{"id":4094,"date":"2022-11-27T18:36:13","date_gmt":"2022-11-27T17:36:13","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4094"},"modified":"2026-03-31T08:08:12","modified_gmt":"2026-03-31T06:08:12","slug":"litera-w-woj-wyz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4094","title":{"rendered":"Litera W (WOJ-WY\u017b)"},"content":{"rendered":"

\"\"WOJAKOWSKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 4 III 1895 r. w Hucisku, powiat \u017cywiecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Kornelii z domu Baczy\u0144ska-Pukrzysz. Po przeprowadzeniu si\u0119 rodziny Wojakowskich do Mielca ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu (1906-1912) i p\u00f3\u017aniej do jednego z gimnazj\u00f3w w Krakowie, a matur\u0119 zda\u0142 w Jaros\u0142awiu. W okresie szkolnym by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i \u00a0Sta\u0142ej Dru\u017cyny Sokolej w Mielcu. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej i og\u0142oszeniu naboru do polskich legion\u00f3w zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Komisji Werbunkowej w Mielcu. W Krakowie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 14 kompanii IV batalionu 2 pu\u0142ku piechoty, a wkr\u00f3tce potem do oddzia\u0142u karabin\u00f3w maszynowych tego\u017c pu\u0142ku. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii karpackiej oraz walkach na Bukowinie, Besarabii i Wo\u0142yniu. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 odwag\u0105 i zmys\u0142em organizacyjnym, tote\u017c awansowano go na sekcyjnego i nast\u0119pnie plutonowego. W listopadzie 1916 r. skierowano go na studia do Technicznej Akademii Wojskowej w Honiburgu. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce szkolenie gazowe i kurs miner\u00f3w. Po kryzysie przysi\u0119gowym zosta\u0142 wcielony do wojska austriackiego i skierowany na front w\u0142oski, a nast\u0119pnie serbski. W sierpniu 1918 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika i zosta\u0142 przeniesiony do Batalionu Zapasowego Saper\u00f3w w Przemy\u015blu, a wkr\u00f3tce potem do 24 kompanii saper\u00f3w. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego. W wojnie polsko-ukrai\u0144skiej bra\u0142 udzia\u0142 w obronie Przemy\u015bla i Lwowa. Uczestniczy\u0142 te\u017c w wojnie polsko-bolszewickiej i wielokrotnie wykaza\u0142 si\u0119 brawurow\u0105 odwag\u0105 przy rozbrajaniu \u0142adunk\u00f3w wybuchowych pod mostami, co znacznie u\u0142atwia\u0142o ofensyw\u0119 armii polskiej, a p\u00f3\u017aniej, kiedy Polacy wycofywali si\u0119, przy wysadzaniu most\u00f3w. Otrzyma\u0142 za to Srebrny Krzy\u017c Virtuti Militari. W 1925 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia majora i pozosta\u0142 w wojskowych s\u0142u\u017cbach saperskich. Uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Lwowskiej (1934). W kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. uczestniczy\u0142 prawdopodobnie jako dow\u00f3dca batalionu saper\u00f3w 26 Dywizji Piechoty Armii \u201ePozna\u0144\u201d. Nie wiadomo, co sta\u0142o si\u0119 p\u00f3\u017aniej. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych z 5 okuciami, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Srebrnym Medalem Waleczno\u015bci II klasy (odznaczenie austriackie), Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Gwiazd\u0105 Obrony Przemy\u015bla i Odznak\u0105 Obrony Lwowa \u201eOrl\u0119ta\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJCIECH APTEKARZ (VEL ALBERT PHARMACOPOLA)<\/strong>, aptekarz, w\u00f3jt mielecki, wymieniany w dokumentach z l. 80. i 90. XVI w., w\u0142a\u015bciciel domu przy rynku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJCIECH Z WOJNICZA<\/strong>, rektor szko\u0142y w Rzochowie w 1595 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJCIECHOWSKA ANNA JANINA (z domu BIELEC)<\/strong>, urodzona 15 VI 1948 r. w Narolu, c\u00f3rka Leona i Jadwigi z domu Lizak. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1967 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w \u0141ukawicy ko\u0142o Tomaszowa Lubelskiego. By\u0142a tak\u017ce dru\u017cynow\u0105 ZHP. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne z biologi\u0105) w Rzeszowie, a wkr\u00f3tce potem w tym\u017ce Studium \u2013 pedagogik\u0119 przedszkoln\u0105. W latach 1972-1973 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej, pow. mielecki. Od 1974 r. pracowa\u0142a w mieleckich plac\u00f3wkach dla ma\u0142ych dzieci, kolejno w Przedszkolu WSK nr 3 i \u017b\u0142obku nr 3 (1974), Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 2 (1975), Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 3 (1975-1982) i Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 10 (1982-1988), gdzie przez pewien czas by\u0142a wicedyrektork\u0105. W 1988 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora nowego Przedszkola Pa\u0144stwowego nr 18 i zorganizowa\u0142a je od podstaw. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a kurs dla kadry kierowniczej. W 1991 r., w zwi\u0105zku z reorganizacj\u0105 sieci przedszkoli (przesz\u0142y pod zarz\u0105d samorz\u0105du miejskiego) i likwidacj\u0105 Przedszkola nr 18, zosta\u0142a zatrudniona w Przedszkolu Miejskim nr 8. Po przerwie w latach 1994-1997 podj\u0119\u0142a prac\u0119 wychowawczyni w \u015bwietlicy profilaktyczno-wychowawczej, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Przedszkolu nr 13 (1998), Przedszkolu nr 4 (1999-2000) i Przedszkolu nr 13 (2001). Uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie wychowania przedszkolnego oraz tytu\u0142 nauczyciela mianowanego. Kilkakrotnie wyje\u017cd\u017ca\u0142a jako wychowawca na kolonie letnie, a raz by\u0142a kierownikiem kolonii. 31 XII 2001 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJCIECHOWSKA-SENFTLEBEN JULIA<\/strong>, urodzona 5 V 1915 r. w Mielcu, c\u00f3rka Teodora i Marii z domu Kisiel. Uko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w D\u0119bicy. Od lat dzieci\u0119cych ch\u0119tnie uczestniczy\u0142a w zaj\u0119ciach sportowo-rekreacyjnych. Na pocz\u0105tku 1935 r. zosta\u0142a cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w D\u0119bicy i w czasie nauki \u0107wicze\u0144 gimnastycznych wykazywa\u0142a nieprzeci\u0119tne zdolno\u015bci. W zawodach zwi\u0105zkowych (27-28 VI 1935 r.) w Krakowie, startuj\u0105c w zast\u0119pie (dru\u017cynie) dzielnicy krakowskiej, zaj\u0119\u0142a 13. miejsce indywidualnie i 1. miejsce dru\u017cynowo. W I Mistrzostwach Polski w Gimnastyce w Warszawie (10 XI 1935 r.) zaj\u0119\u0142a w wieloboju 14. miejsce i m.in. 6. miejsce w \u0107wiczeniach na r\u00f3wnowa\u017cni. W zawodach kwalifikacyjnych przed powo\u0142aniem reprezentacji Polski (Warszawa, 11 VI 1936 r.) wykaza\u0142a dalszy wzrost poziomu i zosta\u0142a powo\u0142ana do o\u015bmioosobowej dru\u017cyny na Igrzyska Olimpijskie w Berlinie. W czasie Olimpiady w Berlinie (1-16 VIII 1936 r.) w gimnastyce sportowej zaj\u0119\u0142a 5. (6.?) miejsce dru\u017cynowo, a w konkurencjach indywidualnych: 29. miejsce na r\u00f3wnowa\u017cni, 37. na por\u0119czach, 63. w skoku przez konia i 47. w wieloboju indywidualnym. Po powrocie z Berlina startowa\u0142a w krajowych i zagranicznych zawodach gimnastycznych (Praga, Budapeszt) oraz prowadzi\u0142a zaj\u0119cia gimnastyczne w TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w D\u0119bicy. Pomy\u015blnie rozwijaj\u0105c\u0105 si\u0119 karier\u0119 sportow\u0105, przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. W czasie okupacji hitlerowskiej najpierw pracowa\u0142a w niewielkim zak\u0142adzie produkcyjnym w D\u0119bicy, a p\u00f3\u017aniej ukrywa\u0142a si\u0119. W 1944 r. wysz\u0142a za m\u0105\u017c i wyjecha\u0142a do Leszna \u2013 rodzinnego miasta m\u0119\u017ca. Przez kilkana\u015bcie lat zajmowa\u0142a si\u0119 domem i wychowaniem dzieci. Po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d (1956 r.) zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej w Lesznie i prowadzi\u0142a \u0107wiczenia gimnastyczne w sp\u00f3\u0142dzielni inwalid\u00f3w. Nale\u017ca\u0142a te\u017c do Wielkopolskiego Klubu Olimpijczyka. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. prawem do Pa\u0144stwowej Odznaki Sportowej III klasy. Zmar\u0142a 5 V 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Lesznie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJCIECHOWSKI BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 I 1908 r. w Padwi, syn Edmunda i Bronis\u0142awy z domu Spring. Uko\u0144czy\u0142 3-letni\u0105 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 (specjalno\u015b\u0107 \u2013 stolarstwo) w Krzemie\u0144cu. W latach 1933-1939 pracowa\u0142 jako stolarz w Zak\u0142adach Przemys\u0142owych Romana X. Sanguszki w Krzemie\u0144cu. Przed wybuchem II wojny \u015bwiatowej zatrudniony zosta\u0142 w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL w Mielcu jako kierownik magazynu g\u0142\u00f3wnego. Na stanowisku tym pracowa\u0142 tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej. Nale\u017ca\u0142 do ruchu oporu. Po wojnie by\u0142 nadal kierownikiem magazynu. W 1951 r. zosta\u0142 aresztowany z niewiadomego powodu, ale w 1953 r. zwolniono go z wi\u0119zienia i zrehabilitowano. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Tworzyw Sztucznych, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika zaopatrzenia i magazynu. W 1973 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 pracy spo\u0142ecznej. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Oddzia\u0142u Miejskiego Polskiego Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w, Rencist\u00f3w i Inwalid\u00f3w w Mielcu oraz by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego tego stowarzyszenia. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Krzy\u017cem Partyzanckim, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945 oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej. Zmar\u0142 14 IX 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJCIECHOWSKI JAN,<\/strong>\u00a0urodzony w 1942 r., syn polskich emigrant\u00f3w we Francji. Mieszka\u0142 w Morlaix (Bretania). W latach 80. XX w. by\u0142 organizatorem lub wsp\u00f3\u0142organizatorem tournee artystycznych mieleckiego Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w p\u00f3\u0142nocnej Francji (1981, 1982, 1983, 1986, 1987). Organizowa\u0142 te\u017c pomoc rzeczow\u0105 dla Mielca w trudnych latach g\u0142\u0119bokiego kryzysu gospodarczego naszego kraju. W latach 90. by\u0142 organizatorem lub wsp\u00f3\u0142organizatorem corocznej wymiany sportowej m\u0142odych pi\u0142karzy no\u017cnych z Mielca i Morlaix. Wielokrotnie odwiedza\u0142 Mielec. Z jego inspiracji powsta\u0142o w Morlaix Towarzystwo Przyjaci\u00f3\u0142 Polski, a po\u015brednio \u2013 Stowarzyszenie Przyjaci\u00f3\u0142 Francji w Mielcu. W 2004 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem koncert\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d w Bretanii. 29 V 2011 r. uczestniczy\u0142 w\u00a0 uroczysto\u015bci podpisania porozumienia o partnerstwie Mielca z Morlaix, Saint-Martin-des-Champs i Saint Thegonnec, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w pa\u0142acyku Oborskich. By\u0142 w\u00f3wczas po raz ostatni w Mielcu. Zmar\u0142 w 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJCIECHOWSKI MARIUSZ<\/strong>, urodzony 12 VI 1969 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Anny z domu Kamuda. Absolwent Technikum Elektrycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu z matur\u0105 w 1989 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Mielcu (kierunek: automatyka i robotyka, specjalno\u015b\u0107: automatyzacja proces\u00f3w przemys\u0142owych) i w 1994 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Ponadto w tym samym czasie uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiki i Psychologii przy Politechnice Krakowskiej i otrzyma\u0142 uprawnienia pedagogiczne. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 1994 r. i jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu pracowa\u0142 do 31 III 2015 r. Ponadto od 1 IX 2013 r. do 31 VIII 2014 r. uczy\u0142 przedmiot\u00f3w mechatronicznych w Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142: Wydzia\u0142 Elektryczny Politechniki Rzeszowskiej (1998, in\u017cynier), studia podyplomowe w zakresie informatyki w Akademii Pedagogicznej w Krakowie (2000), studia podyplomowe w zakresie mechatroniki w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (2008) i studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 na Wydziale Ekonomii w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie (2012). W 2001 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Zdoby\u0142 te\u017c uprawnienia egzaminatora potwierdzaj\u0105cego kwalifikacje zawodowe w zawodach elektrycznych i elektronicznych. Od 2009 r. wsp\u00f3\u0142pracuje z Okr\u0119gow\u0105 Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 w Krakowie jako autor test\u00f3w egzaminacyjnych i zada\u0144 praktycznych oraz recenzent zada\u0144 praktycznych do wybranych zada\u0144 egzaminacyjnych. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem \u201eProjektu rozbudowy pracowni na potrzeby kszta\u0142cenia modu\u0142owego specjalist\u00f3w z zakresu mechatroniki\u2019 (2005-2006), \u201eProgramu doskonalenia zawodowego nauczycieli przedmiot\u00f3w zawodowych i instruktor\u00f3w praktycznej nauki zawodu bran\u017cy mechanicznej , lotniczej i mechatronicznej\u201d (2009, CKPiDN w Mielcu) oraz nowatorskiego \u201eProgramu nauczania dla zawodu technik mechatronik w specjalno\u015bci serwisant urz\u0105dze\u0144 mechatronicznych\u201d (2011, ZST w Le\u017cajsku). Jest wsp\u00f3\u0142autorem dwutomowej monografii\u00a01912-2012. 100-lecie Gmachu Szko\u0142y. 45-lecie Technikum Elektrycznego,<\/em>\u00a0Mielec 2012 oraz kilkunastu biogram\u00f3w do IV tomu\u00a0Encyklopedii miasta Mielca<\/em>. Od 1994 r. jest cz\u0142onkiem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W latach 2006-2015 by\u0142 przewodnicz\u0105cym ko\u0142a NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w macierzystym Zespole Szk\u00f3\u0142, a ponadto w latach 2010-2015 \u2013 przewodnicz\u0105cym Komisji Rejonowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d O\u015bwiaty i Wychowania w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz licznymi nagrodami lokalnymi. Od 1 IV 2015 r. do 31 VIII 2019 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W tym czasie znacz\u0105co wp\u0142yn\u0105\u0142 na wzbogacenie oferty edukacyjnej szko\u0142y. Doprowadzi\u0142 do wsp\u00f3\u0142pracy z wieloma firmami bran\u017cy mechanicznej i lotniczej, aby bardziej dostosowa\u0107 kierunki kszta\u0142cenia do potrzeb rynku pracy. Pod jego kierunkiem szko\u0142a realizowa\u0142 trzy du\u017ce projekty finansowane ze \u015brodk\u00f3w RPO WP: „Mielec stawia na zawodowc\u00f3w”, „Zawody przysz\u0142o\u015bci – doskonalenie kszta\u0142cenia zawodowego w powiecie mieleckim” i „podkarpacka akademia motoryzacji – innowacyjne szkolnictwo zawodowe”. Od roku szkolnego 2019\/2020 jest pracownikiem i nauczycielem CKPiDN w Mielcu. W 2020 r. wraz z zespo\u0142em nauczycieli CKPiDN opracowa\u0142 w ramach eksperymentu pedagogicznego podstaw\u0119 programow\u0105 i program nauczania dla kierunku kszta\u0142cenia „technik robotyki” i ta innowacja zosta\u0142a zatwierdzona przez MEN. Od IX 2020 r. w CKPiDN w Mielcu rozpocz\u0119to kszta\u0142cenie na tym kierunku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJCIECHOWSKI TADEUSZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 22 XII 1917 r. w Polance \u2013 Karolu, powiat kro\u015bnie\u0144ski, syn Adama i J\u00f3zefy z domu Janusz. Matur\u0119 zda\u0142 w 1936 r. Studiowa\u0142 r\u00f3wnocze\u015bnie w Seminarium Duchownym we Lwowie i na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1942 r., a w nast\u0119pnym roku uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii (praca \u201eZagadnienie czasu u \u015bw. Augustyna\u201d). Pracowa\u0142 jako wikariusz w Ostapiu na Podolu i od 1943 r. w \u015aniatynie na Pokuciu. Po wojnie by\u0142 katechet\u0105 w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu oraz dyrektorem bursy gimnazjalnej. Po kr\u00f3tkim pobycie w Bochni w 1947 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa. Studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego zako\u0144czy\u0142 doktoratem w 1948 r. (rozprawa Teorie czasu scholastyczne a Einsteinowska). Habilitacj\u0119 uzyska\u0142 w 1966 r. na Wydziale Filozofii Chrze\u015bcija\u0144skiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego w 1967 r., a profesorem zwyczajnym zosta\u0142 w 1976 r. na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Archidiecezji Lwowskiej, maj\u0105cym po wojnie siedzib\u0119 w klasztorze w Kalwarii Zebrzydowskiej (1948-1950), Seminarium Duchownym \u015al\u0105ska Opolskiego w Nysie (1950-1962), Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (od 1959 r.), \u015al\u0105skim Seminarium Duchownym z siedzib\u0105 w Krakowie (1963-1980), Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1965-1969), Seminarium Duchownym OO. Reformat\u00f3w, Seminarium Duchownym w Sandomierzu (1992-1995). Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in.: prodziekana Papieskiego Wydzia\u0142u Teologicznego w Krakowie (1968-1974), dziekana Wydzia\u0142u Filozoficznego PAT w Krakowie (1985-1988) i prorektora tej uczelni (1988-1991). W pracy naukowej koncentrowa\u0142 si\u0119 na zagadnieniach czasu, ewolucji i duszy ludzkiej. By\u0142 autorem wielu ksi\u0105\u017cek i artyku\u0142\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w redagowaniu pisma \u201eAnalecta Cracoviensia\u201d. Wyst\u0119powa\u0142 z referatami, odczytami lub wyk\u0142adami na sesjach, sympozjach i kongresach krajowych i zagranicznych. By\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Teologicznego, przewodnicz\u0105c jego Sekcji Filozoficznej i S\u0105dowi Kole\u017ce\u0144skiemu. Organizowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 odczytow\u0105 Towarzystwa i inne formy jego integracji, m.in. pielgrzymki do sanktuari\u00f3w na dawnych Kresach Po\u0142udniowo-Wschodnich (1997). Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami ko\u015bcielnymi i m.in. \u201eMedalem Wdzi\u0119czno\u015bci PTT\u201d. Zmar\u0142 7 III 2000 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJDYGA PIOTR<\/strong>, urodzony 12 IX 1962 r. w Warszawie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u201eOk\u0119ciu\u201d Warszawa i jako zawodnik tego klubu wyst\u0105pi\u0142 w bramce reprezentacji Polski junior\u00f3w w meczu z ZSRR (1:1). W latach 1981-1983 gra\u0142 w dru\u017cynie AZS AWF Warszawa, a w latach 1983-1985 w I-ligowym zespole \u201eBa\u0142tyku\u201d Gdynia. W 1985 r. przeszed\u0142 do \u201eStali\u201d Mielec (I liga) i by\u0142 jednym z najlepszych jej zawodnik\u00f3w do 1991 r. Zagra\u0142 w 134 meczach w I lidze i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia 5. miejsca w ekstraklasie w sezonie 1988\/1989. Jeden raz wyst\u0105pi\u0142 w drugiej reprezentacji Polski w meczu mi\u0119dzypa\u0144stwowym. W 1991 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u201eWidzewa\u201d \u0141\u00f3d\u017a, a nast\u0119pnie gra\u0142 w zespo\u0142ach: \u201ePelikan\u201d \u0141owicz, \u201eOlimpia\u201d Pozna\u0144, \u201eLechia\/Olimpia\u201d Gda\u0144sk i \u201ePolonia\u201d Warszawa, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do zdobycia wicemistrzostwa Polski przez \u201ePoloni\u0119\u201d w sezonie 1997\/1998. Karier\u0119 zawodnicz\u0105 wyczynowa zako\u0144czy\u0142 w 1999 r. Uko\u0144czy\u0142 studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Od 2001 r. pracuje jako trener. Trenowa\u0142 dotychczas dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej Ceramiki Opoczno (2001-2002) i T\u0142ok\u00f3w Gorzyce (2002-2003), a nast\u0119pnie by\u0142 trenerem bramkarzy m.in.: Polonii Warszawa (2003-2004), Korony Kielce (2005-?), Odry Wodzis\u0142aw \u015al\u0105ski (2009-2011) i ponownie Polonii Warszawa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJDY\u0141O AGNIESZKA EL\u017bBIETA (z domu KARDY\u015a),<\/strong> urodzona 26 X 1977 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Krystyny z domu Karkut. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1996 r. W czasach szkolnych nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego, uko\u0144czy\u0142a Ognisko Muzyczne w klasie fortepianu oraz startowa\u0142a z powodzeniem w zawodach lekkoatletycznych. Studiowa\u0142a na Politechnice Krakowskiej w Krakowie: r\u00f3wnocze\u015bnie na Wydziale In\u017cynierii \u015arodowiska, kt\u00f3ry uko\u0144czy\u0142a w 2002 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera i Wydziale Architektury, kt\u00f3ry uko\u0144czy\u0142a w 2003 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera architekta. Po studiach pracowa\u0142a w biurach projektowych w kraju i za granic\u0105. W latach 2011-2015 by\u0142a pracownikiem Urz\u0119du Miejskiego w Kolbuszowej. Od 1 VII 2015 r. do pracowa\u0142a na stanowisku dyrektora Wydzia\u0142u Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJEW\u00d3DZTWO KRAKOWSKIE<\/strong>, powsta\u0142o w XIV w. z ziem ksi\u0119stwa dzielnicowego. Od XV do XVIII w. by\u0142o jednostk\u0105 szlacheckiego samorz\u0105du stanowo-terytorialnego i mia\u0142o w\u0142asny sejmik. Do 1772 r. jego powierzchnia liczy\u0142a oko\u0142o 20 tys. km2. W wyniku I rozbioru Polski zosta\u0142o pozbawione teren\u00f3w po prawej stronie Wis\u0142y, a po III rozbiorze uleg\u0142o likwidacji. W 1816 r. zosta\u0142o reaktywowane w ramach Kr\u00f3lestwa Polskiego. Mia\u0142o w\u00f3wczas powierzchni\u0119 oko\u0142o 11 tys. km2 i cztery obwody: kielecki, miechowski, olkuski i stopnicki, kt\u00f3re z kolei mia\u0142y po 2-3 powiaty. W 1837 r. zosta\u0142o przemianowane na guberni\u0119 krakowsk\u0105, a nast\u0119pnie kieleck\u0105. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci i ustaleniu si\u0119 granic Polski ponownie utworzono wojew\u00f3dztwo krakowskie (1921). Mia\u0142o ono obszar oko\u0142o 17,5 tys. km2. W jego sk\u0142ad wchodzi\u0142y pocz\u0105tkowo 23 powiaty, a p\u00f3\u017aniej \u2013 po kilku zmianach podzia\u0142u terytorialnego pa\u0144stwa \u2013 18 powiat\u00f3w: bialski, boche\u0144ski, brzeski, chrzanowski, d\u0105browski, d\u0119bicki, gorlicki, jasielski, krakowski, limanowski, mielecki, my\u015blenicki, nowos\u0105decki, nowotarski, ropczycki, tarnowski, wadowicki i \u017cywiecki. Organem zarz\u0105dzaj\u0105cym i w\u0142adz\u0105 administracyjn\u0105 drugiej instancji by\u0142 wojewoda krakowski. Od 1928 r. organem wykonawczym sta\u0142 si\u0119 wydzia\u0142 wojew\u00f3dzki z wojewod\u0105 krakowskim na czele. W bie\u017c\u0105cej realizacji zada\u0144 wojewodzie pomaga\u0142 Urz\u0105d Wojew\u00f3dzki w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej wojew\u00f3dztwo krakowskie zosta\u0142o zlikwidowane. W 1945 r. nast\u0105pi\u0142a reaktywacja wojew\u00f3dztwa krakowskiego w przedwojennym kszta\u0142cie (m.in. z powiatem mieleckim), ale jeszcze w tym samym roku \u2013 w wyniku decyzji w\u0142adz centralnych \u2013 utraci\u0142o ono na rzecz nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego 5 powiat\u00f3w: d\u0119bicki, gorlicki, jasielski, mielecki i ropczycki. Przej\u0119\u0142o natomiast od wojew\u00f3dztwa kieleckiego dwa powiaty \u2013 miechowski i olkuski. Po kilku kolejnych zmianach, w tym tak\u017ce wy\u0142\u0105czeniu obszaru miasta Krakowa, w 1957 r. woj. krakowskie mia\u0142o 15,6 tys. km2. W 1975 r. \u2013 w rezultacie wprowadzenia dwustopniowego podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa i utworzenia wielu nowych wojew\u00f3dztw, a tak\u017ce ponownego w\u0142\u0105czenia obszaru miasta Krakowa \u2013 uzyska\u0142o status wojew\u00f3dztwa miejskiego i zajmowa\u0142o powierzchni\u0119 3,3 tys. m2. Organami zarz\u0105dzaj\u0105cymi by\u0142y Rada Narodowa miasta Krakowa oraz prezydent miasta Krakowa przy pomocy Urz\u0119du Miasta Krakowa. W 1990 r. przywr\u00f3cono funkcje wojewody krakowskiego i Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Krakowie. W wyniku kolejnej reformy administracyjnej i samorz\u0105dowej 1 I 1999 r. w miejsce woj. krakowskiego utworzono woj. ma\u0142opolskie, kt\u00f3rego obszar (ok. 15 tys. km2) i granice s\u0105 podobne do granic sprzed 1957 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJEW\u00d3DZTWO PODKARPACKIE<\/strong>, powsta\u0142o w ramach reformy podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa 1 I 1999 r., jako jedno z 16 w kraju, z po\u0142\u0105czenia dotychczasowych 4 wojew\u00f3dztw: rzeszowskiego, tarnobrzeskiego, przemyskiego i kro\u015bnie\u0144skiego (z wyj\u0105tkiem pow. gorlickiego, kt\u00f3ry zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do woj. ma\u0142opolskiego). W sk\u0142ad wesz\u0142y 22 powiaty: bieszczadzki, brzozowski, d\u0119bicki, jaros\u0142awski, jasielski, kolbuszowski, kro\u015bnie\u0144ski, leski, le\u017cajski, lubaczowski, \u0142a\u0144cucki, mielecki, ni\u017ca\u0144ski, przemyski, przeworski, ropczycko-s\u0119dziszowski, rzeszowski, sanocki, stalowowolski, strzy\u017cowski i tarnobrzeski oraz 4 miasta na prawach powiatu: Rzesz\u00f3w, Tarnobrzeg, Przemy\u015bl i Krosno. Funkcj\u0119 podstawowych jednostek samorz\u0105du terytorialnego pe\u0142ni 41 miast i 145 gmin wiejskich. Obszar wojew\u00f3dztwa, po zmianach, liczy 17 844 km2, a zamieszkuje go 2 098 263 os\u00f3b (2005). Stolic\u0105 i siedzib\u0105 w\u0142adz wojew\u00f3dztwa jest Rzesz\u00f3w. Samorz\u0105d wojew\u00f3dzki sk\u0142ada si\u0119 z Sejmiku Wojew\u00f3dztwa (jako organu stanowi\u0105cego), na kt\u00f3rego czele stoi przewodnicz\u0105cy oraz Zarz\u0105du Wojew\u00f3dztwa z marsza\u0142kiem na czele, kt\u00f3rego organem wykonawczym jest Urz\u0105d Marsza\u0142kowski. W dotychczasowych obu kadencjach mielczanie sprawowali wa\u017cne funkcje. W kadencji 1999-2002 cz\u0142onkiem zarz\u0105du, a nast\u0119pnie wicemarsza\u0142kiem by\u0142 W\u0142adys\u0142aw Ortyl, a w kadencji 2002-2006 funkcj\u0119 marsza\u0142ka powierzono Leszkowi Deptule. W\u0142adys\u0142aw Ortyl zosta\u0142 ponownie marsza\u0142kiem w 2013 r. i funkcj\u0119 t\u0119 powierzono mu po wyborach w 2014 r. oraz po wyborach w 2018 r. Przedstawicielem administracji pa\u0144stwowej na terenie wojew\u00f3dztwa jest wojewoda podkarpacki, sprawuj\u0105cy funkcj\u0119 przy pomocy Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJEW\u00d3DZTWO RZESZOWSKIE<\/strong>, zosta\u0142o utworzone na mocy dekretu Krajowej Rady Narodowej z 7 VII 1945 r., a na stolic\u0119 i siedzib\u0119 w\u0142adz wojew\u00f3dzkich wybrano Rzesz\u00f3w. W granicach nowego wojew\u00f3dztwa znalaz\u0142y si\u0119 wschodnie powiaty wojew\u00f3dztwa krakowskiego i zachodnie powiaty by\u0142ego wojew\u00f3dztwa lwowskiego (z okresu mi\u0119dzywojennego) \u2013 \u0142\u0105cznie 17 powiat\u00f3w: brzozowski, d\u0119bicki, gorlicki, jaros\u0142awski, jasielski, kolbuszowski, kro\u015bnie\u0144ski, leski, lubaczowski, \u0142a\u0144cucki, mielecki, ni\u017ca\u0144ski, przemyski, przeworski, rzeszowski, sanocki i tarnobrzeski. W 1946 r. powierzchnia wojew\u00f3dztwa wynosi\u0142a 18 201 km2, a liczba mieszka\u0144c\u00f3w \u2013 ok. 1 535 400. W latach 1944-1950 organem stanowi\u0105cym by\u0142a Wojew\u00f3dzka Rada Narodowa w Rzeszowie, a w\u0142adz\u0119 administracyjn\u0105 sprawowa\u0142 wojewoda rzeszowski przy pomocy Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. W 1950 r. zniesiono funkcj\u0119 wojewody i \u00a0Urz\u0105d Wojew\u00f3dzki. Kompetencje terenowego organu jednolitej w\u0142adzy pa\u0144stwowej otrzyma\u0142a WRN, a Prezydium WRN (z przewodnicz\u0105cym na czele) sta\u0142o si\u0119 organem zarz\u0105dzaj\u0105cym i administracyjnym II instancji. W latach 50., na skutek stara\u0144 miast i powiat\u00f3w, wielokrotnie wprowadzano zmiany w podziale administracyjnym. Od 1959 r. w wojew\u00f3dztwie funkcjonowa\u0142y 22 powiaty, w tym mielecki. Liczba ludno\u015bci ros\u0142a, przekraczaj\u0105c w 1973 r. granic\u0119 1800 tys. W latach 1945-1975 w \u015bcis\u0142ym kierownictwie organ\u00f3w wojew\u00f3dzkich znajdowa\u0142o si\u0119 szereg os\u00f3b zwi\u0105zanych wcze\u015bniej z Mielcem i powiatem mieleckim, m.in. Roman Gesing, Franciszek D\u0105bal, Mieczys\u0142aw Marsza\u0142ek, Tadeusz Kunc i J\u00f3zef Kr\u00f3l. W rezultacie nowego podzia\u0142u administracyjnego kraju w 1975 r. obszar woj. rzeszowskiego zmniejszono do 4 399 km2. Liczba ludno\u015bci wynosi\u0142a w\u00f3wczas oko\u0142o 609 600. (Na pozosta\u0142ych terenach by\u0142ego woj. rzeszowskiego utworzono 3 nowe wojew\u00f3dztwa: tarnobrzeskie, przemyskie i kro\u015bnie\u0144skie.) Zniesiono Prezydium WRN, a powr\u00f3cono do funkcji wojewody jako organu administracji pa\u0144stwowej i jego organu wykonawczego \u2013 Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego. W nowych granicach znalaz\u0142o si\u0119 47 gmin, w tym: Mielec miasto, Mielec wie\u015b, Borowa, Czermin, Gaw\u0142uszowice, Przec\u0142aw i Tusz\u00f3w Narodowy. Taki stan trwa\u0142 do 31 XII 1998 r., bowiem w ramach kolejnej reformy podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa, z dniem 1 I 1999 r. w miejsce dotychczasowych wojew\u00f3dztw: rzeszowskiego, tarnobrzeskiego, przemyskiego i kro\u015bnie\u0144skiego (bez powiatu gorlickiego), utworzono wojew\u00f3dztwo podkarpackie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJEW\u00d3DZTWO SANDOMIERSKIE<\/strong>, powsta\u0142o w XIV w. w granicach zbli\u017conych do ksi\u0119stwa dzielnicowego ze stolic\u0105 w Sandomierzu. Jego granice na po\u0142udniu obejmowa\u0142y m.in. Mielec, Rzoch\u00f3w, Przec\u0142aw, Radomy\u015bl Wielki i okoliczne miejscowo\u015bci. Miejscem odbywania sejmik\u00f3w by\u0142 Opat\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJNA POLSKO-AUSTRIACKA 1809<\/strong>, rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 14 IV wej\u015bciem wojsk austriackich pod dow\u00f3dztwem arcyksi\u0119cia Ferdynanda d\u2019Este na teren Ksi\u0119stwa Warszawskiego. Po nierozstrzygni\u0119tej bitwie pod Raszynem wojska polskie pod dow\u00f3dztwem ksi\u0119cia J\u00f3zefa Poniatowskiego ruszy\u0142y w kierunku po\u0142udniowym na teren Nowej Galicji. Od maja do lipca zaj\u0119to m.in. Sandomierz, Zamo\u015b\u0107, Lw\u00f3w i Krak\u00f3w. Przez pewien czas cz\u0119\u015b\u0107 wojska Ksi\u0119stwa Warszawskiego go\u015bci\u0142a w Mielcu. 9 VI Polacy stoczyli potyczk\u0119 z wojskami austriackimi na terenach po lewej stronie Wis\u0142oki i wycofali si\u0119 na prawy brzeg rzeki, a nast\u0119pnie opu\u015bcili Mielec. 14 X 1809 r., po pora\u017cce wojsk austriackich z Francuzami w bitwie pod Wagram, podpisano pok\u00f3j w Sch\u00f6nbrunn. Ksi\u0119stwo Warszawskie powi\u0119kszy\u0142o si\u0119 o Now\u0105 Galicj\u0119, a tereny na po\u0142udnie od Wis\u0142y, w tym Mielec, pozosta\u0142y pod zaborem austriackim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJNA P\u00d3\u0141NOCNA 1655-1660 (\u201ePOTOP SZWEDZKI\u201d)<\/strong>, rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 19 VII 1655 r. wr\u0119czeniem aktu wypowiedzenia wojny Rzeczpospolitej przez Szwecj\u0119 polskim pos\u0142om w Sztokholmie. W lipcu i sierpniu wojska szwedzkie opanowa\u0142y Wielkopolsk\u0119, a we wrze\u015bniu i pa\u017adzierniku zaj\u0119\u0142y Warszaw\u0119 i Krak\u00f3w (po bohaterskiej obronie krakowskich mieszczan i wojska pod dow\u00f3dztwem Stefana Czarnieckiego). Po kl\u0119sce wojsk polskich pod dow\u00f3dztwem hetmana polnego koronnego Stanis\u0142awa Lanckoro\u0144skiego pod Wojniczem (3 X), cz\u0119\u015b\u0107 polskiego wojska wycofa\u0142a si\u0119 w okolice Mielca. Tu r\u00f3wnie\u017c mia\u0142y dotrze\u0107 niedobitki drugiej polskiej armii dowodzonej przez hetmana wielkiego koronnego Stanis\u0142awa Potockiego (Rewer\u0119), kt\u00f3r\u0105 pokona\u0142o wojsko kozacko-rosyjskie pod Gr\u00f3dkiem Jagiello\u0144skim. Wkr\u00f3tce potem pod Mielec przyby\u0142o wojsko szwedzkie. Tymczasem w wyniku negocjacji 21 X przedstawiciele szlachty z wojew\u00f3dztw po\u0142udniowo-wschodnich, m.in. sandomierskiego, uznali w\u0142adz\u0119 Karola Gustawa. W tej sytuacji 28 X hetman S. Potocki podda\u0142 si\u0119 z resztkami wojska. Szwedzkie wojska zaj\u0119\u0142y m.in. Mielec i zorganizowa\u0142y ob\u00f3z w pobli\u017cu zamku. Wed\u0142ug \u017cywej do niedawna tradycji szwedzka okupacja by\u0142a bardzo brutalna. Tak dzia\u0142o si\u0119 zreszt\u0105 w ca\u0142ym kraju. Mno\u017cy\u0142y si\u0119 grabie\u017ce i napady, a opornych gwa\u0142cono i okrutnie karano. Wie\u015bci o obronie Jasnej G\u00f3ry, narastaj\u0105cy bunt polskich wojsk przeciwko okrucie\u0144stwu Szwed\u00f3w oraz pierwsze sukcesy w mniejszych bitwach i wojnie podjazdowej zacz\u0119\u0142y odmienia\u0107 losy wojny. Wczesn\u0105 wiosn\u0105 1656 r. odchodz\u0105ce z Mielca wojsko szwedzkie spl\u0105drowa\u0142o zamek, a mo\u017ce nawet zniszczy\u0142o go. Wzgl\u0119dny spok\u00f3j trwa\u0142 kr\u00f3tko. W zimie 1657 r. na Ma\u0142opolsk\u0119 napad\u0142 ksi\u0105\u017c\u0119 siedmiogrodzki Jerzy II Rakoczy (sojusznik Szwecji). Przypuszcza si\u0119, \u017ce jego oddzia\u0142y nie omin\u0119\u0142y Mielca i spl\u0105drowa\u0142y go, podobnie jak wiele innych miast i wsi. Pomoc Austrii udzielona Polsce przyczyni\u0142a si\u0119 do pokonania wojsk siedmiogrodzkich i podpisania kapitulacji przez Rakoczego. Do ko\u0144ca wojny (3 V 1660 r.) Mielec i okolice pozostawa\u0142y wprawdzie poza dzia\u0142aniami wojennymi, ale odradza\u0142y si\u0119 z wielkimi k\u0142opotami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJNA \u015aWIATOWA I<\/strong>, zob. has\u0142o HISTORIA MIELCA<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJNA \u015aWIATOWA II<\/strong>, zob. has\u0142o HISTORIA MIELCA<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJNAROWSKA EL\u017bBIETA (z domu SZAREK)<\/strong>, urodzona 8 III 1979 r. w Tarnobrzegu, c\u00f3rka Jana i Zofii z domu Przygoda. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu ze specjalno\u015bci\u0105: kucharz w 1997 r. Pracowa\u0142a poza granicami kraju, a nast\u0119pnie okresowo w Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu, Zak\u0142adzie Oczyszczania Osiedla Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej i C+N Mielec. Od\u00a0 22 VI 2017 r. pracuje w R&G PLAST Sp. z o.o. w Mielcu. Jako jedna z nielicznych kobiet w Mielcu jest honorowym dawc\u0105 krwi. W latach 1999-2018 r. odda\u0142a ponad 25 l krwi. Od 2008 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Rejonowego Klubu HDK przy ZP PCK w Mielcu. Uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych akcjach charytatywnych, m.in. pomaga\u0142a przy wydawaniu \u017cywno\u015bci w PCK. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 Honorowy Dawca Krwi – Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu, Medalem dla Kobiet, Medalem 90-lecia PCK oraz Odznakami Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi PCK IV, III, II i I stopnia.\u00a0<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJNAROWSKI KRZYSZTOF JAN<\/strong>, urodzony 1 IV 1978 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Danuty z domu Z\u0105bek. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK Mielec z zawodem szlifierz metali. Pracowa\u0142 w WSK PZL-Mielec (1993-1996), firmie \u201ePonar\u201d w Tarnobrzegu (1997-1998), firmie obs\u0142uguj\u0105cej cmentarz komunalny (1998), WSK PZL-Mielec (1999-2000), Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu (2001-2002), firmie stolarskiej w Trze\u015bni (2003-2004) i BRW Mielec (2004-nadal).Po raz pierwszy odda\u0142 krew 26 IV 1996 r. Do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy PCK w Mielcu wst\u0105pi\u0142 w 1998 r. Dotychczas odda\u0142 47 400 ml krwi (2015). Jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Rejonowego Klubu HDK i cz\u0142onkiem grupy reprezentacyjnej przy PCK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia, Medalem 50-lecia Honorowego Krwiodawstwa i Medalem 90-lecia PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJSKA POLSKIEGO (ULICA)<\/strong>, ulica powiatowa, jedna z najd\u0142u\u017cszych (2256 m) w Mielcu. Biegnie od ul. Cyranowskiej, wzd\u0142u\u017c ogrodzenia SSE EURO\u2013PARK MIELEC (wcze\u015bniej WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d), do ronda z ul. Partyzant\u00f3w i al. Kwiatkowskiego. St\u0105d skr\u0119ca na p\u00f3\u0142noc i biegnie \u0142aman\u0105 lini\u0105, pomi\u0119dzy firmami SSE, do granicy miasta w rejonie osiedla Mo\u015bciska. Tam wybiegaj\u0105 od niej ulice Rudnik i Pogodna oraz droga do Trze\u015bni. Ma nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, wielokrotnie remontowan\u0105, ostatnio przy budowie ronda. Jako droga przemys\u0142owa powsta\u0142a w ramach budowy Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL w latach 1937\u20131939. Status ulicy i nazw\u0119 LUDOWEGO WOJSKA POLSKIEGO otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r., po przej\u0119ciu przez administracj\u0119 miejsk\u0105 osiedla fabrycznego WSK. 28 II 1990 r. zmieniono nazw\u0119 na WOJSKA POLSKIEGO. W 2020 r., po przebudowie i gruntownym remoncie zosta\u0142a oddana do u\u017cytku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Polskie si\u0142y zbrojne, aczkolwiek zorganizowane ju\u017c za panowania Mieszka I, zacz\u0119\u0142y u\u017cywa\u0107 nazwy WOJSKO POLSKIE dopiero w pierwszych latach XIX w. Urz\u0119dowo wprowadzono t\u0119 nazw\u0119 w 1918 r., po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci. W 2017 r. wykonano cz\u0119\u015bciowy remont ulicy na odcinku 1,5 km od ronda przy skrzy\u017cowaniu z al. E. Kwiatkowskiego i ul. Partyzant\u00f3w w kierunku wschodnim do obwodnicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJSKOWA KOMENDA UZUPE\u0141NIE\u0143 (WKU)<\/strong>, terenowa instytucja administracji wojskowej. Realizuje przede wszystkim zadania z zakresu: zapewnienia mobilizacyjnego rozwini\u0119cia jednostek wojskowych, administrowania rezerwami osobowymi, \u015bwiadcze\u0144 na rzecz obrony oraz wsp\u00f3\u0142pracy z innymi organami i podmiotami w sprawach zwi\u0105zanych z obronno\u015bci\u0105 pa\u0144stwa. Do 30 XII 1966 r. teren powiatu mieleckiego obj\u0119ty by\u0142 dzia\u0142aniem Wojskowej Komendy Rejonowej Powiatowego Sztabu Wojskowego (PSzW) w D\u0119bicy. W styczniu 1967 r. utworzono Wojskow\u0105 Komend\u0119 Rejonow\u0105 w Mielcu, obejmuj\u0105c\u0105 zasi\u0119giem dzia\u0142ania obszar powiatu mieleckiego i podlegaj\u0105c\u0105 Szefowi Wojew\u00f3dzkiego Sztabu Wojskowego Rzesz\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie w okresie I \u2013 II 1967 r. odby\u0142o si\u0119 formowanie Powiatowego Sztabu Wojskowego Mielec, a zadanie to powierzono pierwszemu jego szefowi \u2013 pp\u0142k. Stanis\u0142awowi Lasowemu. Kadra kierownicza zosta\u0142a skompletowana z oficer\u00f3w przeniesionych s\u0142u\u017cbowo z innych Powiatowych Sztab\u00f3w Wojskowych, stanowiska podoficerskie obsadzono podoficerami powo\u0142anymi do zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej z rezerwy, a stanowiska pracownik\u00f3w cywilnych \u2013 osobami pozyskanymi z mieleckich zak\u0142ad\u00f3w pracy. W lutym 1969 r. pp\u0142k S. Lasowy zosta\u0142 przeniesiony do PSzW Pisz, a szefem PSzW Mielec mianowano pp\u0142k. J\u00f3zefa Niezgod\u0119. W lipcu 1970 r. wyznaczono go na stanowisko dow\u00f3dcy Garnizonu Mielec. Od stycznia 1975 r. decyzj\u0105 MON teren powiatu mieleckiego zosta\u0142 obj\u0119ty dzia\u0142aniem PSzW D\u0119bica, ale ju\u017c w lutym decyzja ta zosta\u0142a cofni\u0119ta. W zwi\u0105zku z wprowadzeniem nowego podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w 1975 r. (m.in. likwidacja powiat\u00f3w) i reorganizacj\u0105 administracji wojskowej \u2013 w miejsce PSzW Mielec powo\u0142ano Wojskow\u0105 Komend\u0119 Uzupe\u0142nie\u0144 Mielec (WKU), podlegaj\u0105c\u0105 Szefowi Wojew\u00f3dzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie. Obj\u0119\u0142a ona tereny by\u0142ych powiat\u00f3w: mieleckiego, kolbuszowskiego i ropczyckiego. Pp\u0142k J. Niezgoda zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko komendanta WKU Nisko, a komendantem WKU Mielec wyznaczono pp\u0142k. Leszka Dat\u0119. Kolejna zmiana nast\u0105pi\u0142a w wyniku reformy administracyjnej w 1999 r. Obszar dzia\u0142ania WKU Mielec powi\u0119kszono o powiat d\u0119bicki. Siedzib\u0105 WKU jest budynek przy ul. Legion\u00f3w w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Komendanci (szefowie) w latach 1975-2006:<\/strong>\u00a0p\u0142k dypl. Leszek Data (19751987), p\u0142k dypl. J\u00f3zef Pado (1987-1997), p.o. pp\u0142k dypl. Ryszard Zawisza (1997-1997), p.o. pp\u0142k in\u017c. Stanis\u0142aw Chmielowiec (1997-1997), p\u0142k mgr in\u017c. Zenon Kami\u0144ski (1997-2003), pp\u0142k mgr in\u017c. Andrzej Sitko (2003-2007), pp\u0142k Miros\u0142aw Ciesielski (2007-2019), czas. p.o. mjr mgr in\u017c. Tomasz Mazur (2019), pp\u0142k mgr in\u017c. Bogus\u0142aw Antas (2020-2021), pp\u0142k Witold Witkowski (2021-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJS\u0141AW<\/strong>, osiedle w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci Mielca (od 1985 r.), wcze\u015bniej oddzielna miejscowo\u015b\u0107. Jej g\u0142\u00f3wn\u0105 ulic\u0105 jest ul. Wojs\u0142awska, a ponadto sie\u0107 komunikacyjn\u0105 osiedla stanowi\u0105 ulice: Azaliowa, Benedykty\u0144ska, Boles\u0142awa Chrobrego, Boles\u0142awa Wstydliwego, Dobra, Du\u0144ska, A. Gardulskiego, Go\u0142\u0119bia, Inwestor\u00f3w, Letnia, Nadziei, Rybacka, F. Saramy, F. Wiesio\u0142owskiego (od ul. Wojs\u0142awskiej do linii kolejowej), Wiosenna, W. Witosa (od ul. Wojs\u0142awskiej do linii kolejowej), Zakole, Zielona, \u017begoty. Liczy ok. 1900 mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Historia Pierwsza wzmianka o Wojs\u0142awiu pochodzi z 1269 r., kiedy to dotychczasowy w\u0142a\u015bciciel \u2013 rycerz \u017begota dokona\u0142 zamiany Wojs\u0142awia na Grzegorzewice z klasztorem benedyktyn\u00f3w na \u0141ysej G\u00f3rze. Zakonnicy byli w\u0142a\u015bcicielami Wojs\u0142awia do 1471 r. i sprzedali go Janowi Skr\u0119tce z Paw\u0142owa, herbu Godziemba. Ten natomiast w 1480 r. sprzeda\u0142 wie\u015b i R\u017cyska za\u0142o\u017cycielom Mielca \u2013 Janowi i Bernardynowi. W 1548 r. w wyniku podzia\u0142u d\u00f3br Stanis\u0142awa Mieleckiego pomi\u0119dzy syn\u00f3w, Wojs\u0142aw otrzyma\u0142 Sebastian \u2013 kasztelan wi\u015blicki, a w spadku po nim \u2013 syn Hieronim, starosta brzesko-kujawski. W ostatnich latach XVI w. w\u0142a\u015bcicielk\u0105 Wojs\u0142awia sta\u0142a si\u0119 Anna \u2013 c\u00f3rka Hieronima, \u017cona Joachima Ocieskiego, a nast\u0119pnie Adama Ratowskiego. Kolejnymi w\u0142a\u015bcicielami byli: Lubomirscy, Sanguszkowie i ponownie Lubomirscy. W 1753 r. w\u0142a\u015bcicielem Wojs\u0142awia i R\u017cysk zosta\u0142 Andrzej Wiesio\u0142owski, \u017conaty z Mariann\u0105 z Dru\u017cbackich, c\u00f3rk\u0105 Kazimierza i El\u017cbiety z Kowalskich \u2013 s\u0142ynnej polskiej poetki, \u201emuzy sarmackiej\u201d (1695-1765). Prawdopodobnie w\u00f3wczas powsta\u0142 murowany dw\u00f3r, kt\u00f3ry po przebudowie (1910-1912) i licznych przer\u00f3bkach przetrwa\u0142 do naszych czas\u00f3w. Spadkobierc\u0105 maj\u0105tku wojs\u0142awskiego by\u0142 Xawery Wiesio\u0142owski, syn Andrzeja i Marianny. Po \u015bmierci Xawerego Wojs\u0142aw przej\u0105\u0142 jego syn \u2013 Franciszek. Jako jeden z organizator\u00f3w powstania narodowego w Galicji w 1846 r. wielokrotnie go\u015bci\u0142 w dworze wojs\u0142awskim innych organizator\u00f3w, m.in. Dembowskiego i Goslara. Po upadku powstania Franciszek Wiesio\u0142owski zosta\u0142 uwi\u0119ziony i wypuszczono go dopiero po interwencjach wp\u0142ywowych os\u00f3b na dworze w Wiedniu. W 1853 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w Wojs\u0142awiu szko\u0142\u0119 1-klasow\u0105 jako fili\u0119 szko\u0142y trywialnej w Mielcu. Wojs\u0142aw mia\u0142 w\u00f3wczas oko\u0142o 650 mieszka\u0144c\u00f3w. W 1855 r. maj\u0105tek wojs\u0142awski zlicytowano za d\u0142ugi zaci\u0105gni\u0119te na potrzeby powsta\u0144cze. Naby\u0142 go Aleksander S\u0119kowski, posiadaj\u0105cy dot\u0105d du\u017cy maj\u0105tek ziemski w pobli\u017cu Zbara\u017ca. Kolejnym w\u0142a\u015bcicielem Wojs\u0142awia by\u0142 syn Aleksandra \u2013 Stefan, p\u00f3\u017aniejszy prezes Wydzia\u0142u Powiatowego (marsza\u0142ek powiatu mieleckiego). S\u0119kowscy bardzo dobrze opiekowali si\u0119 ko\u015bcio\u0142em w Rzochowie, a w wojs\u0142awskim dworze urz\u0105dzono kaplic\u0119, w kt\u00f3rej odprawiano msze \u015bw. i inne nabo\u017ce\u0144stwa. Zapraszano te\u017c duchownych do g\u0142oszenia rekolekcji dla domownik\u00f3w i miejscowej ludno\u015bci. Z inicjatywy Stefana S\u0119kowskiego w latach 1900-1907 czynna by\u0142a w Wojs\u0142awiu Krajowa Szko\u0142a Koszykarska, kt\u00f3ra kszta\u0142ci\u0142a rzemie\u015blnik\u00f3w zajmuj\u0105cych si\u0119 wikliniarstwem. W 1917 r. S\u0119kowscy sprzedali maj\u0105tek wojs\u0142awski baronowi G\u00f6tzowi z O\u015bwi\u0119cimia. Wkr\u00f3tce potem w\u0142a\u015bcicielem tych d\u00f3br zosta\u0142 Moj\u017cesz Aschheim, a ten sprzeda\u0142 je Gardulskim. Nowi w\u0142a\u015bciciele wprowadzili do Wojs\u0142awia nowoczesne metody uprawy roli, piel\u0119gnacji sad\u00f3w i przydomowych ogr\u00f3dk\u00f3w. Wa\u017cnym wydarzeniem by\u0142o oddanie do u\u017cytku w 1939 r. domu ludowego, wybudowanego ze sk\u0142adek spo\u0142ecze\u0144stwa. W czasie okupacji hitlerowskiej w Wojs\u0142awiu znaczna grupa mieszka\u0144c\u00f3w zwi\u0105zana by\u0142a z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 konspiracyjn\u0105. Prowadzono tak\u017ce tajne nauczanie. Po II wojnie \u015bwiatowej Wojs\u0142aw zosta\u0142 siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej. Stanowi\u0142 te\u017c pr\u0119\u017cny o\u015brodek kulturalno-o\u015bwiatowy. Szko\u0142a podstawowa uzyska\u0142a status plac\u00f3wki 7-klasowej. Dzia\u0142a\u0142y ch\u00f3r i zesp\u00f3\u0142 teatralny. Funkcjonowa\u0142a Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich i Ko\u0142o Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej. W latach 60. w domu ludowym zorganizowano Klub \u201eM\u0142odego Rolnika\u201d. W 1952 r. zmar\u0142 Andrzej Gardulski, a w 1979 r. jego spadkobiercy sprzedali wojs\u0142awski dw\u00f3r z parkiem Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. W zwi\u0105zku z reform\u0105 administracyjn\u0105 31 XII 1972 r. zako\u0144czy\u0142a funkcjonowanie GRN, a Wojs\u0142aw wszed\u0142 w sk\u0142ad Gminy Mielec. W tym czasie liczy\u0142 oko\u0142o 2200 mieszka\u0144c\u00f3w. W 1975 r. w domu ludowym ulokowano nowo utworzony Gminny O\u015brodek Kultury, kt\u00f3ry rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 nie tylko w Wojs\u0142awiu, ale tak\u017ce w ca\u0142ej Gminie Mielec. W rezultacie decyzji w\u0142adz o powi\u0119kszeniu obszaru miasta Mielca od 1 I 1985 r.\u2013 Wojs\u0142aw przy\u0142\u0105czono do Mielca i nadano mu status osiedla. Istniej\u0105cym drogom nadano nazwy: Benedykty\u0144ska, Boles\u0142awa Chrobrego, Boles\u0142awa Wstydliwego, Dobra, A. Gardulskiego, Go\u0142\u0119bia, J. Iwaszkiewicza, Nadziei, Rybacka, Wiosenna, W. Witosa, Wojs\u0142awska, F. Wiesio\u0142owskiego, Zielona i \u017begoty. Miejscowa szko\u0142a podstawowa otrzyma\u0142a nr 10. Od tego czasu zintensyfikowano zbrojenie terenu, a w latach 90. \u2013 budow\u0119 ulic. R\u00f3wnocze\u015bnie na terenie Wojs\u0142awia rozwin\u0119\u0142o si\u0119 budownictwo mieszkaniowe. W latach 1985-1992 si\u0142ami spo\u0142ecznymi zbudowano ko\u015bci\u00f3\u0142 pomocniczy p.w. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa. Miejsce GOK w domu ludowym zaj\u0105\u0142 Miejski O\u015brodek Kultury, w kt\u00f3rym m.in. rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eWojs\u0142awianie\u201d. Na pocz\u0105tku lat 90. MOK przeprowadzi\u0142 si\u0119 do budynku kina \u201eBajka\u201d, a w domu ludowym pojawiali si\u0119 kolejni lokatorzy, w wi\u0119kszo\u015bci zwi\u0105zani z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105. Po wprowadzeniu reformy o\u015bwiatowej (1999) w latach 2000-2001 przeprowadzono likwidacj\u0119 Szko\u0142y Podstawowej nr 10, a uczni\u00f3w dowo\u017cono do Szko\u0142y Podstawowej nr 2. Do budynku szkolnego wprowadzono najpierw Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Gospodarki i Zarz\u0105dzania, a od 2007 r. \u2013 O\u015brodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy. W 2004 r. zbudowano kanalizacj\u0119 sanitarn\u0105 na terenie osiedla i wykonano przepompowni\u0119 \u015bciek\u00f3w. W 2005 r. na nieu\u017cytkach we wschodniej cz\u0119\u015bci Wojs\u0142awia ulokowano tzw. Obszar B Mieleckiego Parku Przemys\u0142owego. Po wykonaniu niezb\u0119dnej infrastruktury – w 2008 r. pierwsza firma odda\u0142a do u\u017cytku obiekty produkcyjne i rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. W 2007 r. nowa ulica, biegn\u0105ca od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku tor\u00f3w kolejowych, otrzyma\u0142a patronat Franciszka Saramy \u2013 wojs\u0142awianina, nauczyciela i wybitnego dzia\u0142acza kulturalnego. Od 2008 r. \u2013 w ramach projektu wsp\u00f3\u0142finansowanego przez UE \u201eUporz\u0105dkowanie systemu zbierania i oczyszczania \u015bciek\u00f3w w Mielcu\u201d \u2013 rozpocz\u0119to zadanie \u201eBudowa kanalizacji sanitarnej w osiedlach Wojs\u0142aw i Rzoch\u00f3w oraz renowacja kanalizacji istniej\u0105cej\u201d. W 2009 r. uko\u0144czono budow\u0119 kanalizacji sanitarnej i przeprowadzono renowacj\u0119 kanalizacji istniej\u0105cej. Nowej ulicy nadano nazw\u0119 Azaliowa. W 2022 r. oddano do u\u017cytku street workout park (plac do \u0107wicze\u0144).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJS\u0141AWIANIE (ZESP\u00d3\u0141 PIE\u015aNI I TA\u0143CA)<\/strong>, powsta\u0142 w latach 1985-1987 w Gminnym O\u015brodku Kultury w Wojs\u0142awiu z prowadzonej tam grupy tanecznej, a nast\u0119pnie kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pod opiek\u0105 Miejskiego O\u015brodka Kultury. Za\u0142o\u017cycielami i instruktorami zespo\u0142u byli: Jan Sarama (choreografia), Tadeusz Wywrocki (muzyka), Bo\u017cena Telega i Lucyna Sz\u0119szo\u0142 (sprawy organizacyjne). Wyst\u0119powano z programem Witaj\u0105 Was Wojs\u0142awianie, w kt\u00f3rym zaprezentowano ta\u0144ce narodowe i regionalne. Na pocz\u0105tku lat 90., po przeprowadzeniu siedziby MOK do budynku kina \u201eBajka\u201d, aktywno\u015b\u0107 zespo\u0142u spad\u0142a i zosta\u0142 rozwi\u0105zany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOJS\u0141AWSKA (ULICA)<\/strong>, ulica wojew\u00f3dzka na osiedlach T. Ko\u015bciuszki i Wojs\u0142aw, stanowi cz\u0119\u015b\u0107 drogi wojew\u00f3dzkiej 985 Nagnaj\u00f3w \u2013 D\u0119bica. Odcinek ten zaczyna bieg od skrzy\u017cowania z ul. A. Mickiewicza, a ko\u0144czy na granicy pomi\u0119dzy Wojs\u0142awiem i Rzochowem. Ma 985 m d\u0142ugo\u015bci, asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 oraz chodniki. Powsta\u0142a w 1977 r. i pocz\u0105tkowo by\u0142a przed\u0142u\u017ceniem ul. H. Sienkiewicza do \u00f3wczesnych granic miasta. Wtedy te\u017c na jej skrzy\u017cowaniu z ul. A. Mickiewicza i ul. H. Sienkiewicza zamontowano pierwsz\u0105 w Mielcu sygnalizacj\u0119 \u015bwietln\u0105. 27 III 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu m.in. Wojs\u0142awia i Rzochowa do miasta Mielca, odcinek ten i dotychczasowa droga biegn\u0105ca przez Wojs\u0142aw zosta\u0142y po\u0142\u0105czone i nazwane ul. Wojs\u0142awsk\u0105. Oddanie do u\u017cytku nowej tranzytowej ulicy spowodowa\u0142o spore zmiany, m.in. ulice Lwowska i Zacisze zosta\u0142y podzielone na dwie cz\u0119\u015bci i oddzielone od ruchu na Wojs\u0142awskiej, a tak samo podzielona ul. Moniuszki otrzyma\u0142a po\u0142\u0105czenie z jednej strony. Ponadto krzy\u017cuj\u0105 si\u0119 z ni\u0105 ulice: G. Narutowicza, ul. T. Ko\u015bciuszki, ul. Rac\u0142awicka i ul. Kosynier\u00f3w na terenie osiedla T. Ko\u015bciuszki oraz ulice: Go\u0142\u0119bia, Rybacka, Zielona, Nadziei, Boles\u0142awa Chrobrego, Dobra, Boles\u0142awa Wstydliwego, Benedykty\u0144ska, W. Witosa, A. Gardulskiego, F. Wiesio\u0142owskiego i \u017begoty. W\u0119dr\u00f3wka w kierunku Wojs\u0142awia jest ciekaw\u0105 lekcj\u0105 historii. Pocz\u0105tek to osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych i kilka sklep\u00f3w, wszystko w bogatej zieleni. Od ul. Moniuszki rozpoczyna si\u0119 jedna ze stref przemys\u0142owych. Jest tu m.in.: baza Miejskiej Komunikacji Samochodowej, stacja paliw, stara cegielnia, komis samochodowy ze stacj\u0105 obs\u0142ugi i kilka firm produkcyjno \u2013 handlowych. Po ul. Kosynier\u00f3w zn\u00f3w pojawiaj\u0105 si\u0119 po obu stronach okaza\u0142e domy prywatne, z regu\u0142y schowane w zieleni ogrodowej. Tu i \u00f3wdzie wida\u0107 kapliczki i figury przydro\u017cne, bardzo zadbane, a przy ul. Benedykty\u0144skiej ko\u015bci\u00f3\u0142 Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa. Po skrzy\u017cowaniu z ul. Witosa po lewej Dom Ludowy, miejsce imprez i uroczysto\u015bci integruj\u0105cych wojs\u0142awian przez kilkadziesi\u0105t lat, ale teraz s\u0142u\u017c\u0105cy innym celom. Po prawej za\u015b – budynek dawnej Szko\u0142y Podstawowej nr 10, p\u00f3\u017aniej Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania, a obecnie siedziba O\u015brodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego. Nieco dalej znajduje si\u0119 najwi\u0119ksza do niedawna atrakcja Wojs\u0142awia \u2013 odbudowany XIX\u2013wieczny dw\u00f3r z parkiem. Jest dzi\u015b ogrodzony murem i na razie niedost\u0119pny dla zwiedzaj\u0105cych. Mo\u017cna podej\u015b\u0107 tylko do ustawionej w naro\u017cniku ogrodzenia zabytkowej figury \u015bw. Jana Nepomucena, odrestaurowanej w latach 90. W latach 2009-2010 ul. Wojs\u0142awska zosta\u0142a przebudowana, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105, zbudowano z obu stron chodniki z kostki i \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJTANOWSKI KAZIMIERZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 12 X 1928 r. w D\u0119bicy, syn J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z domu W\u00f3jcik. W latach 1941\u20131943 ucz\u0119szcza\u0142 do dwuletniej Miejskiej Szko\u0142y Handlowej w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zmuszony przez Niemc\u00f3w do pracy w restauracji jako ucze\u0144 zawodu. W 1946 r. zda\u0142 ma\u0142\u0105 matur\u0119, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy i zda\u0142 matur\u0119 w 1948 r. W latach 1945\u20131948 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP w D\u0119bicy. Studiowa\u0142 na Wydziale Praw Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1952 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w styczniu 1953 r. w Zak\u0142adach Ceramiki Budowlanej w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie od maja tego roku do wrze\u015bnia 1957 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Gumowego w D\u0119bicy na stanowiskach starszy ekonomista i kierownik sekcji organizacyjno \u2013 prawnej. W pa\u017adzierniku 1957 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w s\u0105downictwie. By\u0142 kolejno: aplikantem w S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie (X 1957 r. \u2013 XII 1959 r.), asesorem i p.o. s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Powiatowym w Mielcu (I 1960 r. \u2013 XII 1960 r.), asesorem, p.o. s\u0119dziego i s\u0119dzi\u0105 (V 1961 r.) w S\u0105dzie Powiatowym w Kolbuszowej (XII 1960 r. \u2013 XII 1963 r.), s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Powiatowym w Mielcu (XII 1963 r. \u2013 VIII 1966 r.), s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie (IX 1966 r. \u2013 IV 1976 r.), s\u0119dzi\u0105 S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Kro\u015bnie (1976\u20131978) i ponownie s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie (1978\u20131990). Ponadto delegowano go: w latach 1978\u20131982 do pe\u0142nienia czynno\u015bci w Okr\u0119gowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Rzeszowie, a w latach 80. dwukrotnie (po 3 miesi\u0105ce) do Warszawy, gdzie by\u0142 s\u0119dzi\u0105 i rzecznikiem prasowym w Ministerstwie Sprawiedliwo\u015bci oraz s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Najwy\u017cszym. Tak\u017ce w latach 80. by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 na Wydziale Prawa i Administracji Filii UMCS w Rzeszowie. Uko\u0144czy\u0142 m.in. studium w zakresie nowego prawa cywilnego, rodzinnego i opieku\u0144czego (Katowice-Warszawa, 1968) i uczestniczy\u0142 w szeregu seminari\u00f3w specjalistycznych. Publikowa\u0142 w periodyku \u201ePrawo i \u017bycie\u201d. W pa\u017adzierniku 1990 r. zosta\u0142 s\u0119dzi\u0105 S\u0105du Apelacyjnego w Rzeszowie. W dniu 15 II 1991 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa tego\u017c S\u0105du Apelacyjnego i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 12 X 1998 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 w stan spoczynku i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako: zast\u0119pca komendanta Hufca ZHP w D\u0119bicy (1945\u20131948), dzia\u0142acz Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich (w czasie studi\u00f3w), organizator i przewodnicz\u0105cy Komisji Rozjemczej i Rady Pracowniczej w ZPG w D\u0119bicy oraz cz\u0142onek PTTK i LOK przy ZPG (1954-1957), cz\u0142onek Zarz\u0105du Okr\u0119gu Zrzeszenia Prawnik\u00f3w Polskich w Rzeszowie, prelegent Towarzystwa Wiedzy Powszechnej oraz dzia\u0142acz Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Zrzeszenia Prawnik\u00f3w Polskich\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d. Zmar\u0142 30 VIII 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJTAS ANNA (z domu G\u0118ZA)<\/strong>, urodzona 25 X 1966 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Krystyny z domu Smaczniak. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1985 r. Siatk\u00f3wk\u0119 zacz\u0119\u0142a trenowa\u0107 w ko\u0144cowych klasach szko\u0142y podstawowej, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zawodniczk\u0105 Stali Mielec. Wyst\u0119py w I dru\u017cynie seniorek (II liga) rozpocz\u0119\u0142a w sezonie 1984\/1985 i przyczyni\u0142a si\u0119 do awansu do I ligi. W latach 1985 \u2013 1994 by\u0142a zatrudniona w WSK Mielec z oddelegowaniem do prac sportowych w Stali Mielec (1990 \u2013 1994). W tym okresie jako rozgrywaj\u0105ca wnios\u0142a du\u017cy wk\u0142ad do osi\u0105gni\u0119tych w\u00f3wczas sukces\u00f3w, a zw\u0142aszcza br\u0105zowych medali Stali za III miejsce w sezonach 1991\/1992 i 1993\/1994. W 1992 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek trenerski). W latach 1994 – 1995 pracowa\u0142a w \u201eDezamecie\u201d w Nowej D\u0119bie i gra\u0142a w tamtejszym zespole siatk\u00f3wki. W sezonie 1995\/1996 wyst\u0119powa\u0142a w zespole BKS Stal Bielsko Bia\u0142a, kt\u00f3ry wywalczy\u0142 tytu\u0142 mistrza Polski. Przed sezonem 1996\/1997 powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i przyczyni\u0142a si\u0119 do powrotu Stali do Serii A I Ligi (najwy\u017csza w\u00f3wczas klasa rozgrywkowa). Po likwidacji FKS Stal w 1997 r. przesz\u0142a do nowo utworzonego Klubu Pi\u0142ki Siatkowej Stal i by\u0142a wsp\u00f3\u0142autork\u0105 jego najwi\u0119kszych sukces\u00f3w: zdobycia br\u0105zowego medalu w sezonie 1998\/1999 i wicemistrzostwa Polski w sezonie 1999\/2000 oraz wygrania grupy eliminacyjnej Pucharu Europejskiej Konfederacji Pi\u0142ki Siatkowej Kobiet CEV w 1999 r. i awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u tego Pucharu w 2002 r. W tym okresie by\u0142a zatrudniona w Zak\u0142adach Narz\u0119dziowych Sp. z o.o. w Mielcu (1997\u20132001) i Wire Bind Spiral \u00a0Sp. z o.o. w Mielcu (2001\u20132002). Ponadto prowadzi\u0142a treningi siatkarskie z grupami pocz\u0105tkuj\u0105cymi (IV \u2013 VI klasa szko\u0142y podstawowej). W 2002 r. zako\u0144czy\u0142a karier\u0119 wyczynow\u0105. W latach 2002-2004 zosta\u0142a zatrudniona w KPS Stal jako pracownik administracyjny i jeszcze w tym samym roku przesz\u0142a na stanowisko specjalisty ds. administracji w nowo utworzonym KPSK Stal Mielec. Po zmianach organizacyjnych w KPSK Stal Mielec (przekszta\u0142cenie na Stal Mielec SA) w 2012 r. rozwi\u0105za\u0142a umow\u0119 o prac\u0119. Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika biura UKS Sz\u00f3stka Mielec oraz trenowa\u0142a grup\u0119 m\u0142odziczek tego klubu. Od 2019 r. pracuje w Biurze Promocji i Sportu Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Pomaga przy zbieraniu materia\u0142\u00f3w do niniejszej Encyklopedii miasta Mielca.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJTAS ARTUR<\/strong>, urodzony 4 I 1967 r. w Chrzanowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Krystyny z domu Adam. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w). Po maturze w 1988 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku montera p\u0142atowc\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek: mechanika i budowa maszyn, specjalno\u015b\u0107: silniki mechaniczne) i w 1994 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 1995 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe (dziedzina: systemy komputerowe w zarz\u0105dzaniu) na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1994-1996 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. jako technolog w Dziale Uruchomienia Produkcji, a w latach 1997-1999 by\u0142 kierownikiem Dzia\u0142u Zakup\u00f3w Materia\u0142owych. Po powstaniu Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Zakup\u00f3w (1999-2000), a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa programu produkcji cz\u0119\u015bci i zespo\u0142\u00f3w samolot\u00f3w Hawk, RJ146, Hawker 800XP (2000-2002). \u00a0W 2002 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym (kierunek: zarz\u0105dzanie i in\u017cynieria produkcji) Politechniki Krakowskiej oraz przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Rzesz\u00f3w\u201d SA (Pratt&Whitney, grupa United Technologies Corporation), gdzie pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Sekcji Kooperacji i p\u00f3\u017aniej kierownika Dzia\u0142u Zaopatrzenia i Kooperacji (2002-2005). W 2005 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. (Sikorsky Aircraft Corporation, grupa United Technologies Corporation), gdzie powierzono mu funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du \u2013 Dyrektora Handlowego (2005-2010), a od 2011 r. \u2013 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du \u2013 Dyrektora Program\u00f3w Wojskowych. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad m.in. w zabezpieczenie wieloletniej sprzeda\u017cy wyrob\u00f3w PZL Mielec. Uczestniczy\u0142 w szeregu kurs\u00f3w specjalistycznych. By\u0142 delegatem na pierwsze posiedzenie Europejskiego Parlamentu Przedsi\u0119biorstw w Brukseli (2008). W 2010 r. otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na honorowego cz\u0142onka organizacji Emerald Who\u2019s Who z siedzib\u0105 w Nowym Yorku (za dotychczasowe osi\u0105gni\u0119cia zawodowe), a w 2011 r. zosta\u0142 powo\u0142any do Przemys\u0142owej Grupy Doradczej NATO (NIAG).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJTAS ZDZIS\u0141AW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 VIII 1922 r. w Krakowie, syn Stanis\u0142awa i Albiny z domu Spaltenstein. W 1924 r. rodzina Wojtas\u00f3w przenios\u0142a si\u0119 do Katowic. Tam Zdzis\u0142aw uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105, a nast\u0119pnie 3 klasy Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. A. Mickiewicza. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej zamieszka\u0142 z rodzicami w Mielcu. Aby unikn\u0105\u0107 przymusowej wyw\u00f3zki do Niemiec, pracowa\u0142 jako robotnik w Firmie Herminy Kr\u00f3likiewicz w Mielcu (przemys\u0142 drzewny) przy ul. A. K\u0119dziora (Cyrankastrasse). Po wyzwoleniu miasta spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu i po uko\u0144czeniu czwartej klasy 12 XII 1944 r. zda\u0142 ma\u0142\u0105 matur\u0119. 12 I 1945 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska. Szkoli\u0142 si\u0119 w Przemy\u015blu, a nast\u0119pnie w Pierwszej Oficerskiej Szkole Piechoty WP w Krakowie i 15 VII 1945 r. zosta\u0142 promowany na stopie\u0144 podporucznika. W wojsku s\u0142u\u017cy\u0142 do 20 VIII 1952 r., najpierw jako oficer liniowy, a p\u00f3\u017aniej w intendenturze, gdzie awansowa\u0142 do stanowiska kwatermistrza pu\u0142ku. Trzykrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na terenach po\u0142udniowo-wschodniego Podkarpacia (23 VII \u00a0\u2013 15 II 1947 r., 13 X 1948 r. \u2013 9 III 1949 r., 12 X \u2013 8 XII 1951 r.). W 1949 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika. 20 VIII 1952 r. zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy i pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych przedsi\u0119biorstwach na terenie Katowic i Gliwic. W 1960 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Budowlane dla Pracuj\u0105cych (specjalno\u015b\u0107: instalacje sanitarne i przemys\u0142owe) i zda\u0142 matur\u0119, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika budowlanego. W latach 1957-1960 pracowa\u0142 w Biurze Projekt\u00f3w Budowy Nowych Kopal\u0144 w Gliwicach. 1 XI 1960 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 na sta\u0142e do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika budowy w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Instalacji Budowlanych, a nast\u0119pnie w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych. W latach 1962\u20131988 pe\u0142ni\u0142 funkcje inspektora nadzoru w Okr\u0119gowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w D\u0119bicy \u2013 Inspektorat w Mielcu, a po reorganizacji w Wojew\u00f3dzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w Rzeszowie \u2013 Inspektorat w Mielcu. Nadzorowa\u0142 roboty sanitarne i przemys\u0142owe na terenie Mielca, m.in. w ramach budowy: Szpitala Powiatowego, Stacji Uzdatniania Wody, miejskiej sieci ciep\u0142owniczej, kot\u0142owni i w\u0119z\u0142\u00f3w ciep\u0142owniczych, kolektor\u00f3w sanitarnych i magistrali wodoci\u0105gowych. W 1965 r. uzyska\u0142 uprawnienia budowlane w zakresie projektowania i wykonawstwa instalacji i urz\u0105dze\u0144 sanitarnych, a w 1969 r., po odbyciu \u0107wicze\u0144 wojskowych, zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 kapitana. Wykona\u0142 szereg projekt\u00f3w technicznych w czynie spo\u0142ecznym na rzecz miasta Mielca, m.in.: kanalizacji deszczowej w ulicach J. Kusoci\u0144skiego, Z. Na\u0142kowskiej i J. Kili\u0144skiego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. M. Reja i kanalizacji og\u00f3lnosp\u0142awnej w ul. Wolno\u015bci. W 1985 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 majora. Z dniem 21 XII 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1975 r. nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD, a od lat 90. do Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Br\u0105zowym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1981 r. i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Z\u017bWP\u201d. Zmar\u0142 18 XI 2015 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJTASIK MICHA\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 VII 1920 r. w Witowicach Dolnych, parafia Tropie, syn Jana i Katarzyny z domu Wolak. Matur\u0119 zda\u0142 w Nowym S\u0105czu w 1945 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie, w 1948 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Pil\u017anie (1948\u20131953) i Przec\u0142awiu (1953\u20131957). W 1957 r. zosta\u0142 skierowany do parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu i tu przez blisko 30 lat katechizowa\u0142 dzieci i m\u0142odzie\u017c. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju wielu grup modlitewnych i scalania duchowego wsp\u00f3lnoty parafialnej. Odznaczony Ec. Zmar\u0142 16 XI 1986 r. Spoczywa w grobowcu kap\u0142a\u0144skim na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOJTASZEK BOGDAN<\/strong>, urodzony 31 III 1955 r. w Mielcu, syn Edwarda i Marty z domu Pazdan. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1974 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 angielsk\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 1979 otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Od 1 III 1979 r. do 31 VIII 2007 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego w II LO w Mielcu, a od 1 X 2005 r. by\u0142 nauczycielem j\u0119zyka angielskiego w Nauczycielskim Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Mielcu. W 2004 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Od 2001 r. do 2016 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 egzaminatora egzaminu maturalnego z j\u0119zyka angielskiego z ramienia Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie. W latach 1979-1980 (ju\u017c w czasie zatrudnienia w II LO) zosta\u0142 powo\u0142any do wojska na roczne przeszkolenie oficer\u00f3w rezerwy (SOR) w specjalno\u015bci t\u0142umacza do WSOWZ we Wroc\u0142awiu i elitarnej 6 PDPD (\u201eczerwone berety\u201d) w Krakowie. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 uko\u0144czy\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem w stopniu podporucznika rezerwy. W czasie d\u0142ugoletniej pracy nauczycielskiej wychowa\u0142 kilka pokole\u0144 anglist\u00f3w. Wielu jego uczni\u00f3w pracuje w zawodzie nauczyciela j\u0119zyka angielskiego w Mielcu, na terenie kraju i poza jego granicami. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wydawnictwami, m.in. z Wydawnictwem Szkolnym \u201eOmega\u201d w Krakowie jako konsultant merytoryczny podr\u0119cznik\u00f3w, lektor w angloj\u0119zycznych nagraniach audio do tych podr\u0119cznik\u00f3w oraz jako autor zbioru \u0107wicze\u0144 leksykalno-gramatycznych przygotowuj\u0105cych do matury. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142pracownikiem Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu jako lektor kurs\u00f3w j\u0119zykowych w technikach \u201ee-learning\u201d w ramach projekt\u00f3w Europejskiego Funduszu Spo\u0142ecznego. Zainicjowa\u0142 organizacj\u0119 w II LO kurs\u00f3w przygotowawczych do matury i studi\u00f3w i przez wiele lat by\u0142 ich kierownikiem. (Kursy by\u0142y form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej szko\u0142y.) Uczestniczy\u0142 w wymianie m\u0142odzie\u017cy szkolnej mieleckiego II LO i CEG w Erlangen (Niemcy). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy tworzeniu film\u00f3w promocyjnych, m.in. o Mielcu i SSE EURO-PARK MIELEC, produkowanych przez mieleckie firmy EDA Video i MAWI Studio. By\u0142\u00a0 t\u0142umaczem na dora\u017ane potrzeby samorz\u0105dowych w\u0142adz miasta Mielca, m.in. z okazji wizyt delegacji zagranicznych. Wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniany za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy pedagogicznej. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 31 VIII 2007 r.<\/p>\r\n

WOJTUSIAK AUGUSTYN<\/b>, urodzony 17 I 1899 r. w P\u0142awie, syn Jana i Ma\u0142gorzaty z domu Mr\u00f3z. Ucze\u0144 c.k. Gimnazjum w Mielcu. Pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej, walczy\u0142 m.in. na froncie w\u0142oskim. W 1920 r. ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do polskiego wojska i bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej.\u00a0 Po s\u0142u\u017cbie wojskowej s\u0142u\u017cy\u0142 w \u017candarmerii w stopniu sier\u017canta. We wrze\u015bniu 1939 r. uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej z Niemcami, a po kl\u0119sce, w czasie okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 prac\u0119 w zak\u0142adzie naprawy tramwaj\u00f3w w Warszawie. W pa\u017adzierniku zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w i uwi\u0119ziony 16 X 1941 r. w KL Auschwitz (hitlerowski ob\u00f3z koncentracyjny obok O\u015bwi\u0119cimia) jako wi\u0119zie\u0144 polityczny Polak numer 21\u00a0773. W nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach zosta\u0142 zamordowany 25 III 1942 r.<\/p>\r\n

WOJTUSZKIEWICZ JANINA (z domu STOCERZ),<\/b> urodzona 14 V 1920 r. w Jaworznie, c\u00f3rka Zygmunta i Leokadii z domu Wo\u015bko. W 1953 r. zosta\u0142a zatrudniona w WSK Mielec i pracowa\u0142a w s\u0142u\u017cbach kooperacji i zaopatrzenia. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. M.in. by\u0142a wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Kobiet Pracuj\u0105cych Zwi\u0105zkowej Rady Przedsi\u0119biorstwa WSK oraz dzia\u0142aczk\u0105 Komitetu Opieki nad Sierotami przy Radzie Zak\u0142adowej i Zak\u0142adowego Ko\u0142a Ligi Kobiet. Kilkakrotnie wybierano j\u0105 na radn\u0105 Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie oraz Powiatowej Rady Narodowej i Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. By\u0142a te\u017c cz\u0142onkiem Kolegium Karno-Administracyjnego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia PRL, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza ZZM\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK Mielec\u201d. Zmar\u0142a w 1987 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

WOLA MIELECKA<\/b>, wie\u015b – so\u0142ectwo w gminie Mielec. Le\u017cy w jej zachodniej cz\u0119\u015bci i \u015brodkowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego, nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105, przy drogach powiatowych: 1\u00a0152R (Borowa \u2013 Czermin \u2013 Trzciana \u2013 Wola Mielecka \u2013 Podleszany \u2013 Kie\u0142k\u00f3w – Przec\u0142aw) i 1190R (Pi\u0105tkowiec \u2013 Wola Mielecka \u2013 Mielec). Ma powierzchni\u0119 9,85 km2. W latach 20. XXI w. liczy oko\u0142o 2140 mieszka\u0144c\u00f3w. Dla odr\u00f3\u017cnienia wi\u0119kszych cz\u0119\u015bci wsi nazwano je:\u00a0 J\u00f3zef\u00f3wek, Stara Wie\u015b, Trze\u015bniaki i Zaolzie. Gleby dobrej klasy (II-IV) sprzyjaj\u0105 prowadzeniu oko\u0142o 590 gospodarstw. Funkcjonuje oko\u0142o 150 podmiot\u00f3w gospodarczych os\u00f3b fizycznych (wg CEIDG).\u00a0 We wsp\u00f3\u0142czesnym pejza\u017cu miejscowo\u015bci wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny i plebania Parafii pw. Bo\u017cej Opatrzno\u015bci, kaplica pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny, przydro\u017cne krzy\u017ce, Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 im. J\u00f3zefa Maksymiliana Ossoli\u0144skiego, Filia Samorz\u0105dowego O\u015brodka Kultury i Sportu w Chorzelowie oraz stadion LKS Start ze sztucznym o\u015bwietleniem. Parafia, szko\u0142a, OSP, Filia Samorz\u0105dowego O\u015brodka Kultury i Sportu, Stowarzyszenie Gospody\u0144 Wiejskich i LKS Start s\u0105 te\u017c organizatorami \u017cycia spo\u0142ecznego.\u00a0<\/p>\r\n

Kod: 39-300. Strefa numeracyjna: 17. Po\u0142o\u017cenie: 50016\u201d53\u201dN \u2013 21023\u201919\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/b>Odkryte przez archeolog\u00f3w \u015blady pobytu cz\u0142owieka w neolicie, epoce br\u0105zu i epoce \u017celaza \u015bwiadcz\u0105, \u017ce warunki na opisywanym terenie by\u0142y sprzyjaj\u0105ce dla osadnictwa. Pierwsza wzmianka pisana o Woli Mieleckiej (D\u0142ugiej Woli) pochodzi z 1405 r. Powsta\u0142a z po\u0142\u0105czenia dw\u00f3ch wiosek \u2013 Lasocic i Borzyszowic. Historycy przypuszczaj\u0105, \u017ce owe wioski mog\u0142y powsta\u0107 w XIII, a nawet w XII w. Od XIV w. by\u0142y w\u0142asno\u015bci\u0105 mieleckich Gryfit\u00f3w. W wyniku podzia\u0142u maj\u0105tku w 1548 r. D\u0142ug\u0105 Wol\u0119, czyli p\u00f3\u017aniejsz\u0105 Wol\u0119 Mieleck\u0105, otrzyma\u0142 Jan Mielecki \u2013 wojewoda podolski i marsza\u0142ek wielki koronny. Nast\u0119pnymi w\u0142a\u015bcicielami byli: Miko\u0142aj Mielecki \u2013 syna Jana, wojewoda podolski i hetman wielki koronny, Zofia Mielecka \u2013 c\u00f3rka Miko\u0142aja, \u017cona ksi\u0119cia Siemiona Olelkowicza-S\u0142uckiego, a po jego \u015bmierci \u2013 Jana Karola Chodkiewicza \u2013 hetmana wielkiego litewskiego. W 1608 r. Chodkiewiczowie sprzedali m.in. Wol\u0119 Mieleck\u0105 Janowi Zbigniewowi Ossoli\u0144skiemu i od tego czasu wie\u015b pozostawa\u0142a w r\u0119kach Ossoli\u0144skich. Hrabia J\u00f3zef Maksymilian, urodzony w 1748 r. w Woli Mieleckiej, historyk literatury, pisarz i polityk, w 1816 r. ufundowa\u0142 bibliotek\u0119 we Lwowie nazwan\u0105 Zak\u0142adem Narodowym im. Ossoli\u0144skich i na jej utrzymywanie zapisa\u0142 m.in. dochody z rodzinnej wsi. Nie omin\u0119\u0142a jej rabacja ch\u0142opska w 1846 r. i pozostawi\u0142a wiele zniszcze\u0144. Uw\u0142aszczenie ch\u0142op\u00f3w w 1848 r. zmieni\u0142o na korzy\u015b\u0107 dotychczasowe relacje dworu i wsi. W latach 1853-1855 utworzono powiaty. Wola Mielecka wesz\u0142a w sk\u0142ad powiatu zasowskiego, a od 1867 r. \u2013 do powiatu mieleckiego. W czasie powstania styczniowego 1863 r. kilku m\u0142odych mieszka\u0144c\u00f3w Woli uczestniczy\u0142o w walkach oddzia\u0142\u00f3w wys\u0142anych na pomoc powsta\u0144com w zaborze rosyjskim. W 1860 r. zorganizowano szko\u0142\u0119 w prowizorycznych warunkach, a w 1884 r. podj\u0119to starania o budow\u0119 oddzielnego budynku szkolnego. W tym czasie dw\u00f3r i maj\u0105tek dworski obj\u0105\u0142 J\u00f3zef Rydel. W 1898 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105. Od 1899 r. budowano wa\u0142 przeciwpowodziowy przy Wis\u0142oce. W 1903 r. zbudowano kaplic\u0119 pw. Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny. Rozw\u00f3j wsi\u00a0 zahamowa\u0142a I wojna \u015bwiatowa, a walki frontowe w latach 1914-1915 r. i dwukrotna okupacja rosyjska (24 IX \u2013 4 X 1914 r. i 8 XI 1914 r \u2013 11 V 1915 r.) zniszczy\u0142y wiele gospodarstw. Grupa m\u0142odych zosta\u0142a wcielona do wojska austriackiego. Byli te\u017c ochotnicy do Legion\u00f3w Polskich, a p\u00f3\u017aniej Wojska Polskiego. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 (XI 1918 r.) odbudowywano gospodarstwa i rozwijano r\u00f3\u017cne formy aktywno\u015bci spo\u0142ecznej. W 1921 r. oddano do u\u017cytku murowany budynek szkolny. Po\u0142o\u017cenie ludno\u015bci by\u0142o jednak bardzo trudne. W 1921 r. raportowano do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie, \u017ce spo\u015br\u00f3d 705 mieszka\u0144c\u00f3w a\u017c 102 bezrolnych i 340 ma\u0142orolnych potrzebuje pomocy aprowizacyjnej. Odrodzi\u0142a si\u0119 OSP, w prywatnym domu urz\u0105dzono \u015bwietlic\u0119, powsta\u0142o Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich (1930 r.). W 1931 r. zbudowano szko\u0142\u0119 na terenie przekazanym przez J\u00f3zefa Rydla. Od 1934 r. Wola Mielecka wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy zbiorowej Mielec wie\u015b. W 1934 r. wielka pow\u00f3d\u017a spowodowa\u0142a du\u017ce zniszczenia. W 1936 r. J\u00f3zef Rydel sprzeda\u0142 dw\u00f3r i maj\u0105tek dworski hr. Dyl\u0105gowi, a ten Janowi Koziarze. W latach 30. aktywno\u015bci\u0105 wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119 dru\u017cyna harcerek i ko\u0142o Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d. Czarnymi kartami w historii wsi zapisa\u0142y si\u0119 II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Fina\u0142em tych nieszcz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a przymusowa ewakuacja ludno\u015bci jesieni\u0105 1944 r. i spalenie lub zniszczenie wielu obiekt\u00f3w i gospodarstw, w tym dworu i szko\u0142y, w czasie walk frontowych. Terrorowi okupant\u00f3w niemieckich starano si\u0119 przeciwstawi\u0107 ju\u017c od jesieni 1939 r. Cz\u0142onkowie konspiracyjnego Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej (p\u00f3\u017aniej Armii Krajowej) z Woli Mieleckiej wchodzili w sk\u0142ad Plac\u00f3wki III \u2013 Borowa i uczestniczyli w akcjach sabota\u017cowych i zbrojnych. Spektakularnymi i udanymi akcjami by\u0142y ataki w lecie 1944 r. na magazyn broni i posterunek niemiecki w Woli Mieleckiej, w wyniku kt\u00f3rych zdobyto poka\u017an\u0105 ilo\u015b\u0107 broni, amunicji oraz aparaty radio-nadawcze. Po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d (23 VIII 1944 r.) mieszka\u0144cy powr\u00f3cili do zniszczonej wsi i przyst\u0105pili do jej odbudowy. Na podstawie dekretu nowych w\u0142adz pa\u0144stwowych przeprowadzono parcelacj\u0119 du\u017cych maj\u0105tk\u00f3w. Wznowiono nauk\u0119 szkoln\u0105, pocz\u0105tkowo w domu prywatnym i baraku. Kolejny raz odrodzi\u0142y si\u0119 organizacje spo\u0142eczne, m.in. OSP i KGW oraz za\u0142o\u017cono Ludowy Zesp\u00f3\u0142 Sportowy (p\u00f3\u017aniej LKS Start). Na cz\u0119\u015bci grunt\u00f3w podworskich zbudowano w 1949 r. boisko do pi\u0142ki no\u017cnej, ale kilka lat p\u00f3\u017aniej teren ten przeznaczono dla os\u00f3b przesiedlonych z Trze\u015bni w zwi\u0105zku z rozbudow\u0105 mieleckiego lotniska. W latach 50. przeprowadzono elektryfikacj\u0119, a w 1959 r. oddano do u\u017cytku nowy budynek szkolny. Po zmianie podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w 1954 r. Wola Mielecka znalaz\u0142a si\u0119 w granicach gromady Podleszany. Poczynaj\u0105c od lat 50. coraz wi\u0119cej mieszka\u0144c\u00f3w Woli Mieleckiej doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu, ale nie rezygnowano z prowadzenia gospodarstw. W 1970 r. z 1402 mieszka\u0144c\u00f3w a\u017c 896 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy pozarolniczej. Widocznym efektem pracy ch\u0142oporobotnika by\u0142 wzrost zamo\u017cno\u015bci, nowe budownictwo i unowocze\u015bniane gospodarstwa. 10 XII 1967 r. w szkole odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 z okazji 150-lecia Zak\u0142adu Narodowego im. Ossoli\u0144skich. Na program z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 m.in.: ods\u0142oni\u0119cie tablicy pami\u0105tkowej po\u015bwi\u0119conej J. M. Ossoli\u0144skiemu na budynku szko\u0142y oraz sesja popularnonaukowa przygotowana przez Towarzystwo Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i miejscowych regionalist\u00f3w. W latach 1965-1967 zbudowane zosta\u0142o drugie boisko do pi\u0142ki no\u017cnej.\u00a0 Od 1970 r. dzia\u0142a\u0142o K\u00f3\u0142ko Rolnicze. Od 1 I 1972 r. zniesiono dokuczliwe obowi\u0105zkowe dostawy zb\u00f3\u017c, ziemniak\u00f3w i zwierz\u0105t rze\u017anych, kt\u00f3re wprowadzono w latach 1951-1952, a zobowi\u0105zania z tego tytu\u0142u przeniesiono do przepis\u00f3w o podatkach. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego w 1973 r. Wola Mielecka wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy Mielec. Od 1974 r. rozpocz\u0119\u0142y funkcjonowanie Zbiorcze Szko\u0142y Gminne, ale Szko\u0142a Podstawowa w Woli Mieleckiej zachowa\u0142a status o\u015bmioklasowej. Ko\u0144cowym etapem reformy administracyjnej by\u0142a w 1975 r. likwidacja powiat\u00f3w i podzielenie du\u017cych wojew\u00f3dztw na mniejsze. Gmina Mielec pozosta\u0142a w zmniejszonym wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. W 1976 r. rozbudowano szko\u0142\u0119. Co prawda g\u0142\u0119boki kryzys spo\u0142eczno-gospodarczy kraju w latach 80. mocno ograniczy\u0142 mo\u017cliwo\u015bci inwestycyjne, ale w 1983 r. uda\u0142o si\u0119 odda\u0107 do u\u017cytku nowy Dom Stra\u017caka. Z tej okazji wr\u0119czono sztandar miejscowej OSP oraz odznaczono go Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Pozytywnie przyj\u0119to wprowadzenie w 1982 r. ubezpieczenia spo\u0142ecznego dla rolnik\u00f3w indywidualnych i ich rodzin. Po\u015brednim skutkiem kryzysu by\u0142o sprzedanie w 1986 r. maj\u0105tku miejscowego K\u00f3\u0142ka Rolniczego prywatnemu przedsi\u0119biorcy. Po zasadniczych zmianach ustrojowych, a zw\u0142aszcza wprowadzeniu Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorz\u0105dzie gminnym<\/i> wykonano w latach 90. i pierwszych latach XXI w. szereg inwestycji, kt\u00f3re znacznie unowocze\u015bni\u0142y funkcjonowanie miejscowo\u015bci. W 1995 r. uruchomiono now\u0105 Stacj\u0119 Uzdatniania Wody w Rz\u0119dzianowicach, m.in. dla odbiorc\u00f3w wody w Woli Mieleckiej, a w nast\u0119pnym roku przeprowadzono gazyfikacj\u0119 wsi oraz oddano do u\u017cytku szkoln\u0105 sal\u0119 gimnastyczn\u0105. Po kolejnej reformie administracyjnej od 1 I 1999 r. powr\u00f3cono do restytuowanego powiatu mieleckiego, w granicach przywr\u00f3conego du\u017cego wojew\u00f3dztwa podkarpackiego (wcze\u015bniej rzeszowskiego). \u00a0 2 V 1999 r. zorganizowano uroczysto\u015bci 100-lecia OSP, w czasie kt\u00f3rych po\u015bwi\u0119cono nowy sztandar i udekorowano go Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. Od roku szkolnego 1999\/2000 rozpocz\u0119\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 gimnazjum. Podnios\u0142\u0105 uroczysto\u015bci\u0105 by\u0142o nadanie Zespo\u0142owi Szk\u00f3\u0142 imienia J\u00f3zefa Maksymiliana Ossoli\u0144skiego (2000 r.). Kolejnymi wa\u017cnymi wydarzeniami by\u0142y: rozbudowa Domu Stra\u017caka i przeznaczenie dobudowanej cz\u0119\u015bci na Przychodni\u0119 Lekarsk\u0105 (2003 r.) oraz rozpocz\u0119cie wydawania gazety \u201eWolomielczanin\u201d (2005 r.) W 2007 r. zako\u0144czono budow\u0119 kaplicy i odprawiono w niej pierwsz\u0105 pasterk\u0119. 1 I 2009 r. biskup tarnowski Wiktor Skworc erygowa\u0142 parafi\u0119 rzymskokatolick\u0105 pw. Opatrzno\u015bci Bo\u017cej w Woli Mieleckiej. (Szerzej w oddzielnym ha\u015ble.)<\/i> Od 2010 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a, a od 2011 r. organizacj\u0119 festyn\u00f3w parafialnych \u201eOpatrzno\u015b\u0107 \u015bwi\u0119t\u0105 wychwalajmy\u201d. Tak\u017ce w 2011 r. Rada Gminna podj\u0119\u0142a uchwa\u0142\u0119 o przekazaniu Domu Stra\u017caka na fili\u0119 Samorz\u0105dowego O\u015brodka Kultury i Sportu w Chorzelowie, a dla OSP wydzielono cz\u0119\u015b\u0107 pomieszcze\u0144. K\u0142opoty z wylewami Wis\u0142oki sprawi\u0142y, \u017ce z ulg\u0105 przyj\u0119to wykonanie w 2012 r. obwa\u0142owa\u0144 Wis\u0142oki,\u00a0 m.in. w Woli Mieleckiej. 15 X 2015 r. powsta\u0142o Stowarzyszenie Gospody\u0144 Wiejskich. W 2015 r. zako\u0144czono kanalizacj\u0119 wsi. Wzruszaj\u0105cym wydarzeniem 24 XII 2019 r. by\u0142o wej\u015bcie do budowanego nowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego i celebra pierwszej Mszy \u015awi\u0119tej pod przewodnictwem ksi\u0119dza – rodaka dra Piotra Bajora z Kongregacji Edukacji Katolickiej w Watykanie. Wprawdzie pandemia choroby COVID 19 spowolni\u0142a w 2020 r. inwestycje, ale nie przeszkodzi\u0142a w oddaniu do u\u017cytku zespo\u0142u boisk i urz\u0105dze\u0144 sportowo-rekreacyjnych przy Zespole Szk\u00f3\u0142 w Woli Mieleckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLAK RYSZARD<\/strong>, urodzony 10 XII 1947 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Ogorza\u0142ek. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. W latach 1966\u20131979 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d na stanowiskach: \u015blusarza probierza, mistrza, technologa, kierownika Sekcji Technologicznej i kierownika Pracowni Technologicznej. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie (specjalizacja: silniki spalinowe) i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od I do VIII 1979 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Zamiejscowym WSK Mielec w Poznaniu, wdra\u017caj\u0105c now\u0105 licencj\u0119 pomp paliwowych CAV produkcji angielskiej. We wrze\u015bniu 1979 r. zosta\u0142 oddelegowany do pracy w aparacie partyjnym PZPR w Tarnowie i Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 I sekretarza w latach 1983\u20131990. Ponadto w latach 1984\u20131990 by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Pe\u0142ni\u0105c te odpowiedzialne funkcje, przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju miasta Mielca mimo narastaj\u0105cego kryzysu gospodarczego i spo\u0142ecznego kraju. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, a tak\u017ce kurs dla cz\u0142onk\u00f3w rad nadzorczych. Od I do VII 1990 r. pracowa\u0142 w Banku Przemys\u0142owo-Handlowym w Rzeszowie jako inspektor techniczny, a od VIII 1990 r. do IV 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sieci sklep\u00f3w Wielobran\u017cowego Zespo\u0142u Dzia\u0142alno\u015bci Gospodarczej w Rzeszowie. W latach 1991-1999 prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w ramach Przedsi\u0119biorstwa Handlowego JURYSTA w Mielcu. Po epizodycznej roli w marketingu Zak\u0142adu Mechaniki R & G w Mielcu (I\u2013VI 2000 r.) zosta\u0142 zatrudniony od VII 2000 r. w Wytw\u00f3rni Aparatury Wtryskowej \u201ePZL\u2013Mielec\u201d jako kierownik Odlewni (do III 2003 r.), a nast\u0119pnie pe\u0142nomocnik Zarz\u0105du ds. restrukturyzacji (do VII 2005 r.) i zast\u0119pca dyrektora Oddzia\u0142u Odlewni (od VIII 2005 r.). Ponadto w latach 1968-1972 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kuratora s\u0105dowego dla nieletnich w Tarnobrzegu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Lotnictwa Sportowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLAK WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VIII 1949 r. w Rzeszowie, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Ogorza\u0142ek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1968 r. Po uko\u0144czeniu Wy\u017cszej Szko\u0142y Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie (1972 r.) obj\u0105\u0142 stanowisko dow\u00f3dcy plutonu w 81 samodzielnym pu\u0142ku artylerii Obrony Powietrznej Kraju. W 1974 r. zosta\u0142 przeniesiony do 32 batalionu radiotechnicznego na stanowisko dow\u00f3dcy baterii, a w 1977 r. do 17 dywizjonu rakietowego Obrony Powietrznej na stanowisko starszego oficera operacyjno-szkoleniowego. W 1978 r. zosta\u0142 skierowany na studia do Akademii Obrony Powietrznej w Kalininie w ZSRR (aktualnie Twer w Rosji) i uko\u0144czy\u0142 je w 1981 r. jako oficer dyplomowany. Po powrocie do Polski obj\u0105\u0142 stanowisko szefa Wydzia\u0142u Rozpoznania w 1 Dywizji Artylerii OPK. W 1983 r. w stopniu kapitana zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 75 dywizjonu rakietowego. Po 2 latach i awansie na stopie\u0144 majora powierzono mu funkcj\u0119 szefa Sztabu 1 Dywizji Artylerii OPK. Pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1990 r., awansuj\u0105c w 1988 r. do stopnia podpu\u0142kownika. W 1990 r. uko\u0144czy\u0142 Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne \u00a0(PSOS) w Akademii Obrony Narodowej i zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 1 Brygady Rakietowej (po przeformowaniu z 1 Dywizji Artylerii). W 1991 r. Inspekcja Si\u0142 Zbrojnych wysoko oceni\u0142a ca\u0142okszta\u0142t \u00a0dzia\u0142alno\u015bci Brygady, a jej dow\u00f3dca pp\u0142k Wolak w drodze wyr\u00f3\u017cnienia awansowa\u0142 do stopnia pu\u0142kownika. W 1993 r. dowodzona przeze\u0144 jednostka bra\u0142a udzia\u0142 w historycznym pierwszym strzelaniu bojowym na nadmorskim poligonie w Ustce i celuj\u0105co wykona\u0142a zadanie. (Obserwatorem by\u0142 prezydent RP Lech Wa\u0142\u0119sa.) Za osi\u0105gni\u0119cie w 1991 r. i 1993 r. najwy\u017cszych wynik\u00f3w w dzia\u0142alno\u015bci s\u0142u\u017cbowej na szczeblu Si\u0142 Zbrojnych Brygada zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Medalem \u201eZa Wybitne Osi\u0105gni\u0119cia w S\u0142u\u017cbie Wojskowej\u201d, a w 1994 r. otrzyma\u0142a sztandar ufundowany przez spo\u0142ecze\u0144stwo miasta Bytomia. W 1996 r. p\u0142k Wolak zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko szefa Sztabu 3 Korpusu Obrony Powietrznej we Wroc\u0142awiu, a w latach 2001-2002 \u00a0pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta szefa logistyki Si\u0142 Powietrznych w Warszawie. W maju 2002 r. powr\u00f3ci\u0142 na \u015al\u0105sk, gdzie powierzono mu stanowisko szefa Wojew\u00f3dzkiego Sztabu Wojskowego w Katowicach – obejmowa\u0142 je do 2006 r. By\u0142 m.in. wsp\u00f3\u0142organizatorem Pielgrzymki Wojskowej na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119. Z dniem 31 I 2007 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 90. by\u0142 prezesem czo\u0142owego polskiego koszykarskiego klubu sportowego Bobry Bytom, dwukrotnego wicemistrza Polski w koszyk\u00f3wce m\u0119\u017cczyzn (1994 r., 1996 r.). W latach 1986-2008 by\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego. W 2012 r., po rozwi\u0105zaniu 1 Brygady, za\u0142o\u017cy\u0142 Stowarzyszenie \u017bo\u0142nierzy i Sympatyk\u00f3w 1 Brygady Rakietowej i zosta\u0142 jego prezesem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Policji\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi\u201d (Czechy) oraz honorowym tytu\u0142em Generalnego Dyrektora G\u00f3rniczego III stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLAN JAN ksi\u0105dz<\/strong>, \u00a0urodzony 23 III 1933 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Julii z domu Pi\u0105tek. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1952 r. wst\u0105pi\u0142 do Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w Pil\u017anie (1957-1959), \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy (1959-1960), Przec\u0142awiu (1960-1963), Sarnowie (1963-1966), Rajbrocie (1966-1968), Witkowicach (1968-1971), Kru\u017clowej (1971-1977), Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie (1977-1979), Gwo\u017ad\u017acu (1979-1981). W 1981 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u017belich\u00f3w, a w 1993 r. przeniesiony na probostwo w parafii Delastowice. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje dekanalnego referenta misyjnego w dekanacie D\u0105browa Tarnowska oraz dekanalnego ojca duchownego w dekanacie Szczucin. W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zamieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Zmar\u0142 13 IX 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLANIN ANDRZEJ FRANCISZEK (ksi\u0105dz|),<\/strong>\u00a0urodzony 27 XI 1970 r. w Mielcu, syn Henryka i Teresy z domu Trybulec. Absolwent Technikum Elektrycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r.\u00a0 Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1996 r. z tytu\u0142em magistra teologii (teologia moralna) i wtedy te\u017c przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Prac\u0119 duszpastersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1996 r. w parafii Ducha \u015awi\u0119tego w \u017babnie jako wikariusz i katecheta w Szkole Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w \u017babnie. W 1998 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii Matki Bo\u017cej Anielskiej, gdzie pracowa\u0142 jako wikariusz, katecheta w Szkole Podstawowej nr 2, kapelan Szpitala Powiatowego i duszpasterz g\u0142uchoniemych okr\u0119gu d\u0119bickiego. W latach 2010-2019 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Domu Emeryt\u00f3w \u2013 Plac\u00f3wki Piel\u0119gnacyjno-Opieku\u0144czej Caritas Diecezji Tarnowskiej. W 2019 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem Parafii \u015awi\u0119tego Jana Chrzciciela w Pil\u017anie. Jest te\u017c katechet\u0105 w Publicznej Szkole Podstawowej w Pil\u017anie oraz pe\u0142ni funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu pilzne\u0144skiego. Ponadto spo\u0142ecznie pracowa\u0142 w\u015br\u00f3d g\u0142uchoniemych i w \u015brodowisku sportowym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. godno\u015bci\u0105 Kanonika Honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Mielcu, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku G\u0142uchoniemych i tytu\u0142em Honorowego Cz\u0142onka PZG oraz Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Pracy Penitencjarnej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLANIN ANDRZEJ WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 29 XI 1953 r. w Mielcu, syn Adama i Teresy z domu Koco\u0144. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika mechanika w specjalno\u015bci obr\u00f3bka skrawaniem. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej G\u00f3rze i po jej uko\u0144czeniu w 1977 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera i mianowanie na stopie\u0144 podporucznika Wojska Polskiego. W pa\u017adzierniku 1977 r. rozpocz\u0105\u0142 zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju, pocz\u0105tkowo w 3 batalionie radiotechnicznym w Sandomierzu na stanowisku in\u017cyniera stacji radiolokacyjnej, a nast\u0119pnie jako dow\u00f3dca stacji radiolokacyjnej. Od I 1980 r. do I 1991 r. pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w kompanii radiotechnicznej w J\u0119drzejowie, m.in. na stanowiskach: dow\u00f3dcy obs\u0142ugi stacji radiolokacyjnej, dow\u00f3dcy obs\u0142ugi aparatowni przekazywania danych i dow\u00f3dcy kompanii radiotechnicznej. W styczniu 1991 r. zosta\u0142 przeniesiony do 36 batalionu radiotechnicznego w Krakowie na stanowisko in\u017cyniera w\u0119z\u0142a \u0142\u0105czno\u015bci, a nast\u0119pnie by\u0142 oficerem operacyjnym i starszym oficerem operacyjnym po\u0142\u0105czonego stanowiska dowodzenia. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 kursy specjalistyczne \u201eDunajec\u201d (1983) i dow\u00f3dcy kompanii radiotechnicznej (1990). Awansowa\u0142 na stopnie: porucznika (1982), kapitana (1992) i majora (1998). Od X 1999 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Sekcji Administracji Rezerw Oficerskich i Chor\u0105\u017cych w Wojskowej Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu. Zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 zako\u0144czy\u0142 31 V 2004 r. i przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Systematycznie podnosi\u0142 swoje kwalifikacje, ko\u0144cz\u0105c kolejno: studia na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki z tytu\u0142em magistra (1995), studia podyplomowe w Szkole Ochrony i In\u017cynierii \u015arodowiska przy AGH w Krakowie i kurs pedagogiczny na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (2004). Od VIII 2004 r. pracowa\u0142 w WKU Mielec na stanowisku specjalisty w Wydziale Planowania Mobilizacyjnego i Administrowania Rezerwami. Spo\u0142ecznie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u015brodowiska kombatanckiego w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem Klubu Strzeleckiego \u201eOgniomistrz\u201d przy LOK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d. W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 wojskow\u0105 (w stopniu majora), a nast\u0119pnie by\u0142 pracownikiem cywilnym WKU do 31 I 2011 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLANIN RYSZARD<\/strong>, urodzony 4 XI 1955 r. w Mielcu, syn Adama i Teresy z domu Koco\u0144. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. W latach 1970-1982 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 1985-1994 \u2013 w Urz\u0119dzie Gminy w Przec\u0142awiu. Od 1989 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 naczelnika Gminy Przec\u0142aw. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie, a nast\u0119pnie Studium Pedagogiczne Podyplomowe przy Politechnice Rzeszowskiej (1993). Od 1994 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 w\u00f3jta Gminy Przec\u0142aw (4 kadencje). By\u0142 inspiratorem szeregu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. utworzenia Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w Przec\u0142awiu (Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce, Gimnazjum) i \u201eBecikowego po przec\u0142awsku\u201d (praca dla ojc\u00f3w). Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W czasie pracy w WSK by\u0142 przewodnicz\u0105cym ZSMP na Wydziale 33, a p\u00f3\u017aniej przewodnicz\u0105cym ZSMP w Zak\u0142adzie Lotniczym. Po przej\u015bciu do Przec\u0142awia zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 do pracy kulturalno-o\u015bwiatowej i dzia\u0142alno\u015bci sportowej. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du Klubu Sportowego \u201eTeam\u201d Przec\u0142aw, kt\u00f3ry od 1994 r. gra\u0142 w V lidze, a jego trampkarze zdobyli w 1996 r. 6. miejsce w kraju w rozgrywkach \u201ePi\u0142karska kadra czeka\u201d. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Przec\u0142awia. Udziela\u0142 si\u0119 w przedsi\u0119wzi\u0119ciach w skali powiatu, m.in. by\u0142 prezesem Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania \u201eProwent\u201d i fundatorem – cz\u0142nkiem Rady Nadzorczej Fundacji Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego w Mielcu (2001-2009). Przez szereg lat czyni\u0142 starania o przywr\u00f3cenie praw miejskich Przec\u0142awowi i 1 I 2010 r., po otrzymaniu przez Przec\u0142aw statusu miasta, zosta\u0142 jego burmistrzem. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. zosta\u0142 wybrany na burmistrza Przec\u0142awia w kadencji 2010-2014, a w wyborach w 2014 r. ponownie powierzono mu funkcj\u0119 burmistrza Przec\u0142awia w kadencji 2014-2018. Po wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zrezygnowa\u0142 te\u017c z funkcji prezesa LGD „Prowent”. Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznaczeniem M\u0142odzie\u017cowym im. J. Krasickiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLA\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 30 I 1926 r. w Dynowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z Tarnawskich. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Dynowie. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach gimnazjalnych. Matur\u0119 zda\u0142 w 1946 r. w Gimnazjum i Liceum im. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w Przeworsku. W latach 1946-1948 studiowa\u0142 prawo administracyjne na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej i w grudniu 1953 r. uzyska\u0142 dyplom lekarza medycyny. 1 III 1954 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na Oddziale Chirurgicznym i pracowa\u0142 tam do 1971 r. W 1958 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia, a w 1969 r. – specjalizacj\u0119 II stopnia z zakresu chirurgii og\u00f3lnej oraz specjalizacj\u0119 z zakresu organizacji ochrony zdrowia. Ponadto pracowa\u0142 jako lekarz i chirurg w Poradni Chirurgicznej w Szpitalu Powiatowym oraz Poradni Chirurgicznej Przemys\u0142owej S\u0142u\u017cby Zdrowia przy WSK Mielec. W latach 60. by\u0142 tak\u017ce lekarzem sportowym pi\u0142karzy \u201eStali\u201d Mielec. Cz\u0119sto delegowano go do innych plac\u00f3wek medycznych, m.in. w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych. W latach 1964-1970 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Przyczyni\u0142 si\u0119 do doko\u0144czenia budowy i wyposa\u017cenia w sprz\u0119t Szpitala Powiatowego przy ul. S. \u017beromskiego. Zainicjowa\u0142 i wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 nowe rozwi\u0105zania organizacyjne w mieleckiej S\u0142u\u017cbie Zdrowia, m.in. uruchomienie drugiej Poradni Rejonowej dla Mielca \u2013 Osiedla i przychodni specjalistycznych oraz szkolnych gabinet\u00f3w lekarsko-stomatologicznych, wybudowanie i wyposa\u017cenie szeregu nowych O\u015brodk\u00f3w Zdrowia na terenie powiatu mieleckiego, wprowadzenie instytucji lekarza domowego, zorganizowanie poradnictwa przeciwalkoholowego, wdro\u017cenie programu fluoryzacji w szko\u0142ach, utworzenie Rejonowej Kolumny Transportu Sanitarnego (filii Wojew\u00f3dzkiej KTS), rozwini\u0119cie r\u00f3\u017cnych form opieki spo\u0142ecznej oraz uruchomienie w Szpitalu Punktu Krwiodawstwa jako fili Wojew\u00f3dzkiej Stacji Krwiodawstwa. Przygotowywa\u0142 now\u0105 organizacj\u0119 S\u0142u\u017cby Zdrowia w systemie Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej. By\u0142 autorem programu oszcz\u0119dno\u015bciowego, w kt\u00f3rym kluczowe znaczenie przypisywa\u0142 doskonaleniu systemu organizacyjnego, kierowaniu i zarz\u0105dzaniu oraz wprowadzaniu nowych rozwi\u0105za\u0144 ekonomicznych. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 5 VIII 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Dynowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLICKI MARIAN<\/strong>, urodzony 7 XI 1925 r. w Gumniskach, pow. d\u0119bicki, syn Stanis\u0142awa i Marii z Podg\u00f3rskich. W latach 1941-1943 pracowa\u0142 przymusowo jako \u015blusarz w Flugzeugwerk Mielec, a od 7 I 1944 r. do 18 VII 1944 r. w Baudienst Pustk\u00f3w. Po II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 zatrudniony jako \u015blusarz w Kopalni W\u0119gla Kamiennego w Siemianowicach \u015al\u0105skich (od 1 VI 1945 r.), a nast\u0119pnie w Zak\u0142adach W\u0142\u00f3kienniczych w Zawidowie Oddzia\u0142 w Zgorzelcu (od 7 XI 1945 r.). Od 1951 r. do 1963 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: \u015blusarza, brygadzisty, mistrza i starszego mistrza na tzw. prototypowni. W 1961 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Od 1963 r. zosta\u0142 etatowym przewodnicz\u0105cym Rady Zak\u0142adowej WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1976 r. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu prawa i administracji na UMCS w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1976\u20131978 kierowa\u0142 Dzia\u0142em Kadr WSK. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako: cz\u0142onek zak\u0142adowej, powiatowej i wojew\u00f3dzkiej instancji PZPR, cz\u0142onek WKZZ w Rzeszowie, cz\u0142onek Prezydium Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego ZZ Metalowc\u00f3w, cz\u0142onek Prezydium Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZZ Metalowc\u00f3w w Warszawie i cz\u0142onek Centralnej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Warszawie w latach 60., 70. i 80. Ponadto w latach 60. sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad sekcj\u0105 pi\u0142ki no\u017cnej FKS \u201eStal\u201d Mielec oraz by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30\u2013lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZZM\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK, Srebrnym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego, licznymi odznakami resortowymi i medalami organizacji spo\u0142ecznych oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1985 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLI\u0143SKA ZOFIA MARIA,<\/strong> urodzona 1 II 1948 r. w Rudzie, powiat mielecki, c\u00f3rka Eugeniusza i Janiny z Rusinowskich. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1966 r. Studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Wychowania Technicznego Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1971 r. z tytu\u0142em magistra techniki. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Mielcu jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych. Przed rokiem szkolnym 1972\/1973 przesz\u0142a do II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu i powierzono jej nauczanie wychowania technicznego oraz prowadzenie pracowni technicznej. Doprowadzi\u0142a do wprowadzenia eksperymentalnego uczenia dziewcz\u0105t dziewiarstwa na maszynach zakupionych przez szko\u0142\u0119 i by\u0142a nauczycielk\u0105 dziewiarstwa. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem wystaw prac uczni\u00f3w. Przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do Olimpiady Wiedzy Technicznej, z kt\u00f3rych\u00a0 jeden by\u0142 dwukrotnym laureatem szczebla centralnego (Wojciech Macyk w 1991 i 1992 r.), a kolejnych czterech finalistami centralnymi. W 1993 r. powierzono jej funkcj\u0119 pedagoga szkolnego i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do 2009 r. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu pedagogiki na Wydziale Pedagogiki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Jako pedagog aktywnie uczestniczy\u0142a w seminariach, konferencjach i szkoleniach po\u015bwi\u0119conych problemom wychowawczym m\u0142odzie\u017cy. By\u0142a wsp\u00f3\u0142autorem programu wychowawczego szko\u0142y. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 \u0142awnika przy S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu. Wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniana nagrodami, m.in. Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a 31 XII 2008 r., ale jeszcze do ko\u0144ca roku szkolnego 2008\/2009 pracowa\u0142a jako pedagog szkolny. Zmar\u0142a 13 III 2021 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLI\u0143SKI SZCZEPAN BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 VIII 1948 r. w Mielcu, syn Karola i Danuty z G\u00f3reckich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Studia na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego (kierunek: budownictwo) Politechniki Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1971 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W 1972 r. zosta\u0142 zatrudniony w Politechnice Rzeszowskiej i z t\u0105 uczelni\u0105, a zw\u0142aszcza jej Wydzia\u0142em Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska (WBiI\u015a), zwi\u0105za\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105 i dydaktyczn\u0105. By\u0142 asystentem i st. asystentem (1972-1980) oraz adiunktem (1980-1993). W 1979 r. uzyska\u0142 na Politechnice Krakowskiej stopie\u0144 doktora nauk technicznych z zakresu budownictwa, a w 1992 r. na Politechnice Warszawskiej w Warszawie \u2013 habilitacj\u0119. W latach 1985-1986 odby\u0142 sta\u017c naukowy w Laboratorium Stevina na Uniwersytecie Technicznym w Delft (Holandia). Od 1993 r. jest profesorem nadzwyczajnym Politechniki Rzeszowskiej. Pe\u0142ni\u0142 funkcje akademickie: przewodnicz\u0105cego i cz\u0142onka kilku komisji Senatu PRz i Rady WBiI\u015a (od 1980), prorektora ds. og\u00f3lnych PRz (1993-1996), kierownika Katedry Konstrukcji Budowlanych WBiI\u015a (1995-1996), dziekana WBiI\u015a (1999-2005). Od 1998 r. jest kierownikiem Katedry Konstrukcji Budowlanych WBiI\u015a, a od 2005 r. \u2013 prodziekanem ds. og\u00f3lnych i rozwoju WBiI\u015a. Ponadto w latach 1996-1998 przebywa\u0142 jako profesor wizytuj\u0105cy na Wydziale In\u017cynierii L\u0105dowej Uniwersytetu Technicznego Beira Interior w Covilha (Portugalia). G\u0142\u00f3wnymi zagadnieniami podejmowanymi w dzia\u0142alno\u015bci badawczej s\u0105: podstawy projektowania i oceny stanu technicznego konstrukcji budowlanych, zagadnienia niezawodno\u015bci, bezpiecze\u0144stwa i jako\u015bci konstrukcji, metody statystyczne i symulacyjne w teorii konstrukcji oraz zr\u00f3wnowa\u017cony rozw\u00f3j i ryzyko w budownictwie. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem program\u00f3w studi\u00f3w, 2 monografii, 4 podr\u0119cznik\u00f3w akademickich i skrypt\u00f3w oraz ponad 120 publikacji naukowych. W ramach dzia\u0142alno\u015bci dydaktycznej by\u0142 promotorem 4 rozpraw doktorskich oraz ponad 90 prac magisterskich i in\u017cynierskich. Wyk\u0142ada\u0142 na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych, kursach i seminariach. Ponadto od 1974 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin lub w ramach umowy o dzie\u0142o jako majster, in\u017cynier budowy, asystent projektanta i projektant w kilkunastu przedsi\u0119biorstwach, biurach i pracowniach projektowych. Uzyska\u0142 uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania pracami budowlanymi oraz uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem ponad 50 projekt\u00f3w i 110 ekspertyz konstrukcji obiekt\u00f3w budowlanych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 w instytucjach i stowarzyszeniach: Polskim Zwi\u0105zku In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Budownictwa (od 1973 r., m.in. wiceprzewodnicz\u0105cy O\/Rzesz\u00f3w, cz\u0142onek Prezydium Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego), Komitecie In\u017cynierii L\u0105dowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk (cz\u0142onek z wyboru, 1993-1996, 2004-2007, 2007-2010), Sekcji Konstrukcji z Betonu KILiW PAN (cz\u0142onek od 1987 r.), International Association for Bridges and Structural Engineering (cz\u0142onek, od 1999 r. nominowany do Komisji Roboczej WC1), Federation Internationale du Beton \u201efib\u201d (zast\u0119pca przedstawiciela Grupy Polskiej, 2000-2005), Europejskiej Sieci Tematycznej Wydzia\u0142\u00f3w Budownictwa (cz\u0142onek od 2001 r.), Komitetu Technicznego 102 Polskiego Komitetu Normalizacyjnego (cz\u0142onek od 2003 r.), Grupy Programowej Sekretariatu ISO\/TC 98 (cz\u0142onek od 2002 r.) i zespole opracowuj\u0105cym norm\u0119 13824 ISO (ekspert). W latach 1998-2010 by\u0142 kierownikiem Katedry Konstrukcji Budowlanych Politechniki Rzeszowskiej. Pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu Budownictwa Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Zawodowej im. Stanis\u0142awa Pigonia w Kro\u015bnie i wchodzi w sk\u0142ad senatu tej uczelni. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznakami Honorowymi PZITB (Z\u0142ot\u0105) i NOT (Srebrn\u0105) oraz Nagrod\u0105 im. Stefana Bry\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOLNO\u015aCI (OSIEDLE)<\/strong>, osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych po\u0142o\u017cone w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci miasta. Do lat mi\u0119dzywojennych wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego terenu zajmowa\u0142o b\u0142onie, na kt\u00f3rym pasiono byd\u0142o. W po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci b\u0142onia, bli\u017cej tor\u00f3w kolejowych, wybudowano grup\u0119 dom\u00f3w i nazywano j\u0105 G\u00f3rk\u0105 Wojs\u0142awsk\u0105. W latach 50. i 60. ilo\u015b\u0107 budowanych dom\u00f3w jednorodzinnych systematycznie ros\u0142a. W 1974 r. G\u00f3rka Wojs\u0142awska wraz z przyleg\u0142ymi terenami zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w granice Mielca, otrzyma\u0142a status osiedla i nazw\u0119 WOLNO\u015aCI. W jej granicach znalaz\u0142y si\u0119 ulice: Boczna, W. Broniewskiego, Bro\u017cka, M. \u0106wikli\u0144skiej, M. Czecha, X. Dunikowskiego, K.I. Ga\u0142czy\u0144skiego, W. Gombrowicza, S. Jaracza, J. Jasi\u0144skiego, M. Kar\u0142owicza, J. Kasprowicza, M. Kasprzaka, J. Korczaka, ks. A. Kordeckiego, Kra\u0144cowa, Z. Krasi\u0144skiego, B. Le\u015bmiana, K. Makuszy\u0144skiego, A. Naruszewicza, K.C. Norwida, F. Nowowiejskiego, S. Okrzei, Piaskowa, W. Pola, Polna, B. Prusa, Przyjazna, Spacerowa, S. Starzy\u0144skiego, K. Szymanowskiego, Ks. Jana Twardowskiego, Weso\u0142a, Wolno\u015bci, Wolno\u015bci-Boczna i Zwyci\u0119stwa. W pierwszym dwudziestoleciu XXI w. na jego terenie, g\u0142\u00f3wnie przy ul. J. Korczaka i ul. Piaskowej, rozwin\u0119\u0142a si\u0119 strefa przemys\u0142owo-handlowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOLNO\u015aCI (ULICA)<\/strong>, cz\u0119\u015b\u0107 drogi wojew\u00f3dzkiej 875 na terenie Mielca, od skrzy\u017cowania z ul. A. Mickiewicza przy pomniku Wolno\u015bci do granicy wschodniej miasta. Pocz\u0105tkowo biegnie przez osiedla T. Ko\u015bciuszki i S. \u017beromskiego, a p\u00f3\u017aniej rozgranicza osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych Kazimierza Wielkiego i Wolno\u015bci oraz Dziubk\u00f3w i Smoczk\u0119. Od niej wybiegaj\u0105 kolejno ulice: Lwowska, Zacisze, Narutowicza, Torowa, \u017beromskiego, Kazimierza Jagiello\u0144czyka, J. Korczaka, A. Naruszewicza, Kazimierza Wielkiego, W. Broniewskiego, E. Dru\u017cbackiej, X. Dunikowskiego, Nowa, Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy i W. Szafera z ronda I, Smoczka, Metalowc\u00f3w, D\u0105br\u00f3wki i Partyzant\u00f3w z ronda II, kard. S. Wyszy\u0144skiego, \u015bw. Kingi, Witosa i Majowa. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 4371 m, asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki od ul. Mickiewicza do ul. Partyzant\u00f3w. Wa\u017cniejsze ulokowane przy niej obiekty: pomnik Wolno\u015bci, zesp\u00f3\u0142 magazyn\u00f3w i sklep\u00f3w po by\u0142ym PZGS, cmentarz \u017co\u0142nierzy radzieckich z II wojny \u015bwiatowej, siedziba Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Gospodarki Komunalnej i \u201eMerkury Market”, stacja paliw, dwa NZOZ-y, piekarnia, przedszkole w „zamku”, sklep \u201eOrzech\u201d i druga stacja paliw. Jako droga do Kolbuszowej funkcjonowa\u0142a od XVII w., a mo\u017ce nawet wcze\u015bniej. W 1938 r. przeprowadzono jej gruntowny remont i po\u0142o\u017cono tward\u0105 nawierzchni\u0119. Przez d\u0142ugie lata nazywano j\u0105 KOLBUSZOWSK\u0104. 22 I 1931 r. zmieniono nazw\u0119 na WOLNO\u015aCI i tak pozosta\u0142o do dzi\u015b, z wyj\u0105tkiem okupacji hitlerowskiej, kiedy otrzyma\u0142a nazw\u0119 \u201eKolbuszowerstrasse\u201d. Jest jedn\u0105 z najruchliwszych ulic w Mielcu. W latach 2010-2011 przeprowadzono generalny remont i modernizacj\u0119. Uroczyste oddanie do u\u017cytku odby\u0142o si\u0119 27 IX 2011 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOLNO\u015a\u0106 I NIEZAWIS\u0141O\u015a\u0106 (WIN)<\/strong>, potoczna nazwa og\u00f3lnopolskiej organizacji konspiracyjnej Ruch Oporu bez Wojny i Dywersji \u201eWolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107\u201d. WiN powsta\u0142a we wrze\u015bniu 1945 r. po rozwi\u0105zaniu Delegatury Si\u0142 Zbrojnych na Kraj i opar\u0142a si\u0119 na jej strukturach organizacyjnych. Mia\u0142a na celu zorganizowanie ugrupowania spo\u0142eczno-politycznego walcz\u0105cego o wolno\u015b\u0107 i suwerenno\u015b\u0107 Polski oraz podstawowe prawa obywateli. Kom\u00f3rki organizacyjne WiN w powiecie mieleckim powstawa\u0142y pod koniec 1945 r., skupiaj\u0105c cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w AK i osoby wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ce z AK. Do najaktywniejszych cz\u0142onk\u00f3w WiN w Mielcu nale\u017celi: Leon Wanatowicz (ps. \u201eBoruta\u201d) \u2013 kierownik kom\u00f3rki, Jadwiga Jawor (ps. \u201eJadzia\u201d), Wiktor Jaderny (ps. \u201eWija\u201d), Karol Wery\u0144ski, Tytus Semenow, W\u0142adys\u0142aw Uzar (ps. \u201eS\u0119p\u201d) i kpt. J\u00f3zef Rz\u0105dzki (ps. \u201eBoryna\u201d, \u201eCezary\u201d). Oficjalnie podlegano Okr\u0119gowi Rzeszowskiemu WiN, ale w praktyce utrzymywano sta\u0142y kontakt z Krakowem, gdzie dzia\u0142a\u0142 mjr Walerian Tumanowicz (ps. \u201eJagra\u201d) \u2013 by\u0142y komendant Inspektoratu AK w Mielcu w czasach okupacji hitlerowskiej. Prowadzono dzia\u0142alno\u015b\u0107 propagandow\u0105, informacyjn\u0105 i wywiadowcz\u0105. Pomagano rodzinom os\u00f3b aresztowanych i wi\u0119zionych za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ZWZ-AK. Zbierano informacje o bestialskich czynach s\u0142u\u017cb bezpiecze\u0144stwa i nieprawid\u0142owo\u015bciach w urz\u0119dach i instytucjach. Zgodnie z wytycznymi kierownictwa organizacji wsp\u00f3\u0142pracowano z PSL \u2013 w\u00f3wczas jedyn\u0105 legalnie dzia\u0142aj\u0105c\u0105 parti\u0105 polityczn\u0105 walcz\u0105c\u0105 o prawa obywatelskie i niezale\u017cno\u015b\u0107 Polski. Jesieni\u0105 1946 r., przed styczniowymi wyborami, organy bezpiecze\u0144stwa rozpocz\u0119\u0142y akcje represyjne wobec cz\u0142onk\u00f3w PSL i zapewne w\u00f3wczas trafiono na \u015blady wsp\u00f3\u0142pracy z WiN. Rewizje w domach mieleckich cz\u0142onk\u00f3w WiN ujawni\u0142y materia\u0142y, m.in. meldunki wywiadowcze. Po aresztowaniu, d\u0142ugotrwa\u0142ym i brutalnym \u015bledztwie oraz procesie przed Wojskowym S\u0105dem Rejonowym w Rzeszowie mieleccy cz\u0142onkowie kom\u00f3rki WiN zostali uznani za winnych i skazani: L. Wanatowicz na kar\u0119 \u015bmierci (zamienion\u0105 p\u00f3\u017aniej na do\u017cywotnie wi\u0119zienie), W. Jaderny na 15 lat wi\u0119zienia, a K. Wery\u0144ski na 5 lat wi\u0119zienia. W procesie w Warszawie J. Rz\u0105dzkiego skazano dwukrotnie na kar\u0119 \u015bmierci, a w procesie w Krakowie W. Tumanowicz zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci i stracony we wrze\u015bniu 1947 r. L. Wanatowicz zachorowa\u0142 w wi\u0119zieniu we Wronkach i zmar\u0142 2 XI 1951 r. (Mo\u017cna go by\u0142o uratowa\u0107, ale s\u0142u\u017cba wi\u0119zienna nie dopu\u015bci\u0142a do podania lek\u00f3w dostarczonych przez rodzin\u0119.) K. Wery\u0144ski wyszed\u0142 z wi\u0119zienia w 1951 r., a W. Jaderny i J. Rz\u0105dzki zostali zwolnieni po wydarzeniach pa\u017adziernikowych w 1956 r. W kraju organizacja WiN dzia\u0142a\u0142a faktycznie do 1948 r., a fikcyjnie \u2013 pod kontrol\u0105 organ\u00f3w bezpiecze\u0144stwa – do 1952 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOLSKA JOLANTA ZOFIA (z domu KORZE\u0143)<\/strong>, urodzona 24 II 1964 r., c\u00f3rka Franciszka i Marii z domu Augustyn. Absolwentka Zasadniczej Szko\u0142y Handlowej i Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1985 r. W latach szkolnych udziela\u0142a si\u0119 w samorz\u0105dzie szkolnym. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 3 IX 1979 r. w WPHW w Rzeszowie O\/Mielec. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, ponownie WPHW O\/Mielec, PSS Spo\u0142em w Mielcu i Zak\u0142ady Mi\u0119sne SA. w Rzeszowie oraz Rejonowy Urz\u0105d Pracy w Mielcu. W listopadzie 1998 r. przesz\u0142a do Gminnego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej w Tuszowie Narodowym. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Policealn\u0105 Pracownik\u00f3w S\u0142u\u017cb Spo\u0142ecznych w Krakowie. Od 1 II 2003 r. do II 2024 r. pracowa\u0142a w Miejskim O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej jako starszy pracownik socjalny, a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Ponadto od 2005 r. pomaga\u0142a m\u0119\u017cowi w prowadzeniu kwiaciarni przy ul. M. Pisarka 9c. Po wyga\u015bni\u0119ciu mandatu radnej Rady Miejskiej w Mielcu Krystyny Grzech (zmar\u0142a 7 VI 2017 r.), zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 tej\u017ce Rady. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. ponownie uzyska\u0142a mandat radnej Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2018-2024 i wybrano j\u0105 na przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Skarg, Wniosk\u00f3w i Petycji. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. kolejny raz zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2024-2029. Pracowa\u0142a w komisjach: Skarg, Wniosk\u00f3w i Petycji jako jej przewodniczaca oraz Ochrony \u015arodowiska, Zdrowia i Spraw Spo\u0142ecznych jako cz\u0142onek. Uhonorowana Pami\u0105tkowym Medalem z okazji 30-lecia Odrodzonego Samorz\u0105du Terytorialnego (1990-2020). Zmar\u0142a 27 IX 2024 r. Pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOLSKI MIKO\u0141AJ<\/strong>, syn Szcz\u0119snego, so\u0142tysa wsi Wola G\u00f3rna ko\u0142o Nowego Miasta Korczyna, po ojcu tak\u017ce so\u0142tys tej wsi, szlachcic. Zamieszka\u0142 w Mielcu w 1579 r. i by\u0142 jednym z najbogatszych mieszczan. Jego \u017con\u0105 by\u0142a Regina \u2013 mieszkanka Mielca, prawdopodobnie te\u017c bogata, bowiem w jej imieniu przeprowadza\u0142 r\u00f3\u017cne interesy handlowe, m. in. z mieleckim proboszczem ks. Jakubem O\u0142tarzowskim. By\u0142 tak\u017ce faktorem w\u0142a\u015bcicieli miasta i sp\u0142awia\u0142 transporty zbo\u017ca z d\u00f3br mieleckich drog\u0105 wodn\u0105 w kierunku Gda\u0144ska. W 1581 r. zosta\u0142 \u0142awnikiem miejskim, a nast\u0119pnie burmistrzem (1607) i w\u00f3jtem (1608). Wspomaga\u0142 darami szpital dla ubogich i niedo\u0142\u0119\u017cnych w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0141CYRZ BARBARA HELENA (z domu B\u0141A\u017bEJOWSKA)<\/strong>, urodzona 5 IX 1937 r. w Wojniczu, pow. brzeski, c\u00f3rka B\u0142a\u017ceja i Marii z domu S\u0142omka. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Jana Tarnowskiego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1955 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, uzyskuj\u0105c w 1961 r. tytu\u0142 magistra geografii. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a 1 IX 1961 r. w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) jako nauczycielka geografii i astronomii. Od 1962 r. prowadzi\u0142a tak\u017ce zaj\u0119cia z geografii w Liceum Medycznym Piel\u0119gniarstwa w Mielcu. Zorganizowa\u0142a szkoln\u0105 pracowni\u0119 przedmiotow\u0105 i doprowadzi\u0142a do jej bogatego wyposa\u017cenia, co unowocze\u015bni\u0142o proces dydaktyczny z zakresu geografii i astronomii i mia\u0142o bezpo\u015bredni wp\u0142yw na podniesienie wynik\u00f3w nauczania. Wymiernym efektem by\u0142y udane starty uczni\u00f3w w olimpiadach przedmiotowych oraz bardzo dobre i dobre wyniki na egzaminach wst\u0119pnych na wy\u017csze uczelnie. By\u0142a koordynatorem wycieczek szkolnych, organizowa\u0142a te\u017c inne formy turystyczne, m.in. obozy w\u0119drowne. Przez ponad 20 lat spo\u0142ecznie prowadzi\u0142a szkoln\u0105 sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 uczniowsk\u0105. Systematycznie doskonali\u0142a sw\u00f3j warsztat zawodowy. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Instytucie Geografii Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie, a w 1987 r. uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Uczestniczy\u0142a te\u017c w wielu kursach specjalistycznych. By\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 zespo\u0142u metodycznego nauczycieli geografii w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Wojew\u00f3dzkim O\u015brodkiem Metodycznym w Rzeszowie i by\u0142a cz\u0142onkiem zespo\u0142u oceniaj\u0105cego nauczycieli i przyznaj\u0105cego stopnie specjalizacji zawodowej. Nale\u017ca\u0142a do PTTK i ZNP. Wyr\u00f3\u017cniono j\u0105 m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony w Pracy PTTK\u201d oraz nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Od 1992 r. przebywa\u0142a na emeryturze. Zmar\u0142a 4 II 2016 r. Pochowana na cmentarzu w Wodzis\u0142awiu \u015al\u0105skim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0141CYRZ BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 XII 1935 r. w Ropczycach, syn Jana i Stanis\u0142awy z domu Kosydar. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. T. Ko\u015bciuszki w Ropczycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. Jako ucze\u0144 liceum w 1952 r. zosta\u0142 powo\u0142any do szkolnego hufca pracy \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201d i pracowa\u0142 w PGR Bierutowice w woj. wroc\u0142awskim. Na studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim nie zosta\u0142 przyj\u0119ty z powodu aresztowania brata (Henryka) za udzia\u0142 w konspiracyjnej organizacji \u201eWojsko Polskie\u201d. Studiowa\u0142 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i UJ, uzyskuj\u0105c w 1957 r. tytu\u0142 magistra historii. Od stycznia 1958 r. do ko\u0144ca 1960 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Dynowie. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem organizacji m\u0142odzie\u017cowych i prezesem Ogniska ZNP. Z dniem 1 I 1961 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko nauczyciela do Szko\u0142y Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej SP 5 i II LO), a od 1 IX 1961 r. uczy\u0142 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO nr 26 i I LO im. S. Konarskiego). Od wrze\u015bnia 1962 r. pracowa\u0142 tak\u017ce w Liceum Medycznym Piel\u0119gniarstwa w Mielcu. Uczy\u0142 historii, wiadomo\u015bci o Polsce i \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym oraz propedeutyki nauki o spo\u0142ecze\u0144stwie. By\u0142 tak\u017ce opiekunem biblioteki szkolnej. Z dniem 1 IX 1971 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Liceum Medycznego Piel\u0119gniarstwa w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 31 VIII 1989 r. W tym czasie doprowadzi\u0142 do wybudowania budynku dla szko\u0142y przy ul. T. Ko\u015bciuszki 7 (1972-1977), a nast\u0119pnie nadbudowania drugiego pi\u0119tra na budynku od strony ul. T. Ko\u015bciuszki i wyposa\u017cenia pracowni dydaktycznych. To znacz\u0105co wp\u0142yn\u0119\u0142o na rozw\u00f3j szko\u0142y (z 5 do 15 oddzia\u0142\u00f3w) i podniesienie jej poziomu. Potwierdzeniem tego by\u0142y bardzo dobre wyniki w nauce i udane starty uczennic w kolejnych edycjach Olimpiady Piel\u0119gniarstwa. R\u00f3wnocze\u015bnie doskonali\u0142 sw\u00f3j warsztat pracy, ko\u0144cz\u0105c m.in. studia podyplomowe z historii na UJ w Krakowie (1985) i kilka kurs\u00f3w centralnych z zakresu historii i bibliotekoznawstwa, a tak\u017ce uzyskuj\u0105c II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z teorii organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0105c funkcje cz\u0142onka Komitetu Powiatowego i Miejskiego Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia, sekretarza Zarz\u0105du Rejonowego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, cz\u0142onka Zarz\u0105du Rejonowego i Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PCK oraz cz\u0142onka LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 TWP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 NFOZ, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 OHP, Br\u0105zowym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza LZS, Srebrn\u0105 Odznaka PZF i Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK, nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1989 r. Zmar\u0142 19 X 2011 r. Spoczywa na cmentarzu w Wodzis\u0142awiu \u015al\u0105skim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WO\u0141EK PAWE\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 8 I 1855 r. w Rzochowie, syn Tomasza i Katarzyny z Pyzikowskich. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y ludowej w Rzochowie ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazj\u00f3w w Tarnowie, Ja\u015ble i Rzeszowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1881 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Zawadzie ko\u0142o D\u0119bicy i Zabierzowie, jako administrator w Ostrowach Tuszowskich (1881\u20131883), nast\u0119pnie jako wikariusz kolejno w: Cmolasie, Czchowie, Nied\u017awiedzi, Siedliskach Bogusz, Szczucinie (1885\u20131886, by\u0142 te\u017c administratorem), Zassowie, Podegrodziu, Strasz\u0119cinie Bochni, Rad\u0142owie, \u017begocinie, Ci\u0119\u017ckowicach, \u0141\u0119gu Tarnowskim, Zawadzie ko\u0142o D\u0119bicy, \u0141ososinie G\u00f3rnej, Radgoszczy i od 1894 r. jako wikary eksponowany w Pog\u00f3rskiej Woli. Tu doprowadzi\u0142 do remontu kapitalnego ko\u015bcio\u0142a i zabudowa\u0144 parafialnych. 22 VII 1896 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Podolu. Zmar\u0142 1 IV 1897 r. Spoczywa na cmentarzu w Podolu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WO\u0141EK TOMASZ<\/strong>, urodzony 18 XI 1890 r. w Rzochowie, pow. mielecki, syn Micha\u0142a i Karoliny z Sadowskich. Absolwent Gimnazjum w Tarnowie (?). Podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. P\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105 uczestniczy\u0142 w rozbrajaniu wojska austriackiego w Krakowie i po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci s\u0142u\u017cy\u0142 przez pewien czas w Wojsku Polskim. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej zosta\u0142 zatrudniony w bankowo\u015bci. Pracowa\u0142 m.in. w Banku Gospodarstwa Krajowego w Katowicach. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 1 IX 1939 r. wraz z innymi pracownikami i dokumentacj\u0105 katowickiego banku zosta\u0142 ewakuowany do Lwowa. Nie wiadomo, czy uczestniczy\u0142 w obronie miasta przed wojskami niemieckimi. Po poddaniu si\u0119 Lwowa wojskom sowieckim (22 IX 1939 r.) zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i uwi\u0119ziony, o czym dowiedzia\u0142a si\u0119 rodzina pod koniec 1939 r. By\u0142a to ostatnia informacja o Tomaszu Wo\u0142ku i przez kilkadziesi\u0105t lat, mimo poszukiwa\u0144, nic nie by\u0142o wiadomo o jego losach. W 1994 r. poinformowano rodzin\u0119, \u017ce nazwisko Wo\u0142ek (Tomasz) zosta\u0142o odnalezione na tzw. Li\u015bcie Ukrai\u0144skiej os\u00f3b zamordowanych przez NKWD w 1940 r. Potwierdzeniem tego by\u0142o ujawnienie masowego poch\u00f3wku zamordowanych os\u00f3b w Bykowni pod Kijowem. Jego m\u0119cze\u0144sk\u0105 \u015bmier\u0107 upami\u0119tniono symbolicznym grobem na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej oraz tabliczk\u0105 na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0141OS HENRYK<\/strong>, urodzony 18 VIII 1956 r. w Legnicy, syn Aleksandra i Adeli z domu T\u0142omak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1976 r. Studiowa\u0142 na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. W latach 1978-1990 pracowa\u0142 w mieleckim oddziale Wojew\u00f3dzkiego Przedsi\u0119biorstwa Handlu Wewn\u0119trznego Rzesz\u00f3w i firmie DOMAR w Mielcu. W 1972 r. rozpocz\u0105\u0142 treningi w sekcji judo w GKS Gryf Mielec. Startowa\u0142 w kategoriach wagowych 62 kg i 67 kg, zdobywaj\u0105c czo\u0142owe lokaty w wielu zawodach na szczeblu lokalnym i okr\u0119gowym. W 1974 r. uzyska\u0142 uprawnienia instruktorskie. Przez wiele lat by\u0142 trenerem judok\u00f3w Gryfa i odnosi\u0142 z nimi sukcesy w rywalizacji wojew\u00f3dzkiej. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 1984-1988 by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Od 1990 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Zmar\u0142 20 IV 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0141OSZCZAK JANUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 7 IV 1951 r. w Opolu, syn Jana i Anieli z domu Harc. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Od 1 IX 1965 r. (wliczaj\u0105c praktyk\u0119 szkoln\u0105) do 31 X 1984 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, z przerw\u0105 na zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (1970-1972). Z dniem 1 XI 1984 r. zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, ale na skutek k\u0142opot\u00f3w przedsi\u0119biorstwa po przemianach ustrojowych zwolni\u0142 si\u0119 31 V 1991 r. Kolejnymi miejscami jego pracy by\u0142y: Rzeszowskie Przedsi\u0119biorstwo Produkcji Le\u015bnej \u201eLAS\u201d ZPL (1992), Urz\u0105dzenia Elektroniczne BIAX Wola Mielecka K. Kalicki (1994-1995), Przedsi\u0119biorstwo Wielobran\u017cowe EXPOL Mielec (1996-1997), Klub \u201ePod 13\u201d (1999-2003), Sp\u00f3\u0142ka EXODUS PIB S.C. Skowro\u0144ski Marek, Wo\u0142oszczak Janusz (2003), St. Merryn Ltd. Walia UK (2005-2008), Szpital Powiatowy w Mielcu (2008-2009, 2010-2014, 2016-2017). W 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 folklorem tanecznym. W latach 1965-1985 ta\u0144czy\u0142 w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu. Po zmianie pokoleniowej w zespole zainicjowa\u0142 powstanie Stowarzyszenia Senior\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, zosta\u0142 wybrany na prezesa zarz\u0105du i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. Ponadto od 1993 r. nale\u017cy do Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu i jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis\u201d, Z\u0142otym, Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d oraz statuetk\u0105 „Najaktywniejszy Senior Mielca 2018” w kategorii: „Moje hobby”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0141OSZYN EL\u017bBIETA (z domu KOWALSKA)<\/strong>, urodzona 8 V 1963 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Kubik. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1982 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Spo\u0142eczno-Pedagogicznym (specjalno\u015b\u0107: nauczanie pocz\u0105tkowe) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1987 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Od roku szkolnego 1987\/1988 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu jako nauczyciel nauczania pocz\u0105tkowego, a w latach 1996-1999 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora tej szko\u0142y. Od 1 IX 1999 r. przesz\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej nr 6 w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora i pracowa\u0142a jako nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej oraz historii i spo\u0142ecze\u0144stwa. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie: organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 (2001), historii i wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu oraz diagnozy i terapii pedagogicznej na Wydziale Nauk Stosowanych Tarnowskiej Szkole Wy\u017cszej (2015). Uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Jest tak\u017ce terapeut\u0105 pedagogicznym. Przygotowywani przez ni\u0105 uczniowie zdobyli szereg czo\u0142owych miejsc w konkursach historycznych na szczeblu wojew\u00f3dzkim i og\u00f3lnopolskim. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 pedagogiczn\u0105 otrzyma\u0142a m.in. Nagrod\u0119 Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty. Od 1 IX 2016 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Gimnazjum nr 1 w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0141OWIEC J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 25 X 1919 r. w Hucinie, pow. kolbuszowski, syn Jakuba i Anny z domu Safin. W latach 30. pracowa\u0142 m.in. w maj\u0105tku w Niwiskach i przy budowie drogi Mielec \u2013 Kolbuszowa. W kwietniu 1940 r. wraz z innymi m\u0142odymi mieszka\u0144cami z powiatu kolbuszowskiego wywieziono go na przymusowe roboty rolne w niemieckiej miejscowo\u015bci Eistorf. Uwolniony zosta\u0142 w kwietniu 1945 r. i po p\u00f3\u0142rocznym pobycie w obozie przej\u015bciowym w dniu 16 X 1945 r., poprzez Pa\u0144stwowy Urz\u0105d Repatriacyjny Punkt Przyj\u0119cia w Szczecinie, powr\u00f3ci\u0142 z \u017con\u0105 Zofi\u0105 (po\u015blubion\u0105 w Niemczech) do Polski. Przez kilka lat poszukiwa\u0142 sta\u0142ego zamieszkania, m.in. budowa\u0142 bloki mieszkalne w Nowej Hucie. W lutym 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej firmie, kt\u00f3r\u0105 w 1963 r. przekszta\u0142cono w Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane. Uko\u0144czy\u0142 kursy specjalistyczne, uzyskuj\u0105c kwalifikacje betoniarza-zbrojarza, a nast\u0119pnie posadzkarza. Jako brygadzista wykazywa\u0142 si\u0119 fachowo\u015bci\u0105, pracowito\u015bci\u0105 i rzetelno\u015bci\u0105. Pracowa\u0142 m.in. przy budowie szpitala w Mielcu oraz osiedli mieszkaniowych w Mielcu, Tarnobrzegu i Stalowej Woli. W 1971 r., ze wzgl\u0119du na gwa\u0142towne pogorszenie si\u0119 stanu zdrowia, spowodowane zawa\u0142em serca, przeszed\u0142 na rent\u0119 inwalidzk\u0105. Nie nale\u017ca\u0142 do \u017cadnej partii, ale zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych. W latach 60. zosta\u0142 wybrany na radnego Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez dwie kadencje. W latach 70. i 80. by\u0142 \u0142awnikiem przy S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu. W latach 90. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Polak\u00f3w Poszkodowanych przez III Rzesz\u0119. W 1995 r. wraz z \u017con\u0105 Zofi\u0105 otrzymali Medale za D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie (50 lat). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 tak\u017ce m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Pracy Spo\u0142ecznej i Zwi\u0105zkowej\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 BPS XX-lecia PRL. Zmar\u0142 12 III 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WONDO\u0141OWSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 15 maja 1903 r. Syn Szymona i Agnieszki z Witkowskich. W okresie mi\u0119dzywojennym pracowa\u0142 w PZL w Warszawie. W 1939 r. zosta\u0142 oddelegowany do Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL w Mielcu-Cyrance i uczestniczy\u0142 w organizacji zak\u0142adu jako referent techniczny, a nast\u0119pnie kierownik biura planowania. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako kre\u015blarz. Po II wojnie \u015bwiatowej ponownie powierzono mu funkcj\u0119 kierownika dzia\u0142u planowania i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 przez wiele lat. By\u0142 cz\u0142onkiem prezydium pierwszej Rady Robotniczej WSK, wybranej w 1956 r. Uczestniczy\u0142 w pracach nad ksi\u0105\u017ck\u0105 30 lat Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu Historia \u2013 Dorobek \u2013 Perspektywy 1938-1968 (Mielec 1968). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem X-lecia PRL i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM. Zmar\u0142 24 X 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WOSKOBOJNICTWO<\/strong>, rzemios\u0142o wytwarzaj\u0105ce \u015bwiece z wosku a\u017c do ko\u0144ca XIX w. W Mielcu wyr\u00f3b \u015bwiec z powierzonego przez \u00a0mieszczan wosku powierzano dzwonnikowi ko\u015bcielnemu, o czym \u015bwiadcz\u0105 dokumenty. Zaj\u0119cie to nie by\u0142o zbyt skomplikowane, tote\u017c ilo\u015b\u0107 produkowanych \u015bwiec wystarcza\u0142a na mieleckie potrzeby. W zapiskach cechowych nie ma zapisu o przynale\u017cno\u015bci wytw\u00f3rcy \u015bwiec do kt\u00f3regokolwiek cechu. Pod koniec XIX w. pojawi\u0142y si\u0119 w sprzeda\u017cy \u015bwiece ze stearyny, produkowane masowo przez fabryki i po pewnym czasie woskobojnictwo upad\u0142o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOSZCZY\u0143SKA IZABELA (z domu RUTKOWSKA)<\/strong>, urodzona 25 III 1972 r. w Gdyni, c\u00f3rka Adama i Wies\u0142awy z domu Jedynak. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Policach, matur\u0119 zda\u0142a 1992 r. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w 1982 r. w MKS Gdynia. Przed sezonem 1990\/1991 przesz\u0142a do ekstraklasowego Komfortu (p\u00f3\u017aniej Chemika) Police i przyczyni\u0142a si\u0119 do dwukrotnego zdobycia mistrzostwa Polski (1994, 1995), br\u0105zowego medalu (1996) , trzykrotnego zdobycia Pucharu Polski (1993, 1994, 1995) oraz br\u0105zowego medalu w Pucharze Zdobywc\u00f3w Pucharu (1994). Wielokrotnie reprezentowa\u0142a barwy narodowe jako juniorka i seniorka W 1996 \u00a0r. przenios\u0142a si\u0119 do ekstraklasowego Pa\u0142acu Bydgoszcz, z kt\u00f3rym w sezonie 1997\/1998 wywalczy\u0142a br\u0105zowy medal mistrzostw Polski, w 2000\/2001 \u2013 wicemistrzostwo Polski oraz w 2001 r. \u2013 Puchar Polski. Gra\u0142a te\u017c w siatk\u00f3wk\u0119 pla\u017cow\u0105 i w parze z Dominik\u0105 Le\u015bniewicz zdoby\u0142a mistrzostwo Polski w 1999 r., Puchar Polski w 2000 r. i awansowa\u0142a do Mistrzostw Europy (2000). W latach 2000-2001 wyst\u0119powa\u0142a w ekstraklasowym klubie Nike W\u0119gr\u00f3w, a w latach 2001-2003 gra\u0142a w Wi\u015ble Krak\u00f3w (I liga). Przed sezonem 2004\/2005 zasili\u0142a Stal Mielec, a po tym sezonie zako\u0144czy\u0142a wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105 i zadebiutowa\u0142a jako komentator sportowy w Telewizji Polskiej. Tak\u017ce w 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia \u00a0na Wydziale Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gda\u0144sku i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. W roku 2011 uzyska\u0142a tytu\u0142 trenera II klasy pi\u0142ki siatkowej. Od 2005 r. prowadzi\u0142a treningi z m\u0142odzie\u017cowymi grupami siatkarek Stali Mielec, z kt\u00f3rymi trzykrotnie awansowa\u0142a do rozgrywek centralnych. Jest zatrudniona w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 im. st. sier\u017c. pilota Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Mielcu jako trener grup m\u0142odzie\u017cowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOSZCZY\u0143SKI MAREK<\/strong>, urodzony 30 VII 1956 r. w Mielcu, syn Romana i Stanis\u0142awy z Woszczy\u0144skich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Maszyn G\u00f3rniczych i Hutniczych Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie (kierunek: systemy energetyczne) i w 1980 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1980 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako technolog, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowiskach mistrza i starszego mistrza. W latach 1991\u20131992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa programu \u201eSocata\u201d. W 1992 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem program\u00f3w lotniczych, a od X 1992 do X 1993 by\u0142 dyrektorem Zak\u0142adu Lotniczego. Po restrukturyzacji WSK pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL Mielec\u201d Sp. z o.o. jako cz\u0142onek zarz\u0105du (1994\u20131998) i prezes zarz\u0105du (1998\u20131999). Pe\u0142ni\u0105c wymienione funkcje, bra\u0142 udzia\u0142 we wdro\u017ceniu i uruchomieniu program\u00f3w Boeing i Socata w Mielcu oraz by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem programu restrukturyzacji przemys\u0142u lotniczego. W latach 1999\u20132000 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Konstrukcji Aluminiowych Sp. z o.o. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du. Od VII do X 2000 r. uczestniczy\u0142 w tworzeniu Fabryki Broni \u0141ucznik Sp. z o.o. w Radomiu, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i od X 2000 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Alukon Sp. z o.o. w Mielcu. W latach szkolnych uprawia\u0142 sport i gra\u0142 w dru\u017cynie siatk\u00f3wki \u201eStali\u201d, kt\u00f3ra w 1972 r. wywalczy\u0142a mistrzostwo Polski m\u0142odzik\u00f3w, a w 1973 r. mistrzostwo Polski junior\u00f3w m\u0142odszych. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d Mielec, prezesem Aeroklubu Mieleckiego (1992\u20131994) i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Klubu Pi\u0142ki Siatkowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d. Od 2009 r. jest wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firmy i dyrektorem ds. techniczno-handlowych AWPOL Sp. z o.o. w Mielcu. W latach 2010-2012 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du KPSK Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WO\u015aNIOWSKI (WA\u015aNIOWSKI?) WOJCIECH KAROL (ksi\u0105dz)<\/strong>, archidiakon i oficja\u0142 lubelski, prepozyt parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1652\u20131681, proboszcz w Gaw\u0142uszowicach i Chorzelowie. W czasie pracy duszpasterskiej w Mielcu by\u0142 inspiratorem budowy murowanego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza w stylu barokowym, ufundowanego przez wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca Jerzego Zbigniewa Ossoli\u0144skiego. (Ta \u015bwi\u0105tynia, wielokrotnie modernizowana, przetrwa\u0142a do naszych czas\u00f3w.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WOZOWICZ JAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 VII 1949 r. w miejscowo\u015bci G\u00f3ra Ropczycka ko\u0142o S\u0119dziszowa Ma\u0142opolskiego, syn J\u00f3zefa i Agnieszki z domu Baran. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Liceum Technik Plastycznych w S\u0119dziszowie M\u0142p. z matur\u0105 w 1968 r., a nast\u0119pnie Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: wychowanie plastyczne) w 1970 r. W latach 1970-1972 uczy\u0142 w Szkole Podstawowej w Woli Rani\u017cowskiej, a w latach 1972-1997 by\u0142 nauczycielem plastyki w O\u015brodku Szkolno-Wychowawczym w Mielcu \u2013 Smoczce. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1985 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra wychowania plastycznego. Od 1997 r. do 2006 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika pracowni konserwatorskiej Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 plastyczn\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 od lat szkolnych, a rozwin\u0105\u0142 j\u0105 w okresie pracy nauczycielskiej w r\u00f3\u017cnych dziedzinach plastycznych, m.in. malarstwie olejnym i grafice o szerokim zakresie tematycznym. Nale\u017ca\u0142 do: Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu, Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej w Mielcu, Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Malarzy i Grafik\u00f3w w Rzeszowie i Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Sztuk Pi\u0119knych w Przemy\u015blu. Uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych i plenerach, wystawia\u0142 te\u017c indywidualnie. W przegl\u0105dach tw\u00f3rczo\u015bci otrzyma\u0142 m.in. I nagrod\u0119 w dziedzinie grafiki na przegl\u0105dzie tw\u00f3rczo\u015bci nauczycieli Polski po\u0142udniowo-wschodniej w Opatowie oraz wyr\u00f3\u017cnienia w dziedzinie malarstwa w Kro\u015bnie i \u0141a\u0144cucie. Poza Polsk\u0105 jego prace wystawiano w Niemczech i Francji oraz na W\u0119grzech i Ukrainie. By\u0142 autorem pomocy naukowych do nauki o barwie. (Zosta\u0142y opisane w czasopi\u015bmie \u201eSztuka\u201d.) Wyr\u00f3\u017cniony m.in. dwa razy Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej. Zmar\u0142 24 VII 2019 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WO\u0179NIAK ALICJA (z domu OR\u0141OWSKA)<\/strong>, urodzona 5 XII 1928 r. w Poturzynie, powiat Tomasz\u00f3w Lubelski. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1948 r. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142a studia I stopnia w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i otrzyma\u0142a dyplom nauczyciela geografii. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1951 r. w Liceum Pedagogicznym w Mielcu jako nauczycielka geografii. W latach 1952-1954 by\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 geografii w Jednostce Wojskowej 2290 w Legionowie. W 1954 r. powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i w 1955 r. zosta\u0142a zatrudniona w 11-letniej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu, przekszta\u0142conej p\u00f3\u017aniej na Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 27 i II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142a studia zaocznie II stopnia na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra geografii. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 dydaktyczno-wychowawcz\u0105 zosta\u0142a odznaczona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142a 11 VIII 1983 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0179NIAK JAN<\/strong>, urodzony 18 III 1925 r. w Nowej G\u00f3rze, pow. chrzanowski, syn Jana i Anieli z domu Ciu\u0142a. W 1928 r. wraz z rodzicami zamieszka\u0142 w M\u0119cinie, pow. limanowski i tam uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. Od 1937 r. ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. J. D\u0142ugosza w Nowym S\u0105czu, ale dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie wojny pomaga\u0142 rodzicom w gospodarstwie oraz pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie Wodnym w Limanowej przy regulacji potoku Smolnik. W styczniu 1942 r. uko\u0144czy\u0142 kurs dla ksi\u0119gowych. Po \u015bmierci ojca w 1942 r. pracowa\u0142 wy\u0142\u0105cznie w gospodarstwie rodzinnym. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum dla Doros\u0142ych i zda\u0142 matur\u0119. Studia I stopnia na Wydziale Przyrodniczo -Geograficznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. W czasie studi\u00f3w by\u0142 prelegentem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 geografii w jednostce wojskowej, kt\u00f3ra prowadzi\u0142a dla oficer\u00f3w studium uzupe\u0142niaj\u0105ce wykszta\u0142cenie \u015brednie. W 1954 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca za spraw\u0105 \u017cony (Alicji z Or\u0142owskich) i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Liceum Pedagogicznym jako nauczyciel biologii i chemii. W latach 1957-1959 odby\u0142 dzienne studia II stopnia na Uniwersytecie Warszawskim i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki. Po powrocie do pracy w Liceum Pedagogicznym pe\u0142ni\u0142 dodatkowo funkcj\u0119 kierownika pedagogicznego rejonowych konferencji nauczycieli powiatu mieleckiego. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra biologii. Tak\u017ce w 1962 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora Pa\u0144stwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu i zajmowa\u0142 je do ko\u0144ca funkcjonowania tej plac\u00f3wki (1970). R\u00f3wnocze\u015bnie w budynku tej szko\u0142y w\u0142adze szkolne postanowi\u0142y uruchomi\u0107 Technikum Elektryczne i w zwi\u0105zku z tym powierzy\u0142y mu funkcj\u0119 dyrektora i organizatora nowej plac\u00f3wki. Nawa\u0142 prac organizatorskich, w tym budowa specjalistycznych warsztat\u00f3w, doprowadzi\u0142y do pogorszenia si\u0119 stanu zdrowia, tote\u017c zrezygnowa\u0142 z funkcji dyrektora TE i od 1 IX 1974 r. przyj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Liceum dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. Ponadto by\u0142 nauczycielem w \u015arednim Studium Zawodowym przy Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej wyk\u0142adowc\u0105 geografii w Punkcie Konsultacyjnym UMCS Lublin w Mielcu oraz wyk\u0142adowc\u0105 psychologii w Punkcie Konsultacyjnym AWF Warszawa w Mielcu. W 1984 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie biologii. Otrzyma\u0142 tak\u017ce tytu\u0142 profesora szko\u0142y \u015bredniej. 31 VIII 1984 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, jednak jeszcze do 1993 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142 19 VI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0179NIAK JULIAN ANTONI<\/strong>, urodzony 15 II 1930 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Michaliny z domu Wa\u0142ek. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnego Zast\u0119pu \u201eS\u0119p\u00f3w\u201d Szarych Szereg\u00f3w w Mielcu i aktywnie uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach jego dzia\u0142alno\u015bci, m.in. obserwacjach, akcjach propagandowych i niebezpiecznych zadaniach, m.in. w sk\u0142adaniu kwiat\u00f3w przed pomnikiem Wolno\u015bci 3 V 1944 r., tu\u017c obok siedziby niemieckiej \u017candarmerii. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie do V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Krakowie i tam zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. W tym czasie wyst\u0119powa\u0142 w studenckim teatrze s\u0142owa i estrady. Od 15 XII 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony jako redaktor w Rozg\u0142o\u015bni Polskiego Radia w Krakowie, pocz\u0105tkowo w terenowej plac\u00f3wce w Rzeszowie, nast\u0119pnie w prowizorycznym studio w Nowej Hucie (I 1952 r.) i ponownie w plac\u00f3wce Rzeszowie, przekszta\u0142conej w Ekspozytur\u0119 PR. 7 V 1952 r. prowadzi\u0142 pierwszy wsp\u00f3lny koncert Polskiego Radia Rzesz\u00f3w i artyst\u00f3w Pa\u0144stwowego Teatru Ziemi Rzeszowskiej oraz artyst\u00f3w amator\u00f3w. W lipcu 1952 r. zosta\u0142 zmuszony do rezygnacji z pracy w PR. Zaanga\u017cowano go w rzeszowskim teatrze, a nast\u0119pnie w krakowskiej \u201eEstradzie\u201d. Nie traci\u0142 jednak kontaktu z dziennikarstwem, opracowuj\u0105c m.in. audycje dla PR. Od 1 VIII 1955 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w redakcji \u201eNowin Rzeszowskich\u201d. W 1957 r. jako pierwszy wyst\u0105pi\u0142 na \u0142amach \u201eNowin\u201d z inicjatyw\u0105 powo\u0142ania w Rzeszowie spo\u0142ecznego komitetu budowy stacji telewizyjnej i w nast\u0119pnych latach wielokrotnie podejmowa\u0142 ten temat. (Powsta\u0142y w 1958 r. komitet doprowadzi\u0142 do uruchomienia rzeszowskiej telestacji na Suchej G\u00f3rze ju\u017c w 1962 r.) W pa\u017adzierniku 1962 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Rozg\u0142o\u015bni PR w Rzeszowie. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w Rzeszowskiej Gry Liczbowej \u201eKoniczynka\u201d i prowadzi\u0142 imprezy z losowaniem. Przez wiele lat by\u0142 konferansjerem i spikerem r\u00f3\u017cnego typu imprez, m.in. pochod\u00f3w 1-majowych w Rzeszowie, koncert\u00f3w estradowych wykonawc\u00f3w polskich i zagranicznych, jubileuszy oraz konkurs\u00f3w Miss Ziemi Rzeszowskiej. (Pierwsz\u0105 Miss by\u0142a Wies\u0142awa Pud\u0142o z Mielca w 1958 r.) Od 1970 r. rozpocz\u0105\u0142 systematyczn\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z telewizj\u0105, a od 30 I 1972 r. prowadzi\u0142 \u201ena \u017cywo\u201d magazyn publicystyczno-informacyjny \u201ePanorama Rzeszowska\u201d. 1 VII 1973 r. powierzono mu kierownictwo samodzielnej Redakcji TV przy Rozg\u0142o\u015bni PR w Rzeszowie. W 1975 r. towarzyszy\u0142 ekspedycji naukowc\u00f3w Politechniki Rzeszowskiej na Bliskim Wschodzie, tworz\u0105c film dokumentalny. Doprowadzi\u0142 do uruchomienia z dniem 1 IV 1981 r. rzeszowskiego studia telewizyjnego. 22 XII 1981 r., m.in. z powodu internowania syna, odm\u00f3wi\u0142 udzia\u0142u w programie propagandowym, nagrywanym przez ekip\u0119 warszawskiej TV i zosta\u0142 zwolniony z pracy w TV. W latach 80. pracowa\u0142 jako dziennikarz w gazetach zak\u0142adowych przedsi\u0119biorstw, g\u0142\u00f3wnie budowlanych i pisa\u0142 o realizowanych przez nie budowach w kraju i poza jego granicami. Dla PR w Rzeszowie realizowa\u0142 comiesi\u0119czn\u0105 audycj\u0119 \u201eMagazyn Lotniczy\u201d, za co zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony nagrod\u0105 Klubu Publicyst\u00f3w Lotniczych \u201ePi\u00f3ro Ikara\u201d. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017cki o tematyce lotniczej: Ludzie i samoloty. Jasionka (Rzesz\u00f3w 1985), M \u2013 jak Mielec (Rzesz\u00f3w 1986) i Or\u0142y z Podkarpacia (Rzesz\u00f3w 1987) oraz opowiadania kryminalne \u017b\u00f3\u0142ty \u0142ab\u0119d\u017a (Rzesz\u00f3w 1989). Prowadzi\u0142 te\u017c nadal uroczysto\u015bci i imprezy, m.in. \u201e\u015awiatowe Festiwale Zespo\u0142\u00f3w Polonijnych\u201d, \u201eBale Prasy\u201d, plebiscyty, koncerty i spotkania z wybitnymi postaciami. W latach 90., jako dziennikarz rzeszowskiego dziennika \u201eWydanie Specjalne\u201d, publikowa\u0142 reporta\u017ce o rzeszowskich \u201ekazamatach UB\u201d. W tym samym czasie zosta\u0142 redaktorem naczelnym \u201eWelcome to Rzesz\u00f3w\u201d \u2013 promocyjnego miesi\u0119cznika wydawanego w j\u0119zyku angielskim i doprowadzi\u0142 do wydania 35 numer\u00f3w tego czasopisma. W wielu z tych numer\u00f3w sporo miejsca po\u015bwi\u0119ca\u0142 problemom rodzinnego Mielca. W 2000 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 reportersk\u0105 By\u0142em przy tym. Opisa\u0142 w niej najwa\u017cniejsze wydarzenia, w kt\u00f3rych uczestniczy\u0142. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Armii Krajowej oraz Honorow\u0105 Odznak\u0105 Komitetu Radia i Telewizji. Zmar\u0142 4 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WO\u0179NIAK LUCJAN<\/strong>, urodzony w 1906 r. Uko\u0144czy\u0142 wojskow\u0105 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105. By\u0142 adiutantem 17 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. W ci\u0105gu dalszej zawodowej s\u0142u\u017cby w Wojsku Polskim awansowa\u0142 na stopie\u0144 porucznika (1935). By\u0142 dow\u00f3dc\u0105 dywizjonu 1 pu\u0142ku kawalerii KOP. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej ZWZ na terenie Warszawy. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eGrott-Szczerba\u201d i „Zawierucha”. W 1940 r. przyby\u0142 do Mielca, gdzie powierzono mu funkcj\u0119 oficera wywiadu Komendy Obwodu ZWZ Mielec. Od I 1941 r. do VI 1942 r., w zwi\u0105zku z niebezpiecze\u0144stwem aresztowania, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Komend\u0105 Obwodu ZWZ Przemy\u015bl. W lipcu 1942 r. powr\u00f3ci\u0142 do dzia\u0142alno\u015bci w Mielcu i do kwietnia 1944 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera wyszkolenia. Wtedy to zosta\u0142 mianowany komendantem Rejonu I w obwodzie mieleckim AK (Radomy\u015bl Wielki), a 26 VI 1944 r. \u2013 komendantem Plac\u00f3wki Nr 4 AK \u201eAndrzej\u201d (Radomy\u015bl Wielki). W ramach akcji \u201eBurza\u201d zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 \u201eZawierucha\u201d (60 \u017co\u0142nierzy), kt\u00f3ry uczestniczy\u0142 w akcjach zbrojnych i innych zadaniach, m.in. przejmowaniem zrzut\u00f3w. W nocy 27\/28 IV 1944 r. \u201eGrott-Szczerba\u201d by\u0142 jednym z dow\u00f3dc\u00f3w w czasie przyjmowania zrzutu broni, amunicji i innych urz\u0105dze\u0144 wojskowych dokonanych przez angielski samolot \u201eHalifax\u201d w okolicach Izbisk na ziemi radomyskiej. Po wojnie wyjecha\u0142 do Poznania. By\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem organizacji kombatanckich. Utrzymywa\u0142 kontakt z kombatantami w Radomy\u015blu Wielkim i uczestniczy\u0142 w niekt\u00f3rych organizowanych przez nich uroczysto\u015bciach. Zmar\u0142 11 V 1996 r. w Poznaniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0179NIAK MAREK<\/strong>, urodzony 8 XII 1955 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Wydro. Absolwent Technikum Chemicznego w Pustkowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Drzewnego w Chorzelowie ko\u0142o Mielca i pracowa\u0142 tam do 1994 r., kolejno na stanowiskach; starszego mistrza Oddzia\u0142u Tarcicy (1976\u20131993), kierownika eksportu i spedycji (1993, PW \u201eVimpex\u201d), specjalisty ds. eksportu i zast\u0119pcy kierownika (1994, FHUP \u201eELA\u201d SC). W latach 1994-2003 pracowa\u0142 w kilku zak\u0142adach zwi\u0105zanych z przemys\u0142em drzewnym, m.in. by\u0142 kierownikiem produkcji w ZPHU \u201eSILVA\u201d Sp. z o.o. (1994-1995) i \u201eD\u0104B\u201d Mielec (1995-2001). Od 2003 r. pracowa\u0142 w firmie Kirchhoff Polska. Jego pasj\u0105 by\u0142a filatelistyka, kt\u00f3r\u0105 interesowa\u0142 si\u0119 od lat dzieci\u0119cych. Nale\u017ca\u0142 do Szkolnego Ko\u0142a Filatelist\u00f3w w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu, a od 1970 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a nr 38 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w w Mielcu. W latach 1985-2005 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej, a nast\u0119pnie by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Ko\u0142a. W 1986 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do Klubu Zainteresowa\u0144 \u201eMilitaria\u201d przy Zarz\u0105dzie Okr\u0119gu Warszawskiego PZF w Warszawie. By\u0142 inicjatorem i organizatorem pokaz\u00f3w i wystaw filatelistycznych oraz wsp\u00f3\u0142autorem szkicu monograficznego 40 lat dzia\u0142alno\u015bci Ko\u0142a nr 38 PZF w Mielcu 1964-2004. Od 1974 r. nale\u017ca\u0142 do Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W latach 1997-2005 by\u0142 cz\u0142onkiem i przewodnicz\u0105cym Komisji Rewizyjnej, a od 2005 r. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u PTTK w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 szereg imprez turystycznych. Opracowa\u0142 szkic monograficzny 35 lat dzia\u0142alno\u015bci Oddzia\u0142u Miejskiego PTTK w Mielcu 1971-2006. Prowadzi\u0142 kronik\u0119 Oddzia\u0142u. Od 1999 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera, a od 2000 r. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du TMZM. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 rajdy rowerowe dla m\u0142odzie\u017cy oraz plenery Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych. Wsp\u00f3\u0142autor wystawy i ksi\u0105\u017cki z okazji 40-lecia Oddzia\u0142u Miejskiego PTTK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZF, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PTTK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 40-lecia TMZM, Odznak\u0105 60-lecia PZF, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PTTK i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Turystyki\u201d. Zmar\u0142 14 VII 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0179NIAK STANIS\u0141AW MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 29 IX 1915 r. w Krakowie, syn Jana i Marii z domu Bukowy. Od dziecka mieszka\u0142 z rodzicami w Przec\u0142awiu, pow. mielecki. Uko\u0144czy\u0142 3 klasy gimnazjum w Mielcu. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotnika do wojska, a po odbyciu zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej pozosta\u0142 w wojsku i uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 we Lwowie. Jako podoficer zawodowy (plutonowy) s\u0142u\u017cy\u0142 w 19 Pu\u0142ku Piechoty we Lwowie. We wrze\u015bniu 1939 r. uczestniczy\u0142 w obronie Lwowa przed Niemcami. Po wej\u015bciu Armii Czerwonej od strony wschodniej zbiegiem okoliczno\u015bci unikn\u0105\u0142 niewoli i przedosta\u0142 si\u0119 do domu w Przec\u0142awiu. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 piekarni\u0119 w Przec\u0142awiu. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta OSP w Przec\u0142awiu, dzi\u0119ki czemu mia\u0142 wzgl\u0119dn\u0105 swobod\u0119 poruszania si\u0119 w dzie\u0144 i nocy. Wykorzystywa\u0142 to do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej jako cz\u0142onek ZWZ-AK \u2013 ps. \u201ePocisk\u201d. Uczestniczy\u0142 m.in. w akcjach przyjmowania zrzut\u00f3w broni z samolot\u00f3w alianckich w rejonie Zg\u00f3rska, a nast\u0119pnie w jej przewo\u017ceniu i zabezpieczaniu. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na ziemi\u0119 mieleck\u0105 zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w bunkrze w podmieleckiej Smoczce, ale po staraniach \u017cony (W\u0142adys\u0142awy) zosta\u0142 wypuszczony. Ponownie aresztowano go w nocy z 21 na 22 grudnia 1944 r. i przekazano NKWD (wraz z innymi cz\u0142onkami AK). Wywieziony zosta\u0142 do \u0142agru w ZSRR. Tam m.in. pracowa\u0142 w kopalni w\u0119gla kamiennego w Stalinogorsku. Powr\u00f3ci\u0142 do Polski pod koniec 1947 r. i zamieszka\u0142 w Mielcu. W latach 1948-1978 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Drzewnego w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. W 1978 r. przeszed\u0142 na rent\u0119, a w 1980 r. na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939\u201d. Zmar\u0142 16 IX 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WO\u0179NIAK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 19 X 1894 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Stefanii z Mazurkiewicz\u00f3w. W piekarni prowadzonej przez ojca przyucza\u0142 si\u0119 do zawodu piekarza. By\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w i zosta\u0142 przydzielony do 14. kompanii 2. Pu\u0142ku Piechoty. Jako kapral, a nast\u0119pnie sier\u017cant uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych w Karpatach Wschodnich, m.in. w bitwach pod Bohorodczanami, Nadw\u00f3rn\u0105 i Mo\u0142otkowem. Z powodu choroby 15 II 1915 r. zosta\u0142 zwolniony ze s\u0142u\u017cby wojskowej i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Pod koniec 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotnika do Wojska Polskiego. Jako podoficer w Armii \u201eWsch\u00f3d\u201d bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o Lw\u00f3w i wojnie polsko-ukrai\u0144skiej, m.in. pod Przemy\u015blem, Nowym Miastem, Ni\u017cankowicami i Medyk\u0105. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i przej\u0105\u0142 prowadzenie rodzinnej piekarni przy ul. J. Pi\u0142sudskiego. Nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa OSP i Mieszcza\u0144skiego Towarzystwa \u201eOjczyzna\u201d, w kt\u00f3rym by\u0142 cz\u0142onkiem Wydzia\u0142u. Zmar\u0142 2 V 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WO\u0179NIAKOWSKI JACEK<\/strong>, urodzony 23 IV 1920 r. w Bi\u00f3rkowie ko\u0142o Proszowic. Absolwent gimnazjum w Rabce, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Kawalerii w Grudzi\u0105dzu, a nast\u0119pnie, w ramach praktyki, s\u0142u\u017cy\u0142 w 8. Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w w Krakowie. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i zosta\u0142 ranny. Odznaczono go w\u00f3wczas Krzy\u017cem Walecznych. W czasie okupacji niemieckiej pocz\u0105tkowo mieszka\u0142 w Warszawie i tam wst\u0105pi\u0142 do AK. Od 26 VI 1944 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 adiutanta kapitana Konstantego \u0141ubie\u0144skiego \u2013 dow\u00f3dcy Obwodu AK Mielec. Uczestniczy\u0142 w akcjach, m.in. w przewozach broni przed akcj\u0105 \u201eBurza\u201d. Od III 1945 r. pisa\u0142 do \u201eTygodnika Powszechnego\u201d, w 1948 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad zespo\u0142u redakcyjnego, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 sekretarzem redakcji (do 1953 r.). W latach 1946-1948 by\u0142 tak\u017ce kierownikiem zespo\u0142u t\u0142umaczy tygodnika \u201eG\u0142osu Anglii\u201d, kt\u00f3ry wydawa\u0142o w Krakowie brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. W latach 1953-1991 wyk\u0142ada\u0142 histori\u0119 malarstwa na KUL. W tym czasie uzyska\u0142 tytu\u0142y: doktora, doktora habilitowanego, profesora nadzwyczajnego (1980 r.) i profesora zwyczajnego (1990 r.) W 1956 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Klub\u00f3w Inteligencji Katolickiej w Warszawie i Krakowie. W latach 1957-1960 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego miesi\u0119cznika \u201eZnak\u201d, a w latach 1959-1990 by\u0142 redaktorem naczelnym Wydawnictwa Znak. W latach 1956-1983 nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich, by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego (1978-1983) i cz\u0142onkiem prezydium ZG (1980-1983). By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Towarzystwa Kurs\u00f3w Naukowych (od 1978 r.) i Papieskiej Rady ds. Kultury (1982-1992). W 1989 r. bra\u0142 udzia\u0142 w obradach Okr\u0105g\u0142ego Sto\u0142u. 20 VI 1990 r. zosta\u0142 wybrany prezydentem miasta Krakowa i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 11 I 1991 r. Badacz historii sztuki i doktryn artystycznych XIX i XX w. Wyk\u0142ada\u0142 tak\u017ce w Katedrze Historii i Kultury Polskiej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (1999-2000). Opublikowa\u0142 m.in.: Laik w Rzymie i Bombaju (1965), Zapiski kanadyjskie (1973), Co si\u0119 dzieje ze sztuk\u0105? (1974), Czy arty\u015bcie wolno si\u0119 \u017ceni\u0107? (1978), \u015awieccy (1987), Czy kultura jest do zbawienia koniecznie potrzebna? (1988), G\u00f3ry niewzruszone i Ze wspomnie\u0144 szcz\u0119\u015bciarza. \u00a0Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP i nagrodami Pen Clubu. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje: przewodnicz\u0105cego Rady Fundacji i Jury Nagrody im. Ko\u015bcielskich, przewodnicz\u0105cego Rady Fundator\u00f3w Mi\u0119dzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie, przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Stowarzyszenia Willa Decjusza oraz wiceprzewodnicz\u0105cego Polskiego Komitetu UNESCO. Wyr\u00f3\u017cniony tak\u017ce m.in. Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 Orderu Odrodzenia Polski, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, francusk\u0105 Komandori\u0105 Palm Akademickich, orderem Legii Honorowej, godno\u015bci\u0105 doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu w Leuven (Belgia) i Srebrnym Medalem Cracoviae Merenti za zas\u0142ugi dla miasta Krakowa. W 2008 r. opublikowa\u0142\u00a0Ze wspomnie\u0144 szcz\u0119\u015bciarza.<\/em>\u00a0Zmar\u0142 29 XI 2012 r. Spoczywa na cmentarzu le\u015bnym w Laskach ko\u0142o Warszawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W\u00d3JCICKI MIECZYS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 12 VIII 1916 r. w G\u00f3rkach Mieleckich, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i El\u017cbiety z Anuszewskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1937 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Oficerskiej Szkole Artylerii w W\u0142odzimierzu, a po roku kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie w Brze\u015bciu nad Bugiem. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. ewakuowa\u0142 si\u0119 z innymi \u017co\u0142nierzami do Stanis\u0142awowa, a nast\u0119pnie przekroczy\u0142 granic\u0119 z Rumuni\u0105 i zosta\u0142 internowany. Po interwencji gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego zezwolono mu opu\u015bci\u0107 ob\u00f3z. Uda\u0142 si\u0119 do Marsylii, a nast\u0119pnie wst\u0105pi\u0142 do Polskich Si\u0142 Zbrojnych w Pary\u017cu. Po p\u00f3\u0142 roku s\u0142u\u017cby w jednostkach artylerii przeciwlotniczej we Francji zosta\u0142 ewakuowany do Wielkiej Brytanii. W stopniu podporucznika s\u0142u\u017cy\u0142 w 3 Baterii Artylerii Przeciwlotniczej, a nast\u0119pnie by\u0142 instruktorem w oficerskiej \u015bredniej szkole artylerii przeciwlotniczej w Szkocji. W kwietniu 1942 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 przeniesiony do Polskiej Armii na \u015arodkowym Wschodzie i przydzielony w randze porucznika do 3 Karpackiego Pu\u0142ku Piechoty. W 1944 r. z t\u0105 formacj\u0105 w sk\u0142adzie 8 Armii Brytyjskiej walczy\u0142 we W\u0142oszech, m.in. nad rzekami Sangro i Rapido, w bitwie o Monte Cassino, na linii Amona Gotihs w p\u00f3\u0142nocnych Apeninach, nad rzeka Senio i w bitwie o Boloni\u0119. Po wojnie pracowa\u0142 w Kwaterze G\u0142\u00f3wnej 3 Karpackiego Pu\u0142ku Piechoty w Wielkiej Brytanii (1946 r.) i Polskim Korpusie Przesiedle\u0144czym. Dwukrotnie prze\u017cy\u0142 zamach na swoje \u017cycie (z nieznanych powod\u00f3w), ale kontuzja w po\u0142\u0105czeniu z cz\u0119\u015bciow\u0105 amnezj\u0105 nie pozwoli\u0142a mu na dalsz\u0105 prac\u0119 i zosta\u0142 umieszczony w o\u015brodku dla weteran\u00f3w wojennych. Odznaczono go m.in.: Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Monte Cassino, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Armii oraz brytyjskimi: Gwiazd\u0105 1939-1945, Gwiazd\u0105 W\u0142osk\u0105, Medalem Obrony i Medalem Wojennym. Zmar\u0142 31 XII 1996 r. Jego prochy sprowadzono Polski i z\u0142o\u017cono w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w G\u00f3rkach Mieleckich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W\u00d3JCICKI PIOTR<\/strong>, urodzony 29 VI 1913 r. w J\u0119drzejowie, syn Wojciecha i Marianny z Uramowskich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105. Pracowa\u0142 jako rze\u017anik. 16 III 1935 r. zosta\u0142 wcielony do 3 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w (1 kompania strzelc\u00f3w), a nast\u0119pnie (29 IX 1935 r.) przeniesiony do 11 batalionu KOP i skierowany do szko\u0142y podoficerskiej. Po jej uko\u0144czeniu w marcu 1936 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 starszego strzelca. Rok p\u00f3\u017aniej\u00a0 zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 kaprala i przeniesiony do rezerwy. 1 IX 1939 r., po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119, zosta\u0142 zmobilizowany i przydzielony do przeciwlotniczej obrony Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu-Cyrance. W kolejnych dniach zosta\u0142 ewakuowany z grup\u0105 pracownik\u00f3w WP 2 i 18 IX przekroczy\u0142 granic\u0119 polsko-w\u0119giersk\u0105. Przebywa\u0142 w obozie dla internowanych, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec i przedosta\u0107, przez Jugos\u0142awi\u0119 i W\u0142ochy, do Francji. 28 II 1940 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworz\u0105cego si\u0119 tam Wojska Polskiego. Zosta\u0142 przydzielony do 10 Brygady Kawalerii Pancernej gen. Stanis\u0142awa Maczka i jako dow\u00f3dca dru\u017cyny bra\u0142 udzia\u0142 w jej dzia\u0142aniach wojennych w obronie Francji w 1940 r. Po rozformowaniu brygady 18 VI 1940 r. w Langres zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej i do kwietnia 1945 r. przebywa\u0142 w obozie jenieckim STL XC w Nimburg nad Wezer\u0105. Po wyzwoleniu z obozu przez wojska angielskie (IV 1945 r.) powr\u00f3ci\u0142 do Francji i tam w Pary\u017cu zosta\u0142 zdemobilizowany. W czerwcu 1946 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i 18 VIII tego roku zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej fabryce samolot\u00f3w (p\u00f3\u017aniej WSK) jako \u015blusarz. W 1975 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119, a po przemianach ustrojowych \u2013 Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w Polskich RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych \u2013 Ko\u0142o w Mielcu. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 20 II 1998 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

W\u00d3JCICKI W\u0141ADYS\u0141AW JAN,<\/b> urodzony 10 III 1913 r. w ukrai\u0144skiej miejscowo\u015bci Busk, syn Adama i Rozalii. W wieku szkolnym pracowa\u0142 w Fabryce Maszyn i Automat\u00f3w w Z\u0142oczowie, a p\u00f3\u017aniej w S\u0119dziszowie i Bielsku. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechanicznego w Bielsku. W 1950 r. przyjecha\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK. Pracowa\u0142 na stanowiskach: zast\u0119pcy kierownika dzia\u0142u w Sekcji Uruchamiania Produkcji, zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Kalkulacji oraz od 1966 r. \u2013 zast\u0119pca kierownika Dzia\u0142u Badania Pracy. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Punkcie Konsultacyjnym Politechniki Krakowskiej w Mielcu i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W pracy in\u017cynierskiej podj\u0105\u0142 temat wyeliminowania importowania przek\u0142adni hydraulicznych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 oddzia\u0142owym radc\u0105 zwi\u0105zkowym i skarbnikiem w zarz\u0105dzie POD Metalowiec. Zmar\u0142 15 VI 2003 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

W\u00d3JCIK JAN WOJCIECH,<\/b> urodzony 13 VII 1960 r. w Mielcu, syn Henryka i Zofii z Ksi\u0105\u017cnickich. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Elektryczno-Elektronicznych w Rzeszowie z matur\u0105 w 1981 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107: przetwarzanie i u\u017cytkowanie energii elektrycznej) i w 1987 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektryka. Uko\u0144czy\u0142 ponadto Studium Pedagogiczne (2000 r.). Od roku szkolnego 1989\/1990 zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych elektrycznych i elektronicznych i w tym charakterze pracuje nadal. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 m.in.: studia podyplomowe \u201eOrganizacja i zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105\u201d (2000 r.). Egzaminator egzamin\u00f3w zawodowych OKE Krak\u00f3w (2005 r., 2013 r.). W latach 1997-2016 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142. Autor i koordynator projekt\u00f3w wsp\u00f3\u0142finansowanych przez UE, wp\u0142ywaj\u0105cych na rozw\u00f3j i funkcjonowanie Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142, m.in.: \u201ePolsko-niemiecka wymiana partnerska technik\u00f3w elektronik\u00f3w i elektryk\u00f3w\u201d \u2013 program Leonardo da Vinci (2012-2014), projekt Comenius (2012-2014), \u201eMielec stawia na zawodowc\u00f3w\u201d \u2013 edycja II (2016-2019). Ponadto od 4 I 2016 r. do 31 VIII 2018 r. by\u0142 nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych elektrycznych. Jest nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych elektrycznych w Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli. Uhonorowany nagrodami Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie (1996, 2002) i Starosty Powiatu Mieleckiego (2004, 2008) oraz wielokrotnie nagrodami Dyrektora Szko\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"W\u00d3JCIK J\u00d3ZEF FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 15 III 1947 r. w Ksi\u0105\u017cnicach, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Heleny z domu Strzelczyk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni (komandor podporucznik rezerwy) i Wy\u017cszej Szkole Morskiej w Gdyni (kapitan \u017ceglugi wielkiej, magister in\u017cynier nawigacji). By\u0142 d\u0142ugoletnim wyk\u0142adowc\u0105 Wy\u017cszej Szko\u0142y Morskiej w Gdyni. P\u0142ywa\u0142 jako oficer na polskich statkach szkolnych: Horyzont, Zenit i Dar M\u0142odzie\u017cy oraz jako starszy oficer na statkach angielskich, belgijskich, niemieckich i norweskich. Pozostaje nadal czynnym zawodowo oficerem marynarzem. W 1995 r. debiutowa\u0142 jako literat wydaj\u0105c ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Prezydent Hebryd,<\/em>\u00a0b\u0119d\u0105c\u0105 autobiografi\u0105 z. akcentami morskimi i politycznymi. Kolejnymi ksi\u0105\u017ckami by\u0142y:\u00a0Dar M\u0142odzie\u017cy i inne opowiadania<\/em>\u00a0(trzy wydania),\u00a0Morze, saksy i Dar M\u0142odzie\u017cy<\/em>\u00a0(do 2017 r. – 9 wyda\u0144), powie\u015b\u0107\u00a0Si\u00f3dme morze<\/em>\u00a0(3 edycje) oraz powie\u015b\u0107 historyczna\u00a0Powr\u00f3t na Kresy,<\/em>\u00a0sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z trzech tom\u00f3w:\u00a0Rok 1920, Po latach\u00a0<\/em>i\u00a0Los tu\u0142aczy<\/em>. W tej trylogii, opartej na prawdziwych wydarzeniach, cz\u0119\u015b\u0107 akcji toczy si\u0119 na ziemi mieleckiej. Kolejne ksi\u0105\u017cki to:\u00a0W\u0142adca Hybryd<\/em>\u00a0(2009 r.),\u00a0Kaszubskie losy<\/em>\u00a0cz. I\u00a0Od zabor\u00f3w do niepodleg\u0142o\u015bci<\/em>\u00a0(2013 r.),\u00a0Kaszubskie wesele w dawnej wiosce Gdynia<\/em>\u00a0(2015 r.) i\u00a0Kaszubskie losy<\/em>\u00a0cz. II\u00a0Powstanie miasta z marze\u0144 i z morza<\/em> (2017 r.), Argentyna <\/em>(2019 r.) i Cz\u0105stka z pami\u0119tnika<\/em> (2021). Nale\u017cy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddzia\u0142 w Gda\u0144sku. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Statuetk\u0105 Gryfa Pomorskiego. Utrzymuje \u017cywe kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczy\u0142 w uroczysto\u015bciach 100. rocznicy powstania Gimnazjum i Liceum w Mielcu w 2005 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"W\u00d3JCIK KRYSTYNA (z domu ORTYL)<\/strong>, urodzona 2 V 1947 r. w Goleszowie, pow. mielecki, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Michaliny z Ksi\u0105\u017cnickich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1966 r. W latach 1966-1982 pracowa\u0142a jako nauczycielka w szko\u0142ach podstawowych w Woli Wadowskiej (rok), Zaborczu (5 lat) i Ksi\u0105\u017cnicach (10 lat). R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Przed rokiem szkolnym 1982\/1983 powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Chrz\u0105stowie. Po trzech latach przeniesiono j\u0105 na stanowisko dyrektora w Szkole Podstawowej w Rz\u0119dzianowicach i obejmowa\u0142a je do 2001 r., a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Aktywnie dzia\u0142a\u0142a na rzecz swojego \u015brodowiska. Od 1970 r. by\u0142a cz\u0142onkini\u0105 Ko\u0142a Gospody\u0144 Wiejskich w Goleszowie. W latach 2003-2006 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 so\u0142tysa wsi Golesz\u00f3w, a w kadencji 2007-2010 by\u0142a radn\u0105 Rady Gminy Mielec. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i nagrodami resortowymi. Zmar\u0142a 22 II 2021 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n

W\u00d3JCIK ROBERT MAREK,<\/b> urodzony 30 V 1981 r. w Kolbuszowej, syn Andrzeja i Bo\u017ceny z domu Rac\u0142awska. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2000 r.\u00a0 Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 2005 r. z tytu\u0142em magistra prawa. W latach 2005-2013 prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 Kancelari\u0119 Doradztwa Prawnego. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2010 r. do 2013 r. odby\u0142 aplikacj\u0119 radcowsk\u0105 w Okr\u0119gowej Izbie Radc\u00f3w Prawnych w Rzeszowie. W 2013 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 radcy prawnego i zmieni\u0142 nazw\u0119 dzia\u0142alno\u015bci na: Kancelaria Radcy Prawnego, kt\u00f3ra dzia\u0142a nadal. Poza podstawow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 pe\u0142ni\u0142 te\u017c inne funkcje: prowadz\u0105cego zaj\u0119cia dla student\u00f3w z zakresu prawa handlowego na Wydziale Prawa KUL (2010 r.), zast\u0119pcy dyrektora Agencji Nieruchomo\u015bci Rolnych \u2013 Oddzia\u0142u Terenowego w Rzeszowie (VII 2016 r. \u2013 IX 2017 r.), radcy prawnego Krajowego O\u015brodka Wsparcia Rolnictwa\u00a0 Oddzia\u0142u Terenowego w Rzeszowie (IX 2017 r. \u2013 VII 2024 r.), p.o. zast\u0119pcy dyrektora KOWR OT Rzesz\u00f3w (VII 2023 r. \u2013 II 2024 r.), przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej w Miejskim Zarz\u0105dzie Budynk\u00f3w Mieszkalnych Sp. z o.o. w Mielcu (V \u2013 XI 2018 r.) i cz\u0142onka Rady Nadzorczej w PCH Agrohurt S.A. z siedzib\u0105 w Rzeszowie (VII 2020 r. \u2013 VII 2025 r.). Ponadto uko\u0144czy\u0142 kurs mediatora s\u0105dowego i jest mediatorem s\u0105dowym wpisanym na list\u0119 mediator\u00f3w w S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Tarnobrzegu. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego w Radzie Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2018-2023, a w wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. ponownie uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2024-2029 i zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady. Na pocz\u0105tku 2025 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji z powod\u00f3w osobistych i zawodowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"W\u00d3JTOWICZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 29 V 1935 r. w Tendron (Francja), syn Jana i Ludwiki z domu Grzelak. Do Mielca przyby\u0142 z rodzin\u0105 w 1946 r. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Handlowe w Mielcu. Na pocz\u0105tku lat 50. uczestniczy\u0142 w biegach narodowych. Trenowa\u0142 te\u017c sprinty i biegi \u015bredniodystansowe w klubie LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec. Rekordy \u017cyciowe to: 11,5 sek. na 100 m, 23,5 sek. Od 1953 r. zajmowa\u0142 si\u0119 trenowaniem m\u0142odzie\u017cy, a w 1955 r. uzyska\u0142 uprawnienia instruktora lekkoatletyki. Pracowa\u0142 w Radzie Powiatowej LZS w Mielcu. Uzyska\u0142 tytu\u0142y trenera II, a p\u00f3\u017aniej I klasy. W latach 80. zaj\u0105\u0142 si\u0119 chodem sportowym. By\u0142 dyrektorem MOSiR w Mielcu w latach 1989\u20131996. Zainicjowa\u0142 powstanie Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i jego po\u0142\u0105czenie z LKS \u201eT\u0119cza\u201d. By\u0142 organizatorem imprez cyklicznych (sztafet) szlakami zwi\u0105zanymi z Miejscami Pami\u0119ci Narodowej i rocznicami wielkich wydarze\u0144 w historii Polski. By\u0142 te\u017c jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w Memoria\u0142u Gen. W. Sikorskiego. Po rozstaniu z TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w 2000 r. zainicjowa\u0142 powstanie Odrodzonego TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i jest jego wiceprezesem. Doprowadzi\u0142 do wsp\u00f3\u0142pracy klubu z klubem sportowym w Iwanofrankowsku (Ukraina). Wychowa\u0142 i trenowa\u0142 wielu reprezentant\u00f3w kraju w biegach i chodach sportowych w kategorii senior\u00f3w i junior\u00f3w, m.in.: biegaczy J. Sza\u0142adyg\u0119, B. Szkotnickiego i B. P\u0142askonk\u0119 oraz specjalistki chodu sportowego: K. Mr\u00f3z (Mosio), R. Rog\u00f3\u017c (Kapu\u015bci\u0144ska), B. Betlej, P. Buziak, R. Sikor\u0119, R. Augustyna (uczestnik Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie), A. Sambor i D. Wolskiego. Do 2013 r. prowadzeni przez niego zawodnicy zdobyli oko\u0142o 120 \u00a0medali Mistrzostw Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Sprawowa\u0142 funkcje wiceprezesa Odrodzonego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i trenera chodziarzy w tym klubie. Jego wychowankowie nale\u017celi do najlepszych chodziarzy w Polsce i zdobywali wiele medali na Mistrzostwach Polski (indeks osi\u0105gni\u0119\u0107 w ha\u015ble OTG \u201eSok\u00f3\u0142). W 2012 r. troje jego wychowank\u00f3w startowa\u0142o na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie: Paulina Buziak, Rafa\u0142 Augustyn i Rafa\u0142 Sikora. Zmar\u0142 14 VIII 2013 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 2014 r. zorganizowano I Memoria\u0142 Lekkoatletyczny im. J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W\u00d3JTOWICZ KAZIMIERZ,<\/strong>\u00a0urodzony 10 V 1930 r. w Budziskach. Absolwent Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1948 r. W latach szkolnych wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w grze w pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105. Jako zawodnik gra\u0142 w dru\u017cynie Motoru Lublin. Uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego. Po uzyskaniu kwalifikacji trenerskich by\u0142 trenerem II-ligowego zespo\u0142u Avia \u015awidnik. W 1974 r. wprowadzi\u0142 go do ekstraklasy, a nast\u0119pnie doprowadzi\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej (4. miejsce\u00a0 w 1975 r. i 3. miejsce w 1976 r.) Czo\u0142owym zawodnikiem Avii by\u0142 jego syn Tomasz W\u00f3jtowicz – jeden z najlepszych zawodnik\u00f3w w historii polskiej siatk\u00f3wki. Po odej\u015bciu z Avii Kazimierz W\u00f3jtowicz by\u0142 trenerem zespo\u0142\u00f3w warszawskich. Zmar\u0142 w 1981 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"W\u00d3JTOWICZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 X 1945 r. w Be\u0142\u017cycach, woj. lubelskie, syn Antoniego i Marianny z domu W\u00f3jtowicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Be\u0142\u017cycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1963 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1971\u20131990 pracowa\u0142 w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym SK w Mielcu na stanowiskach: starszego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika dzia\u0142u, kierownika Biura Konstrukcyjnego i g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. konstrukcji. W tym czasie uczestniczy\u0142 w przygotowaniu i uruchamianiu produkcji samolot\u00f3w, a za szereg rozwi\u0105za\u0144 konstrukcyjnych i 6 patent\u00f3w uzyska\u0142 w 1976 r. specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 I stopnia. Od V 1990 r. do III 1993 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora OBR i przeprowadzi\u0142 jego restrukturyzacj\u0119. W marcu 1993 r. zosta\u0142 mianowany I zast\u0119pc\u0105 dyrektora WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w pa\u017adzierniku tego roku \u2013 dyrektorem Zak\u0142adu Lotniczego. W latach 1994\u20131996 by\u0142 szefem Programu \u201eVector\u201d. W maju 1996 r. obj\u0105\u0142 stanowisko kierownika plac\u00f3wki BIG BANK S.A. w Mielcu, zorganizowa\u0142 j\u0105 od podstaw i rozpocz\u0105\u0142 funkcjonowanie na terenie SSE \u201eEURO-PARK MIELEC\u201d. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych z zakresu zarz\u0105dzania firm\u0105. W marcu 1998 r. podj\u0105\u0142 si\u0119 zorganizowania od podstaw funkcjonowania firmy \u201eAtlantis Mielec\u201d Sp. z o.o. Kierowa\u0142 ni\u0105 jako prezes zarz\u0105du i dyrektor generalny do X 2000 r., a nast\u0119pnie by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej tej firmy (XI 2000 r. \u2013 III 2002 r.). Po epizodzie w firmie \u201eBudimex\u201d Rzesz\u00f3w S.A. (prezes zarz\u0105du sp\u00f3\u0142ki zale\u017cnej I \u2013 V 2001) powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Zak\u0142ad\u00f3w Sprz\u0119tu Motoryzacyjnego \u201ePOLMO\u201d Sp. z o.o. w Gorlicach (VI 2001 \u2013 VI 2003). Od IV 2003 r. do III 2004 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. W styczniu 2006 r. zosta\u0142 koordynatorem projektu \u201eNowa jako\u015b\u0107 w zarz\u0105dzaniu firm\u0105\u201d realizowanego przez CKPiDN w Mielcu i wsp\u00f3\u0142finansowanego z Europejskiego Funduszu Spo\u0142ecznego UE. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. W latach 1993-1996 by\u0142 prezesem FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec, a w latach 1996-1998 \u2013 prezesem Stowarzyszenia Promocji Polskiego Lotnictwa w Mielcu. Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem Krajowej Rady Lotnictwa oraz cz\u0142onkiem Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 kurs szybowcowy III klasy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d oraz Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 SIMP. Zmar\u0142 16 I 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WRA\u017bE\u0143 JAN<\/strong>, urodzony 1 I 1904 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Micha\u0142a i Marii z domu Stec. Z wykszta\u0142cenia by\u0142 nauczycielem. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Szko\u0142y Powszechnej w Gaw\u0142uszowicach. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) by\u0142 organizatorem tajnego nauczania w Gaw\u0142uszowicach oraz \u0142\u0105cznikiem Gminnej Komisji O\u015bwiaty i Kultury w Gaw\u0142uszowicach z Powiatow\u0105 Komisja O\u015bwiaty i Kultury w Mielcu. Po II wojnie \u015bwiatowej, nadal jako kierownik Szko\u0142y Podstawowej w Gaw\u0142uszowicach, by\u0142 organizatorem o\u015bwiaty i kultury na terenie Gaw\u0142uszowic. Odegra\u0142 znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 w likwidacji analfabetyzmu w\u015br\u00f3d doros\u0142ych. Za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 teatr amatorski w Gaw\u0142uszowicach. Zmar\u0142 18 VI 1969 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WRA\u017bE\u0143 MARIA JADWIGA (z domu OMASTA),<\/strong>\u00a0urodzona 11 VII 1946 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka Jana i Karoliny z domu Kapa\u0142a. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1964 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki (1 IX 1966 r. \u2013 31 X 1968 r.). W 1967 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: matematyka z fizyk\u0105) w Rzeszowie. Ponadto studiowa\u0142a na Wydziale Psychologii i Pedagogiki (kierunek – pedagogika opieku\u0144czo-wychowawcza) Uniwersytetu \u015al\u0105skiego w Katowicach i w 1984 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Od 1 XI 1968 r. do 31 VIII 1970 r. pracowa\u0142a w Komendzie Hufca Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego w Mielcu jako instruktor. Do zawodu nauczycielskiego powr\u00f3ci\u0142a 1 IX 1970 r. Jako \u00a0nauczycielka pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu do przej\u015bcia na emerytur\u0119 31 VIII 2001 r., przy czym od 1 IX 1981 r. do 31 VIII 2001 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora. W ramach pracy z uczniami zdolnymi osi\u0105gn\u0119\u0142a szereg sukces\u00f3w, a jeden z uczni\u00f3w o uzdolnieniach matematycznych by\u0142 stypendyst\u0105 Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a harcerstwu. By\u0142a szczepow\u0105 Szczepu \u201eWichura\u201d przy Szkole Podstawowej nr 3, cz\u0142onkiem Komendy Hufca ZHP w Mielcu i cz\u0142onkiem Rady Chor\u0105gwi ZHP w Rzeszowie. Posiada stopie\u0144 harcmistrza. Inicjowa\u0142a i organizowa\u0142a zimowiska i obozy letnie dla harcerzy z SP nr 3. By\u0142a te\u017c inicjatork\u0105 i organizatork\u0105 wymiany polsko-w\u0119gierskiej (miasto Kisvarda): nauczycieli, ch\u00f3r\u00f3w szkolnych i m\u0142odzie\u017cy w ramach letniego wypoczynku. Aktywnie dzia\u0142a\u0142a w M\u0142odzie\u017cowym Ruchu Trze\u017awo\u015bci w ramach wsp\u00f3\u0142pracy ze Spo\u0142ecznym Komitetem Przeciwalkoholowym. Przyczyni\u0142a si\u0119 do sukces\u00f3w w Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eM\u0142odo\u015b\u0107 \u2013 Trze\u017awo\u015b\u0107\u201d: II miejsca w finale krajowym w 1985 r. oraz I, II i I miejsca na szczeblu wojew\u00f3dzkim w latach 1986, 1987 i 1988. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla ZHP, Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz nagrodami lokalnymi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WROCHNA MA\u0141GORZATA (z domu W\u00d3JTOWICZ)<\/strong>, urodzona 1 VI 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Janiny z domu Ziomek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu (profil biologiczno-chemiczny) z matur\u0105 w 1981 r. Studia na Akademii Medycznej w Warszawie uko\u0144czy\u0142a w 1987 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. Sta\u017c podyplomowy odby\u0142a w Szpitalu w St. Julien (Francja). W latach 1991-1998 mieszka\u0142a z rodzin\u0105 we Francji i w tym okresie zaj\u0119\u0142a si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 malarsk\u0105, a dzia\u0142alno\u015b\u0107 medyczn\u0105 ograniczy\u0142a do poradnictwa. Uko\u0144czy\u0142a kurs malarski w pracowni \u201eClaire de Lune\u201d w Genewie, a po powrocie do Polski studiowa\u0142a na Wydziale Konserwacji Dzie\u0142 Sztuki Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie w ramach programu \u201eAkademia Otwarta\u201d. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c kurs teologii ikony. Malowa\u0142a r\u00f3\u017cnymi technikami, g\u0142\u00f3wnie farbami olejnymi, akwarelami i pastelami. Owocem jej tw\u00f3rczo\u015bci jest oko\u0142o 500 obraz\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie o tematyce religijnej. Wiele jej dzie\u0142 znajduje si\u0119 w ko\u015bcio\u0142ach i kaplicach, m.in. w ko\u015bciele pw. Zmartwychwstania Pa\u0144skiego w Warszawie na Targ\u00f3wku, Ksi\u0105\u017cenicach, \u0141opusznie, Chocianowie, \u0141opatkach i Kole\u015bnikach na Litwie. Niema\u0142a ilo\u015b\u0107 obraz\u00f3w, m.in. kopie obrazu Jezusa Mi\u0142osiernego, pow\u0119drowa\u0142a za granic\u0119, m.in. do Niemiec, Wielkiej Brytanii i Australii. Przej\u0119ta tragedi\u0105 smole\u0144sk\u0105 w 2010 r. namalowa\u0142a portrety wszystkich 96 ofiar i przekaza\u0142a je w darze Stowarzyszeniu Rodzin \u201eKaty\u0144 2010\u201d. Pierwsza prezentacja portret\u00f3w odby\u0142a si\u0119 w gmachu Sejmu w 2016 r., a p\u00f3\u017aniej eksponowano je w kilku miastach w Polsce. Ostatnim dzie\u0142em by\u0142 cykl dwudziestu tajemnic R\u00f3\u017ca\u0144ca. Stworzy\u0142a te\u017c witryn\u0119 internetow\u0105: ArsSacra.art.pl, popularyzuj\u0105c\u0105 warto\u015bciow\u0105 sztuk\u0119 sakraln\u0105. Wprawdzie nie pracowa\u0142a zawodowo w s\u0142u\u017cbie zdrowia, ale propagowa\u0142a w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b metody naturalnego planowania rodziny, m.in. poprzez wyk\u0142ady, witryny internetowe (www.embrion.pl, www.szykujpieluchy.pl) oraz przewodnik\u00a0B\u0119d\u0105 jednym cia\u0142em<\/em>\u00a0(Z\u0105bki 2003).\u00a0 By\u0142a wsp\u00f3\u0142redaktorem polskiego wydania ksi\u0105\u017cki Arturo Cattaneo\u00a0I \u017cyli d\u0142ugo i szcz\u0119\u015bliwie<\/em>\u00a0(Z\u0105bki 2001). Zmar\u0142a 16 III 2018 r. Pochowana na cmentarzu w Brwinowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WRONA ANDRZEJ JERZY<\/strong>, urodzony 29 V 1962 r. w D\u0119bicy, syn Zygmunta i Ludwiki z domu Boronowicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W 1987 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu w D\u0119bicy jako asystent na Oddziale Chirurgicznym. W 1992 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Tarnowie i pracowa\u0142 na Oddziale Urologicznym jako asystent, a nast\u0119pnie \u2013 starszy asystent. Uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z chirurgii og\u00f3lnej i II stopie\u0144 z urologii.) W 2003 r. zosta\u0142 mianowany ordynatorem Oddzia\u0142u Urologicznego Szpitala Powiatowego w Mielcu. W 2008 r. otrzyma\u0142 na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie tytu\u0142 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy\u00a0Ocena wczesnych powik\u0142a\u0144 pooperacyjnych po usuni\u0119ciu p\u0119cherza moczowego z powodu raka uroepitelialnego z wykorzystanych wybranych parametr\u00f3w.<\/em>\u00a0Jest jednym z prekursor\u00f3w zak\u0142adania sztucznego moczowodu typu Detour. Pierwszy zabieg wykona\u0142 we wrze\u015bniu 2013 r. Z dniem 29 X 2019 r. zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 konsultanta wojew\u00f3dzkiego w dziedzinie urologii w kadencji 2019-2024.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WRONA HIERONIM<\/strong>, urodzony 5 VIII 1960 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Kamili z domu Ortyl. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i w 1987 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Od 1985 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Programem III Polskiego Radia, prowadz\u0105c audycje: \u201eRadiomann\u201d, \u201eTroch\u0119 Swingu\u201d, \u201eZapraszamy do Tr\u00f3jki\u201d, \u201eMuzyczny Non Stop\u201d, \u201eRadio Clash\u201d, \u201eMi\u0119dzy dniem a snem\u201d, \u201eMuzyka z nowej p\u0142yty\u201d, \u201eCzarny pi\u0105tek\u201d, „Soul muzyka duszy”, „Polski Bit”, „Do Po\u0142udnia” i „Czarna Noc”.\u00a0 Po studiach pracowa\u0142 kolejno w: firmie fonograficznej \u201ePolton\u201d (repertoire manager, 1987\u20131989), agencji reklamowej \u201eEstra\u201d (1989\u20131990), agencji reklamowej \u201eMM Communications\u201d (1990\u20131991) i RFM FM (1991\u20131992, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel i szef warszawskiego biura stacji). W 1992 r. podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z \u201eTeleexspressem\u201d (TVP 1) i do 2006 r. by\u0142 jednym z jego redaktor\u00f3w muzycznych. 15 VIII 1992 r. zorganizowa\u0142 wsp\u00f3lnie z Monarem i Adamem Galasem jeden z najwi\u0119kszych w Polsce p\u0142atnych charytatywnych koncert\u00f3w na rzecz dzieci chorych na AIDS \u201eNiech \u015bwiat si\u0119 do nich u\u015bmiechnie\u201d (z udzia\u0142em m.in. Czes\u0142awa Niemena, \u201eD\u017cemu\u201d, \u201eBudki Suflera\u201d i \u201eUriaah Heep\u201d). Dalsza jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 zawodowa i funkcje to: radiowa sie\u0107 satelitarna \u201eKosmos\u201d (redaktor naczelny,1995\u20131996), udzia\u0142 w za\u0142o\u017ceniu pierwszej polskiej niezale\u017cnej firmy fonograficznej wydaj\u0105cej tylko hip-hop B.E.A.T. Records (1996), budowa pierwszego polskiego muzycznego sklepu internetowego \u201eHirek Wrona CD House\u201d (1996), audycja \u201eRytm w rytm\u201d w Radio Jazz (1996\u20131997), wsp\u00f3\u0142praca z \u201eMachin\u0105\u201d (1996\u20132002), klub TMP \u2013 pierwszy polski wysy\u0142kowy klub p\u0142ytowy (repertuar manager, 1997\u20131999), \u201eEmpik TV\u201d (redaktor naczelny, 1999\u20132000), udzia\u0142 w powstaniu Empik.com (1999), rzecznik prasowy Jazz Jambore (2000), dyrektor ds. nowych technologii w agencji interaktywnej Vitual Window (2000\u20132002), opracowanie scenariusza i prowadzenie Hip-Hop Opola (2001\u20132004), wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca i redaktor naczelny serwisu o muzyce klubowej \u00a0(2002\u20132004), wsp\u00f3\u0142organizacja, re\u017cyseria, scenariusz i wsp\u00f3\u0142prowadzenie uroczysto\u015bci: \u201eFryderyk 2002\u201d, \u201eFryderyk 2003\u201d i \u201eFryderyk 2004\u201d (2003\u20132005), rzecznik prasowy Akademii Fonograficznej (2003), redaktor naczelny miesi\u0119cznika \u201ePolski Hip-Hop\u201d (2002\u20132004), rzecznik prasowy festiwalu Przeboje Jedynki w Sopocie (2005) i rzecznik prasowy koncertu J. M. Jarre\u2019a w Polsce (2005). Jest cz\u0142onkiem: Akademii Fonograficznej (od 2000 r.) i Rady AF (od 2001 r.), ZPAV (od 2001 r.) i Amnesty International (od 2005 r.). W sierpniu 2006 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w mediach publicznych. Od tego czasu pracuje jako niezale\u017cny publicysta oraz DJ i DVJ, a tak\u017ce zajmuje si\u0119 marketingiem internetowym. W 2006 r. pomaga\u0142 przy organizacji pierwszej w kraju telewizji wi\u0119ziennej \u201eTV WI\u0118ZIENNA 6\u201d w Zak\u0142adzie Karnym w Wo\u0142owie. W 2007 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 fonograficzn\u0105 Pink Crow i Agencj\u0119 Buking.pl. oraz jako pierwszy w Polsce stworzy\u0142 \u201eDigital Show\u201d \u2013 imprez\u0119 DVJ, w czasie kt\u00f3rej jednocze\u015bnie miksuje obraz i d\u017awi\u0119k. W 2008 r. zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem serwisu internetowego OneUnited.pl. \u2013 polskiej strony o klubie sportowym Manchester United, ktorego jest fanem. Prowadzi\u0142 wiele koncert\u00f3w gwiazd \u015bwiatowej sceny muzycznej w Polsce. Utrzymuje sta\u0142y kontakt z Mielcem, jest wsp\u00f3\u0142organizatorem (z kierownictwem restauracji Odyseja) imprez dla dzieci z Dom\u00f3w Dziecka. Systematycznie gra na imprezach (miksowanie teledysk\u00f3w) w kraju i za granic\u0105 (Niemcy, Austria, W\u0142ochy). W latach 2007-2009 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Fundacji Centrum Tw\u00f3rczo\u015bci Narodowej, a od 2011 r. jest cz\u0142onkiem Rady Akademii Fonograficznej ZPAV \u2013 Sekcja Muzyki Rozrywkowej. Jest wsp\u00f3\u0142autorem dw\u00f3ch ksi\u0105\u017cek: B. \u015awi\u0105tkowska, S. P\u0119kala, H. Wrona,\u00a0Rap, dance & techno (<\/em>1997) oraz A. Ca\u0142a, R. Miszczak, H. Wrona,\u00a0Dusza, rytm, cia\u0142o. Leksykon muzyki r&b soul<\/em>\u00a0(2008). Zagra\u0142 w filmach:\u00a0Kielce \u2013 czyli Polski Bronx<\/em>\u00a0(1995),\u00a0Blokersi<\/em>\u00a0(2001),\u00a0Nakr\u0119ceni, czyli szo\u0142biznes po polsku<\/em>\u00a0(2003) i\u00a0MC. Cz\u0142owiek z winylu<\/em>\u00a0(2010). Od IX 2010 r. jest felietonist\u0105 magazynu o koszyk\u00f3wce MVP Basketball Magazyn. W pa\u017adzierniku 2010 r. by\u0142 producentem i scenarzyst\u0105 koncertu z okazji 30-lecia NSZ-u na rynku w Krakowie. Od XII 2010 r. do IV 2012 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Communication Managera w Bacardi-Martini Polska. \u00a0Wsp\u00f3\u0142pracuje (z przerwami) z Polskim Radiem. Od 2012 r. prowadzi\u0142 z Agnieszk\u0105 Obsza\u0144sk\u0105 now\u0105 audycj\u0119 w radiowej Tr\u00f3jce\u00a0Uliczne koneksje<\/em>. Inne wa\u017cniejsze wydarzenia: *2008 r.: DJ na 50. urodzinach Bruce\u2019a Dickinsona (Iron Maiden) w warszawskiej \u201eStodole\u201d; *2010 r.: realizacja projektu \u201eB\u0105d\u017a \u015bwiadomy\u201d (ze Zwi\u0105zkiem Producent\u00f3w Audio-Video i Narodowym Centrum Kultury) na temat w\u0142asno\u015bci intelektualnej; *2013 r.: udzia\u0142 (w parze z Andrzejem Gelbergiem) w meczu bryd\u017cowym reprezentacji polskich dziennikarzy przeciwko reprezentacji Sejmu RP (52-13), Social Media Strategy Manager w grupie Brain Juice. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. nagrod\u0105 Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WRONA KAMILA (z domu ORTYL)<\/strong>, urodzona 15 II 1931 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Szczur. Uko\u0144czy\u0142a 4 klasy Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu i 2 ostatnie klasy Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1951 r. zosta\u0142a zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Wylowie, a od 1952 r. do 1962 r. w Szkole Podstawowej w Rz\u0119dzianowicach. Ponadto by\u0142a instruktorem Powiatowego O\u015brodka Doskonalenia Kadr O\u015bwiatowych w Mielcu. W 1963 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem Biblioteki Pedagogicznej w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Przemy\u015blu (kierunek: filologia polska), a w 1977 r. Wy\u017csze Studia Zawodowe w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: bibliotekoznawstwo). W znacz\u0105cym zakresie przyczyni\u0142a si\u0119 do wszechstronnego rozwoju zarz\u0105dzanej plac\u00f3wki bibliotecznej, a zw\u0142aszcza jej ksi\u0119gozbioru specjalistycznego dla nauczycieli. Przez okres pracy zawodowej nale\u017ca\u0142a do ZNP i pozostaje nadal cz\u0142onkiem. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w Kasie Zapomogowo-Po\u017cyczkowej ZNP. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrod\u0105 II stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142a 19 I 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WRONA MARIA (z domu RA\u015a)<\/strong>, urodzona 5 IV 1941 r. w Nied\u017awiadzie ko\u0142o Ropczyc, c\u00f3rka Andrzeja i Zofii z domu Pociask. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1960 r. Rok szkolny 1960\/61 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Siecioborzycach, pow. Szprotawa. W latach 1961-1963 by\u0142a nauczycielk\u0105 Szko\u0142y Podstawowej w Ma\u0142ej G\u00f3rnej, pow. ropczycki. Od 1963 r. do 1967 r. by\u0142a delegowana do pracy w ZHP jako namiestnik zuchowy w Komendzie Hufca ZHP w Ropczycach, a nast\u0119pnie w Mielcu. W 1965 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Kro\u015bnie \u2013 kierunek: geografia z wychowaniem fizycznym. We wrze\u015bniu 1967 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu. Od 1 IX 1976 r. do 31 VIII 1992 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora tej szko\u0142y, a od 1 IX 1992 r. do 31 VII 1996 r. by\u0142a jej dyrektorem. Studiowa\u0142a geografi\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Kielcach i w 1980 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Otrzyma\u0142a tak\u017ce II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z zakresu geografii. Jej wychowankowie startowali z powodzeniem w konkursach geograficznych. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzieciom romskim ucz\u0119szczaj\u0105cym do SP 5. Przez wiele lat pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w harcerstwie, m.in.: kierowa\u0142a prac\u0105 dru\u017cyn zuchowych, prowadzi\u0142a szkolenia i odprawy oraz uczestniczy\u0142a w letnich obozach. Za znacz\u0105ce zas\u0142ugi dla ZHP otrzyma\u0142a stopie\u0144 harcmistrza Polski Ludowej. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a tak\u017ce z PTTK. W 1996 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WR\u00d3BEL ANTONI<\/strong>, urodzony 5 VII 1928 r. w Siedliskach, woj. rzeszowskie, syn Leona i Eleonory. Od lat szkolnych dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d w Siedliskach, a potem w Tyczynie. W 1949 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zarz\u0105dzie Powiatowym ZMP w Rzeszowie jako wiceprzewodnicz\u0105cy, ale jeszcze w tym roku zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Od 1951 r. nale\u017ca\u0142 do PZPR. Po uko\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej w 1952 r. zatrudniono go w Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim ZMP w Rzeszowie jako instruktora, ale wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 skierowany do Mielca, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Powiatowego ZMP (1952\u20131953). Powr\u00f3ci\u0142 do Rzeszowa i w latach 1954\u20131955 by\u0142 kierownikiem Wydzia\u0142u Organizacyjnego ZW ZMP. Od 1955 r. zamieszka\u0142 ponownie w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK. W tym okresie by\u0142 stypendyst\u0105 w Zasadniczej Szkole Zawodowej i Technikum Mechanicznym w Mielcu, kt\u00f3re \u00a0uko\u0144czy\u0142 matur\u0105 w 1960 r. W tym roku zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1970 r. W znacz\u0105cym zakresie przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego rozwoju Mielca, m.in. poprzez tworzenie warunk\u00f3w dla budownictwa mieszkaniowego i infrastruktury miejskiej, uruchomienie MKS i poprawienie estetyki miasta, g\u0142\u00f3wnie poprzez rozw\u00f3j zieleni. Z jego udzia\u0142em opracowano i uchwalono pierwszy w historii miasta plan jego przestrzennej zabudowy oraz podj\u0119to starania o poszerzenie granic miasta. Uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia na UMCS w Lublinie, a nast\u0119pnie studia magisterskie z zakresu prawa i administracji na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie z tytu\u0142em magistra w 1970 r. Od 1970 r. do 1990 r. pracowa\u0142 w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie na stanowiskach kierownika Wydzia\u0142u i starszego inspektora wojew\u00f3dzkiego, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz odznaczeniami m\u0142odzie\u017cowymi. Zmar\u0142 30 XII 2018 r. Pochowany na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WR\u00d3BEL EMILIA (z domu N\u0118DZA)<\/strong>, urodzona 21 II 1930 r. w Olesnie ko\u0142o D\u0105browy Tarnowskiej, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Wiktorii z domu K\u0105dzielawa. Absolwentka Gimnazjum i Liceum im. T. Ko\u015bciuszki w D\u0105browie Tarnowskiej z matur\u0105 w 1949 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Krakowie na stanowisku ksi\u0119gowej w Wydziale Rolnictwa i Le\u015bnictwa, ale z powodu podj\u0119cia studi\u00f3w w 1950 r. zrezygnowa\u0142a z tej posady. Studia I stopnia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1953 r. Od 1 IX 1953 r. do 31 VIII 1954 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu jako nauczycielka historii, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w 11-letniej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD w Mielcu tak\u017ce jako nauczycielka historii. Studia II stopnia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ uko\u0144czy\u0142a w 1961 r. z tytu\u0142em magistra. Prowadzi\u0142a zaj\u0119cia pozalekcyjne, m.in.: k\u00f3\u0142ko historyczne, Ko\u0142o M\u0142odych Racjonalizator\u00f3w i Dyskusyjny Klub My\u015bli Politycznej. Zorganizowa\u0142a szkoln\u0105 Izb\u0119 Pami\u0119ci Narodowej. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie propedeutyki nauki o spo\u0142ecze\u0144stwie i wychowania obywatelskiego na Wydziale Humanistycznym WSP im. KEN w Krakowie. Ponadto w 1984 r. uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie historii w IKN ODN w Rzeszowie. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a z dniem 31 VIII 1985 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie w \u015brodowisku, m.in. w latach 90. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedla Borek w Mielcu. Zmar\u0142a 22 X 2018 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WR\u00d3BEL J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 13 IV 1943 r. w Kannie ko\u0142o D\u0105browy Tarnowskiej, syn Stanis\u0142awa i Heleny. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csze Seminarium Duchowne we Wroc\u0142awiu i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Prac\u0119 duszpastersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w parafii \u015bw. Miko\u0142aja w \u015awiebodzicach, a od 1969 r. pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii \u015bw. Aposto\u0142\u00f3w Piotra i Paw\u0142a w Strzegomiu. W 1975 r. zosta\u0142 adiutorem parafii Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej w Olszanach, a w nast\u0119pnym roku mianowano go proboszczem tej parafii. Poza gorliw\u0105 pos\u0142ug\u0105 kap\u0142a\u0144sk\u0105 wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 jako dobry gospodarz. M.in. doprowadzi\u0142 do wyremontowania ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Olszanach i Stanowicach, wybudowania plebanii z domem katechetycznym w Stanowicach oraz przyczyni\u0142 si\u0119 do erygowania parafii Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Stanowicach. Ponadto w Olszanach upami\u0119tniono obeliskiem \u015bw. Jana Paw\u0142a II, a wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a wybudowano cztery groty \u2013 o\u0142tarze dla procesji Bo\u017cego Cia\u0142a. Otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika oraz m.in. tytu\u0142 \u201eZas\u0142u\u017conego dla Ziemi Strzegomskiej\u201d. W 2015 r. obchodzi\u0142 40. rocznic\u0119 pracy duszpasterskiej w parafii w Olszanach. Utrzymywa\u0142 kontakty z Mielcem. Zmar\u0142 27 I 2017 r. Pochowany na cmentarzu w Olszanach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WR\u00d3BLEWSKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 18 VI 1926 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy. Do 1939 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105, a dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej w zwi\u0105zku z przymusem pracy pracowa\u0142 w latach 1941-1944 jako praktykant le\u015bny w Nadle\u015bnictwie Mielec. W czasie tej pracy zosta\u0142 oddelegowany do przekazywania surowca drzewnego w firmach (najd\u0142u\u017cej w firmie A. Senft), kt\u00f3re prowadzi\u0142y prace budowlane na terenach Smoczki, Cyranki i Pustkowa oraz Flugzeugwerk Mielec (firma H. Gering Werker). Od listopada 1941 r. do stycznia 1945 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Szarych Szereg\u00f3w w Mielcu. Zatrudnienie w firmie niemieckiej i posiadanie dokument\u00f3w u\u0142atwiaj\u0105cych poruszanie si\u0119 pomi\u0119dzy Niemcami u\u0142atwia\u0142o mu wykonywanie zada\u0144 konspiracyjnych. W latach 1944\u20131948 ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1948 r. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 nadal w Nadle\u015bnictwie Mielec jako praktykant techniczno-le\u015bny. W 1945 r. za\u0142o\u017cy\u0142 dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105, kt\u00f3ra dzia\u0142a\u0142a do 1947 r. i zosta\u0142a rozwi\u0105zana przez PUBP w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do ch\u00f3ru \u201eMelodia\u201d i w latach 1947\u20131948 by\u0142 jego prezesem. Studia na Wydziale Le\u015bnym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. Od 1 II tego roku zosta\u0142 skierowany nakazem pracy do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie pracowa\u0142 jako inspektor las\u00f3w pa\u0144stwowych (do 30 IV 1956 r.), a nast\u0119pnie jako adiunkt w Nadle\u015bnictwie Bia\u0142y B\u00f3r. Z dniem 1 VII 1959 r. przeniesiono go do Rejonu Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Nowym S\u0105czu na stanowisko terenowego inspektora LP w Krakowie. Od 21 IV 1960 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w pa\u017adzierniku 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika gospodarstwa \u201eLas\u201d w Niepo\u0142omicach. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Polskim Komitecie Pomocy Spo\u0142ecznej w Bochni, harcerstwie i Komitecie Osiedlowym (przez 2 kadencje by\u0142 jego przewodnicz\u0105cym). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Armii Krajowej, Krzy\u017cem Niez\u0142omnych, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznak\u0105 Weterana Walk (z patentem), Odznak\u0105 Akcji Burza, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Le\u015bnictwa Polskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Le\u015bnictwa i Przemys\u0142u Drzewnego\u201d, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZKRP, Odznak\u0105 Honorow\u0105 SPbWP, Odznak\u0105 Srebrn\u0105 10-lecia Szarych Szereg\u00f3w, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 LOK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WR\u00d3BLEWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 I 1883 r. w Chrystian\u00f3wce (Chrystyn\u00f3wce), gubernia podolska w zaborze rosyjskim, syn Ignacego (zes\u0142a\u0144ca po powstaniu styczniowym, skazanego na 25 lat zes\u0142ania) i Antoniny. Uko\u0144czy\u0142 3 klasy ludowej szko\u0142y rosyjskiej (1892). W 1893 r. wyjecha\u0142 z rodzicami do Wielopola Skrzy\u0144skiego k\/Ropczyc (Galicja), gdzie w 1903 r. uko\u0144czy\u0142 4 klasy szko\u0142y ludowej polskiej. W czasie nauki w gimnazjum (1904) zosta\u0142 powo\u0142any do czynnej s\u0142u\u017cby wojskowej w 56 pu\u0142ku piechoty w Krakowie. Skierowano go do szko\u0142y podoficerskiej i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1907 r. w stopniu wachmistrza. Od 1908 r. kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w szkole oficerskiej, ale po wybuchu zamieszek w Serbii zosta\u0142 skierowany do Dalmacji, gdzie pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 na pograniczu czarnog\u00f3rskim. W 1911 r. przeniesiono go na \u015al\u0105sk Cieszy\u0144ski, a w 1913 r. do Lwowa i p\u00f3\u017aniej do Tarnowa. Po zako\u0144czeniu I wojny \u015bwiatowej i upadku Austrii zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Policji Pa\u0144stwowej z dniem 23 XII 1918 r. Pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Okr\u0119gu Lwowskim w Drohobyczu, Borys\u0142awiu i Ja\u015ble, a od 1921 r. w Tarnowie, Tuchowie, Brzesku i Ropczycach. Tak\u017ce w 1921 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Policyjn\u0105 w Warszawie. W dniu 1 XI 1924 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 powiatowego komendanta Policji Pa\u0144stwowej do przej\u015bcia na emerytur\u0119 7 X 1932 r. Za wzorow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119, a szczeg\u00f3lnie za skuteczne akcje przeciwko bandytom by\u0142 wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniany. We wrze\u015bniu 1939 r., po opuszczeniu Mielca przez w\u0142adze administracyjne i policj\u0119, wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w utworzeniu Komitetu Obywatelskiego i stan\u0105\u0142 na czele Stra\u017cy Obywatelskiej, aby utrzymywa\u0107 porz\u0105dek i przerwa\u0107 rabunek sklep\u00f3w i magazyn\u00f3w na terenie miasta. Po rozwi\u0105zaniu przez Niemc\u00f3w Komitetu Obywatelskiego i Stra\u017cy Obywatelskiej (III 1940 r.) odm\u00f3wi\u0142 s\u0142u\u017cby w tzw. Policji Granatowej. W czasie okupacji hitlerowskiej kilkakrotnie aresztowano go, ale nie udowodniono mu \u017cadnej winy. Po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d wi\u0119zi\u0142o go tak\u017ce UB, a w\u0142adze PRL pozbawi\u0142y go do\u017cywotnio emerytury. Wszystkie odznaczenia i wyr\u00f3\u017cnienia otrzyma\u0142 do 1938 r. By\u0142y to m.in.: Odznaka Strzelecka Organizacji \u201eStrzelec\u201d, Krzy\u017c Marii Teresy (1909), Srebrny Krzy\u017c z Koron\u0105 i Wst\u0119g\u0105 za Waleczno\u015b\u0107 (1917), Medal Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci (1925), Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi (1930) oraz Br\u0105zowy i Srebrny Medal \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d (1938). Zmar\u0142 19 XII 1972 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WR\u00d3BLEWSKI WOJCIECH<\/strong>, urodzony 6 IX 1957 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Joanny z domu Bartela. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Niepo\u0142omicach, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1982 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra socjologii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Gospodarstwie Rolnym Igloopolu w Woli Batorskiej jako kierownik kadr (1982-1983), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Muzeum Historii Fotografii w Krakowie na stanowisku archiwisty (1983-1984). W 1984 r. zosta\u0142 asystentem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W latach 70. i 80. wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Za\u0142o\u017cy\u0142 szczep ZHP \u201ePuszcza\u201d w Niepo\u0142omicach i by\u0142 jego szczepowym w latach 1976-1986, a nast\u0119pnie instruktorem szczepu do 1990 r. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem w\u0142adz wojew\u00f3dzkich ZHP w Krakowie (1980-1983) i naczelnych ZHP (1981-1983), a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w tworzeniu ZHR i konspiracyjnego ruchu harcerskiego (1983-1989). Uczestniczy\u0142 w obradach \u201eokr\u0105g\u0142ego sto\u0142u\u201d, w podzespole ds. m\u0142odzie\u017cy, reprezentuj\u0105c niezale\u017cny ruch harcerski. W latach 1989-1990 przewodniczy\u0142 Komitetowi Obywatelskiemu \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Niepo\u0142omicach, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej w Niepo\u0142omicach (1990-1994). By\u0142 te\u017c doradc\u0105 ministra spraw wewn\u0119trznych i rzecznikiem prasowym w latach 1990-1992. W 1992 r. zosta\u0142 mianowany radc\u0105 Ambasady RP w Wilnie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Instytutu Polskiego w Wilnie (1995-1997). W latach 1998-2001 by\u0142 doradc\u0105 ministra spraw wewn\u0119trznych i administracji. Od 2001 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ambasadora RP w Estonii. W latach 90. kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. by\u0142 za\u0142o\u017cycielem i przewodnicz\u0105cym Niepo\u0142omickiego Stowarzyszenie Kulturalno-O\u015bwiatowego, Niepo\u0142omickiego Klubu Samorz\u0105dowego, Ko\u0142a Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa i Stowarzyszenia By\u0142ych Instruktor\u00f3w, Wychowank\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Szczepu \u201ePuszcza\u201d. Opublikowa\u0142 kilkana\u015bcie artyku\u0142\u00f3w naukowych i popularnonaukowych oraz kilkudziesi\u0119ciu tekst\u00f3w publicystycznych. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki Czego nie powiedzia\u0142 gen. Kiszczak ( 1992). Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (nadanym za dzia\u0142alno\u015b\u0107 niepodleg\u0142o\u015bciow\u0105 przez prezydenta RP na Wychod\u017astwie), Orderem Wielkiego Ksi\u0119cia Litewskiego Gedymina V klasy (najwy\u017cszym odznaczeniem litewskim, nadanym przez prezydenta Republiki Litewskiej), Orderem Ziemi Marii I klasy (najwy\u017cszym odznaczeniem esto\u0144skim) i Krzy\u017cem Bia\u0142ej Gwiazdy II klasy (nadanymi przez prezydenta Republiki Estonii) oraz Z\u0142otym Medalem Rady Ochrony Pami\u0119ci Walk i M\u0119cze\u0144stwa za upami\u0119tnianie polskich Miejsc Pami\u0119ci Narodowej na Litwie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WR\u00d3BLEWSKIEGO WALEREGO (ULICA)<\/strong>, ulica miejska d\u0142ugo\u015bci 253 m na osiedlu Cyranka, w grupie dom\u00f3w za Hotelem Polskim. Biegnie od ul. J. Ha\u0142adeja do ul. K. K. Baczy\u0144skiego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami J. Wiktora i W. Dzia\u0142owskiego. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z p\u0142ytek. Miano ulicy i patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Spok\u00f3j i ziele\u0144 tego zak\u0105tka miasta zach\u0119caj\u0105 do spaceru. W ramach remontu po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0WALERY WR\u00d3BLEWSKI (1836\u20131908) to dzia\u0142acz polityczny, uczestnik powstania styczniowego 1863\u20131864. Po upadku powstania na emigracji, dzia\u0142acz Zjednoczenia Emigracji Polskiej. Genera\u0142 w czasie Komuny Paryskiej, cz\u0142onek w\u0142adz I Mi\u0119dzynarod\u00f3wki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WRZOSOWA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska we wschodniej cz\u0119\u015bci osiedla Dziubk\u00f3w. Stanowi po\u0142\u0105czenie ulic: Lipowej, \u0141owieckiej, Laskowej i Jod\u0142owej. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 22 I 1975 r., w czasie budowy tego osiedla. Ma 251 m d\u0142ugo\u015bci. Po remoncie w 1998 r. posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z p\u0142ytek. Nazwa ulicy wi\u0105\u017ce si\u0119 z pobliskim terenem le\u015bnym, gdzie jesieni\u0105 pi\u0119knie kwitn\u0105 wrzosy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WSP\u00d3LNA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska o d\u0142ugo\u015bci 1430 m na osiedlu Borek, jedna z wi\u0119kszych i wa\u017cniejszych w tej cz\u0119\u015bci miasta. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 I 1987 r., a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki w 1998 r. i 2001 r. Biegnie od ul. Brzozowej do ul. E. Orzeszkowej, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami: D\u0119bow\u0105, \u015awierkow\u0105, Akacjow\u0105, Jaworowa, R\u00f3\u017can\u0105, Orzechow\u0105 i Wi\u015bniow\u0105. Jest wi\u0119c prawdziw\u0105 ulic\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 dla wielu mieszka\u0144c\u00f3w, cho\u0107 jej adresu nie ma chyba \u017caden z tutejszych dorodnych dom\u00f3w jednorodzinnych. Je\u015bli jednak podziwia\u0107 m\u0142ode i pi\u0119kne osiedle, to przede wszystkim spaceruj\u0105c ulic\u0105 Wsp\u00f3ln\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WSP\u00d3LNOTY MIESZKANIOWE<\/strong>, forma organizacji mieszka\u0144c\u00f3w budynku (grupy budynk\u00f3w) wielorodzinnego. Proces ich powstawania rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 z mocy prawa od 1 I 1995 r. Podstawowym zadaniem wsp\u00f3lnot jest zarz\u0105dzanie nieruchomo\u015bci\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 (budynkiem, grup\u0105 budynk\u00f3w). W zasobach mieszkaniowych administrowanych przez Miejski Zarz\u0105d Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu funkcjonuje 101 wsp\u00f3lnot mieszkaniowych. Ponadto na terenie Mielca dzia\u0142a kilka ma\u0142ych skupisk takich wsp\u00f3lnot.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WSZO\u0141EK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 III 1931 r. w miejscowo\u015bci Turza ko\u0142o Gorlic, syn Jana i Emilii z Kordzikowskich. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1956 r. Od 1954 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: tokarza, \u015blusarza, starszego brakarza , kontrolera , technologa i specjalisty konstruktora. We wrze\u015bniu 1980 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w strajku w WSK (4 IX), a nast\u0119pnie jednym z 7 reprezentant\u00f3w Komitetu Strajkowego w WSK \u2013 sygnatariuszy porozumienia z kierownictwem przedsi\u0119biorstwa (8 IX). Tak\u017ce w dniu 8 IX, po przekszta\u0142ceniu si\u0119 Komitetu Strajkowego w Komitet Robotniczy i p\u00f3\u017aniej w Komitet Za\u0142o\u017cycielski NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK PZL Mielec, wszed\u0142 w sk\u0142ad Komitetu. W wyborach do Zwi\u0105zkowej Rady Nadzorczej w WSK (21 XI 1980 r.) zosta\u0142 wybrany do plenum, a nast\u0119pnie do 7-osobowej Rady Nadzorczej. W stanie wojennym zosta\u0142 zwolniony z pracy z dniem 31 XII 1982 r. Nadal bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d (konspiracyjnej, a nast\u0119pnie jawnej) do 2006 r. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2002-2006. Zmar\u0142 28 XI 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYBICKIEGO J\u00d3ZEFA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (237 m), z obu stron \u015blepa, ulica miejska na osiedlu J.Kili\u0144skiego. Powsta\u0142a 20 IV 1977 r. dla dojazdu do grupy dom\u00f3w jednorodzinnych na dawnej tzw. G\u00f3rce. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki. \u0141\u0105czy si\u0119 z ruchem miejskim poprzez ul. H. Modrzejewskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:\u00a0<\/strong>J\u00d3ZEF WYBICKI (1747 \u2013 1822) to polityk, pisarz i publicysta. Wielokrotny pose\u0142. Uczestnik konfederacji barskiej. W latach 70. by\u0142 jednym z filar\u00f3w kr\u00f3lewskiego obozu reform. Bra\u0142 udzia\u0142 w powstaniu ko\u015bciuszkowskim. Z tego powodu musia\u0142 emigrowa\u0107 i m.in. przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania Legion\u00f3w Polskich we W\u0142oszech. W 1797 r. napisa\u0142\u00a0Pie\u015b\u0144 Legion\u00f3w Polskich we W\u0142oszech<\/em>\u00a0znan\u0105 jako Mazurek D\u0105browskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYCZA\u0141EK TYTUS ANTONI J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 10 V 1928 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Zofii z Szeglowskich. Do szko\u0142y podstawowej i \u015bredniej ucz\u0119szcza\u0142 w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnego zast\u0119pu harcerskiego \u201eRysie\u201d i pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eR.2 – Ry\u015b 2\u201d. Uczestniczy\u0142 w akcjach ma\u0142ego sabota\u017cu i zleconych zadaniach wywiadowczych. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pozosta\u0142 w konspiracji z dru\u017cyn\u0105 im. Jeremiego Wi\u015bniowieckiego, w kt\u00f3rej by\u0142 zast\u0119pc\u0105 dru\u017cynowego i dzia\u0142a\u0142 w opozycji do tworz\u0105cego si\u0119 nowego ustroju. W 1946 r. zosta\u0142 aresztowany po akcji ulotkowej dru\u017cyny, ale mimo brutalnego \u015bledztwa w Mielcu i Rzeszowie, nie wyda\u0142 nikogo i otrzyma\u0142 wyrok z zawieszeniem kary. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Polanicy Zdroju. Matur\u0119 zda\u0142 w K\u0142odzku w1949 r. i rozpocz\u0105\u0142 studia w Gda\u0144sku. Ca\u0142y czas utrzymywa\u0142 kontakty z dru\u017cyn\u0105 w Mielcu i prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 niepodleg\u0142o\u015bciow\u0105. W 1951 r. zosta\u0142 aresztowany i skazany przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Krakowie na 5 lat, ale w lipcu 1952 r. na mocy amnestii zosta\u0142 wypuszczony z wi\u0119zienia. Z powodu k\u0142opot\u00f3w z przyj\u0119ciem na studia, za\u0142o\u017cy\u0142 w K\u0142odzku w\u0142asny zak\u0142ad fotograficzny. Od 1958 r. pracowa\u0142 te\u017c jako przewodnik g\u00f3rski i by\u0142 d\u0142ugoletnim prezesem PTTK w Z\u0105bkowicach \u015al\u0105skich. W 1975 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polanicy. W marcu 1989 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 na oddziale Chirurgii Plastycznej Szpitala w Polanicy Zdroju jako dokumentalista. W latach 90. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nadal udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 radnym gminy Polanica Zdr\u00f3j, cz\u0142onkiem Klubu Szachowego \u201eWielka Pieniawa\u201d w Polanicy Zdroju oraz w latach 1993-1995 prezesem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Polanicy. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 prezesa Obwodu K\u0142odzkiego \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 \u201eAkcji Burza\u201d, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Kombatanckim Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Niez\u0142omnych, Krzy\u017cem Walki o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Krzy\u017cem Wi\u0119\u017ania Politycznego i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Dolnego \u015al\u0105ska\u201d. Zmar\u0142 22 X 2025 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYCZA\u0141EK W\u0141ODZIMIERZ JAN<\/strong>, urodzony 12 II 1933 r. w Borowej, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Szybisty. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Technikum Ekonomiczne w Mielcu (1963) i Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra socjologii. Odby\u0142 te\u017c 4 lata studi\u00f3w doktoranckich. Pracowa\u0142 w WSK Mielec kolejno jako: planista, starszy planista, specjalista ds. organizacji, kierownik Sekcji Socjologicznej i kierownik Dzia\u0142u Analiz Spo\u0142ecznych, nast\u0119pnie pracowa\u0142 w WSK D\u0119bica jako kierownik Dzia\u0142u Kszta\u0142cenia Ustawicznego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 w latach 50. dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje: wiceprzewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Zak\u0142adowego ZMP w WSK, przewodnicz\u0105cego Komitetu Zak\u0142adowego Rewolucyjnego Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy i I sekretarza ZZ ZMS (1957\u20131958). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego oraz I nagrod\u0105 krajow\u0105 zbiorow\u0105 za opracowanie systemu pracy bezdefektowej (pod kierunkiem Kazimierza Kr\u00f3likowskiego).\u00a0Zmar\u0142 3 XII 2016 r. Pochowany na cmentarzu w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYCZOLEK WALENTY<\/strong>, \u017cy\u0142 w II po\u0142owie XVI w., mistrz rzemios\u0142a sukienniczego, jeden z pierwszych sukiennik\u00f3w wymienianych w mieleckich dokumentach. Jego zamo\u017cno\u015b\u0107 potwierdza zakupienie w 1582 r. domu z ogrodem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYDARZENIA (GAZETA LOKALNA)<\/strong>, tygodnik ukazuj\u0105cy si\u0119 w Mielcu, Radomy\u015blu Wielkim, Kolbuszowej, D\u0119bicy i Baranowie Sandomierskim oraz ich okolicach od 27 X 2006 r. do 3 VI 2008 r. (84 numery) w nak\u0142adzie 6000 egzemplarzy. Wydawany by\u0142 przez Oficyn\u0119 Wydawnicz\u0105 Literatura Faktu. Za\u0142o\u017cycielami gazety byli: Henryk Wyrostkiewicz, Magdalena Gembal i Ryszard Trawi\u0144ski. Z nieznanych powod\u00f3w przesta\u0142 si\u0119 ukazywa\u0107.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYDMA MIELECKA<\/strong>, powsta\u0142a prawdopodobnie w okresie zlodowacenia ba\u0142tyckiego, na terasie \u015bredniej Wis\u0142oki (piaszczystej). Sprzyja\u0142 temu procesowi niski poziom w\u00f3d gruntowych i zanik ro\u015blinno\u015bci na skutek znacznego och\u0142odzenia klimatu. Wydma tworzy\u0142a malownicze \u0142ukowate pasmo wzg\u00f3rz, istniej\u0105ce jeszcze na pocz\u0105tku lat 50. XX w. i os\u0142aniaj\u0105ce Mielec od p\u00f3\u0142nocy. P\u00f3\u017aniej trzy wzg\u00f3rza (pierwsze \u2013 dzi\u015b teren zespo\u0142u boisk sportowych Gimnazjum nr 1, drugie \u2013 tereny rekreacyjne MOSiR za basenami, trzecie \u2013 pomi\u0119dzy ul. H. Sienkiewicza i posesj\u0105 firmy R&G przy ul. R. Traugutta) zosta\u0142y rozebrane do budowy osiedli mieszkaniowych. Ostatni\u0105 pozosta\u0142o\u015bci\u0105 wydmy jest G\u00f3ra Cyranowska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYDRO ANTONI (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 25 IV 1825 r. w Rzochowie, syn Jana i Tekli z domu Dr\u0119ga. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y ludowej \u00a0Rzochowie ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Tarnowie. Tam tak\u017ce studiowa\u0142 teologi\u0119 i w 1851 r. w Mogilnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Otfinowie, Bochni i Podg\u00f3rzu. W 1859 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Pobiedrze. Zmar\u0142 9 VIII 1863 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYDRO ANTONI MARIAN<\/strong>, urodzony 11 VIII 1929 r. w Krakowie, syn Jana i Antoniny z domu Korpanty. W 1939 r. wst\u0105pi\u0142 do ZHP i zosta\u0142 cz\u0142onkiem dru\u017cyny przy macierzystej Szkole Powszechnej nr 35 im. Kr\u00f3la Jana III Sobieskiego w Krakowie. Od wrze\u015bnia 1943 r. do sierpnia 1944 r. pracowa\u0142 jako \u015blusarz-ucze\u0144 w Flugzeugwerk Mielec. W 1943 r. przyj\u0119to go zast\u0119pu \u201eJastrz\u0119bi\u201d Szarych Szereg\u00f3w w Mielcu. W latach 1950-1952 pracowa\u0142 w Hucie \u201eBobrek\u201d w Bytomiu. Wtedy te\u017c uczy\u0142 si\u0119 w Technikum Mechaniczno-Hutniczym dla Pracuj\u0105cych w Bytomiu i zda\u0142 matur\u0119 w 1952 r. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej (1952-1954) pracowa\u0142 w WSK Mielec, kolejno na stanowiskach: technika, technologa, mistrza, starszego mistrza, starszego technologa, zast\u0119pcy kierownika i kierownika Wydzia\u0142u Remontu Maszyn, zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego mechanika i g\u0142\u00f3wnego mechanika. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Politechnice Krakowskiej i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W sierpniu 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich i w latach 80. pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego \u2013 Sekcji Eksploatacji Maszyn i Urz\u0105dze\u0144. Uzyska\u0142 tak\u017ce uprawnienia rzeczoznawcy zespo\u0142u SIMP w zakresie remontu maszyn i urz\u0105dze\u0144. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS Stal Mielec oraz Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Honorow\u0105 Odznaka SIMP. Zmar\u0142 26 II 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYDRO DOROTA MA\u0141GORZATA<\/strong>, urodzona 19 XI 1959 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Teresy z domu Diabelec. Uko\u0144czy\u0142a z wyr\u00f3\u017cnieniem II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. M. Kopernika w Mielcu (profil biologiczno-chemiczny) w 1978 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a z wyr\u00f3\u017cnieniem w 1984 r. W latach 1984-1989 pracowa\u0142a jako starszy asystent \u2013 pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze i Zak\u0142adzie Patomorfologii Akademii Medycznej w Lublinie, a ponadto w 1988 r. by\u0142a dziennikarzem i lektorem w Rozg\u0142o\u015bni PRiTV w Lublinie. W 1987 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie patomorfologii oraz uko\u0144czy\u0142a szereg specjalistycznych szkole\u0144 i kurs\u00f3w doskonal\u0105cych, m.in. Studium Doskonalenia Dydaktyczno-Pedagogicznego Nauczycieli Akademickich w Lublinie. W latach 1989\u20131994, 1999-2000 r. i 2002-2004 r. przebywa\u0142a w Stanach Zjednoczonych AP. Po uko\u0144czeniu w 1990 r. w Nowym Jorku Technical CCarrier Institute pracowa\u0142a w nowojorskich firmach handlowych i importowych jako menad\u017cer operacyjny, menad\u017cer generalny i finansowy. W 2003 r. zosta\u0142a umieszczona w ameryka\u0144skim rejestrze Who\u2019s who \u2013 Professionals and Executives. W latach 1994\u20132005 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Pracowni Cytologicznej w Samodzielnym Publicznym ZOZ w \u0141\u0119cznej, a ponadto w latach 1995\u20131997 by\u0142a starszym asystentem w Zak\u0142adzie Patomorfologii Specjalistycznego Onkologicznego ZOZ w Lublinie. W 1996 r. uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji z patomorfologii oraz dyplom Europejskiej Szko\u0142y Onkologii z dziedziny cytopatologii. Od 2004 r. jest starszym asystentem \u2013 lekarzem patomorfologiem w Zak\u0142adzie Patomorfologii Szpitala Wolskiego im. H. Gosty\u0144skiej w Warszawie. W 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania zak\u0142adami opieki zdrowotnej w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie. W 2006 r. rozpocz\u0119\u0142a studia doktoranckie w Wy\u017cszej Szkole Przedsi\u0119biorczo\u015bci i Zarz\u0105dzania im. Prof. Leona Ko\u017amie\u0144skiego w Warszawie oraz kolejn\u0105 specjalizacj\u0119 \u2013 z zakresu medycyny estetycznej w Podyplomowej Szkole Medycyny Estetycznej w Warszawie. Od 1994 r. wsp\u00f3\u0142pracuje z redakcjami wielu czasopism, m.in.: \u201ePanorama\u201d i \u201ePrzekr\u00f3j\u201d (1994-1995) oraz \u201eUroda\u201d (1994-2002) i \u201eTeraz Zdrowie\u201d (1996 \u2013 2000). Od 1996 r. jest sta\u0142ym wsp\u00f3\u0142pracownikiem wydawnictwa Aktiv Press, wsp\u00f3\u0142redaguj\u0105c magazyny medyczne \u2013 \u201eDermatologia Estetyczna\u201d i \u201eMedycyna Estetyczna\u201d, a ponadto od 2005 r. jest wsp\u00f3\u0142pracownikiem wydawnictw XXL Media oraz Professional Medicine Promotion, przygotowuj\u0105c teksty do magazyn\u00f3w \u201eModa na Zdrowie\u201d oraz \u201eEssentia Medica\u201d. Od 2006 r. jest wyk\u0142adowc\u0105 w warszawskim Studium Rehabilitacji, Socjologii i Polityki Spo\u0142ecznej \u2013 Collegium. Uzyska\u0142a szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. stypendia lekarskie w Szpitalu Regionalnym w Martigny (1985, Szwajcaria) i Szpitalu Regionalnym w Gavle (1996, Szwecja), stypendium Urz\u0119du Rady Ministr\u00f3w \u201eTalent \u2013 Promocja \u2013 Post\u0119p\u201d (1988) oraz pobyt w Japonii na zaproszenie premiera rz\u0105du japo\u0144skiego dla wybitnie uzdolnionych absolwent\u00f3w szk\u00f3\u0142 wy\u017cszych(1988). Uko\u0144czy\u0142a (z wyr\u00f3\u017cnieniami) podyplomowe studia z zakresu zarz\u0105dzania Zak\u0142adami Opieki Zdrowotnej w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie (2006), Podyplomow\u0105 Szko\u0142\u0119 Medycyny Estetycznej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Warszawie (2008) oraz \u00a0studia doktoranckie w Akademii Leona Ko\u017ami\u0144skiego w Warszawie (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie). Aktualnie przygotowuje rozpraw\u0119 doktorsk\u0105. Jest specjalist\u0105 II-go stopnia z patomorfologii. Odby\u0142a sta\u017ce w Szwajcarii i Szwecji. Pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora ds. naukowych w Podyplomowej Szkole Medycyny Estetycznej PTL. Cz\u0142onek Zarz\u0105du Polskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej PTL (od 2007 r.) i redaktor naczelna oraz wydawca \u201eAcademy of Aestehtic and Anti-Aging Medicine\u201d \u2013oficjalnego czasopisma PTMEiAA PTL. W marcu 2012 r. zosta\u0142a kierownikiem Zak\u0142adu Kosmetologii Medycznej WSZKiPZ.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYDRO JAN<\/strong>, urodzony 19 I 1896 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Antoniny z Wr\u00f3blewskich. W m\u0142odo\u015bci kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w zawodzie \u015blusarskim. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w i zosta\u0142 przydzielony do 1 pu\u0142ku artylerii. Uczestniczy\u0142 we wszystkich dzia\u0142aniach wojennych tej jednostki w latach 1914\u20131915, m.in. w bitwach: pod Krzywop\u0142otami, Przepi\u00f3rowem, Konarami, O\u017carowem, Tar\u0142owem, Wy\u017cniank\u0105, Urz\u0119dowem, Radawczkiem, Jastkowem, Biadaczk\u0105, Kamionk\u0105, Makarowem, Wysokiem Litewskim, Ra\u015bn\u0105, Czepielami, Kamieniuch\u0105 i Kostiuchn\u00f3wk\u0105. 10 VIII 1915 r. uzyska\u0142 awans na stopie\u0144 kaprala. Pod koniec roku zosta\u0142 ranny i leczy\u0142 si\u0119 w szpitalach w Krakowie, Nowym S\u0105czu i Zakopanem oraz w Domu Ozdrowie\u0144c\u00f3w w Kami\u0144sku. Po powrocie do zdrowia zosta\u0142 skierowany do warsztat\u00f3w artyleryjskich (X 1917 r.), a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w Oddziale Uzupe\u0142niaj\u0105cym nr 4 Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego. Uko\u0144czy\u0142 kurs rusznikarski (1 I 1918 r.) i otrzyma\u0142 ponowny przydzia\u0142 do 1. pu\u0142ku artylerii, a miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej przeniesiono go do kolumny sanitarnej PKP. 16 II 1918 r. rozwi\u0105zano t\u0119 formacj\u0119. Zosta\u0142 internowany na W\u0119grzech. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 przydzielony do 6. Pu\u0142ku Artylerii Lekkiej w Krakowie, gdzie powierzono mu stanowisko szefa uzbrojenia. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Mielcu. W 1940 r. zosta\u0142 zatrudniony jako robotnik budowlany przy wyka\u0144czaniu will dyrektorskich na osiedlu fabrycznym, a nast\u0119pnie (do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej) pracowa\u0142 jako \u015blusarz w Flugzeugwerk Mielec. Nale\u017ca\u0142 do ZWZ\u2013AK. We wrze\u015bniu 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez UB pod zarzutem dzia\u0142alno\u015bci w AK. Po kilkunastodniowym przetrzymaniu w mieleckim areszcie przewieziono go do wi\u0119zienia w rzeszowskim zamku, a nast\u0119pnie przekazano NKWD. Zosta\u0142 zes\u0142any do sowieckich \u0142agr\u00f3w w Borowiczach, a p\u00f3\u017aniej w \u015awierd\u0142owsku. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 w listopadzie 1947 r. Na skutek nieludzkiego traktowania w aresztach i \u0142agrach chorowa\u0142, a po podleczeniu si\u0119 pozostawa\u0142 bez sta\u0142ej pracy. W 1950 r. otrzyma\u0142 zatrudnienie w WSK Mielec jako robotnik w rozdzielni rob\u00f3t. Na pocz\u0105tku 1951 r. zosta\u0142 ponownie aresztowany i uwi\u0119ziony w Zamku w Rzeszowie. Po trzech miesi\u0105cach zwolniono go, ale zn\u00f3w nie m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 sta\u0142ej pracy. Po pa\u017adzierniku 1956 r. ponownie przyj\u0119to go do WSK, gdzie pracowa\u0142 w Stra\u017cy Przemys\u0142owej, a nast\u0119pnie jako robotnik rozdzielni rob\u00f3t na Wydziale 54. Na emerytur\u0119 odszed\u0142 31 V 1961 r. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako skarbnik w Zarz\u0105dzie Ko\u0142a Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w w Mielcu. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych, Medalem 10\u2013lecia Niepodleg\u0142o\u015bci i Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921. Zmar\u0142 21 IV 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYDRO J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 24 XII 1920 r. w Rzochowie ko\u0142o Mielca, syn Jakuba i Felicji z \u00a0W\u00f3jcickich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1939 r. sierpniu tego roku rozpocz\u0105\u0142 pomaturaln\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 w Kompanii Hufc\u00f3w Pracy w okolicach Chorzowa. Po wybuchu wojny (1.09.1939 r.) jego grupa odby\u0142a marsz na Polesie i tam po wkroczeniu wojsk radzieckich (17.09.1939 r.) zosta\u0142a rozbrojona. Wywieziono go do miasteczka Busk i tam pracowa\u0142 przy wyr\u0119bie lasu i budowie drogi. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec do Lwowa. Dzi\u0119ki pomocy przypadkiem spotkanego kolegi Lejbka Johnowicza (\u017byda) przedosta\u0142 si\u0119 do Rawy Ruskiej i przez nowo utworzon\u0105 granic\u0119 rosyjsko-niemieck\u0105 powr\u00f3ci\u0142 23.12.1939 r. do Rzochowa. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej. Od 1940 r. bra\u0142 czynny udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eSm\u0119tek\u201d. By\u0142 kolporterem wydawanego w Rzochowie pisma podziemnego \u201eStokrotka\u201d. Przewozi\u0142 r\u00f3wnie\u017c wydawnictwa konspiracyjne z Krakowa do Mielca. Od listopada 1942 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa \u0142\u0105czno\u015bci w obwodowej Komendzie BCh na powiat mielecki, d\u0119bicki i tarnobrzeski. Organizowa\u0142 zaopatrzenie dla oddzia\u0142\u00f3w BCh w bro\u0144, amunicj\u0119 i umundurowanie. Bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach sabota\u017cowych. W czerwcu 1943 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika. koniec czerwca 1944 r. prowadzi\u0142 rozpoznanie si\u0142 i rozmieszczenie wojsk niemieckich. W czasie powrotu motocyklem do \u0141\u0105czek Brzeskich (w mundurze oficera Luftwaffe) zosta\u0142 zatrzymany pod zarzutem szpiegostwa. Podczas konwojowania do sztabu rzuci\u0142 granat i Niemcy zgin\u0119li, ale sam tak\u017ce zosta\u0142 ranny. Leczy\u0142 go W\u0142odzimierz \u015amia\u0142kowski i opiekowa\u0142a si\u0119 nim siostra Zielonego Krzy\u017ca Aniela \u015awietlicka, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a jego \u017con\u0105. wojnie studiowa\u0142 na Wydziale Komunikacji AGH w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1948-1950 pracowa\u0142 w biurze projektowym w Zak\u0142adzie Przemys\u0142u Naftowego w Krakowie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony jako g\u0142\u00f3wny mechanik w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie. Od 1960 r. do 1977 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Naprawczych Taboru Kolejowego w Poznaniu jako g\u0142\u00f3wny technolog. W latach 1962-1967 przebywa\u0142 na kontrakcie w Ghanie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika zak\u0142adu naprawy taboru gha\u0144skiej kolei. Ponadto wyje\u017cd\u017ca\u0142 s\u0142u\u017cbowo do Indii (1958) i Chin (1961). Nast\u0119pnie przeszed\u0142 do pracy w biurze projektowym budownictwa przemys\u0142owego w Poznaniu i by\u0142 t\u0142umaczem z j\u0119zyk\u00f3w angielskiego, niemieckiego i francuskiego.\u00a0 Zmar\u0142 23 XI 1993 r. Spoczywa na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYDRO MAREK JERZY<\/strong>, urodzony 7 X 1964 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Teresy z domu Diabelec. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1983 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1991 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po odbyciu sta\u017cu w Akademii Medycznej w Lublinie (1993) pracowa\u0142 jako asystent w Katedrze i Zak\u0142adzie Farmakologii i Toksykologii w latach 1993-1998. Ponadto w latach 1995-1997 zajmowa\u0142 si\u0119 opracowywaniem dzia\u0142u medycznego i farmaceutycznego miesi\u0119cznika \u201eTeraz Zdrowie\u201d, a w 1998 r. pracowa\u0142 w Dziale Sprzeda\u017cy Parke \u2013 Davis Corporation w Warszawie. Po uko\u0144czeniu Studium Doktoranckiego w Akademii Medycznej w Lublinie w 1998 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk medycznych. W latach 1999\u20132002 pracowa\u0142 w Pfizer Corporation \u2013 Dzia\u0142 Medyczny w Warszawie jako koordynator ds. standard\u00f3w jako\u015bci oraz rejestracji i bezpiecze\u0144stwa stosowania lek\u00f3w. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 Podyplomowe Studium Zarz\u0105dzania \u201eDiploma in Management\u201d. Od 2002 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Zespo\u0142u Klinicznego Quintiles Corporation w Warszawie. W 2004 r. uko\u0144czy\u0142 Podyplomowe Studium \u201eMaster of Business Administration\u201d na University of Central Lancashire w Preston (Wielka Brytania). Wiele czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Przez kilka lat ta\u0144czy\u0142 w grupie reprezentacyjnej Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca Akademii Medycznej w Lublinie. Uczestniczy\u0142 w kilkuset koncertach krajowych i zagranicznych, m.in. w Ameryce Po\u0142udniowej, Ameryce \u015arodkowej, Azji i Afryce oraz wielu krajach europejskich. W 1986 r. wyst\u0119powa\u0142 w koncercie dla Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II w Castel Gandolfo. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego. Uczestniczy w krajowych i mi\u0119dzynarodowych zjazdach farmakologicznych. W dorobku naukowym ma te\u017c szereg publikacji w pismach krajowych i zagranicznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYDRO MATEUSZ<\/strong>, burmistrz Rzochowa w latach 90. XIX w. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Rzochowie w latach 1891-1892 i jej pierwszym prezesem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYDRO W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 IV 1891 r. w Majdanie Kr\u00f3lewskim, syn Andrzeja i Katarzyny ze Sreb\u0142owskich. Bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej i walczy\u0142 m.in. na froncie w\u0142oskim. Zajmowa\u0142 si\u0119 kupiectwem. Za spraw\u0105 o\u017cenku z mielczank\u0105 Helen\u0105 Korpanty (c\u00f3rka Jana) od 1923 r. zamieszka\u0142 w Mielcu. Wsp\u00f3lnie z Janem K\u0142osem i Micha\u0142em Borz\u0119ckim prowadzi\u0142 skup zwierz\u0105t na terenie Lubelskiego. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. W uznaniu zas\u0142ug otrzyma\u0142 tytu\u0142 honorowego cz\u0142onka OSP. Po II wojnie \u015bwiatowej by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firmy w Mielcu, zajmuj\u0105cej si\u0119 skupem jaj i drobiu. Zmar\u0142 31 III 1955 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYDRO W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VIII 1931 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z domu Ortyl. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach nauczania w zakresie programu szko\u0142y podstawowej (1940-1944). W pa\u017adzierniku 1943 r. wst\u0105pi\u0142 do tajnej harcerskiej dru\u017cyny im. Boles\u0142awa Chrobrego, a p\u00f3\u017aniej (1944-1947) nale\u017ca\u0142 do DH im. gen. W. Sikorskiego i pe\u0142ni\u0142 w niej funkcj\u0119 zast\u0119powego. Uzyska\u0142 stopie\u0144 Harcerza Orlego i zdoby\u0142 18 sprawno\u015bci harcerskich. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 kurs szybowcowy organizowany przez Aeroklub w Mielcu. W 1948 r., kiedy ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, zosta\u0142 zatrzymany przez mielecki PUBP na trzy miesi\u0105ce i przes\u0142uchiwany w sprawie nielegalnych m\u0142odzie\u017cowych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. A. Mickiewicza w Tarnowie i zda\u0142 matur\u0119 w 1950 r. Studia I stopnia na Wydziale Elektryfikacji Hutnictwa Akademii G\u00f3rniczo \u2013 Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera, a II stopnia w 1956 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera w specjalno\u015bci: automatyka przemys\u0142owa. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do AZS Krak\u00f3w, trenuj\u0105c lekkoatletyk\u0119 i narciarstwo. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca przy UJ w Krakowie. W kwietniu 1956 r. na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 pracownikiem WSK Mielec w S\u0142u\u017cbie G\u0142\u00f3wnego Energetyka jako mistrz urz\u0105dze\u0144 elektronicznych, a p\u00f3\u017aniej kierownik Laboratorium Energetycznego i zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego energetyka (1958-1964). Od 1963 r. nale\u017ca\u0142 do SIMP i uzyska\u0142 uprawnienia rzeczoznawcy w zakresie projektowania zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych. W 1964 r. obj\u0105\u0142 stanowisko zast\u0119pcy dyrektora technicznego ds. inwestycji przemys\u0142owych WSK. Kieruj\u0105c dzia\u0142alno\u015bci\u0105 inwestycyjn\u0105 przedsi\u0119biorstwa, przyczyni\u0142 si\u0119 do jego znacz\u0105cego rozwoju w zakresie uruchomie\u0144 nowych produkcji. W latach 1969\u20131973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego projektanta WSK. Podj\u0119te w tym czasie studia podyplomowe w SGPiS w Warszawie (kierunek: ekonomika przemys\u0142u dla in\u017cynier\u00f3w \u2013 ekonomia produkcji) uko\u0144czy\u0142 w 1974 r. Od XII 1973 r. do XII 1985 r. pracowa\u0142 w Biurze Projektowym \u201eDELPOR\u201d Krak\u00f3w na stanowisku kierownika Pracowni Terenowej w Mielcu. W styczniu 1986 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisko kierownika Biura Projektowego w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu. W 1992 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W 1956 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli mieleckiego Ko\u0142a nr 6 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w przy ZDK WSK. Jako jego d\u0142ugoletni przewodnicz\u0105cy by\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu zbiorowych pokaz\u00f3w i wystaw filatelistycznych. Ponadto jako posiadacz zbior\u00f3w indywidualnie bra\u0142 udzia\u0142 w wystawach krajowych i zagranicznych. Przewodniczy\u0142 Zarz\u0105dowi Ko\u0142a Filatelist\u00f3w nr 6 oraz by\u0142 s\u0119dzi\u0105 filatelistycznym III klasy. W latach 1962-1964 by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. Od lat 70. by\u0142 cz\u0142onkiem ch\u00f3ru m\u0119skiego \u201eMelodia\u201d, a od 1984 r. dzia\u0142aczem Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 w nim szereg funkcji, m.in. prezesa ch\u00f3ru i wiceprezesa Towarzystwa. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 artystycznych \u201eMelodii\u201d i wsp\u00f3\u0142autorem wydawnictwa okoliczno\u015bciowego Ch\u00f3r Melodia w latach 1983 \u2013 1993<\/em> (Mielec, 1993). W 1991 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania w Mielcu Ko\u0142a Towarzystwa Pomocy im. \u015bw. Brata Alberta. Zosta\u0142 wybrany jego prezesem i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 przez wiele lat. W 1992 r. doprowadzi\u0142 do otwarcia m\u0119skiego Schroniska dla Bezdomnych i dzia\u0142a\u0142 na rzecz jego utrzymania. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w inne formy dzia\u0142alno\u015bci na rzecz ludzi samotnych, biednych, bezdomnych i odrzucanych przez innych. M.in. w czasie wielkiej powodzi w 1997 r. mieleckie Ko\u0142o TP im. \u015bw. Brata Alberta pomaga\u0142o ludno\u015bci z zalanych teren\u00f3w i do dzi\u015b opiekuje si\u0119 niekt\u00f3rymi samotnymi osobami w podesz\u0142ym wieku. Od 2002 r. by\u0142 cz\u0142onkiem \u2013 sekretarzem Parafialnej Rady Duszpasterskiej parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, a od 2003 r. cz\u0142onkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej w Tarnowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik \u0141\u0105czno\u015bci\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w, Odznak\u0105 \u201e100 Lat Filatelistyki Polskiej\u201d, Z\u0142ot\u0105 z Laurem Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr, Krzy\u017cem Niez\u0142omnych Naczelnego Stowarzyszenia Polskich By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych oraz Statuetk\u0105 \u201eBli\u017aniemu swemu\u201d Towarzystwa Pomocy im. \u015bw. Brata Alberta. 22 II 2007 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 Harcerza Rzeczypospolitej. Od 2009 r. by\u0142 sekretarzem Komisji Rewizyjnej Rzeszowskiego Oddzia\u0142u Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr. Zmar\u0142 7 III 2026 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYDZIA\u0141 POWIATOWY<\/strong>, organ wykonawczy Rady Powiatowej w miastach na terenie zaboru austriackiego (Galicji) od 1867 r. Wybierano go z grona radnych Rady Powiatowej, na podstawie podzia\u0142u kurialnego. Na jego czele sta\u0142 prezes, kt\u00f3rym by\u0142 zawsze marsza\u0142ek powiatu. Podstawowym zadaniem Wydzia\u0142u by\u0142o zarz\u0105dzanie maj\u0105tkiem powiatowym i za\u0142atwianie problem\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cych na terenie powiatu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1867-1914 W powiecie mieleckim sk\u0142ady Wydzia\u0142u Powiatowego w poszczeg\u00f3lnych kadencjach przedstawia\u0142y si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: *1867: prezes (marsza\u0142ek) \u2013 Jan Tarnowski (starszy), zast\u0119pca \u2013 Aleksander Trzecieski, cz\u0142onkowie \u2013 Antoni Bartosi\u0144ski, Aleksander \u00a0Meszy\u0144ski, Maciej Stolarz, Jan Szafer, Ernest Wodzi\u0144ski; *1871: prezes \u2013 Mieczys\u0142aw Rey, z-ca \u2013 A. Trzecieski, cz\u0142onkowie \u2013 Antoni Broniewski, Wojciech Bu\u015b, Ferdynand Kriegseisen, W\u0142adys\u0142aw \u017burowski; *1874: prezes \u2013 M. Rey, z-ca \u2013 W. \u017burowski, cz\u0142onkowie \u2013 ks. J\u00f3zef Knutelski, Konstanty Lipowski, Tomasz Miodunka, ks. Aleksander Pers; *1877: prezes \u2013 A. Trzecieski, z-ca \u2013 Mieczys\u0142aw Brzeski, cz\u0142onkowie \u2013 Antoni Fibich, J\u00f3zef Kierwi\u0144ski, Jan Tarnowski (m\u0142odszy), W. \u017burowski; *1882: prezes \u2013 M. Rey, z-ca \u2013 Mieczys\u0142aw Artwi\u0144ski, cz\u0142onkowie: Zdzis\u0142aw Bogusz, Gabryel M\u00fchlrad, J\u0119drzej Rusinowski, J. Tarnowski (m\u0142.), A. Trzecieski; *1885: prezes \u2013 M. Rey, z-ca \u2013 M. Artwi\u0144ski, cz\u0142onkowie \u2013 A. Fibich, G. M\u00fchlrad, J. Tarnowski (m\u0142.), Stefan S\u0119kowski; *1889: prezes \u2013 M. Rey, z-ca \u2013 S. S\u0119kowski, cz\u0142onkowie: A. Fibich, Feliks Kwiatkowski, Mieczys\u0142aw Szymberski, J. Tarnowski; \u00a0*1892: prezes \u2013 S. S\u0119kowski, z-ca \u2013 A. Fibich, cz\u0142onkowie: Walenty Indyk, ks. Adam Kopyci\u0144ski, Stanis\u0142aw Ochalik, M. Rey, J. Tarnowski; *1897: prezes \u2013 S. S\u0119kowski, z-ca \u2013 J. Tarnowski, cz\u0142onkowie: A. Fibich, Franciszek Krempa, M. Rey, Andrzej Sehn, W\u0142adys\u0142aw Trzecieski; *1901: prezes \u2013 S. S\u0119kowski, z-ca \u2013 J. Tarnowski, cz\u0142onkowie: A. Fibich, F. Krempa, M. Rey, A. Sehn, W. Trzecieski; *1908: prezes \u2013 S. S\u0119kowski, z-ca \u2013 J. Tarnowski, cz\u0142onkowie: F. Krempa, M. Rey, A. Sehn, W. Trzecieski; *1912: prezes \u2013 J. Tarnowski, z-ca \u2013 J. Rydel, cz\u0142onkowie: Jan Glaser, F. Krempa, ks. Jan Mleczko, Jan Rz\u0105dzki, W. Trzecieski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W czasie dw\u00f3ch okupacji rosyjskich w 1914 i 1915 r. nie dzia\u0142a\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1918-1939 W niepodleg\u0142ej Polsce utrzymano funkcjonowanie Rady Powiatowej i Wydzia\u0142u Powiatowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYPAR\u0141O BOGUS\u0141AW ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 29 XI 1974 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Marii z domu Paduch.. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 pod kierunkiem Jerzego P\u0142anety w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu, a nast\u0119pnie rozwija\u0142 talent w \u201eStali\u201d Mielec. W dru\u017cynach m\u0142odzie\u017cowych gra\u0142 do 1991 r., a nast\u0119pnie (w wieku niespe\u0142na 17 lat) zosta\u0142 pierwszym bramkarzem I-ligowej \u201eStali\u201d Mielec i zadebiutowa\u0142 w ekstraklasie 29 VII 1991 r. Zagra\u0142 w 165 spotkaniach I-ligowych \u201eStali\u201d, nale\u017c\u0105c do jej najlepszych zawodnik\u00f3w. W zwi\u0105zku z finansowym kryzysem \u201eStali\u201d przed sezonem 1996\/1997 zosta\u0142 sprzedany do \u201eSoko\u0142a\u201d Tychy, gdzie zagra\u0142 rund\u0119 jesienn\u0105. Od wiosny 1997 r. do ko\u0144ca 1999 r. wyst\u0119powa\u0142 w barwach \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a i w sezonie 1997\/1998 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia tytu\u0142u mistrza Polski. Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych gra\u0142, by\u0142y: \u201eLegia\u201d Warszawa (runda wiosenna 2000), \u201eCeramika\u201d Opoczno (sezon 2000\/2001), RKS Radomsko (runda jesienna 2001), \u201ePogo\u0144\u201d Le\u017cajsk (runda wiosenna 2002), \u201ePiotrcovia\u201d Piotrk\u00f3w Trybunalski (sezon 2002\/2003), \u201ePogo\u0144\u201d Szczecin (2003\/2004) i \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a (od 2004 r.). We wrze\u015bniu 2007 r. przekroczy\u0142 granic\u0119 300 mecz\u00f3w w ekstraklasie. Wyst\u0119powa\u0142 wielokrotnie w m\u0142odzie\u017cowych reprezentacjach Polski oraz 3 razy w I reprezentacji: z Ukrain\u0105 i S\u0142owacj\u0105 w 1998 r. oraz z Finlandi\u0105 w 1999 r. W 2011 r. zosta\u0142 trenerem bramkarzy w ekstraklasowym, a p\u00f3\u017aniej I-ligowym \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a, ale nadal gra\u0142 w I zespole \u0141KS. Od rundy wiosennej sezonu 2012\/2013 zasili\u0142 macierzyst\u0105 Stal Mielec. Od 2014 r. prowadzi\u0142 (wsp\u00f3lnie z Robertem Mazurem) akademi\u0119 bramkarsk\u0105 w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce trenerem bramkarzy FKS Stal Mielec. Od 2017 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Akademii Pi\u0142karskiej PGE FKS Stal Mielec. Lider zespo\u0142u muzycznego „Kult” Kazimierz Staszewski (Kazik) napisa\u0142 piosenk\u0119 „Plamy na s\u0142o\u0144cu”, w kt\u00f3rej bohaterem jest Bogus\u0142aw Wypar\u0142o. Najlepszy Trener Wychowawca M\u0142odzie\u017cy 2019 r. w Mielcu w plebiscycie TR „Korso”. Od VI do VII 2020 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Stali Mielec. Po sezonie 2020\/2021 odszed\u0142 z klubu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYPAR\u0141O EL\u017bBIETA STANIS\u0141AWA (z domu KREMPA),<\/strong> urodzona 29 IV 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Stanis\u0142awy z domu Z\u0105bek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1984 r. Studia dzienne w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego odby\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1989 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. Od roku szkolnego 1989\/1990 do 11 II 2018 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 11 (p\u00f3\u017aniej z Oddzia\u0142ami Integracyjnymi im. \u015bw. Jana Paw\u0142a II) w Mielcu. Uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. R\u00f3wnocze\u015bnie systematycznie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119. Uko\u0144czy\u0142a: studia podyplomowe z terapii pedagogicznej w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu (2003), studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki w WSHP w Sandomierzu (2011), studia podyplomowe z organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie (2012) oraz studia podyplomowe z edukacji i rewalidacji os\u00f3b z autyzmem i zespo\u0142em Aspergera w Wy\u017cszej Szkole Ekonomii i Innowacji w Lublinie (2017). Uczestniczy\u0142a tak\u017ce w szkoleniach zagranicznych w Zilinie (S\u0142owacja), Brukseli (Belgia) i Barcelonie (Hiszpania) oraz w kursie na Malcie. Uzyska\u0142a tytu\u0142 zawodowy nauczyciela dyplomowanego, Certyfikat Kluczowych Kompetencji Podkarpackiego Nauczyciela w zakresie wykorzystywania technologii informacyjnych, Certyfikat Szkolnego Organizatora Rozwoju Edukacji oraz Europass Mobility (dokument o nabyciu wiedzy i kwalifikacji w innych krajach europejskich). Jest autork\u0105 szeregu program\u00f3w innowacyjnych. Od 2002 r. inicjowa\u0142a i organizowa\u0142a letnie kolonie wypoczynkowo-terapeutyczne w polskich uzdrowiskach, po\u0142\u0105czone z wycieczkami zagranicznymi. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z nauczycielami w kraju i za granic\u0105 poprzez udzia\u0142 w projektach edukacyjnych programu eTwinning. W 2013 r. otrzyma\u0142a Krajow\u0105 Odznak\u0119 Jako\u015bci i list gratulacyjny Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji w Warszawie. Autorka indywidualnego projektu z Mobilno\u015bci Szkolnej Kadry Edukacyjnej, otrzyma\u0142a wsparcie programu Comenius (2013 r.). Jest inicjatork\u0105, wsp\u00f3\u0142autork\u0105 i koordynatorem projektu \u201eNext Step \u2013 ICT w pracy nauczycieli Szko\u0142y Podstawowej nr 11 w Mielcu\u201d w ramach projektu \u201eMobilno\u015b\u0107 kadry edukacji szkolnej \u2013 Program Operacyjny Wiedza \u2013 Edukacja \u2013 Rozw\u00f3j 2014-2020\u201d, wsp\u00f3\u0142finansowanego przez\u00a0 Europejski Fundusz Spo\u0142eczny. Jest inicjatork\u0105 i wsp\u00f3\u0142autork\u0105 projektu „First Step – nowa jako\u015b\u0107 w pracy nauczycieli PZPSW w Mielcu”, w ramach projektu „Ponadnarodowa mobilno\u015b\u0107 kadry edukacji szkolnej”, do realizacji ze \u015brodk\u00f3w EFS – PO WER. Sw\u00f3j dorobek w zakresie wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzynarodowej prezentowa\u0142a m.in. na dw\u00f3ch wojew\u00f3dzkich konferencjach w Rzeszowie. Organizowa\u0142a i prowadzi\u0142a szkolenia na temat stosowania nowoczesnych technologii w pracy nauczyciela. W 2017 r. zainicjowa\u0142a j\u0119zykowe zielone szko\u0142y \u201eEnglish every day\u201d. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od V\u00a0 1997 do II 2018 r. by\u0142a kuratorem spo\u0142ecznym II Zespo\u0142u Kuratorskiej S\u0142u\u017cby S\u0105dowej przy S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrodami Prezydenta Miasta Mielca w 1997, 2013 i 2017 r. Po wygraniu konkursu, od 12 II 2018 r. do 7 V 2020 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Powiatowego Zespo\u0142u Plac\u00f3wek Szkolno-Wychowawczych w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona jako nauczycielka w tym Zespole.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYSOCKI vel BIELEC STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1908 r. w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie oraz Szko\u0142\u0119 Oficer\u00f3w Kawalerii w Grudzi\u0105dzu. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych unikn\u0105\u0142 niewoli i zamieszka\u0142 w Rzemieniu ko\u0142o Mielca. By\u0142 organizatorem sieci konspiracyjnej ZWZ na terenie powiatu mieleckiego i zosta\u0142 mianowany komendantem Obwodu ZWZ Mielec. Posiada\u0142 pseudonimy \u201eGodzi\u0119ba\u201d i \u201eKorab\u201d. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika Komendy Okr\u0119gu AK Krak\u00f3w. W czasie pobytu na Podhalu zosta\u0142 aresztowany i przewieziony do hitlerowskiego obozu w O\u015bwi\u0119cimiu, gdzie zosta\u0142 zamordowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYSOCKIEGO J\u00d3ZEFA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (82 m) i \u015blepa uliczka miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Jest jedn\u0105 z bocznych ulicy 6 Sierpnia. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona 20 IV 1977 r. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek po obu stronach. Sympatyczne otoczenie zach\u0119ca do spacer\u00f3w po tej cz\u0119\u015bci osiedla.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong> J\u00d3ZEF WYSOCKI (1809\u20131873), genera\u0142, uczestnik walk o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski: powstania listopadowego (1830\u20131831), Wiosny Lud\u00f3w (1848) i powstania styczniowego (1863\u20131864). W 1840 r. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 legionu polskiego na W\u0119grzech, a w 1846 r. wsp\u00f3\u0142autorem planu powstania og\u00f3lnonarodowego. Aresztowany i internowany do 1865 r., a nast\u0119pnie dzia\u0142acz niepodleg\u0142o\u015bciowy we Francji i cz\u0142onek Komitetu Zjednoczenia Emigracji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYSPIA\u0143SKI BRONIS\u0141AW LUDWIK<\/strong>, urodzony 13 VIII 1854 r. w Krakowie, syn Ignacego i Wiktorii z G\u0105gulskich. Uko\u0144czy\u0142 Ni\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Realn\u0105 w Nowym S\u0105czu, a nast\u0119pnie odby\u0142 praktyk\u0119 w Zak\u0142adzie Fotograficznym Antoniego Polkowskiego w Tarnowie. W 1873 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z Tarnowa do Bochni i tam za\u0142o\u017cy\u0142 zak\u0142ad fotograficzny. W latach 80. i 90. bywa\u0142 tak\u017ce w Mielcu, o czym \u015bwiadczy nadruk na zdj\u0119ciach \u201eB.L. WYSPIA\u0143SKI FOTOGRAF W MIELCU\u201d, kt\u00f3re znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu. By\u0142 jednym z prekursor\u00f3w fotografii w Mielcu, a mo\u017ce nawet \u00a0pierwszym oficjalnie dzia\u0142aj\u0105cym fotografem w Mielcu. Zmar\u0142 8 VI 1924 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Bochni przy ul. Orackiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYSPIA\u0143SKIEGO STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska rozgraniczaj\u0105ca osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci i S. \u017beromskiego. Biegnie od al. Niepodleg\u0142o\u015bci do ul. S. \u017beromskiego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami: K. Pu\u0142askiego, M. Konopnickiej, A. K\u0119dziora, F. Chopina i W. Bogus\u0142awskiego. Ma 367 m d\u0142ugo\u015bci. Powsta\u0142a w ramach rozbudowy osiedla WSK w latach 50., patrona dano jej 26 VI 1957 r., a pierwsz\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 otrzyma\u0142a w 1958 r. Na prze\u0142omie lat 70. i 80., w zwi\u0105zku z poszerzeniem al. Niepodleg\u0142o\u015bci i budow\u0105 wiaduktu, jej odcinek do ul. K. Pu\u0142askiego zosta\u0142 tak\u017ce rozszerzony do 4 pas\u00f3w ruchu. Od pocz\u0105tku swego funkcjonowania obs\u0142ugiwa\u0142a wa\u017cne instytucje: hotel \u201eIkar\u201d, internat ZST WSK i Komend\u0119 Powiatow\u0105 MO w popularnej \u201e40\u201d (numer obiektu na osiedlu WSK), a ponadto szereg blok\u00f3w mieszkalnych. Dzi\u015b, zamiast hotelu, jest Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa, a zamiast internatu \u2013 niekt\u00f3re Wydzia\u0142y Starostwa Powiatowego, Biblioteka Pedagogiczna, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna oraz Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli z baz\u0105 szkoleniow\u0105 i hotelow\u0105. I tylko nadal, cho\u0107 w nieco zmodernizowanym budynku dawnej \u201eCzterdziestce\u201d (niewielu mielczan ju\u017c tak m\u00f3wi), mie\u015bci si\u0119 pilnuj\u0105ca \u0142adu i bezpiecze\u0144stwa Komenda Powiatowa Policji. W ostatnim kwartale 2006 r. zako\u0144czono jej kolejny remont, w ramach kt\u00f3rego otrzyma\u0142a now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki. W latach 2014-2015, po przeprowadzonym remoncie, budynek nr 6 sta\u0142 si\u0119 siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 Starostwa Powiatowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0STANIS\u0141AW WYSPIA\u0143SKI (1869 \u2013 1907) to jeden z najwybitniejszych tw\u00f3rc\u00f3w M\u0142odej Polski; dramatopisarz, poeta, malarz i reformator teatru. Autor dramat\u00f3w, m.in.:\u00a0Warszawianka, Kl\u0105twa, Wesele, Wyzwolenie, Boles\u0142aw \u015amia\u0142y, Noc listopadowa i Akropolis.<\/em> Tw\u00f3rca polichromii i witra\u017cy w ko\u015bciele Franciszkan\u00f3w w Krakowie i projekt\u00f3w witra\u017cy do katedry wawelskiej oraz wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca polichromii w ko\u015bciele Mariackim w Krakowie. Malowa\u0142 pastelowe portrety os\u00f3b z najbli\u017cszego otoczenia. Uczestniczy\u0142 w reformatorskich dzia\u0142aniach krakowskiego Teatru Miejskiego (nowatorskie inscenizacje i scenografie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYST\u0118PEK URSZULA MARIA (z domu DURDA)<\/strong>, urodzona 11 IX 1963 r. w Durdach, powiat tarnobrzeski, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy z domu Sowa. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1981 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w wy\u017cszych zawodowych w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie (1984) zosta\u0142a zatrudniona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w \u0141awnicy ko\u0142o Mielca. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a nauczanie pocz\u0105tkowe na Wydziale Spo\u0142eczno-Pedagogicznym WSP w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra (1987), a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie logopedii w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1998). W 2002 r. przesz\u0142a na stanowisko logopedy w O\u015brodku Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczym Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Os\u00f3b z Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym \u2013 Ko\u0142o w Mielcu. Ponadto pracowa\u0142a jako neurologopeda w O\u015brodku Wczesnej Interwencji w Mielcu oraz \u00a0logopeda w Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu. W 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie oligofrenopedagogiki w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu, a w 2008 r. studia podyplomowe w zakresie neurologopedii na UMCS w Lublinie. Ponadto uczestniczy\u0142a w wielu szkoleniach specjalistycznych. Od 1 IV 2012 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora O\u015brodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYSYPISKA ODPAD\u00d3W KOMUNALNYCH<\/strong>, w dawnych czasach funkcjonowa\u0142y na obrze\u017cach miasta i przy \u00f3wczesnym niskim poziomie wiedzy sanitarnej nie by\u0142y dla w\u0142adz miejskich wi\u0119kszym problemem. Powszechn\u0105 praktyk\u0105 by\u0142o te\u017c zakopywanie \u015bmieci przez mieszka\u0144c\u00f3w w g\u0142\u0119bokich do\u0142ach na terenach poszczeg\u00f3lnych posesji. W okresie mi\u0119dzywojennym urz\u0105dzono wysypisko w dolinie Wis\u0142oki w pobli\u017cu ul. Hetma\u0144skiej. Funkcjonowa\u0142o ono tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej. Od marca 1945 r. miejscem wywozu \u015bmieci by\u0142 teren cegielni na dawnych gruntach Aschheima. W latach 50. i 60. odpady (g\u0142\u00f3wnie z WSK i innych zak\u0142ad\u00f3w pracy) wysypywano na teren tzw. \u201eMa\u0142ego Stawu\u201d nad Wis\u0142ok\u0105 (dzi\u015b m.in. teren firmy Reg \u2013 Benz). Od lat 70. czynne by\u0142o du\u017ce (2,5 ha) wysypisko \u015bmieci na terenie Smoczki. Wszechstronny rozw\u00f3j miasta i wzrost wymaga\u0144 sanitarnych spowodowa\u0142 gwa\u0142towne powi\u0119kszanie si\u0119 ilo\u015bci odpad\u00f3w i szybkie zape\u0142nienie si\u0119 tego sk\u0142adowiska. W rezultacie stara\u0144 samorz\u0105du miejskiego, mimo coraz wi\u0119kszych wymaga\u0144 z zakresu ochrony \u015brodowiska, w latach 90. wybudowano nowoczesne sk\u0142adowisko odpad\u00f3w komunalnych w lesie przy ul. Wolno\u015bci. Oddanie do u\u017cytku nast\u0105pi\u0142o 6 III 1997 r. Dla jego zarz\u0105dzania i utrzymywania utworzono Zak\u0142ad Utylizacji Odpad\u00f3w Komunalnych Sp. z o.o. w Mielcu. Sp\u00f3\u0142ce tej powierzono r\u00f3wnie\u017c utrzymywanie zrekultywowanego starego sk\u0142adowiska na terenie Smoczki. Po zape\u0142nieniu sk\u0142adowiska odpad\u00f3w komunalnych (z 1997 r.) i jego zamkni\u0119ciu, na podstawie ustale\u0144 w\u0142adz wojew\u00f3dztwa podkarpackiego i samorz\u0105du miasta Mielca zmieszane odpady komunalne s\u0105 odwo\u017cone do Zak\u0142adu Zagospodarowania Odpad\u00f3w Kozodrza k\/Ostrowa, a odpady BIO do Kompostowni b\u0119bnowej w Paszczynie k\/Brze\u017anicy. W Mielcu nie ma czynnego wysypiska odpad\u00f3w komunalnych. W pierwszym dwudziestoleciu XXI w. nieczynne wysypisko odpad\u00f3w komunalnych na terenie osiedla Smoczka systematycznie utylizowano i zasypywano ziemi\u0105. W ten spos\u00f3b powsta\u0142a niewielka g\u00f3rka, na kt\u00f3rej rozpocz\u0119to urz\u0105dzanie parku. Budowane s\u0105 alejki oraz nasadzane drzewa i krzewy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYSZY\u0143SKIEGO STEFANA KARDYNA\u0141A (ULICA)<\/strong>, jedna z najwa\u017cniejszych ulic miejskich na osiedlu Smoczka. Zosta\u0142a wytyczona w po\u0142owie lat 80., a patrona nadano jej 28 I 1987 r. Nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i cz\u0119\u015b\u0107 chodnik\u00f3w z p\u0142ytek po\u0142o\u017cono w czasie budowy w latach 1996\u20131999, a w 2006 r. wykonano parkingi i doko\u0144czono chodniki z kostki. Biegnie od ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy do ul. Wolno\u015bci, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami: W\u0142adys\u0142awa Warne\u0144czyka, Smoczka i \u015aw. Brata Alberta. Ma 950 m d\u0142ugo\u015bci. Po obu jej stronach wybudowano najwa\u017cniejsze obiekty: Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 11 im. Jana Paw\u0142a II, ko\u015bci\u00f3\u0142 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej i plebani\u0119 parafii pod tym samym wezwaniem oraz Dom Pomocy Spo\u0142ecznej. Tak\u017ce inne obiekty, m.in. lokal gastronomiczny Cafe Piano i blokI mieszkalnE przydaj\u0105 ulicy dodatkowego kolorytu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0Kardyna\u0142 STEFAN WYSZY\u0143SKI (1901-1981), profesor prawa kanonicznego i socjologii w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym we W\u0142oc\u0142awku od 1930 r., biskup lubelski od 1946 r., arcybiskup gnie\u017anie\u0144ski i warszawski, prymas Polski i przewodnicz\u0105cy Konferencji Episkopatu Polski od 1948 r., kardyna\u0142 od 1953 r. Przez ca\u0142y okres sprawowania funkcji prymasa konsekwentny i gorliwy obro\u0144ca chrze\u015bcija\u0144skiej to\u017csamo\u015bci narodu polskiego, a przy tym zwolennik rzeczowego uk\u0142adania stosunk\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a z w\u0142adzami pa\u0144stwowymi. Wi\u0119ziony w latach 1953\u20131956. W tym czasie opracowa\u0142 program Jasnog\u00f3rskie \u015aluby Narodu, wytyczaj\u0105cy kierunki i formy odnowy \u017cycia religijnego w Polsce. Jeden z inicjator\u00f3w m.in. or\u0119dzia biskup\u00f3w polskich do biskup\u00f3w niemieckich o pojednaniu obu narod\u00f3w, obchod\u00f3w Millenium chrztu Polski oraz organizacji nowych diecezji na polskich Ziemiach Zachodnich i P\u00f3\u0142nocnych. Uczestnik Soboru Watyka\u0144skiego II. Mediator w rozmowach NSZZ Solidarno\u015b\u0107 z w\u0142adzami pa\u0144stwowymi w latach 1980\u20131981. Mia\u0142 te\u017c znacz\u0105cy udzia\u0142 w przygotowaniu kardyna\u0142a Karola Wojty\u0142y, od 1978 r. papie\u017ca Jana Paw\u0142a II, do podj\u0119cia trudu kierowania Ko\u015bcio\u0142em katolickim. Autor licznych homilii, list\u00f3w pasterskich i prac naukowych, wydawanych drukiem od 1969 r. Ogrom zas\u0142ug dla Ko\u015bcio\u0142a katolickiego i Polski docenili rodacy, nadaj\u0105c Mu tytu\u0142 Prymasa Tysi\u0105clecia. Odznaczony po\u015bmiertnie Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYTW\u00d3RNIA APARATURY WTRYSKOWEJ SP. Z O.O.<\/strong>, firma utworzona 1 IV 1993 r. w ramach restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i wydzielona ze struktury przedsi\u0119biorstwa. Kontynuuje dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zak\u0142adu Aparatury Paliwowej, produkuj\u0105cego od 1965 r. aparatur\u0119 paliwow\u0105 opart\u0105 na licencji austriackiej firmy Friedmann&Meier. G\u0142\u00f3wnymi produktami WAW by\u0142y: aparatura wtryskowa do silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych o mocy 30-300 KM, stosowanych w autokarach, samochodach ci\u0119\u017carowych i dostawczych, traktorach oraz innych maszynach i urz\u0105dzeniach, pompy wtryskowe rz\u0119dowe 2-, 3-, 4-, 6- i 12-sekcyjne, zespo\u0142y, podzespo\u0142y i cz\u0119\u015bci zamienne, wtryskiwacze i rozpylacze wielootworowe do silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych, zespo\u0142y i cz\u0119\u015bci dla przemys\u0142u lotniczego, motoryzacyjnego i budownictwa. Wykonywane by\u0142y tak\u017ce us\u0142ugi w zakresie odlewnictwa ci\u015bnieniowego, precyzyjnego i kokilowego, obr\u00f3bki cieplnej i cieplno-chemicznej oraz remont\u00f3w pomp wtryskowych. Ponadto prowadzono szkolenia w zakresie obs\u0142ugi i regeneracji produkowanych pomp. WAW uzyska\u0142a certyfikaty jako\u015bci ISO 9001 i QS 9000 oraz czysto\u015bci proces\u00f3w produkcyjnych ISO 14001. Siedzib\u0105 firmy by\u0142 obiekt w p\u00f3\u0142nocno-wschodniej cz\u0119\u015bci SSE EURO-PARK MIELEC. S\u0105d Rejonowy w Tarnobrzegu V Wydzia\u0142 Gospodarczy Sekcja Upad\u0142o\u015bciowa postanowieniem z dnia 4 VIII 2011 r. og\u0142osi\u0142 upad\u0142o\u015b\u0107 obejmuj\u0105c\u0105 likwidacj\u0119 maj\u0105tku d\u0142u\u017cnika WAW Mielec Sp. z o.o. w Mielcu. 29 III 2012 r. wydano decyzj\u0119 w sprawie wyga\u015bni\u0119cia zezwolenia na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYTW\u00d3RNIA POJAZD\u00d3W MELEX \u201ePZL-MIELEC\u201d SP. Z O. O.<\/strong>, firma powsta\u0142a 1 IV 1993 r. w ramach restrukturyzacji Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. By\u0142a sukcesorem \u00a025-letniej tradycji produkcji pojazd\u00f3w elektrycznych w mieleckiej WSK. W latach 90. zajmowa\u0142a 4. miejsce na \u015bwiecie i 1. w Europie w wytwarzaniu pojazd\u00f3w golfowych. Produkowa\u0142a \u201eMelexy\u201d o nap\u0119dzie elektrycznym i spalinowym w wersjach: golfowej, pasa\u017cerskiej i baga\u017cowej o \u0142adowno\u015bci od 150 kg do 400 kg. Eksportowa\u0142a je do m.in. Argentyny, Australii, Austrii, Francji, Malezji, Niemiec, Szwecji, USA, Wielkiej Brytanii i W\u0142och oraz sprzedawa\u0142a na rynku krajowym. W pierwszych latach XXI w. prze\u017cywa\u0142a coraz wi\u0119ksze k\u0142opoty ekonomiczne. Pr\u00f3by restrukturyzacji nie przynios\u0142y poprawy i 6 II 2004 r. og\u0142oszono jej upad\u0142o\u015b\u0107. 31 VIII 2004 r. zosta\u0142a wykupiona przez Andrzeja i Dorot\u0119 Tyszkiewicz\u00f3w. By\u0142 to silny impuls do odrodzenia si\u0119 firmy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYTW\u00d3RNIA SILNIK\u00d3W \u201ePZL-MIELEC\u201d SP. Z O.O.<\/strong>, firma utworzona 1 IV 1993 r. w wyniku restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i wydzielona ze struktury przedsi\u0119biorstwa. Kontynuowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Wydzia\u0142u Silnikowego WSK prowadzon\u0105 od 1967 r., w ramach kt\u00f3rej produkowano silniki wysokopr\u0119\u017cne SW 0680 na licencji angielskiej firmy Leyland Motors Limited w kilkudziesi\u0119ciu wersjach i odmianach. Jej g\u0142\u00f3wnymi produktami by\u0142y silniki wysokopr\u0119\u017cne o mocy od 100 kW do 275 kW, spe\u0142niaj\u0105ce normy EURO 1 i EURO 2, silniki gazowe o mocy 136 kW, zespo\u0142y pr\u0105dotw\u00f3rcze o mocy 1,5 \u2013 700 KVA do sta\u0142ego lub awaryjnego zasilania w energi\u0119 elektryczn\u0105, zespo\u0142y pr\u0105dotw\u00f3rcze gazowe o mocy 100 kVA, elektrownie zapasowe o mocy 100-700 kVA, zespo\u0142y pompowe o wydajno\u015bci do 550 m\/h oraz ambulanse reanimacyjne Mielec-Diesel budowane na bazie samochodu Fiat lub Citroen. Remontowa\u0142a tak\u017ce silniki wysokopr\u0119\u017cne SW 680 i SWT 11. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 14 V 1997 r. Siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 firmy by\u0142a hala w zachodniej cz\u0119\u015bci SSE EURO-PARK MIELEC. W pierwszych latach XXI w. sytuacja finansowa firmy systematycznie si\u0119 pogarsza\u0142a. 24 I 2008 r. S\u0105d Rejonowy w Tarnobrzegu og\u0142osi\u0142 upad\u0142o\u015b\u0107 Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w \u201ePZL-Mielec\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYTW\u00d3RNIA SPRZ\u0118TU KOMUNIKACYJNEGO PZL-MIELEC<\/strong>, przedsi\u0119biorstwo pa\u0144stwowe funkcjonuj\u0105ce w latach 1937-1999, pod r\u00f3\u017cnymi nazwami i w r\u00f3\u017cnych formach organizacyjnych. Jego lokalizacja wynika\u0142a z koncepcji Centralnego Okr\u0119gu Przemys\u0142owego, maj\u0105cego doprowadzi\u0107 do rozwoju przemys\u0142owego zacofanych gospodarczo obszar\u00f3w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci Polski i umocni\u0107 obronno\u015b\u0107 kraju. Ulokowanie budowy fabryki samolot\u00f3w i lotniska na terenach wykupionych od wsi Cyranka, Chorzel\u00f3w i Trze\u015b\u0144 obok Mielca by\u0142o nieprzypadkowe i poprzedzone g\u0142\u0119bok\u0105 analiz\u0105 mocnych i s\u0142abych stron teren\u00f3w COP-u.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1937-1939<\/strong>\u00a0Na podstawie decyzji Komitetu do Spraw Uzbrojenia i Sprz\u0119tu (13 X 1936 r.) od 1 IX 1937 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 fabryki, wed\u0142ug projektu przygotowanego przez Biuro Kierownictwa Budowy. Inwestorami by\u0142y Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze w Warszawie i Lubelska Wytw\u00f3rnia Samolot\u00f3w. W 1938 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 lotniska, a pod koniec 1938 r. rozpocz\u0119to monta\u017c pierwszych obrabiarek w fabrycznej hali g\u0142\u00f3wnej. W 1939 r. oddawano do u\u017cytku kolejne obiekty. 2 III 1939 r. wpisano mieleck\u0105 fabryk\u0119 p\u0142atowc\u00f3w w S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Tarnowie jako samodzielny Oddzia\u0142 Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Warszawie. W maju 1939 r., po wykupie \u015bwiadectwa przemys\u0142owego, fabryka pod nazw\u0105 Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu rozpocz\u0119\u0142a monta\u017c samolot\u00f3w PZL P-37B \u0141o\u015b. Oficjalnego otwarcia fabryki dokona\u0142 13 VI 1939 r. prezydent RP prof. Ignacy Mo\u015bcicki. Oblot pierwszego wykonanego w Mielcu samolotu \u201e\u0141o\u015b\u201d odby\u0142 si\u0119 4 i 5 VII 1939 r. Do ko\u0144ca sierpnia tego roku wyprodukowano 4 sztuki, a w pierwszych dniach wrze\u015bnia \u2013 dalsze 3. (8 IX 1939 r. wojska hitlerowskie wkroczy\u0142y do Mielca.) R\u00f3wnocze\u015bnie z budow\u0105 fabryki budowano osiedle mieszkaniowe dla jej pracownik\u00f3w i w omawianym okresie oddano do u\u017cytku dwie wille i 16 blok\u00f3w mieszkalnych z 465 mieszkaniami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektor:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Krzyczkowski (XII 1937 r. – IX 1939 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Okupacja hitlerowska<\/strong>\u00a0(13 IX 1939 r. \u2013 5 VIII 1944 r.) \u2013 zob. has\u0142o Flugzeugwerk Mielec,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1944-1945<\/strong>\u00a06 VIII 1944 r. fabryka by\u0142a wolna, ale niemal doszcz\u0119tnie ograbiona z urz\u0105dze\u0144 i narz\u0119dzi. Dla zabezpieczenia przed dalsz\u0105 grabie\u017c\u0105 stra\u017c obj\u0119li \u017co\u0142nierze AK z oddzia\u0142u Jana Mazura (ps. \u201eStalowy\u201d). Wkr\u00f3tce fabryk\u0119 przej\u0119\u0142o wojsko radzieckie i pod jego zarz\u0105dem funkcjonowa\u0142a jako \u201eZak\u0142ad nr 007 w Mielcu\u201d do 22 VII 1945 r. Realizowano w\u00f3wczas r\u00f3\u017cne zlecenia wojskowe, najcz\u0119\u015bciej naprawy sprz\u0119tu bojowego i \u015brodk\u00f3w transportu. 23 VII 1945 r. radzieckie kierownictwo przekaza\u0142o zak\u0142ad polskim w\u0142adzom.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy:<\/strong>\u00a0Szeluchin, p\u0142k Siemionow, p.o. – Mikitiuk (imiona nieznane).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1945-1949<\/strong>\u00a0Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze Zak\u0142ad Nr 1 w Mielcu (nowa nazwa) realizowa\u0142y nadal zam\u00f3wienia dla wojska, w tym aluminiowy sprz\u0119t gospodarstwa domowego, kt\u00f3rego nadwy\u017cki sprzedawano ludno\u015bci cywilnej. W dziedzinie lotnictwa \u2013 poza remontowaniem starych samolot\u00f3w \u2013 rozpocz\u0119to produkcj\u0119 nowych. 15 XI 1945 r. odby\u0142 si\u0119 oblot pierwszego po wojnie samolotu szkolno-treningowego PZL-S-1 konstrukcji Eugeniusza Stankiewicza. Od 1946 r. produkowano samolot szkolno-treningowy \u201eSzpak\u201d (konstrukcja – Tadeusz So\u0142tyk), od 1947 r. \u2013 samolot szkolny CSS-11 (konstrukcja \u2013 CSS Warszawa), od 1948 r. – samolot CSS-13 (PO-2, \u201eKukuru\u017anik\u201d) na licencji radzieckiej, a w 1949 r. podj\u0119to produkcj\u0119 samolotu szkolnego \u201eJunak\u201d (konstrukcja \u2013 T. So\u0142tyk). Innymi produktami tego okresu by\u0142y: autobusy na podwoziach GMC Studebacker, samochody po\u017carnicze na importowanych podwoziach \u201eBedford\u201d, sanitarki w\u0142asnej konstrukcji na podwoziach z demobilu, cz\u0119\u015bci do polskich traktor\u00f3w \u201eUrsus\u201d oraz wagi sto\u0142owe i dziesi\u0119tne. Zmiana nazwy fabryki na \u201eWytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u2013 Przedsi\u0119biorstwo Pa\u0144stwowe Wyodr\u0119bnione, Zak\u0142ad Nr 1 w Mielcu\u201d w 1949 r. by\u0142o prze\u0142omowym momentem dla jej dalszej dzia\u0142alno\u015bci. Z roku na rok coraz wi\u0119ksz\u0105 rol\u0119 w zarz\u0105dzaniu przedsi\u0119biorstwem odgrywa\u0142y Komitet Zak\u0142adowy PZPR i Rada Zak\u0142adowa. Rozwija\u0142a si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji m\u0142odzie\u017cowych (zw\u0142aszcza ZMP) i organizacji spo\u0142ecznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1950-1960<\/strong>\u00a0W ramach realizacji 6-letniego Planu Rozwoju Gospodarczego mieleckie przedsi\u0119biorstwo zosta\u0142o ukierunkowane na produkcj\u0119 lotnicz\u0105 i wyroby dla potrzeb komunikacji, a tak\u017ce wykonywanie innych wa\u017cnych dla gospodarki narodowej produkt\u00f3w. Dla realizacji tych zada\u0144 wybudowano nowe hale produkcyjne i niezb\u0119dn\u0105 infrastruktur\u0119. W tym czasie produkowano my\u015bliwce przyd\u017awi\u0119kowe na licencji ZSRR: Lim-1 (MiG-15), Lim-2 (MiG-15bis), Lim-5 (MiG-117F) i Lim-5P (MiG-17PF), samoloty polskie: holownik szybowc\u00f3w PZL S-4 \u201eKania 2\u201d i \u201eKania 3\u201d, szkolno-treningowy PZL M-2, szkolny TS-8 \u201eBies\u201d z odmianami BII i BIII, szkolno-treningowy PZL M-4 i M-4P \u201eTarpan\u201d, a tak\u017ce szybowce IS-A \u201eSalamandra 49\u201d oraz PZL M-3 \u201ePliszka\u201d, M-3 \u201ePliszka 60\u201d i M-3A \u201ePliszka bis\u201d. W 1958 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 samolotu wielozadaniowego na licencji ZSRR An-2, kt\u00f3rego ilo\u015b\u0107 11 911 sztuk (odmiany: T, R, M, TD, TP, P, PD, G, PF, PR, RA) wykonanych w latach 1958-1987 by\u0142a jednym z rekord\u00f3w \u015bwiatowych w produkcji lotniczej. W latach 1956-1960 zbudowano pierwszy polski samoch\u00f3d ma\u0142olitra\u017cowy \u201eMikrus\u201d i wyprodukowano 1728 sztuk, ale dalsz\u0105 produkcj\u0119 przerwano z nakazu w\u0142adz centralnych. Od 1954 r. produkowano domowe szafki ch\u0142odnicze typu absorpcyjnego ALD-90, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce lod\u00f3wki spr\u0119\u017carkowe SLD-100. Dynamicznemu rozwojowi przedsi\u0119biorstwa i produkcji towarzyszy\u0142a rozbudowa osiedla fabrycznego wraz z pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0105. Zbudowano m.in. Zak\u0142adowy Dom Kultury i stadion FKS \u201eStal\u201d. Rozwini\u0119to dzia\u0142alno\u015b\u0107 FKS \u201eStal\u201d i Aeroklubu Mieleckiego. Rozpocz\u0119to wydawanie zak\u0142adowej gazety \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d i emitowanie audycji radiow\u0119z\u0142a zak\u0142adowego. W 1957 r. przekazano fabryczne osiedle mieszkaniowe w\u0142adzom miasta.*Lata 1961-1970 Lata 60. by\u0142y okresem dalszego rozwoju i unowocze\u015bniania przedsi\u0119biorstwa. Zmniejsza\u0142y si\u0119 z roku na rok zam\u00f3wienia na my\u015bliwce Lim, ale wprowadzono produkcj\u0119 nowego polskiego samolotu szkolno-treningowego TS-11 \u201eIskra\u201d i kolejnych odmian An-2. Rozwini\u0119to produkcj\u0119 urz\u0105dze\u0144 ch\u0142odniczych. Opr\u00f3cz dostarczania na rynek lod\u00f3wek podj\u0119to seryjn\u0105 produkcj\u0119 samochod\u00f3w-ch\u0142odni \u201e\u017bubr\u201d, najpierw bez agregat\u00f3w ch\u0142odniczych, a nast\u0119pnie z importowanymi agregatami. Od 1962 r. produkowano wagoniki g\u00f3rskich kolejek linowych na Kasprowy Wierch i Szyndzielni\u0119. W 1965 r. rozpocz\u0119to uruchamianie produkcji aparatury paliwowej i w kolejnych latach systematycznie j\u0105 rozwijano. W 1966 r. wyprodukowano pierwszy samoch\u00f3d transmisyjny dla potrzeb Telewizji Polskiej, a p\u00f3\u017aniej wykonano jeszcze 28 kolejnych sztuk, w tym kilkana\u015bcie dla telewizji kolorowej. Od 1967 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 silnik\u00f3w spalinowych wysokopr\u0119\u017cnych (SW-0680) na licencji angielskiej Leyland Motors Limited. Tak\u017ce w roku 1967 podj\u0119to produkcj\u0119 nowych samochod\u00f3w-ch\u0142odni na podwoziu \u201eStar\u201d MS-2,5. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 podstawow\u0105 realizowano specjalne zam\u00f3wienia, a zupe\u0142nie wyj\u0105tkowym tego przyk\u0142adem by\u0142o wykonanie w latach 1966-1967 metalowej (dural polerowany) elewacji gmachu \u2013 siedziby Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG) w Moskwie. Wa\u017cn\u0105 decyzj\u0105 dla dalszego rozwoju przedsi\u0119biorstwa by\u0142o utworzenie w 1969 r. w\u0142asnego Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego, skupiaj\u0105cego kadr\u0119 in\u017cynieryjno-techniczn\u0105, w celu prowadzenia prac naukowo-badawczych i wdro\u017ceniowych, a zw\u0142aszcza opracowywania nowych konstrukcji. Funkcjonowanie WSK Mielec i liczne osi\u0105gni\u0119cia w dziedzinach produkcji, ekonomii, wynalazczo\u015bci i \u017cycia spo\u0142ecznego wysoko oceniano w r\u00f3\u017cnego rodzaju wsp\u00f3\u0142zawodnictwie og\u00f3lnopolskim. Przez szereg lat przodowano w\u015br\u00f3d przedsi\u0119biorstw podleg\u0142ych Ministerstwu Przemys\u0142u Maszynowego, a w I Og\u00f3lnopolskim Konkursie Dobrej Roboty (DO-RO) w 1969 r. mielecka WSK zdoby\u0142a I miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1971-1981<\/strong>\u00a0W tym okresie przedsi\u0119biorstwo nadal si\u0119 rozwija\u0142o. Wprowadzono nowy system ekonomiczno-finansowy, m.in. uzale\u017cniaj\u0105c wynagrodzenia pracownik\u00f3w od wynik\u00f3w ekonomicznych. W 1973 r. mieleck\u0105 fabryk\u0119 w\u0142\u0105czono w sk\u0142ad Wielkiej Organizacji Gospodarczej (WOG) PZL, b\u0119d\u0105cej grup\u0105 przedsi\u0119biorstw o tej samej bran\u017cy. Nadal pierwszoplanow\u0105 pozostawa\u0142a produkcja lotnicza, w ramach kt\u00f3rej m.in. wprowadzono kolejne wersje An-2 i TS-11 \u201eIskra\u201d. Na podstawie porozumienia Polska-ZSRR w 1971 r. rozpocz\u0119to prace nad konstrukcj\u0105 nowego samolotu du\u017cego ud\u017awigu z nap\u0119dem odrzutowym \u2013 M-15, a w 1974 r. odby\u0142 si\u0119 jego pierwszy oblot. Od 1974 r. produkowano r\u00f3\u017cne wersje samolotu rolniczo-ga\u015bniczego M-18 \u201eDromader\u201d, od 1977 r. \u2013 samolot dyspozycyjny M-20 \u201eMewa\u201d, a od 1978 r. \u2013 samolot pasa\u017cerski An-28. W 1980 r. rozpocz\u0119to prace nad nowym samolotem szkolno-bojowym \u201eIryda\u201d. Kontynuowano produkcj\u0119 samochod\u00f3w r\u00f3\u017cnego przeznaczenia, silnik\u00f3w, pomp wtryskowych oraz niemal wszystkich, poza lod\u00f3wkami, innych wyrob\u00f3w. Nowo\u015bci\u0105 na skal\u0119 \u015bwiatow\u0105 by\u0142o wyprodukowanie pojazdu elektrycznego w wersji w\u00f3zka golfowego, kt\u00f3rego konstrukcja zosta\u0142a opracowana w Mielcu. Jego walory ekologiczne i terenowe zosta\u0142y szybko docenione i ju\u017c w 1971 r. rozpocz\u0119to eksport do USA, a w nast\u0119pnych latach kr\u0105g odbiorc\u00f3w systematycznie si\u0119 powi\u0119ksza\u0142. Rozwijano produkcj\u0119 silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych (moc od 200 do 300 KM) i aparatury wtryskowej, wprowadzaj\u0105c nowe typy i wersje. Kontynuowano produkcj\u0119 samochod\u00f3w ch\u0142odni, a od 1975 r. budowano komplety naczep ch\u0142odniczych o \u0142adowno\u015bci 16 ton. Nowym produktem \u2013 skonstruowanym w Mielcu \u2013 by\u0142 wieloczynno\u015bciowy przyrz\u0105d do treningu sportowego \u201eAtlas\u201d, wytwarzany od 1972 r. Na podstawie specjalnego porozumienia rz\u0105d\u00f3w PRL i ZSRR o wsp\u00f3\u0142pracy kooperacyjnej w ramach przemys\u0142u lotniczego, w latach 1976-1977 rozpocz\u0119to produkcj\u0119 niekt\u00f3rych cz\u0119\u015bci do radzieckiego samolotu pasa\u017cerskiego I\u0141-86. W celu usprawnienia funkcjonowania przedsi\u0119biorstwa w 1972 r. Zak\u0142ad Do\u015bwiadczalny przekszta\u0142cono na O\u015brodek Badawczo-Rozwojowy Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK), 18 XI 1977 r. wyodr\u0119bniono ze struktury WSK trzy zak\u0142ady produkcyjne: Zak\u0142ad Produkcji Lotniczej (ZL-15), Zak\u0142ad Produkcji Silnikowej (ZS-11) i Zak\u0142ad Produkcji Aparatury Wtryskowej (ZA-12), a w 1978 r. utworzono Zak\u0142ad Produkcji Pomocy Fabrykacyjnych. Lata 70. by\u0142y okresem ekspansji eksportowej WSK Mielec, kt\u00f3rego wyroby prezentowano m.in. na mi\u0119dzynarodowych wystawach w Pary\u017cu i Hanowerze. Wzros\u0142a ilo\u015b\u0107 zam\u00f3wie\u0144 z zagranicy i zwi\u0119kszy\u0142y si\u0119 wp\u0142ywy dewizowe. Doceniaj\u0105c osi\u0105gni\u0119cia WSK Mielec, wizytowali j\u0105 m.in. Edward Gierek \u2013 I sekretarz KC PZPR, prezes Rady Ministr\u00f3w ZSRR \u2013 Aleksiej Kosygin i premier Rz\u0105du PRL \u2013 Piotr Jaroszewicz. Wyrazem uznania by\u0142o przyznanie mieleckiemu przedsi\u0119biorstwu Nagrody I stopnia i tytu\u0142u \u201eZak\u0142adu Dobrej Roboty\u201d w V Og\u00f3lnopolskim Konkursie Dobrej Roboty za wyniki w latach 1978-1979. R\u00f3wnocze\u015bnie jednak gwa\u0142townie pogarszaj\u0105ca si\u0119 sytuacja spo\u0142eczno-ekonomiczna kraju, widoczna na co dzie\u0144 w coraz gorszym zaopatrzeniu w towary wszelkiego rodzaju, powodowa\u0142a niepokoje w\u015br\u00f3d pracownik\u00f3w. 30 VI 1980 r. cz\u0119\u015b\u0107 za\u0142ogi, g\u0142\u00f3wnie pracownicy Zak\u0142adu Produkcji Lotniczej i Zak\u0142adu Produkcji Aparatury Wtryskowej, rozpocz\u0119\u0142a strajk na tle ekonomicznym, w tym czasie jeden z pierwszych w kraju. (P\u00f3\u017aniej wybuch\u0142y strajki w Lubelskiem i na Wybrze\u017cu.) Zako\u0144czono go przyznaniem podwy\u017cek dla strajkuj\u0105cych. 4 IX ponownie wybuch\u0142 strajk, ju\u017c o wi\u0119kszej sile i na tle ekonomiczno-spo\u0142ecznym. Trwa\u0142 do 8 IX, kiedy to podpisano porozumienie Mi\u0119dzyzak\u0142adowego Komitetu Strajkowego z Kierownictwem Administracyjnym i Politycznym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, ale jego realizacja napotyka\u0142a na liczne przeszkody. Stosunki pomi\u0119dzy powsta\u0142ym NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d a kierownictwem przedsi\u0119biorstwa pogarsza\u0142y si\u0119. Trudno\u015bci w zaopatrzeniu wp\u0142ywa\u0142y na zak\u0142\u00f3cenia w funkcjonowaniu przedsi\u0119biorstwa, m.in. od 24 XII 1980 r. do 5 I 1981 r. wprowadzono przerw\u0119 w pracy w zwi\u0105zku z niesystematycznymi dostawami w\u0119gla. Sukcesami by\u0142y natomiast uzyskane dla samolotu PZL M-18 Dromader certyfikaty: USA, kanadyjski i francuski. Wprowadzenie stanu wojennego (13 XII 1981 r.) spowodowa\u0142o obj\u0119cie mieleckiej WSK militaryzacj\u0105. Internowano kilku dzia\u0142aczy NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Zawieszono dzia\u0142alno\u015b\u0107 zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych, samorz\u0105du pracowniczego i organizacji spo\u0142ecznych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1982-1989<\/strong>\u00a0G\u0142\u0119boki kryzys spo\u0142eczno-gospodarczy kraju nadal dotkliwie odbija\u0142 si\u0119 na dzia\u0142alno\u015bci przedsi\u0119biorstwa, a polityczna izolacja Polski w zwi\u0105zku z wprowadzeniem stanu wojennego niekorzystnie wp\u0142ywa\u0142a na rozw\u00f3j eksportu mieleckich wyrob\u00f3w. W celu poprawienia sytuacji ekonomicznej, zgodnie z wytycznymi w\u0142adz centralnych, w styczniu 1982 r. wprowadzono nowy system ekonomiczny 3xS, czyli: samodzielno\u015b\u0107 \u2013 samorz\u0105dno\u015b\u0107 – samofinansowanie. Kontynuowano produkcj\u0119 samolot\u00f3w: \u201eIskra\u201d, \u201eIryda\u201d, An-2, An-28, \u201eDromader\u201d i \u201eMewa\u201d oraz rozpocz\u0119to prace nad samolotem szkolno-treningowym \u201eIskierka\u201d (1982). Produkowano nadal silniki, aparatur\u0119 wtryskow\u0105 i pojazdy elektryczne \u201eMelex\u201d. Rozwijano baz\u0119 wypoczynkowo-rekreacyjn\u0105, oddaj\u0105c do u\u017cytku m.in. dom sanatoryjny \u201eMielec\u201d w Krynicy i odrestaurowany zamek w Przec\u0142awiu. Mimo podejmowanych wysi\u0142k\u00f3w kierownictwa WSK, samorz\u0105du pracowniczego i aktyw\u00f3w organizacji spo\u0142ecznych (zalegalizowano je na powr\u00f3t w latach 1982-1983, z wyj\u0105tkiem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d) nie uda\u0142o si\u0119 w latach 80. doprowadzi\u0107 do konsolidacji 21-tysi\u0119cznej za\u0142ogi i stabilizacji \u017cycia spo\u0142eczno-politycznego. Rygorystyczne przepisy stanu wojennego nie powstrzyma\u0142y pracownik\u00f3w OBR SK i niekt\u00f3rych wydzia\u0142\u00f3w produkcyjnych od og\u0142oszenia 13 V 1982 r. strajku popieraj\u0105cego og\u00f3lnopolsk\u0105 akcj\u0119 protestacyjn\u0105. W wyniku dochodzenia wiele os\u00f3b zosta\u0142o zwolnionych z pracy w trybie natychmiastowym, a nast\u0119pnie wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich przyj\u0119to na powr\u00f3t, ale na innych warunkach. W kolejnych latach 80. nie by\u0142o ju\u017c takich akcji, ale utrzymywa\u0142 si\u0119 stan napi\u0119cia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1989-1999<\/strong>\u00a0Przemiany ustrojowe w Polsce po 1989 r. niekorzystnie wp\u0142yn\u0119\u0142y na funkcjonowanie takich wielkich przedsi\u0119biorstw pa\u0144stwowych jak WSK Mielec, kt\u00f3rego wi\u0119kszo\u015b\u0107 produkcji zwi\u0105zana by\u0142a porozumieniami z ZSRR. Nowe si\u0142y polityczne w Polsce, d\u0105\u017c\u0105c do uniezale\u017cnienia si\u0119 od dominacji ZSRR, doprowadzi\u0142y do zerwania lub os\u0142abienia wi\u0119kszo\u015bci kontakt\u00f3w gospodarczych z tym pa\u0144stwem i innymi tzw. krajami demokracji ludowej. Odwo\u0142ano ze stanowiska d\u0142ugoletniego dyrektora naczelnego Tadeusza Ryczaja i wielu dotychczasowych d\u0142ugoletnich cz\u0142onk\u00f3w kierownictwa przedsi\u0119biorstwa. Ich kolejni nast\u0119pcy, mimo wielu podejmowanych dzia\u0142a\u0144, nie byli w stanie dostosowa\u0107 WSK i poszczeg\u00f3lnych zak\u0142ad\u00f3w do nowych uwarunkowa\u0144 rynkowych i politycznych. Spada\u0142o zapotrzebowanie na mieleckie samoloty i inne produkty, kt\u00f3re nadal wytwarzano. Szczeg\u00f3lnie wiele trudno\u015bci napotyka\u0142a produkcja samolotu \u201eIryda\u201d. Nie przynios\u0142a spodziewanych efekt\u00f3w kooperacja z firmami zachodnioeuropejskimi: Aerospatiale-Socata (Francja), Alenia (W\u0142ochy) i Stemme (Niemcy) w dziedzinie produkcji lotniczej. Sytuacj\u0119 ratowano poprzez zwolnienia grupowe. Ilo\u015b\u0107 pracownik\u00f3w wynosi\u0142a w latach: 1989 \u2013 19 576, 1990 \u2013 17 918, 1991 \u2013 14 839, 1992 \u2013 11 838, 1993 \u2013 7380. (W Mielcu bezrobocie przekroczy\u0142o w\u00f3wczas 20%). Zredukowano do minimum wydatki zwi\u0105zane z utrzymywaniem obiekt\u00f3w kulturalnych, sportowych i socjalnych, sprzedaj\u0105c je innym firmom lub przekazuj\u0105c w u\u017cytkowanie samorz\u0105dowym w\u0142adzom miasta. W kwietniu 1993 r. rozpocz\u0119to restrukturyzacj\u0119 WSK, wydzielaj\u0105c z jego struktury dawne zak\u0142ady i przekszta\u0142caj\u0105c je w samodzielne podmioty gospodarcze \u2013 sp\u00f3\u0142ki z ograniczon\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105, a 1 VI 1994 r. przekszta\u0142cono przedsi\u0119biorstwo w Jednoosobow\u0105 Sp\u00f3\u0142k\u0119 Skarbu Pa\u0144stwa. Po utworzeniu SSE EURO-PARK Mielec (5 IX 1995 r.) przekazano Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Warszawie Odzia\u0142 w Mielcu zb\u0119dny maj\u0105tek WSK (grunty, obiekty) na cele SSE. Mimo tych wielu istotnych zmian kondycja WSK \u201ePZL-Mielec\u201d SA pogarsza\u0142a si\u0119, a 31 V 1999 r. og\u0142oszono jego upad\u0142o\u015b\u0107.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy naczelni (1937-1991):<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Krzyczkowski (1937-1939), Zdzis\u0142aw Winecki (1945-1946), Eugeniusz \u017byczkowski (1946-1947), Marian Suszycki (1947-1950), Wiktor Michalski (1950), Walenty Andrzejewski (1950-1952), Ludwik Kajzar (1952), Ryszard Kahl (1952-1953), Mieczys\u0142aw Gronek (1953-1962), Witold Rycerski (1962-1966), Tadeusz Ryczaj (1966-1989), Jan Mieczys\u0142aw Szyma\u0144ski (1989-1991).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zarz\u0105dcy komisaryczni:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw \u017bmuda (1991-1993), Wies\u0142aw Pastu\u0142a (1993-1994).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi Zarz\u0105du:<\/strong>\u00a0Wies\u0142aw Pastu\u0142a (1994-1998), Ryszard Grochowski (1998-1999).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Archiwum dokument\u00f3w pracowniczych WSK, na podstawie przetargu wygranego przez firm\u0119 Temida Cessio w Rzeszowie, zosta\u0142o przeniesione z Mielca do pomieszcze\u0144 firmy w Rzeszowie. Z powodu niew\u0142a\u015bciwego prowadzenia archiwum przez rzeszowsk\u0105 firm\u0119, dokumentacj\u0119 przej\u0119\u0142o w 2010 r. Archiwum Pa\u0144stwowe Dokumentacji Osobowej i P\u0142acowej w Milan\u00f3wku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

WYTW\u00d3RNIA ZESPO\u0141\u00d3W KOOPERACYJNYCH \u201ePZL-MIELEC\u201d SP. Z O.O.<\/strong>, zosta\u0142a utworzona 1 X 1994 r. w celu realizowania kontraktu WSK Mielec z ameryka\u0144sk\u0105 firm\u0105 lotnicz\u0105 The Boeing Company na produkcj\u0119 drzwi pasa\u017cerskich do samolotu Boeing 757. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 9 V 1996 r. Prezesem zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142ki od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci by\u0142 Bogdan Ba\u0144ko. 10 II 2006 r. wydano decyzj\u0119 w sprawie wyga\u015bni\u0119cia zezwolenia na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYWROCKI TADEUSZ KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 12 VIII 1948 r. w Rzeszowie, syn Franciszka i Marii z Dobrowolskich. Uko\u0144czy\u0142 \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 w Rzeszowie (1969), Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Mielcu i studia na Wydziale Instrumentalnym (Sekcja Pedagogiki Instrumentalnej, w zakresie gry na puzonie) Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Muzycznej w Krakowie, uzyskuj\u0105c w 1977 r. tytu\u0142 magistra sztuki. Karier\u0119 muzyczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako cz\u0142onek rzeszowskiego zespo\u0142u \u201eRyba\u0142ci\u201d (z Antonim Kopffem) w latach 1966\u20131969. Od 1966 r. do 1967 r. by\u0142 etatowym cz\u0142onkiem zespo\u0142u muzycznego Estrady Rzeszowskiej, a od 1969 r. do 1979 r. jako muzyk kontraktowy Estrady wyst\u0119powa\u0142 z czo\u0142\u00f3wk\u0105 polskich piosenkarzy, m.in.: Ann\u0105 German, Ann\u0105 Jantar, Regin\u0105 Pisarek, duetem Danuta Rinn – Bogdan Czy\u017cewski, Januszem Gniatkowskim, Jackiem Lechem i Edwardem Hulewiczem oraz zespo\u0142em wokalnym \u201ePartita. W latach 1967\u20131969 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, graj\u0105c w Orkiestrze Garnizonu Rzeszowskiego. W 1969 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i do 1972 r. pracowa\u0142 w ZDK WSK jako instruktor muzyczny, akompaniator oraz cz\u0142onek zespo\u0142\u00f3w: orkiestry i kapeli (instrumentalista i solista) ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, Big \u2013 Bandu Leopolda Koz\u0142owskiego, zespo\u0142u jazzu tradycyjnego i orkiestry odeonowej, a ponadto akompaniowa\u0142 sekcji gimnastyki artystycznej FKS \u201eStal\u201d Mielec. Od roku szkolnego 1972\/1973 podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w klasach puzonu i fortepianu w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu, a po jej przekszta\u0142ceniu w PSM I i II stopnia (1990) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora tej plac\u00f3wki (1990\u20131996). Przygotowywa\u0142 zespo\u0142y i uczni\u00f3w PSM do konkurs\u00f3w i przegl\u0105d\u00f3w, uzyskuj\u0105c szereg sukces\u00f3w, m.in. I miejsce zespo\u0142u wokalno\u2013instrumentalnego w Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w PSM w Elbl\u0105gu (1980) oraz czo\u0142owe miejsca puzonist\u00f3w w XVII, XXI i XXIII Og\u00f3lnopolskim Konkursie M\u0142odego Muzyka w Szczecinku. W 1980 r. otrzyma\u0142 instruktorsk\u0105 kategori\u0119 \u201eS\u201d, a w 1986 r. II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie nauczania gry na puzonie. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1996 r. Poza PSM pracowa\u0142 w innych plac\u00f3wkach kultury, m.in. w ODK MSM w Mielcu i GOK Wojs\u0142aw oraz SOKiS Chorzel\u00f3w, gdzie pracuje nadal. W 1972 r. za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 wokalny \u201eLimbus Fatuorum\u201d, kt\u00f3ry wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142 w Wojew\u00f3dzkich Gie\u0142dach Piosenki i Wojew\u00f3dzkich Eliminacjach Piosenki Radzieckiej w Rzeszowie. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem ZPiT \u201eWojs\u0142awianie\u201d przy MOK Mielec oraz ZPiT \u201eChorzelowianie\u201d przy SOKiS w Chorzelowie. Od 1986 r. przygotowuje opraw\u0119 muzyczn\u0105 Gminnych Do\u017cynek w Gminie Mielec. Przygotowuje dzieci i m\u0142odzie\u017c (z powodzeniem) do konkurs\u00f3w lokalnych, wojew\u00f3dzkich i og\u00f3lnopolskich, m.in. \u201ePoeci i Pisarze Dzieciom\u201d. Ponadto w latach 80. prowadzi\u0142 zaj\u0119cia umuzykalniaj\u0105ce w mieleckich przedszkolach. W 1972 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 Festiwalu Piosenki Przedszkolnej (odbywaj\u0105cego si\u0119 nadal) w ODK MSM w Mielcu i akompaniatorem wyst\u0119puj\u0105cych dzieci. Od wielu lat pisze wiersze oraz komponuje muzyk\u0119 i aran\u017cuje utwory, g\u0142\u00f3wnie dla prowadzonych zespo\u0142\u00f3w. Wyda\u0142:\u00a0Sto piosenek dla dzieci (Mielec, 1999), p\u0142yt\u0119 CD O jesieni, jesieni (Mielec, 2001), 100 piosenek dla dzieci \u2013 muzyczny kalendarz przedszkolaka (Warszawa 2006), Muzyka kameralna puzonowa, Staropolskie kol\u0119dowanie (Jase\u0142ka w czterech ods\u0142onach) i Polskie kol\u0119dy i pastora\u0142ki w opracowaniu na kwartet puzonowy (Warszawa, 2007)<\/em>\u00a0oraz przygotowa\u0142 do druku:\u00a0Opracowanie utwor\u00f3w znanych kompozytor\u00f3w na kameralne zespo\u0142y puzonowe, Pie\u015bni i piosenki na r\u00f3\u017cne okazje, Wiersze na ka\u017cd\u0105 okazj\u0119, Wiersze dla przedszkolak\u00f3w, Poezja \u015bpiewana, Piosenki i przy\u015bpiewki ludowe oraz pie\u015bni okoliczno\u015bciowe, Teksty piosenek i przy\u015bpiewek ludowych oraz pie\u015bni okoliczno\u015bciowych, Melodie piosenek i przy\u015bpiewek ludowych oraz pie\u015bni okoliczno\u015bciowych, Kram z piosenkami. Widowisko s\u0142owno-muzyczne jednoaktowe oraz Takie sobie \u015bpiewanie czyli wielki konkurs piosenki. Widowisko s\u0142owno-muzyczne jednoaktowe (prezentowane ju\u017c na scenie)<\/em>. Niekt\u00f3re teksty prezentowano na \u0142amach gazet lokalnych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 Indywidualn\u0105 Dyrektora Centralnego O\u015brodka Pedagogicznego Szkolnictwa Artystycznego I stopnia i II stopnia za szczeg\u00f3lny wk\u0142ad w rozw\u00f3j edukacji artystycznej w Polsce, Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d. Po 2007 r. skomponowa\u0142 szereg pie\u015bni i piosenek, w tym: pie\u015b\u0144\u00a0Matko Bo\u017ca Nieustaj\u0105cej Pomocy<\/em>\u00a0(dla parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu),\u00a0hymn dla Przedszkola \u00a0Miejskiego nr 9 w Mielcu W krainie ba\u015bni, Nasz Mielec<\/em>\u00a0(dla Mieleckiej Kapeli Podw\u00f3rkowej),\u00a010 pie\u015bni do s\u0142\u00f3w Czes\u0142awa Mi\u0142osza<\/em>\u00a0oraz trzy programy o \u017cyciu:\u00a0Co to jest \u017cycie, Kochamy \u017cycie i Samo \u017cycie.<\/em>\u00a0Przygotowa\u0142 i wyda\u0142 wsp\u00f3lnie z Samorz\u0105dowym O\u015brodkiem Kultury i Sportu Gminy Mielec w Chorzelowie 4 p\u0142yty autorskie:\u00a0Roz\u015bpiewany Chorzel\u00f3w, Piosenki dla dzieci, Muzyka do wierszy Czes\u0142awa Mi\u0142osza i Limbus Fatuorum.<\/em>\u00a0Przygotowa\u0142 do nagrania:\u00a0p\u0142yt\u0119 autorsk\u0105 Kameralna muzyka puzonowa i zbi\u00f3r piosenek (w\u0142asne teksty i melodie) Piosenki dla mamy oraz zbi\u00f3r r\u00f3\u017cnych kompozycji Bajkowe piosenki.<\/em>\u00a0Uczestniczy\u0142 z zespo\u0142ami we wszystkich edycjach Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy, najpierw w Mielcu, a potem w Chorzelowie. Z okazji 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. zosta\u0142 uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony tak\u017ce presti\u017cow\u0105 nagrod\u0105 mieleck\u0105 \u201eAlbertus\u201d. W 2017 r. wyda\u0142 p\u0142yty autorskie (muzyka, s\u0142owa, akompaniament):\u00a0W choinkowym blasku<\/em>\u00a0i\u00a0Muzyczne ABC.\u00a0<\/em>W 2018 r. przygotowa\u0142 do wydania kolejn\u0105 p\u0142yt\u0119 autorsk\u0105:\u00a0Moja poezja. <\/em>W 2025 r. otrzyma\u0142 Medal KEN.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYZGA ANDRZEJ PIOTR,<\/strong>\u00a0urodzony 15 VII 1976 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Danuty z domu Gu\u0142a. Absolwent Technikum Mechanicznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) z matur\u0105 w 1996 r. Studia w zakresie pedagogiki i wychowania obronnego na Wydziale Pedagogicznym Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2001 r. z tytu\u0142em magistra pedagogiki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 2002 r. w Zak\u0142adzie Produkcyjnym \u201eKamax\u201d SA. w Mielcu jako operator linii produkcyjnej. W 2005 r. przeszed\u0142 do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu i jako nauczyciel pracuje tam do dzi\u015b. Pocz\u0105tkowo uczy\u0142 przysposobienia obronnego oraz organizacji bezpiecze\u0144stwa i higieny pracy, a nast\u0119pnie m.in.: edukacji dla bezpiecze\u0144stwa, podstaw ratownictwa medycznego i ratownictwa medycznego. Prowadzi te\u017c zaj\u0119cia rewalidacyjne dla uczni\u00f3w z autyzmem i zespo\u0142em Aspergera. Ponadto okresowo uczy\u0142 przysposobienia obronnego w innych mieleckich szko\u0142ach \u015brednich. Przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 inspektora ds. BHP w ZST, a od 2014 r. pe\u0142ni obowi\u0105zki spo\u0142ecznego inspektora pracy w ZST. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142: kurs na stopie\u0144 instruktora ratownictwa drogowego PZM w Krajowym Centrum Szkolenia Ratownik\u00f3w Drogowych PZM w Miedzianej G\u00f3rze ko\u0142o Kielc (2006 r.) z uprawnieniami ratownika drogowego PZM oraz instruktora ratownictwa drogowego PZM, studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem i higien\u0105 pracy oraz ochrony \u015brodowiska na Wydziale Zarz\u0105dzania i Turystyki\u00a0 Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Tarnowie (2008 r.), a tak\u017ce studia podyplomowe w zakresie edukacji i rewalidacji os\u00f3b z autyzmem i zespo\u0142em Aspergera w Wy\u017cszej Szkole Zarz\u0105dzania i Administracji w Zamo\u015bciu (2019 r.). Misj\u0105 swojej dzia\u0142alno\u015bci zawodowej i spo\u0142ecznej uczyni\u0142 edukowanie spo\u0142ecze\u0144stwa w zakresie udzielania pierwszej pomocy poszkodowanym w r\u00f3\u017cnych wypadkach. Realizowa\u0142 j\u0105 poprzez prowadzenie szkole\u0144 i kurs\u00f3w w szko\u0142ach i r\u00f3\u017cnych mieleckich instytucjach, a zw\u0142aszcza w ramach spo\u0142ecznej dzia\u0142alno\u015bci w Polskim Zwi\u0105zku Motorowym i Automobilklubie Mieleckim, kt\u00f3rych jest cz\u0142onkiem. Wielokrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w zawodach przedmedycznego ratownictwa drogowego PZM i zajmowa\u0142 czo\u0142owe lokaty. Najwa\u017cniejsze sukcesy: *2009 r. (Boguchwa\u0142a) \u2013 z Krzysztofem Soboniem \u2013 wicemistrzostwo Podkarpacia\u00a0 w ratownictwie drogowym PZM; *2011 r. (Rzesz\u00f3w) \u2013 z Krzysztofem Soboniem \u2013 wicemistrzostwo Podkarpacia w ratownictwie drogowym PZM; *2015 r. \u2013 Krzysztofem Czerwcem \u2013 mistrzostwo Podkarpacia w ratownictwie drogowym PZM; *2019 r. (Pozna\u0144) \u2013 z Mateuszem Machnikiem \u2013 mistrzostwo Polski ratownik\u00f3w drogowych PZM w klasyfikacji generalnej dru\u017cyn; z Mateuszem Machnikiem, Weronik\u0105 Czerwi\u0144sk\u0105 i Karolin\u0105 Sadlej-Zdun (Automobilklub Mielecki) \u2013 mistrzostwo Polski PZM w klasyfikacji klubowej i jako reprezentacja Okr\u0119gu Rzeszowskiego PZM \u2013 mistrzostwo Polski w klasyfikacji okr\u0119g\u00f3w. Tak\u017ce przygotowywane przez niego zespo\u0142y z Automobilklubu Mieleckiego regularnie zajmowa\u0142y wysokie miejsca w zawodach przedmedycznego ratownictwa drogowego PZM na szczeblach wojew\u00f3dzkim i og\u00f3lnopolskim, m.in. kilkakrotnie zdobywa\u0142y tytu\u0142y mistrz\u00f3w i wicemistrz\u00f3w Polski PZM. Wielokrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w organizacji imprez o charakterze ratowniczym oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 s\u0119dziego g\u0142\u00f3wnego imprez lokalnych. Od 2016 r. jest organizatorem powiatowego szkolnego konkursu pierwszej pomocy przedmedycznej. Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia edukacyjne i wychowawcze zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Edukacji Narodowej, Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 PZM, nagrodami Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty i Prezydenta Miasta Mielca oraz tytu\u0142em \u201ePozytywny Mielczanin 2017\u201d w kategorii \u201eSpo\u0142ecznik\u201d portalu hej.mielec.\u00a0<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"WYZGA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 1 III 1937 r. w Woli Wadowskiej, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Anieli z domu Kozio\u0142. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne Wydzia\u0142 Zaoczny w Mielcu (1964) i Pa\u0144stwow\u0105 \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 w Rzeszowie w zakresie gry na fagocie (1966). W latach 1962\u20131966 pracowa\u0142 w Zak\u0142adowym Domu Kultury ZZ Metalowc\u00f3w w Mielcu jako muzyk i instruktor muzyczny, a w roku szkolnym 1966\/1967 by\u0142 nauczycielem gry na akordeonie w Pa\u0144stwowym Ognisku Muzycznym w Mielcu. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 II stopnia w Krakowie w zakresie gry na akordeonie. Studiowa\u0142 na Wydziale Instrumentalnym (specjalno\u015b\u0107: gra na fagocie) Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Muzycznej w Krakowie – uzyska\u0142 dyplom z wynikiem bardzo dobrym z wyr\u00f3\u017cnieniem oraz tytu\u0142 magistra sztuki. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Podyplomowe Studium Dyrygenckie (specjalno\u015b\u0107: dyrygentura symfoniczno-operowa) w PWSM w Krakowie (1974). Od 1 X 1970 r. do 31 VIII 1973 r. pracowa\u0142 jako artysta muzyk fagocista w Pa\u0144stwowej Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i 1 IX 1973 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia. Uczy\u0142 gry na akordeonie i fagocie oraz przedmiot\u00f3w: zesp\u00f3\u0142 i orkiestra. W latach 1979\u20131986 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora, a od 1988 r. do 1989 r. dyrektora PSM I stopnia. W zwi\u0105zku z utworzeniem od roku szkolnego 1989\/1990 II stopnia zosta\u0142 mianowany dyrektorem PSM I i II st. w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 31 VIII 2001 r. Uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. 1 IX 2001 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 i r\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel PSM w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 inspiratorem powstania w 1997 r. Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego i od pocz\u0105tku do 12 IX 2019 r. by\u0142 jego prezesem. Za\u0142o\u017cy\u0142 Mieleck\u0105 Orkiestr\u0119 Kameraln\u0105 i by\u0142 jej dyrygentem do 2017 r. Z zespo\u0142em tym przygotowa\u0142 i wykona\u0142 ponad 100 koncert\u00f3w muzyki klasycznej i audycji umuzykalniaj\u0105cych dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz dwukrotnie Nagrod\u0105 II stopnia Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej za szczeg\u00f3lny wk\u0142ad w rozw\u00f3j edukacji artystycznej. \u00a0Skomponowa\u0142 utw\u00f3r na ods\u0142oni\u0119cie obrazu g\u0142\u00f3wnego w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i nagra\u0142 go z Mieleck\u0105 Orkiestr\u0105 Kameraln\u0105. Z tym zespo\u0142em wykonywa\u0142 corocznie \u201eKoncert Noworoczny\u201d i \u201eKoncert Niepodleg\u0142o\u015bciowy\u201d. Z okazji 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. zosta\u0142 uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis\u201d. W 2017 r. doprowadzi\u0142 do powstania Mieleckiej Orkiestry Symfonicznej i zosta\u0142 jej pierwszym dyrygentem. Opracowa\u0142 dla\u0144 repertuar i wyst\u0105pi\u0142 z inauguracyjnym koncertem 8 X 2017 r. w sali widowiskowej Domu Kultury SCK w Mielcu<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

WOJAKOWSKI KAZIMIERZ, urodzony 4 III 1895 r. w Hucisku, powiat \u017cywiecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Kornelii z domu Baczy\u0144ska-Pukrzysz. Po przeprowadzeniu si\u0119 rodziny Wojakowskich do Mielca ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu (1906-1912) i p\u00f3\u017aniej do jednego z gimnazj\u00f3w w Krakowie, a matur\u0119 zda\u0142 w Jaros\u0142awiu. W okresie szkolnym by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i \u00a0Sta\u0142ej […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4094","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4094","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4094"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4094\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4094"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4094"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4094"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}