za podejmowanie tematu Szarych Szereg\u00f3w. W 1999 r., za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci i prac tw\u00f3rczych zwi\u0105zanych z popularyzowaniem historii i bohater\u00f3w Szarych Szereg\u00f3w otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Jubileuszow\u0105 z okazji obchod\u00f3w 60 rocznicy powstania Szarych Szereg\u00f3w, przyznan\u0105 przez harcmistrza Stanis\u0142awa Broniewskiego \u201eOrsz\u0119\u201d \u2013 przewodnicz\u0105cego Rady Naczelnej Stowarzyszenia Szarych Szereg\u00f3w i Kazimierza Szyma\u0144skiego \u2013 prezesa Stowarzyszenia Szarych Szereg\u00f3w. 1 IX 2003 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Szarych Szereg\u00f3w \u2013 Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego \u2013 Oddzia\u0142 w Warszawie. W 2002 r. za prace tw\u00f3rcze i publicystyk\u0119 oraz osi\u0105gni\u0119cia w tym zakresie zosta\u0142 cz\u0142onkiem Mi\u0119dzynarodowego Klubu Pisarzy \u2013 Polskiego PEN-CLUB-u. Bibliografia jego prac (lub pod jego redakcj\u0105) obejmuje 17 pozycji zwartych, 25 artyku\u0142\u00f3w naukowych oraz kilkadziesi\u0105t prac publicystycznych i popularnonaukowych. Recenzenci tych prac podkre\u015blaj\u0105 \u201efascynacj\u0119 prawdziwymi lud\u017ami\u201d, \u201ekopalni\u0119 wiedzy o nich i wydarzeniach z nimi zwi\u0105zanych\u201d, a nade wszystko \u201ebogactwo warsztatu naukowego, w kt\u00f3rym fakty s\u0105 weryfikowane z precyzyjn\u0105 dok\u0142adno\u015bci\u0105\u201d. 28 IX 2004 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 \u201eAlbertus\u201d przyznan\u0105 przez Fundusz Kulturalno-Charytatywny im. Adama Chmielowskiego za dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 w 2004 r. W 2006 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Dzieje skautingu \u2013 harcerstwa w Mielcu.\u00a0<\/em>Zmar\u0142 16 XII 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u0118\u017bEL JULIAN<\/strong>, urodzony 23 III 1929 r. w Przerytym Borze ko\u0142o Tarnowa, syn Tomasza i Henryki z domu Krochmal. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum Mechaniczne, a w 1950 r. \u2013 Pa\u0144stwowe Liceum Mechaniczne w Ropczycach z matur\u0105. Od roku szkolnego 1950\/1951 zosta\u0142 zatrudniony w tej\u017ce szkole jako nauczyciel. R\u00f3wnocze\u015bnie rozpocz\u0105\u0142 studia w 4-letnim Studium Wydzia\u0142u Matematyczno-Fizycznego przy PWSP w \u0141odzi i uko\u0144czy\u0142 je w 1954 r. Z dniem 1 IX 1962 r. mianowany zosta\u0142 dyrektorem Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej WSK w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 19 X 1967 r. Tak\u017ce w 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 20 X 1967 r. \u2013 9 VII 1972 r. kierowa\u0142 Wydzia\u0142em 43 w WSK Mielec. 10 VII 1972 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora do spraw administracyjno-gospodarczych, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje: zast\u0119pcy dyrektora do spraw handlowych (od\u00a02 I 1974 r.), zast\u0119pcy dyrektora do spraw koordynacji produkcji i zaopatrzenia (od 9 VI 1975 r.) i ponownie zast\u0119pcy dyrektora do spraw handlowych (od 18 XI 1977 r.). W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zakresie sportu i kultury fizycznej. W latach 1972-1975 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa FKS \u201eStal\u201d Mielec, przyczyniaj\u0105c si\u0119 w znacznym stopniu do osi\u0105gni\u0119cia przez klub wielkich sukces\u00f3w, m.in. zdobycia przez pi\u0142karzy no\u017cnych mistrzostwa (1973) i wicemistrzostwa Polski (1975) oraz zdobycia przez pi\u0142karzy r\u0119cznych wicemistrzostwa Polski (1975). By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem mieleckiej Delegatury Automobilklubu Rzeszowskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1983) oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZZM\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem 30-lecia Polski Ludowej\u00a0i Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK III stopnia. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1990 r. Zmar\u0142 26 X 1994 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRIEGSEISEN FERDYNAND<\/strong>, adiunkt S\u0105du Powiatowego w Mielcu, w latach 1870-1873 by\u0142 radnym Rady Gminy Mielec, a w latach 1871-1974 \u2013 cz\u0142onkiem Rady Powiatowej i Wydzia\u0142u Powiatowego w Mielcu. W 1872 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do za\u0142o\u017cenia w Mielcu czteroklasowej szko\u0142y g\u0142\u00f3wnej. W 1874 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do S\u0105du Powiatowego w Skawinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRIGER KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 3 III 1945 r. w \u015al\u0119zakach, powiat tarnobrzeski, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Gustek. Absolwent Technikum Le\u015bnego w Krasiczynie ko\u0142o Przemy\u015bla, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Le\u015bnym (kierunek: in\u017cynieria le\u015bna i urz\u0105dzenia techniczne w le\u015bnictwie) Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Krakowie i w 1969 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera le\u015bnika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 15 X 1969 r. jako sta\u017cysta, a p\u00f3\u017aniej adiunkt w Nadle\u015bnictwie Babule (aktualnie Nadle\u015bnictwo Nowa D\u0119ba). Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Nadle\u015bnictwo Mielec (instruktor techniczno le\u015bny, adiunkt technolog, zast\u0119pca nadle\u015bniczego, 1973-1979) i Nadle\u015bnictwo Buda Stalowska \u2013 p\u00f3\u017aniej Nadle\u015bnictwo Nowa D\u0119ba (nadle\u015bniczy terenowy, 1979-1981). Od 1 VIII 1981 r. pracowa\u0142 w Nadle\u015bnictwie Kolbuszowa jako zast\u0119pca nadle\u015bniczego (do 19 XII 1981 r.) i pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki nadle\u015bniczego (20 XII 1981 r. \u2013 30 VI 1982 r.). 1 VII 1982 r. zosta\u0142 powo\u0142any na \u00a0 funkcj\u0119 nadle\u015bniczego w Nadle\u015bnictwie Kolbuszowa i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 31 VIII 2010 r. 40-letni\u0105 prac\u0105 w Puszczy Sandomierskiej przyczyni\u0142 si\u0119 do jej prawid\u0142owego rozwoju. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Le\u015bnego, Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Le\u015bnictwa i Drzewnictwa, Ligi Obrony Kraju, Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Wojska Polskiego i Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego. Od 1992 r. jest prezesem Zarz\u0105du Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eKnieja\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, \u00a0Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Le\u015bnictwa i Przemys\u0142u Drzewnego\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznaczeniem \u201eZ\u0142om\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZas\u0142ugi \u0141owieckiej\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Le\u015bnictwa i Drzewnictwa, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Towarzystwa Le\u015bnego i Kordelasem Le\u015bnika Polskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRIGER MAGDALENA (po m\u0119\u017cu BETLEJA)<\/strong>, urodzona 2 X 1975 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Kazimierza i Jadwigi D\u0105bkowskiej. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1994 r. W latach 1990-1994 wyst\u0119powa\u0142a w Teatrze Amatorskim ODK MSM w Mielcu, gdzie gra\u0142a m.in. g\u0142\u00f3wne role w \u017babusi<\/em> G. Zapolskiej i Kopciuchu J. G\u0142owackiego oraz rol\u0119 Hanki w Moralno\u015bci Pani Dulskiej<\/em> G. Zapolskiej (wszystkie w re\u017cyserii Jadwigi Klaus). Studia w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Teatralnej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1998 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra sztuki. Pracowa\u0142a w: Teatrze im. W. Siemaszkowej w Rzeszowie, Kieleckim Centrum Kultury i Teatrze \u015al\u0105skim im. S. Wyspia\u0144skiego w Katowicach oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z teatrami krakowskimi: \u201eStarym\u201d, \u201eLudowym\u201d i \u201eMumerus\u201d. Gra\u0142a role m.in. Mary w\u00a0\u0141ysej \u015bpiewaczce<\/em>\u00a0(re\u017c. R. Gli\u0144ski), Matki Boskiej\u00a0w\u00a0Kolendzio\u0142kach<\/em>\u00a0(re\u017c. H. Rozen), Ani w musicalu\u00a0Ania z Zielonego Wzg\u00f3rza<\/em>\u00a0(re\u017c. J. Skwark), Rosaliny w\u00a0Romeo i Julia<\/em>\u00a0(re\u017c. B. Zaczykiewicz), Blondynki w\u00a0Po deszczu<\/em>\u00a0(re\u017c. B. Tosza), Sali w\u00a0Lunatykach<\/em>\u00a0(re\u017c. K. Lupa). Uczestniczy\u0142a tak\u017ce w telewizyjnych\u00a0Spotkaniach z Ballad\u0105<\/em>\u00a0i serialu TVP\u00a0Przeprowadzki<\/em>\u00a0w re\u017c. L. Wosiewicza. Od sezonu 2000\/2001 wyst\u0119powa\u0142a w Teatrze \u015al\u0105skim im. S. Wyspia\u0144skiego w Katowicach. Zagra\u0142a m.in. rol\u0119 Weroniki w\u00a0Requiem dla gospodyni<\/em>\u00a0(2002), rol\u0119 Rozaliny w\u00a0Romeo i Julia<\/em>, rol\u0119 Buby w\u00a0Kitta Kargulena<\/em>\u00a0(2003) i rol\u0119 Lilo w sztuce\u00a0Pan Pawe\u0142.<\/em>\u00a0Ponadto w Teatrze Korez w Katowicach zagra\u0142a M\u0142od\u0105 w sztuce\u00a0Ballady kochank\u00f3w i morderc\u00f3w<\/em>, tak\u017ce w Teatrze im. L. Solskiego w Tarnowie rol\u0119 Marysi w spektaklu\u00a0Marysia i krasnoludki<\/em>\u00a0oraz Mel\u0119 w\u00a0Moralno\u015bci pani Dulskiej<\/em>. Zagra\u0142a te\u017c w filmach: odcinku serialu\u00a0\u015awi\u0119tej wojny<\/em>\u00a0(rola: Iza, 2003 r.), odcinku serialu\u00a0Plebania<\/em>\u00a0(rola: parafianka z Krasiczyna, 2006 r.) i filmie\u00a0Benek<\/em>\u00a0(rola: sekretarka Ania, 2007 r.). W kilku spektaklach teatralnych pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 asystentki re\u017cysera. Od 2008 r. jest instruktorem i re\u017cyserem grupy teatralnej \u201eAntrakt\u201d Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu. Wa\u017cniejsze spektakle zrealizowane z grup\u0105 „Antrakt”:\u00a0Alicja w Krainie Dziw\u00f3w<\/em> (2017), Zbrodnia doskona\u0142a<\/em> (2022). W 2017 r. re\u017cyserowa\u0142a sztuk\u0119\u00a0Rozmowy przy wycinaniu lasu<\/em> wg Stanis\u0142awa Tyma i zagra\u0142a w niej jedn\u0105 z r\u00f3l. Prowadzi te\u017c zesp\u00f3\u0142 Senior Show. Wyr\u00f3\u017cniona Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej” i stauetk\u0105 Starosty Mieleckiego za rok 2022.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRIS-MAT<\/strong>, prywatna firma dzia\u0142aj\u0105ca w bran\u017cach stolarsko-meblowej i gastronomiczno-rozrywkowej. Za\u0142o\u017cy\u0142 j\u0105 Krzysztof Cie\u015bla w 1995 r. Jej siedziba znajduje si\u0119 na mieleckim osiedlu Rzoch\u00f3w, przy ul. Kolejowej 8a. Pocz\u0105tkowo zajmowa\u0142a si\u0119 sprzeda\u017c\u0105 p\u0142yt meblowych i paneli. Z czasem rozwija\u0142a ofert\u0119, produkuj\u0105c meble na wymiar i sprzedaj\u0105c meble z renomowanych firm oraz projektuj\u0105c lub adaptuj\u0105c wn\u0119trza. Wprowadzono te\u017c us\u0142ugi dla stolarzy. Poza hurtowni\u0105 przy ul. Kolejowej 8a, asortyment oferowany przez Kris-Mat znajduje si\u0119 w salonach meblowych przy ul. Wolno\u015bci 1 i ul. Targowej 3 w Mielcu. Dynamiczny rozw\u00f3j firmy sk\u0142oni\u0142 jej w\u0142a\u015bciciela do rozszerzenia dzia\u0142alno\u015bci o bran\u017c\u0119 gastronomiczno-rozrywkow\u0105. W 2012 r. oddano do u\u017cytku nowoczesny dom weselny przy ul. Kolejowej 8a, obok zespo\u0142u obiekt\u00f3w Kris-Mat. Firma jest organizatorem cyklicznych Targ\u00f3w Artyku\u0142\u00f3w i Surowc\u00f3w Meblowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KROGULEC MAGDALENA KAROLINA (z domu MARZEC),<\/strong> urodzona 4 X 1984 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jerzego i Ma\u0142gorzaty z domu Sok\u00f3\u0142. Absolwentka III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2003 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Prawa Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2007 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra prawa. W latach 2008-2010 pracowa\u0142a w Biurze Rachunkowym AKUM w Mielcu na stanowisku asystenta doradcy podatkowego. 2 I 2011 r. zosta\u0142a zatrudniona w Starostwie Powiatowym w Mielcu na stanowisku powiatowego rzecznika konsument\u00f3w.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KROK MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 6 VIII 1928 r. w Brzanie, powiat gorlicki, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu Lulek. Absolwent Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Bobowej, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1950 r. Studia I stopnia odby\u0142 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Stalinogrodzie (p\u00f3\u017aniej Katowice) i otrzyma\u0142 uprawnienia do nauczania fizyki w szko\u0142ach licealnych. Od roku szkolnego 1953\/1954 pracowa\u0142 jako nauczyciel fizyki w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. W zwi\u0105zku ze stopniow\u0105 likwidacj\u0105 Liceum Pedagogicznego \u2013 od roku szkolnego 1966\/1967 przeszed\u0142 na stanowisko nauczyciela fizyki do rozwijaj\u0105cego si\u0119 Technikum Elektrycznego. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia w zakresie fizyki na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii PWSP w Katowicach i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra fizyki. W 1974 r. zosta\u0142 mianowany wicedyrektorem nowo utworzonego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r., przyczyniaj\u0105c si\u0119 w znaczny spos\u00f3b do zorganizowania i rozwini\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci tej plac\u00f3wki szkolenia zawodowego. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 Kadry Kierowniczej Szk\u00f3\u0142 dla Pracuj\u0105cych w Kaliszu. Od 1976 r. jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142o \u015bpiewanie w mieleckim ch\u00f3rze m\u0119skim \u201eMelodia\u201d. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in. Krzy\u017c Kawalerski OOP, Medal Edukacji Narodowej, Medal 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 ZNP, Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Odznak\u0119 Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 z Laurem Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz dwie Nagrody Ministra O\u015bwiaty i Wychowania \u2013 III stopnia i specjaln\u0105 \u2013 za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Zmar\u0142 23 I 2003 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KROMER ERAZM (ksi\u0105dz)<\/strong>, pochodzi\u0142 z Krakowa, w 1481 r. by\u0142 studentem Akademii Krakowskiej. W 1491 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii rzymskokatolickiej w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRONO\u2013WOOD Sp. z o.o., KRONOSPAN MIELEC Sp. z o.o.,<\/strong> firma b\u0119d\u0105ca w 100 % w\u0142asno\u015bci\u0105 przedsi\u0119biorc\u00f3w austriackich z Grupy KRONOSPAN, jedna z wielu funkcjonuj\u0105cych w Europie, w tym na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Zezwolenie ARP w Warszawie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci w mieleckiej SSE otrzyma\u0142a 1 IV 1997 r., a ju\u017c 16 X 1998 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 otwarcia fabryki p\u0142yt drewnopodobnych, najwi\u0119kszej tego typu w Polsce. Wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aj\u0105c z siostrzan\u0105 firm\u0105 MELNOX Sp. z o.o., w grudniu 1998 r. rozpocz\u0119\u0142a produkcj\u0119 wyrob\u00f3w drewnopochodnych, m.in. paneli pod\u0142ogowych i \u015bciennych, blat\u00f3w roboczych, parapet\u00f3w okiennych, listew wyko\u0144czeniowych, p\u0142yt wi\u00f3rowych surowych i laminowanych, p\u0142yt MDF surowych i laminowanych, p\u0142yt HDF lakierowanych, folii finish, folii melaminowych i obrze\u017cy \u201eUnoflex\u201d z klejem i bez kleju. Wyroby te s\u0105 eksportowane do wielu kraj\u00f3w w ca\u0142ej Europie, a polskimi odbiorcami s\u0105 g\u0142\u00f3wnie producenci mebli oraz firmy wykonuj\u0105ce wyposa\u017cenia wewn\u0119trzne obiekt\u00f3w u\u017cytku publicznego i mieszka\u0144 prywatnych. W trosce o jako\u015b\u0107 we wszystkich fazach powstawania produkt\u00f3w mielecka firma wdro\u017cy\u0142a \u201eSystem Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105\u201d, zgodny z mi\u0119dzynarodow\u0105 Norm\u0105 ISO 9001 \u201eSystem Jako\u015bci \u2013 Model Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105 w projektowaniu, pracach rozwojowych, produkcji, instalowaniu i serwisie\u201d. 17 IX 1999 r. przedstawiciel Germanischer Lloyd wr\u0119czy\u0142 jej Certyfikat Jako\u015bci ISO 9001. Dzia\u0142aj\u0105c wsp\u00f3lnie z firm\u0105 \u201eMelnox\u201d Sp. z o.o., systematycznie inwestuje w dzia\u0142ania s\u0142u\u017c\u0105ce ochronie \u015brodowiska, za co otrzyma\u0142a Certyfikat FSC. Uczestniczy w programie \u201eCzysty Biznes\u201d i nale\u017cy do Stowarzyszenia ISO 14000. Przez kilka lat sponsorowa\u0142a zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki siatkowej kobiet KPS Mielec, kt\u00f3ry regularnie plasowa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce polskiej ekstraklasy, a w 2000 r. wywalczy\u0142 wicemistrzostwo Polski. Wspiera te\u017c szereg innych lokalnych inicjatyw spo\u0142ecznych. Sp\u00f3\u0142ka ma siedzib\u0119 w nowo wybudowanym zak\u0142adzie produkcyjnym w p\u00f3\u0142nocno-wschodniej cz\u0119\u015bci SSE. W sierpniu 2005 r. zmieniono nazw\u0119 firmy na KRONOSPAN MIELEC Sp. z o.o. Aktualnie jest jedn\u0105 z dw\u00f3ch najwi\u0119kszych fabryk Grupy Kronospan w Polsce. Posiada najwi\u0119ksz\u0105 i najnowocze\u015bniejsz\u0105 na \u015bwiecie lini\u0119 do produkcji p\u0142yt wi\u00f3rowych i one s\u0105 podstawowym produktem mieleckiej fabryki. W zwi\u0105zku z nasilaj\u0105cymi si\u0119 naciskami w\u0142adz samorz\u0105dowych wojew\u00f3dztwa, powiatu i miasta oraz protest\u00f3w mieszka\u0144c\u00f3w Mielca w sprawie zatruwania powietrza i konieczno\u015bci\u0105 radykalnego ograniczenia emisji py\u0142u, firma Kronospan Mielec rozpocz\u0119\u0142a w 2017 r. monta\u017c systemu ochrony powietrza UTWS, co znacz\u0105co (ponad 90%) zmniejszy\u0142o emisj\u0119 py\u0142u i poprawi\u0142o jako\u015b\u0107 powietrza. 11 IV 2019 r. firma otrzyma\u0142a nagrod\u0119-statuetk\u0119 Lidera Regionu w kategorii Przemys\u0142, przyznan\u0105 przez Redakcj\u0119 Gazety Codzienne Nowiny w Rzeszowie. W grudniu 2019 r. na spotkaniu z Prezydentem RP Andrzejem Dud\u0105 Kronospan otrzyma\u0142 tytu\u0142 Ambasadora Polskiej Przedsi\u0119biorczo\u015bci i miano Fabryki Roku 2019.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

KO\u015aCIELNA EL\u017bBIETA (z domu CYGAN), urodzona 3 VI 1967 r. w Zbydniowie ko\u0142o Tarnobrzega, c\u00f3rka Zbigniewa i Janiny z domu Hara. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Tarnobrzegu. Trenowanie siatk\u00f3wki rozpocz\u0119\u0142a w klubie \u201eSiarka\u201d Tarnobrzeg, a w 1989 r. przenios\u0142a si\u0119 do \u201eStali\u201d Mielec. Wyst\u0119puj\u0105c w \u201eStali\u201d, w znacznym stopniu przyczyni\u0142a si\u0119 do jej najwi\u0119kszych sukces\u00f3w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4119","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4119","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4119"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4119\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4119"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4119"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4119"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}