WI\u0104CEK CZES\u0141AW MIKO\u0141AJ<\/strong>, urodzony 5 XII 1935 r. w Borowej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Pauliny z domu Borowiec. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Technikum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Oficerskiej Szko\u0142y S\u0142u\u017cby Ty\u0142\u00f3w Wojska Polskiego w Poznaniu i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1955 r. W stopniu porucznika pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbie finansowej jednostek wojskowych w Koszalinie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do Bydgoszczy i tam awansowany na stopie\u0144 kapitana. Od 1963 r. pracowa\u0142 w Ministerstwie Obrony Narodowej w Warszawie, g\u0142\u00f3wnie w s\u0142u\u017cbach finansowych i awansowa\u0142 do stopnia podpu\u0142kownika. W 1990 r. zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 23 VII 1993 r. Spoczywa na cmentarzu rzymskokatolickim w Warszawie przy ul. Fosy.<\/p>\r\n WI\u0104CEK JAN ADAM,<\/strong>\u00a0urodzony 1 II 1951 r. w Mielcu, syn Stefana i W\u0142adys\u0142awy z domu Malak. Treningi w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Stali Mielec i gra\u0142 na pozycji obro\u0144cy. By\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w w dru\u017cynach juniorskich. Przyczyni\u0142 si\u0119 do dwukrotnego zdobycia przez Stal Mielec br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski Junior\u00f3w (1968 r., 1969 r.). Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Doros\u0142ych z matur\u0105. Zosta\u0142 zatrudniony w\u00a0 WSK Mielec z oddelegowaniem do FKS Stal Mielec. Awansowa\u0142 do kadry I zespo\u0142u, ale dopiero w sezonie 1972\/1973 cz\u0119\u015bciej gra\u0142 w ekstraklasowych meczach, zawsze jako obro\u0144ca. Wni\u00f3s\u0142 niema\u0142y wk\u0142ad w zdobycie przez Stal pierwszego mistrzostwa Polski w 1973 r., III miejsca w 1974 r. i wicemistrzostwa Polski w 1975 r. Gra\u0142 te\u017c m.in. w rewan\u017cowym meczu w Pucharze Klubowych Mistrz\u00f3w Europy z Crven\u0105 Zvezd\u0105 Belgrad (0:1, 3 X 1973 r., Krak\u00f3w). W meczach\u00a0 mistrzowskich\u00a0 ekstraklasy zagra\u0142 42 razy, a ponadto kilkadziesi\u0105t razy wyst\u0105pi\u0142 w rozgrywkach pucharowych i meczach towarzyskich z rywalami krajowymi i zagranicznymi. By\u0142 te\u017c uczestnikiem tourn\u00e9e po Argentynie i mecz\u00f3w z tamtejszymi zespo\u0142ami. W 1975 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105 ze wzgl\u0119du na stan zdrowia.\u00a0 Pracowa\u0142 w administracji hali sportowo-widowiskowej oraz opiekowa\u0142 si\u0119 kobiec\u0105 dru\u017cyn\u0105 pi\u0142ki siatkowej. Zmar\u0142 2 VI 1983 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u0104CEK MARIUSZ PRZEMYS\u0141AW<\/b>, urodzony 4 IX 1960 r. w Mielcu, syn Franciszka i Janiny z domu Skrok. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1979 r. Od 1981 r. do 1997 r. pracowa\u0142 w WSK PZL-Mielec jako szlifierz i nast\u0119pnie technolog w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym (kierunek: lotnictwo) Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego \u0141ukasiewicza i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechaniki. W latach 1997-2008 pracowa\u0142 w firmie Termoorganika Zak\u0142ad w Mielcu. W roku 2005 uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zintegrowanego zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105, ochron\u0105 \u015brodowiska i BHP w Politechnice Rzeszowskiej. Od 2008 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 WMTECH \u2013 Utrzymanie ruchu i nadz\u00f3r nad inwestycjami. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142o \u017ceglarstwo. Od 1989 r. nale\u017ca\u0142 do mieleckiego klubu \u017ceglarskiego ORKAN i pe\u0142ni\u0142 w nim funkcje cz\u0142onka zarz\u0105du i wiceprezesa, a od 2007 r. \u2013 prezesa. W 2009 r. zdoby\u0142 kwalifikacje jachtowego \u017ceglarza morskiego. Poza kierowaniem klubem i systematycznym uprawianiem \u017ceglarstwa by\u0142 inicjatorem wielu form popularyzacji \u017ceglarstwa, m.in. zdoby\u0142 fundusze na zakup 8 \u0142\u00f3dek regatowych \u201eOptymist\u00f3w\u201d i uruchomi\u0142 szkolenie m\u0142odzie\u017cy, organizowa\u0142 akcje \u201eBezpieczne wakacje na \u017cwirowisku w Ota\u0142\u0119\u017cy\u201d, wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 regaty dla najm\u0142odszych \u201eO Puchar Optymistrza\u201d, zorganizowa\u0142 w Mielcu 20 koncert\u00f3w muzycznych obrazuj\u0105cych kultur\u0119 marynistyczn\u0105, od 2012 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142prowadz\u0105cym audycj\u0119 muzyczn\u0105 \u201ePod \u017baglami Leliwy\u201d. (Audycja ta otrzyma\u0142a nagrod\u0119 \u201ePrzyjaznego Brzegu\u201d za propagowanie turystyki wodnej, przyznan\u0105 przez Zarz\u0105d G\u0142\u00f3wny PTTK w Warszawie.) Uhonorowany m.in.: Medalem 100-lecia Polskiego Zwi\u0105zku \u017beglarskiego, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla \u017beglarstwa Polskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Tarnobrzeskiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku \u017beglarskiego\u201d. Zmar\u0142 23 VI 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n <\/p>\r\n WICHNIARZ KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 18 I 1915 r. w Poznaniu. Absolwent studium aktorskiego przy Teatrze Polskim w Poznaniu w 1934 r. W latach 30. wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze Polskim w Poznaniu, Objazdowym Teatrze Wo\u0142y\u0144skim w \u0141ucku, Teatrze Popularnym i teatrach w \u0141odzi. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej. Uda\u0142o mu si\u0119 zbiec i przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105 przebywa\u0142 w Mielcu. (Tu przebywa\u0142o wielu wysiedle\u0144c\u00f3w z Pozna\u0144skiego.) Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lublina i tam do 1946 r. gra\u0142 w Teatrze Wojska Polskiego. W kolejnych latach wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze Miejskim w Katowicach, Teatrze Miejskim w Bydgoszczy, Teatrze Polskim w Poznaniu i Teatrze Powszechnym w \u0141odzi. W 1957 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Teatrze Narodowym w Warszawie i tam kontynuowa\u0142 karier\u0119 aktorsk\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r. Grywa\u0142 tak\u017ce w filmach, a du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107 zyska\u0142 dzi\u0119ki roli Zag\u0142oby w \u201ePotopie\u201d w re\u017c. Jerzego Hoffmana. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 10-lecia i 40-lecia Polski Ludowej oraz nagrodami za wybitne kreacje aktorskie. Zmar\u0142 26 VI 1995 r. Spoczywa na Pow\u0105zkach Wojskowych w Warszawie.<\/p>\r\n WICHNIEWICZ HENRYK,<\/b> urodzony w 1951 r. w miejscowo\u015bci Mircze na Lubelszczy\u017anie. Absolwent Technikum Ekonomicznego w Hrubieszowie. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c: Pa\u0144stwowe Studium Kulturalno-O\u015bwiatowe i Bibliotekarskie w Kro\u015bnie (1973 r.), Studium Re\u017cyserii dla Instruktor\u00f3w Teatralnych w \u0141odzi i Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 (kierunek \u2013 pedagogika kulturalno-o\u015bwiatowa) w Rzeszowie. W 1973 r. zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej w Kro\u015bnie jako instruktor teatralny. W 1974 r. przeszed\u0142 do Powiatowego Domu Kultury w Kro\u015bnie na takie samo stanowisko. Po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. PDK przemianowano na Wojew\u00f3dzki Dom Kultury, a ten z kolei po likwidacji ma\u0142ych wojew\u00f3dztw w 1998 r. na Kro\u015bnie\u0144ski Dom Kultury i p\u00f3\u017aniej na Regionalne Centrum Kultur Pogranicza w Kro\u015bnie. Prowadzi\u0142 zespo\u0142y teatralne i przygotowa\u0142 z nimi ponad 40 sztuk. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem eliminacji konkurs\u00f3w recytatorskich i przegl\u0105d\u00f3w zespo\u0142\u00f3w teatralnych, w tym og\u00f3lnopolskich.\u00a0 Re\u017cyserowa\u0142 wiele koncert\u00f3w galowych, uroczysto\u015bci i r\u00f3\u017cnych imprez. W latach 1980 -1983 r. pracowa\u0142 dodatkowo w Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu. By\u0142 instruktorem Teatru Dramatycznego, Teatru M\u0142odzie\u017cowego i Teatru Dzieci\u0119cego. Z zespo\u0142ami tymi przygotowa\u0142 sztuki: 1980 r. \u2013 \u201eLudzie z lasu\u201d, \u201eSzewczyk Dratewka\u201d, \u201eJase\u0142ka\u201d; 1981 r. \u2013 \u201eCzy\u017cby\u201d; 1982 r. \u2013 \u201eTrzy bia\u0142e strza\u0142y\u201d; 1983 r. \u2013 \u201eSzelmostwa lisa Witalisa\u201d, \u201eMieszczanin szlachcicem\u201d. Drug\u0105 jego pasj\u0105 by\u0142o malarstwo. Efektem tej tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142o blisko sto wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce i poza jej granicami. Poza Krosnem wystawia\u0142 m.in. w Rzeszowie, Mielcu, Skawinie, Suwa\u0142kach, Iwoniczu-Zdroju, Izabelinie, Sanoku i Lesku, a za granic\u0105 w Nowym Jorku i Preszowie. Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 na niwach teatru i sztuk plastycznych opisano w kilkudziesi\u0119ciu artyku\u0142ach w gazetach oraz kilku audycjach radiowych i programach telewizyjnych. Zosta\u0142 odznaczony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Nagrod\u0105 Zarz\u0105du Krajowego Towarzystwa Kultury Teatralnej w XXVII Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eBli\u017cej Teatru\u201d, Nagrod\u0105 w kategorii \u201eInstruktor Roku 2003\u201d w XXXVI Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eBli\u017cej Teatru\u201d, Nagrod\u0105 Zarz\u0105du Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci i nagrodami lokalnymi. Zmar\u0142 12 XI 2022 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Kro\u015bnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIDAWSKI JERZY,<\/strong> urodzony 12 III 1896 r. w Kijowie, syn Konstantego i Heleny. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej w Kijowie z matur\u0105 w 1917 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki w Kijowie i ucz\u0119szcza\u0142 na zaj\u0119cia w szkole mechanik\u00f3w lotniczych 3 Awiacyjnego Parku. W zwi\u0105zku z dzia\u0142aniami wojennymi i wojn\u0105 domow\u0105 w Rosji przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy. Podj\u0105\u0142 nauk\u0119 na Politechnice Warszawskiej i po uko\u0144czeniu, prawdopodobnie w latach 20., uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W listopadzie 1918 r. bra\u0142 udzia\u0142 w rozbrajaniu Niemc\u00f3w w Warszawie. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonego polskiego wojska i zosta\u0142 przydzielony do 1 kompanii Lotniczego Batalionu Uzupe\u0142nie\u0144 jako mechanik lotniczy. W czasie wojny polsko-ukrai\u0144skiej, a nast\u0119pnie polsko-bolszewickiej s\u0142u\u017cy\u0142 w 7 Eskadrze Lotniczej w rejonie Lwowa, a p\u00f3\u017aniej w 4 Eskadrze Lotniczej w Dywizji Litewsko-Bia\u0142oruskiej jako szef warsztat\u00f3w i obserwator lotniczy. 1 VI 1919\u00a0 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 sier\u017canta i podj\u0105\u0142 nauk\u0119 we Francuskiej Szkole Pilota\u017cu (FSP) w Warszawie, a nast\u0119pnie na kursie w Wy\u017cszej Szkole Lotniczej w Poznaniu. W lecie 1920 r. (ju\u017c jako podchor\u0105\u017cy) zosta\u0142 skierowany do Wojskowej Szko\u0142y Lotniczej w D\u0119blinie (wcze\u015bniej FSP) i powierzono mu funkcje: instruktora lotniczego, szefa dywizjonu samolot\u00f3w Nieuport i prze\u0142o\u017conego mechanik\u00f3w. Ponadto odbywa\u0142 loty do\u015bwiadczalne. Po zako\u0144czeniu wojny polsko-bolszewickiej uzyska\u0142 bezterminowy urlop z wojska. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Warszawska Fabryka Amunicji \u201ePocisk\u201d (1921-1922), Francusko-Polski Zak\u0142ady Samochodowo-Lotnicze (1922-1923), \u0107wiczenia wojskowe, przygotowanie samolot\u00f3w do zawod\u00f3w (Francja, 1925), Centrala Bada\u0144 Lotniczych w Warszawie (kierownik techniczny sekcji do\u015bwiadczalnej, 1925) i Polskie Zak\u0142ady Lotnicze (pilot do\u015bwiadczalny od 1926 r. do 1939 r.) Oblatywa\u0142 samoloty r\u00f3\u017cnego przeznaczenia m.in.: Wibault, PZL.23\/I Kara\u015b, PZL.27, prototyp PZL.37\/I\/\u0141o\u015b (13 XII 1936 r.), PZL.24G, PZL.38 Wilk, PZL.46\/I\/Sum i PZL.50\/I Jastrz\u0105b. 4 VII 1939 r. wykona\u0142 pierwszy lot na samolocie bombowym PZL.37 \u0141o\u015b (numer fabryczny 72.193) – pierwszym zmontowanym w PZL Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu \u2013 Cyrance. W ramach dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem w 1927 r. Aeroklubu Akademickiego Warszawskiego (p\u00f3\u017aniej Aeroklub Warszawski), kierownikiem Szko\u0142y Pilot\u00f3w przy Aeroklubie i wiceprezesem zarz\u0105du Aeroklubu. By\u0142 te\u017c posiadaczem dw\u00f3ch samolotowych rekord\u00f3w Polski w 1926 r.\u00a0 W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. ewakuowa\u0142 samoloty z Warszawy do Lwowa. Uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do Wielkiej Brytanii. Podj\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Polskich Si\u0142ach Powietrznych i RAF. By\u0142 pilotem Atlantic Ferry Transport Organization i przez ca\u0142\u0105 wojn\u0119 przebazowywa\u0142 samoloty z Kanady do Wielkiej Brytanii oraz szkoli\u0142 pilot\u00f3w dla RAF w Kanadzie. 7 V 1946 r. zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w stopniu kapitana w Polskich Si\u0142ach Powietrznych i Flight Lieutenanta w RAF. Od 1947 r. mieszka\u0142 w Kanadzie. Dalsze losy dotychczas nieznane.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n <\/p>\r\n <\/p>\r\n <\/p>\r\n WIECZERZAK ANDRZEJ<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa w 1725 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIECZERZAK KRZYSZTOF JAN<\/b>, urodzony 12 VII 1957 r. w Chrz\u0105stowie, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Janiny z Markowskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1976 r. W latach szkolnych gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w LZS Chrz\u0105st\u00f3w. Studia na Akademii Ekonomicznej w Krakowie (ekonomika i organizacja obrotu i us\u0142ug \u2013 handel wewn\u0119trzny) uko\u0144czy\u0142 w 1980 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii. Jako student AE zagra\u0142 w uczelnianej reprezentacji w pi\u0142ce no\u017cnej, kt\u00f3ra gra\u0142a w krakowskiej lidze mi\u0119dzyuczelnianej, a w 1977 r. zdoby\u0142a z\u0142oty medal Mistrzostw Polski Akademii Ekonomicznych. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec jako kontroler (1980-1984). W 1982 r. odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 sier\u017canta, a po kolejnych \u0107wiczeniach w 1984 r. \u2013 na stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Rejonowe Przedsi\u0119biorstwo Melioracyjne w Mielcu (ekonomista, 1984-1987), Przedsi\u0119biorstwo Hurtu Spo\u017cywczego w Mielcu (zast\u0119pca dyrektora ds. handlowych, dyrektor, 1987-1996) i Zak\u0142ad Remontowo-Budowlany BUDOMASZ s.c. w Mielcu (g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy). W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie ksi\u0119gowo\u015bci w Ma\u0142opolskiej Szkole Wy\u017cszej w Tarnowie i rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 pod nazw\u0105: Biuro Obrachunkowe Krzysztof Wieczerzak w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie z prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a spo\u0142ecznie w sporcie amatorskim. W latach 1982-1999 by\u0142 prezesem LKS Dromader Chrz\u0105st\u00f3w. Od 2008 r. przewodniczy Wojew\u00f3dzkiej Komisji Rewizyjnej LZS w Rzeszowie, a od 2011 r. ponownie pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa LKS Dromader Chrz\u0105st\u00f3w. W 2015 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Powiatowego Zrzeszenia LZS w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony: Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej i\u00a0 Srebrn\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Sportu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIECZOREK CEZARY<\/strong>, porucznik Wojska Polskiego. Uczestniczy\u0142 wsp\u00f3lnie z pilotem in\u017c. Jerzym Widawskim, jako przedstawiciel wojska odbieraj\u0105cego samolot, w pierwszych oblotach pierwszego samolotu PZL P-37 \u0141o\u015b, zmontowanego w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL w Mielcu \u2013 Cyrance, w dniach 4-5 VII 1939 r. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako dow\u00f3dca za\u0142ogi samolotu P-23B Kara\u015b, wchodz\u0105cego w sk\u0142ad 64 eskadry bombowej VI dywizjonu bombowego lekkiego 6 pu\u0142ku lotniczego we Lwowie. Odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. Po wkroczeniu wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX 1939 r.) prawdopodobnie przedosta\u0142 si\u0119 do Rumunii. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n WIECZOREK JAN WILHELM,<\/b> urodzony 20 VI 1915 r. w Berlinie, syn Marcina i Antoniny z domu Michalak. W latach 30. s\u0142u\u017cy\u0142 w 3 Pu\u0142ku Lotniczym w Poznaniu \u2013 \u015anieciskach. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po kl\u0119sce polskich wojsk uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli niemieckiej. Ukrywa\u0142 si\u0119 w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, a w 1940 r. przyjecha\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w zarz\u0105dzanej przez Niemc\u00f3w fabryce samolot\u00f3w (Flugzeugwerk Mielec) przy naprawie samolot\u00f3w (w tzw. \u201erepie\u201d \u2013 reperacji samolot\u00f3w). Po wojnie pozosta\u0142 na tym stanowisku i w Wydziale 56 pracowa\u0142 do emerytury. Udziela\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie, m.in. przez 3 lata by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Zak\u0142adowej. Ze szczeg\u00f3ln\u0105 pasj\u0105 pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w FKS Stal Mielec. By\u0142 m.in. skarbnikiem, dzia\u0142aczem w sekcji hokejowej i sekcji kolarskiej, pracowa\u0142 przy budowie hali sportowej. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 gospodarza Aeroklubu Mieleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 30 VI 1980 r. Zmar\u0142 18 VIII 1989 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIEJSKA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (1100 m) ulic miejskich na osiedlu J. Kili\u0144skiego, od 2005 r. sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci, oddzielonych nowymi Alejami Jana Paw\u0142a II. Jako ulica powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 27 V 1960 r., po zatwierdzeniu plan\u00f3w zagospodarowania tych teren\u00f3w. Od ul. Legion\u00f3w (w\u00f3wczas ul. 1 Maja) poczynaj\u0105c, wytyczono jej bieg przez dawne podzamcze (do XVII w. sta\u0142 tu obronny zamek Mieleckich), a nast\u0119pnie przez tereny nadwis\u0142ockich pag\u00f3rk\u00f3w i dolin. Tu skrzy\u017cowano j\u0105 z ulicami: Konfederack\u0105, M. D\u0105browskiej, S\u0142oneczn\u0105, J. Che\u0142mo\u0144skiego, J. Matejki i L. Teligi. Malowniczo\u015b\u0107 okolicy, oddalenie od centrum miasta i spok\u00f3j tego zak\u0105tka Mielca zainspirowa\u0142y w\u0142adze miasta do nadania ulicy nazwy WIEJSKIEJ. W latach 70. i 80. pokrywano asfaltem kolejne jej cz\u0119\u015bci oraz budowano chodniki. Wsp\u00f3\u0142czesny obraz tej ulicy to okaza\u0142e domy prywatne od ul. Legion\u00f3w do ul. J. Matejki oraz niedoko\u0144czona jeszcze zabudowa w dalszej cz\u0119\u015bci. Niew\u0105tpliwie du\u017cy wp\u0142yw na to maj\u0105 zdarzaj\u0105ce si\u0119 wylewy Wis\u0142oki. W 2006 r. zosta\u0142a wyremontowana i otrzyma\u0142a ponadto asfalt na ostatniej, najbardziej odleg\u0142ej cz\u0119\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIELOG\u0141OWSKI HIERONIM<\/strong>\u00a0(biskup, herbu Staryko\u0144)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 15 VIII 1703 r. Wywodzi\u0142 si\u0119 z rodziny szlacheckiej, tote\u017c szybko awansowa\u0142 w hierarchii ko\u015bcielnej. By\u0142 m.in. pra\u0142atem kustoszem w kapitule s\u0105deckiej, archidiakonem s\u0105deckim, proboszczem w Grybowie i pra\u0142atem scholastykiem w kapitule katedralnej krakowskiej. 22 IX 1760 r. papie\u017c Klemens XIII mianowa\u0142 go biskupem tytularnym benda\u0144skim i biskupem sufraganem przemyskim. Otrzyma\u0142 te\u017c godno\u015b\u0107 dziekana kapitu\u0142y katedralnej w Przemy\u015blu. W 1762 r. konsekrowa\u0142 nowy murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu. Od 23 I 1794 r. do 22 I 1765 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki administratora diecezji przemyskiej. S\u0105 dwie wersje roku \u015bmierci biskupa \u2013 1765 i 1767.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIERCI\u0143SKI JULIAN JAN, h. Wie\u017ce,<\/strong>\u00a0urodzony 22 VIII 1901 r. w Soninie, syn Kazimierza i Ludwiki z domu Herzmanek. Ucze\u0144 gimnazj\u00f3w we Lwowie, Przemy\u015blanach, Wiedniu i Mielcu. (Zmiany te by\u0142y zwi\u0105zane z przeniesieniami s\u0142u\u017cbowymi ojca \u2013 Kazimierza.) Jesieni\u0105 1918 r. przerwa\u0142 nauk\u0119 w Mielcu i jako ochotnik w 2 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko- ukrai\u0144skiej na prze\u0142omie 1918 i 1919 r. Zosta\u0142 ranny pod \u0141uckiem. Po pobycie w szpitalu powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w 1919 r. zda\u0142 matur\u0119 w Gimnazjum Pa\u0144stwowym w Mielcu. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i na Wy\u017cszych Kursach Ziemia\u0144skich, kszta\u0142c\u0105cych zarz\u0105dc\u00f3w \u015brednich i wi\u0119kszych gospodarstw rolnych. W lipcu 1920 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Armii Ochotniczej we Lwowie i zosta\u0142 skierowany do 4 szwadronu 214 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. Przez pewien czas by\u0142 instruktorem jazdy konnej w Lesznie ko\u0142o Warszawy. Po bitwie warszawskiej walczy\u0142 z wycofuj\u0105c\u0105 si\u0119 Armi\u0105 Czerwon\u0105, m.in. pod Hrubieszowem, Chom\u0119ciskami Ma\u0142ymi i Stepaniem nad Horyniem. We wrze\u015bniu 1920 r. odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ckie rany i leczy\u0142 si\u0119 we Lwowie. Wtedy te\u017c otrzyma\u0142 Krzy\u017c Walecznych. W 1921 r. zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy i wznowi\u0142 przerwane studia prawnicze, a nast\u0119pnie rolnicze. Oba kierunki uko\u0144czy\u0142 w 1927 r. Jeszcze w tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Dyrekcji Las\u00f3w Pa\u0144stwowych we Lwowie, ale wkr\u00f3tce potem zrezygnowa\u0142 i po praktyce w maj\u0105tku Stra\u017c\u00f3w, w maju 1928 r. zosta\u0142 zarz\u0105dc\u0105 folwarku w Krzemienicy i Stra\u017cowie. W 1932 r. awansowa\u0142 na pomocnika, a nast\u0119pnie na zast\u0119pc\u0119 dyrektora d\u00f3br ordynacji. W kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 z Niemcami jako oficer \u0142\u0105cznikowy w 24 Dywizji Piechoty m.in. pod Bircz\u0105 i w obronie Przemy\u015bla. Na podstawie rozkazu gen. Kazimierza Sosnkowskiego przedosta\u0142 si\u0119 do Lwowa, opanowanego ju\u017c przez wojsko sowieckie. Przez pewien czas ukrywa\u0142 si\u0119, a nast\u0119pnie z wielkimi k\u0142opotami powr\u00f3ci\u0142 do \u0141a\u0144cuta i pe\u0142ni\u0142 nadal funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\u00f3br ordynacji. 23 VII 1944 r. ordynat Alfred Potocki, uciekaj\u0105c przed wojskiem sowieckim,\u00a0 powierzy\u0142 mu pe\u0142nomocnictwo do zarz\u0105dzania dobrami. Dla ratowania kompleksu zamkowo-parkowego Wierci\u0144ski zawiesi\u0142 na bramach napis w j\u0119zyku rosyjskim \u201eMuzeum Narodu Polskiego\u201d. Dow\u00f3dztwo sowieckie uszanowa\u0142o ten stan rzeczy, a Wierci\u0144skiemu powierzy\u0142o zarz\u0105d nad ca\u0142ym maj\u0105tkiem Potockiego. W nowych realiach ustrojowych, mimo usilnych stara\u0144, nie uda\u0142o mu si\u0119 utrzyma\u0107 maj\u0105tku w ca\u0142o\u015bci i zrezygnowa\u0142 z funkcji. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa, gdzie pracowa\u0142 jako prawnik i adwokat. M.in. by\u0142 radc\u0105 prawnym w Przedsi\u0119biorstwie Geologicznym w Krakowie. W 1968 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 w okresie \u201ekrakowskim\u201d by\u0142o malarstwo, a ulubionymi tematami – martwa natura i pejza\u017ce. Powraca\u0142 w nich z nieukrywanym sentymentem do czas\u00f3w przedwojennych. Malowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie temper\u0105, olejami i akwarelami, a nawet kredkami. O zami\u0142owaniu do malarstwa \u015bwiadczy fakt, \u017ce kiedy na skutek post\u0119puj\u0105cej choroby nie m\u00f3g\u0142 utrzyma\u0107 w r\u0119ce p\u0119dzla \u2013 malowa\u0142 palcami. Jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 by\u0142a prezentowana na wystawach indywidualnych w latach 70. w gmachu s\u0105dowym i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Krakowie. Drugim ulubionym zaj\u0119ciem by\u0142a praca nad histori\u0105 rodziny. Napisa\u0142 te\u017c\u00a0Wspomnienia Oficjalisty<\/em>, kt\u00f3rych jednak nie uda\u0142o mu si\u0119 wyda\u0107. Zmar\u0142 27 VII 1985 r. Na zlecenie syna Jacka, kt\u00f3ry napisa\u0142 wst\u0119p, w 2013 r. wydano \u201eWspomnienia oficjalisty\u201d. Tak\u017ce w 2013 r. zorganizowano w \u0141a\u0144cucie pierwsz\u0105 wystaw\u0119 prac Kazimierza i Juliana Wierci\u0144skich, a Muzeum \u2013 Zamek w \u0141a\u0144cucie wyda\u0142 okoliczno\u015bciow\u0105 publikacj\u0119\u00a0Kazimierz i Julian Wierci\u0144scy Malarskie pasje \u0142a\u0144cuckich oficjalist\u00f3w\u00a0<\/em>\u00a0autorstwa Aldony Cholewianki \u2013 Kruszy\u0144skiej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIERCI\u0143SKI KAZIMIERZ, h. Wie\u017ce,<\/strong>\u00a0urodzony 3 III 1873 r. we Lwowie, syn Feliksa Fortunata i Julii z Pob\u00f3g \u2013 Bielickich. Studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Lwowskim. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 jako buchalter w fabryce w\u00f3dek i rosolis\u00f3w, b\u0119d\u0105cej w\u0142asno\u015bci\u0105 hr. Romana Potockiego. Umia\u0142 gra\u0107 na fortepianie, ale g\u0142\u00f3wn\u0105 pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142o malarstwo olejne. Tematami jego obraz\u00f3w by\u0142y g\u0142\u00f3wnie pejza\u017ce i portrety. Wykonywa\u0142 te\u017c na zlecenie inne prace, m.in. w 1904 r. wysoko ocenion\u0105 winiet\u0119 pami\u0105tkowego albumu dla Boles\u0142awa Cio\u0142ka \u2013 \u017bardeckiego \u2013 dyrektora Kasy Zaliczkowej\u00a0 Oszcz\u0119dno\u015bci w \u0141a\u0144cucie i pos\u0142a na Sejm Krajowy we Lwowie. W 1909 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy prawnego d\u00f3br podlwowskich w Kurowicach, a od 1912 r. zamieszka\u0142 w Przemy\u015blanach, gdzie przeniesiono biuro prawne d\u00f3br kurowickich. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 zmobilizowany i jako oficer w armii austriackiej bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych. Po II inwazji rosyjskiej i zwyci\u0119skiej kontrofensywie niemieckiej (V 2015 r.) przeniesiono go z rodzin\u0105 do Mielca, gdzie jako oberlejtnant by\u0142 najwy\u017cszym stopniem oficerem w austriackim przedstawicielstwie wojskowym. Nie przestawa\u0142 malowa\u0107. Efektem pobytu w Mielcu jest prawdopodobnie obraz \u201eCyranka\u201d (w\u00f3wczas malownicza wie\u015b ko\u0142o Mielca, dzi\u015b mieleckie osiedle). Po zako\u0144czeniu wojny zosta\u0142 zwolniony z wojska. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lwowa i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w sp\u00f3\u0142ce przemys\u0142u drzewnego \u201eOjkos\u201d, kt\u00f3ra produkowa\u0142a meble. Tak\u017ce we Lwowie malowa\u0142. Zmar\u0142 w 1929 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIERZBICKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 16 II 1896 r. w \u017belechowie, powiat garwoli\u0144ski. Absolwent Gimnazjum w Siedlcach, matur\u0119 zda\u0142 w 1915 r. Studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1924 r. W 1928 r. zda\u0142 egzamin kwalifikacyjny przed Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 w Krakowie. Do pracy w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu przyby\u0142 w 1932 r. i pocz\u0105tkowo by\u0142 nauczycielem biologii i fizyki, a od 1934 r. do wybuchu wojny w 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y. Od 1934 r. przewodniczy\u0142 Stowarzyszeniu Popierania Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu i w\u0142o\u017cy\u0142 wiele wysi\u0142ku w powo\u0142anie od 1 IX 1936 r. Prywatnej \u017be\u0144skiej Szko\u0142y Zawodowej Krawiecko-Bieli\u017aniarskiej. W czasie II wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w Polskich Si\u0142ach Zbrojnych na Zachodzie. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIERZBOWA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (196 m) ulica na osiedlu dom\u00f3w jednorodzinnych Dziubk\u00f3w, jedna z bocznych ulicy Osiedlowej. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 22 I 1975 r. Od 2005 r. posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i z kostki brukowej. Po obu jej stronach zagospodarowano ju\u017c wszystkie posesje.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIESIO\u0141OWSCY<\/strong>, rodzina szlachecka, od 1753 r. w\u0142a\u015bciciele d\u00f3br wojs\u0142awskich. Wojs\u0142aw i okolice zakupi\u0142 w 1753 r. Andrzej Wiesio\u0142owski \u2013 stolnik i pods\u0119dek pilzne\u0144ski. Drugim w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku wojs\u0142awskiego by\u0142 najm\u0142odszy syn Andrzeja \u2013 Ksawery, kt\u00f3ry o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Krystyn\u0105 ze \u015awidzi\u0144skich. Prawdopodobnie w\u00f3wczas \u2013 w 2. po\u0142. XVIII w. wybudowano okaza\u0142y dw\u00f3r w pobli\u017cu drogi do Mielca. Ma\u0142\u017ce\u0144stwo to mia\u0142o dw\u00f3ch syn\u00f3w \u2013 Franciszka i Micha\u0142a. Po \u015bmierci rodzic\u00f3w Wojs\u0142aw i tereny po prawej stronie Wis\u0142oki wzi\u0105\u0142 Franciszek, a Micha\u0142 sta\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bcicielem Podleszan i okolic. Bracia aktywnie uczestniczyli w przygotowaniach do powstania narodowego i chc\u0105c pozyska\u0107 ch\u0142op\u00f3w, og\u0142osili ich uw\u0142aszczenie. Kl\u0119ska zorganizowanego przez nich oddzia\u0142u w Lisiej G\u00f3rze 18 II 1846 r. by\u0142a tragiczna w skutkach. Franciszek zosta\u0142 aresztowany i skazany na wi\u0119zienie. Dobra podlesza\u0144skie w czasie rabacji ch\u0142opskiej (luty 1846 r.) zosta\u0142y spl\u0105drowane. Hr. Ksawery Wiesio\u0142owski zosta\u0142 zamordowany 24 II 1846 r. Za d\u0142ugi Franciszka, zaci\u0105gni\u0119te na koszty powstania, maj\u0105tek wojs\u0142awski poszed\u0142 na licytacj\u0119 i zosta\u0142 zakupiony w 1855 r. przez Aleksandra S\u0119kowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIESIO\u0141OWSKI FRANCISZEK AMOR<\/strong>, urodzony 1 IV 1814 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Ksawerego i Krystyny ze \u015awidzi\u0144skich. W 1838 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem M\u0142odej Sarmacji. W latach 40. uczestniczy\u0142 w przygotowaniu powstania narodowego. Spotyka\u0142 si\u0119 z wieloma w\u0142a\u015bcicielami d\u00f3br na terenie Galicji i przekonywa\u0142 ich do powstania. Udost\u0119pnia\u0142 pomieszczenia starego dworu (gorzelni) w Wojs\u0142awiu na spotkania spiskowc\u00f3w m.in. z Edwardem Dembowskim. W lutym 1846 r. uw\u0142aszczy\u0142 ch\u0142op\u00f3w w swoich posiad\u0142o\u015bciach, chc\u0105c ich pozyska\u0107 dla sprawy narodowej. Zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 powsta\u0144czy i zgodnie z ustaleniami powstania 17 II 1846 r. wyruszy\u0142 na miejsce zbi\u00f3rki pod Tarnowem. W Lisiej G\u00f3rze oddzia\u0142 zosta\u0142 otoczony przez t\u0142um ch\u0142op\u00f3w nie\u015bwiadomych cel\u00f3w powstania i na rozkaz Wiesio\u0142owskiego nie podj\u0105\u0142 walki. Pr\u00f3by przekonania ch\u0142op\u00f3w do przy\u0142\u0105czenia si\u0119 nie da\u0142y rezultat\u00f3w, a nawet ich rozsierdzi\u0142y. Po rozbrojeniu si\u0142\u0105 doprowadzili powsta\u0144c\u00f3w do austriackich w\u0142adz w Tarnowie. Wiesio\u0142owski zosta\u0142 aresztowany i skazany na wi\u0119zienie, sk\u0105d zosta\u0142 zwolniony dopiero w 1848 r. po staraniach rodziny na dworze wiede\u0144skim. W zwi\u0105zku z d\u0142ugami zaci\u0105gni\u0119tymi na potrzeby powstania wojs\u0142awski maj\u0105tek zosta\u0142 zlicytowany. W 1849 r. F. Wiesio\u0142owski zosta\u0142 dzier\u017cawc\u0105 folwarku w \u017b\u00f3\u0142tkowie. W 1863 r. pomaga\u0142 powsta\u0144com. Zmar\u0142 26 VI 1867 r. w Cz\u0105stkowicach ko\u0142o Jaros\u0142awia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIESIO\u0141OWSKIEGO FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych (2403 m) ulic miejskich na osiedlu Wojs\u0142aw. Biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku wschodnim, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami: F. Krempy, S. Miko\u0142ajczyka, Rataja i Majow\u0105, a ko\u0144czy si\u0119 w lesie na Smoczce. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r. W 2006 r. wykonano na ca\u0142ej jej d\u0142ugo\u015bci asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119, a w 2015 r. przebudowano j\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIE\u015aCI REGIONALNE<\/strong>, czasopismo spo\u0142eczno-kulturalne za\u0142o\u017cone w 1990 r. przez W\u0142odzimierza G\u0105siewskiego \u2013 nauczyciela, literata i dzia\u0142acza kulturalno-o\u015bwiatowego, kt\u00f3ry pozostaje nadal redaktorem naczelnym i wydawc\u0105. Pocz\u0105tkowo czasopismo ukazywa\u0142o si\u0119 pod tytu\u0142em \u201eWie\u015bci z Gminy\u201d, a w 1994 r. otrzyma\u0142o nazw\u0119 \u201eWie\u015bci Regionalne\u201d i ta przetrwa\u0142a do dzi\u015b. Czasopismo rozprowadzane jest na terenie Mielca i jego regionu, a tak\u017ce poprzez saloniki prasowe w wi\u0119kszych miasta wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Cz\u0119\u015b\u0107 kolporta\u017cu jest bezp\u0142atna.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u0118CEK EDWARD,<\/b> urodzony 1 IX 1922 r. w Krakowie. Od lat szkolnych uprawia\u0142 lekkoatletyk\u0119 i specjalizowa\u0142 si\u0119 w d\u0142ugich dystansach. Jako zawodnik Wis\u0142y (okresowo Gwardii) Krak\u00f3w by\u0142 czo\u0142owym polskim d\u0142ugodystansowcem. Wa\u017cniejsze sukcesy: *1947 r.: Mistrzostwa Polski (Pozna\u0144) \u2013 br\u0105zowy medal w biegu na 10 km; *1948 r.: MP (Warszawa) \u2013 br\u0105zowy medal na 10 km; *1949 r.: MP (Gda\u0144sk) \u2013 z\u0142oty medal na 10 km, start w reprezentacji Polski w meczu z Rumuni\u0105 (3 miejsce na 10 km). W barwach Cracovii (okresowo Ogniwa) Krak\u00f3w, wyst\u0119powa\u0142 w latach 1950-1951. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *1950 r.: MP (Krak\u00f3w) \u2013 trzy srebrne medale: indywidualnie nas 5 km i 10 km oraz w sztafecie 3 x 1 km; rekordy \u017cyciowe: 3 km \u2013 9.00,4 min. (Chorz\u00f3w), 5 km \u2013 15.41,3 min. (Warszawa), 3 km z przeszkodami \u2013 10.27,4 min. (Krak\u00f3w); *1951 r.: rekord \u017cyciowy : 10 km \u2013 33.15,2 min. (Krak\u00f3w). W 1952 r. przeszed\u0142 do Stali Rzesz\u00f3w, a od 1953 r. startowa\u0142 w barwach nowo zorganizowanej sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec i pomaga\u0142 w pracy szkoleniowej. Po pewnym czasie powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i dalsze jego losy nie s\u0105 znane. Zmar\u0142 20 IX 1994 r. w Krakowie i tam zosta\u0142 pochowany.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u0118CEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 X 1907 r. w Ostrowie, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Borowiec. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 po wst\u0105pieniu do KPP w 1932 r. Uczestniczy\u0142 w wiecach, manifestacjach i strajkach przeciwko rz\u0105dom sanacji. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 by\u0142 prze\u015bladowany i kilkakrotnie wi\u0119ziony. W czasie okupacji hitlerowskiej wst\u0105pi\u0142 w szeregi PPR i organizowa\u0142 grupy partyzanckie Gwardii Ludowej. W latach 1944-1952 by\u0142 funkcjonariuszem MO w Kolbuszowej. Od 1952 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1960 r. pracowa\u0142 w WSK na stanowiskach kierowniczych. Nadal mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje wiceprezesa Zarz\u0105du Miejskiego ZBoWiD w Mielcu i prezesa Stowarzyszenia Ateist\u00f3w. Wybierano go do egzekutywy KP PZPR w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem XX-lecia Polski Ludowej oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1980 r. Zmar\u0142 11 XI 1993 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u0118CKOWSKI ANTONI W\u0141ADYS\u0141AW, <\/b>urodzony 8 VI 1930 r. Ciechocinku, syn Jana i Marii z Miko\u0142ajewskich. Zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe. W 1951 r. zosta\u0142 skierowany do WSK Mielec jako \u015blusarz remontu przyrz\u0105d\u00f3w i traser. Na takich stanowiskach pracowa\u0142 te\u017c w WSK Mielec do emerytury. Jego pozazawodowym hobby by\u0142 \u015bpiew. W 1952 r. by\u0142 jednym z pierwszych cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u ch\u00f3ralnego, na bazie kt\u00f3rego w 1954 r. powsta\u0142 Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca ZDK WSK Mielec (p\u00f3\u017aniej ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d). W \u201eRzeszowiakach\u201d wyst\u0119powa\u0142 blisko 30 lat i stanowi\u0142 jeden z filar\u00f3w jego ch\u00f3ru. Drug\u0105 jego pasj\u0105 by\u0142o zbieranie staroci. Posiada\u0142 ich imponuj\u0105c\u0105 kolekcj\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZZM i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d. Zmar\u0142 24 V 2014 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u0118C\u0141AW J\u00d3ZEF JAN,<\/strong>\u00a0urodzony 1 II 1953 r. w Sieteszy, powiat przeworski, syn Zygmunta i Leokadii z Pi\u00f3rkowskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w \u0141a\u0144cucie z matur\u0105 w 1972 r. Studiowa\u0142 na Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1977 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera rolnictwa. Od tego roku prowadzi\u0142 indywidualne gospodarstwo rolne. Udziela\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 radnym Gminnej Rady Narodowej w Ka\u0144czudze oraz cz\u0142onkiem Rady Spo\u0142eczno-Gospodarczej przy Sejmie PRL VIII kadencji (1980-1985). W 1985 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a na Sejm PRL IX kadencji (1985-1989) z okr\u0119gu Przemy\u015bl. By\u0142 cz\u0142onkiem sejmowych Komisji Kultury oraz Komisji Rolnictwa, Le\u015bnictwa i Gospodarki \u017bywno\u015bciowej. W latach 1998-2002 pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora MGZAS w Ka\u0144czudze. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie europeistyki na Uniwersytecie Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie. Od 2002 r. do 2018 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Samodzielnego Publicznego Zak\u0142adu Opieki Zdrowotnej w Przeworsku. W tym okresie m.in. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu sp\u00f3\u0142ek prawa handlowego na Uniwersytecie Warszawskim w Warszawie (2013 r.) i uzyska\u0142 tytu\u0142 kwalifikowanego menad\u017cera ochrony zdrowia (2015 r.) Ponadto by\u0142 przewodnicz\u0105cym Sejmiku Samorz\u0105dowego Wojew\u00f3dztwa Przemyskiego w II kadencji, radnym Rady Powiatu Przeworskiego (6 kadencji) i radnym Rady Gminy w Ka\u0144czudze. Po wygranym konkursie od 1 IV 2019 r. do 20 IV 2020 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szpitala Specjalistycznego im. E. Biernackiego w Mielcu a od 1 V do 31 VII 2020 r. by\u0142 doradc\u0105 dyrektora. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP RP i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIKLINIARSTWO<\/strong>, wykonywanie przedmiot\u00f3w z wikliny (kosze, meble, przedmioty ozdobne). Zajmowali si\u0119 nim cha\u0142upnicy, najcz\u0119\u015bciej mieszkaj\u0105cy w pobli\u017cu Wis\u0142oki, gdzie ros\u0142o najwi\u0119cej wikliny. Wyroby te sprzedawano na targach i jarmarkach. Cz\u0119sto te\u017c wykonywano specjalne przedmioty na zam\u00f3wienie. Przemys\u0142 wikliniarski pr\u00f3bowa\u0142 uaktywni\u0107 pod koniec XIX w. marsza\u0142ek powiatu Stefan S\u0119kowski i doprowadzi\u0142 do zorganizowania w 1900 r. w Wojs\u0142awiu Krajowej Szko\u0142y Koszykarskiej, w kt\u00f3rej uczono m\u0142odzie\u017c wytwarzania przedmiot\u00f3w z wikliny. Zabiegi te nie spotka\u0142y si\u0119 jednak z wi\u0119kszym zainteresowaniem \u015brodowiska i szko\u0142a zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1907 r. Sztuka wyrabiania przedmiot\u00f3w z wikliny przetrwa\u0142a jednak do dzi\u015b, cho\u0107 na niewielk\u0105 skal\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIKTORA JANA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska w skupisku dom\u00f3w jednorodzinnych za Hotelem Polskim, w ramach osiedla Cyranka. Status ulicy i patrona nadano jej 28 III 1973 r. Ma 242 m, asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek. \u0141\u0105czy ul. L. Lachnita z ul. S. Skar\u017cy\u0144skiego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. Wr\u00f3blewskiego. Jej adres maj\u0105 kompletnie ju\u017c urz\u0105dzone posesje dom\u00f3w jednorodzinnych. W 2012 r. wykonano remont, w ramach kt\u00f3rego po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Patron ulicy: JAN WIKTOR (1890\u20131967) – powie\u015bciopisarz, publicysta i dzia\u0142acz ruchu ludowego. W okresie mi\u0119dzywojennym napisa\u0142 m.in. powie\u015bci o trudach emigracji zarobkowej ch\u0142op\u00f3w (Wierzby nad Sekwan\u0105, 1933) i ich ci\u0119\u017ckim po\u0142o\u017ceniu we wsiach podg\u00f3rskich (Orka na ugorze, 1935). W 1945 r. by\u0142 cz\u0142onkiem KRN, a od 1952 r. pos\u0142em na Sejm PRL. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 powojenna to m.in.: powie\u015bci\u00a0Papie\u017c i buntownik<\/em>\u00a0i\u00a0Mi\u0142o\u015b\u0107 w\u015br\u00f3d p\u0142on\u0105cych wzg\u00f3rz<\/em>, opowiadania, reporta\u017ce, szkice literackie i wspomnienia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WILCZEK STANIS\u0141AW<\/strong>, cechmistrz cechu krawieckiego w Mielcu w 2. po\u0142owie XVI w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WILCZEK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 29 VIII 1923 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Jakuba i Marii z domu G\u0142odzik. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w lutym 1946 r. (Nauk\u0119 rozpocz\u0105\u0142 w 1938 r. i kontynuowa\u0142 j\u0105 na tajnych kompletach w czasie okupacji hitlerowskiej.) Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze w Gda\u0144sku. Pracowa\u0142 na kierowniczych stanowiskach w s\u0142u\u017cbach celnych na terenie Pomorza, m.in. w latach 1956-1959 by\u0142 naczelnikiem Urz\u0119du Celnego Pocztowego w Gdyni. Zmar\u0142 w 1983 r. Spoczywa w Alei Zas\u0142u\u017conych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WILK MIECZYS\u0141AW<\/b>, urodzony 11 IV 1961 r. w Cmolasie, powiat kolbuszowski, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Ozimek. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i w latach 1981-1991 pracowa\u0142 na stanowiskach: wytaczarz, \u015blusarz narz\u0119dziowy, referent ds. technicznych, technolog, technolog specjalista i instruktor praktycznej nauki zawodu. By\u0142 autorem 8 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich dotycz\u0105cych narz\u0119dzi skrawaj\u0105cych stosowanych w WSK.\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 zaocznie i uko\u0144czy\u0142: w 1987 r. Politechnik\u0119 Krakowsk\u0105 im. T. Ko\u015bciuszki (kierunek \u2013 technologia maszyn) z tytu\u0142em in\u017cyniera, w 1992 r. Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 w Rzeszowie (kierunek \u2013 wychowanie techniczne) z tytu\u0142em magistra oraz w 1996 r. Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 im. Komisji Edukacji Narodowej (kierunek \u2013 matematyka) z tytu\u0142em licencjata. Od roku szkolnego 1991\/1992 podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela przedmiot\u00f3w zawodowych bran\u017cy mechanicznych i p\u00f3\u017aniej tak\u017ce matematyki. Na podstawie wiedzy i do\u015bwiadcze\u0144 w pracy nauczycielskiej opracowa\u0142 i napisa\u0142 oko\u0142o 250 publikacji, w tym: 7 skrypt\u00f3w uczelnianych z matematyki, 4 algorytmy z mechaniki, 53 eduskrypty, 2 pakiety edukacyjne dla zawodu, 8 program\u00f3w nauczania (ponad 120 przedmiotowych program\u00f3w nauczania) i ponad 80 prezentacji multimedialnych na stronie internetowej ZST w Mielcu. Jest pierwszym mielczaninem, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 tytu\u0142: Zawodowiec Roku 2022 oraz Ekspert EVET (Krajowy Zesp\u00f3\u0142 Ekspert\u00f3w ds. Kszta\u0142cenia i Szkolenia Zawodowego \u2013 2023). Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w organizacji wypoczynku dzieci i m\u0142odzie\u017cy (1993-2003) oraz bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach charytatywnych zwi\u0105zanych z niesieniem pomocy osobom potrzebuj\u0105cym oraz w akcjach zwi\u0105zanych z ochron\u0105 \u015brodowiska. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Medalem Powiatu Mieleckiego, dwiema Nagrodami Ministra Edukacji Narodowej, Nagrod\u0105 Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty, dwiema Nagrodami Starosty Powiatu Mieleckiego, wieloma Nagrodami Dyrektora ZST w Mielcu oraz honorowym tytu\u0142em Profesora O\u015bwiaty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WILLE<\/strong>, niedu\u017ce domy mieszkalne, najcz\u0119\u015bciej z ogr\u00f3dkiem lub ogrodem, a nawet niewielkim parkiem, pojawi\u0142y si\u0119 w Mielcu na prze\u0142omie XIX i XX w. Ich efektowna bry\u0142a nawi\u0105zuj\u0105ca do stylu barokowego lub klasycystycznego znajdowa\u0142a uznanie w spo\u0142ecze\u0144stwie, tote\u017c moda na budowanie willi trwa\u0142a a\u017c do II wojny \u015bwiatowej. Niekt\u00f3re z nich nazywano na wz\u00f3r willi w uzdrowiskach. Spo\u015br\u00f3d kilkudziesi\u0119ciu \u2013 kilka wpisa\u0142o si\u0119 do historii miasta i do dzi\u015b s\u0105 ciekawymi obiektami architektonicznymi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa \u201eBagatelka\u201d przy ul. D\u0142ugiej (dzi\u015b ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju). Zbudowana oko\u0142o 1910 r., dwukondygnacyjna, murowana z ceg\u0142y i otynkowana. W g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci I pi\u0119tra umieszczono nazw\u0119. W 1914 r. zosta\u0142a zakupiona przez Towarzystwo Gimnastyczne \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i przeznaczona na sokolni\u0119. W zwi\u0105zku z budow\u0105 nowej sokolni na b\u0142oniach przy gimnazjum \u2013 will\u0119 sprzedano. W latach 70. w zwi\u0105zku z budow\u0105 wiaduktu zosta\u0142a cz\u0119\u015bciowo rozebrana i przebudowana.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa \u201eCyganeczka\u201d przy ul. Pa\u0144skiej (dzi\u015b ul. A. Mickiewicza) zosta\u0142a wybudowana w pierwszych latach XX w. dla Borz\u0119ckich. Jednopi\u0119trowa, murowana z ceg\u0142y i otynkowana. Niezwykle bogaty fronton wykazuje du\u017co cech neogotyku. Nad drzwiami balkonowymi na I pi\u0119trze umieszczono nazw\u0119 willi. Przed will\u0105 urz\u0105dzono ogr\u00f3dek. Po II wojnie \u015bwiatowej cz\u0119\u015b\u0107 willi wynaj\u0119to firmom i tak z niewielkimi przerwami pozosta\u0142o do dzi\u015b. W ostatnich latach obiekt zosta\u0142 wyremontowany i wewn\u0105trz zmodernizowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa Franciszka Jaglarza (poczmistrza) przy ul. T. Ko\u015bciuszki 25, jednopi\u0119trowa, murowana z ceg\u0142y i otynkowana. Fronton posiada liczne detale architektoniczne umieszczone proporcjonalnie i z niezwyk\u0142\u0105 dba\u0142o\u015bci\u0105 o szczeg\u00f3\u0142y. Zbudowano j\u0105 w pierwszych latach XX w. Oko\u0142o 1910 r. jej w\u0142a\u015bciciel umie\u015bci\u0142 na parterze poczt\u0119, kt\u00f3r\u0105 sam prowadzi\u0142. Instytucja ta dzia\u0142a\u0142a wzorowo, a w 1927 r. F. Jaglarz zosta\u0142 wybrany na burmistrza Mielca. W latach 30. poczt\u0119 przeniesiono do budynku przy ul. B. Pierackiego (dzi\u015b ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju), a will\u0119 u\u017cytkowa\u0142a rodzina Jaglarz\u00f3w. W latach 70. zakupiono j\u0105 na Dom Nauczyciela.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa Stanis\u0142awa Wery\u0144skiego przy ul. T. Ko\u015bciuszki 28, zbudowana w latach 30. XX w. wed\u0142ug projektu i dla Stanis\u0142awa Wery\u0144skiego \u2013 w\u0142a\u015bciciela wytw\u00f3rni mebli, dwukondygnacyjna, murowana z ceg\u0142y i otynkowana. Fantazyjne kszta\u0142ty i ozdoby nawi\u0105zuj\u0105ce do stylu secesyjnego od powstania do dzi\u015b s\u0105 przedmiotem zainteresowania turyst\u00f3w. G\u0142\u00f3wnymi elementami wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi obiekt s\u0105: pi\u0119cioboczna zabudowana weranda (od strony po\u0142udniowo-wschodniej) i nad ni\u0105 balkon z balustrad\u0105 i kolumnami (na I pi\u0119trze), na kt\u00f3rych wspiera si\u0119 wie\u017cyczka z \u0142amanym he\u0142mem, a ponadto druga zabudowana weranda z ozdobnym balkonem od strony po\u0142udniowej oraz dwie facjaty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa \u201eIrena\u201d przy ul. T. Ko\u015bciuszki 38 – wybudowana w latach 1924-1925 przez Zygmunta Rymanowskiego (budowniczego pierwszej elektrowni i pierwszej sieci elektrycznej w Mielcu), murowana z ceg\u0142y i otynkowana. W niekt\u00f3rych detalach nawi\u0105zuje do secesji. Za will\u0105 zbudowano elektrowni\u0119 i inne obiekty. Aktualnie na odnowionej willi pozostawiono tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Z. Rymanowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa przy ul. Kolejowej 1 (dzi\u015b ul. Jadernych 1), zbudowana w 1933 r. na podstawie projektu mielczanina Marcina Sadowskiego dla Tadeusza Kazany \u2013 przemys\u0142owca w bran\u017cy spo\u017cywczej. Jednopi\u0119trowa, murowana z ceg\u0142y i otynkowana. Nawi\u0105zuje do architektury barokowej, m.in. poprzez bogaty detal architektoniczny. Przed will\u0105 urz\u0105dzono ogr\u00f3d z rzadkimi gatunkami drzew i krzew\u00f3w. Od ulicy ozdobne ogrodzenie. Ze wzgl\u0119du na znaczne walory architektoniczne i krajobrazowe decyzj\u0105 Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w UW w Rzeszowie z dn. 24 VI 1981 r. zosta\u0142a wpisana do rejestru zabytk\u00f3w nieruchomych wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n *Willa \u201eZakopianka\u201d przy ul. Wiejskiej 1 powsta\u0142a w latach 1933-1934 w ca\u0142o\u015bci z drewna na murowanym podpiwniczeniu. Inicjatorem jej budowy by\u0142 Jan Durda, kt\u00f3ry s\u0142u\u017c\u0105c w Stra\u017cy Granicznej w Czarnym Dunajcu, zafascynowa\u0142 si\u0119 stylem zakopia\u0144skim. Przetransportowa\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 element\u00f3w budowlanych z drewna modrzewiowego z g\u00f3r do Mielca i doprowadzi\u0142 do zbudowania typowej willi zakopia\u0144skiej. \u201eZakopianka\u201d pozostaje do dzi\u015b jedn\u0105 z ciekawostek Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WINKOWSKI FRANCISZEK,<\/strong> urodzony 4 X 1856 r. w Tarnowie. Absolwent Gimnazjum w Tarnowie z matur\u0105 w 1875 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 klasyczn\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (1875-1879). W latach 1879-1882 pracowa\u0142 jako nauczyciel w szko\u0142ach w Tarnowie. W 1882 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Towarzystwo O\u015bwiaty Ludowej w Tarnowie i by\u0142 jego dzia\u0142aczem. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego i w 1885 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora praw. W 1890 r. otworzy\u0142 w\u0142asn\u0105 kancelari\u0119 prawn\u0105, a od 1895 r. poradni\u0119 prawn\u0105 dla rolnik\u00f3w i rzemie\u015blnik\u00f3w w Tarnowie. W 1900 r. uzyska\u0142 uprawnienia adwokackie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie, wspieraj\u0105c ruch ludowy od momentu jego powstania. Nale\u017ca\u0142 do Stronnictwa Ludowego, a nast\u0119pnie do Polskiego Stronnictwa Ludowego pod przyw\u00f3dztwem Jakuba Bojki. Pisa\u0142 artyku\u0142y o problemach wsi do m.in. \u201ePrzyjaciela Ludu\u201d i \u201ePogoni\u201d. W wyborach do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu IX kadencji (1897 \u2013 1900) zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a z kurii V powszechnej z okr\u0119gu wyborczego nr 5 (Tarn\u00f3w \u2013 Brzesko \u2013 Bochnia \u2013 D\u0105browa \u2013 Mielec \u2013 Pilzno). Po wyborze na pos\u0142a spotyka\u0142 si\u0119 z wyborcami, m.in. w Mielcu w grudniu 1897 r. Zmar\u0142 29 VIII 1903 r. w Podg\u00f3rzu pod Krakowem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIOSENNA (ULICA)<\/strong>, miejska ulica w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci osiedla Wojs\u0142aw. \u0141\u0105czy trzy niewielkie boczne uliczki: Nadziei, Boles\u0142awa Chrobrego i Boles\u0142awa Wstydliwego, biegn\u0105ce od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku toru kolejowego. Ma 458 m d\u0142ugo\u015bci. W czasie budowy w 2001 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki po obu stronach. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r., po przy\u0142\u0105czenia teren\u00f3w Wojs\u0142awia do Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n <\/p>\r\n <\/p>\r\n WIRE BIND SPIRAL SP. Z O.O.<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca w SSE EURO-PARK MIELEC od wrze\u015bnia 2000 r., na podstawie zezwolenia z dnia 11 IV 2000 r. Produkuje, prawdopodobnie jako jedyna w Polsce, spirale zamykane do opraw introligatorskich, wed\u0142ug technologii niemieckiej firmy \u201eBielomatik\u201d oraz maszyny i urz\u0105dzenia do opraw spiralnych. W kwietniu 2002 r. otrzyma\u0142a certyfikat ISO 9001:9002, potwierdzaj\u0105cy wysok\u0105 jako\u015b\u0107 wyrob\u00f3w. 15 II 2012 r. wydano decyzj\u0119 w sprawie wyga\u015bni\u0119cia zezwolenia na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIS\u0141OKA<\/strong>, rzeka, prawobrze\u017cny dop\u0142yw Wis\u0142y. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 163,6 km. Rozpoczyna sw\u00f3j bieg w Beskidzie Niskim. Jej \u017ar\u00f3d\u0142a wyp\u0142ywaj\u0105 u podn\u00f3\u017ca D\u0119biego Wierchu na wysoko\u015bci oko\u0142o 600 m npm. P\u0142ynie przez Pog\u00f3rze Jasielskie i Kotlin\u0119 Jasielsko-Kro\u015bnie\u0144sk\u0105, prze\u0142omem Pog\u00f3rzy Strzy\u017cowskiego i Ci\u0119\u017ckowickiego oraz dolin\u0105 pomi\u0119dzy P\u0142askowy\u017cami Tarnowskim i Kolbuszowskim. Szeroko\u015b\u0107 doliny rzeki w g\u00f3rnym jej biegu dochodzi do 2 km, a od Pilzna poczynaj\u0105c, powi\u0119ksza si\u0119, osi\u0105gaj\u0105c w okolicach Mielca oko\u0142o 10 km. Wi\u0119kszymi dop\u0142ywami s\u0105: Ropa i Grabinka po lewej stronie oraz Jasio\u0142ka, Wielopolka i Tuszymka po prawej stronie. \u015arednie spadki pod\u0142u\u017cne kszta\u0142tuj\u0105 si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: od \u017ar\u00f3de\u0142 do \u017bmigrodu \u2013 8,00 %, od \u017bmigrodu do Jas\u0142a \u2013 2,80 %, od Jas\u0142a do Pilzna \u2013 0,67 %, od Pilzna do uj\u015bcia Wielopolki \u2013 0,92 %, od uj\u015bcia Wielopolki do uj\u015bcia do Wis\u0142y \u2013 0,40 %. Ca\u0142kowita powierzchnia zlewni wynosi oko\u0142o 490 200 ha. Na tym terenie znajduje si\u0119 10 miast: Dukla, Jedlicze, Gorlice, Biecz, Jas\u0142o, Pilzno, S\u0119dzisz\u00f3w Ma\u0142opolski, D\u0119bica i Mielec oraz 546 mniejszych miejscowo\u015bci z oko\u0142o 604 tysi\u0105cami mieszka\u0144c\u00f3w. Ludno\u015b\u0107 zamieszkuj\u0105ca tereny nad Wis\u0142ok\u0105 od najstarszych czas\u00f3w wykorzystywa\u0142a wody rzeki do cel\u00f3w spo\u017cywczych i gospodarczych. Tak jest te\u017c w dzisiejszych czasach, a uj\u0119cie wody dla miasta znajduje si\u0119 w rejonie granicy osiedli T. Ko\u015bciuszki i Wojs\u0142aw. W XV, XVI i XVII w. Wis\u0142ok\u0105 sp\u0142awiano towary z d\u00f3br w\u0142a\u015bcicieli Mielca \u2013 Mieleckich i p\u00f3\u017aniej ich nast\u0119pc\u00f3w. Wiele lat obfitowa\u0142a w r\u00f3\u017cne gatunki ryb. By\u0142a te\u017c miejscem rekreacji mielczan, a zw\u0142aszcza k\u0105pieliskiem. Rozw\u00f3j przemys\u0142u i miast po\u0142o\u017conych w dolinie Wis\u0142oki, przy lekcewa\u017ceniu problemu oczyszczania \u015bciek\u00f3w, doprowadzi\u0142 ju\u017c w latach 50. XX w. do systematycznego pogarszania si\u0119 klasy czysto\u015bci w\u00f3d rzeki, a nast\u0119pnie do wody pozaklasowej. Wielokrotnie \u015bcieki przemys\u0142owe z zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych zatruwa\u0142y rzek\u0119 do tego stopnia, \u017ce m.in. mieleckie uj\u0119cie wody musia\u0142o by\u0107 zamykane, a wod\u0119 do Mielca dowo\u017cono z innych miast. Wygin\u0119\u0142o wiele gatunk\u00f3w ryb, a k\u0105piel grozi\u0142a chorobami sk\u00f3ry. Dzia\u0142ania na rzecz poprawy stanu \u015brodowiska naturalnego i czysto\u015bci w\u00f3d Wis\u0142oki, podj\u0119te pod koniec lat 80. oraz kontynuowane w latach 90. i pierwszych latach XXI w., zdecydowanie polepszy\u0142y t\u0119 sytuacj\u0119. 2010 r. (dwukrotnie – maj i czerwiec).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Wi\u0119ksze wylewy<\/strong>: 1602, 1611, 1685, 1717, 1721, 1772, 1774, 1812, 1813, 1839, 1843, 1845, 1867, 1868, 1884, 1902, 1903, 1906, 1908, 1934, 1947, 1948, 1960, 1966, 1970, 1972, 1973, 1974, 1980, 1997, 1998, 2000, 2001, 2006, 2010 r. (dwukrotnie – maj i czerwiec), 2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u015aNIEWSKI ANDRZEJ TADEUSZ,<\/b> urodzony 1 VI 1947 r. w Krasnymstawie, syn Tadeusza i Haliny z domu Bia\u0142ous.\u00a0 Absolwent Technikum Mechanicznego w Lublinie z matur\u0105 w 1966 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jeszcze w tym samym roku w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako pracownik produkcyjny, a nast\u0119pnie do 1983 r. pracowa\u0142 w Biurze Konstrukcyjnym Zak\u0142adu Aparatury Paliwowej na stanowiskach od m\u0142odszego konstruktora do kierownika sekcji Dzia\u0142u Konstrukcyjnego. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym (w zakresie mechaniki, specjalno\u015b\u0107: silniki samochodowe) Politechniki Krakowskiej i w 1975 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1978 r. nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich. W latach 1983-1995 pracowa\u0142 w Pionie Zakupu i Sprzeda\u017cy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowiskach: kierownika pionu, kierownika dzia\u0142u i kierownika Sekcji Materia\u0142\u00f3w Importowych. Po restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w 1995 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du Zak\u0142adu Zaopatrzeniowo-Magazynowego \u201ePZL-Mielec\u201d i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2003 r., a w latach 2003-2010 by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Euro-Mag Sp. z o.o. W 2010 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie pracy zawodowej by\u0142 czynnym racjonalizatorem i wynalazc\u0105, czego dowodami by\u0142y m.in. Patent P 123384 i Wz\u00f3r u\u017cytkowy nr 37896. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. przy budowie Przedszkola nr 9 w Mielcu przy ul. M. Pisarka. Ponadto w latach 80. by\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi. Zmar\u0142 25 VII 2016 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u015aNIEWSKI ANTONI<\/strong>, burmistrz miasta Mielca, wzmiankowany w 1785 r.<\/p>\r\n WI\u015aNIEWSKI EDWARD<\/b>, urodzony 3 IV 1913 r. w Warszawie. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie wy\u017csze i tytu\u0142 in\u017cyniera. Od 1938 r. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 1 w Warszawie, a od listopada tego roku w budowanej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu-Cyrance. W 1939 r. powierzono mu dokonywanie odbioru technicznego wyposa\u017cenia oddzia\u0142u, monta\u017cu maszyn i wyposa\u017cenia oraz organizowanie oddzia\u0142u i dob\u00f3r kadry pracowniczej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie sportowe fabryki i miasta. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem fabrycznego Klubu Sportowego PZL Mielec w kwietniu 1939 r. oraz pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika sportowego oraz opiekuna dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej i dru\u017cyny pi\u0142ki siatkowej. Po naje\u017adzie Niemiec na Polsk\u0119, w czasie nalotu samolot\u00f3w niemieckich na mieleck\u0105 fabryk\u0119 (2 IX 1939 r.), zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Flugzeugwerk Mielec, zarz\u0105dzanym przez Niemc\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 nadal w mieleckiej fabryce jako konstruktor w zak\u0142adowym biurze konstrukcyjnym. W marcu 1945 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Ligi Morskiej w Mielcu. Po pewnym czasie wyjecha\u0142 z Mielca. Dotychczas nie wiadomo, jak przebiega\u0142o jego dalsze \u017cycie zawodowe, ale w latach 80. ujawni\u0142, \u017ce mieszka w Gda\u0144sku-Oliwie. Zmar\u0142 12 X 1993 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu oliwskim.<\/p>\r\n WI\u015aNIEWSKI EDWARD,<\/b> urodzony 25 II 1948 r. w Hadyk\u00f3wce, powiat kolbuszowski, syn Franciszka i Marii z domu Zi\u0119tek. Absolwent Technikum Budowlanego w Jaros\u0142awiu z matur\u0105 w 1967 r. W tym samym roku (4 VIII) zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Mielcu. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako technik sta\u017cysta (1 rok), a nast\u0119pnie przez 7 lat na stanowisku majstra budowy. W tym okresie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Marynarce Wojennej (1968-1970). Od 1975 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika budowy. Uzyska\u0142 uprawnienia budowlane do nadzorowania i kierowania robotami budowlano-monta\u017cowymi. Pracowa\u0142 przy licznych budowach w Mielcu, m.in. zespo\u0142u \u015bwietlic Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, pawilon\u00f3w handlowych (\u201eZenit\u201d, \u201eDedal\u201d i \u201e\u015awit\u201d) i\u00a0 Przychodni Zdrowia nr 4 i 5, Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych, Szko\u0142y Podstawowej nr 8 i Przedszkola nr 9. Prowadzi\u0142 te\u017c budowy w innych miastach, m.in. osiedli mieszkaniowych w D\u0105browie G\u00f3rniczej i Zag\u00f3rzu (od 1975 r. dzielnica Sosnowca) i Domu Kultury Sp\u00f3\u0142dzielni Inwalid\u00f3w w Nowej D\u0119bie, oraz remonty, m.in. hali Fabryki Samochod\u00f3w Ci\u0119\u017carowych w Starachowicach. Prac\u0119 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym zako\u0144czy\u0142 w 2004 r., a nast\u0119pnie wyjecha\u0142 za granic\u0119. Powr\u00f3ci\u0142 w 2007 r. i zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej firmie \u201eTermobud\u201d jako kierownik budowy. W tej roli prowadzi\u0142 remont hal nr 2 i 3 Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych oraz budow\u0119 jednej z hal na terenie SSE EURO-PARK Mielec. W 2008 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale w razie potrzeby powraca\u0142 do zawodu. Uhonorowany m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych\u201d oraz Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla MPB\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u015aNIEWSKI TOMASZ,<\/strong> urodzony 29 III 1997 r. w P\u0142ocku, syn Jacka i Doroty z domu Tober. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 6 w ZST w P\u0142ocku. W latach szkolnych (2011-2013) rozpocz\u0105\u0142 trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej w Stowarzyszeniu Kultury Fizycznej Wis\u0142a P\u0142ock na pozycji bramkarza. W latach 2013-2016 gra\u0142 w dru\u017cynach m\u0142odzie\u017cowych SPR Wis\u0142a P\u0142ock. W tym okresie w znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do wielu sukces\u00f3w Klubu, m.in. zdobycia mistrzostwa Polski: m\u0142odzik\u00f3w w 2012 r., junior\u00f3w m\u0142odszych w 2014 r., junior\u00f3w w 2015 r. i junior\u00f3w starszych w 2016 r. oraz z\u0142otego medalu na Og\u00f3lnopolskiej Olimpiadzie M\u0142odzie\u017cy w 2013 r. Przed sezonem 2016\/2017 przeszed\u0142 do ekstraklasowej dru\u017cyny SPR Stal Mielec i odt\u0105d gra\u0142 systematycznie w PGNiG Superlidze pi\u0142ki r\u0119cznej. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 gr\u0105 na pozycji bramkarza zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 selekcjoner\u00f3w kadry narodowej. W czerwcu 2018 r. zosta\u0142 najpierw powo\u0142any do drugiej reprezentacji Polski, w kt\u00f3rej rozegra\u0142 3 mecze w ramach mi\u0119dzynarodowego turnieju w P\u0142ocku, a 13 VI 2018 r. zadebiutowa\u0142 w pierwszej reprezentacji Polski w meczu z mistrzami Europy \u2013 Hiszpani\u0105 (30:31) w Kaliszu, w ramach obchod\u00f3w 100-lecia pi\u0142ki r\u0119cznej w Polsce. R\u00f3wnocze\u015bnie gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 pla\u017cow\u0105 w zespole Petra P\u0142ock i wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w wywalczenie przeze\u0144 mistrzostwa Polski (rozgrywki PGNiG Summer Superliga) w 2014, 2015, 2016 i 2017 r. oraz 2. miejsca w Lidze Mistrz\u00f3w (26-29 X 2017 r., Gran Canaria, Hiszpania). Przed sezonem 2021\/2022 przeszed\u0142 do ekstraklasowej dru\u017cyny Sandra SPA Pogo\u0144 Szczecin.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WI\u015aNIOWA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska d\u0142ugo\u015bci 288 m w centralnej cz\u0119\u015bci osiedla Borek. Biegnie od ul. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w kierunku ogrodzenia gospodarstwa ogrodniczego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulic\u0105 Wsp\u00f3ln\u0105. Powsta\u0142a 28 I 1987 r. Od 2005 r. ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i po obu stronach chodniki z kostki brukowej. Nazwa, jak wiele innych na tym osiedlu, powsta\u0142a z przyj\u0119tego dla nazw klucza gatunk\u00f3w drzew.<\/p>\r\n WIT STANIS\u0141AWA MARIA (z domu LUBACZ),<\/b> urodzona 26 VI 1943 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, c\u00f3rka Franciszka i Bronis\u0142awy z domu Grzelak. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142a w 1961 r. W 1965 r. uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowy Kurs Nauczycielski. Prac\u0119 w zawodzie nauczycielskim rozpocz\u0119\u0142a w 1966 r. w Szkole Podstawowej w J\u00f3zefowie, powiat mielecki, jako kierownik i nauczyciel szko\u0142y jednoklasowej (klasy I \u2013 IV). Od 1967 r. do 1980 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka matematyki w Szkole Podstawowej w Smoczce ko\u0142o Mielca (p\u00f3\u017aniej osiedle w Mielcu). Uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Matematyki i Fizyki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra oraz Studium Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 w Rzeszowie.\u00a0 Ponadto by\u0142a opiekunk\u0105 szkolnej organizacji\u00a0 Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego i Szkolnej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci. W roku 1980 r. zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca i pe\u0142ni\u0142a tam funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y do ko\u0144ca roku szkolnego 1983\/1984. Uwzgl\u0119dniaj\u0105c jej pro\u015bb\u0119 o prac\u0119 w Mielcu, przeniesiono j\u0105 do Szko\u0142y Podstawowej nr 7 w Mielcu i powierzono funkcj\u0119 wicedyrektora. Ponadto uczy\u0142a matematyki w klasach VI-VIII i dzia\u0142a\u0142a w organizacji PTTK jako cz\u0142onek zarz\u0105du. W 1989 r. zrezygnowa\u0142a z pracy w szkolnictwie i wyjecha\u0142a za granic\u0119. Po powrocie w 1991 r. zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej w Zdziarcu (gmina Radomy\u015bl Wielki) i tam pracowa\u0142a jako nauczycielka matematyki do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1995 r. W 2019 r. zosta\u0142a wybrana do Mieleckiej Rady Senior\u00f3w na kadencj\u0119 2019-2023. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WITKOWSKA AGATA (z domu DURAJCZYK),<\/strong>\u00a0urodzona 19 VIII 1989 r. w Gda\u0144sku. Trenowanie pi\u0142ki siatkowej rozpocz\u0119\u0142a w wieku szkolnym.\u00a0 Wykaza\u0142a si\u0119 szczeg\u00f3lnym talentem na pozycji libero. Ju\u017c w 2006 r. uznano j\u0105 najlepsz\u0105 libero mistrzostw Polski juniorek. Wtedy jej klub zdoby\u0142 juniorskie mistrzostwo Polski, mistrzostwo Polski kadetek i z\u0142oty medal Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady M\u0142odzie\u017cy. Od 2007 r. do 2009 r. gra\u0142a w seniorskiej ekstraklasowej dru\u017cynie Gedanii Gda\u0144sk (\u017bukowo) oraz dru\u017cynie juniorek, kt\u00f3ra w 2007 r. zdoby\u0142a wicemistrzostwo Polski i w 2008 r. \u2013 mistrzostwo kraju. W 2009 r. przesz\u0142a do KPSK Stal Mielec (ekstraklasa) i w jej barwach wyst\u0119powa\u0142a do ko\u0144ca sezonu 2010\/2011. W 2010 r. zdoby\u0142a z\u0142oty medal Akademickich Mistrzostw Polski. Kolejnymi ekstraklasowymi klubami i sukcesami by\u0142y: AZS Bia\u0142ystok (2011-2012), Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2012-2014), Atom Trefl Sopot (2014-2016, wicemistrzostwo Polski w 2015 i 2016 r., Puchar Polski \u2013 2016,\u00a0 srebrny medal Pucharu CEV-2015), \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a (2016, wicemistrzostwo Polski), Yamamay Busto Arsizio (W\u0142ochy, 2016-2017, srebrny medal Pucharu CEV-2017), Grot Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2017-2018, Superpuchar Polski \u2013 2017, mistrzostwo Polski \u2013 2018, Puchar Polski \u2013 2018), E.Lecrerc Radomka Radom (2019-). Od 2014 r. wyst\u0119powa\u0142a w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra m.in. wygra\u0142a Lig\u0119 Europejsk\u0105 w 2014 r. i zdoby\u0142a srebrny medal Igrzysk Europejskich w 2015 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WITKOWSKI AUGUST<\/strong>, urodzony w 1845 r., mieszkaniec Mielca. Uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym jako \u017co\u0142nierz w oddziale kosynier\u00f3w w korpusie p\u0142k. Apolinarego Kurowskiego, walcz\u0105cym z wojskami carskimi w lutym 1863 r. do kl\u0119ski w Miechowie (17 II).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WITKOWSKI LUDWIK<\/strong>, justycjariusz dla Mielca i Radomy\u015bla Wielkiego w 1. po\u0142. XIX w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WITOSA WINCENTEGO (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (2084 m) i wa\u017cniejszych ulic w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci Mielca, na granicy osiedli Smoczka i Wojs\u0142aw. Stanowi po\u0142\u0105czenie ul. Wolno\u015bci \u2013 drogi na wsch\u00f3d (Kolbuszowa, Rzesz\u00f3w) z ul. Wojs\u0142awsk\u0105 \u2013 drog\u0105 na po\u0142udnie (D\u0119bica). Stanowi aktualnie cz\u0119\u015b\u0107 tzw. ma\u0142ej obwodnicy, s\u0142u\u017c\u0105cej ci\u0119\u017ckiemu ruchowi ko\u0142owemu zwi\u0105zanemu z mieleckim przemys\u0142em i omijaj\u0105cemu w ten spos\u00f3b centralne osiedla mieszkaniowe. Status ulicy miejskiej i patrona otrzyma\u0142a 27 III 1985, po w\u0142\u0105czeniu m.in. Wojs\u0142awia i Smoczki w granice Mielca. W latach 90. zacz\u0119to budowa\u0107 przy niej domy o ciekawej architekturze. W zwi\u0105zku z powstawaniem osiedla na tym terenie poprowadzono od niej do biegn\u0105cej r\u00f3wnolegle ul. F. Wiesio\u0142owskiego trzy mniejsze ulice: M. Rataja, S. Miko\u0142ajczyka i F. Krempy. Po przyj\u0119ciu programu budowy ma\u0142ej obwodnicy \u2013 ul. W. Witosa zosta\u0142a w 2004 r. gruntownie zmodernizowana, a dodatkowo wybudowano chodnik od strony p\u00f3\u0142nocnej. Ponadto w 2006 r. oddano do u\u017cytku po\u0142\u0105czenie ul. W. Witosa z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy. W 2018 r. przebudowano jej skrzy\u017cowanie z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, a w 2021 r. przeprowadzono remont odcinka o d\u0142ugo\u015bci 650 m oraz chodnika.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n Patron ulicy:<\/strong>\u00a0WINCENTY WITOS (1874\u20131945) to wybitny dzia\u0142acz ruchu ludowego, polityki publicysta. W 1913 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i przyw\u00f3dc\u0105 Polskiego Stronnictwa Ludowego \u201ePiast\u201d, a w 1919 r. zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. W latach: 1920\u20131921, 1923 i 1926 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 premiera RP. W latach 30. by\u0142 prezesem Stronnictwa Ludowego. Zwolennik zjednoczenia ruchu ludowego. Przeciwnik sanacji, skazany w procesie brzeskim. Przez pewien czas przebywa\u0142 na emigracji w Czechos\u0142owacji. W czasie okupacji wi\u0119ziony przez Niemc\u00f3w. W 1945 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad Krajowej Rady Narodowej. Autor m.in.: Wyb\u00f3r pism i m\u00f3w, Moje wspomnienia, Moja tu\u0142aczka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n WIZJER REGIONALNY<\/strong>, gazeta ukazuj\u0105ca si\u0119 od 1994 r. w Mielcu. Za\u0142o\u017cy\u0142 j\u0105 i wydawa\u0142 przez kilkana\u015bcie lat Mieczys\u0142aw Przebieglec, poprzez w\u0142asn\u0105 Agencj\u0119 Marketingow\u0105 Market Service. Mia\u0142a zasi\u0119g regionalny.<\/p>\r\n W\u0141ADYS\u0141AWA JAGIE\u0141\u0141Y (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych (1440 m) ulic miejskich na osiedlu Borek. Biegnie niemal \u015brodkiem osiedla, r\u00f3wnolegle do ul. H. Sienkiewicza, od ul. gen. J. Bema do ul. Kasztanowej i stanowi drugie, opr\u00f3cz ul. Wsp\u00f3lnej, po\u0142\u0105czenie dla wi\u0119kszo\u015bci niewielkich uliczek osiedlowych. W 2006 r. otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n Patron ulicy:<\/strong>\u00a0W\u0141ADYS\u0141AW II JAGIE\u0141\u0141O (ok.1351-1434), wielki ksi\u0105\u017c\u0119 litewski, po po\u015blubieniu polskiej kr\u00f3lowej Jadwigi kr\u00f3l Polski od 1386 r. i za\u0142o\u017cyciel dynastii Jagiellon\u00f3w. Jest uznawany za jednego z wybitniejszych w\u0142adc\u00f3w polskich. Doprowadzi\u0142 do \u015bcis\u0142ego zwi\u0105zku Polski z Litw\u0105, rozpocz\u0105\u0142 chrystianizacj\u0119 Litwy, a zwyci\u0119stwem pod Grunwaldem w 1410 r. z\u0142ama\u0142 pot\u0119g\u0119 militarn\u0105 zakonu krzy\u017cackiego. Stworzy\u0142 mocne podstawy \u015bwietno\u015bci pa\u0144stwa polsko-litewskiego.<\/p>\r\n W\u0141ADYS\u0141AWA \u0141OKIETKA (ULICA)<\/strong>, niewielka (127 m) ulica miejska na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona 27 V 1960 r. \u0141\u0105czy ul. Hynka z ul. E. Dru\u017cbackiej, biegn\u0105c pomi\u0119dzy zagospodarowanymi posesjami prywatnymi. Tworzy to poczucie \u0142adu, porz\u0105dku i spokoju. Tak jest zreszt\u0105 na ca\u0142ym tym osiedlu i spacery jego ulicami s\u0105 prawdziw\u0105 przyjemno\u015bci\u0105. Doda\u0107 koniecznie nale\u017cy, \u017ce 70 lat temu tu startowa\u0142y i l\u0105dowa\u0142y samoloty, bo teren ten by\u0142 lotniskiem turystycznym.\u00a0<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n Patron ulicy:<\/strong>\u00a0W\u0141ADYS\u0141AW I \u0141OKIETEK (1260?-1333), ksi\u0105\u017c\u0119 \u0142\u0119czycki i kujawski od 1267 r. Niemal ca\u0142e \u017cycie walczy\u0142 o zjednoczenie ziem polskich po rozbiciu dzielnicowym. Mimo wielu niepowodze\u0144 konsekwentnie realizowa\u0142 ten plan, podporz\u0105dkowuj\u0105c sobie kolejno: Sandomierskie, sto\u0142eczny Krak\u00f3w i Wielkopolsk\u0119. W 1320 r. koronowa\u0142 si\u0119 na kr\u00f3la polskiego. W bitwie pod P\u0142owcami (1331) odni\u00f3s\u0142 pierwsze polskie zwyci\u0119stwo nad niezwyci\u0119\u017conym dot\u0105d wojskiem krzy\u017cackim. Swojemu synowi, Kazimierzowi, pozostawi\u0142 scalone i rosn\u0105ce w si\u0142\u0119 pa\u0144stwo polskie.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n W\u0141ADYS\u0141AWA WARNE\u0143CZYKA (ULICA)<\/strong>, ulica MSM na osiedlu dom\u00f3w wielorodzinnych Smoczka. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona 28 I 1987 r. Biegnie od ul. kard. S. Wyszy\u0144skiego w g\u0142\u0105b osiedla, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami D\u0105br\u00f3wki i Zygmuntowsk\u0105. Ma 500 m d\u0142ugo\u015bci, nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 oraz wiele miejsc do parkowania i chodniki po obu stronach. Architektura tej cz\u0119\u015bci osiedla jest ciekawa i zr\u00f3\u017cnicowana. Sprawiaj\u0105 to w pierwszym rz\u0119dzie nowoczesne obiekty Szko\u0142y Podstawowej nr 11 im. Jana Paw\u0142a II, a ponadto liczne parterowe pawilony handlowe i us\u0142ugowe.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n Patron ulicy<\/strong>: W\u0141ADYS\u0141AW III WARNE\u0143CZYK (1424-1444), syn W\u0142adys\u0142awa II Jagie\u0142\u0142y, kr\u00f3l polski od 1434 r. i kr\u00f3l w\u0119gierski od 1440 r. W latach 1443\u20131444 przewodzi\u0142 zwyci\u0119skiej wyprawie przeciw Turkom i zako\u0144czy\u0142 j\u0105 pokojem w Szegedzie. Inspirowany podpowiedziami polityk\u00f3w jeszcze w roku 1444 r. po\u015bpiesznie i chaotycznie zorganizowa\u0142 drug\u0105 wypraw\u0119 przeciw Turkom. Na skutek m.in. braku w\u0142a\u015bciwego wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania wojsk polskich i w\u0119gierskich oraz innych b\u0142\u0119d\u00f3w, wojska chrze\u015bcija\u0144skie ponios\u0142y kl\u0119sk\u0119 pod Warn\u0105, a m\u0142ody polski kr\u00f3l zgin\u0105\u0142.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n W\u0141OSZCZYNA KONRAD MARCIN<\/b>, urodzony 31 X 1977 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Kazimiery z domu Nowak. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 2001 r. z tytu\u0142em magistra prawa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako asesor w Prokuraturze Rejonowej w D\u0119bicy w latach 2005-2007. Kolejnymi miejscami pracy, ju\u017c na stanowisku prokuratora, by\u0142y: Prokuratura Rejonowa w My\u015blenicach (2007-2010) i Prokuratura Rejonowa Krak\u00f3w Podg\u00f3rze (2010-2017). Od 2017 r. pracowa\u0142 w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu jako prokurator, a 1 II 2024 r. powierzono mu funkcj\u0119 prokuratora rejonowego w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Stowarzyszeniu Kulturalnym J\u2019Arte w Mielcu jako cz\u0142onek Rady Nadzorczej w latach 2004-2008. Jego sportow\u0105 pasj\u0105 jest pokonywanie d\u0142ugich dystans\u00f3w. Startowa\u0142 dot\u0105d w ultramaratonach rowerowych, m.in. Polska – 3200 (7. miejsce w 2023 r.), Wis\u0142a 1200 i Wanoga 600 (Kaszuby i Pomorze), triatlonie (kilkana\u015bcie razy), maratonach biegowych w Rzymie, Barcelonie, Warszawie i Katowicach oraz wielu p\u00f3\u0142maratonach. Grywa\u0142 r\u00f3wnie\u017c w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w turniejach dru\u017cyn prawnik\u00f3w i medyk\u00f3w.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n <\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n WN\u0118K STANIS\u0141AW PIOTR,<\/strong>\u00a0urodzony 17 I 1929 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Szala. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1947 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel konspiracyjnego zast\u0119pu \u201eRysie\u201d i jego cz\u0142onek jako \u201eR.5 – Ry\u015b-5\u201d. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pozosta\u0142 wraz z Dru\u017cyn\u0105 Harcerzy im. J. Wi\u015bniowieckiego w konspiracji niepodleg\u0142o\u015bciowej (przeciwko nowemu ustrojowi) do aresztowania w listopadzie 1951 r. Po pokazowym procesie s\u0105dowym Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Krakowie skaza\u0142 go w lipcu 1952 r. na 12 lat wi\u0119zienia. W kwietniu 1955 r. zosta\u0142 warunkowo zwolniony i uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej. Studiowa\u0142 te\u017c ekonomi\u0119 i uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora. Przez wiele lat pracowa\u0142 w Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem AK. Zmar\u0142 16 I 2018 r. w Warszawie.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n WNUK RYSZARD,<\/strong>\u00a0urodzony 17 wrze\u015bnia 1946 r. w Woli Mieleckiej pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Teodorii z domu Indyk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. Stanis\u0142awa Konarskiego) w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. W latach 1965-67 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 1 Praskim Pu\u0142ku Zmechanizowanym w Warszawie oraz 28 Pu\u0142ku Ko\u0142obrzeskim w Tarnowie i dos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 stopnia kaprala. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w WSK Mielec i by\u0142 uznanym racjonalizatorem oraz tw\u00f3rc\u0105 kilku patent\u00f3w. W 1977 r. zwolni\u0142 si\u0119 z WSK i prowadzi\u0142 specjalistyczne gospodarstwo rolne \u2013 ferm\u0119 drobiu, pocz\u0105tkowo z dwoma wsp\u00f3lnikami, a od 1990 r. do 2005 r. samodzielnie. Po przej\u015bciu na rent\u0119 ferm\u0119 przekaza\u0142 synowi Robertowi. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 kolekcjonowa\u0142 zabytkowe przedmioty, g\u0142\u00f3wnie dawne narz\u0119dzia rzemie\u015blnicze i wystawia\u0142 je na r\u00f3\u017cnych lokalnych imprezach plenerowych. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu takich imprez w gminie Radomy\u015bl Wielki i rodzinnej \u017bar\u00f3wce. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eWzorowego \u017bo\u0142nierza\u201d i podzi\u0119kowaniami od samorz\u0105du Gminy Radomy\u015bl Wielki. Zmar\u0142 4 IV 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w \u017bar\u00f3wce.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n WODICZKO STEFAN<\/strong>, urodzony 20 II 1899 r. w Suwa\u0142kach, syn Wac\u0142awa (kapelmistrza w armii carskiej) i Anny ze Stopczy\u0144skich. Absolwent Gimnazjum w Jekatierinos\u0142awiu (obecnie Dniepropetrowsk). Po zako\u0144czeniu I wojny \u015bwiatowej przyby\u0142 z rodzicami do Polski. Po za\u0142o\u017ceniu rodziny (1927 r.) zamieszka\u0142 w Zamo\u015bciu. Pracowa\u0142 u hrabiego Zamojskiego, a nast\u0119pnie jako telegrafista i dy\u017curny ruchu na stacji PKP w Zwierzy\u0144cu ko\u0142o Zamo\u015bcia. Nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i otrzyma\u0142 stopie\u0144 harcerza RP. \u00a0Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 artylerii w Toruniu. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej do 17 IX 1939 r., \u00a0jako \u017co\u0142nierz 27 Pu\u0142ku Artylerii Lekkiej 27. Wo\u0142y\u0144skiej Dywizji Piechoty. W czasie okupacji hitlerowskiej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Lwowa i tam pracowa\u0142 jako ksi\u0119gowy. Dzia\u0142a\u0142 w Armii Krajowej. (Jego \u017cona Bronis\u0142awa, kurierka AK, zosta\u0142a zamordowana 16 VI 1944 r. przez band\u0119 UPA.) W lipcu 1944 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Czarnej Tarnowskiej, a nast\u0119pnie do Radomy\u015bla Wielkiego. Starosta powiatu mieleckiego Jerzy Lubos mianowa\u0142 go pierwszym tymczasowym burmistrzem Radomy\u015bla Wielkiego od 23 IX 1944 r. do czasu przeprowadzenia wybor\u00f3w. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 jednak tylko do dnia 12 XII 1944 r. Wkr\u00f3tce potem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zarz\u0105dzie Miasta. Po pewnym czasie opu\u015bci\u0142 Mielec i zamieszka\u0142 w Warszawie. Pracowa\u0142 m.in. w Warszawskich Zak\u0142adach Piekarniczych jako inspektor kontroli wewn\u0119trznej. Zmar\u0142 19 II 1970 r. Spoczywa na cmentarzu Br\u00f3dzie\u0144skim w Warszawie.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n WODOCI\u0104GI (SIE\u0106 WODOCI\u0104GOWA)<\/strong>, pierwsza sie\u0107 zosta\u0142a wykonana w 1938 r. w ramach budowy osiedla (kolonii) fabrycznego Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL. Jej pompownia znajdowa\u0142a si\u0119 w bloku 23. Po\u0142\u0105czona by\u0142a z 11 studniami g\u0142\u0119binowymi, zbudowanymi pomi\u0119dzy ul. S. \u017beromskiego i laskiem miejskim. (P\u00f3\u017aniej na tym terenie wybudowano szpital, budynek ADM, boiska sportowe II LO i SP nr 3.) Pompownia wyposa\u017cona by\u0142a w 3 pompy wirowe o \u0142\u0105cznej wydajno\u015bci 150 m3 na godzin\u0119. Tej wydajno\u015bci nie osi\u0105gni\u0119to jednak ze wzgl\u0119du na ma\u0142e zasoby wodne w tym rejonie Mielca. Ta sie\u0107 wodoci\u0105gowa i kanalizacyjna mia\u0142a \u0142\u0105cznie d\u0142ugo\u015b\u0107 15 km. Pod koniec 1943 r. i na wiosn\u0119 1944 r. niemieckie w\u0142adze okupacyjne wybudowa\u0142y pierwsz\u0105 sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105 na Starym Mielcu, dostarczaj\u0105c wod\u0119 do szpitala przy ul. Z\u0142otnickastrasse (Kili\u0144skiego, p\u00f3\u017aniej Szko\u0142a Podstawowa nr 1) i innych budynk\u00f3w zajmowanych przez urz\u0119dy i instytucje okupacyjne przy ulicach: Johan Kilingstrasse (T. Ko\u015bciuszki), Narutowiczstrasse (G. Narutowicza) i Pi\u0142sudskistrasse (A. Mickiewicza). Uj\u0119cie wodne znajdowa\u0142o si\u0119 na Wis\u0142oce w okolicy rze\u017ani miejskiej i ul. Rzecznej. W 1953 r. zosta\u0142a zako\u0144czona budowa nowego wodoci\u0105gu miejskiego z uj\u0119ciem wody \u201eMewuska\u201d na Wis\u0142oce. Na skutek wylewu rzeki i b\u0142\u0119d\u00f3w w wykonawstwie pompownia \u201eMewuska\u201d sta\u0142a si\u0119 czasowo nieu\u017cyteczna i postanowiono, \u017ce b\u0119dzie pe\u0142ni\u0107 rol\u0119 awaryjnego uj\u0119cia wody. Po naprawach wykorzystywano j\u0105 jako pompowni\u0119 wody surowej. R\u00f3wnocze\u015bnie w uj\u0119ciu osiedlowym, po wybudowaniu prowizorycznych kom\u00f3r mieszania i filtr\u00f3w, uzyskano wydajno\u015b\u0107 40 l\/sek. wody pitnej. W 1954 r. uko\u0144czono uj\u0119cie \u201eWojs\u0142aw\u201d, stacj\u0119 uzdatniania wody, ruroci\u0105gi technologiczne i przesy\u0142owe mi\u0119dzy obiektami. Nowy wodoci\u0105g zaopatrywa\u0142 w wod\u0119 WSK, osiedle WSK i cz\u0119\u015b\u0107 Starego Mielca. Uroczyste oddanie wodoci\u0105gu do u\u017cytku odby\u0142o si\u0119 21 VII 1954 r. z udzia\u0142em ministra gospodarki komunalnej Stanis\u0142awa Sroki. 21 VI 1957 r. specjalistyczna komisja zadecydowa\u0142a o wstrzymaniu pracy pompowni w uj\u0119ciu osiedlowym, ze wzgl\u0119du na z\u0142\u0105 jako\u015b\u0107 wody i sprawne dzia\u0142anie nowego wodoci\u0105gu. W 1958 r. powi\u0119kszono sie\u0107 o plac gen. K. \u015awierczewskiego (p. Rynek) oraz ulice: H. Sienkiewicza, cz\u0119\u015b\u0107 1 Maja (p. Legion\u00f3w) i cz\u0119\u015b\u0107 B. Limanowskiego, a w 1961 r. o ulice: B. Limanowskiego, K. Marksa (p. Lwowska), B. Joselewicza, F. Dzier\u017cy\u0144skiego (p. S. S\u0119kowskiego). W dalszych latach wraz z dynamicznym rozwojem miasta sie\u0107 systematycznie rozwija\u0142a si\u0119. Poczynaj\u0105c od 2. po\u0142. lat 70. coraz cz\u0119\u015bciej zdarza\u0142y si\u0119 niedobory wody, a w latach 80. brak wody na wy\u017cszych pi\u0119trach w budownictwie wielorodzinnym by\u0142 codziennym zjawiskiem. Sytuacj\u0119 pogarsza\u0142y cz\u0119ste zatrucia Wis\u0142oki przez zak\u0142ady przemys\u0142owe po\u0142o\u017cone przy jej g\u00f3rnym biegu. Wy\u0142\u0105czano w\u00f3wczas sie\u0107, a wod\u0119 dowo\u017cono beczkowozami i specjalistycznymi samochodami z innych uj\u0119\u0107 w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. Prze\u0142omem by\u0142o oddanie do u\u017cytku w lutym 1990 r. nowego Zak\u0142adu Uzdatniania Wody, co w zdecydowany spos\u00f3b poprawi\u0142o zaopatrzenie miasta w wod\u0119. Jako\u015b\u0107 wody poprawiono z dniem 19 XII 1994 r. po uruchomieniu Stacji Uzdatniania Wody z zastosowaniem ozonowania, a 6 XII 1996 r., po zastosowaniu filtr\u00f3w w\u0119glowych, Mielec otrzyma\u0142 wod\u0119 o wysokiej jako\u015bci odpowiadaj\u0105cej standardom europejskim. Rozw\u00f3j sieci obrazuj\u0105 dane, cho\u0107 pewnym utrudnieniem jest inny spos\u00f3b podawania danych w latach 90. i pierwszych latach XXI w. Stosownie do systematycznie rozbudowuj\u0105cego si\u0119 miasta rozbudowywano sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105. R\u00f3wnocze\u015bnie remontowano lub przebudowywano istniej\u0105c\u0105 sie\u0107, aby utrzyma\u0107 j\u0105 w dobrym stanie technicznym. W 2019 r. zako\u0144czono prace zwi\u0105zane z wykonaniem otwor\u00f3w badawczo-poszukiwawczych i opracowano dokumentacj\u0119 hydrogeologiczn\u0105 zasob\u00f3w eksploatacyjnych uj\u0119cia w\u00f3d podziemnych z utwor\u00f3w czwartorz\u0119dowych w Szyd\u0142owcu (gmina Mielec) i Rzemieniu (gmina Przec\u0142aw).\u00a0<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n D\u0142ugo\u015b\u0107 sieci komunalnej: 1939 r. \u2013 4 km, 1945 \u2013 15,6 km, 1950 \u2013 26,4 km, 1955 \u2013 30,8 km, 1960 \u2013 34,3 km, 1965 \u2013 48,3 km, 1970 \u2013 61,5 km, 1973 \u2013 71,5 km.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n D\u0142ugo\u015b\u0107 sieci magistralnej: 1998 \u2013 28,1 km, 1999 \u2013 28,1 km, 2000 \u2013 28,1 km, 2001 \u2013 28,1 km.<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n D\u0142ugo\u015b\u0107 sieci rozdzielczej: 1992 \u2013 96,5 km, 1998 \u2013 137,3 km, 2000 \u2013 139 km, 2001 \u2013 140,1 km, 2004 \u2013 143,1 km, 2006 \u2013 145,7 km, 2011 r. \u2013 161,5 km, , ilo\u015b\u0107 przy\u0142\u0105czy do budynk\u00f3w mieszkalnych \u2013 4 876; 2013 r. \u2013 167,7 km, ilo\u015b\u0107 przy\u0142\u0105czy do budynk\u00f3w mieszkalnych \u2013 5457; 2017 r. – 178,3 km; 2018 r. – 208,9 km (99,8 % mieszka\u0144c\u00f3w); 2019 r. – b.z.; 2020 r.\u00a0 – ok. 214,4 km (99,8 %); 2022 r. – 222,7 km (99,8%);<\/p>\r\n \r\n\r\n<\/p>\r\n Inne urz\u0105dzenia publiczne zwi\u0105zane z wod\u0105: *2020 r. – 69 studni, 4 zdroje uliczne, 2 fontanny (Rynek, plac AK); *2022 r. – 64 studnie, 3 zdroje uliczne, 2 fontanny (Rynek, plac AK), t\u0119\u017cnia solankowa (osiedle Lotnik\u00f3w), kurtyny wodne (4) i s\u0142upki wodne (2);<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" WIADUKT IM. GENERA\u0141A W\u0141ADYS\u0141AWA ANDERSA, jego kilkuletni\u0105 budow\u0119 zako\u0144czono w 2024 r. Przebiega nad lini\u0105 kolejow\u0105 na granicy Mielca i Chorzelowa. Ma na celu usprawnienie ruchu pojazd\u00f3w z Mielca (g\u0142\u00f3wnie z SSE EURO-PARK MIELEC) w kierunku zachodnim. Na wniosek Fundacji \u201ePrawda i Pami\u0119\u0107\u201d, poparty przez samorz\u0105dy Chorzelowa, Gminy Mielec i\u00a0 Gminy Miejskiej Mielec, nadano mu […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4095","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4095","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4095"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4095\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4095"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4095"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4095"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiatr_tomasz.jpg\")
WIATR TOMASZ<\/strong>, urodzony 9 IV 1983 r. w Kro\u015bnie, syn Marka i Jolanty z domu Wilusz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Marii Konopnickiej w Jedliczu, matura zdana w 2002 r. z wynikiem bardzo dobrym. W latach 2002-2008 studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uzyska\u0142 dyplom lekarza medycyny. Sta\u017c podyplomowy odby\u0142 w latach 2008-2009 w Wojew\u00f3dzkim Szpitalu Specjalistycznym im. Ludwika Rydygiera w Krakowie. Od 2010 r. do 2013 r. pracowa\u0142 na stanowisku m\u0142odszego asystenta w Oddziale Urologii Og\u00f3lnej i Onkologicznej w Mielcu. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu medycyny estetycznej. W latach 2014-2016 kontynuowa\u0142 szkolenie w trybie rezydenckim w Oddziale Klinicznym Kliniki Urologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. W 2016 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 specjalisty urologa (FEBU \u2013 European Board of Urology) po zdaniu z wyr\u00f3\u017cnieniem Europejskiego Egzaminu Specjalistycznego. Od 2016 r. pracuje na stanowisku starszego asystenta w Oddziale Klinicznym Kliniki Urologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie oraz od 2017 r. na stanowisku wyk\u0142adowcy akademickiego w Katedrze Urologii Collegium Medicum UJ w Krakowie. W 2017 r. otwar\u0142 specjalizacj\u0119 z transplantologii klinicznej. Jest cz\u0142onkiem: Stowarzyszenia Absolwent\u00f3w Wydzia\u0142\u00f3w Medycznych w Krakowie, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Historii Medycyny, Sekcji Adept\u00f3w Urologii, Sekcji Endourologii i ESWL Polskiego Towarzystwa Urologicznego i Europejskiego Towarzystwa Urologicznego. By\u0142 te\u017c delegatem Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Krakowie w kadencji 2013-2017. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest rysunek. Pierwsza wystawa prac zosta\u0142a zorganizowana w Dworku Marii Konopnickiej w \u017barnowcu w 2011 r. W 2012 r. wykona\u0142 cykl portret\u00f3w najs\u0142ynniejszych krakowskich lekarzy i wyeksponowa\u0142 go w Domu Towarzystwa Lekarskiego w Krakowie. Dotychczas zorganizowano ponad 30 wystaw jego prac m.in. w Galerii Agora w Bytomiu, Galerii Erdos Renee Haaz w Budapeszcie i Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiacek-jozef.jpg\")
WI\u0104CEK J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 21 IV 1912 r. w Trzciance. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w 20 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w im. Jana III Sobieskiego w Rzeszowie. W kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 z Niemcami jako \u017co\u0142nierz 10 Brygady Kawalerii p\u0142k. Stanis\u0142awa Maczka. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Od wiosny 1940 r. pomaga\u0142 W\u0142adys\u0142awowi Jasi\u0144skiemu (koledze z mieleckiego gimnazjum) w tworzeniu oddzia\u0142u partyzanckiego (p\u00f3\u017aniej \u201eJ\u0119drusie\u201d) i od V 1942 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dow\u00f3dcy. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eSowa\u201d. Po \u015bmierci W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d (9 I 1943 r.) obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo oddzia\u0142u \u201eJ\u0119drusie\u201d. Dowodzi\u0142 wieloma udanymi akcjami zbrojnymi, m.in. rozbiciem niemieckich\u00a0 wi\u0119zie\u0144 w Opatowie i Mielcu (uwolniono \u0142\u0105cznie ponad 250 wi\u0119\u017ani\u00f3w). Za te akcje (i wiele innych) zosta\u0142 uhonorowany Srebrnym Krzy\u017cem Virtuti Militari. Rozkazem Komendy Okr\u0119gu AK Krak\u00f3w z dnia 1 III 1944 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 oficerski. Wraz z \u201eJ\u0119drusiami\u201d bra\u0142 udzia\u0142 w Akcji \u201eBurza\u201d na Kielecczy\u017anie jako kompania w strukturze Armii Krajowej. Za walk\u0119 z Niemcami zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. W latach 1944-1946 by\u0142 kilkakrotnie aresztowany i wi\u0119ziony oraz prze\u015bladowany przez NKWD i UB. Po rewizjach wyroku, w 1948 r. S\u0105d Najwy\u017cszy uniewinni\u0142 go z nies\u0142usznych zarzut\u00f3w o wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Niemcami. W 1953 r., um\u0119czony kolejnymi przykro\u015bciami ze strony s\u0142u\u017cb bezpiecze\u0144stwa, po\u017cegna\u0142 rodzinne strony i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Kwidzynia. Od 1953 r. do 1978 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika gospodarstwa szkolnego Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Oborach. Zmar\u0142 20 XI 1990 r. Spoczywa na cmentarzu w Kwidzynie.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiacek_piotr.jpg\")
WI\u0104CEK PIOTR KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 10 V 1976 r. Mielcu, syn Kazimierza i Anny z domu Tokarz. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: elektronika og\u00f3lna), matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Fizyki i Techniki J\u0105drowej Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2001 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera, a stopie\u0144 doktora nauk fizycznych uzyska\u0142 w 2006 r. na podstawie rozprawy na temat analizy i optymalizacji przestrzennej zdolno\u015bci rozdzielczej pozycjoczu\u0142ych p\u00f3\u0142przewodnikowych detektor\u00f3w promieniowania X. Praca ta zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona. W czasie studi\u00f3w doktoranckich zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku asystenta w Zespole Elektroniki J\u0105drowej przy Wydziale Fizyki i Informatyki Stosowanej AGH Krak\u00f3w, a od roku akademickiego 2006\/2007 pracuje jako adiunkt. Przedmiotem jego bada\u0144 naukowych jest projektowanie dedykowanych uk\u0142ad\u00f3w scalonych do wielokana\u0142owych system\u00f3w odczytowych eksperyment\u00f3w fizycznych. Prowadzi zaj\u0119cia z podstaw elektroniki analogowej i cyfrowej na Wydziale Fizyki i Informatyki Stosowanej oraz specjalistyczne \u0107wiczenia rachunkowe wraz z laboratorium z dedykowanej elektroniki j\u0105drowej. W 2008 r. powierzono mu kierowanie Specjalistyczn\u0105 Pracowni\u0105 Elektroniczn\u0105 WFiIS AGH. Jest promotorem wielu prac magisterskich z elektroniki i fizyki. Uczestniczy w r\u00f3\u017cnych formach mi\u0119dzynarodowej wsp\u00f3\u0142pracy naukowej. Uczestniczy\u0142 w tworzeniu i testowaniu scalonego systemu odczytowego do dyfraktometr\u00f3w (z niemieck\u0105 firm\u0105 BRUKER AXS GmbH), Wsp\u00f3lnie z berli\u0144skim Instytutem Hahn-Meitner Institut zrealizowa\u0142 specyficzny uk\u0142ad scalony do odczytu detektor\u00f3w neutronowych w ramach 6. Projektu Ramowego UE \u2013 Neutron Scattering and Muon Spetroscopy NMI3. We wsp\u00f3\u0142pracy z Uniwersytetem Kalifornijskim Santa Cruz (USA) i przy wsparciu polskiego Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego zrealizowa\u0142 program badawczy\u00a0Projekt i realizacja wielokana\u0142owego systemu do stymulacji i rejestracji sygna\u0142\u00f3w z \u017cywych sieci neutronowych<\/em>. Rozw\u00f3j i wdro\u017cenia nowych rozwi\u0105za\u0144 uk\u0142adowych oraz rezultaty pracy badawczej zaprezentowa\u0142 na mi\u0119dzynarodowych konferencjach w Lund (Szwecja, 2007) i Dre\u017anie (Niemcy, 2008). By\u0142 cz\u0142onkiem komitetu organizacyjnego mi\u0119dzynarodowego szkolenia MC-PAD Training Event on Readout Electronics, kt\u00f3re odby\u0142o si\u0119 w AGH Krak\u00f3w (2009). W firmie F&K Delvotec Austria zosta\u0142 przeszkolony do obs\u0142ugi precyzyjnych urz\u0105dze\u0144 mikroprzewodowych po\u0142\u0105cze\u0144 ultrakompresyjnych stosowanych w elektronice scalonej. Dwukrotnie otrzyma\u0142 nagrod\u0119 zespo\u0142ow\u0105 II stopnia Rektora AGH Krak\u00f3w za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 naukow\u0105 (2008) i dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczn\u0105 (2009).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiacek-radoslaw-lech.jpg\")
WI\u0104CEK RADOS\u0141AW LECH<\/strong>, urodzony 9 V 1966 r. w Mielcu, syn Franciszka i Janiny z domu Skrok. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1985 r. Studia z technologii chemicznej organicznej odby\u0142 na Politechnice Rzeszowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 1987 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec, a po restrukturyzacji WSK \u2013 w Zak\u0142adzie Lotniczym PZL-Mielec. Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci przez Zak\u0142ad Lotniczy zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako programista obrabiarek sterowanych numerycznie. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest tw\u00f3rczo\u015b\u0107 satyryczna. W og\u00f3lnopolskim Turnieju Ma\u0142ych Form Satyrycznych (wcze\u015bniej Turniej \u0141garzy) w Bogatyni dwukrotnie zosta\u0142 laureatem (Ksi\u0105\u017c\u0119 \u0141garzy 2004, Nagroda Z\u0142otego Kosy 2008) oraz cztery razy by\u0142 finalist\u0105. Inne wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2008 r.: finalista konkursu \u201eHistorie domowe\u201d (organizator: Program III Polskiego Radia \u2013 Tr\u00f3jka); *2009 r.: finalista II \u201eWarszawskiej Palmy\u201d, III miejsce w Og\u00f3lnopolskim Konkursie Satyrycznym \u201eO Statuetk\u0119 Stolema\u201d w Gniewinie; *2010 r.: II miejsce w VII Potyczkach Satyrycznych \u201eO Z\u0142oty Bucior\u201d w G\u0142ogowie, II miejsce w VIII Og\u00f3lnopolskim Konkursie Satyrycznym \u201eO Grud\u0119 Bursztynu\u201d w Gdyni; *2011 r.: wyr\u00f3\u017cnienie w XIV Og\u00f3lnopolskim Turnieju Satyry \u201eO Z\u0142ot\u0105 Szpil\u0119\u201d w Przemy\u015blu; *2012 r.: II miejsce w II Og\u00f3lnopolskim Turnieju Tw\u00f3rczo\u015bci Satyrycznej im. Aleksandra hr. Fredry w Katowicach; *2013 r.: Nagroda Z\u0142otego Kosy w 30. Turnieju Ma\u0142ych Form Kabaretowych w Bogatyni. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako Honorowy Dawca Krwi. Dotychczas odda\u0142 ok. 20 l krwi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiacek_waldemar.jpg\")
WI\u0104CEK WALDEMAR<\/strong>, urodzony 28 XI 1961 r. w Mielcu, syn Antoniego i Krystyny z domu Kolin. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1987 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera architekta. Od 1987 r. pracuje w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. W latach 1987-1990 by\u0142 referentem, a nast\u0119pnie inspektorem Wydzia\u0142u Budownictwa, a w latach 1990-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Architektury i Urbanistyki. Od 1998 r. jest naczelnikiem Wydzia\u0142u Urbanistyki, Gospodarki Gruntami i Geodezji. Jest cz\u0142onkiem Izby Urbanist\u00f3w Oddzia\u0142 Katowice i cz\u0142onkiem Towarzystwa Urbanist\u00f3w Polskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiacek_zdzislaw.jpg\")
WI\u0104CEK ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 I 1930 r. w Suchorzowie, pow. tarnobrzeski, syn Walentego i Julii z domu Machlarz. Do szko\u0142y powszechnej ucz\u0119szcza\u0142 w Suchorzowie i Baranowie Sandomierskim. W czasie okupacji hitlerowskiej, w latach 1942-1944, uko\u0144czy\u0142 dwie klasy gimnazjalne na tajnych kompletach, prowadzonych przez prof. Sebastiana Durkacza powi\u0105zanego z SN-NOW. Od IX 1944 r. kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum i Liceum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu. Nale\u017ca\u0142 w\u00f3wczas do harcerskiej dru\u017cyny im. Zdzis\u0142awa de Ville i miko\u0142ajczykowskiego ZMW \u201eWici\u201d. Po maturze w 1948 r. podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym UMCS w Lublinie i uko\u0144czy\u0142 je w 1952 r. Z nakazu pracy od 2 I 1953 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako kierownik sekcji, m.in. przy produkcji my\u015bliwca Mig-15, a nast\u0119pnie by\u0142 odpowiedzialny za opiek\u0119 technologiczn\u0105 na Wydziale Obr\u00f3bki Chemicznej, Galwanicznej i Cieplnej i za zabezpieczenie zak\u0142adu w ramach TOPL na wypadek ataku lotniczego i chemicznego. Ponadto pracowa\u0142 jako nauczyciel technologii galwanicznej i fizyki w Przyzak\u0142adowej Szkole Zawodowej w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 r\u00f3\u017cnym sprawom spo\u0142ecznym. Jesieni\u0105 1954 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Ko\u0142a PTTK przy WSK, a po przekszta\u0142ceniu Ko\u0142a w Oddzia\u0142 by\u0142 jego prezesem w latach 1959-1961. (Oddzia\u0142 Zak\u0142adowy pe\u0142ni\u0142 w\u00f3wczas tak\u017ce funkcj\u0119 Oddzia\u0142u Powiatowego PTTK w Mielcu.) Po 1956 r., w warunkach \u201eodwil\u017cy\u201d i rosn\u0105cej aktywno\u015bci \u015brodowisk inteligenckich, za\u0142o\u017cy\u0142 z kolegami ko\u0142o fotoamator\u00f3w przy ZDK WSK. Cz\u0142onkowie ko\u0142a urz\u0105dzili w\u0142asnym sumptem dwie ciemnie fotograficzne. Uczestniczy\u0142 w budowie przystani wodnej w Woli Zdakowskiej, zbudowaniu czterech jacht\u00f3w typu \u201eStrzelec\u201d i organizacji kurs\u00f3w \u017ceglarskich. W lecie 1958 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad 24-osobowej grupy inicjatywnej, kt\u00f3ra za\u0142o\u017cy\u0142a Mieleck\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Mieszkaniow\u0105 i pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 jej wiceprezesa. W 1963 r. przeszed\u0142 na podstawie porozumienia stron do WSK \u015awidnik, gdzie zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku starszego metalurga. Uko\u0144czy\u0142 m.in. podyplomowe studium z zakresu metali i in\u017cynierii materia\u0142owej. Od XI 1973 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 naukow\u0105 na Politechnice Lubelskiej. Uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy z zakresu \u0142\u0105czenia metali i tworzyw sztucznych z zastosowaniem klej\u00f3w. Rozwi\u0105zanie to wykorzystano przy produkcji \u0142opat \u015bmig\u0142owca Mi-2. Opublikowa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w w czasopismach fachowych z zakresu materia\u0142oznawstwa i klejenia. \u00a0R\u00f3wnocze\u015bnie od 1980 r. by\u0142 cz\u0142onkiem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i aktywnym dzia\u0142aczem lubelskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Ta r\u00f3\u017cnokierunkowa dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczna sprawia\u0142a, \u017ce przez szereg lat pozostawa\u0142 pod systematycznym nadzorem SB, wielokrotnie by\u0142 przes\u0142uchiwany i \u201eprofilaktycznie pouczany\u201d. W 1995 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 22 XI 2021 r. Pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiacek_stefania.jpg\")
WI\u0104CEK – ZAKR\u0118CKA STEFANIA<\/strong>, urodzona 31 XII 1932 r. w Hallerowie na Wo\u0142yniu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Julii z domu Jada\u015b. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej i napa\u015bci wojsk radzieckich na wschodnie tereny Polski (17 IX 1939) rodzina Wi\u0105ck\u00f3w (rodzice, syn Kazimierz i dwie c\u00f3rki \u2013 Irena i Stefania) zosta\u0142a pozbawiona maj\u0105tku, a 10 II 1940 r. wywieziona wraz z wieloma innymi polskimi rodzinami w g\u0142\u0105b ZSRR. Ostatecznie wysiedle\u0144c\u00f3w umieszczono w barakach w lasach w rejonie Archangielska i zmuszano do ci\u0119\u017ckich prac fizycznych. Po ataku wojsk hitlerowskich na ZSRR Polacy przewiezieni zostali do Uzbekistanu i pracowali w jednym z ko\u0142choz\u00f3w. Tu zmar\u0142a Julia \u2013 matka Stefanii. P\u00f3\u017aniej przewieziono Polak\u00f3w do Kazachstanu, gdzie pracowali tak\u017ce w ko\u0142chozie. W tym czasie zmar\u0142 ojciec. Siostrom \u2013 po wielu staraniach \u2013 uda\u0142o si\u0119 przenie\u015b\u0107 do D\u017cambu\u0142u, gdzie Irena pracowa\u0142a, a Stefania ucz\u0119szcza\u0142a do polskiego oddzia\u0142u przy miejscowej szkole. Po wojnie, dzi\u0119ki Polskiemu Czerwonemu Krzy\u017cowi, Stefanii uda\u0142o si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do Polski. Po kr\u00f3tkim pobycie w Poznaniu przyjecha\u0142a do rodziny w P\u0142awie ko\u0142o Mielca. Tu uko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119 podstawow\u0105, a nast\u0119pnie uczy\u0142a si\u0119 w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Po zdaniu matury w 1952 r. otrzyma\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej w \u0141\u0105czniku (woj. opolskie), a w 1953 r. przeniesiono j\u0105 do Chrzelic i tam pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki kierownika szko\u0142y. W 1954 r. powr\u00f3ci\u0142a w rodzinne strony i zatrudniono j\u0105 w Szkole Podstawowej w P\u0142awie. W roku szkolnym 1955\/1956 zosta\u0142a mianowana kierownikiem tej szko\u0142y i funkcj\u0119 t\u0119 (od 1971 r. – dyrektor szko\u0142y) pe\u0142ni\u0142a do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1985 r. Inspirowa\u0142a lub wspiera\u0142a r\u00f3\u017cne inicjatywy spo\u0142eczne na rzecz \u015brodowiska. Dzi\u0119ki jej zaanga\u017cowaniu w 1967 r. oddano do u\u017cytku nowy obiekt szkolny w P\u0142awie, a nast\u0119pnie wyposa\u017cono go. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 te\u017c w pracy zwi\u0105zkowej. Wyr\u00f3\u017cniono j\u0105 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142a 12 V 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wicherski-Zbigniew-EMM-213x300.jpg\")
WICHERSKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 26 III 1962 r. w Mielcu, syn Franciszka i W\u0142adys\u0142awy z domu Harchut. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: elektryczna i elektroniczna automatyka przemys\u0142owa). Po maturze w 1982 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako elektronik maszyn i urz\u0105dze\u0144, a nast\u0119pnie w latach 1990-1994 by\u0142 mistrzem na Wydziale Remontu Maszyn i Urz\u0105dze\u0144\u00a0 ZR-24. W 1989 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika.Ponadto w 2012 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Pedagogiki Wy\u017cszej Szko\u0142y Biznesu i Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Od 1994 r. do 2011 r. pracowa\u0142 w Elektrociep\u0142owni Mielec jako elektromonter uk\u0142ad\u00f3w automatyki przemys\u0142owej, a ponadto w latach 2000-2011\u00a0 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zak\u0142adowego spo\u0142ecznego inspektora pracy. Od 2011 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu. Pocz\u0105tkowo by\u0142 elektromonterem lotniczym w Centrum Monta\u017cu Ostatecznego, od 2012 r. – mechanikiem lotniczym w Centrum Bada\u0144 i Pr\u00f3b Statk\u00f3w Powietrznych, a od 2013 r. jest technologiem obs\u0142ugi \u015bmig\u0142owca S-70i Black Hawk. Wiele czasu przeznacza na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w miejscu zamieszkania. W latach 2007-2015 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady So\u0142eckiej w Woli Mieleckiej i Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych „Przedwis\u0142ocze”. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. uzyska\u0142 mandat radnego Gminy Mielec w kadencji 2018-2023. W Radzie pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty, Kultury i Spraw Spo\u0142ecznych.\u00a0 Jest aktywnym dzia\u0142aczem innych organizacji spo\u0142ecznych. Od 2002 r. nale\u017cy do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu, a od 2006 r. do 2015 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du TMZM. W 2015 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa zarz\u0105du TMZM w kadencji 2015-2018, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w kadencji 2018-2023.Od 2011 r. jest wsp\u00f3\u0142organizatorem „Spotka\u0144 Lotniczych Pokole\u0144 – Mielec” oraz imprez i konkurs\u00f3w organizowanych przez TMZM.\u00a0 W 2015 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa w Mielcu. Jest autorem wielu artyku\u0142\u00f3w promuj\u0105cych subregion mielecki w czasopismach i gazetach regionalnych, m.in. w „Nowinach”, „Echo Dnia”, TR „Korso”, „Nadwis\u0142ocze”, „Wolomielczanin” i „Wizjer Regionalny”. Jego teksty zamieszczano te\u017c w periodyku TMZM „Mieleckie Zapiski” i almanachu „Z podr\u00f3\u017cy na wyspy s\u0142owa”. Jest wsp\u00f3\u0142autorem wydawnictwa 55 lat Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu, <\/em>Mielec 2019. Prowadzi strony internetowe TMZM, Mieleckiej Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d, miejscowo\u015bci Wola Mielecka ko\u0142o Mielca, Amatorskiej Ligi Pi\u0142ki Siatkowej, Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku i Towarzystwa \u015apiewaczego „Melodia”. Jego pasjami tw\u00f3rczymi s\u0105 tak\u017ce fotografia cyfrowa i grafika komputerowa. Zaprojektowa\u0142 wiele plakat\u00f3w, zaprosze\u0144 i prezentacji. Swoje prace eksponowa\u0142 na wystawach zbiorowych organizowanych przez Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu, Wojew\u00f3dzki Dom Kultury w Rzeszowie, Gminny O\u015brodek Kultury i Sportu w Chorzelowie ko\u0142o Mielca i Nadle\u015bnictwo Tuszyma ko\u0142o Mielca. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Honorowym Odznaczeniem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Podkarpackiego ZPN, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 50-lecia TMZM i Medalem „Zas\u0142u\u017cony dla Szko\u0142y”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/widelka_tadeusz.jpg\")
WIDE\u0141KA TADEUSZ<\/strong>, urodzony10 IX 1944 r. w Bochni, syn Jana i Emilii. Studiowa\u0142 na Politechnice Warszawskiej (kierunek: samoloty i \u015bmig\u0142owce) i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po studiach z nakazu pracy przyby\u0142 do mieleckiej WSK i zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym (p\u00f3\u017aniej OBR SK). By\u0142 m.in. konstruktorem prowadz\u0105cym samolotu PZL M24 Dromader. Zmar\u0142 3 VI 1985 r. Spoczywa na cmentarzu w Bochni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiech-malgorzata.jpg\")
WIECH MA\u0141GORZATA (z domu SERAFIN)<\/strong>, urodzona 1 I 1975 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zdzis\u0142awa i El\u017cbiety z domu Skiba. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1994 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Edukacji Artystycznej (w zakresie sztuk plastycznych) WSP w Rzeszowie i w 2001 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 1999 r. pracuje jako nauczyciel plastyki w r\u00f3\u017cnych szko\u0142ach na terenie powiatu mieleckiego. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie nauczania zintegrowanego na Uniwersytecie Rzeszowskim (2003) i w zakresie architektury wn\u0119trz w Szkole Progress (2009). Poza prac\u0105 w szko\u0142ach (plastyka, nauczanie zintegrowane), od 2010 r. jest instruktorem warsztat\u00f3w plastycznych i r\u0119kodzie\u0142a w Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na w\u0142asn\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107, g\u0142\u00f3wnie malarstwo sztalugowe i rysunek. Nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera oraz do Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego przy Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu. Uczestniczy\u0142a w wystawach zbiorowych obu stowarzysze\u0144 w kraju i poza jego granicami (Francja). Wystawia\u0142a swoje prace tak\u017ce indywidualnie, m.in. w SCK w Mielcu i GOK w Grochowem, powiat mielecki. Jest animatorem Akademii Kreatywno\u015bci \u2013 projektu, kt\u00f3ry ma na celu propagowanie r\u0119kodzie\u0142a artystycznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wieczerzak_bronislaw.jpg\")
WIECZERZAK BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 VIII 1902 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, syn Bronis\u0142awa i Karoliny z domu Kie\u0142b. W dniu 15 V 1919 r., w wieku niespe\u0142na 18 lat, za pisemn\u0105 zgod\u0105 matki zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i prawdopodobnie uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie mi\u0119dzywojennym s\u0142u\u017cy\u0142 jako podoficer w 17 Pu\u0142ku Piechoty 24 PAL w Jaros\u0142awiu. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in.: radiotelegraficzny (Przemy\u015bl, 1925), telefoniczny (Przemy\u015bl, 1926) i doskonalenia podoficer\u00f3w zawodowych pluton\u00f3w \u0142\u0105czno\u015bci (Zegrze, 1928). Przebywa\u0142 na wielu poligonach, m.in. w Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim i Krzeczewicach ko\u0142o Kowla. Wybuch II wojny \u015bwiatowej zasta\u0142 go w Obozie \u0106wicze\u0144 w D\u0119bie ko\u0142o Tarnobrzega. Losy wojenne rzuci\u0142y go na W\u0119gry, gdzie od 29 IX 1939 r. do 6 VIII 1940 r. przebywa\u0142 w wojskowym obozie dla internowanych w Tornanadaska, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do kraju. W czasie okupacji hitlerowskiej bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach konspiracyjnych, prawdopodobnie w ZWZ-AK, ale dzia\u0142alno\u015b\u0107 t\u0119 utrzymywa\u0142 w tajemnicy, tak\u017ce przed najbli\u017csz\u0105 rodzin\u0105, aby nie nara\u017ca\u0107 jej na niebezpiecze\u0144stwo. W 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i bra\u0142 udzia\u0142 w walkach nad Odr\u0105 i Nys\u0105. Po wojnie pozosta\u0142 w wojsku i bra\u0142 udzia\u0142 w odbudowie poligonu w D\u0119bie ko\u0142o Tarnobrzega. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: zarz\u0105dzaj\u0105cego poligonem (1,5 roku), pirotechnika (4 lata), komendanta obs\u0142ugi poligonu (1,5 roku) i oficera kierunkowego ds. broni pancernej. Mimo kompetentnej i sumiennej s\u0142u\u017cby, w pierwszych powojennych latach by\u0142 wielokrotnie przes\u0142uchiwany, gdy\u017c podejrzewano go o dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Armii Krajowej. W Obozie \u0106wicze\u0144 (poligonie) w D\u0119bie s\u0142u\u017cy\u0142 do przej\u015bcia do rezerwy w dniu 13 XI 1961 r. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana rezerwy. Przez wiele lat nale\u017ca\u0142 do Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego. Od 1962 r. mieszka\u0142 w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d (1938), Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem Za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142 4 VI 1965 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wieczerzak-Maciej-1-216x300.jpg\")
WIECZERZAK MACIEJ SEBASTIAN<\/strong>, urodzony 20 I 1986 r. w Mielcu, syn Romana i Danuty z domu Kolanko. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2005 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Sztuki (kierunek: edukacja plastyczna w zakresie sztuk plastycznych) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2010 r. uzyska\u0142\u00a0 dyplom z wyr\u00f3\u017cnieniem oraz tytu\u0142 magistra w pracowni malarstwa profesora Stanis\u0142awa Bia\u0142og\u0142owicza. W czasie studi\u00f3w by\u0142 prezesem ko\u0142a artystyczno-naukowego RAZEM przy Wydziale Sztuki UR i w tej roli by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Og\u00f3lnopolskiego II Biennale Granice Rysunku w Rzeszowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako grafik-projektant w firmie Elrob w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki (2010-2011). W latach 2011-2014 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Domem Aukcyjnym Abbey House w Warszawie. Od 2014 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 niezale\u017cn\u0105 pracowni\u0119 artystyczn\u0105 EFANT TERRIBLE w Mielcu. Zajmowa\u0142 si\u0119 malarstwem, grafik\u0105, projektowaniem i designem. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 symbolik\u0105 popkultury w najbardziej interesuj\u0105cych go tematach \u2013 seksualno\u015bci i \u015bmierci. Stworzy\u0142 oko\u0142o 300 obraz\u00f3w, kilkana\u015bcie rze\u017ab, trzy instalacje artystyczne, kilkadziesi\u0105t grafik oraz setki rysunk\u00f3w i szkic\u00f3w. Jego prace by\u0142y wielokrotnie pokazywane na krajowych i mi\u0119dzynarodowych wystawach, m.in. w renomowanej Saatchi Gallery w Londynie. Uwa\u017cano go za jednego z najlepiej zapowiadaj\u0105cych si\u0119 polskich tw\u00f3rc\u00f3w m\u0142odego pokolenia. Z du\u017cym powodzeniem projektowa\u0142 tkaniny, dodatki i akcesoria dla \u015bwiata mody. Jego projekty wykorzystywa\u0142y m.in. polskie marki \u2013 m. in. La Millou i Marthu. By\u0142 laureatem Podkarpackiej Nagrody Mody 2014 r. oraz zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142em Projektanta Roku 2014. O jego tw\u00f3rczo\u015bci pisa\u0142y m.in. The Guardian, Financial Times, Newsweek Polska, Gazeta Wyborcza i Gazeta Polska. Wystawy indywidualne: *2009 r. \u2013 No Name Exhibition (Galeria Schody, Warszawa), Maciej Wieczerzak, Malarstwo (Kawiarnia Galeria DESSA, BWA Rzesz\u00f3w); *2012 r. \u2013 Malarstwo (Galeria Fibak, Warszawa); *2013 r. \u2013 Horror Vacui (SH Studio Warszawa), Libertines (Stara Drukarnia, Warszawa); *2014 r. \u2013 Libertines (Abbey House Gallery, Warszawa), POST(P)OP (Galeria Pastu\u0142a, Por\u0119by Kupie\u0144skie oraz CSW \u201eSolvay\u201d, Krak\u00f3w); *2015 r. \u2013 POST(P)OP (BWA Galeria Sanocka, Sanok; Galeria DK SCK Mielec), Candy Shop (SH Studio, Warszawa), Paintings (Studio 4 pi\u0119tro, Warszawa), Jolly Roger (Arnaud Rogez Galerie, Bruksela). Wybrane wystawy zbiorowe: *2003 r. \u2013 Mielec; *2006 r. \u2013 Mielec; *2007 r. \u2013 Warszawa, Rzesz\u00f3w, Stalowa Wola; *2008 r. \u2013 Rzesz\u00f3w, Krak\u00f3w (2), Toru\u0144, Tarn\u00f3w, Tallinn (Estonia), Stalowa Wola; 2009 r. \u2013 Rzesz\u00f3w, Presz\u00f3w (S\u0142owacja), Hadle Szklarskie, Stalowa Wola; *2010 r. \u2013 Rzesz\u00f3w (3), Londyn (Wielka Brytania); *2013 r. \u2013 Polish Art. Now, Abbey House, Saatchi Gallery, Londyn, P\u0142ock, Rzesz\u00f3w, Mielec; *2014 r. \u2013 Rzesz\u00f3w; *2015 r. \u2013 Rzesz\u00f3w (3), Krak\u00f3w, Warszawa, Tillburg (Holandia). Wa\u017cniejsze nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia: Nagroda Prezydenta Miasta Rzeszowa \u201eM\u0142ode Talenty 2007\u201d, Wyr\u00f3\u017cnienie I stopnia w Konkursie \u201eAutoportret\u201d (2007), Muzeum Regionalne w Stalowej Woli; Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego (2009-2010), Wyr\u00f3\u017cnienie Rektora ASP w Krakowie na I Podkarpackim Festiwalu Sztuk \u201eWsch\u00f3d sztuki sztuka Wschodu\u201d w Rzeszowie (2010 r.) Zmar\u0142 5 XII 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Wystawy Post Mortem: *2016 r. \u2013 Rzesz\u00f3w (3), Lille (Francja); *2017 r. \u2013 Rzesz\u00f3w; *2018 r. \u2013 Pary\u017c (Francja), Nowy S\u0105cz, Rzesz\u00f3w (2), Warszawa; *2023 r. – DK SCK Mielec. W 2018 r. Pa\u0144stwowa Wy\u017csza Szko\u0142a Zawodowa w Nowym S\u0105czu i Uniwersytet Rzeszowski wyda\u0142y publikacj\u0119 w ramach Mi\u0119dzynarodowego Projektu Artystycznego „WARHOL.POP KONTEKSTY. 30 lat p\u00f3\u017aniej”, w kt\u00f3rej jeden z rozdzia\u0142\u00f3w po\u015bwi\u0119cony jest Maciejowi Wieczerzakowi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wieczorek-robert.jpg\")
WIECZOREK ROBERT<\/strong>, urodzony 5 V 1966 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Mys\u0142ek. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1985 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 p\u0142ywanie i pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w FKS Stal Mielec. Studiowa\u0142 na Wydziale Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i w 1990 r. uzyska\u0142 tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego i trenera p\u0142ywania II klasy. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (2004 r.). Od 1990 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego, a od 2000 r. jest tak\u017ce trenerem p\u0142ywania w Mi\u0119dzyszkolnym Klubie Sportowym \u201eIKAR\u201d Mielec. Kilku jego podopiecznych plasowa\u0142o si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce krajowej w kategorii 11 lat, a Maksymilian Cerlich w rankingu og\u00f3lnopolskim w 2012 r. by\u0142 drugi w\u015br\u00f3d zawodnik\u00f3w w kat. 12 lat na 100 metr\u00f3w stylem zmiennym. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w stowarzyszeniach. W latach 2007-2009 by\u0142 prezesem Stowarzyszenia Przyjaci\u00f3\u0142 Francji dzia\u0142aj\u0105cego przy Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu. Od 2008 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego w Rzeszowie i wiceprezesem do spraw sportowych. Ponadto od 2008 r. przewodniczy\u0142 Radzie Trener\u00f3w Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego. W 2011 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Mi\u0119dzyszkolnego Klubu Sportowego \u201eIKAR\u201d Mielec. W 2016 r. i 2021 r. zosta\u0142 \u00a0wybrany na prezesa Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego (kadencja 2016-2020 i 2021 \u2013 2024). Ponadto w 2021 r. zosta\u0142 wybrany na cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego na kadencj\u0119 2021-2024. Pozostawa\u0142 przy tym prezesem UKS Ikar Mielec i trenerem w tym klubie. Jego wychowankowie zdobyli szereg medali mistrzostw Polski w swoich kategoriach wiekowych. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego, Nagrod\u0105 Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego i Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wielgus_jan.jpg\")
WIELGUS JAN<\/strong>, urodzony 28 I 1913 r. w Drzenkowicach ko\u0142o Opatowa, syn Franciszka i Zofii z domu Majchrzyk. Absolwent Gimnazjum w Opatowie. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie uko\u0144czy\u0142 w 1939 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W czasie II wojny \u015bwiatowej i w latach 1945-1951 pracowa\u0142 jako lekarz w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. W 1951 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku ordynatora Oddzia\u0142u Wewn\u0119trznego Szpitala Powiatowego. W 1952 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem nowo utworzonej Przychodni Przyzak\u0142adowej WSK Mielec, kt\u00f3r\u0105 zorganizowa\u0142 od podstaw. Uzyska\u0142 specjalizacje z zakresu medycyny przemys\u0142owej i chor\u00f3b wewn\u0119trznych. Ponadto prowadzi\u0142 prywatny gabinet lekarski. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. W 1978 r., po 26 latach kierowania Przemys\u0142ow\u0105 S\u0142u\u017cb\u0105 Zdrowia WSK Mielec, przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 18 VII 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiewiora_aniela.jpg\")
WIEWI\u00d3RA ANIELA (z domu GORAJ)<\/strong>, urodzona 14 II 1937 r. w S\u0105spowie, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Wiktorii z domu Kaczmarczyk. Absolwentka Liceum Pedagogicznego nr 2 w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1955 r. Na podstawie nakazu rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w Ko\u017amicach Wielkich, a od 1956 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i z powodu braku wolnych etat\u00f3w przesz\u0142a w stan pozas\u0142u\u017cbowy. Do zawodu powr\u00f3ci\u0142a w 1960 r., podejmuj\u0105c prac\u0119 w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu jako nauczyciel nauczania pocz\u0105tkowego, a p\u00f3\u017aniej matematyki. W latach 1973-1985 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora tej plac\u00f3wki. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Matematyki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1977 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra matematyki. W 1986 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 5 i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 1992 r. W 1993 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142a m.in. przewodnicz\u0105c\u0105 mi\u0119dzyszkolnego zespo\u0142u samokszta\u0142ceniowego nauczycieli matematyki z mieleckich szk\u00f3\u0142, kierownikiem i wyk\u0142adowc\u0105 kursu przygotowuj\u0105cego nauczycieli matematyki do wdra\u017cania nowego programu, kierownikiem szkole\u0144 w ramach pedagogizacji rodzic\u00f3w, opiekunem dzieci romskich, kuratorem spo\u0142ecznym dzieci z rodzin zast\u0119pczych i dzieci z rodzin patologicznych oraz cz\u0142onkiem komisji wyborczych w r\u00f3\u017cnego rodzaju wyborach. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d. Zmar\u0142a 16 IX 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiecek_tadeusz.jpg\")
WI\u0118CEK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 10 IX 1947 r. w Kolbuszowej, syn Stanis\u0142awa i Stefanii z domu Proczek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (obecnie II LO im. M. Kopernika) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1971-1974 pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego w Szkole Podstawowej w Padwi Narodowej, pow. mielecki, a w latach 1974-1979 uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W 1979 r. powierzono mu funkcj\u0119 sekretarza KZ PZPR w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w 1980 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy nauczycielskiej w ZST w Mielcu. Od 1982 r. do 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d. W 1991 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych i jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego pracowa\u0142 do emerytury w 2003 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiktor-stanisl_.jpg\")
WIKTOR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 IX 1941 r. w Gliniku ko\u0142o Ropczyc, syn J\u00f3zefa i Agaty z domu Ksi\u0105\u017cek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r. Nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim (Oddzia\u0142 Stomatologiczny) Akademii Medycznej w Zabrzu Rokitnicy i w 1965 r. uzyska\u0142 dyplom lekarza stomatologa. W latach 1965-1976 pracowa\u0142 w Wiejskim O\u015brodku Zdrowia w Nied\u017awiadzie ko\u0142o D\u0119bicy. W 1976 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Przemys\u0142owym Zespole Opieki Zdrowotnej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci WSK (1999) i likwidacji PZOZ podpisa\u0142 dwuletni kontrakt z Podkarpack\u0105 Kas\u0105 Chorych na prac\u0119 w Przychodni Przemys\u0142owej. Od 2000 r. pracuje w O\u015brodku Zdrowia w Gaw\u0142uszowicach (powiat mielecki). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1977 r. prowadzi we w\u0142asnym domu gabinet stomatologiczny i od wielu lat w nag\u0142ych przypadkach b\u00f3lu z\u0119b\u00f3w pe\u0142ni funkcj\u0119 pogotowia stomatologicznego. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilczynska_barbara.jpg\")
WILCZY\u0143SKA BARBARA (z domu LUBACZ)<\/strong>, urodzona 26 VI 1952 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Genowefy z domu Maziarz. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1971 r. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 II stopnia w Rzeszowie oraz studia na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: wychowanie muzyczne) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Kielcach, uzyskuj\u0105c w 1977 r. tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 IX 1977 r. w Zbiorczej Szkole Gminnej w Wadowicach G\u00f3rnych jako nauczyciel muzyki. Od 16 VIII 1978 r. do 31 VIII 1980 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Artystycznego M\u0142odzie\u017cowego Domu Kultury w D\u0119bicy. Od 1 IX 1980 r. powr\u00f3ci\u0142a do pracy w Mielcu i by\u0142a kolejno: nauczycielem muzyki w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika (1980-1982), nauczycielem klasy akordeonu w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. (1980-1981), nauczycielem muzyki w Szkole Podstawowej nr 8 i p\u00f3\u017aniej w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 (od 1981), dyrektorem i nauczycielem Towarzystwa Ognisk Artystycznych Rzesz\u00f3w Oddzia\u0142 Mielec (1988-1989) i nauczycielem klasy wiolonczeli w PSM I i II stopnia (1991-1996). Ponadto w 2000 r. za\u0142o\u017cy\u0142a umuzykalniaj\u0105c\u0105 prywatn\u0105 Szk\u00f3\u0142k\u0119 Muzyczn\u0105 \u201ePozytywka\u201d (jest jej dyrektorem i nauczycielem). Szk\u00f3\u0142ka prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 w kilku punktach (Mielec, Krak\u00f3w). Od 2003 r. prowadzi\u0142a rytmik\u0119 i zespo\u0142y artystyczne w szko\u0142ach podstawowych w Rudzie, \u0141\u0105czkach Brzeskich i D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej, a od 2004 r. by\u0142a nauczycielem muzyki w Szkole Mistrzostwa Sportowego im. G. Laty w Mielcu. W 2006 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale jeszcze kolejny rok szkolny pracowa\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Szkole Podstawowej nr 11 z Oddzia\u0142ami Integracyjnymi im. Jana Paw\u0142a II w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 mieleckiego \u015brodowiska. Gra na wiolonczeli w orkiestrze Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d (od 1980 r.). Prowadzi\u0142a zespo\u0142y muzyczne i taneczne z r\u00f3\u017cnymi grupami wiekowymi (m.in. Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu \u201ePloteczka\u201d SP nr 8). W latach 80. prowadzi\u0142a ch\u00f3r ko\u015bcielny przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. W latach 1990-1998 gra\u0142a na wiolonczeli w mieleckim kwartecie \u201eDivertimento\u201d. Re\u017cyserowa\u0142a okazjonalne spektakle, m.in. w mieleckim SCK. Wsp\u00f3\u0142pracuje ze stowarzyszeniami i organizacjami spo\u0142ecznymi, m.in. Towarzystwem \u015apiewaczym \u201eMelodia\u201d, ZHP i PCK w zakresie przygotowania i organizacji imprez artystycznych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrodami lokalnych w\u0142adz samorz\u0105dowych i szkolnych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilczynski_andrzej.jpg\")
WILCZY\u0143SKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 23 I 1913 r. w Rudzie ko\u0142o Radomy\u015bla Wielkiego, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa Wilka i Marii z domu Misztura. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1935 r. R\u00f3wnocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 gra\u0107 na skrzypcach i gra\u0142 w orkiestrze gimnazjalnej. \u015apiewa\u0142 tak\u017ce w ch\u00f3rze \u201eMelodia\u201d. Po maturze pracowa\u0142 dorywczo i przygrywa\u0142 na r\u00f3\u017cnych imprezach. Od 20 IX 1935 r. do 19 IX 1936 r. odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 83 pu\u0142ku piechoty. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w gospodarstwie w Rudzie. Od 1945 r. by\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 wst\u0119pny kurs pedagogiczny, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w Brniu Osuchowskim. Jeszcze tego samego roku zosta\u0142 kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej w Czajkowej i pracowa\u0142 tam 4 lata. Po uko\u0144czeniu centralnego kursu dla kierownik\u00f3w szk\u00f3\u0142 (Inowroc\u0142aw, 1953) obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Borowej i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1957 r. W roku szkolnym 1957\/1958 by\u0142 nauczycielem w Szkole Podstawowej w Wojkowie. W wymienionych szko\u0142ach zak\u0142ada\u0142 i prowadzi\u0142 zespo\u0142y artystyczne, kt\u00f3re zdobywa\u0142y wyr\u00f3\u017cnienia w konkursach i wyst\u0119powa\u0142y na imprezach \u015brodowiskowych. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studium muzyczne w Kro\u015bnie. W latach 1958-1964 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu jako nauczyciel \u015bpiewu i prowadzi\u0142 z du\u017cym powodzeniem zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1958 r. gra\u0142 w orkiestrze ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i w miejscowej kapeli ludowej, a tak\u017ce pracowa\u0142 na niepe\u0142nym etacie w Spo\u0142ecznym Ognisku Muzycznym w klasie skrzypiec. W 1965 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Pa\u0144stwowego Ogniska Muzycznego w Mielcu, a w 1966 r. tak\u017ce dyrektorem Spo\u0142ecznego Ogniska Muzycznego. W 1971 r., po przekszta\u0142ceniu POM w Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia, pozosta\u0142 przy funkcji dyrektora SOM i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1982 r. Przy POM i SOM zorganizowa\u0142 zespo\u0142y artystyczne. R\u00f3wnocze\u015bnie, jako wielki mi\u0142o\u015bnik folkloru ziemi mieleckiej, prowadzi\u0142 ludowe zespo\u0142y artystyczne w Wadowicach G\u00f3rnych, Radomy\u015blu Wielkim, Wojs\u0142awiu i Rz\u0119dzianowicach, a ponadto w mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201ePok\u00f3j\u201d. Z wymienionymi zespo\u0142ami wyst\u0119powa\u0142 wielokrotnie na uroczysto\u015bciach i imprezach lokalnych, a tak\u017ce uczestniczy\u0142 w wojew\u00f3dzkich i og\u00f3lnopolskich przegl\u0105dach, zdobywaj\u0105c nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia. Nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i pod jego auspicjami za\u0142o\u017cy\u0142 kapel\u0119 ludow\u0105, wykonuj\u0105c\u0105 utwory z regionu mieleckiego. W latach 80. opracowa\u0142 muzycznie pie\u015bni, przy\u015bpiewki i melodie ludowe, kt\u00f3re przez kilkadziesi\u0105t lat spisywa\u0142 w r\u00f3\u017cnych miejscowo\u015bciach powiatu mieleckiego. Zbiorek tych utwor\u00f3w pod tytu\u0142em\u00a0Hej dana\u015b moja dana<\/em> zosta\u0142 wydany przez TMZM w 1993 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. Zmar\u0142 27 VI 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilczynski_kazimierz.jpg\")
WILCZY\u0143SKI KAZIMIERZ PIOTR<\/strong>, urodzony 13 VII 1948 r. w Ziempniowie, pow. mielecki, syn Andrzeja i Rozalii z domu S\u0142aby. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. Od 1966 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d jako laborant \u2013 chemik (do 1968 r.), metalurg (do 1970 r.), technolog (do 1972 r.), inspektor bhp (do 1978 r.), kierownik wydawalni przyrz\u0105d\u00f3w (do 1979 r.) i kierownik planowania (do 1985 r.). W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS (kierunek: organizacja i zarz\u0105dzanie przemys\u0142em \u2013 zarz\u0105dzanie przedsi\u0119biorstwem przemys\u0142owym). Od 1985 r. do 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 spo\u0142ecznego inspektora pracy przedsi\u0119biorstwa i kierowa\u0142 komisj\u0105 zak\u0142adowych spo\u0142ecznych inspektor\u00f3w pracy oraz ponad 100-osobow\u0105 grup\u0105 spo\u0142ecznych inspektor\u00f3w pracy. By\u0142 tak\u017ce przewodnicz\u0105cym zak\u0142adowej komisji ds. warunk\u00f3w pracy. Od 1999 r. jest specjalist\u0105 ds. bhp w kilku mieleckich firmach (PF COBI S.A., Piekarnia i Cukiernia Ewa i Stanis\u0142aw Konieczny i Metyanex Jan Przygoda) oraz wykonuje zlecenia dla firm z zakresu zarz\u0105dzania bhp i zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105 w przemy\u015ble spo\u017cywczym HACCP. W 2006 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w WZIS Rzesz\u00f3w w zakresie zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem i higien\u0105 pracy. Od lat szkolnych wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1960\u20131964 by\u0142 cz\u0142onkiem ZHP, przybocznym i dru\u017cynowym, a w latach 1964-1972 dzia\u0142a\u0142 w ZZ ZMS przy WSK Mielec jako cz\u0142onek zarz\u0105du zak\u0142adowego i przewodnicz\u0105cy ko\u0142a w Pionie G\u0142\u00f3wnego Metalurga. W latach 60. by\u0142 cz\u0142onkiem Teatru ZDK (m.in. gra\u0142 w sztuce \u201eBallada polska\u201d B. Drozdowskiego) i ch\u00f3ru ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Od 1972 r. do 2007 r. udziela\u0142 si\u0119 jako cz\u0142onek Komitetu Osiedlowego i p\u00f3\u017aniej Rady Osiedla J. Kili\u0144skiego, a od 1978 r. do 2002 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du miejskiego Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej. W latach 1997-2007 dzia\u0142a\u0142 w Wojew\u00f3dzkiej Komisji Ochrony Pracy przy Okr\u0119gowym Inspektoracie Pracy PIP w Rzeszowie, a od 1999 r. do 2007 r. by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Rejonowego (Powiatowego) w Mielcu i przewodnicz\u0105cym Rady \u0141awniczej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Obronnego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LOP i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PZW.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilczynski-marek-ordynator.jpg\")
WILCZY\u0143SKI MAREK<\/strong>, urodzony 22 V 1960 r. w Stalowej Woli, syn Mieczys\u0142awa i Anieli z domu Martyna. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Czarnieckiego w Nisku, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. W tym czasie nale\u017ca\u0142 do ZHP i by\u0142 cz\u0142onkiem dru\u017cyny wodnej ze stopniem sternika. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1986 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. Po studiach odby\u0142 praktyki i sta\u017ce w Szpitalach Rejonowych w Nisku i Stalowej Woli. Od 1987 r. pracowa\u0142 w Oddziale Chirurgii Og\u00f3lnej w Szpitalu Rejonowym w Stalowej Woli. W 1991 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji, a w 1996 r. II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu chirurgii og\u00f3lnej. W latach 1999-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Przychodni Specjalistycznej nr 2 w Stalowej Woli. Od 2007 r. do 2011 r. pracowa\u0142 w Klinice Chirurgii Naczyniowej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. W 2010 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 z chirurgii naczyniowej. W styczniu 2012 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu jako ordynator i organizator nowo utworzonego Oddzia\u0142u Chirurgii Naczyniowej i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2016 r. Nale\u017cy do organizacji lekarskich: Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej, Polskiego Towarzystwa Angliologicznego i Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego oraz Izb Lekarskich. Uczestniczy w sympozjach oraz zjazdach krajowych i zagranicznych z zakresu chirurgii naczyniowej. W swym dorobku naukowym ma szereg publikacji z zakresu chirurgii naczyniowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilk-aleksander.jpg\")
WILK ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 1 XII 1926 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Jana i Anny z domu Fel\u0105g. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach gimnazjalnych i w 1943 r. \u00a0zda\u0142 egzamin z kl. I w Mielcu. W pa\u017adzierniku 1943 r. zosta\u0142 aresztowany i skierowany na prace przymusowe do Niemiec. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec z transportu i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W szkole w Zaborczu zda\u0142 egzamin z programu II klasy. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, od wrze\u015bnia 1944 r. podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum w Mielcu i zda\u0142 tzw. ma\u0142\u0105 matur\u0119. W roku szkolnym 1946\/1947 uczy\u0142 w jednoklasowej szkole w Szyd\u0142owcu ko\u0142o Mielca i wielokrotnie udziela\u0142 pomocy Wojciechowi Lisowi i innym \u201e\u017co\u0142nierzom wykl\u0119tym\u201d. Od roku szkolnego 1947\/1948 uczy\u0142 w Zabrniu, pow. mielecki. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Liceum Pedagogiczne w Przemy\u015blu i zda\u0142 matur\u0119, a w 1962 r. uko\u0144czy\u0142 zaocznie \u00a0Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 geografia) w Rzeszowie. W latach 1957-1961 by\u0142 nauczycielem w Szkole Podstawowej w Janowcu. Przed rokiem szkolnym 1961\/1962 zosta\u0142 mianowany kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie. Doprowadzi\u0142 do wybudowania nowego budynku szkolnego (1966 r.) i unowocze\u015bnienia jego wyposa\u017cenia. Dzi\u0119ki jego staraniom rozpocz\u0119to elektryfikacj\u0119 Rudy oraz wybudowano Dom Nauczyciela. W 1974 r. by\u0142 s\u0142uchaczem Nauczycielskiego Uniwersytetu Radiowo-Telewizyjnego, zorganizowanego przez Instytut Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Rzeszowie, a w 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze w zakresie geografii w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Krakowie. W 1983 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie. Dzia\u0142a\u0142 aktywnie w Oddziale ZNP w Mielcu, a po likwidacji powiatu mieleckiego – w Radomy\u015blu Wielkim. Trzykrotnie wybierano go do Rady Narodowej Miasta i Gminy Radomy\u015bl Wielki (1978-1982, 1984-1988, 1988-1990) i przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1986 r. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w uroczysto\u015bci nadania Szkole Podstawowej w Rudzie imienia J\u00f3zefa Gorlacha i wsp\u00f3\u0142autorem okoliczno\u015bciowego wydawnictwa\u00a0J\u00f3zef Gorlach \u2013 Patron Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie<\/em>. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP oraz Nagrod\u0105 Stopnia Drugiego Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142 14 X 2003 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Rudzie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilk_andrzej.jpg\")
WILK ANDRZEJ TOMASZ<\/strong>, urodzony 14 XI 1964 r. w Krakowie, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Bednarz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Skawinie, matur\u0119 zda\u0142 w 1983 r. Studiowa\u0142 geografi\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i w 1988 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra geografii. W latach 1988-2000 by\u0142 nauczycielem geografii w Szkole Podstawowej nr 9 im. W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d w Mielcu, a ponadto w latach 1998-2000 uczy\u0142 informatyki w tej\u017ce szkole. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie informatyki na Politechnice Warszawskiej w Warszawie. Od IV do IX 2000 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Gminnego Zespo\u0142u Ekonomiczno-Administracyjnego Szk\u00f3\u0142 w Borowej. Przed rokiem szkolnym 2000\/2001 mianowano go dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 9 im. W. Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d w Mielcu i nadal pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119. Ponadto jest nauczycielem informatyki. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 na Uniwersytecie Rzeszowskim. Ponadto w latach 2000-2005 uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in.: kurs kwalifikacyjny dla o\u015bwiatowej kadry kierowniczej z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w ODN w Rzeszowie Oddzia\u0142 w Tarnobrzegu (2000), \u201eMierzenie jako\u015bci pracy szko\u0142y\u201d (2001), \u201eInternet i multimedia w procesie nauczania i uczenia si\u0119\u201d (2001), \u201eDiagnoza sytuacji dziecka trudnego\u201d (2002) i \u201eJak opracowa\u0107 i wdro\u017cy\u0107 system zapewnienia jako\u015bci pracy szko\u0142y\u201d (2005). Od 1990 r. nale\u017cy do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Po roku szkolnym 2019\/2020, w kt\u00f3rym zako\u0144czy\u0142a si\u0119 jego kolejna kadencja dyrektorska, zrezygnowa\u0142 z ubiegania si\u0119 o nast\u0119pn\u0105 kadencj\u0119 i od 1 IX 2020 r. przeszed\u0142 na etat nauczycielski w Szkole Podstawowej nr 9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilk-dorota.jpg\")
WILK DOROTA<\/strong>, urodzona 28 IV 1988 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Olgi z domu Soja. Absolwentka V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2007 r. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w KPSK Stal Mielec i od sezonu 2005\/2006 do ko\u0144ca sezonu 2007\/2008 wyst\u0119powa\u0142a w ekstraklasowej dru\u017cynie Stali na pozycji rozgrywaj\u0105cej. W sezonie 2008\/2009 zasili\u0142a zesp\u00f3\u0142 Sz\u00f3stki Bi\u0142goraj, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i w Stali gra\u0142a do ko\u0144ca sezonu 2010\/2011. By\u0142a jedn\u0105 z wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 zawodniczek, m.in. wybierano j\u0105 na MVP meczu (najbardziej warto\u015bciowa zawodniczka) oraz do 10. Najpopularniejszych Sportowc\u00f3w Mielca w plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d. By\u0142a powo\u0142ywana do narodowej kadry B. W 2011 r. wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w XXVI Letniej Universjadzie w Shenzhen (Chiny), gdzie reprezentacja Polski wywalczy\u0142a 5. miejsce. Od sezonu 2011\/2012 gra\u0142a w ekstraklasowym zespole Atom Trefl Sopot i dwukrotnie przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Polski (2012, 2013) oraz wej\u015bcia do fina\u0142u Pucharu Polski (2013). W 2013 r. zosta\u0142a powo\u0142ana do kadry narodowej i przed sezonem 2013\/2014 przesz\u0142a do Aluprofu Bielsko-Bia\u0142a i w tym zespole gra\u0142a do ko\u0144ca sezonu 2014\/2015. W sezonie 2015\/2016 gra\u0142a w PGNiG Pi\u0142a, w sezonie 2016\/2017 w zespole Polski Cukier Muszynianka Enea Muszyna, a w rozgrywkach 2017\/2018 ponownie w Pile, ale w dru\u017cynie o zmienionej nazwie – Enea PTPS Pi\u0142a. We wszystkich wymienionych zespo\u0142ach wyst\u0119powa\u0142a jako rozgrywaj\u0105ca.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wilk-Jacek-225x300.jpg\")
WILK JACEK J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 31 VIII 1977 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Ciecho\u0144. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1997 r. Studiowa\u0142: na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Tarnowie (licencjat w 2000 r.); na kierunku ekonomia w Akademii Ekonomicznej w Krakowie (magister w 2002 r.); w Szkole G\u0142\u00f3wnej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie \u2013 wycena nieruchomo\u015bci (studia podyplomowe w 2003 r.) i na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki \u2013 kierunek: in\u017cynieria mechaniczna i materia\u0142owa (in\u017cynier w 2014 r.). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu jako referent sta\u017cysta (2004-2005). Od 2005 r. pracuje w firmie Kirchhoff Polska Sp. z o.o. w Mielcu. Zajmowa\u0142 kolejno stanowiska: operatora zgrzewarek (2005-2006), asystenta ds. planowania i produkcji narz\u0119dzi (2006-2008), specjalisty ds. planowania i produkcji narz\u0119dzi (2008-2012) i mistrza narz\u0119dziowni (2012-2017), a od 2014 r. jest starszym mistrzem narz\u0119dziowni. Od VII 2004 r. jest czynnym Honorowym Dawc\u0105 Krwi, zrzeszonym w Klubie HDK PCK Kirchhoff Polska. Wed\u0142ug stanu na 30 I 2022 r. odda\u0142 31,4 l krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eHonorowy Dawca Krwi \u2013 Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wilk-jan-edward.jpg\")
WILK JAN EDWARD<\/strong>, urodzony10 VI 1956 r. w Zag\u00f3rzu, pow. przeworski, syn Tadeusza i Marii z domu Ha\u0142ys. Absolwent Technikum Drogowo-Geodezyjnego w Jaros\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Pracowa\u0142 w Rzeszowskim Biurze Geodezji i Teren\u00f3w Rolnych w Rzeszowie (1976-1980), Rejonowym Oddziale tego Biura w Mielcu (1981-1990) oraz Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Rzeszowie (1991-1998). W 1999 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Powiatowego O\u015brodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Geodezji i Gospodarki Przestrzennej (kierunek \u2013 geodezja i szacowanie nieruchomo\u015bci) Uniwersytetu Warmi\u0144sko-Mazurskiego w Olsztynie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 2011 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Wydzia\u0142u Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w Mielcu. Nale\u017cy do Stowarzyszenia Geodet\u00f3w Polskich.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wilk-Pawel-191x300.jpg\")
WILK PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 5 IV 1984 r. w Mielcu, syn Adama i Olgi z domu Soja. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w Stali Mielec i klubowi temu jest wierny do dzi\u015b. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w grze na prawym skrzydle. Do I sk\u0142adu Stali, kt\u00f3ra gra\u0142a w I lidze (drugi szczebel rozgrywek), wszed\u0142 w 2004 r. W 2006 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu Stali do ekstraklasy. Po jednym sezonie w najwy\u017cszej klasie rozgrywkowej mielczanie zostali zdegradowani do I ligi, ale ju\u017c w nast\u0119pnym sezonie awansowali ponownie do ekstraklasy. Zn\u00f3w zagrali jeden sezon i spadli do I ligi. Po sezonie 2009\/2010 Stal po raz trzeci awansowa\u0142a do ekstraklasy, w czym spory udzia\u0142 mia\u0142 P. Wilk. W sezonie 2011\/2012 zdoby\u0142 41 goli i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Stal br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski. W kolejnych sezonach pobytu Stali w ekstraklasie (Superlidze) by\u0142 jednym z jej podstawowych zawodnik\u00f3w, a w sezonie 2016\/2017 by\u0142 nawet najlepszym strzelcem w dru\u017cynie (28 mecz\u00f3w, 112 goli). Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c w meczach pucharowych Stali: Challange Cup, Pucharze EHF i Pucharze Polski. Po 25. latach gry w Stali Mielec zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105 podczas XI Memoria\u0142u im. Antoniego Wery\u0144skiego, rozgrywanego 12-13 VIII 2023 r. ju\u017c w nowej hali sportowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/winiarz_michal.jpg\")
WINIARZ MICHA\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 31 VIII 1919 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki. Ucz\u0119szcza\u0142 go Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie do liceum w Tarnowie i w 1937 r. zda\u0142 matur\u0119. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1942 r. i 9 VIII przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. (Wydarzenie to zbieg\u0142o si\u0119 z aresztowaniem rektora WSD ks. Romana Sitki.) W latach 1942-1958 pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Wierzchos\u0142awice, Olesno, Por\u0105bka Uszewska i Tarn\u00f3w \u2013 Matki Bo\u017cej Fatimskiej. 5 VII 1958 r. obj\u0105\u0142 probostwo w nowo utworzonej parafii w Trzcianie, pow. mielecki. Zorganizowa\u0142 parafi\u0119, doprowadzi\u0142 do wybudowania ko\u015bcio\u0142a p.w. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Wniebowzi\u0119tej, plebanii i cmentarza. W znacz\u0105cy spos\u00f3b wp\u0142yn\u0105\u0142 na integracj\u0119 \u015brodowiska i jego rozw\u00f3j duchowy. W 1974 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 Kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci i wszed\u0142 w sk\u0142ad Familii Papieskiej w Tarnowie. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z mieleckimi parafiami. Z dniem 30 VIII 1994 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i jako rezydent pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej. Wkr\u00f3tce potem z w\u0142asnej inicjatywy wyjecha\u0142 do pracy misyjnej na Bia\u0142orusi i w parafii Plusy Witebskie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza do 2002 r. Tam w 2001 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 Kanonika Honorowego Witebskiej Kapitu\u0142y Katedralnej. W latach 2002-2004 rezydowa\u0142 w Trzcianie, a od 2004 r. mieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Zmar\u0142 18 I 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Trzcianie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/winiarz_monika.jpg\")
WINIARZ MONIKA (z domu MALI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 18 X 1930 r. w Przec\u0142awiu, pow. mielecki, c\u00f3rka Micha\u0142a i Pauliny z Zacharskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1951 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1951 r. w Szkole Podstawowej w Przec\u0142awiu jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego. Uczy\u0142a te\u017c w tamtejszej szkole wieczorowej dla doros\u0142ych. Prowadzi\u0142a dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105 i opiekowa\u0142a si\u0119 Ko\u0142em Gospody\u0144 Wiejskich. Przez dwie kadencje by\u0142a radn\u0105 Gminnej Rady Narodowej w Przec\u0142awiu i przewodniczy\u0142a Komisji Kulturalno-O\u015bwiatowej GRN. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142a dwuletni zaoczny kurs bibliotekarski w Warszawie i uzyska\u0142a dyplom bibliotekarki szkolnej, a w 1957 r. uko\u0144czy\u0142a zaoczne Studium Nauczycielskie w Olsztynie (kierunek: filologia polska). W latach 1964-1971 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Maliniu. Prowadzi\u0142a te\u017c wieczorow\u0105 szko\u0142\u0119 dla pracuj\u0105cych. Przez jedn\u0105 kadencj\u0119 by\u0142a radn\u0105 GRN w Chorzelowie i przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Kulturalno-O\u015bwiatowej GRN. By\u0142a organizatorem zaj\u0119\u0107 kulturalno-o\u015bwiatowych w \u015bwietlicy gromadzkiej. W 1971 r. przenios\u0142a si\u0119 do Szko\u0142y Podstawowej nr 6 w Mielcu i uczy\u0142a j\u0119zyka polskiego do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a zaoczne Wy\u017csze Studium Zawodowe w zakresie bibliotekoznawstwa w IKNiBO w Krakowie. Przez kilkana\u015bcie lat by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 pedagogicznych konferencji rejonowych. Przygotowywa\u0142a referaty i prelekcje, prowadzi\u0142a lekcje pokazowe z j\u0119zyka polskiego, przygotowywa\u0142a z powodzeniem m\u0142odzie\u017c do konkurs\u00f3w j\u0119zyka polskiego. Przez wiele lat wyje\u017cd\u017ca\u0142a z m\u0142odzie\u017c\u0105 na kolonie i zimowiska, pe\u0142ni\u0105c funkcje kierownika pedagogicznego lub wychowawcy. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP w Mielcu jako sekretarz oraz udziela\u0142a si\u0119 w Klubach Seniora \u201eZ\u0142ota Jesie\u0144\u201d i \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznak\u0105 \u201eZa 50-letni\u0105 Przynale\u017cno\u015b\u0107 do ZNP\u201d. Zmar\u0142a 2 V 2019 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/winnicki_zbigniew.jpg\")
WINNICKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 11 IV 1926 r. w Grz\u0119sce ko\u0142o Przeworska. W 1943 r. uko\u0144czy\u0142 Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 \u015alusarsko-Mechaniczn\u0105 w Rzeszowie i zosta\u0142 skierowany do przymusowej pracy do fabryki narz\u0119dzi w Krakowie, gdzie by\u0142 tokarzem. W lipcu 1944 r. uda\u0142o mu si\u0119 zbiec i powr\u00f3ci\u0107 do rodzinnego domu. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 na stacji PKP w Rog\u00f3\u017anie. W 1946 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum Humanistyczne w \u0141a\u0144cucie i zda\u0142 matur\u0119, po czym wyjecha\u0142 do Wroc\u0142awia. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w in\u017cynierskich na Wydziale Mechanicznym (Sekcja Lotnicza) Politechniki Wroc\u0142awskiej (1949) zatrudniony zosta\u0142 jako asystent w katedrze aerodynamiki PW i w Wieczorowej Szkole In\u017cynierskiej NOT. R\u00f3wnocze\u015bnie sam studiowa\u0142 i w 1952 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra w dziedzinie budowy samolot\u00f3w, a wkr\u00f3tce potem nakaz pracy w WSK Mielec. Pocz\u0105tkowo by\u0142 nadmistrzem w Wydziale 52, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako starszy in\u017cynier pomiarowy, kierownik sekcji i in\u017cynier obliczeniowy. Z dniem 1 I 1962 r. powierzono mu stanowisko kierownika Dzia\u0142u Pr\u00f3b w Locie. R\u00f3wnocze\u015bnie w 1953 r. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w reaktywowanie Aeroklubu Mieleckiego i w latach 1953-1956 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego przewodnicz\u0105cego, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 kierownikiem sekcji szybowcowej, spo\u0142ecznym instruktorem szybowcowym, skarbnikiem i cz\u0142onkiem s\u0105du kole\u017ce\u0144skiego. Podj\u0105\u0142 te\u017c trud nauki pilota\u017cu, zdobywaj\u0105c kolejno: III klas\u0119 pilota szybowcowego (1955), III klas\u0119 pilota samolotowego (1956), II klas\u0119 pilota samolotowego (1957) i uprawnienia szybowcowego pilota do\u015bwiadczalnego (1959). Jako pierwszy w AM uzyska\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105 (1959). Uczestniczy\u0142 w III Og\u00f3lnopolskim Konkursie Akrobacji Szybowcowej w Gda\u0144sku (23-28 VIII 1959) i zdoby\u0142 6. miejsce. Od 1959 r. pracowa\u0142 tak\u017ce jako pilot oblatywacz szybowcowy. Oblatywa\u0142 m.in. M-3 \u201ePliszka\u201d, M-3 \u201ePliszka 60\u201d, M-3A \u201ePliszka \u2013bis\u201d. Lata\u0142 tak\u017ce na Aero Ae-45 \u2013 samolocie dyspozycyjnym WSK Mielec. \u0141\u0105cznie wylata\u0142 415 godzin na szybowcach i oko\u0142o 300 godzin na samolotach. Zgin\u0105\u0142 tragicznie (wraz z \u017con\u0105 Aleksandr\u0105) 18 VII 1964 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/winter_zbigniew.jpg\")
WINTER ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 VII 1929 r. w Kazimierzu G\u00f3rniczym ko\u0142o Sosnowca, syn Jana Tadeusza i J\u00f3zefy z domu Warot. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Mechaniczne w Maczkach ko\u0142o Sosnowca. 17 IX 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako \u015blusarz na wydziale \u015blusarsko-spawalniczym. Dobre wyniki w pracy zawodowej oraz uko\u0144czenie Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1953 r. sprawi\u0142y, \u017ce w latach 1952-1965 awansowano go kolejno \u00a0na stanowiska: mistrza, nadmistrza i starszego mistrza. W 1965 r. zosta\u0142 mianowany wydzia\u0142owym kierownikiem zmianowym i na tym stanowisku pracowa\u0142 do 1968 r. W 1966 r. otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na cz\u0142onka Pa\u0144stwowej Komisji Egzaminacyjnej przy O\u015brodku Szkolenia Zawodowego w WSK Mielec. 1 IV 1968 r. powo\u0142ano go na stanowisko kierownika wydzia\u0142u 41. W 1972 r. powierzono mu kierownictwo OTVT (produkcja transmisyjnych woz\u00f3w telewizyjnych). Od 1976 r do 1982 r. kierowa\u0142 Oddzia\u0142em Oprzyrz\u0105dowania na Wydziale 18 (OBR). W tym czasie uko\u0144czy\u0142 m.in. kurs III stopnia \u201eOrganizacja i zarz\u0105dzanie dla mistrz\u00f3w\u201d. W 1978 r. Pa\u0144stwowa Komisja Egzaminacyjna przyzna\u0142a mu tytu\u0142 mistrza dyplomowanego. W 1982 r. zosta\u0142 ponownie kierownikiem zmianowym w OBR i na tym stanowisku pracowa\u0142 do emerytury w 1990 r. W 1983 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie \u015blusarz maszynowy. W czasie pracy zawodowej wielokrotnie opracowywa\u0142 wnioski racjonalizatorskie, kt\u00f3re po wdro\u017ceniu przynios\u0142y wymierne oszcz\u0119dno\u015bci. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c autorem koncepcji tworzenia oddzia\u0142\u00f3w w wydzia\u0142ach i tzw. gniazd produkcyjnych. Nale\u017ca\u0142 do SIMP, NOT i KTiR. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Lotniczego\u201d i Jubileuszow\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201eStal\u201d Mielec. 31 X 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. 29 V 2001 r. wraz z \u017con\u0105 Wand\u0105 otrzyma\u0142 Medal \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d. Zmar\u0142 12 IV 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wippel_antoni.jpg\")
WIPPEL ANTONI<\/strong>, urodzony w 1907 r. w Lipniku. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec. W 1940 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem wydzielonej grupy dywersyjno-sabota\u017cowej Zwi\u0105zku Odwetu na terenie fabryki. Wykona\u0142 dla potrzeb konspiracji stacj\u0119 nadawczo-odbiorcz\u0105, dzi\u0119ki kt\u00f3rej utrzymywano kontakt z innymi o\u015brodkami konspiracyjnymi. W listopadzie 1942 r. zosta\u0142 aresztowany i wywieziony do hitlerowskiego obozu zag\u0142ady w O\u015bwi\u0119cimiu i tam zosta\u0142 zamordowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiszynska-danuta.jpg\")
WISZY\u0143SKA DANUTA (z domu WYPAR\u0141O)<\/strong>, urodzona 17 V 1960 r. w Borowej, powiat mielecki, c\u00f3rka Kazimierza i Marii z domu Brzychcy. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1979 r. W latach 1980-1990 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Ostrowach Tuszowskich jako nauczyciel nauczania pocz\u0105tkowego i wychowania przedszkolnego, a ponadto w 1982 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Wychowania Przedszkolnego w \u0141a\u0144cucie. Od roku szkolnego 1990\/1991 podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Mielcu, pocz\u0105tkowo w Szkole Podstawowej nr 13 i Przedszkolu Miejskim nr 20 (1992-1997), a nast\u0119pnie w Przedszkolu Miejskim nr 2 (od 1997 r.). Studiowa\u0142a na Wydziale Pedagogicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie (kierunek \u2013 pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna) i w 1999 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki, a w 2004 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie w o\u015bwiacie). W 2005 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Od 1 IX 2008 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 2 w Mielcu przy ul. Lwowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wiszynski-bogdan-jan.jpg\")
WISZY\u0143SKI BOGDAN JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 V 1957 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z Lubli\u0144skich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra socjologii religii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1982 r. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach rzymskokatolickich w Dobrkowie (1982-1984), \u015bw. Heleny w Nowym S\u0105czu (1984-1986), D\u0105browie Tarnowskiej (1986-1990), Lubzinie (1990-1994) i Str\u00f3\u017cach (1994-2001). W 2001 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Czyrnej, a w 2007 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w Stasi\u00f3wce i tam prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105. W latach 2003-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapelana Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Gminie Krynica, a od 2007 r. by\u0142 kapelanem OSP w Gminie D\u0119bica. Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zowym i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. W 2023 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca, gdzie zosta\u0142 rezydentem w parafii pw. Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wisniewska_malek_anna.jpg\")
WI\u015aNIEWSKA\u2013MA\u0141EK ANNA (z domu KORCZY\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 20 VII 1957 r. w Stalowej Woli, c\u00f3rka Janusza i Zofii z domu Uba. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Stalowej Woli, matur\u0119 zda\u0142a w 1976 r. Studia na Wydziale Lekarskim (Oddzia\u0142 Stomatologiczny) Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1983 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza stomatologii. W latach 1983-1992 pracowa\u0142a w Przychodni nr 3 i Liceum Medycznym w Mielcu, a ponadto w O\u015brodku Zdrowia w Czerminie. W 1991 r. uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia. Od 1991 r. prowadzi\u0142a gabinet stomatologiczny w ramach sp\u00f3\u0142ki cywilnej \u201eEUROBOX\u201d. W lutym 1995 r. otrzyma\u0142a certyfikat terapeuty programu Simontona w zakresie pomocy dla pacjent\u00f3w chorych na nowotwory i wielokrotnie uczestniczy\u0142a jako terapeutka w og\u00f3lnopolskich warsztatach simontonowskich. W 1997 r. otworzy\u0142a w\u0142asny gabinet stomatologiczny, pocz\u0105tkowo przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci, a od stycznia 1998 r. w pawilonie przy ul. K. Pu\u0142askiego. W 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie poradnictwa i pomocy psychologicznej w Instytucie Psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Temat pracy podyplomowej: \u201eZastosowanie element\u00f3w racjonalnej terapii zachowa\u0144 Maultsby\u2019ego w zwalczaniu stres\u00f3w u pacjent\u00f3w stomatologicznych\u201d. W 2005 r., jako pierwsza w Mielcu, zorganizowa\u0142a seri\u0119 spotka\u0144 pt. \u201eRacjonalna terapia zachowa\u0144\u201d. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Dysfunkcji Narz\u0105du \u017bucia.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wisniewski-Jacek-224x300.gif\")
WI\u015aNIEWSKI JACEK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 4 VIII 1976 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Marii z domu Dziekan. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 w FKS Stal Mielec. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 2001 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego w specjalizacji gimnastyka korekcyjna i kompensacyjna. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 \u00a0nauczycielem w Szkole Podstawowej w Wampierzowie (1998-2000) i Gimnazjum w Wadowicach G\u00f3rnych (1999-2001). Od 2001 r. pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 w dru\u017cynie siatk\u00f3wki \u00a0AZS WSP Rzesz\u00f3w, a po studiach zasili\u0142 zesp\u00f3\u0142 Piasta Wadowice G\u00f3rne (III liga). Prac\u0119 trenera pi\u0142ki siatkowej rozpocz\u0105\u0142 w 1998 r. w KPSK Stal Mielec, a od 2001 r. by\u0142 asystentem trener\u00f3w: Marka Bernata, Krzysztofa Leszczy\u0144skiego i Jerzego Skrobeckiego, prowadz\u0105cych zesp\u00f3\u0142 Stali w Plus Lidze Kobiet (ekstraklasie) do 2003 r. W sezonie 2003\/2004, jako asystent Jerzego Matlaka, przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia III miejsca i br\u0105zowych medali mistrzostw Polski. Tak\u017ce w 2004 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w AWF Gda\u0144sk i otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera pi\u0142ki siatkowej II klasy. Od 21 X 2005 r. do ko\u0144ca sezonu 2006\/2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 I trenera KPSK Stal Mielec, zajmuj\u0105c z dru\u017cyn\u0105 dwukrotnie VIII miejsce. W sezonie 2009\/2010 prowadzi\u0142 m\u0119sk\u0105 dru\u017cyn\u0119 B\u0142\u0119kitnych Ropczyce. W sezonie 2010\/2011 zosta\u0142 asystentem Adama Grabowskiego, pierwszego trenera ekstraklasowej dru\u017cyny \u017ce\u0144skiej , a 30 XII 2011 r. decyzj\u0105 zarz\u0105du klubu zast\u0105pi\u0142 na stanowisku pierwszego trenera – Adama Grabowskiego i mimo bardzo trudnej sytuacji klubu prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 do ko\u0144ca sezonu 2011\/2012 (spadek z ekstraklasy). W 2011 r. uko\u0144czy\u0142 studium podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. Od wrze\u015bnia 2012 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu, a od 2016 r. by\u0142 dyrektorem tego\u017c Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142. By\u0142 tak\u017ce prezesem UKS Orlik w Mielcu oraz zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego komisji rewizyjnej Powiatowego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. tytu\u0142em „Trenera Roku 2006 w Mielcu” w Plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d oraz tytu\u0142em „Trenera Roku Powiatu Ropczyckiego w 2009 r.” W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. w II turze zosta\u0142 wybrany na prezydenta miasta Mielca na kadencj\u0119 2018-2023. Jest tak\u017ce delegatem Gminy Miejskiej Mielec do Zgromadzenia Og\u00f3lnego Zwi\u0105zku Miast Polskich. W czasie Zgromadzenia Og\u00f3lnego ZMP w Poznaniu (5-6 III 2019 r.) wybrano go do zarz\u0105du VIII kadencji ZMP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 100-lecia PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wisniewski_jerzy.jpg\")
WI\u015aNIEWSKI JERZY JAN<\/strong>, urodzony 13 I 1935 r. w Przemy\u015blu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Banat. Studiowa\u0142 na Wydziale Weterynaryjnym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i w 1961 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Sta\u017c wst\u0119pny odby\u0142 w Powiatowym Zak\u0142adzie Weterynarii w Mielcu (1961-1962), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowiskach: kierownika Zak\u0142adu Leczniczego dla Zwierz\u0105t w Przec\u0142awiu (1962-1963), kierownika Przychodni dla Zwierz\u0105t w Ja\u015blanach (1963-1966), ordynatora Przychodni dla Zwierz\u0105t w Mielcu (1966-1972), kierownika Lecznicy dla Zwierz\u0105t w Mielcu (1973-1982), kierownika Wojew\u00f3dzkiego Zak\u0142adu Weterynarii w Rzeszowie Oddzia\u0142 Rejonowy w Mielcu (1982\u20131990), kierownika Rejonowego Zak\u0142adu Weterynarii w Mielcu (1990-1998) i kierownika Powiatowego Zak\u0142adu Weterynarii w Mielcu (1999). Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j s\u0142u\u017cby weterynaryjnej w Mielcu i regionie. Wychowa\u0142 wielu m\u0142odych lekarzy weterynarii. W 1999 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej oraz odznakami: \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Weterynaryjnej\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zrzeszenia Lekarzy Weterynarii. Zmar\u0142 16 I 2007 r. Spoczywa na cmentarzu w miejscowo\u015bci ko\u0142o Torunia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wisniewski_witold.jpg\")
WI\u015aNIEWSKI WITOLD<\/strong>, urodzony 20 IX 1956 r. w Stalowej Woli, syn Jerzego i Adeli. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Stalowej Woli, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego \u0141ukasiewicza w zakresie mechaniki (specjalno\u015b\u0107 \u2013 lotnictwo, specjalizacja \u2013 samoloty) i w 1980 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Od 1 V 1980 r. do 30 IV 1983 r. pracowa\u0142 w O\u015brodku Szkolenia Personelu Lotniczego w Rzeszowie, a od 2 V 1983 r. w WSK PZL-Mielec jako technolog na Wydziale 57, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa wyszkolenia Aeroklubu Mieleckiego. Odby\u0142 te\u017c s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w WOSL w D\u0119blinie, gdzie prowadzi\u0142 zaj\u0119cia jako instruktor lotniczy. W 1987 r. powr\u00f3ci\u0142 na Wydzia\u0142 57 WSK Mielec i oblatywa\u0142 samoloty jako pilot do\u015bwiadczalny. Zainteresowanie samolotami przejawia\u0142 od lat szkolnych, pocz\u0105tkowo jako modelarz. Od 1971 r. \u2013 jako cz\u0142onek Aeroklubu Stalowolskiego \u2013 rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 latania na szybowcach. Licencj\u0119 pilota szybowcowego otrzyma\u0142 4 I 1974 r. Nale\u017ca\u0142 do Aeroklubu Stalowa Wola (1 X 1971 \u2013 24 V 1983 r.) i Aeroklubu Mielec (od 1 VI 1983 r.). W 1976 r. uzyska\u0142 III klas\u0119 i br\u0105zow\u0105 odznak\u0119 pilota samolotowego sportowego, w 1978 r. \u2013 II klas\u0119 i srebrn\u0105 odznak\u0119 oraz w 1983 r. \u2013 I klas\u0119 i z\u0142ot\u0105 odznak\u0119. Uzyska\u0142 licencj\u0119 zawodow\u0105 pilota samolotowego, a nast\u0119pnie r\u00f3\u017cnego rodzaju kwalifikacje pilota\u017cowe, m.in. do wykonywania lot\u00f3w wg przyrz\u0105d\u00f3w IFR oraz do lot\u00f3w po\u0142\u0105czonych z gaszeniem po\u017car\u00f3w. Zdoby\u0142 uprawnienia instruktora samolotowego II klasy, a nast\u0119pnie I klasy. W 1987 r. otrzyma\u0142 uprawnienia pilota do\u015bwiadczalnego II klasy. Lata\u0142 na szybowcach: Czapla, Bocian, Mucha 100A, Mucha Standard, Pirat, Foka, Foka 5, Cobra, Jantar i Jantar ST3 (391 lot\u00f3w, 403 godz. i 17 min.), zdoby\u0142 z\u0142ot\u0105 odznak\u0119 szybowcow\u0105 z trzema diamentami. Na samolotach: Zlin 526F, PZL-101 \u201eGawron\u201d, PZL-104 \u201eWilga\u201d, Jak 12M, Zlin 42M, An-2, PZL 110 \u201eKoliber\u201d, M-18 \u201eDromader\u201d, Cessna TU-206, Zlin -142, M-21 \u201eDromader Mini\u201d, PZL 104 \u201eWilga 80\u201d, Zlin 526 AFS \u201eSpecial\u201d. Zlin 50, M-20 \u201eMewa\u201d i An-28 wykona\u0142 5 358 lot\u00f3w (2 105 godz. i 36 min.). Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego w D\u0119bicy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Aeroklubu PRL i Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. Zgin\u0105\u0142 w katastrofie samolotu M-18 \u201eDromader\u201d, w czasie oblotu 29 XI 1988 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_andrzej.jpg\")
WITEK ANDRZEJ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 III 1945 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Ludwiki z domu Mazur. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. W latach 1964-1991 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, m.in. jako kierownik Oddzia\u0142u Rekreacji (1989-1991). Od 1959 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 w FKS Stal Mielec. Jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 zawodnik zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski junior\u00f3w w 1961 r. i zagra\u0142 m.in. w meczach z NRD i Rumuni\u0105. Od 1963 r. do 1976 r. wyst\u0119powa\u0142 jako rozgrywaj\u0105cy w I dru\u017cynie senior\u00f3w Stali, graj\u0105cej w I i II lidze. Nale\u017ca\u0142 do najsilniejszych punkt\u00f3w zespo\u0142u i przyczyni\u0142 si\u0119 do jego najwi\u0119kszych sukces\u00f3w, m.in. dwukrotnego zdobycia Pucharu CRZZ (1969, 1971) i 4. miejsca w I lidze (1972\/1973). W 1976 r. zako\u0144czy\u0142 zawodnicz\u0105 karier\u0119 wyczynow\u0105 oraz uko\u0144czy\u0142 studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (specjalizacja sportowa) z tytu\u0142ami magistra i trenera II klasy pi\u0142ki siatkowej. W 1991 r. prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z grupami m\u0142odzie\u017cowymi sekcji pi\u0142ki siatkowej Stali Mielec. Od roku szkolnego 1992\/1993 pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2008 r., a nast\u0119pnie do 2010 r. pracowa\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Witek-Elzbieta-1-214x300.jpg\")
WITEK EL\u017bBIETA (z domu WO\u0141OWIEC), \u017bONA AUTORA NINIEJSZEJ ENCYKLOPEDII<\/strong>, urodzona 19 XI 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Zofii ze \u015awiderskich. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1973 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i ZHP, pe\u0142ni\u0105c m.in. funkcj\u0119 dru\u017cynowej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1974 r. w RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu jako bibliotekarz (1974-1982). W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Policealne Studium Bibliotekarskie w Warszawie (filia w Rzeszowie), a nast\u0119pnie podj\u0119\u0142a studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1982 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. W latach 1982-1987 by\u0142a nauczycielem-bibliotekarzem w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu, a od 1 IX 1987 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego. Uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne w O\u015brodku Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie (1989 r.) oraz podyplomowe studia wy\u017csze w zakresie filologii polskiej na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie z tytu\u0142em licencjata (1998 r.). Bra\u0142a udzia\u0142 w wielu kursach, warsztatach, konferencjach metodycznych i szkoleniach z zakresu nauczania j\u0119zyka polskiego. W 2000 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela mianowanego, a w 2003 r. nauczyciela dyplomowanego. By\u0142a egzaminatorem egzaminu z zakresu przedmiot\u00f3w humanistycznych w gimnazjum, a od 2019 r. jest egzaminatorem z zakresu egzaminu \u00f3smoklasisty z j\u0119zyka polskiego.\u00a0 Jej uczniowie wielokrotnie zdobywali tytu\u0142y laureata lub finalisty konkurs\u00f3w og\u00f3lnopolskich (literackich i recytatorskich) oraz wojew\u00f3dzkich, m.in. konkursu przedmiotowego z j\u0119zyka polskiego. Za\u0142o\u017cy\u0142a i przez szereg lat sprawowa\u0142a opiek\u0119 nad szkoln\u0105 gazetk\u0105 \u201eNowinki z Jedynki\u201d. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem (z Iren\u0105 Wywrock\u0105) konkursu wiedzy mitologicznej \u201eBal Grek\u00f3w i Rzymian\u201d oraz konkursu wiedzy o ba\u015bni \u201eBal u Kr\u00f3lowej \u015aniegu\u201d, a tak\u017ce inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem I Mi\u0119dzyszkolnej Minilisty Przeboj\u00f3w. Za\u0142o\u017cy\u0142a i prowadzi\u0142a (z m\u0119\u017cem J\u00f3zefem, autorem niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d) szkolny Zesp\u00f3\u0142 Piosenki i Ruchu \u201eSmerfy\u201d, kt\u00f3ry odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w w przegl\u0105dach zespo\u0142\u00f3w artystycznych. By\u0142a wsp\u00f3\u0142autorem scenariusza i re\u017cyserem widowiska scenicznego \u201eWeso\u0142a szko\u0142a\u201d z okazji 110. rocznicy powstania Szko\u0142y Podstawowej nr 1 (2003 r.), autorem szkic\u00f3w monograficznych Szko\u0142a Podstawowa nr 1 im. prof. W. Szafera w Mielcu w latach 1893-1993, Mielec 1993<\/em>,\u00a0Szko\u0142a Podstawowa nr 1 im. prof. W. Szafera w Mielcu w latach 1893-2003, Mielec 2003\u00a0<\/em>oraz\u00a0<\/em>monografii\u00a0125 lat Szko\u0142y Podstawowej nr 1 im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu (1893-2018)<\/em>. Napisa\u0142a tak\u017ce scenariusz ba\u015bni\u00a0O R\u00f3\u017cowym i Czerwonym Kapturku<\/em>, kt\u00f3r\u0105 wystawia\u0142a z prowadzonym przez siebie szkolnym ko\u0142em teatralnym w szkole i poza ni\u0105. Pisa\u0142a artyku\u0142y na temat dzia\u0142alno\u015bci SP 1, kt\u00f3re zamieszczane by\u0142y w miejscowej prasie oraz na portalach internetowych. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w ZHP jako instruktor w stopniu podharcmistrza, w ch\u00f3rze mieszanym Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d oraz w jury r\u00f3\u017cnych konkurs\u00f3w, m.in. Turnieju Poetyckiego \u201eO Srebrne Pi\u00f3ro Prezydenta Miasta Mielca\u201d. Dokona\u0142a korekty wielu ksi\u0105\u017cek, m.in. niniejszej\u00a0Encyklopedii miasta Mielca.<\/em>\u00a0Od 2013 r. jest cz\u0142onkiem Teatru Rozmaito\u015bci przy SCK w Mielcu. Gra\u0142a w sztukach:\u00a0Dziewczyny z pomys\u0142em, <\/em>Damy i huzary<\/em>,\u00a0Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Wesele, O\u017cenek, Kr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia, Teatr Variete i Pigmalion. <\/em>Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera i cz\u0142onkiem S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego TMZM. Ponadto bierze udzia\u0142 w prezentacjach tomik\u00f3w poezji jako prezentuj\u0105ca utwory. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”, nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej w 2019 r., nagrodami Prezydenta Mielca oraz Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_eugeniusz.jpg\")
WITEK EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 28 XII 1925 r. w Rudniku nad Sanem, syn Franciszka i Marii. Do szko\u0142y powszechnej ucz\u0119szcza\u0142 w Maliniu, a nast\u0119pnie w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa w Maliniu. W jesieni 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i do ko\u0144ca 1945 r. odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Po powrocie podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum w Tuszowie Narodowym, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1949 r. zda\u0142 matur\u0119. Od wrze\u015bnia 1949 r. zosta\u0142 zatrudniony w tym\u017ce Liceum Pedagogicznym jako nauczyciel matematyki. Pracowa\u0142 do ko\u0144ca dzia\u0142alno\u015bci tej szko\u0142y (1970), a p\u00f3\u017aniej do 1987 r. by\u0142 nauczycielem matematyki w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu. Wychowa\u0142 wielu nauczycieli matematyki. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczno-polityczn\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i odznaczeniami resortowymi. Zgin\u0105\u0142 tragicznie 26 IX 1989 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Witek-Jolanta-217x300.jpg\")
WITEK JOLANTA APOLONIA<\/strong>, urodzona 18 VI 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Bibianny z domu G\u0142odzik. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1984 r. W latach 1984-1995 pracowa\u0142a w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu jako bibliotekarz, a nast\u0119pnie kustosz. W tym czasie studiowa\u0142a na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (kierunek \u2013 bibliotekoznawstwo i informacja naukowa) i w 1992 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce studia podyplomowe z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, Diecezjalne Studium Rodziny w Tarnowie, kurs dekoratorstwa w Krakowie oraz studia w Kolegium Katechetycznym przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie. W 1995 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu jako nauczyciel religii, a w nast\u0119pnym roku zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 jako katechetka i pracuje tam nadal. Ponadto od 2005 r. uczy religii w Niepublicznym Gimnazjum Mistrzostwa Sportowego im. Grzegorza Laty w Mielcu i od 2008 r. \u2013 w Szkole Podstawowej w Z\u0142otnikach. W latach 1998-2002 odby\u0142a studia doktoranckie i w 2002 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy:\u00a0Religijny wymiar osoby i poezji Romana Brandstaettera.<\/em>\u00a0W 2004 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 (WSGiZ w Mielcu), a w 2007 r. \u2013 studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki (WSP w \u0141odzi). Wyj\u0105tkowo wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142a cz\u0142onkiem redakcji \u201eFary Mieleckiej\u201d. Od 1998 r. jest cz\u0142onkiem Rady Parafialnej parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. W 2000 r. powierzono jej funkcj\u0119 redaktora naczelnego pisma parafialnego \u201eSpod znaku Ducha \u015awi\u0119tego\u201d i pe\u0142ni j\u0105 nadal, a ponadto do ka\u017cdego numeru pisze artyku\u0142y na tematy religijne. W 2000 r. za\u0142o\u017cy\u0142a grup\u0119 \u201eApostolatu Maryjnego\u201d i zosta\u0142a jej opiekunk\u0105. W 2003 r. utworzy\u0142a szkolny wolontariat m\u0142odzie\u017cowy, kt\u00f3ry aktywnie dzia\u0142a w szkole, parafii i \u015brodowisku. Jest wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 akcji charytatywnych. Przygotowuje z m\u0142odzie\u017c\u0105 programy artystyczne i religijne promuj\u0105ce warto\u015bci nieprzemijaj\u0105ce i prezentuje je w r\u00f3\u017cnych \u015brodowiskach. Jest opiekunk\u0105 m\u0142odzie\u017cy uczestnicz\u0105cej z powodzeniem (liczni laureaci i wyr\u00f3\u017cnieni) w konkursach recytatorskich, plastycznych, wiedzy religijnej i poezji \u015bpiewanej. Organizuje pielgrzymki dla m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych do r\u00f3\u017cnych sanktuari\u00f3w na terenie Polski. Jest cz\u0142onkiem redakcji naukowych publikacji \u201eStudi\u00f3w Tarnowskich\u201d (rocznik, wyd. \u201eBiblos\u201d Tarn\u00f3w), autork\u0105 tekst\u00f3w o tematyce religijnej i literackiej w prasie religijnej i ksi\u0105\u017ckach. Opracowa\u0142a antologi\u0119 poezji o Duchu \u015awi\u0119tym pt.\u00a0Duch przenika wszystko.<\/em>\u00a0Wykona\u0142a ilustracje do ksi\u0105\u017cki W\u0142adys\u0142awa Witka\u00a0Od Getsemani do Golgoty<\/em> oraz do szeregu innych publikacji. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Stowarzyszenia Brandstaetterolog\u00f3w w Poznaniu. Uczestniczy w og\u00f3lnopolskich sympozjach literackich, wielokrotnie jako prelegentka, m.in. w Toruniu, Szczawnie Zdroju, Warszawie i Cz\u0119stochowie. Wyg\u0142oszone referaty na tematy zwi\u0105zane z poezj\u0105 religijn\u0105 zosta\u0142y wydrukowane w materia\u0142ach z sympozj\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrod\u0105 za prac\u0119 literack\u0105 w og\u00f3lnopolskim konkursie na temat medytacji o r\u00f3\u017ca\u0144cu (Cz\u0119stochowa, 2003) i nagrod\u0105 biskupa tarnowskiego Wiktora Skworca za dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz Caritas (2008). Jest koordynatorem projektu \u201eSzko\u0142a odkrywania talent\u00f3w\u201d w ZSO nr 1. Uczestniczy\u0142a w og\u00f3lnopolskich konferencjach na temat pracy z uczniem zdolnym oraz Mi\u0119dzynarodowej Konferencji \u201eSystemowe strategie kszta\u0142cenia uczni\u00f3w zdolnych drog\u0105 edukacji ku przysz\u0142o\u015bci\u201d w Warszawie (10-20 X 2012 r.). By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 (razem z Barbar\u0105 Tutro i ks. W\u0142adys\u0142awem Burkiem, pod patronatem senatora RP W\u0142adys\u0142awa Ortyla), sesji popularnonaukowych : \u201eWarto\u015b\u0107 \u017cycia w nauczaniu papie\u017ca Jana Paw\u0142a II\u201d (2008 r.) i \u201eDziadkowie \u2013 skarb rodowy i narodowy\u201d (2010 r.) oraz wsp\u00f3\u0142autork\u0105 publikacji pod tym samym tytu\u0142em. Zaanga\u017cowana w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci na rzecz rodziny, m.in. III Diecezjalnego Marszu dla \u017bycia i Rodziny (Mielec 14 X 2012 r.) oraz publikacji na temat tego marszu, miejskiego konkursu plastycznego i wystawy pokonkursowej w DK SCK w Mielcu. Udziela si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej, m.in. anga\u017cuje m\u0142odzie\u017c w dzia\u0142ania Szkolnego Wolontariatu, pomaga w cyklicznych miejskich akcjach na rzecz Hospicjum Domowego w Mielcu (w ramach og\u00f3lnopolskiej akcji \u201ePola nadziei\u201d), wsp\u00f3\u0142pracuje z Domem Dziecka w Skopaniu, anga\u017cuje si\u0119 w prac\u0119 na rzecz misji (np. od lat prowadzi akcj\u0119 kol\u0119dnik\u00f3w misyjnych). Pod jej kierunkiem uczennice ze Szkolnego Wolontariatu ZSO nr 1 zakwalifikowa\u0142y si\u0119 w 2011 r. do obrad Sesji Sejmu Dzieci i M\u0142odzie\u017cy w Warszawie i uczestniczy\u0142y w pracach na temat wolontariatu. Organizuje cykliczne uczniowskie ekspozycje prac plastycznych o tematyce religijnej w ko\u015bciele Ducha \u015awi\u0119tego. Udziela si\u0119 te\u017c jako prelegentka, m.in. w 2011 r. wyg\u0142osi\u0142a wyk\u0142ad na Og\u00f3lnopolskiej Konferencji Naukowej na \u00a0Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na temat psalm\u00f3w R. Brandstaettera pt. \u201eDosi\u0119gn\u0105\u0107 Niewidzialnego\u201d. (Wyk\u0142ad zosta\u0142 opublikowany pod tym samym tytu\u0142em w ksi\u0105\u017cce Psalmy Romana Brandstaettera, Pozna\u0144 2011 r.). Wsp\u00f3\u0142pracuje z instytucjami i stowarzyszeniami, m.in. jest jurorem w cyklicznym Konkursie Poetyckim \u201eO Srebrne Pi\u00f3ro Prezydenta Miasta Mielca\u201d. W 2013 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe kwalifikacyjne w zakresie filozofii i etyki na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie. Jej podopieczni zdobyli szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Literackim o Witkacym, Og\u00f3lnopolskim Konkursie Muzycznym o b\u0142. Karolinie, Podkarpackim Konkursie Poezji Religijnej, Wojew\u00f3dzkim Konkursie Recytatorskim o \u017bo\u0142nierzach Wykl\u0119tych \u201eZawsze Wierni\u201d oraz konkursach powiatowych: \u201eBarwy mojej Ojczyzny\u201d i \u201eSacrum w poezji\u201d.\u00a0 Jest za\u0142o\u017cycielem i opiekunem Szkolnych Wolontariat\u00f3w. Jej grupy wolontariackie prowadz\u0105 aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywn\u0105 skierowan\u0105 do os\u00f3b potrzebuj\u0105cych pilnej pomocy (dzieci, senior\u00f3w i uchod\u017ac\u00f3w z Ukrainy), a tak\u017ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105. Pracuje spo\u0142ecznie w organizacjach rodzimej parafii pw. Ducha \u015awi\u0119tego. Jest m.in.: cz\u0142onkiem Rady Parafialnej i Parafialnego Zespo\u0142u Synodalnego, opiekunem Apostolatu Maryjnego, organizatorem autokarowych pielgrzymek na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 i innych sanktuari\u00f3w polskich oraz miejsc zwi\u0105zanych ze s\u0142ynnymi Polakami, organizatorem przedstawie\u0144, konkurs\u00f3w i imprez. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 Modlitewnika Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu \u201eDuchu \u015awi\u0119ty, przyjd\u017a, prosimy\u201d<\/em>, wydanego w 2021 r. z okazji 40-lecia parafii pw. Ducha \u015awi\u0119tego. Zosta\u0142a powo\u0142ana przez ks. biskupa tarnowskiego Andrzeja Je\u017ca na cz\u0142onka Komisji ds. Katechezy V Synodu Diecezji Tarnowskiej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Srebrnym Medalem Dei Regno Servire (\u201ew uznaniu zas\u0142ug w dziele budowania Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego w diecezji tarnowskiej \u2013 z podzi\u0119kowaniem za \u015bwiadectwo chrze\u015bcija\u0144skiego \u017cycia i apostolskiego zaanga\u017cowania\u201d), Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Caritas – Caritate Servire, tytu\u0142em \u201eNauczyciel wychowuj\u0105cy do warto\u015bci\u201d, nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty, nagrodami Prezydenta Miasta Mielca, Wyr\u00f3\u017cnieniami w kategorii: Wolontariusz Powiatu Mieleckiego\u00a0 podczas I i II Mieleckiej Galerii Wolontariatu (2022, 2023) oraz Statuetk\u0105 Starosty Powiatu Mieleckiego i Prezydenta Miasta Mielca w kategorii: Spo\u0142ecznik Roku 2023.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_kazimierz.jpg\")
WITEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 5 II 1949 r. w Zwi\u0119czycy, syn Karola i Anieli z domu Babiarz. Absolwent Technikum Melioracji Wodnych w Trzcianie ko\u0142o Rzeszowa z matur\u0105 w 1968 r. Studia wy\u017csze na Wydziale Melioracji Wodnych Akademii Rolniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera melioracji wodnych \u2013 specjalizacja: budownictwo wodne. W latach 1968-1970 pracowa\u0142 na stanowisku referenta w Wydziale Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. W 1975 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Rzeszowskiego Przedsi\u0119biorstwa Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych (RPRI) w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: in\u017cyniera budowy, kierownika obiektu, kierownika budowy i od 1980 r. kierownika Zespo\u0142u Bud\u00f3w (ZB) w Ropczycach, a nast\u0119pnie kierownika ZB w Mielcu. W tym okresie pracowa\u0142 przy uzbrajaniu teren\u00f3w w sieci wodno-kanalizacyjne i centralnego ogrzewania pod budownictwo mieszkaniowe na terenie Ropczyc, S\u0119dziszowa M\u0142p., Kolbuszowej, Tarnobrzega, Pustkowa i Mielca. Kierowa\u0142 budow\u0105 Stacji Uzdatniania Wody w Mielcu wraz z uj\u0119ciem brzegowym z rzeki Wis\u0142oki oraz ruroci\u0105gami wody surowej i uzdatnionej na terenie Mielca. Prowadzi\u0142 te\u017c prace uzbrojenia zewn\u0119trznego na terenie WSK Mielec, O\u015brodka Wypoczynkowego w Rzemieniu i przy budowie pasa startowego na lotnisku w Mielcu oraz na terenie Kopalni Jezi\u00f3rko (odwadnianie p\u00f3l g\u00f3rniczych) i przy budowie uj\u0119cia wody dla Tarnobrzega \u201eStudzieniec-II\u201d. W latach 1986-1990 pracowa\u0142 w CHZ Budimex Oddzia\u0142 w Rzeszowie, m.in. w Bratys\u0142awie na stanowisku kierownika Wielkiej Budowy w Dubnicy\/Vahom, Firmy Oponiarskiej Barum w Puchowie, i Polikliniki w Pieszczanach oraz w Pradze przy budowie Instytutu \u015awiat\u0142owod\u00f3w Tesla \u2013 Praga. Po powrocie do kraju w latach 1991-2003 ponownie pracowa\u0142 w RPRI w Rzeszowie na stanowisku kierownika Zespo\u0142u Bud\u00f3w, a od 1995 r. \u2013 dyrektora ZB. Kierowa\u0142 realizacj\u0105 uzbrojenia zewn\u0119trznego wodno-kanalizacyjnego na terenie Mielca, Kolbuszowej, Tarnowa oraz wielu gmin, m.in.: Przec\u0142aw, Borowa, Czermin, Nowa D\u0119ba, Szczucin i M\u0119drzech\u00f3w, budowami wielu lokalnych oczyszczalni \u015bciek\u00f3w i stacji uzdatniania w\u00f3d podziemnych. Prowadzi\u0142 tak\u017ce roboty przy rekultywacji wysypiska odpad\u00f3w komunalnych w Mielcu. Od 2003 r. pracuje w firmie SKANSKA S.A. Oddzia\u0142 Budownictwa Hydroin\u017cynieryjnego na stanowisku dyrektora kontrakt\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w realizacji Projektu PHARE \u201eAktywizacja teren\u00f3w g\u00f3rskich po\u0142o\u017conych wok\u00f3\u0142 \u015awi\u0119tokrzyskiego Parku Narodowego\u201d w Kielcach. Na terenie Mielca prowadzi\u0142 roboty budowlane w ramach Projektu ISPAAA \u201eUporz\u0105dkowanie systemu zbierania i oczyszczania \u015bciek\u00f3w w Mielcu\u201d. Od XII 2004 r. do XI 2006 r. realizowa\u0142 kontrakt: \u201eBudowa i modernizacja sieci kanalizacyjnej w Mielcu\u201d, a od IV 2006 r. realizowa\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 inwestycj\u0119 z zakresu ochrony \u015brodowiska w Mielcu \u2013 budow\u0119 oczyszczalni \u015bciek\u00f3w o przepustowo\u015bci 14 700 m3 na dob\u0119. Posiada uprawnienia w specjalno\u015bci konstrukcyjno-budowlanej, instalacyjno-in\u017cynieryjnej i ochrony \u015brodowiska do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta i kierownika budowy. Jest cz\u0142onkiem NOT oraz Polskiego Zwi\u0105zku In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Budownictwa. Odznaczony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PZITB oraz odznakami, a tak\u017ce wyr\u00f3\u017cniony w dziedzinie racjonalizacji. Pod jego kierownictwem uko\u0144czono budow\u0119 Oczyszczalni \u015aciek\u00f3w w Mielcu 29 IV 2008 r. (zgodnie z umow\u0105). W latach 2008-2010, w ramach Projektu ISPA \u201eUporz\u0105dkowanie systemu zbierania i oczyszczania \u015bciek\u00f3w w Mielcu\u201d, prowadzi\u0142 budow\u0119 kanalizacji sanitarnej osiedli Wojs\u0142aw i Rzoch\u00f3w, kanalizacji sanitarnej w ul. Nowej, uzbrojenia wodno-kanalizacyjnego w ul. S. Staszica i ul. Ko\u015bciuszki oraz budow\u0119 sieci kanalizacyjnej w Rynku. Nadzorowa\u0142 budow\u0119 \u00a0IV Strefy Ekonomicznej w gminie Kleszcz\u00f3w woj. \u0142\u00f3dzkie. Od 2010 r. pracowa\u0142 w SKANSKA na stanowisku dyrektora Zespo\u0142u Projekt\u00f3w, \u00a0realizuj\u0105c roboty budowlane na terenie woj. \u015bwi\u0119tokrzyskiego oraz woj. \u0142\u00f3dzkiego. Kierowa\u0142 robotami na terenie miasta \u0141odzi oraz w gminach Zel\u00f3w i Kleszcz\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w pracach \u201eProjektuj i Buduj\u201d (Design & Build ) jako Przedstawiciel Wykonawcy przy modernizacji Oczyszczalni \u015aciek\u00f3w w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim oraz Oczyszczalni \u015aciek\u00f3w \u00a0w Skar\u017cysku Kamiennej. Po zmianach organizacyjnych w SKANSKA SA, od marca 2012 r. pracowa\u0142 w Oddziale Budownictwa Og\u00f3lnego \u00a0w Kielcach i uczestniczy\u0142 w robotach og\u00f3lnobudowlanych budownictwa og\u00f3lnego i przemys\u0142owego na terenie wojew\u00f3dztw: \u015bwi\u0119tokrzyskiego, ma\u0142opolskiego i \u015bl\u0105skiego. W listopadzie 2013 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_stanislaw.jpg\")
WITEK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 2 VI 1917 r. w Maliniu, powiat mielecki, syn Piotra i Stefanii z Kolb\u00f3w. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie gimnazjum w Tarnowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1942 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w \u0141\u0119gu Tarnowskim, Radgoszczy, Gromniku, Otfinowie i Szczucinie. W 1950 r. powierzono mu administrowanie parafi\u0105 w Delastowicach, a w nast\u0119pnym roku zosta\u0142 jej proboszczem. W 1954 r. przeniesiono go do Turzy, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 administratora. 11 V 1961 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Lubzinie. Doprowadzi\u0142 do odrestaurowania ko\u015bcio\u0142a i zabudowa\u0144 parafialnych. Pe\u0142ni\u0142 funkcje notariusza i wicedziekana dekanatu ropczyckiego. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 28 I 1980 r. Spoczywa na cmentarzu w Lubzinie.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_stanislaw_ksiadz-.jpg\")
WITEK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 24 XII 1924 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Stefanii z Krzemie\u0144skich. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Gimnazjum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie. Dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako \u015blusarz w Flugzeugwerk Mielec. W 1944 r. zosta\u0142 z cz\u0119\u015bci\u0105 pracownik\u00f3w i urz\u0105dzeniami ewakuowany do kopalni soli w Wieliczce, gdzie pracowa\u0142 przez pewien czas. Po powrocie do Mielca zda\u0142 egzamin gimnazjalny (tzw. ma\u0142\u0105 matur\u0119) i w lutym 1945 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska. Po kr\u00f3tkiej s\u0142u\u017cbie w 2 Pu\u0142ku Piechoty w Przemy\u015blu skierowany zosta\u0142 do Oficerskiej Szko\u0142y Piechoty w Riazaniu, a nast\u0119pnie w Krakowie. W lipcu 1945 r. otrzyma\u0142 w Grunwaldzie stopie\u0144 podporucznika. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dow\u00f3dcy plutonu w tworzonej XVI Dywizji Piechoty, a nast\u0119pnie zosta\u0142 I pomocnikiem Szefa Sztabu 13 Kompanii III Oddzia\u0142u Wojsk Ochrony Pogranicza w Szczecinie. W 1946 r. zda\u0142 matur\u0119 w Pa\u0144stwowym Liceum dla Doros\u0142ych im. M. Konopnickiej w Szczecinie, otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika i zosta\u0142 odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi \u201eza wsp\u00f3\u0142udzia\u0142 w organizowaniu ochrony granic na odcinku pomorskim\u201d. W pa\u017adzierniku 1946 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 zdemobilizowany i podj\u0105\u0142 studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Po ich uko\u0144czeniu w 1951 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uzyska\u0142 tak\u017ce magisterium z zakresu biblistyki na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu (1951-1952), a nast\u0119pnie w Lubczy ko\u0142o Pilzna (1952-1953). Studia doktoranckie na Wydziale Teologicznym KUL uko\u0144czy\u0142 stopniem doktora w zakresie teologii moralnej, na podstawie rozprawy\u00a0Przyja\u017a\u0144 w \u015bwietle nauki \u015bw. Tomasza z Akwinu<\/em>. W latach 1957-1958 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 rektora Ni\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Od 1958 r. pracowa\u0142 jako profesor teologii moralnej i ascetycznej oraz ojciec duchowny w Arcybiskupim Seminarium Duchownym we Wroc\u0142awiu. W 1962 r. zosta\u0142 adiunktem przy Katedrze Teologii Moralnej Szczeg\u00f3\u0142owej KUL w Lublinie. W 1967 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy Natura pokory. Studium tomistyczne. 1 XII 1969 r. powo\u0142ano go na stanowisko docenta, a nast\u0119pnie powierzono kierownictwo Katedry Teologii Moralnej Szczeg\u00f3\u0142owej. W 1978 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego. Poczynaj\u0105c od 1969 r., odby\u0142 szereg podr\u00f3\u017cy zagranicznych, m.in. na zach\u00f3d Europy, do miejsc zwi\u0105zanych z \u017cyciem Jezusa Chrystusa oraz na Daleki Wsch\u00f3d i do Afryki P\u00f3\u0142nocnej. Pomocn\u0105 by\u0142a mu znajomo\u015b\u0107 wielu j\u0119zyk\u00f3w: \u0142aci\u0144skiego, greckiego, hebrajskiego, angielskiego i francuskiego (bieg\u0142a w mowie i pi\u015bmie) oraz niemieckiego, rosyjskiego i w\u0142oskiego (w zakresie niezb\u0119dnym do porozumiewania si\u0119). Przez pewien czas zapoznawa\u0142 si\u0119 tak\u017ce z j\u0119zykiem chi\u0144skim. Owocami pracy naukowo-badawczej by\u0142y m.in.: monografia\u00a0Mi\u0142o\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144ska w \u017cyciu cz\u0142owieka<\/em>\u00a0(Warszawa 1983), podr\u0119czniki:\u00a0Antropologia moralna<\/em>\u00a0(Lublin 1974),\u00a0Prakseologia moralna<\/em>\u00a0(Lublin 1976),\u00a0Sakrament pojednania<\/em>\u00a0(Pozna\u0144 1979),\u00a0Duszpasterstwo w konfesjonale<\/em>\u00a0(Pozna\u0144 1988),\u00a0Chrze\u015bcija\u0144ska wizja moralno\u015bci<\/em>\u00a0(Pozna\u0144 1983) i\u00a0Teologia \u017cycia duchowego<\/em>\u00a0(Lublin 1986) oraz\u00a0S\u0142ownik terminologiczny nauk moralnych<\/em>\u00a0(Lublin 1975-1976). Napisa\u0142 tak\u017ce szereg rozpraw teologicznomoralnych i religioznawczych, kt\u00f3re opublikowano w wydawnictwach: \u201eRoczniki Teologiczno-Kanoniczne\u201d (Lublin), \u201eCurrenda\u201d (Tarn\u00f3w), \u201eAteneum Kap\u0142a\u0144skie\u201d (W\u0142oc\u0142awek), \u201eHomo Dei\u201d (Warszawa), \u201eSprawozdania Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego\u201d (Lublin), \u201eRuch Biblijny i Liturgiczny\u201d (Krak\u00f3w), \u201eCollectanea Theologica\u201d (Warszawa), \u201eAnalecta Cracoviensia\u201d (Krak\u00f3w), \u201eEncyklopedia katolicka\u201d (Lublin), \u201eStudia Polonijne\u201d (Lublin). Pozostawi\u0142 te\u017c kilka rozpraw w r\u0119kopisie (w tym: Kultura moralna narodu polskiego \u2013 tom I oraz materia\u0142y do tomu II, przy pisaniu kt\u00f3rego zachorowa\u0142 i zmar\u0142), a tak\u017ce dwa tomy \u201eDziennika\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem kilku opracowa\u0144 zbiorowych, m.in.:\u00a0Katolik a planowanie rodziny<\/em>\u00a0i\u00a0S\u0142ownik \u0142aci\u0144sko-polskich termin\u00f3w teologiczno-moralnych<\/em>. Pracowa\u0142 w kilku komitetach redakcyjnych, m.in.: Rocznik\u00f3w Teologiczno-Kanonicznych, Zeszyt\u00f3w Naukowych KUL, Encyklopedii katolickiej oraz w Polskim Komitecie Doradczym mi\u0119dzynarodowego czasopisma \u201eConcilium\u201d(1965-1968). By\u0142 promotorem 9 rozpraw doktorskich, 14 licencjackich i 112 magisterskich. Wyk\u0142ada\u0142 (na zaproszenie) w wielu seminariach i domach zakonnych, wyg\u0142asza\u0142 prelekcje w Klubach Inteligencji Katolickiej. Wielokro\u0107 g\u0142osi\u0142 kazania w rodzinnym Mielcu. Jego referat zosta\u0142 zamieszczony w materia\u0142ach z VII Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Tomistycznego w Rzymie (7-12 IX 1970 r.). Obdarzono go godno\u015bci\u0105 pra\u0142ata i odznaczono RM. Zmar\u0142 6 I 1987 r. Spoczywa w grobowcu kap\u0142a\u0144skim na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Badania i ocena ca\u0142okszta\u0142tu dzia\u0142alno\u015bci naukowo-badawczej i dydaktycznej wykaza\u0142y, \u017ce wni\u00f3s\u0142 on znacz\u0105cy wk\u0142ad w polsk\u0105 teologi\u0119 moraln\u0105. (Szerzej o tym praca \u2013 monografia Renaty Wiernej:\u00a0Ksi\u0105dz Stanis\u0142aw Witek teolog moralista,<\/em> Lublin 2000).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_stefan.jpg\")
WITEK STEFAN<\/strong>, urodzony 1 XII 1926 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Stefanii z Krzemie\u0144skich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. W latach szkolnych by\u0142 dru\u017cynowym ZHP, cz\u0142onkiem ch\u00f3ru \u201eMelodia\u201d i pi\u0142karzem \u201eGryfa\u201d Mielec. Uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny, a w lutym 1949 r. zda\u0142 matur\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105c\u0105 kwalifikacje pedagogiczne w Liceum Pedagogicznym w Kro\u015bnie nad Wis\u0142okiem. Studiowa\u0142 geografi\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a nast\u0119pnie na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i w 1961 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Stacjonarne studia doktoranckie odby\u0142 tak\u017ce w WSP w Krakowie i 21 II 1969 r. na podstawie rozprawy\u00a0Rola proces\u00f3w eolicznych w rozwoju rze\u017aby Kotliny Sandomierskiej mi\u0119dzy Wis\u0142ok\u0105 a Sanem<\/em>\u00a0otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk przyrodniczych. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 1947 r. w Publicznej Szkole Powszechnej w Partyni (powiat mielecki), gdzie poza prac\u0105 dydaktyczno-wychowawcz\u0105 zorganizowa\u0142 dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105, Ludowy Zesp\u00f3\u0142 Sportowy, szkoln\u0105 bibliotek\u0119 og\u00f3lnodost\u0119pn\u0105 i szereg kurs\u00f3w dokszta\u0142caj\u0105cych dla doros\u0142ych (w tym nauk\u0119 pisania i czytania dla analfabet\u00f3w). W kwietniu 1950 r. powierzono mu kierownictwo Szko\u0142y Podstawowej w Trzcianie ko\u0142o Mielca, ale ju\u017c we wrze\u015bniu tego roku zosta\u0142 urlopowany do pracy w Naczelnictwie ZHP w Warszawie jako instruktor szkolenia kadr. Od 1951 r. pracowa\u0142 w Krakowie, kolejno w: Liceum Pedagogicznym nr 2 (1951-1959, nauczyciel, kierownik internatu), Szkole Podstawowej nr 48 (1959-1961, kierownik szko\u0142y), Inspektoracie O\u015bwiaty dla Dzielnic Zwierzyniecki-Kleparz (1961-1963, zast\u0119pca inspektora), Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej (1963-1965, doktorant), Wydziale O\u015bwiaty i Kultury Dzielnicowej Rady Narodowej Krak\u00f3w-Kleparz (1965-1968, kierownik wydzia\u0142u, inspektor szkolny), Okr\u0119gowym O\u015brodku Metodycznym (1967-1973, wicedyrektor), Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych \u2013 Oddzia\u0142 Doskonalenia Nauczycieli (1973-1983, wicedyrektor, st. wyk\u0142adowca i od 1979 r. docent). W latach 1983-1991 pracowa\u0142 w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu jako docent, kierownik studi\u00f3w podyplomowych i od 1986 r. dyrektor. Po likwidacji CDN przeszed\u0142 na emerytur\u0119 (1 IV 1991 r.), ale nie przerwa\u0142 pracy naukowo-pedagogicznej, wykonuj\u0105c r\u00f3\u017cne zadania zlecone (wyk\u0142ady, publikacje) przez Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz Wojew\u00f3dzkie O\u015brodki Metodyczne w Kaliszu, Krakowie i Tarnowie. By\u0142 promotorem ponad 100 prac magisterskich oraz oko\u0142o 120 prac podyplomowych na studiach z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 dla dyrektor\u00f3w szk\u00f3\u0142. Kierowa\u0142 wieloma zespo\u0142ami naukowo-badawczymi, kt\u00f3rych wyniki opublikowano i przedstawiono w kraju i za granic\u0105, m.in. w Niemczech, Rosji, Czechach i na W\u0119grzech. Przez szereg lat pracowa\u0142 w Radach Post\u0119pu Pedagogicznego: Krajowej w Warszawie oraz Wojew\u00f3dzkich w Krakowie i Kaliszu. Napisa\u0142 27 ksi\u0105\u017cek i broszur, g\u0142\u00f3wnie na temat doskonalenia pracy szko\u0142y, m.in.:\u00a0Wizytacja jako czynnik optymalizacji pracy nauczyciela (Krak\u00f3w 1979), Uwarunkowania skutecznej dzia\u0142alno\u015bci rady pedagogicznej (Kalisz 1985), Teoretyczne podstawy kierowania szko\u0142\u0105 (Warszawa 1988), Techniki kierowania szko\u0142\u0105 (Jelenia G\u00f3ra 1994), Jak kszta\u0142ci\u0107 profesjonalnych dyrektor\u00f3w szk\u00f3\u0142 (Krak\u00f3w 2000) i Zarz\u0105dzanie reformowan\u0105 szko\u0142\u0105 (Warszawa-Krak\u00f3w 2000)<\/em>. By\u0142 tak\u017ce redaktorem lub wsp\u00f3\u0142redaktorem 24 prac zbiorowych, 15 recenzji ksi\u0105\u017cek, 6 bibliografii problemowych oraz redaktorem naczelnym \u201ePrzegl\u0105du O\u015bwiatowo-Wychowawczego\u201d (1974-1983). Ponadto opublikowa\u0142 ponad 80 artyku\u0142\u00f3w w czasopismach: \u201eDyrektor Szko\u0142y\u201d, \u201ePrzegl\u0105d O\u015bwiatowo-Wychowawczy\u201d, \u201eNowe w Szkole\u201d, \u201eHejna\u0142 O\u015bwiatowy\u201d i innych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Post\u0119pu Pedagogicznego\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa oraz nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania, Ministra Edukacji Narodowej (II stopnia i dwukrotnie III stopnia). Zmar\u0142 1 X 2007 r. Spoczywa na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_tadeusz_antoni.jpg\")
WITEK TADEUSZ ANTONI (OJCIEC AUTORA NINIEJSZEJ ENCYKLOPEDII)<\/strong>, urodzony 3 VI 1919 r. w Mielcu \u2013 Cyrance, syn J\u00f3zefa i Stefanii z Krzemie\u0144skich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do ch\u00f3ru gimnazjalnego \u201eMelodia\u201d i szkolnego hufca przysposobienia wojskowego. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. eskortowa\u0142 (wsp\u00f3lnie z ojcem \u2013 J\u00f3zefem, pracownikiem pocztowym) ewakuuj\u0105cy si\u0119 na wsch\u00f3d mielecki Urz\u0105d Pocztowy. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX) dosta\u0142 si\u0119 w okolicach Lwowa do niewoli radzieckiej. Uda\u0142o mu si\u0119 zbiec z posterunku policyjnego we Lwowie i szcz\u0119\u015bliwie, mimo wielu niebezpiecznych sytuacji, powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec jako pracownik fizyczny. Nale\u017ca\u0142 do ruchu oporu lub wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z nim, co potwierdzi\u0142y inne osoby, ale do \u015bmierci nie ujawni\u0142 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. 5 VIII 1944 r. uczestniczy\u0142 (wraz z J\u00f3zefem Nowakiem z Cyranki) w akcji przeci\u0119cia kabli po\u0142o\u017conych na polach cyranowskich w pobli\u017cu fabryki. W 1947 r. zosta\u0142 mianowany Powiatowym Komendantem Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu w stopniu aspiranta i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1951 r. W tym okresie doprowadzi\u0142 do zakupienia pierwszego samochodu przystosowanego do akcji po\u017carniczych (1948) i powstania p\u0142atnego pogotowia stra\u017cy po\u017carnej, co by\u0142o pocz\u0105tkiem funkcjonowania zawodowej stra\u017cy po\u017carnej w Mielcu. Dowodzi\u0142 szeregiem akcji ratowniczych w czasie po\u017car\u00f3w na terenie powiatu mieleckiego. Propagowa\u0142 zmiany pokry\u0107 dachowych \u2013 z \u0142atwopalnych s\u0142omianych \u201ekicek\u201d na dach\u00f3wk\u0119. W 1951 r. przeniesiony zosta\u0142 na stanowisko kierownicze do Mieleckich Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Terenowego. Pod koniec lat 50. uruchomi\u0142 prywatn\u0105 wytw\u00f3rni\u0119 dach\u00f3wek i g\u0105sior\u00f3w dachowych we w\u0142asnym domu przy ul. H. Sienkiewicza. W latach 60. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Powiatowej Komendzie Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu na stanowisko do spraw prewencji (w stopniu ogniomistrza). Zwolni\u0142 si\u0119 na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 i zaj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzeniem wspomnianej wytw\u00f3rni. Na prze\u0142omie lat 70. i 80., w zwi\u0105zku z rozbudow\u0105 ul. H. Sienkiewicza, zosta\u0142 zmuszony do zamkni\u0119cia zak\u0142adu, a nast\u0119pnie do sprzeda\u017cy posesji wraz z zabudowaniami. Zmar\u0142 3 IX 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Witek-Tadeusz-1952-213x300.jpg\")
WITEK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 3 IV 1952 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Eleonory z domu Barnat. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1971 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Przemys\u0142u Akademii Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 2 X 1975 r. w Wydziale Finansowo-Kosztowym WSK Mielec na stanowisku specjalisty, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Sekcji Planowania Koszt\u00f3w. Od I 1986 r. kierowa\u0142 Dzia\u0142em Cen i Planowania Koszt\u00f3w. W 1990 r. powierzono mu funkcj\u0119 szefa S\u0142u\u017cby Sprzeda\u017cy i Eksportu, a w 1991 r. zosta\u0142 dyrektorem ds. sprzeda\u017cy i marketingu WSK. W latach 1993-1998 by\u0142 prezesem i dyrektorem generalnym Melex USA Inc. w Raleigh w Karolinie P\u00f3\u0142nocnej (USA). Od IX 2001 r. do 30 VI 2018 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Finansowego Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 przez szereg lat by\u0142 spo\u0142ecznym dzia\u0142aczem FKS Stali Mielec. W latach 80. by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej, a w latach 1992-1993 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Klubu. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Klubu Pi\u0142ki Siatkowej Stal Mielec. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/witek_wladyslaw_marian.jpg\")
WITEK W\u0141ADYS\u0141AW MARIAN<\/strong>, urodzony 31 I 1933 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Stefanii z Krzemie\u0144skich. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 i Studium Stacjonarne Filozoficzne w Toruniu, a nast\u0119pnie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Prabutach. Po jej zako\u0144czeniu powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej oraz w Domu Ksi\u0105\u017cki. Uko\u0144czy\u0142 bibliotekoznawstwo na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim i dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. W latach 1968-1970 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Powiatowego O\u015brodka Instrukcyjno-Metodycznego w Mielcu, a w latach 1970-1974 by\u0142 dyrektorem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Mielcu, czyni\u0105c z niej pr\u0119\u017cny o\u015brodek dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej. R\u00f3wnocze\u015bnie wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W 1964 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i przewodnicz\u0105cym Sekcji Wydawniczej, a w latach 1972-1974 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Towarzystwa. W tym czasie wyda\u0142 dwa\u00a0Roczniki Ziemi Mieleckiej.<\/em>\u00a0Od 1975 r. do 1979 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel akademicki w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w S\u0142upsku. W 1979 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 80. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem oraz kustoszem Izby Tradycji i Perspektyw WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Intensywnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma czasopismami i gazetami, g\u0142\u00f3wnie poprzez publikacje artyku\u0142\u00f3w naukowych oraz utwor\u00f3w biograficznych. W 1989 r. uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy:\u00a0Regionalizm w kulturze Ziemi Mieleckiej 1873-1973<\/em>\u00a0na Uniwersytecie Gda\u0144skim. Dzie\u0142o to by\u0142o niejako ukoronowaniem wielkiego wk\u0142adu, jaki wni\u00f3s\u0142 w rozw\u00f3j kultury Mielca i ziemi mieleckiej. W latach 90. by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 i pracownikiem naukowym w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej (p\u00f3\u017aniej Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej) w Kielcach. W tym czasie rozwin\u0105\u0142 si\u0119 jako eseista i autor wielu szkic\u00f3w o pisarzach m.in. Kasprowiczu, Przybyszewskim oraz uczonych polskich. Kilkana\u015bcie jego szkic\u00f3w zosta\u0142o przet\u0142umaczonych na j\u0119zyki obce. By\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Nautologicznego oraz Stowarzyszenia Autor\u00f3w im. Boles\u0142awa Prusa w Warszawie. Wyk\u0142ada\u0142 na zaproszenie na innych uczelniach, konferencjach i sesjach naukowych w kraju i za granic\u0105. Du\u017co podr\u00f3\u017cowa\u0142 po Europie, odwiedzaj\u0105c przy okazji r\u00f3\u017cne o\u015brodki naukowe \u2013 najcz\u0119\u015bciej biblioteki. W ostatnich latach fascynowa\u0142 si\u0119 \u017ceglarstwem. Zmar\u0142 9 II 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Witek-Zbigniew-220x300.jpg\")
WITEK ZBIGNIEW JANUSZ<\/strong>, urodzony 12 IV 1957 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Zofii z domu Neter. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Studiowa\u0142 matematyk\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1980 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu jako nauczyciel matematyki. 1 X 1990 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora tej szko\u0142y i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do Doprowadzi\u0142 do przeprowadzenie generalnego remontu zabytkowego gmachu szko\u0142y oraz unowocze\u015bnienia jego wn\u0119trza i wyposa\u017cenia. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142, pog\u0142\u0119biaj\u0105c wiedz\u0119 i podnosz\u0105c kwalifikacje zawodowe. Uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie matematyki. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie Filia Rzesz\u00f3w (kierunek menad\u017cerski) oraz w 2000 r. studia podyplomowe z zakresu pomiaru dydaktycznego i ewaluacji w edukacji w WSP i CDP Rzesz\u00f3w. W styczniu 2002 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Matematyka dla uczni\u00f3w i s\u0142uchaczy szk\u00f3\u0142 \u015brednich<\/em>. Ponadto bra\u0142 udzia\u0142 w szeregu szkole\u0144 w kraju i za granic\u0105 (Francja, Niemcy) w zakresie kszta\u0142cenia przedsi\u0119biorczo\u015bci. Zdobyt\u0105 wiedz\u0119 wykorzystuje do prowadzenia szkole\u0144 m\u0142odzie\u017cy i os\u00f3b doros\u0142ych we wsp\u00f3\u0142pracy z Agencj\u0105 Rozwoju Regionalnego MARR S.A. w Mielcu i Oddzia\u0142em Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Mielcu. Prowadzi\u0142 te\u017c szkolenie w zakresie norm ISO 9000 w edukacji. Jest inicjatorem i koordynatorem program\u00f3w Socrates Comenius \u201eOchrona \u015brodowiska na \u015bwiecie\u201d i \u201eJak szuka\u0107 pracy\u201d oraz Socrates Grundvig \u201eRomowie w Europie\u201d. Posiada uprawnienia pilota wycieczek krajowych i zagranicznych. Organizuje imprezy turystyczne do r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w europejskich. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej. 12 X 2018 r. po\u017cegna\u0142 si\u0119 z gronem nauczycielskim i uczniami i przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wloch-Iwona-Wanda-223x300.jpg\")
W\u0141OCH IWONA WANDA (z domu BABULA),<\/strong> urodzona 11 V 1968 r. w Mielcu. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1986 r. Studia na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek \u2013 matematyka) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1991 r. z tytu\u0142em magistra matematyki. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Politechnice Rzeszowskiej w Rzeszowie jako asystent w Katedrze Matematyki. W 1998 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 naukowy doktora nauk matematycznych (z wyr\u00f3\u017cnieniem) w Instytucie Matematyki Politechniki Wroc\u0142awskiej i zosta\u0142a adiunktem w macierzystej Katedrze Matematyki. W 2011 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora habilitowanego nauk matematycznych na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu P.J. Safarika w Koszycach (S\u0142owacja) i nadano jej tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego. Od 2012 r. do 2019 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Matematyki i Fizyki Stosowanej Politechniki Rzeszowskiej, a od 2016 r. jest kierownikiem Zak\u0142adu Matematyki Dyskretnej Wydzia\u0142u Matematyki i Fizyki Stosowanej. Tak\u017ce w 2016 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 profesora Politechniki Rzeszowskiej. Od 2020 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prorektora do spraw kszta\u0142cenia Politechniki Rzeszowskiej. W kadencjach 2012-2016 i 2016-2020 by\u0142a cz\u0142onkiem Senatu Politechniki Rzeszowskiej. Efektami jej pracy naukowej s\u0105 liczne publikacje, m.in.: ponad 80 artyku\u0142\u00f3w naukowych z zakresu matematyki dyskretnej, teorii graf\u00f3w, teorii liczb. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142autorem monografii naukowej z zakresu liczb hiperzespo\u0142owych i podr\u0119cznika matematyki dyskretnej. By\u0142a promotorem w dw\u00f3ch przewodach doktorskich i recenzentem w dw\u00f3ch przewodach doktorskich, w tym jednego na Universidad Nacional Autonoma de Mexico. Uczestniczy w konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wlodarczyk_jadwiga.jpg\")
W\u0141ODARCZYK JADWIGA EWELINA (z domu KLAUS)<\/strong>, urodzona 9 VIII 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Harla. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego i w 1979 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra chemii. Od roku szkolnego 1979\/1980 r. do ko\u0144ca roku szkolnego 2016\/2017 pracowa\u0142a w Zespole Szk\u00f3\u0142 Centrum Kszta\u0142cenia Rolniczego im. prof. W. Szafera w Rzemieniu jako nauczyciel chemii i od 1988 r. wicedyrektor szko\u0142y. Ponadto uczy\u0142a chemii w Szkole Podstawowej w Rzemieniu (1985-1989) i Zespole Szk\u00f3\u0142 w Przec\u0142awiu. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z dziedziny ochrony \u015brodowiska na Politechnice Wroc\u0142awskiej (1986) oraz kursy z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedmiotowo-metodyczne. Odby\u0142a te\u017c sta\u017ce w Danii i Francji. Uczestniczy\u0142a w zaj\u0119ciach Szko\u0142y Dydaktyki Chemii prowadzonej przez Polskie Towarzystwo Chemiczne. Posiada tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego i uprawnienia egzaminatora maturalnego z chemii. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem szkolnego laboratorium \u2013 pracowni do nauki analizy \u017cywno\u015bci i chemii. Jej uczniowie wielokrotnie startowali w og\u00f3lnopolskim Konkursie Chemicznym i zdobywali tytu\u0142y laureat\u00f3w oraz studiowali chemi\u0119. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w organizacj\u0119 konferencji metodycznych z chemii. Opublikowa\u0142a szereg artyku\u0142\u00f3w w czasopismach fachowych: \u201eO\u015bwiata Podkarpacka\u201d, \u201eNowa Edukacja Zawodowa\u201d, \u201eProblemy Opieku\u0144czo-Wychowawcze\u201d i \u201eChemia w Szkole\u201d. Jest wsp\u00f3\u0142autorem monografii szko\u0142y. W latach 90. XX w. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Wojew\u00f3dzkimi S\u0142u\u017cbami Ochrony Zabytk\u00f3w i Instytutem Architektury Krajobrazu Politechniki Krakowskiej w zakresie rewaloryzacji zabytkowego zespo\u0142u pa\u0142acowo-parkowego w Rzemieniu (na jego terenie znajduje si\u0119 ZS CKU). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a te\u017c z Ma\u0142opolskim Stowarzyszeniem Doradztwa Rolniczego z siedzib\u0105 w Akademii Rolniczej w Krakowie w zakresie realizacji projekt\u00f3w edukacyjnych FAPA\/Phare. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrod\u0105 Wojewody Podkarpackiego (trzykrotnie) i Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie. Po roku szkolnym 2016\/2017 przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wlodarczyk-stanislaw.jpg\")
W\u0141ODARCZYK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 VIII 1928 r. w Nawsiu Ko\u0142aczyckim, pow. jasielski, syn Micha\u0142a i Stefanii z domu Kaput. W Ko\u0142aczycach ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego. Po maturze uko\u0144czy\u0142 kurs nauczycielski. Od 1 XI 1948 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel kieruj\u0105cy w Szkole Podstawowej w Brzezowej (gmina Nowy \u017bmigr\u00f3d), a kolejnymi miejscami pracy by\u0142y Szko\u0142a Podstawowa w Glinach Ma\u0142ych i Szko\u0142a Podstawowa w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej w powiecie mieleckim. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski z zakresu wychowania fizycznego w My\u015blenicach. W latach 1954-1958 pracowa\u0142 kolejno jako: wychowawca w Pa\u0144stwowym Domu Dziecka w P\u0142awnej (pow. tarnowski), p.o. kierownik Szko\u0142y Podstawowej w Hucie Gogo\u0142owskiej (pow. strzy\u017cowski) i namiestnik zuchowy w Komendzie Hufca ZHP w Strzy\u017cowie. Dzi\u0119ki jego staraniom powsta\u0142y 33 nowe dru\u017cyny zuchowe i Kr\u0105g Instruktorski \u201eLawina\u201d. W 1958 r. zosta\u0142 przeniesiony do Komendy Hufca ZHP w Mielcu na stanowisko namiestnika zuchowego z zadaniem o\u017cywienia dzia\u0142alno\u015bci dru\u017cyn zuchowych. Poza prowadzeniem dru\u017cyn zuchowych podj\u0105\u0142 prac\u0119 instruktora w Dziale Dzieci\u0119cym ZDK WSK Mielec, kt\u00f3ry przeorganizowano na system zuchowy. Doprowadzi\u0142 do wyszkolenia wielu instruktor\u00f3w zuchowych, m.in. poprzez delegowanie ich na kursy chor\u0105gwiane lub centralne. Zorganizowa\u0142 Kr\u0105g Instruktorski \u201eLawina-2-58\u201d na terenie Osiedla WSK Mielec oraz przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania Kr\u0119gu \u201eStar\u00f3wka\u201d i Kr\u0119gu \u201eT\u0119cza-61\u201d. Kierowa\u0142 organizacj\u0105 wielu imprez i akcji zuchowych oraz organizowa\u0142 wyjazdy zuch\u00f3w na kolonie. W czasie jego pracy w Mielcu ilo\u015b\u0107 dru\u017cyn zuchowych wzros\u0142a z 6 do 53 oraz powsta\u0142y 3 kr\u0119gi instruktorskie. W 1964 r. wyjecha\u0142 do Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego, gdzie otrzyma\u0142 prac\u0119 w ksi\u0119gowo\u015bci GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d i prowadzi\u0142 2 dru\u017cyny zuchowe z\u0142o\u017cone z dzieci pracownik\u00f3w GS. W 1974 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 Harcmistrza Polski Ludowej. W 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale zawiesi\u0142 j\u0105 po obj\u0119ciu funkcji komendanta Hufca ZHP w Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim. 7 III 1991 r. ponownie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Nie zrezygnowa\u0142 z pracy spo\u0142ecznej i nadal udziela si\u0119 w Zarz\u0105dzie Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP oraz w Zarz\u0105dzie Stowarzyszenia Pomocy Osobom Niepe\u0142nosprawnym w Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP, Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa 50-letni\u0105 Przynale\u017cno\u015b\u0107 do ZNP\u201d, Medalem \u015awiatowego Zlotu Harcerstwa Polskiego w 1995 r., Honorow\u0105 Odznak\u0105 Ofensywy Zuchowej i tytu\u0142em \u201eInstruktor \u2013 Senior ZHP\u201d oraz wyr\u00f3\u017cnieniem w plebiscycie og\u00f3lnopolskiej gazety harcerskiej \u201eMotywy\u201d na najlepszego instruktora \u201eJeden z 100 000\u201d w 1983 r.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/Wloszczyna-Mieczyslaw-226x300.jpg\")
W\u0141OSZCZYNA MIECZYS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 1 I 1954 r. w Mielcu, syn Jana i Emilii z domu Perczyk. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1973 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1977 r. z tytu\u0142em magistra prawa. 2 XI 1977 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Prokuraturze Rejonowej w Mielcu. Od listopada 1979 r. do listopada 1982 r. pracowa\u0142 w Prokuraturze Rejonowej w Kolbuszowej. W latach 1982-1992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prokuratora rejonowego w Mielcu, a od 1992 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 prokuratora rejonowego w Mielcu. Przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n![\"\"](\"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/wp-content\/uploads\/2022\/11\/wodka-wladyslaw.jpg\")
WODKA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 I 1924 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Antoniego i Bronis\u0142awy z domu Kamuda. Szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu uko\u0144czy\u0142 w 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 rodzicom przy gospodarstwie, a w latach 1941-1943 ukrywa\u0142 si\u0119 przed wyw\u00f3zk\u0105 do Niemiec w Krakowie u wuja. W 1943 r. powr\u00f3ci\u0142 do Z\u0142otnik i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Flugzeugwerku Mielec jako pomocnik \u015blusarza. 24 XI 1944 r. wraz kolegami ze Z\u0142otnik i bratem (Janem) zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonych nowych oddzia\u0142\u00f3w Wojska Polskiego w Rzeszowie i zosta\u0142 wcielony do 2 Pu\u0142ku Zapasowego, a nast\u0119pnie 27 Pu\u0142ku Piechoty w Rzeszowie. Przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy 2 Armii Wojska Polskiego, m.in.: ochron\u0119 Krakowa i okolic, walki nad Nys\u0105 \u0141u\u017cyck\u0105 i na terenie \u0141u\u017cyc. (W czasie forsowania Nysy brat Jan odni\u00f3s\u0142 \u015bmiertelne rany.) Po zako\u0144czeniu wojny przez pewien czas bra\u0142 udzia\u0142 w ochronie granic od K\u0105t\u00f3w Wroc\u0142awskich do My\u015bl\u0119cina, a nast\u0119pnie pozosta\u0142 w wojsku i s\u0142u\u017cy\u0142 w G\u00f3rno\u015bl\u0105skiej Brygadzie WOP w Gliwicach. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 oraz w 1971 r. studia z tytu\u0142em magistra ekonomii. Wielokrotnie awansowany, ostatnio na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem \u201eZa Warszaw\u0119 1939-1945\u201d, Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, Medalem \u201eZa udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 w 1980 r. Spoczywa na cmentarzu w Gliwicach.<\/p>\r\n