{"id":4093,"date":"2022-11-27T18:46:52","date_gmt":"2022-11-27T17:46:52","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4093"},"modified":"2026-04-28T19:40:35","modified_gmt":"2026-04-28T17:40:35","slug":"litera-s-sab-ski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4093","title":{"rendered":"Litera S (SAB-SKI)"},"content":{"rendered":"\r\n

SABAJ HELENA (po m\u0119\u017cu G\u00d3RSKA)<\/strong>, urodzona 4 VIII 1960 r. w Radomy\u015blu Wielkim, pow. mielecki, c\u00f3rka Tadeusza i Stanis\u0142awy z domu Buka\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a Technikum Mechaniczne w Mielcu. Uprawianie lekkoatletyki rozpocz\u0119\u0142a w \u201eStali\u201d Mielec pod kierunkiem Piotra Surowca, specjalizuj\u0105c si\u0119 w biegach \u015brednich i d\u0142ugich. W mieleckich barwach zdoby\u0142a 4 br\u0105zowe medale na lekkoatletycznych MP senior\u00f3w: *1984 \u2013 Halowe MP w Zabrzu, na dystansie 1500 m z czasem 4:28,03; *1985 \u2013 MP w Bydgoszczy, na 3000 m \u2013 9:20,40 i MP w Grudzi\u0105dzu, na 5000 m \u2013 16:31,45; *1986 \u2013 HMP w Zabrzu, na 3000 m \u2013 9:48,28. Jej rekordy \u017cyciowe: 2:07,73 na 800 m (Warszawa, 1984), 4:17,16 na 1500 m (Bydgoszcz, 1985), 9:15,25 na 3000 m (Zabrze, 1988), 16:09,24 na 5000 m (Grudzi\u0105dz, 1989), 33:42,88 na 10000 m (Sopot, 1988) i 2:46:26,0 w maratonie (Pekin, 1990) mieszcz\u0105 si\u0119 na wysokich miejscach w tabelach najlepszych wynik\u00f3w w historii polskiej lekkoatletyki. W latach 90. wyjecha\u0142a za granic\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SABAJ LUDWIK<\/strong>, urodzony 11 IV 1919 r. w Ostrowach Tuszowskich, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Krupa. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie w zawodzie elektryka w Nowej D\u0119bie i tam pracowa\u0142 od 16 roku \u017cycia. W czasie okupacji hitlerowskiej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec (Zak\u0142adach Lotniczych). Po wojnie uczestniczy\u0142 w elektryfikacji Mielca i okolic, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem Posterunku Energetycznego w Mielcu i p\u00f3\u017aniej Podstacji Energetycznej przy ul. H. Sienkiewicza. Wielokrotnie kierowa\u0142 niebezpiecznymi akcjami usuwania awarii linii elektrycznych, powsta\u0142ych najcz\u0119\u015bciej w czasie letnich burz i huragan\u00f3w oraz du\u017cych opad\u00f3w \u015bniegu w zimie. W zwi\u0105zku z rozwojem sieci energetycznych bra\u0142 udzia\u0142 w wielu kursach i szkoleniach zawodowych, szczeg\u00f3lnie dotycz\u0105cych bezpiecze\u0144stwa i higieny pracy. W 1984 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 po przepracowaniu 40 lat na tym samym stanowisku w tej samej firmie. Zmar\u0142 1 XII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SABANOWSKI J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 10 IX 1933 r. w Bukowinie, pow. Nisko, syn Jana i Julii z domu Piwowar. Absolwent Technikum Rolniczego w Kluczborku. Matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym w Trzeboszowicach. W latach 1953-1957 studiowa\u0142 na Wydziale Rolniczym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i otrzyma\u0142 dyplom in\u017cyniera rolnictwa. Od 1 IX 1957 r. do 15 VIII 1972 r. pracowa\u0142 w Le\u017cajskiej Wytw\u00f3rni Tytoniu Przemys\u0142owego i m.in. by\u0142 kierownikiem plac\u00f3wki Uprawy Tytoniu w Mielcu. Z dniem 1 I 1973 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Gminy Czermin i sprawowa\u0142 j\u0105 do 30 IX 1990 r. W tym okresie w Gminie Czermin m.in. wybudowano 9 dom\u00f3w stra\u017caka i budynek Szko\u0142y Podstawowej w Czerminie. Posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika rezerwy Wojska Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Zmar\u0142 12 VIII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SABBAT KAZIMIERZ ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 27 II 1913 r. w Bielinach Kapitulnych na Kielecczy\u017anie, syn Ignacego i Franciszki z domu Wi\u0105cek. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1932 r. By\u0142 jednym z aktywniejszych uczni\u00f3w. Udziela\u0142 si\u0119 m.in. w Sodalicji Maria\u0144skiej i k\u00f3\u0142ku humanistycznym, by\u0142 te\u017c ministrantem. Fascynowa\u0142o go tak\u017ce harcerstwo, tote\u017c 16 IV 1926 r. zg\u0142osi\u0142 sw\u00f3j akces do ZHP i 31 VII 1927 r. z\u0142o\u017cy\u0142 przyrzeczenie harcerskie. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 powierzono mu funkcj\u0119 dru\u017cynowego I Mieleckiej Dru\u017cyny Harcerzy im. Tadeusza Ko\u015bciuszki (20 XI 1930 r.), delegowany by\u0142 te\u017c na zgrupowania i zloty harcerskie. Po maturze odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy w Kielcach. W 1933 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty na Wydzia\u0142 Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, ale ze wzgl\u0119d\u00f3w finansowych musia\u0142 zrezygnowa\u0107. Aby zarobi\u0107 na studiowanie, zorganizowa\u0142 w Staszowie biuro pisania poda\u0144. W 1935 r. ponownie podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Prawa UW i uko\u0144czy\u0142 je z tytu\u0142em magistra prawa w 1939 r. Ponadto przez 1 semestr (1938\/1939) studiowa\u0142 w warszawskiej Szkole Nauk Politycznych. W czasie studi\u00f3w utrzymywa\u0142 kontakty z dzia\u0142aczami harcerskimi i wsp\u00f3lnie z nimi doprowadzi\u0142 do utworzenia w 1938 r. Zrzeszenia Akademickich Kr\u0119g\u00f3w Starszoharcerskich \u201eKu\u017anica\u201d, a nast\u0119pnie zosta\u0142 jego kierownikiem. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. skierowany zosta\u0142 do O\u015brodka Zapasowego 25 dywizji w Czortkowie i tam zasta\u0142o go wej\u015bcie wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie. Uda\u0142o mu si\u0119 wraz z grup\u0105 \u017co\u0142nierzy przedosta\u0107 na W\u0119gry i tam zosta\u0142 internowany. Po staraniach zaprzyja\u017anionych skaut\u00f3w w\u0119gierskich zosta\u0142 uwolniony i zorganizowa\u0142 ob\u00f3z dla polskich dzieci. Wkr\u00f3tce opu\u015bci\u0142 W\u0119gry i przedosta\u0142 si\u0119 do Francji, gdzie w tworz\u0105cej si\u0119 Armii Polskiej zosta\u0142 przydzielony do Marynarki Wojennej jako instruktor wyszkolenia podstawowego, a nast\u0119pnie przeniesiono go do 10 Brygady Kawalerii Pancernej, dowodzonej przez gen. S. Maczka i w stopniu aspiranta uczestniczy\u0142 w kampanii francuskiej 1940 r. Po upadku Francji ewakuowa\u0142 si\u0119 do Anglii i tam zosta\u0142 skierowany do jednostki w Szkocji. R\u00f3wnocze\u015bnie zaj\u0105\u0142 si\u0119 organizowaniem struktur polskiego harcerstwa na obczy\u017anie, m.in. tworzy\u0142 dru\u017cyny starszoharcerskie oraz prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105 w\u015br\u00f3d \u017co\u0142nierzy \u2013 harcerzy. W 1943 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika oraz powierzono mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komitetu Naczelnego ZHP na Czas Wojny. Pe\u0142ni\u0105c j\u0105, przyczyni\u0142 si\u0119 do konsolidacji organizacji i m.in. do udzielenia pomocy wielu Polakom (zw\u0142aszcza dzieciom) \u2013 uchod\u017acom ze Zwi\u0105zku Radzieckiego, przebywaj\u0105cym przy Armii Polskiej na Wschodzie. Po wojnie pozosta\u0142 w Londynie. Dla zapewnienia bytu rodzinie za\u0142o\u017cy\u0142 w 1947 r. (wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 i dwoma przyjaci\u00f3\u0142mi) firm\u0119 \u201eLimba\u201d produkuj\u0105c\u0105 ko\u0142dry i p\u00f3\u017aniej sprz\u0119t sportowy. Uczestniczy\u0142 aktywnie w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej i politycznej Polak\u00f3w na obczy\u017anie. By\u0142 komisarzem zagranicznym ZHP poza granicami kraju (nieuznawanego przez mi\u0119dzynarodowe w\u0142adze skautowe), kierownikiem Starszego Harcerstwa w Wielkiej Brytanii, wsp\u00f3\u0142organizatorem Stowarzyszenia Polskich Kombatant\u00f3w i cz\u0142onkiem jego w\u0142adz (1946-1971), cz\u0142onkiem Niezale\u017cnej Grupy Spo\u0142ecznej (1949-1986) i od 1960 r. jej przewodnicz\u0105cym, cz\u0142onkiem Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego i od 1967 r. jej przewodnicz\u0105cym. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem \u015awiatowego Zjazdu Polski Walcz\u0105cej (1966) oraz Kongresu Kultury i Nauki Polskiej na Obczy\u017anie. W latach 70. uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach wspierania rodz\u0105cej si\u0119 w Polsce opozycji, m.in. uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu Polskiego O\u015brodka Spo\u0142eczno-Kulturalnego w Londynie i by\u0142 inspiratorem utworzenia funduszu na rzecz robotnik\u00f3w represjonowanych po wydarzeniach w Ursusie i Radomiu (1976). 16 VII 1976 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko premiera Rz\u0105du RP na Uchod\u017astwie i sprawowa\u0142 je do 1986 r. W tym czasie zintensyfikowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy pomocy opozycji w Polsce, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Funduszu Wolno\u015bci S\u0142owa (1977) i w\u0142\u0105czenia go do Funduszu Pomocy Krajowi (1979). Wiele podr\u00f3\u017cowa\u0142 po \u015bwiecie, inspiruj\u0105c \u015brodowiska polonijne do udzielania pomocy finansowej Skarbowi Narodowemu oraz umacniaj\u0105c rol\u0119 Rz\u0105du RP na Obczy\u017anie. W swoim mieszkaniu w Londynie przyjmowa\u0142 wielokrotnie przedstawicieli polskiej opozycji, m.in.: KSS-KOR, ROPCiO i KPN. Jego nazwisko i s\u0142owa poparcia umieszcza\u0142a polska prasa emigracyjna i podziemna w kraju. Doprowadzi\u0142 do zorganizowania m.in.: II \u015awiatowego Zjazdu Jedno\u015bci z Walcz\u0105cym Krajem (Londyn, 1-2 IX 1979 r.), utworzenia \u201eSolidarity with Poland Campaign\u201d (organizacja na rzecz pomocy dla NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d), protest\u00f3w przeciwko stanowi wojennemu w Polsce, podpisania deklaracji z emigracyjnymi \u015brodowiskami: ukrai\u0144skim i czechos\u0142owackim w sprawie wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania na rzecz niepodleg\u0142o\u015bci. Po zako\u0144czeniu prezydentury przez Edwarda Raczy\u0144skiego \u2013 8 IV 1986 r. Kazimierz Sabbat zosta\u0142 kolejnym prezydentem RP na Uchod\u017astwie. Priorytetami jego dzia\u0142alno\u015bci pozosta\u0142y nadal: umacnianie polskich o\u015brodk\u00f3w emigracyjnych na \u015bwiecie oraz wszechstronna pomoc coraz aktywniejszej opozycji w Polsce, bez wyr\u00f3\u017cniania kt\u00f3regokolwiek z ugrupowa\u0144 politycznych. Z umiarkowanym zadowoleniem przyj\u0105\u0142 ustalenia obrad \u201eokr\u0105g\u0142ego sto\u0142u\u201d i zwyci\u0119stwo \u201eSolidarno\u015bci\u201d w wyborach do Sejmu i Senatu PRL (4 VI 1989 r.), upatruj\u0105c w tym usankcjonowanie przez opozycj\u0119 niekt\u00f3rych niekorzystnych zjawisk, m.in.: utrzymanie si\u0119 gen. W. Jaruzelskiego i jego wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w przy w\u0142adzy oraz zablokowanie powrotu w\u0142adz emigracyjnych do Polski. \u00a019 V 1989 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty przez Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II, a tematem ich rozmowy by\u0142a sytuacja w Polsce i w\u015br\u00f3d polskiej emigracji. Zmar\u0142 nagle 19 VII 1989 r., w drodze z londy\u0144skiej siedziby w\u0142adz RP na Uchod\u017astwie (\u201eZamek\u201d przy 43 Eaton Place) do domu. Po uroczystej Mszy \u015awi\u0119tej pogrzebowej w Katedrze Westminsterskiej w Londynie spocz\u0105\u0142 na cmentarzu Gunnersbury, przy pomniku \u201eKaty\u0144skim\u201d. Jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz Polski i zjednoczenia Polak\u00f3w rozsianych po ca\u0142ym \u015bwiecie by\u0142a oceniana \u00a0bardzo pozytywnie, zar\u00f3wno za \u017cycia (otrzyma\u0142 najwy\u017csze odznaczenie RP \u2013 Order Or\u0142a Bia\u0142ego z Gwiazd\u0105 oraz szereg innych wysokich odznacze\u0144) jak i po \u015bmierci. Tak\u017ce w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu umieszczono tablic\u0105 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 jego nauk\u0119 w mieleckim Gimnazjum i Liceum. W 2008 r. Rada Miejska w Mielcu nada\u0142a jego patronat jednej z nowych ulic na osiedlu Smoczka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SABBATA KAZIMIERZA ALEKSANDRA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska (254 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. S\u0105siaduje z ul. Karola Popiela. Ma nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. W przysz\u0142o\u015bci planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0KAZIMIERZ ALEKSANDER SABBAT (1913-1976) to wychowanek mieleckiego gimnazjum, harcerz, dzia\u0142acz niepodleg\u0142o\u015bciowy, uczestnik II wojny \u015bwiatowej, dzia\u0142acz na emigracji, premier Rz\u0105du RP na Uchod\u017astwie, prezydent RP na Uchod\u017astwie w latach 1986-1989.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SABLIK AGNIESZKA (z domu GARNCARZ)<\/strong>, urodzona 29 VII 1984 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Ewy z domu Rec. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2003 r. \u015apiewa\u0142a w szkolnym ch\u00f3rze mieszanym I LO. Studiowa\u0142a na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (kierunek \u2013 ochrona \u015brodowiska) Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Paw\u0142a II w Lublinie i w 2008 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ochrony \u015brodowiska. W 2008 r. zosta\u0142a zatrudniona w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako inspektor ochrony \u015brodowiska, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w dziale handlowym firmy Rawi (2009 r.), Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku referenta w Wydziale Inwestycji i Pozyskiwania Funduszy (2009-2011) oraz firmie Nikrometal Sp. z o.o. w D\u0119bicy – Kompania Recyklingowa Sp. z o.o. jako asystent do spraw handlowych. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania ochron\u0105 \u015brodowiska w Warszawskiej Szkole Zarz\u0105dzania (2009 r.) i w zakresie zarz\u0105dzania bezpiecze\u0144stwem i higien\u0105 pracy w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2012 r.). W maju 2012 r. powierzono jej funkcj\u0119 zast\u0119pcy naczelnika Wydzia\u0142u In\u017cynierii Miejskiej do spraw ochrony \u015brodowiska w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Od wielu lat uczestniczy w amatorskim ruchu artystycznym. Aktualnie \u015bpiewa w Ch\u00f3rze Nauczycielskim \u201eAkord\u201d Oddzia\u0142u ZNP i SCK w Mielcu oraz Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d SCK w Mielcu. Po reorganizacji wydzia\u0142\u00f3w UM w 2019 r. zosta\u0142a naczelnikiem Wydzia\u0142u Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Odpadami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SAD\u0141O\u0143 PIOTR<\/strong>, urodzony 18 X 1974 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Krystyny z domu Adamczyk. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu im. prof. Janusza Groszkowskiego. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Mielcu w klasie akordeonu. Studia na Wydziale Elektroniki (specjalno\u015b\u0107 \u2013 akustyka) Politechniki Wroc\u0142awskiej uko\u0144czy\u0142 w 2000 r. z tytu\u0142em magister in\u017cynier elektronik \u2013 akustyk. W latach 1998-2000 pracowa\u0142 jako serwisant w firmie ComputerLand we Wroc\u0142awiu. Od 2000 r. podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z FCM \u201eMuzyk\u201d (czasopismo dla muzyk\u00f3w i realizator\u00f3w d\u017awi\u0119ku) w Poznaniu jako autor cyklu comiesi\u0119cznych artyku\u0142\u00f3w. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Radio PLUS w Tarnowie (2002-2004, producent programu, prezenter, realizator nagra\u0144), Radio Alfa Krak\u00f3w (2004, producent programu i prezenter), Teatr \u201eBagatela\u201d w Krakowie (2004, elektroakustyk), Radio PULS FM Mielec (2004-2007, dj\/realizator programu) i BURY Technologies Mielec (2005-2007, konstruktor elektronik). Od 2007 r. jest redaktorem naczelnym \u201eLive Sound Polska\u201d w AVT Korporacja w Warszawie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pasjonuje si\u0119 lotnictwem i muzyk\u0105. W latach 2006-2008 by\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego, a od 2008 r. nale\u017cy do Aeroklubu Podkarpackiego w Kro\u015bnie. Posiada kwalifikacje pilota szybowcowego kl. III i pilota samolotowego turystycznego. Od 2000 r. jest cz\u0142onkiem zespo\u0142u \u201eTrzy nie 4\u201d, wykonuj\u0105cego muzyk\u0119 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105. (Sukcesem zespo\u0142u by\u0142o I miejsce w Przegl\u0105dzie Piosenki Religijnej i Patriotycznej w D\u0119bicy w 2001 r.) Grywa\u0142 tak\u017ce w kilku innych zespo\u0142ach tego typu oraz w zespo\u0142ach rockowych Warlock i The Crazy Riders.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SADOWSKA ANNA (z domu GARDULSKA)<\/strong>, urodzona 5 I 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tadeusza i Krystyny z domu Nowak. Absolwentka Liceum Technik Plastycznych w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1965 r. W latach 1965-1966 pracowa\u0142a w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK Mielec jako instruktor kulturalno-o\u015bwiatowy. Po przeniesieniu si\u0119 do Lublina zosta\u0142a zatrudniona w Zak\u0142adzie Bada\u0144 i Do\u015bwiadcze\u0144 Lubelskiego Zjednoczenia Budownictwa na stanowisku plastyka (1969-1972), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Og\u00f3lnego w Lublinie jako kre\u015blarz i asystent projektanta architekta. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: wychowanie plastyczne i zaj\u0119cia praktyczno-techniczne) w Rzeszowie (1968) i studia z zakresu historii sztuki na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra (1988). W latach 1993-1996 by\u0142a nauczycielem historii sztuki, rysunku i zdobnictwa w Technikum Budowlanym i Pomaturalnym Studium Architektonicznym w Lublinie, a w latach 1996-2000 uczy\u0142a historii sztuki i plastyki w Spo\u0142ecznym Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. Jana III Sobieskiego w Lublinie. Pod jej kierunkiem uczniowie zdobyli wiele nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144 w konkursach plastycznych i olimpiadach artystycznych. W swym dorobku artystycznym ma tak\u017ce wiele wystaw, dekoracji i plakat\u00f3w oraz prace malarskie i rysunki. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w Lubelskim Klubie Kolekcjonera przy Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Kultury w Lublinie. Jest autorem artyku\u0142u\u00a0Architektura i zabytki ko\u015bcio\u0142a pod wezwaniem \u015bw. Mateusza w Mielcu<\/em>, zamieszczonego w monografii\u00a0Mielec Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu \u2013 tom 3 pod redakcj\u0105 Feliksa Kiryka<\/em>\u00a0(Mielec 1994).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SADOWSKA MAGDALENA,<\/strong> urodzona 26 VIII 1979 r. w \u015awidnicy, c\u00f3rka Mariana i Haliny. Absolwentka trzech kierunk\u00f3w w Wa\u0142brzyskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Zarz\u0105dzania i Przedsi\u0119biorczo\u015bci: \u201eSystemy Gospodarcze w Unii Europejskiej\u201d, \u201eZarz\u0105dzanie zasobami ludzkimi\u201d i \u201eNauczanie wychowania fizycznego\u201d oraz Karkonoskiej Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Wy\u017cszej w Jeleniej G\u00f3rze \u2013 kierunek: \u201eKwalifikacje nauczycielskie\u201d. Podstawow\u0105 edukacj\u0119 siatkarsk\u0105 odby\u0142a w Polonii \u015awidnica. Gra\u0142a na pozycjach: \u015brodkowej, przyjmuj\u0105cej i atakuj\u0105cej. Po przej\u015bciu w 1997 r. do pierwszoligowego zespo\u0142u Nike W\u0119gr\u00f3w wywalczy\u0142a awans do ekstraklasy, w kt\u00f3rej zadebiutowa\u0142a w 1998 roku. Z tym zespo\u0142em w 1999 r.\u00a0 zdoby\u0142a trzecie miejsce w Turnieju Fina\u0142owym o Puchar Polski. Pierwszy wi\u0119kszy sukces odnios\u0142a w sezonie 2001\/2002, zdobywaj\u0105c ze Skr\u0105 Warszawa wicemistrzostwo Polski. Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych wyst\u0119powa\u0142a, by\u0142y: VFb Suhl (lata 2003-2008), z kt\u00f3rym zdoby\u0142a br\u0105zowy medal mistrzostw Niemiec (2007 r.) i Puchar Niemiec (2008 r.), MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza (lata 2008-2010, br\u0105zowy medal mistrzostw Polski w 2010 r.), KPSK Stal Mielec (2010-2012) i Armatura Eliteski UE Krak\u00f3w (2012-2013). Jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 zawodniczk\u0119 powo\u0142ywano j\u0105 do kadry narodowej m\u0142odzie\u017cowej i seniorskiej. W latach 1993-1997 by\u0142a reprezentantk\u0105 m\u0142odzie\u017cowej kadry narodowej, z kt\u00f3r\u0105 w 1995 r. zdoby\u0142a br\u0105zowy medal Mistrzostw Europy Kadetek w Hiszpanii. W 1996 r. ponownie zdoby\u0142a\u00a0 br\u0105zowy medal Mistrzostw Europy Juniorek w Turcji. W 1997 r. przyczyni\u0142a si\u0119 do wywalczenia pi\u0105tego miejsca na Mistrzostwach \u015awiata Juniorek w Polsce. W reprezentacji Polski seniorek zagra\u0142a w kilkunastu meczach na prze\u0142omie lat 1999-2000. Zawodow\u0105 karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142a w 2013 r. Od 2014 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w charakterze trenera pi\u0142ki siatkowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SADOWSKI EDWARD FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 10 IX 1916 r. w Mielcu, syn Marcina i Heleny z Kopaczy\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. Po maturze kilka miesi\u0119cy pracowa\u0142 w Firmie \u201eRudzki\u201d przy budowie blok\u00f3w mieszkalnych w Mielcu, a od listopada 1938 r. zosta\u0142 zatrudniony w PZL Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w\u20132 jako magazynier w wydawalni narz\u0119dzi. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w niemieckiej Firmie Hennig jako robotnik przy budowie barak\u00f3w w Mielcu. W 1940 r. w czasie pracy uleg\u0142 wypadkowi. Po wyleczeniu w szpitalu w Tarnobrzegu zosta\u0142 zatrudniony z Flugzeugwerk Mielec na stanowisku kontrolera narz\u0119dziowego. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej by\u0142 jednym z pierwszych pracownik\u00f3w (numer znaczka 11), kt\u00f3rzy doprowadzali kompletnie ogo\u0142ocon\u0105 z wyposa\u017cenia fabryk\u0119 do stanu funkcjonowania. Od 28 VIII 1944 r. do 15 I 1981 r. pracowa\u0142 na stanowiskach: kierownika sekcji, kierownika Oddzia\u0142u Planowania, inspektora Wydawalni Narz\u0119dzi, starszego in\u017cyniera inspekcji i kierownika sekcji. W 1958 r. uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (obr\u00f3bka metali skrawaniem). Ponadto w latach 1946-1947 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zak\u0142adowego sekretarza Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Przemys\u0142u Metalowego. 15 I 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale w kolejnych latach 80. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin i w latach 1984-1985, po zawieszeniu emerytury, na pe\u0142nym etacie jako specjalista technolog. Z dniem 30 IX 1985 r. ponownie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 ch\u00f3rowi m\u0119skiemu \u201eMelodia\u201d, \u015bpiewaj\u0105c w grupie bas\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 I stopnia Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr. Zmar\u0142 16 I 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SADOWSKI MARCIN<\/strong>, urodzony 17 X 1885 r. w Podolu, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Franciszki. Uzyska\u0142 uprawnienia architekta, koncesjonowanego budowniczego i zaprzysi\u0119\u017conego znawcy s\u0105dowego. Zaprojektowa\u0142 m.in. will\u0119 dla Tadeusza Kazany (jeden z najpi\u0119kniejszych dom\u00f3w mieszkalnych w Mielcu) i pomnik Wolno\u015bci (J. Kili\u0144skiego). Nadzorowa\u0142 budow\u0119 m.in. budynku Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego przy ul. J. Kili\u0144skiego i rozbudow\u0119 szko\u0142y m\u0119skiej przy ul. T. Ko\u015bciuszki. W czasie okupacji hitlerowskiej zajmowa\u0142 si\u0119 gospodarstwem. W 1948 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Budowlanej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePion\u201d w Mielcu i kierownikiem rob\u00f3t. W latach 50. zrezygnowa\u0142 z uprawiania zawodu ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. Zmar\u0142 24 IX 1959 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAINT-MARTIN-DES-CHAMPS<\/strong>, miasto w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej Francji, departament Finist\u00e9re (Bretania), nad niewielk\u0105 rzek\u0105, kt\u00f3ra wpada do zatoki Morlaix. Powsta\u0142o w XIX w., g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki rozwojowi kolei. Obecnie przez miasto przebiegaj\u0105: linia szybkiej kolei TGV, droga ekspresowa i droga krajowa. Tak\u017ce rzek\u0119 wykorzystuje si\u0119 do komunikacji, a ponadto do cel\u00f3w handlowych i rekreacyjnych. Miasto liczy oko\u0142o 5100 mieszka\u0144c\u00f3w. Prowadz\u0105 oni dzia\u0142alno\u015b\u0107 przemys\u0142ow\u0105, rzemie\u015blnicz\u0105, rolnicz\u0105 i handlow\u0105. Baz\u0119 o\u015bwiatow\u0105 stanowi\u0105 dwa przedszkola, dwie szko\u0142y podstawowe i gimnazjum. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalna prowadzona jest przez Centrum Kultury \u201eRoudour\u201d i mediatek\u0119, a zwolennicy sportu i rekreacji spotykaj\u0105 si\u0119 na boiskach, kortach tenisowych i w hali sportowej. Miasto uczestniczy w kampanii Urz\u0119du J\u0119zyka Breto\u0144skiego propaguj\u0105cej j\u0119zyk breto\u0144ski w \u017cyciu codziennym ludno\u015bci, poniewa\u017c istnia\u0142o niebezpiecze\u0144stwo jego ca\u0142kowitego zaniku. Przez szereg lat, wsp\u00f3lnie z Morlaix i innymi okolicznymi gminami, utrzymywa\u0142o kontakty z Mielcem, g\u0142\u00f3wnie o charakterze sportowym. Usankcjonowanie formalne tej wsp\u00f3\u0142pracy nast\u0105pi\u0142o 29 V 2011 r. w Mielcu poprzez podpisanie umowy o partnerstwie miast.<\/p>\r\n

Mer: Francois Hamon.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAINT-THEGONNEC<\/strong>, miejscowo\u015b\u0107 w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej Francji, departament Finist\u00e9re (Bretania). Powsta\u0142a w XII w. z fundacji ko\u015bcielnej jako jedna z kilku w tym regionie. Mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rolnictwem, a szczeg\u00f3lnie upraw\u0105 lnu i konopi. W XV w. zbudowano zamek Penhoat, a w XVI i XVII w. murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 wraz z innymi obiektami parafialnymi. W 1998 r. ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 zniszczony przez po\u017car, ale odbudowano go ca\u0142kowicie. Ponadto do naszych czas\u00f3w dotrwa\u0142y m.in. zabytkowe domy z XV w,. ruiny zamku i kaplica \u015bw. Brygidy Szwedzkiej z XVII w. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie miejscowo\u015b\u0107 rozwija si\u0119 i przybywa liczba mieszka\u0144c\u00f3w. Czynnikiem sprzyjaj\u0105cym jest dobra komunikacja \u2013 linia kolejowa i droga ekspresowa. G\u0142\u00f3wne zaj\u0119cia ludno\u015bci to rzemios\u0142o i rolnictwo. Dla ochrony interes\u00f3w rzemie\u015blnicy, rolnicy i handlowcy skupiaj\u0105 si\u0119 w stowarzyszeniach. W miejscowo\u015bci funkcjonuj\u0105 m.in.: szko\u0142a podstawowa, gimnazjum i biblioteka. Ponadto o\u017cywion\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prowadza stowarzyszenia kulturalne i dziedzictwa kulturowego, sportowe, rekreacyjne i pomocy spo\u0142ecznej. Gmina uczestniczy w kampanii Urz\u0119du J\u0119zyka Breto\u0144skiego propaguj\u0105cej j\u0119zyk breto\u0144ski w \u017cyciu codziennym ludno\u015bci, a do niedawna zanikaj\u0105cego. Przez szereg lat, wsp\u00f3lnie z Morlaix i innymi okolicznymi gminami, utrzymywa\u0142o kontakty z Mielcem, g\u0142\u00f3wnie o charakterze sportowym. Usankcjonowanie formalne tej wsp\u00f3\u0142pracy nast\u0105pi\u0142o 29 V 2011 r. w Mielcu poprzez podpisanie umowy o partnerstwie. W 2016 r. gmina Saint-Thegonnec po\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 z s\u0105siedni\u0105 gmin\u0105 Loc-Eguiner.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SAJ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 22 III 1957 r. syn Micha\u0142a i Dominiki z domu Depa. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. W latach 1977-1993 pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: sta\u017cysta, starszy referent, mistrz, starszy mistrz, kierownik zmianowy i kierownik oddzia\u0142u elektrycznego (1982-1993). Studiowa\u0142 na Wydziale Elektroniki Automatyki i Elektroniki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektryka (1982). 1 V 1993 r. zosta\u0142 mianowany wiceprezesem Zarz\u0105du Elektrociep\u0142owni Mielec Sp. z o.o., a od 2005 r. do 2011 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Elektrociep\u0142owni Mielec Sp. z o.o. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie rachunkowo\u015bci i zarz\u0105dzania w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Od 2011 r. do 2013 r. pracowa\u0142 nadal w EC jako cz\u0142onek Zarz\u0105du i dyrektor wykonawczy, a w 2013 r. powierzono mu ponownie funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du EC i pe\u0142ni j\u0105 nadal. Od 2005 r. jest cz\u0142onkiem zwyczajnym Polskiego\u00a0 Towarzystwa Elektrociep\u0142owni Zawodowych, a od 2017 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Stowarzyszenia Niezale\u017cnych Wytw\u00f3rc\u00f3w Energii Skojarzonej..<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SAJDA ANETA EWA<\/strong>, urodzona 5 X 1971 r. w Staszowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Kazimiery z domu Sojda. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142a w 1990 r. Studia na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1995 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra geografii. W latach 1996-2001 pracowa\u0142a jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego w Publicznej Szkole Podstawowej nr 3 w Staszowie. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a Nauczycielskie Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Sandomierzu (j\u0119zyk angielski) oraz uzyska\u0142a licencjat z j\u0119zyka angielskiego na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie. W 2001 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu i w tej plac\u00f3wce pracuje nadal jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Jej uczniowie wielokrotnie zdobywali tytu\u0142y laureat\u00f3w i finalist\u00f3w w konkursach przedmiotowych. Uczestniczy w dzia\u0142alno\u015bci na rzecz \u015brodowiska, m.in. jako wsp\u00f3\u0142organizator Powiatowego Konkursu Piosenki \u201e\u015apiewa\u0107 ka\u017cdy mo\u017ce\u201d i Konkursu Piosenki \u201eSzcz\u0119\u015bliwym by\u0107\u201d. Jej pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest rekreacja ruchowa, a zw\u0142aszcza chi\u0144skie sztuki walki i gimnastyka. Trenowa\u0142a Chen tai chi w tarnowskiej Szkole Kung-fu Vo Thuat Thanh Quyen. Jest cz\u0142onkiem Klubu Sportowego \u201eNan \u2013 Bei Tygrys\u201d w Rzeszowie. W 2012 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 instruktora rekreacji ruchowej \u2013 specjalno\u015b\u0107 tai \u2013 chi w Niepublicznej Plac\u00f3wce O\u015bwiatowej Centrum Edukacji Kadr Kultury Fizycznej \u201eProActiv\u201d w Warszawie. W 2015 r. jako cz\u0142onek polskiej ekipy wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w Qingdao 2015 World Leisure Games, zdobywaj\u0105c dwa trzecie miejsca (br\u0105zowe medale) w Mi\u0119dzynarodowych Mistrzostwach Sztuk Walki (\u201eFujing Agriculture Cup\u201d of International Martial Arts Championships).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SAJEK FRANCISZEK HENRYK<\/strong>, urodzony 20 V 1955 r. w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki, syn Edwarda i Genowefy z domu Trela. Po uko\u0144czeniu Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej WSK w Mielcu pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego jako szlifierz, ostrzacz i frezer \u2013 \u015blusarz. W latach 1974-1976 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Rolnicze w Rzemieniu. Od 1982 r. by\u0142 inspektorem operacyjnym MSWiA w Rzeszowie, a w 1990 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. W 2002 r. zosta\u0142 zatrudniony w firmie ochroniarskiej jako stra\u017cnik. Honorowe oddawanie krwi w 1974 r. i w\u00f3wczas wst\u0105pi\u0142 do mieleckiej organizacji PCK i Klubu HDK. Odda\u0142 59 510 ml krwi (2015). Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje, m.in.: skarbnika ko\u0142a w WSK, prezesa Klubu HDK przy RUSW w Mielcu, skarbnika, sekretarza i cz\u0142onka Zarz\u0105du Rejonowego PCK w Mielcu. Od 2000 r. by\u0142 prezesem Klubu HDK przy KP Policji w Mielcu, a od 2010 r. wiceprezesem Zarz\u0105du Rejonowego PCK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV, III i II stopnia, Medalem 90-lecia PCK, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0105 LOP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAKOWICZ ADAM<\/strong>, urodzony 7 VIII 1916 r. w Irzykowie, syn Adama i Weroniki z domu Kumiszczo. Dzieci\u0119ce lata prze\u017cy\u0142 na Wile\u0144szczy\u017anie. Uczy\u0142 si\u0119 zawodu stolarskiego. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej zapozna\u0142 si\u0119 z rusznikarstwem i uko\u0144czy\u0142 wojskowa szko\u0142\u0119 majstr\u00f3w techniki uzbrojenia. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako majster uzbrojenia w 207 Pu\u0142ku Piechoty w Warszawie, a nast\u0119pnie we Lwowie, gdzie zosta\u0142 ranny. W czasie II wojny \u015bwiatowej pracowa\u0142 jako geometra w radzieckich urz\u0119dach rolnych, a nast\u0119pnie w warsztatach kolejowych. W maju 1945 r. jako repatriant przyby\u0142 do Polski i jako kierownik produkcji uruchamia\u0142 fabryk\u0119 galanterii w Wo\u0142owie. Uko\u0144czy\u0142 technikum w Bytomiu i zosta\u0142 skierowany do PZL Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK). W 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Pracowa\u0142 m.in. na stanowiskach: technologa, kierownika Wydzia\u0142u 51, kierownika Dzia\u0142u i kierownika zmianowego. W latach 1954-1977 kierowa\u0142 Wydzia\u0142em Monta\u017cu Ostatecznego, produkuj\u0105cego w tym czasie m.in. TS-8 \u201eBies\u201d, An-2, TS-11 \u201eIskra\u201d i M-15. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 w Lidze Obrony Kraju, jako cz\u0142onek Powiatowego i Miejskiego Zarz\u0105du LOK w Mielcu, wiceprezes i prezes Zarz\u0105du Zak\u0142adowego LOK przy WSK Mielec oraz zawodnik i d\u0142ugoletni instruktor Klubu Strzeleckiego LOK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201eZa Wojn\u0119 Obronn\u0105 w 1939 r.\u201d, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d oraz Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla W\u0119gierskiej LOK\u201d, a tak\u017ce wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1986 r. Zmar\u0142 22 VI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 3 I 1948 r. w Jaworniku ko\u0142o My\u015blenic, syn J\u00f3zefa i Jadwigi z domu Korabik. Absolwent Technikum Ekonomicznego w My\u015blenicach, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem w 1971 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w tej\u017ce uczelni (od 1974 r. Akademia Ekonomiczna), w Zak\u0142adzie Ekonomiki i Organizacji Przedsi\u0119biorstw Handlowych Instytutu Ekonomiki Obrotu Towarowego na Wydziale Ekonomiki Obrotu. W 1979 r. uzyska\u0142 doktorat z zakresu nauk ekonomicznych na podstawie rozprawy: Podstawy planowania sieci gastronomicznej w miastach. Praca ta zosta\u0142a opublikowana przez Instytut Handlu Wewn\u0119trznego w Warszawie w 1980 r. Jako asystent prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z przedmiotu: \u201eEkonomika i organizacja przedsi\u0119biorstw handlowych\u201d w macierzystej Akademii Ekonomicznej, a ponadto w punktach konsultacyjnych w Olkuszu, Sanoku, Kielcach i Tarnowie. Prowadzi\u0142 tak\u017ce seminaria magisterskie i dyplomowe na studiach dziennych i zaocznych, a ponadto seminaria kursowe i proseminaria. W tym okresie koncentrowa\u0142 swe zainteresowania naukowe na zagadnieniach funkcjonowania rynku wewn\u0119trznego. W 1993 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119, a nast\u0119pnie nadano mu tytu\u0142 profesora Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Po przekszta\u0142ceniu Zak\u0142adu Ekonomiki i Organizacji Przedsi\u0119biorstw Handlowych AE w Katedr\u0119 Marketingu w 1990 r., rozpocz\u0105\u0142 wyk\u0142ady z zakresu marketingu. Ponadto w 1999 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w nowo utworzonej Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Od 2000 r. pe\u0142ni\u0142 w niej funkcj\u0119 prorektora i w znacznym stopniu wp\u0142ywa na jej rozw\u00f3j. W 2003 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko kierownika Katedry Turystyki na Wydziale Zarz\u0105dzania Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Jego najwa\u017cniejsze publikacje to:\u00a0Programowanie sieci gastronomicznej w miastach<\/em>\u00a0(Warszawa 1981),\u00a0Gastronomia w aglomeracjach miejskich. Determinanty i kierunki rozwoju.<\/em>\u00a0Rozprawa habilitacyjna, w:\u00a0Monografie nr 110<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 1992),\u00a0Bariery elastyczno\u015bci poda\u017cy w gospodarce Polski<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 1993, wsp\u00f3\u0142autor),\u00a0Marketing and Globalization<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w \u2013 Ba\u0144ska Bystrzyca 2000, wsp\u00f3\u0142autor),\u00a0Marketing w gastronomii<\/em>\u00a0(Warszawa 2004),\u00a0Marketing w obszczestwiennom pitanii (<\/em>Moskwa 2006),\u00a0Formy hotelarstwa w gospodarce rynkowej<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2006). Ponadto jest autorem ponad 110 artyku\u0142\u00f3w naukowych. By\u0142 dot\u0105d promotorem ponad 300 prac magisterskich i licencjackich oraz trzech doktorskich. Uczestniczy\u0142 w wielu sta\u017cach naukowych krajowych i zagranicznych, m.in. w Opatiji (Chorwacja), Bratys\u0142awie, Lwowie i Kijowie. Bra\u0142 udzia\u0142 w konferencjach naukowych krajowych i mi\u0119dzynarodowych, przygotowuj\u0105c wyst\u0105pienia i referaty. Uczestniczy\u0142 w badaniach naukowych w ramach KBN (Komitetu Bada\u0144 Naukowych) oraz w opracowaniach zlecanych przez organy samorz\u0105dowe i przedsi\u0119biorstwa. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Zamiejscowym Wydzia\u0142em Ekonomii w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie, m.in. wyk\u0142ada podstawy marketingu. W 2011 r. opublikowa\u0142 monografi\u0119\u00a0Marketing w gastronomii<\/em>\u00a0(Warszawa 2011) \u2013 wydanie II uzupe\u0142nione. W 2013 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nauk ekonomicznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SALA KR\u00d3LEWSKA<\/strong>, aula Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II st. Powsta\u0142a jako sala obrad w budynku Rady Powiatowej w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki 10, zbudowanym w 1909 r. wed\u0142ug projektu arch. Jana Ostoi Stobieckiego ze Lwowa. Nazwa zwi\u0105zana jest z dominuj\u0105cym elementem wyposa\u017cenia sali \u2013 fryzem z 44 portret\u00f3w w\u0142adc\u00f3w Polski przedrozbiorowej, umieszczonym w g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci wszystkich czterech \u015bcian. Malowa\u0142 go Konstanty Niemczykiewicz ze Lwowa (ucze\u0144 J. Matejki) wed\u0142ug heliograwiurowych reprodukcji Maurycego Perlesa (z lat 1890-1892) rysunk\u00f3w Jana Matejki \u201ePoczet kr\u00f3l\u00f3w i ksi\u0105\u017c\u0105t polskich\u201d. Ponadto K. Niemczykiewicz namalowa\u0142 dwa portrety bohater\u00f3w narodowych \u2013 Tadeusza Ko\u015bciuszki i ksi\u0119cia J\u00f3zefa Poniatowskiego. Nad portretami umieszczono 46 herb\u00f3w miast, ziem i wojew\u00f3dztw I Rzeczypospolitej malowanych przez Jana B\u0142o\u0144skiego. Obrazy i herby posiadaj\u0105 neogotyckie obramienia sztukatorskie i podpisy pseudogotyckie. Na \u015bcianie tylnej umieszczono tryptyk religijny S. D\u0119bickiego: 1) adoracja Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej, 2) ho\u0142d przedstawicieli trzech stan\u00f3w, 3) alegoria Polski cierpi\u0105cej po kl\u0119skach powsta\u0144 narodowych. Na \u015bcianie g\u0142\u00f3wnej dekoracja kilkakrotnie zmienia\u0142a si\u0119. Po II wojnie \u015bwiatowej wykonano God\u0142o Polski (sztukateria), a w latach 80. XX w. po jego lewej umieszczono portret Fryderyka Chopina i po prawej \u2013 Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza (oba p\u0119dzla Aleksandry Stroczy\u0144skiej z Mielca). Wszystkie obrazy malowane s\u0105 farbami olejnymi. Dolna cz\u0119\u015b\u0107 sali ma neogotycka boazeri\u0119 i przymocowane do\u0144 \u0142awy boczne. R\u00f3wnomierne o\u015bwietlenie wn\u0119trza sali zapewnia przeszklony strop i dach nad sal\u0105. Mimo burzliwych dziej\u00f3w Mielca (kilkakrotne przej\u015bcie front\u00f3w wojen \u015bwiatowych, okupacje) uda\u0142o si\u0119 uchroni\u0107 unikatowy wystr\u00f3j sali, np. w okresie okupacji hitlerowskiej zas\u0142oni\u0119to obrazy deskami. Sala by\u0142a miejscem nie tylko sesji i posiedze\u0144 w\u0142adz powiatowych, ale tak\u017ce najwa\u017cniejszych uroczysto\u015bci \u015bwieckich w Mielcu. Kilkakrotnie remontowano j\u0105, a w latach 80. XX w. przeprowadzono restauracj\u0119 obraz\u00f3w. Od 1977 r., kiedy jej u\u017cytkownikiem sta\u0142a si\u0119 PSM, jest tak\u017ce sal\u0105 koncertow\u0105. Wyst\u0119powali w niej m.in. najwybitniejsi polscy arty\u015bci. Jest tak\u017ce miejscem koncert\u00f3w w ramach Mieleckiego Festiwalu Muzycznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wykaz portret\u00f3w w\u0142adc\u00f3w Polski oraz towarzysz\u0105cych im herb\u00f3w miast i wojew\u00f3dztw: 1) Mieczys\u0142aw I \u2013 Pozna\u0144, 2) D\u0105br\u00f3wka \u2013 Gda\u0144sk, 3) Boles\u0142aw Chrobry \u2013 Kij\u00f3w, 4) Mieczys\u0142aw II \u2013 Pozna\u0144skie, 5) Kazimierz Mnich \u2013 Kaliskie, 6) Rycheza \u2013 Sieradzkie, 7) Boles\u0142aw \u015amia\u0142y \u2013 \u0141\u0119czyckie, 8) W\u0142adys\u0142aw Herman \u2013 Brzesko-Kujawskie, 9) Boles\u0142aw Krzywousty \u2013 Inowroc\u0142awskie, 10) W\u0142adys\u0142aw II \u2013 P\u0142ockie, 11) Boles\u0142aw K\u0119dzierzawy \u2013 Rawskie, 12) Mieczys\u0142aw Stary \u2013 Mazowieckie, 13) Kazimierz Sprawiedliwy \u2013 Che\u0142mskie, 14) W\u0142adys\u0142aw Laskonogi \u2013 Malborskie, 15) Leszek Bia\u0142y \u2013 Pomorskie, 16) Henryk Brodaty \u2013 Krakowskie, 17) Konrad Mazowiecki \u2013 Sandomierskie, 18) Boles\u0142aw Wstydliwy \u2013 Lubelskie, 19) Leszek Czarny \u2013 Ruskie, 20) Przemys\u0142aw \u2013 Be\u0142skie, 21) Wac\u0142aw \u2013 Podlaskie, 22) W\u0142adys\u0142aw \u0141okietek \u2013 Wo\u0142y\u0144skie, 23) Kazimierz Wielki \u2013 Podlaskie, 24) Ludwik W\u0119gierski \u2013 Brac\u0142awskie, 25) Jadwiga \u2013 Kijowskie, 26) W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o \u2013 Nowogrodzkie, 27) W\u0142adys\u0142aw Warne\u0144czyk \u2013 Wile\u0144skie, 28) Kazimierz Jagiello\u0144czyk \u2013 Trockie, 29) Jan Olbracht \u2013 Czernichowskie, 30) Aleksander \u2013 Brzesko-Litewskie, 31) Zygmunt Stary \u2013 Potockie, 32) Zygmunt August \u2013 \u017bmudzi\u0144skie, 33) Henryk Walezy \u2013 Mi\u0144skie, 34) Stefan Batory \u2013 Smole\u0144skie, 35) Anna Jagiellonka \u2013 Witebskie, 36) Zygmunt III Waza \u2013 Inflanckie, 37) W\u0142adys\u0142aw IV \u2013 M\u015bcis\u0142awskie, 38) Jan Kazimierz \u2013 Prusy, 39) Micha\u0142 Korybut Wi\u015bniowiecki \u2013 Kurlandia, 40) Jan III Sobieski \u2013 Toru\u0144, 41) August II \u2013 Halicz, 42) Stanis\u0142aw Leszczy\u0144ski \u2013 Kr\u00f3lewiec, 43) August III \u2013 Warszawa, 44) Stanis\u0142aw August Poniatowski \u2013 Wilno, 45, 46, 47. Tryptyk, 48. J\u00f3zef Poniatowski \u2013 Gniezno, 49) Tadeusz Ko\u015bciuszko \u2013 Krak\u00f3w. W 2012 r. zako\u0144czono remont i modernizacj\u0119 wn\u0119trza Sali oraz przeprowadzono konserwacj\u0119 i renowacj\u0119 obraz\u00f3w. Tak\u017ce w 2012 r. wydano album\u00a0Poczet w\u0142adc\u00f3w Polski pod\u0142ug Jana Matejki<\/em> (Warszawa 2012), a za materia\u0142 ilustracyjny pos\u0142u\u017cy\u0142 poczet z mieleckiej Sali Kr\u00f3lewskiej sfotografowany przez Marka Stanis\u0142awa Graniczkowskiego w 2000 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALAMAGA MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 VII 1926 r. w Skotnikach, wojew\u00f3dztwo \u0142\u00f3dzkie, syn Stanis\u0142awa i Rozalii z Banaszczyk\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do AK. Absolwent Wojskowej Szko\u0142y Lotniczej w Warszawie. W latach 1946-1948 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Warszawie. W 1950 r. zosta\u0142 skierowany do pracy w WSK Mielec, gdzie na Wydziale 50. by\u0142 mechanikiem lotniczym. W 1966 r. zosta\u0142 kierownikiem zmianowym na Wydziale 50. 22 XII 1971 r. na posiedzeniu Zarz\u0105du Ko\u0142a PZW WSK powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego nowo utworzonego Komitetu Budowy O\u015brodka w Rzemieniu. Odt\u0105d zupe\u0142nie po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 realizacji tego zadania. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Rozwoju W\u0119dkarstwa\u201d. Zmar\u0142 24 VIII 1979 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALAMAGA ZOFIA (z domu BRZEZOWSKA)<\/strong>, urodzona 30 III 1929 r. w Skotnikach, wojew\u00f3dztwo \u0142\u00f3dzkie, c\u00f3rka Micha\u0142a i El\u017cbiety z domu Kad\u0142ubiec. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142a 5 semestr\u00f3w w zakresie szko\u0142y \u015bredniej w Gimnazjum i Liceum przy Pa\u0144stwowym Pedagogium w \u0141odzi. W latach 1948\u20131950 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Skotnikach jako nauczycielka kontraktowa. Wzgl\u0119dy rodzinne spowodowa\u0142y, \u017ce wyjecha\u0142a do Mielca i przesz\u0142a na urlop bezp\u0142atny. W latach 1961-1966 pracowa\u0142a w Przedszkolach WSK nr 1, 2 i 3. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142a Liceum Pedagogiczne dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Tarnowie i zosta\u0142a mianowana kierownikiem Przedszkola WSK nr 2 w Mielcu. Funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142a do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Przemy\u015blu (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie pocz\u0105tkowe), a w 1977 r. otrzyma\u0142a dyplom uzyskania kwalifikacji r\u00f3wnowa\u017cnych wy\u017cszym studiom zawodowym w zakresie pedagogiki przedszkolnej w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie. Inspirowa\u0142a spotkania szkoleniowe dla nauczycieli. W ramach kontaktu plac\u00f3wki ze \u015brodowiskiem organizowa\u0142a czyny spo\u0142eczne na rzecz przedszkola oraz imprezy okoliczno\u015bciowe, m.in. dla rodzin dzieci, przedstawicieli zak\u0142adu patronackiego (WSK), ZIW i senior\u00f3w. Doprowadzi\u0142a do nadaniu Przedszkolu nr 2 imienia Marii Konopnickiej (25 VI 1982 r.). Popularyzowa\u0142a do\u015bwiadczenia pedagogiczne, publikuj\u0105c 6 artyku\u0142\u00f3w w miesi\u0119czniku \u201eWychowanie w Przedszkolu\u201d (lata 70. i 80.). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 70. pe\u0142ni\u0142a funkcje w strukturach Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w w WSK Mielec, m.in. przewodnicz\u0105cej Rady Oddzia\u0142owej. By\u0142a d\u0142ugoletni\u0105 dzia\u0142aczk\u0105 TPD (pracowa\u0142a na rzecz dzieci niepe\u0142nosprawnych), cz\u0142onkiem komisji wyborczych w wyborach do Sejmu i Rad Narodowych oraz cz\u0142onkiem Komisji O\u015bwiaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych Miejskiej Radzie Narodowej w Mielcu. W 1988 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa 50-letni\u0105 Przynale\u017cno\u015b\u0107 do ZNP\u201d oraz dwukrotnie (1979, 1988) nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania II stopnia za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktyczno-wychowawczej. Zmar\u0142a 27 III 2021 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALNIKOW SERGIUSZ<\/strong>, urodzony 3 X 1913 r. w Szadry\u0144sku (Rosja), syn Wasyla i Teodozji. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Zakopanem. Uprawia\u0142 sporty zimowe, specjalizowa\u0142 si\u0119 w saneczkarstwie. W 1938 r. zosta\u0142 zatrudniony w Przedstawicielstwie Sanockiej Fabryki Akumulator\u00f3w w Krakowie jako inkasent. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako \u017co\u0142nierz ochotnik 20 pu\u0142ku piechoty w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej w 1940 r., podczas \u0142apanki zosta\u0142 uwi\u0119ziony i wys\u0142any na \u00a0przymusowe roboty do Niemiec. Uciek\u0142 po 5 miesi\u0105cach i w 1941 r. przyby\u0142 do Mielca, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w fabryce samolot\u00f3w (Flugzeugwerk Mielec). W zak\u0142adzie tym, przekszta\u0142conym p\u00f3\u017aniej na WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, pracowa\u0142 na stanowiskach: kontroler, kierownik sekcji, starszy planista i specjalista ds. rozliczenia produkcji. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. Wchodzi\u0142 w sk\u0142ad pierwszego aktywu spo\u0142eczno-gospodarczego mieleckiego zak\u0142adu lotniczego. By\u0142 przewodniczacym Rady Zak\u0142adowej. Zainicjowa\u0142 za\u0142o\u017cenie zak\u0142adowej kasy zapomogowo-po\u017cyczkowej. By\u0142 d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem FKS \u201eStal\u201d Mielec, m.in. jako skarbnik klubu. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 pracownicze ogr\u00f3dki dzia\u0142kowe. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Filatelistycznego nr .. przy ZDK WSK i by\u0142 jego skarbnikiem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz odznaczeniami resortowymi i sportowymi. Zmar\u0142 29 VIII 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALNIKOW-BOCHENEK KRYSTYNA HALINA<\/strong>, urodzona 23 IV 1948 r. w Mielcu, c\u00f3rka Sergiusza i Marii z domu Geleta. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO), matur\u0119 zda\u0142a w 1966 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (kierunek \u2013 filologia polska) i w 1971 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego pracowa\u0142a w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (1972-1973), Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych Dzieci\u0119cego O\u015brodka Chorob P\u0142uc w Rabce (1973-1975) oraz ponownie w ZST w Mielcu, gdzie ponadto byla pedagogiem szkolnym (1975-1978). Dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w ZHP jako instruktor, prowadz\u0105c dru\u017cyny zuchowe, a nast\u0119pnie harcerskie. Posiada stopie\u0144 podharcmistrza. W 1978 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako kierownik Biura Miejskiej Rady Narodowej, a od 1990 r. \u2013 kierownik Biura Rady Miejskiej i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142a do 1995 r. W latach 1995-1999 przebywa\u0142a na rencie. W 1999 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Biura Rady Powiatowej w Starostwie Powiatowym w Mielcu. 31 I 2011 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SALPETER LEJZOR<\/strong>, mieszkaniec Mielca narodowo\u015bci \u017cydowskiej. By\u0142 przemys\u0142owcem, od lat 90. XIX w. prowadzi\u0142 fabryk\u0119 octu, a w okresie mi\u0119dzywojennym kilka innych ma\u0142ych firm. Zdoby\u0142 sobie autorytet w \u015brodowisku, tote\u017c powierzano mu wa\u017cne funkcje spo\u0142eczne. Wielokrotnie wybierano go do Rady Miejskiej w Mielcu na prze\u0142omie XIX i XX w. Po okresowym rozwi\u0105zaniu Rady Gminnej w Mielcu w latach 1901\u20131903 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka rady doradczej burmistrza Mielca. W 1909 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Unii Kredytowej w Mielcu i zosta\u0142 jej pierwszym dyrektorem. Na pocz\u0105tku I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 cz\u0142onkiem rady przybocznej delegata rz\u0105dowego w Mielcu. 2 XI 1918 r. po rezygnacji rady przybocznej i przekazaniu w\u0142adz Radzie Autonomicznej Gminy Mielec zosta\u0142 wybrany jej cz\u0142onkiem. W latach 1920\u20131927 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Gminnej Przybocznej w Mielcu. Dalsze losy nieznane.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALWIERZ EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 22 V 1927 r. w Brzy\u015bciu, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Bronis\u0142awy z domu Tymu\u0142a. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. Rok p\u00f3\u017aniej uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 w Gda\u0144sku w stopniu chor\u0105\u017cego, a w 1954 r. studia wy\u017csze I stopnia w zakresie rachunkowo\u015bci na Wydziale Finans\u00f3w Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w Studium Wojskowym na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Od 1 XI 1954 r. do 31 XII 1981 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na r\u00f3\u017cnych stanowiskach kierowniczych w pionie handlowym, ostatnio jako kierownik dzia\u0142u. Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c m.in. w 1979 r. studia magisterskie w zakresie ekonomiki przemys\u0142u na Wydziale Ekonomiki Produkcji Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych. Posiada\u0142 stopie\u0144 majora. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy przy WSK Mielec i Kole \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy AK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy\u201d. Zmar\u0142 6 IX 2005 r. Spoczywa na cmentarzu w Ko\u015bcierzynie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALWIERZ JAN<\/strong>, urodzony 10 V 1933 r. w Gaw\u0142uszowicach, pow. mielecki, syn Juliana i Marii z Pezd\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. W latach 1951-1957 studiowa\u0142 na Wydziale Weterynaryjnym UMCS-AR w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. W 1957 r. podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1962 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po studiach rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Powiatowym w Sandomierzu jako sta\u017cysta, a od 1963 r. pracowa\u0142 w Szpitalu Powiatowym w Bi\u0142goraju jako asystent na Oddziale Wewn\u0119trznym. W 1966 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych w Instytucie Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych AM w Lublinie. Od 1967 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ordynatora w Sanatorium Uzdrowiskowym Nauczycielskim w Na\u0142\u0119czowie, a od 1973 r. by\u0142 lekarzem naczelnym i dyrektorem Sanatorium Uzdrowiskowego Gospodarki Komunalnej w Na\u0142\u0119czowie. W 1985 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do lecznictwa otwartego w Lublinie. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2000 r. Jest cz\u0142onkiem Lubelskiej Izby Lekarskiej, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznaka Zas\u0142u\u017cony Pracownik Gospodarki Terenowej i Ochrony \u015arodowiska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALWIERZ TADEUSZ MARIAN<\/strong>, urodzony 26 VI 1912 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Anieli z domu Damian. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 (specjalno\u015b\u0107: stolarstwo i rze\u017abiarstwo) w Toruniu. W okresie mi\u0119dzywojennym wykonywa\u0142 na zlecenie prace rze\u017abiarskie i stolarskie, najcz\u0119\u015bciej w ko\u015bcio\u0142ach i obiektach parafialnych. W pierwszych miesi\u0105cach okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 przesiedlony na ziemie mieleck\u0105 i zamieszka\u0142 w Woli Zdakowskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 wywieziony na przymusowe roboty do III Rzeszy i pracowa\u0142 w ogrodnictwie. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do Woli Zdakowskiej i ponownie wykonywa\u0142 prace stolarskie i rze\u017abiarskie. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 korespondencyjny kurs mistrz\u00f3w w zawodzie stolarskim w Warszawie i uzyska\u0142 dyplom mistrzowski. Spo\u015br\u00f3d wielu wykonanych prac szczeg\u00f3lnie wysok\u0105 ocen\u0119 uzyska\u0142y organy do ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Padwi Narodowej, Jamach i Kro\u015bcienku, o\u0142tarz i ambona do ko\u015bcio\u0142a w Chmielowie oraz lichtarz do \u015bwiecy paschalnej i fotel do ko\u015bcio\u0142a w Brze\u017anicy. Zmar\u0142 26 VI 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SALWIERZ WOJCIECH<\/strong>, urodzony 23 IV 1927 r. w Brzy\u015bciu, pow. mielecki, syn Stefana i Pelagii z domu Szymaszek. W czasie okupacji hitlerowskiej bra\u0142 udzia\u0142 w tajnych kompletach. Absolwent Liceum Handlowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. Studiowa\u0142 rolnictwo na SGGW w Warszawie i w 1954 r. uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera. Bezpo\u015brednio po studiach na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Azotowych w K\u0119dzierzynie \u2013 Ko\u017alu i tam pracowa\u0142 do ko\u0144ca 1958 r. W 1959 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu na stanowisku agronoma. W 1960 r., ze wzgl\u0119d\u00f3w zdrowotnych, przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Brzozowa i zosta\u0142 kierownikiem s\u0142u\u017cby rolnej w powiatach leskim i brzozowskim. Jako jeden z nielicznych na tym terenie fachowc\u00f3w by\u0142 nauczycielem i propagatorem wiedzy rolniczej. Prowadzi\u0142 szkolenia rolnicze, organizowa\u0142 spotkania i r\u00f3\u017cnymi formami wprowadza\u0142 now\u0105 kultur\u0119 roln\u0105 na terenach Bieszczad\u00f3w. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Ligi Ochrony Przyrody w Kro\u015bnie z siedzib\u0105 w Brzozowie. Przez 10 lat, a\u017c do przej\u015bcia na emerytur\u0119, pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki sekretarza ZW i kierownika biura. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi, resortowymi i organizacyjnymi. Zmar\u0142 22 III 1991 r. Spoczywa na cmentarzu w Brzozowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAMDEX SP. z O.O<\/strong>., firma produkuj\u0105ca folie ochronne i ta\u015bmy samoprzylepne. Powsta\u0142a w 2004 r. Zezwolenie na dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 6 IV 2006 r. Aktualnie produkuje folie ochronne (do m.in. drewna, dywan\u00f3w, wyk\u0142adzin, elektroniki, metali lakierowanych, p\u0142yt MDF i HDF, p\u0142yt wi\u00f3rowych, profili aluminiowych, stali nierdzewnej, stolarki PCV, szk\u0142a i okien), \u00a0folie ochronne z nadrukiem, foli\u0119 bezpieczn\u0105 do luster, ta\u015bmy pakowe, ta\u015bmy z nadrukiem, ta\u015bmy do nadruk\u00f3w flekso-graficznych, etykiety samoprzylepne i foli\u0119 stretch. Jest beneficjentem \u015brodk\u00f3w unijnych EFRR w ramach programu Regionalnego Programu Operacyjnego Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. Siedziba firmy znajduje si\u0119 przy ul. Wojska Polskiego 9.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAMOCH\u00d3D-CH\u0141ODNIA STAR-MIELEC MS-2,5<\/strong>, produkt Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, wykonany na podwoziu przed\u0142u\u017conym samochodu Star 20 i Star 25. Autorem konstrukcji by\u0142 Jerzy D\u0119bicki z WSK Mielec. Samoch\u00f3d przystosowano r\u00f3wnie\u017c dla wojska (m.in. \u015bci\u0119te g\u00f3rne kraw\u0119dzie nadwozia do \u201eskrajni kolejowej\u201d). Wyposa\u017cono go w agregat ch\u0142odniczy \u201eTERMOBIL\u201d produkcji francuskiej, a p\u00f3\u017aniej w agregat WSK Mielec opracowany przez Ryszarda \u0141obarzewskiego. Prototyp opracowano w latach 1963-1964, a wykonano w 1964 r., po czym rozpocz\u0119to produkcj\u0119 seryjn\u0105. W 1970 r. opracowano samoch\u00f3d-ch\u0142odni\u0119 Ms-3 na podwoziu Star A-29. W p\u00f3\u017aniejszych latach produkcj\u0119 samochod\u00f3w-ch\u0142odni przekazano do Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w D\u0119bicy.<\/p>\r\n

SAMOGRANICKI ALEKSANDER,<\/b> urodzony\u00a0 17 III 1919 r. w miejscowo\u015bci Ostr\u00f3g (aktualnie Ukraina), syn Waleriana i Aleksandry z domu Jurjew. \u017bo\u0142nierz kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., uczestnik walk z Niemcami m.in. pod rodzinn\u0105 miejscowo\u015bci\u0105. Dosta\u0142 si\u0119 do niemieckiej niewoli i by\u0142 wi\u0119ziony najpierw w \u0141ambinowicach, a p\u00f3\u017aniej w jednym z oboz\u00f3w jenieckich w Nadrenii \u2013 Westfalii. Po wyzwoleniu przez wojsko ameryka\u0144skie powr\u00f3ci\u0142 do Polski i trafi\u0142 do Mielca, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PKP. Zajmowa\u0142 si\u0119 zaopatrzeniem kolejarzy i ich rodzin. W 1952 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do mieleckiej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, a w 1952 r. do WSK Mielec. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w Oddzia\u0142u Zaopatrzenia Robotniczego (OZR) i gospodarstw rolnych WSK w Rz\u0119dzianowicach i Staszowie, przyj\u0119tych od Pa\u0144stwowych Gospodarstw Rolnych. Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 w organizacji plac\u00f3wek gastronomicznych, m.in. sto\u0142\u00f3wek dla pracownik\u00f3w i punkt\u00f3w sprzeda\u017cy artyku\u0142\u00f3w spo\u017cywczych. W latach 70. pracowa\u0142 na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Handlowego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie (PPS, PZPR) i spo\u0142ecznie. W czasie pracy w PSS pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu. By\u0142 te\u017c jednym z propagator\u00f3w akcji Narodowej Po\u017cyczki Rozwoju Si\u0142 Zbrojnych. W lipcu 1979 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia PRL, Odznak\u0105 ZZM i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK PZL Mielec\u201d. Zmar\u0142 1 X 2007 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAMOLOT AT-3<\/strong>, p\u0142atowiec skonstruowany w latach 1997-1998 i produkowany przez firm\u0119 AERO AT Sp\u00f3\u0142ka \u00a0z o.o. w Mielcu. Posiada silnik Rotax 912 S o mocy 100 km oraz trzy\u0142opatowe elastyczne \u015bmig\u0142o ELPROP. Podstawowe dane: ci\u0119\u017car max konstrukcji \u2013 582 kg, ci\u0119\u017car w\u0142asny \u2013 360 kg, zbiornik paliwa \u2013 70 l, powierzchnia no\u015bna \u2013 9,3 m2, rozpi\u0119to\u015b\u0107 \u2013 7,55 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 5,88 m, wysoko\u015b\u0107 \u2013 2,23 m, pr\u0119dko\u015b\u0107 przelotowa \u2013 200 km\/h, pr\u0119dko\u015b\u0107 manewrowa \u2013 208 km\/h, pr\u0119dko\u015b\u0107 maksymalna \u2013 220 km\/g, zasi\u0119g \u2013 717 km, pu\u0142ap \u2013 do 4 000 m. Bardzo dobre parametry, liczne atuty i wysoka jako\u015b\u0107 wykonania samolotu zosta\u0142y potwierdzone certyfikatami: JAR-VLA, EASA CS-VLA (2005) i FAA (2010) oraz \u015awiadectwem Typu Nr BB-210 (V 1999 r.). Jego zmodyfikowan\u0105 wersj\u0105, wykonan\u0105 zgodnie z wymogami ameryka\u0144skiej kategorii LSA (Light Sport Aircraft), jest samolot AT-4.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SAMORZ\u0104DOWE CENTRUM KULTURY<\/strong>, instytucja kultury Gminy Miejskiej Mielec utworzona na mocy uchwa\u0142y Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 15 X 1997 r. Rozpocz\u0119\u0142o funkcjonowanie 1 I 1998 r. jako zak\u0142ad bud\u017cetowy. W jego sk\u0142ad wesz\u0142y dotychczas odr\u0119bne plac\u00f3wki kultury: Miejska Biblioteka Publiczna, Mielecki O\u015brodek Kultury i Muzeum Regionalne. Siedzib\u0105 dyrekcji jest budynek Domu Kultury SCK przy alei Niepodleg\u0142o\u015bci 7. Podstawowymi zadaniami realizowanymi przez SCK s\u0105: edukacja kulturalna i wychowanie przez sztuk\u0119, rozw\u00f3j amatorskiego ruchu artystycznego oraz gromadzenie, dokumentowanie, tworzenie, ochrona i udost\u0119pnianie d\u00f3br kultury. SCK jest inspiratorem, koordynatorem i organizatorem najwa\u017cniejszych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych na terenie Mielca, w tym kilku cyklicznych o charakterze mi\u0119dzynarodowym i og\u00f3lnopolskim. S\u0105 to: Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Muzyczny, Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Instrument\u00f3w D\u0119tych Blaszanych, Dni Kultury Narod\u00f3w, mi\u0119dzynarodowe plenery, Og\u00f3lnopolskie Prezentacje Folkloru i Rzemios\u0142a Ludowego oraz Przegl\u0105d Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201ePasikonik\u201d. Cyklicznymi imprezami o charakterze regionalnym s\u0105: \u201eDni Mielca\u201d, \u201ePo\u017cegnanie Lata\u201d, \u201eHappening Miko\u0142ajkowy\u201d i Przegl\u0105d Dzieci\u0119cych Grup Teatralnych \u201eScena\u017ceria\u201d. SCK wspiera tak\u017ce uroczysto\u015bci miejskie z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych. Ponadto w DK SCK przeprowadzane s\u0105 eliminacje og\u00f3lnopolskich konkurs\u00f3w recytatorskich, muzycznych i plastycznych. Wizyt\u00f3wk\u0105 w\u0142asnej dzia\u0142alno\u015bci artystycznej s\u0105: ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, Reprezentacyjna Orkiestra D\u0119ta, Zesp\u00f3\u0142 Muzyki Dawnej \u201eHortus Musicus\u201d, Big-band, Zesp\u00f3\u0142 Taneczny \u201eAbrakadabra\u201d, Dzieci\u0119cy i M\u0142odzie\u017cowy Teatr Ta\u0144ca, Zesp\u00f3\u0142 Ta\u0144ca Wsp\u00f3\u0142czesnego \u201eBez Nazwy\u201d oraz dzieci\u0119ce zespo\u0142y taneczne. SCK wspiera te\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 innych mieleckich renomowanych zespo\u0142\u00f3w artystycznych: ch\u00f3r\u00f3w Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d, ch\u00f3ru Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, ch\u00f3ru I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego, orkiestry Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego, ch\u00f3ru i orkiestry \u201ePro Musica\u201d i zespo\u0142u tanecznego Stowarzyszenia Senior\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Systematycznymi formami dzia\u0142alno\u015bci s\u0105 te\u017c: seanse filmowe w kinie \u201eGalaktyka\u201d (dawniej \u201eMetalowiec\u201d), wystawy w Muzeum Regionalnym, Centrum Wystawienniczo-Promocyjnym, Galerii i Miejskiej Bibliotece Publicznej oraz koncerty muzyczne. Sale SCK s\u0105 udost\u0119pniane na konferencje, seminaria, spotkania i zjazdy, organizowane przez r\u00f3\u017cne instytucje i stowarzyszenia. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 wydawnicza SCK to: p\u0142yty z nagraniami muzycznymi, publikacje o tematyce artystycznej i regionalnej, katalogi wystaw, tomiki poezji oraz biuletyn – kwartalnik \u201eKultures(c)ka\u201d. Posiada w\u0142asn\u0105 stron\u0119 internetow\u0105: SCK wsp\u00f3\u0142pracuje z licznymi o\u015brodkami kulturalnymi w kraju i za granic\u0105. W ramach rewitalizacji Starego Mielca wyremontowano i zmodernizowano w latach 2010-2011 \u201eJadern\u00f3wk\u0119\u201d \u2013 fili\u0119 Muzeum Regionalnego. Otwarcie odrestaurowanego obiektu nast\u0105pi\u0142o 8 IX 2011 r. W styczniu 2012 r. w kinie \u201eGalaktyka\u201d rozpocz\u0119to wy\u015bwietlanie film\u00f3w w tr\u00f3jwymiarze (3D) oraz otwarto zmodernizowan\u0105 galeri\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Liczba wydarze\u0144 kulturalnych zorganizowanych przez SCK: *2014 r. – 900; *2015 r. – 906; *2016 r. – 1211; *2017 r. – 1604;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektor:<\/strong>\u00a0Jacek Tejchma (1998-2016), Joanna Kruszy\u0144ska (2016-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zast\u0119pcy dyrektora:<\/strong> Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w (1998-2016), Marek Skalski (1998-2010), Janusz Zborowski (1998-2003), Jerzy Skrzypczak (2003-nadal), Jolanta Strycharz (2016-nadal)., Justyna Pomyka\u0142a-Berrached (2020-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SANDEWICZ (S\u0104DOWICZ) ALEKSANDER (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 23 II 1801 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Franciszki z domu Opiela. Do szk\u00f3\u0142 ucz\u0119szcza\u0142 w Mielcu i Tarnowie, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Tarnowie. Studia filozoficzne odby\u0142 we Lwowie i Przemy\u015blu. W 1829 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Por\u0105bce Uszewskiej, a nast\u0119pnie by\u0142 administratorem w Rajbrocie (1831-1832) i Mszanie Dolnej (1832-1835). W 1835 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w \u0141ukowicy. Zmar\u0142 23 VIII 1874 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SANDOMIERSKA (ULICA)<\/strong>, niewielka (306 m) ulica miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego, \u0142\u0105cz\u0105ca ul. S. Staszica i ul. J. Lelewela z ul. A. Mickiewicza. Po remoncie w 1997 r. ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Imponuje bogat\u0105 histori\u0105. Jako trakt sandomierski by\u0142a bowiem drog\u0105 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 Mielec (od powstania miasta) z wojew\u00f3dzkim Sandomierzem i powiatowym Pilznem. Wbiega\u0142a do miasta od p\u00f3\u0142nocy, obok ko\u015bcio\u0142a \u015awi\u0119tej Tr\u00f3jcy, do rynku w jego p\u00f3\u0142nocno-wschodnim rogu i wychodzi\u0142a w po\u0142udniowo-zachodnim rogu, a nast\u0119pnie przebiega\u0142a obok ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza i ko\u015bci\u00f3\u0142ka \u015bw. Anny, wzd\u0142u\u017c rzeki Wis\u0142oki do Wojs\u0142awia i dalej na po\u0142udnie. W miar\u0119 rozwoju miasta jej fragmenty nazywano: ulic\u0105 Ko\u015bcieln\u0105 (XVII w.), ul. Rzeczn\u0105, ul. Tarnobrzesk\u0105 i ul. S. S\u0119kowskiego (po jego \u015bmierci w 1910 r.). W latach mi\u0119dzywojennych XX w. by\u0142a ju\u017c tylko ulic\u0105 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 ul. S. S\u0119kowskiego z ul. Pa\u0144sk\u0105 (p\u00f3\u017aniej J. Pi\u0142sudskiego), ale jednocze\u015bnie pozosta\u0142a jedn\u0105 z wa\u017cniejszych ulic dzielnicy \u017cydowskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej zniemczono nazw\u0119 na SANDOMIRSTRASSE. Do polskiej nazwy powr\u00f3ci\u0142a 6 VIII 1944 r., ale w 1953 r. otrzyma\u0142a nowego patrona \u2013 L. WARY\u0143SKIEGO. 28 II 1990 r. MRN przywr\u00f3ci\u0142a jej nazw\u0119 SANDOMIERSKA. Po modernizacji wewn\u0119trznego uk\u0142adu komunikacyjnego miasta zesz\u0142a do rangi podrz\u0119dnej ulicy, ale pozosta\u0142a bardzo ruchliwa. Sprawia to s\u0105siedztwo zielonego rynku, Domu Rzemios\u0142a i wielu sklep\u00f3w. Jej adres maj\u0105 ponadto m.in. NZOZ ZLEP-MED i Schronisko dla Bezdomnych im. \u015aw. Brata Alberta. Stanowi te\u017c po\u0142\u0105czenie dla ulic: Stefana Batorego, Kr\u00f3tkiej i W\u0105skiej. Po przebudowie ul. S. Staszica – ul. Sandomierska ko\u0144czy sw\u00f3j bieg na skrzy\u017cowaniu z ul. S. Staszica.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SANDZIANOWSKI MIKO\u0141AJ<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w 2. po\u0142. XVI w. Sp\u0142awia\u0142 zbo\u017ce z d\u00f3br Mieleckich rzekami Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 w kierunku Gda\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SANECKA ANNA HELENA (z domu SMACZNA)<\/strong>, urodzona 1 II 1950 r. w Podleszanach, pow. mielecki, c\u00f3rka Jana i Marii z domu \u017bola. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1969 r. W latach 1969-1970 pracowa\u0142a jako kierownik Biblioteki Gromadzkiej w Rz\u0119dzianowicach, pow. mielecki. Od 1 VI 1970 r. pracuje w Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu, najpierw jako ksi\u0119gowa, a od 1 V 1994 r. jako kierownik biura. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w dzia\u0142alno\u015b\u0107 CRR i integracj\u0119 \u015brodowiska rzemie\u015blniczego. W 2013 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a oraz Srebrnym Medalem Jana Kili\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


SANECZNIK ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 11 III 1923 r. w Rybniku. Absolwent Szko\u0142y Powszechnej im. Adama Mickiewicza w Rybniku, a nast\u0119pnie ucze\u0144 Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum w Rybniku. Nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Gra\u0142 na skrzypcach i fortepianie. Po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) uciek\u0142 do Krakowa, a nast\u0119pnie do Mielca, gdzie zosta\u0142 zatrudniony w firmie budowlanej. Wst\u0105pi\u0142 do organizacji konspiracyjnej (prawdopodobnie ZWZ-AK). W czasie spotkania konspiracyjnego w jednej z mieleckich kawiar\u0144 w dniu 4 II 1944 r. zosta\u0142 aresztowany (wraz z 9 innymi osobami) przez gestapo i przewieziony do wi\u0119zienia w Rzeszowie. S\u0105d dora\u017any po bestialskim przes\u0142uchaniu skaza\u0142 go i pozosta\u0142ych aresztowanych w Mielcu na kar\u0119 \u015bmierci. Wyrok wykonano 11 II 1944 r., a nast\u0119pnie cia\u0142a rozstrzelanych pogrzebano w gnojowisku przy dworze J\u0119drzejowicza w pobli\u017cu Rzeszowa. Po wyzwoleniu Rzeszowa i okolic spod okupacji hitlerowskiej zw\u0142oki partyzant\u00f3w uroczy\u015bcie pochowano 15 IX 1944 r. na cmentarzu na Pobitnie ko\u0142o Rzeszowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SANGLASS S.A. Z SIEDZIB\u0104 W MIELCU<\/strong>, firma utworzona w 2000 r. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 26 IV 2000 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a w II po\u0142owie 2001 r. w nowej hali przy ul. Wojska Polskiego 14 (wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 strefy, obok Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR). Produkuje szk\u0142o hartowane p\u0142askie i szk\u0142o hartowane gi\u0119te.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SANGUSZKO PAWE\u0141 KAROL<\/strong>, urodzony w 1680 r., syn Hieronima i Konstancji z Sapieh\u00f3w. Od 1706 r. by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Smolan z Bia\u0142ym Kowlem oraz licznych d\u00f3br w wojew\u00f3dztwie witebskim. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 marsza\u0142ka wielkiego litewskiego. Dzi\u0119ki ma\u0142\u017ce\u0144stwu z Mariann\u0105 z Lubomirskich (c\u00f3rk\u0105 J\u00f3zefa Karola) zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem m.in. hrabstwa tarnowskiego, w tym m.in. Rzochowa w I \u0107wierci XVIII w. Wystara\u0142 si\u0119 u kr\u00f3la Augusta II o przywilej organizowania w Rzochowie 4 rocznych jarmark\u00f3w, trwaj\u0105cych po dwa tygodnie: 4 marca (\u015bw. Kazimierza), 24 czerwca (\u015bw. Jana Chrzciciela), 24 sierpnia (\u015bw. Bart\u0142omieja Ap.) i 25 listopada (\u015bw. Katarzyny M\u0119czenniczki). Zmar\u0142 w 1750 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SARAMA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 8 VII 1916 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Antoniny z domu Surowiec. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1937 r. W tym czasie nale\u017ca\u0142 do gimnazjalnego ch\u00f3ru \u201eMelodia\u201d oraz uczy\u0142 si\u0119 gry na instrumentach. Ju\u017c w klasie maturalnej zorganizowa\u0142 i prowadzi\u0142 muzyczny zesp\u00f3\u0142 m\u0142odzie\u017cowy i ch\u00f3r ludowy przy kole ZMW \u201eWici\u201d w Wojs\u0142awiu. W okresie okupacji pracowa\u0142 w rodzinnym gospodarstwie i uczestniczy\u0142 w ruchu oporu (BCh). Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzenia ch\u00f3ru \u201eMelodia\u201d i ju\u017c 11 XI 1944 r. wyst\u0105pi\u0142 z nim z okazji \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci. W 1946 r., po uko\u0144czeniu kursu nauczycielskiego, rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel \u015bpiewu w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego. W 1947 r. zosta\u0142 zaanga\u017cowany w nowo utworzonym Liceum Pedagogicznym w Mielcu tak\u017ce jako nauczyciel \u015bpiewu oraz nauki gry na instrumencie. R\u00f3wnie\u017c i w tej szkole za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 zespo\u0142y artystyczne: orkiestr\u0119 i ch\u00f3r oraz zesp\u00f3\u0142 estradowy. Ponadto przez wiele lat \u2013 wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 Zofi\u0105 \u2013 prowadzi\u0142 zespo\u0142y artystyczne w Technikum Rolniczym w Rzemieniu, gdzie mieszka\u0142. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 w Warszawie, a p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142 kwalifikacje instruktora muzycznego I kategorii. Od pierwszych lat powojennych mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w amatorski ruch artystyczny i z zespo\u0142ami artystycznymi odnosi\u0142 wiele sukces\u00f3w. Poza \u201eMelodi\u0105\u201d (przerwa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1948 r.) i zespo\u0142ami szkolnymi prowadzi\u0142 te\u017c szereg innych zespo\u0142\u00f3w, m.in.: zespo\u0142y taneczno-\u015bpiewacze w Wojs\u0142awiu i Przec\u0142awiu oraz ch\u00f3r \u201eEcho\u201d w Radomy\u015blu Wielki i ch\u00f3r mieszany przy Klubie Fabrycznym WSK. W latach 1952-1954 by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 (z Januszem Meyz\u0105, Emili\u0105 Drabik i Edmundem Toczkiem) Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca Ziemi Rzeszowskiej \u201eRzeszowiacy\u201d oraz przez szereg lat jego ch\u00f3rmistrzem. W 1967 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w odrodzenia ch\u00f3ru m\u0119skiego \u201eMelodia\u201d i pierwszym jego dyrygentem (do 1970 r.), a w 1969 r. podj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzenia nowo powsta\u0142ego ch\u00f3ru ZNP \u201eAkord\u201d. Po likwidacji Liceum Pedagogicznego (1970) pracowa\u0142 jeszcze w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu (do 1976 r.), ale ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan zdrowia musia\u0142 przej\u015b\u0107 na rent\u0119. W 1977 r. zrezygnowa\u0142 tak\u017ce z prowadzenia ch\u00f3ru nauczycielskiego. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 muzyczn\u0105 przez wiele lat pracowa\u0142 w ZNP i Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d oraz dyplomami Ministra Kultury i Sztuki. W latach 80. w zwi\u0105zku z post\u0119puj\u0105c\u0105 ci\u0119\u017ck\u0105 chorob\u0105 zamieszka\u0142 w Bielsku-Bia\u0142ej pod opiek\u0105 c\u00f3rki Barbary. Zmar\u0142 5 XII 1983 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Na wniosek mieszka\u0144c\u00f3w Wojs\u0142awia Rada Miejska nada\u0142a jego imi\u0119 jednej z nowych ulic w Wojs\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SARAMA JAN<\/strong>, urodzony 24 V 1956 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z domu S\u0142\u0105ba. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (kierunek: technologia budowy maszyn) uko\u0144czy\u0142 w 1982 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1982 \u2013 1988 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako konstruktor. Od 1988 r. pracuje w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Energetyki Cieplnej w Mielcu jako mistrz i specjalista mechanik. Od lat szkolnych pasjonowa\u0142 si\u0119 sportem i ta\u0144cem. W latach 70. by\u0142 zawodnikiem sekcji szermierczej MKS \u201eGryf\u201d Mielec. Odnosi\u0142 sukcesy indywidualne, m.in. by\u0142 mistrzem wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w szpadzie junior\u00f3w i senior\u00f3w oraz dru\u017cynowe, m.in. 6. miejsce w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w szpadzie w Poznaniu. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d w Mielcu i ZPiT \u201ePo\u0142oniny\u201d w Rzeszowie (w czasie studi\u00f3w). Po uko\u0144czeniu kursu kwalifikacyjnego w zakresie choreografii w WDK w Rzeszowie otrzyma\u0142 I kategori\u0119 instruktorsk\u0105 i pracowa\u0142 jako instruktor ta\u0144ca w ZPiT \u201ePo\u0142oniny\u201d, ZPiT \u201eLubenka\u201d i ZPiT \u201eWojs\u0142awianie\u201d. Prowadzi sklep muzyczny \u201eTenor\u201d, kt\u00f3ry ma siedzib\u0119 w CHU \u201ePasa\u017c\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SARAMA MARCIN<\/strong>, urodzony 15 X 1906 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Antoniny z domu Surowiec. Matur\u0119 zda\u0142 w 1929 r., a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 Instytut Pedagogiczny, uzyskuj\u0105c wy\u017csze wykszta\u0142cenie nauczycielskie. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i do ko\u0144ca wojny przebywa\u0142 w obozie jenieckim ko\u0142o Hamburga. Od 1 IX 1946 r. do 31 XII 1947 r. uczy\u0142 historii i geografii w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1947 r. powierzono mu organizacj\u0119 Liceum Pedagogicznego w Mielcu od roku szkolnego 1947\/1948 r. i stanowisko dyrektora tej szko\u0142y. Pe\u0142\u0142 je do 1962 r., przyczyniaj\u0105c si\u0119 do rozwoju plac\u00f3wki. Uczy\u0142 pedagogiki, historii wychowania i j\u0119zyka niemieckiego. Zmar\u0142 1 I 1979 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SARAMA WALENTY<\/strong>, urodzony w 1842 r., mieszkaniec Mielca. By\u0142 czeladnikiem kowalskim. Uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 r. W czasie walk w Kr\u00f3lestwie zosta\u0142 wzi\u0119ty przez Rosjan do niewoli. Skazano go na 3 lata wi\u0119zienia w Kostromie. Z zes\u0142ania powr\u00f3ci\u0142 w maju 1866 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SARAMA WIKTOR<\/strong>, urodzony 19 IV 1911 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Antoniny z domu Surowiec. W 1925 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu. Wkr\u00f3tce po otrzymaniu pracy w maj\u0105tku A. Gardulskiego w 1932 r. zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Odby\u0142 j\u0105 w 5. Pu\u0142ku Artylerii Ci\u0119\u017ckiej w Krakowie i tam te\u017c uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105. Po powrocie z wojska podj\u0105\u0142 prac\u0119 inkasenta we Lwowie, a nast\u0119pnie pomaga\u0142 krewnym prowadzi\u0107 sklep w Wojs\u0142awiu. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako \u017co\u0142nierz 6. Pu\u0142ku Artylerii Ci\u0119\u017ckiej m.in. w obronie Lwowa. Po dzia\u0142aniach wojennych szcz\u0119\u015bliwie dotar\u0142 do Wojs\u0142awia. W pa\u017adzierniku 1941 r. zosta\u0142 komendantem plac\u00f3wki NOW w Wojs\u0142awiu. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eSekwana\u201d. Dzia\u0142aj\u0105c w okolicach Mielca zbudowa\u0142 siatk\u0119 wywiadowcz\u0105 i zacz\u0105tek struktur organizacji. Dwukrotnie gestapo aresztowa\u0142o go, ale za pierwszym razem (1942) zosta\u0142 wypuszczony, a za drugim (1943) uda\u0142o mu si\u0119 uciec z konwoju. Wiosn\u0105 1944 r. w ramach akcji scaleniowej wszed\u0142 z organizacj\u0105 do AK. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej ponownie zaj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzeniem sklepu, ale na apel w\u0142adz emigracyjnych pozosta\u0142 w konspiracji. W 1945 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Brygad Wywiadowczych, a w 1946 r. wst\u0105pi\u0142 do NZW i przez kilka miesi\u0119cy pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta powiatowego NZW w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 kierownikiem wydzia\u0142u wywiadu Inspektoratu \u201eMaria\u201d \u2013 \u201eR\u00f3\u017ca\u201d (powiaty: D\u0119bica-Mielec-Tarnobrzeg). W 1947 r. ujawni\u0142 si\u0119 i wyjecha\u0142 do Bydgoszczy, a p\u00f3\u017aniej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zalesia Dolnego i Szczecina. W 1952 r. zosta\u0142 aresztowany w Szczecinie i przewieziony do wi\u0119zienia w Rzeszowie. 15 V 1953 r. WSR w Rzeszowie skaza\u0142 go na 12 lat wi\u0119zienia i kar\u0119 odsiadywa\u0142 w Wronkach. W 1955 r. Rada Pa\u0144stwa obni\u017cy\u0142a kar\u0119 do 5 lat, a po rocznej przerwie spowodowanej chorob\u0105, na podstawie amnestii z 27 IV 1956 r. darowano mu pozosta\u0142\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kary. Powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Wojs\u0142awia. Zmar\u0142 w czerwcu 1977 r. Pochowany na Cmentarzu P\u00f3\u0142nocnym w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SARAMY FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska (ok. 301 m) na osiedlu Wojs\u0142aw, biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej w kierunku toru kolejowego i przy nim si\u0119 ko\u0144czy. Ma nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 20 XII 2007 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: FRANCISZEK SARAMA (1916-1983) \u2013 wojs\u0142awianin, nauczyciel muzyki, za\u0142o\u017cyciel i dyrygent wielu zespo\u0142\u00f3w artystycznych, m. in. ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i ch\u00f3ru \u00a0\u201eMelodia\u201d, zas\u0142u\u017cony dzia\u0142acz kultury.<\/p>\r\n

SARNOWSKI MACIEJ, <\/b>urodzony 17 VIII 1907. w Brzostku, syn Ludwika i Anny ze \u015alisz\u00f3w. Absolwent Gimnazjum w Ja\u015ble. Studiowa\u0142 chemi\u0119 na Politechnice Lwowskiej i w 1937 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera chemii. W czasie studi\u00f3w pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta w Katedrze Chemii Nieorganicznej. Po studiach by\u0142 bezrobotny. W latach 1940-1941 (okupacja hitlerowska) pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Spirytusowych i nast\u0119pnie w Fabryce Elektrotechnicznej \u201dKontakt\u201d we Lwowie. Od 1942 r. pracowa\u0142 jako chemik w laboratorium Flugzeugwerk Mielec (fabryce samolot\u00f3w). Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej \u2013 od po\u0142owy VIII 1944 r. zosta\u0142 kierownikiem laboratorium Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych nr 007 w Mielcu (pod kierownictwem radzieckim) i od lipca 1945 r. PZL-Mielec (pod kierownictwem polskim). Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. By\u0142 pierwszym powojennym prezesem Zarz\u0105du Robotniczego Klubu Sportowego PZL Zryw Mielec w latach 1945-1947. Bra\u0142 udzia\u0142 w organizacji klubu oraz sekcji pi\u0142ki no\u017cnej, boksu i tenisa sto\u0142owego. W 1947 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Tarnowa, gdzie pracowa\u0142 w laboratorium Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych, a nast\u0119pnie w Instytucie Syntezy Chemicznej w Gliwicach \u2013 Filia w Tarnowie. W 1954 r. otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na stopie\u0144 naukowy docenta. W 1958 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Instytutu Nawoz\u00f3w Sztucznych w Tarnowie na stanowisku kierownika zak\u0142adu. Z dniem 1 V 1966 r. przeniesiono go s\u0142u\u017cbowo do Politechniki Krakowskiej i powierzono zadanie organizacji Katedry Chemii Nieorganicznej w ramach nowo utworzonego Wydzia\u0142u Chemii. Zosta\u0142 jego pierwszym dziekanem oraz organizatorem tego Wydzia\u0142u i kierowa\u0142 nim w latach 1966-1971. W grudniu 1966 r. zosta\u0142 mianowany profesorem nadzwyczajnym.\u00a0 Prowadzi\u0142 badania z dziedziny fizykochemii roztwor\u00f3w, m.in. uk\u0142ad\u00f3w z\u0142o\u017conych z elektrolit\u00f3w, a tak\u017ce nad otrzymaniem fosforan\u00f3w paszowych i nawoz\u00f3w kompleksowych. Opublikowa\u0142 ponad 60 prac naukowych i opatentowa\u0142 9 rozwi\u0105za\u0144, m.in. metod\u0119 krystalizacji chlork\u00f3w magnezu i potasu oraz siarczan\u00f3w magnezu i potasu wobec mocznika oraz metod\u0119 otrzymywania precypitatu paszowego z kwasu fosforowego i nowego nawozu NPK o wysokiej rozpuszczalno\u015bci bezwodnika fosforowego. 28 VII 1975 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Uhonorowany Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ziemi Tarnowskiej\u201d i Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych w Tarnowie\u201d. By\u0142 dwukrotnie Laureatem Nagr\u00f3d Ministra Szkolnictwa Wy\u017cszego i wielokrotnie Nagrod\u0105 Rektora Politechniki Krakowskiej. Zmar\u0142 19 X 1980 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym Krzy\u017c w Tarnowie.<\/p>\r\n

Sarn\u00f3w (gmina Tusz\u00f3w Narodowy) \u2013 Parafia pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa\u00a0<\/b><\/p>\r\n

Parafia zosta\u0142a erygowana 3 XII 1951 r. Jest wsp\u00f3lnot\u0105 katolik\u00f3w z miejscowo\u015bci: Sarn\u00f3w, D\u0119biaki i Czajkowa (cz\u0119\u015b\u0107) \u2013 \u0142\u0105cznie 904 osoby, wed\u0142ug statystyk przys\u0142anych w 2024 r. roku przez Kuri\u0119 Biskupi\u0105 w Sandomierzu. Ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 zbudowany w 1833 r. jako zb\u00f3r protestancki przez kolonist\u00f3w niemieckich zamieszkuj\u0105cych Reichsheim (od 1951 r. \u2013 Sarn\u00f3w), przyby\u0142ych na polskie ziemie w ramach tzw. kolonizacji j\u00f3zefi\u0144skiej w 1783 r.\u00a0 Odpust parafialny jest sprawowany corocznie w pi\u0105tek po zako\u0144czeniu Oktawy Bo\u017cego Cia\u0142a, czyli w uroczysto\u015b\u0107 Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa. Kancelaria parafialna posiada ksi\u0119gi metrykalne chrzt\u00f3w: Hyki-D\u0119biaki od 1850 r., Sarn\u00f3w i Czajkowa od 1950 r.; \u015blub\u00f3w: Hyki-D\u0119biaki od 1928 r., Sarn\u00f3w i Czajkowa od 1950 r.; zmar\u0142ych: Hyki-D\u0119biaki od 1948 r., Sarn\u00f3w i Czajkowa od 1952 r. Parafia posiada cmentarz w Sarnowie, w bliskiej odleg\u0142o\u015bci od ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Opis ko\u015bcio\u0142a parafialnego<\/b> Historia tego obiektu rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 w 1833 r. Opisywane w niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d ziemie polskie, b\u0119d\u0105ce od 1772 r. pod zaborem austriackim i nazwane Galicj\u0105, by\u0142y zasiedlane przez rz\u0105d austriacki kolonistami niemieckimi i austriackimi. Dzisiejszy Sarn\u00f3w zosta\u0142 w\u00f3wczas nazwany Reichsheim, a wybudowany przez kolonist\u00f3w zb\u00f3r by\u0142 \u015bwi\u0105tynia protestanck\u0105. W 1942 r., czyli w czasie II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej, kolonist\u00f3w przesiedlono do Czermina na lepsze ziemie, a do Reichsheimu przesiedlono polskie rodziny ze wsi znajduj\u0105cych si\u0119 za lasem: Ostrowy Baranowskie, Ostrowy Tuszowskie i\u00a0 Topor\u00f3w, czyli z tzw. Bara\u0144szczyzny. \u00a0Dzi\u0119ki staraniom ks. Dominika Litwi\u0144skiego (proboszcza parafii Ostrowy Tuszowskie) \u2013 opisywany zb\u00f3r protestancki zosta\u0142 w 1942 r. po\u015bwi\u0119cony jako ko\u015bci\u00f3\u0142 rzymskokatolicki.\u00a0 3 XII 1951 r. biskup tarnowski Jan Piotr Stepa erygowa\u0142 parafi\u0119 pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa Sarnowie. (W 1950 r. Reichsheim przemianowano na Sarn\u00f3w.) Tym samym opisywany ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 ko\u015bcio\u0142em parafialnym. Dba\u0142o\u015b\u0107 kolejnych proboszcz\u00f3w o obiekt sprawi\u0142a, \u017ce zabytkowa drewniana \u015bwi\u0105tynia s\u0142u\u017cy parafii do dzi\u015b.\u00a0 M.in. trzykrotnie \u2013 w latach: 1994, 2004-2009 i 2019-2022, przeprowadzono gruntowne remonty. Bry\u0142a obiektu jest bardzo prosta, ale jednoznacznie wskazuj\u0105ca na charakter sakralny. Ma jedn\u0105 naw\u0119 i w\u0119\u017csze prezbiterium z dwiema przybud\u00f3wkami – zakrystiami. Trzeci\u0105 przybud\u00f3wk\u0119 stanowi kruchta z g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem. Obiekt jest szalowany i pokryty blach\u0105. Dominant\u0119 dwuspadowej cz\u0119\u015bci dachowej stanowi o\u015bmioboczna wie\u017cyczka na sygnaturk\u0119 z latarni\u0105, iglic\u0105 i krzy\u017cem na szczycie, a nad\u00a0prezbiterium i\u00a0zakrystiami dach jest tr\u00f3jspadowy.\u00a0 G\u0142\u00f3wne elementy wyposa\u017cenia wn\u0119trza zosta\u0142y pozyskane z parafii Ostrowy Tuszowskie. S\u0105 to: zabytkowy o\u0142tarz g\u0142\u00f3wny z tabernakulum i obrazem Serca Pana Jezusa (1 po\u0142. XVIII w.) oraz dwa neobarokowe o\u0142tarze boczne: lewy z obrazem \u015bw. J\u00f3zefa i prawy z obrazem Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej. Cennym zabytkiem jest chrzcielnica (XVIII w.). Zabytkowe s\u0105 r\u00f3wnie\u017c stacje Drogi Krzy\u017cowej (XIX w.) Ponadto uwag\u0119 zwracaj\u0105; polichromia ludowa oraz\u00a0 okaza\u0142y ch\u00f3r muzyczny, wsparty na sze\u015bciu s\u0142upach. W 1953 r. przy ko\u015bciele zbudowano dzwonnic\u0119 i umieszczono w niej dwa dzwony \u2013 \u201ePiotr\u201d i \u201eHubert\u201d z 1951 r. W pierwszych latach XXI w. w oknach umieszczono witra\u017ce figuralne. W 2021 r. dzwony i sygnaturka zosta\u0142y odnowione i zelektryfikowane, a ponadto zakupiono trzeci dzwon \u201eNaj\u015bwi\u0119tsze Serce Jezusa\u201d.<\/p>\r\n

Proboszczowie:<\/i><\/b> ks. J\u00f3zef S\u0142owik (1951-1982), ks. Kazimierz G\u00f3rka (1982-1993), ks. Roman Wo\u0142oszyn (1993-2004), ks. J\u00f3zef W\u0119glicki (2004-2013), ks. Krzysztof Sudo\u0142 (2013-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SASOR HELENA J\u00d3ZEFA (z domu K\u0104DZIO\u0141KA)<\/strong>, urodzona 2 III 1939 r. w Manasterzu, pow. przeworski, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Albiny z domu Chmura. Absolwentka Liceum dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Jaros\u0142awiu. Po maturze w 1956 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w szkole prewentoryjnej w Szklarskiej Por\u0119bie. W 1959 r. przenios\u0142a si\u0119 do Lublina, gdzie pracowa\u0142a w przedszkolu \u201eCaritas\u201d. W latach 1961-1963 kierowa\u0142a przedszkolem w Bielinach, pow. ni\u017ca\u0144ski. Od 1 IX 1963 r. do 31 I 1985 r. pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 1 w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie systematycznie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 i uko\u0144czy\u0142a: Studium Nauczycielskie w Ostrowcu (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie pocz\u0105tkowe) w 1964 r., liczne kursy o tematyce zwi\u0105zanej z praca w przedszkolu oraz studia w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Warszawie Filia w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne i nauczanie pocz\u0105tkowe) w 1982 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra pedagogiki w zakresie wychowania przedszkolnego. (Tytu\u0142 pracy:\u00a0Formy i metody pracy stymulacyjno – kompensacyjnej w grupie dzieci 6-letnich<\/em>.) Pracowa\u0142a tak\u017ce indywidualnie z dzie\u0107mi w celu niwelowania brak\u00f3w rozwojowych i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z rodzicami, m.in. udzielaj\u0105c im wskaz\u00f3wek i porad. 1 II 1985 r. zosta\u0142a mianowana na stanowisko dyrektora Pa\u0144stwowego Przedszkola nr 6 w Mielcu i kierowa\u0142a t\u0105 plac\u00f3wk\u0105 do 31 VIII 1991 r., przyczyniaj\u0105c si\u0119 do jej wszechstronnego rozwoju. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z rodzicami i \u015brodowiskiem. Swoje do\u015bwiadczenia opisywa\u0142a w artyku\u0142ach publikowanych w czasopi\u015bmie \u201eWychowanie w Przedszkolu\u201d. By\u0142a organizatork\u0105 konferencji metodycznych. Ponadto sprawowa\u0142a opiek\u0119 nad dzieckiem w rodzinie zast\u0119pczej. Wielokrotnie pracowa\u0142a w komisjach wyborczych. Z dniem 1 IX 1991 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Nale\u017ca\u0142a do ZNP (ponad 50 lat). Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142a 2 X 2022 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SATKOWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1834 r. w Rudniku nad Sanem, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Kara\u017aniewicz. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie aptekarskie (magister pharmaciae). W 1864 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 w Mielcu z Henryk\u0105 Jamrugiewiczow\u0105 (wdow\u0105 po aptekarzu Leonie Wojciechu Jamrugiewiczu) i zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem apteki w Mielcu. 11 II 1867 r. wybrano go radnym pierwszej po reformie samorz\u0105dowej Rady Gminnej Mielca, a 22 II \u2013 naczelnikiem Gminy i burmistrzem Mielca. Funkcje te pe\u0142ni\u0142 do 14 II 1870 r. W kadencjach 1870-1873 i 1873-1876 by\u0142 radnym, a 11 VII 1876 r. zosta\u0142 wybrany radnym na kadencj\u0119 1876-1879. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 radnego Rady Powiatowej i zast\u0119pcy cz\u0142onka Wydzia\u0142u Powiatowego w Mielcu w latach 1871-1874. Zmar\u0142 23 VII 1877 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SAWICKI EDWARD<\/strong>, urodzony 24 II 1953 r. w M\u0142ynarach na Warmii, syn Wiktora i Stanis\u0142awy z domu Kapysz. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 i Technikum Mechaniczne w Mielcu (1977). W latach 1971-1973 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w WSK Mielec jako szlifierz na Wydziale Narz\u0119dziowym. Od 1982 r. pe\u0142ni\u0142 etatowe funkcje zwi\u0105zkowe, m.in. przewodnicz\u0105cego ZZ Pracownik\u00f3w Przemys\u0142u Elektromaszynowego w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym i wiceprzewodnicz\u0105cego tego ZZ w WSK Mielec. By\u0142 tak\u017ce wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Powiatowej SLD w Mielcu. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 1998-2002. W Radzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Porz\u0105dku Publicznego i Samorz\u0105dno\u015bci. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 20 XI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0104D (W\u00d3JTOWSKO-\u0141AWNICZY, POWIATOWY, GRODZKI, REJONOWY)<\/strong>, s\u0105d I instancji funkcjonuj\u0105cy w Mielcu od lokacji miasta Mielca 18 XI 1470 r. do naszych czas\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1470-1850 \u00a0<\/strong>W za\u0142o\u017conym w 1470 r. na prawie magdeburskim mie\u015bcie Mielcu najwy\u017csz\u0105 w\u0142adz\u0119 w imieniu za\u0142o\u017cycieli pe\u0142ni\u0142 w\u00f3jt, kt\u00f3ry przewodniczy\u0142 \u0142awie s\u0105dowej. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 mieleckich w\u00f3jt\u00f3w i \u0142awnik\u00f3w jako organu s\u0105dowego potwierdzi\u0142y ksi\u0119gi w\u00f3jtowskie i w\u00f3jtowsko-\u0142awnicze. R\u00f3wnolegle funkcjonowa\u0142a w\u0142adza administracyjna miasta z burmistrzem i rajcami miejskimi. Z biegiem lat kompetencje obu organ\u00f3w nak\u0142ada\u0142y si\u0119 coraz bardziej nawzajem na siebie, tak\u017ce w s\u0105downictwie. W XVII i XVIII w. z regu\u0142y powstawa\u0142y s\u0105dy mieszane (w\u00f3jtowsko-burmistrzowskie) lub nawet w kilkunastoosobowych sk\u0142adach z dw\u00f3ch s\u0105siednich miast, m.in. Rzochowa i Mielca. Te ostatnie tworzono prawdopodobnie dla rozpatrzenia szczeg\u00f3lnie trudnych spraw. Rozstrzygano w niemal wszystkich sprawach cywilnych i karnych. W sprawach niespornych by\u0142y to najcz\u0119\u015bciej umowy dw\u00f3ch stron, zamiany nieruchomo\u015bci, darowizny, problemy opieku\u0144cze, testamenty, ugody maj\u0105tkowe i inwentarze maj\u0105tkowe. Spornymi sprawami by\u0142y za\u015b najcz\u0119\u015bciej: prawo w\u0142asno\u015bci nieruchomo\u015bci, szacunki grunt\u00f3w, licytacje maj\u0105tk\u00f3w czy intromisje. W sprawach karnych orzekano o winie i karze w rozprawach o kradzie\u017c, znies\u0142awienie, bijatyk\u0119 czy napa\u015b\u0107, a nawet zab\u00f3jstwo. S\u0105dy te wydawa\u0142y wyroki w pierwszej instancji. Drug\u0105 instancj\u0119 stanowi\u0142 s\u0105d w\u0142a\u015bciciela miasta \u2013 dziedzica (s\u0105d zamkowy lub dworski), a ostateczn\u0105 apelacj\u0119 mo\u017cna by\u0142o skierowa\u0107 do w\u0142a\u015bciciela (dziedzica). Nieznane s\u0105 natomiast przypadki spraw kierowanych z Mielca do s\u0105du wy\u017cszego na zamku kr\u00f3lewskim w Krakowie. Mieleckimi w\u00f3jtami byli m.in.: Miko\u0142aj Strzelec (1575), Miko\u0142aj Wolski (1608), Albert Brozinowicz (ok. 1663 r.), Kazimierz Polak vel Rynnowic (1705-1711), \u0141ukasz Bro\u017conowicz (1717-1743). Po I rozbiorze Polski, kiedy Mielec wraz z ca\u0142\u0105 Galicj\u0105 znalaz\u0142 si\u0119 pod zaborem austriackim, w miastach prywatnych (m.in. w Mielcu) struktur\u0119 i zasady dzia\u0142ania s\u0105downictwa pozostawiono niemal bez zmian. Wprowadzono natomiast mo\u017cliwo\u015b\u0107 apelacji w sprawach cywilnych do s\u0105d\u00f3w pa\u0144stwowych. W 1785 r. nast\u0105pi\u0142y spore zmiany, m.in. w\u0142adze austriackie wprowadzi\u0142y podzia\u0142 dotychczasowych galicyjskich miast na miasta i miasteczka. Mielec zosta\u0142 zaliczony do miasteczek, a uprawnienia jego samorz\u0105du zosta\u0142y powa\u017cnie ograniczone przez dziedzic\u00f3w. Wprowadzono dominia jako jednostki administracyjne, a miasteczko Mielec podporz\u0105dkowano dominium Mielec, b\u0119d\u0105cego w\u0142asno\u015bci\u0105 \u201edomu Pieni\u0105\u017ck\u00f3w\u201d. Z ramienia dworu ni\u017csze s\u0105downictwo, a w praktyce nadz\u00f3r nad s\u0105dem miejskim sprawowa\u0142 justycjariusz, kt\u00f3ry zatwierdza\u0142 (lub nie) podejmowane decyzje i wyroki. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142nili w Mielcu m.in.: J\u00f3zef Skibi\u0144ski (lata 20.), Pawe\u0142 Kulczycki (lata 30.) i Ludwik Witkowski (lata 40. XIX w.). Utrzymano mo\u017cliwo\u015b\u0107 apelacji od wyrok\u00f3w s\u0105d\u00f3w miejskich i justycjariusza do urz\u0119du cyrkularnego (w Tarnowie) i innych sad\u00f3w pa\u0144stwowych. Landw\u00f3jtami mieleckimi byli m.in.: Jak\u00f3b S\u0105dowicz (1785), Pawe\u0142 Rynnowic vel Polak (1791-1794), Sebastian Bro\u017conowicz (1796). Znan\u0105 spraw\u0105 sporn\u0105 mieszka\u0144c\u00f3w Mielca z w\u0142a\u015bcicielami miasta by\u0142o korzystanie z pastwiska i lasu, co rozstrzygano w cyrkule i gubernium przez kilkadziesi\u0105t lat. (Ostatecznie mieszczanie przegrali w 1821 r. i zgodzili si\u0119 na zap\u0142acenie czynszu, gdy\u017c nie mieli gdzie pa\u015b\u0107 byd\u0142a i trzody.) Nadmieni\u0107 nale\u017cy, \u017ce do 1789 r. oficjalnie istnia\u0142 te\u017c s\u0105d rabinacki dla ludno\u015bci \u017cydowskiej, a apelacje od jego wyrok\u00f3w mo\u017cna by\u0142o kierowa\u0107 do s\u0105d\u00f3w wy\u017cszej instancji we Lwowie i Wiedniu. W 1789 r. zr\u00f3wnano ludno\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 z \u017cydowsk\u0105 w zakresie s\u0105downictwa cywilnego i karnego, ale s\u0105d rabinacki nadal funkcjonowa\u0142. Osobny s\u0105d mia\u0142a od 1787 r. szlachta; dla Mielca i okolic by\u0142 nim s\u0105d w Tarnowie. Austriacki kodeks cywilny z 1811 r. zlikwidowa\u0142 stanowo\u015b\u0107, a sprawy karne prowadzi\u0107 mia\u0142y powszechne s\u0105dy ponadstanowe, ale w praktyce funkcjonowa\u0142 stary model s\u0105downictwa i stosowano nadal zasad\u0119 stanow\u0105. Narastaj\u0105ce problemy z podbitymi narodami, a zw\u0142aszcza Wiosna Lud\u00f3w 1848 r. wymusi\u0142y na rz\u0105dzie austriackim wprowadzenie zmian w organizacji pa\u0144stwa, m.in. w zakresie unowocze\u015bnienia administracji i s\u0105downictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1850\u20131867<\/strong>\u00a0W ramach zmian w podziale administracyjnym Galicji utworzono m.in. mielecki powiat administracyjny i s\u0105dowy. Pocz\u0105tkowo funkcj\u0119 s\u0105du wype\u0142nia\u0142 urz\u0105d powiatowy. Nie mia\u0142 jednak wszystkich kompetencji, na przyk\u0142ad sprawy karne powierzono s\u0105dowi \u015bledczemu w Kolbuszowej. W kolejnych latach powsta\u0142o jeszcze wi\u0119ksze zamieszanie, bowiem zmianom granic powiat\u00f3w administracyjnych nie towarzyszy\u0142y odpowiednie zmiany granic powiat\u00f3w s\u0105dowych. W 1868 r. nakazano ujednolicenie granic powiat\u00f3w administracyjnych i s\u0105dowych, ale regulowano je jeszcze przez oko\u0142o 10 lat.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1867\u20131914<\/strong>\u00a0W 1867 r. wprowadzono nieusuwalno\u015b\u0107 i niezawis\u0142o\u015b\u0107 s\u0105d\u00f3w, a na podstawie ustawy z 1868 r. S\u0105d Powiatowy w Mielcu sta\u0142 si\u0119 odr\u0119bn\u0105 instytucj\u0105. Jego sk\u0142ad stanowili: s\u0119dzia Adolf Remer, adiunkci Emil Spindler i Ferdynand Kriegseisen, kancelista Henryk Kaczorowski i 2 wo\u017anych. Od 1869 r. j\u0119zykiem urz\u0119dowym sta\u0142 si\u0119 polski. W latach 70. pojawili si\u0119 auskulanci oraz notariusz i adwokat. Po rozszerzeniu i ustabilizowaniu si\u0119 granic powiatu mieleckiego ilo\u015b\u0107 spraw w s\u0105dzie w Mielcu wzros\u0142a, dlatego powi\u0119kszono jego sk\u0142ad osobowy. W 1889 r. stanowili go: s\u0119dzia, 3 adiunkt\u00f3w, 2 kancelist\u00f3w i 2 wo\u017anych. W 1892 r. zatrudniono trzeciego kancelist\u0119, a w 1896 r. \u2013 trzeciego wo\u017anego. Od 1897 r. utworzono stanowiska sekretarza i oficjalisty. Z dniem 1 I 1898 r. wprowadzono now\u0105 procedur\u0119 cywiln\u0105 i dokonano reorganizacji w\u0142adz s\u0105dowych, m.in. zlikwidowano funkcj\u0119 s\u0119dziego, a powo\u0142ano naczelnika s\u0105du. W 1899 r. kadr\u0119 pracownicz\u0105 stanowili: naczelnik, sekretarz, 4 adiunkt\u00f3w, 2 oficjalist\u00f3w, 4 kancelist\u00f3w i 3 wo\u017anych, a ponadto notariusz i 3 adwokat\u00f3w. Przez wiele lat du\u017cym problemem by\u0142 brak odpowiedniego budynku dla s\u0105du, a pomieszczenia na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci wynajmowano m.in. w budynkach gminnych. W 1897 r. podj\u0119to skuteczne starania o budow\u0119 w\u0142asnego obiektu i w pierwszych latach XX w. powsta\u0142 okaza\u0142y budynek przy nowo powsta\u0142ej ulicy T. Ko\u015bciuszki. W 1909 wprowadzono kolejne zmiany organizacyjne; pozosta\u0142 naczelnik s\u0105du i oficjali\u015bci, ale zlikwidowano stanowiska adjunkt\u00f3w i sekretarza, a wprowadzono funkcje s\u0119dziego powiatowego i s\u0119dzi\u00f3w. Taki stan organizacyjny utrzyma\u0142 si\u0119 do 1928 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0119dziowie (kierownicy s\u0105du):<\/strong>\u00a0Adolf Remer (1868-1874), Jan Prokop (1874-1875), Antoni Szmatka (1875-1881), Robert Leszczycki (1881-1887?), Jan Sitowski (1887?-1889), Sylwester Richter (1889-1891), Saryusz Zygmunt Jaworski (1891-1898).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnicy (od 1898)<\/strong>: Stanis\u0142aw Kosmalski (1898-1908), Eugeniusz Jelonek (1908-1914).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0119dziowie (od 1909):<\/strong>\u00a0W\u0142adys\u0142aw Rechowicz (s\u0119dzia powiatowy), Kazimierz Czarny, Aleksander Leon Aleksandrowicz, Wincenty Dyrcz, J\u00f3zef Kaczmarski, Roman Otowski, Jan Tenczyn (s\u0119dzia powiatowy), Jan Kozik, Karol Stanis\u0142aw Jawornik, Stanis\u0142aw Reiss, W\u0142adys\u0142aw Kapa, Andrzej G\u0142ogoszowski (s\u0119dzia powiatowy).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sekretarze (1897-1908):<\/strong>\u00a0Dawid Spitzer, Wincenty Ksi\u0119zki, W\u0142adys\u0142aw Ta\u0142asiewicz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Adiunkci(1868-1908):<\/strong>\u00a0Emil Spindler, Ferdynand Kriegseisen, Antoni Jezierski, Emil Hubicki, Kazimierz Kropaczek, Andrzej Fija\u0142kiewicz-Zgoda, Stanis\u0142aw Krywult, Juliusz Homolacz, Karol M\u00fcler-Bojs\u0142awski, Adolf Raczy\u0144ski, Bronis\u0142aw Kijas, Ignacy Hor\u00f3bski, Eugeniusz Jelonek, Jan Grzegorczyk, Franciszek Wajda, W\u0142adys\u0142aw Rechowicz, Aleksander Ostrowski, Teodor Lewicki, W\u0142adys\u0142aw Ch\u0119ci\u0144ski, Kazimierz Czarny, Kamil Jaworski, Jak\u00f3b Lehrfreund, Tadeusz Kupczy\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Oficjali\u015bci (1897-1914):<\/strong>\u00a0J\u00f3zef Hingler, Jan Polek, Jan Demkow, W\u0142adys\u0142aw Kumi\u0144ski, Franciszek Rachwa\u0142, Ludwik Gajda.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Auskulanci (1874?-1896):<\/strong>\u00a0Marian Myd\u0142o, Stanis\u0142aw Artwi\u0144ski, Franciszek D\u0105browski, Andrzej Kozik, Julian Rudzki, Karol Rutkowski, Julian Pawe\u0142ek, \u0141ukasz G\u00f3ralski, Ludwik Wolski, Jak\u00f3b Za\u0142ucki, Maurycy Kraus, Aleksander Kwiatkowski, Mieczys\u0142aw Bielecki, J\u00f3zef Klimecki, Mieczys\u0142aw Kaczkowski, Jan Wolf.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kanceli\u015bci (1868-1907):<\/strong>\u00a0Henryk Kaczorowski, Jan Klimkowski, Ludwik Feherpataky (ksi\u0105\u017cki gruntowe), Karol Krzy\u017canowski, W\u0142adys\u0142aw Poruszy\u0144ski, Jan Polek, Jan Demkow, Ignacy Sarna, Franciszek Rachwa\u0142, Stefan Witkowski, Pawe\u0142 Kondratiuk.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Adwokaci (od 1868 r.):<\/strong>\u00a0Wojciech Bu\u015b, Henryk Brandt, Mieczys\u0142aw Brzeski, J\u00f3zef Jezierski, Stanis\u0142aw Kazimierz Nowaczy\u0144ski, Szymon Berman, Julian Wronka, Stanis\u0142aw Konrad \u0141ojasiewicz, Oskar Isenberg, Julian Pluty\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Notariusze (od 1868 r.):<\/strong>\u00a0A. Bartosi\u0144ski, Antoni Fibich, Ignacy Kosi\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1918-1939<\/strong>\u00a0Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 ustr\u00f3j s\u0105dowy pozostawiono bez wi\u0119kszych zmian, tzn. r\u00f3\u017cny dla trzech zabor\u00f3w. W Mielcu funkcjonowa\u0142 nadal s\u0105d powiatowy jako s\u0105d I instancji, a II instancj\u0119 stanowi\u0142 s\u0105d okr\u0119gowy. Ujednolicenie s\u0105downictwa na terenie ca\u0142ego pa\u0144stwa polskiego nast\u0105pi\u0142o dopiero w dniu 1 I 1929 r., kiedy wprowadzono w \u017cycie prawo o ustroju s\u0105d\u00f3w powszechnych. W Mielcu powo\u0142ano s\u0105d grodzki, kt\u00f3ry mia\u0142 rozpoznawa\u0107 w I instancji drobniejsze sprawy cywilne i karne. Dla powa\u017cniejszych spraw cywilnych i karnych I instancj\u0105 by\u0142 s\u0105d okr\u0119gowy. S\u0105dy I instancji (m.in. w Mielcu) orzeka\u0142y w sk\u0142adzie jednego s\u0119dziego, a II instancji w sk\u0142adzie kolegialnym. Zasi\u0119g terytorialny s\u0105d\u00f3w by\u0142 r\u00f3\u017cny od granic administracyjnych powiat\u00f3w i wojew\u00f3dztw. Od 1929 r. funkcjonowa\u0142 przy s\u0105dzie grodzkim s\u0105d pracy, kt\u00f3ry orzeka\u0142 w sprawach zwi\u0105zanych ze stosunkiem pracy. Stanowili go s\u0119dzia i 2 \u0142awnik\u00f3w, kt\u00f3rzy reprezentowali grup\u0119 pracodawc\u00f3w i grup\u0119 pracownik\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnicy:<\/strong>\u00a0Henryk Matuzi\u0144ski (1918-? ), Stanis\u0142aw Zapa\u0142a (lata 20.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezes:<\/strong>\u00a0Jaros\u0142aw Kordasiewicz (1929 -?)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0119dziowie:<\/strong>\u00a0Jan Jek, J\u00f3zef Herski, Roman Otowski (s\u0119dzia powiatowy), Aleksander Aleksandrowicz, Aleksander Adam Zacharski, Emil W\u00f3jtowicz.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Oficjali\u015bci:<\/strong>\u00a0Pawe\u0142 Kondratiuk, Roman Leyko, Franciszek Rachwa\u0142.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prowadz\u0105cy ksi\u0119gi gruntowe:<\/strong>\u00a0Ludwik Gajda.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Notariusze:<\/strong>\u00a0B\u0142a\u017cej Kopacz, Ignacy Kosi\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Okupacja hitlerowska (IX 1939 r. \u2013 5 VIII 1944 r.)<\/strong>\u00a0Na terenie Generalnej Guberni niemieccy okupanci wprowadzili s\u0105downictwo niemieckie, ale pozostawili s\u0105dy polskie (m.in. s\u0105d w Mielcu) dla orzekania o drobnych i nie interesuj\u0105cych ich (okupant\u00f3w) sprawach cywilnych i karnych. Polak\u00f3w, podejrzanych o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i aresztowanych przez Niemc\u00f3w, a tak\u017ce skazanych za zwyk\u0142e przest\u0119pstwa, przetrzymywano w wi\u0119zieniu znajduj\u0105cym si\u0119 w budynku za gmachem s\u0105du. 29 III 1943 r. Oddzia\u0142 \u201eJ\u0119drusie\u201d, przy wsparciu miejscowej grupy AK, przeprowadzi\u0142 brawurow\u0105 akcj\u0119 rozbicia tego wi\u0119zienia i uwolni\u0142 ponad 120 wi\u0119\u017ani\u00f3w, w tym wszystkich podejrzanych o konspiracj\u0119. Poza oficjalnie dzia\u0142aj\u0105cymi s\u0105dami niemieckimi i polskimi, ju\u017c od ko\u0144ca 1939 r. rozpocz\u0119\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjne kom\u00f3rki wymiaru sprawiedliwo\u015bci Polskiego Pa\u0144stwa Podziemnego, kt\u00f3rym powierzono s\u0105dzenie zdrajc\u00f3w i szpieg\u00f3w. W 1942 r Kierownictwo Walki Podziemnej (podleg\u0142e Delegaturze Rz\u0105du RP na Kraj) powo\u0142a\u0142o: 1) S\u0105dy Cywilne, kt\u00f3re mog\u0142y orzeka\u0107 kar\u0119 \u015bmierci za zbrodnie przeciwko narodowi i pa\u0144stwu polskiemu lub kolaboracj\u0119 z okupantem, 2) Komisje S\u0105dz\u0105ce Walki Podziemnej do orzekania w sprawach mniejszych, m.in. kary infamii, nagany lub upomnienia, 3) Wojskowe S\u0105dy Specjalne, kt\u00f3re mia\u0142y s\u0105dzi\u0107 w przypadkach przest\u0119pstw \u017co\u0142nierzy konspiracji. Rozw\u00f3j wydarze\u0144 w czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Mielca i okolic spowodowa\u0142, niestety, aktywn\u0105 i kontrowersyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tych s\u0105d\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1944-2023<\/strong> W latach 1944-1950 mielecki S\u0105d Grodzki funkcjonowa\u0142 na podstawie przedwojennych przepis\u00f3w o ustroju s\u0105d\u00f3w. Nie zmieni\u0142a si\u0119 tak\u017ce jego siedziba i obsada etatowa. Od 1 I 1950 r., na podstawie wprowadzenia w \u017cycie nowej organizacji s\u0105downictwa, zako\u0144czy\u0142 funkcjonowanie S\u0105d Grodzki, a powo\u0142ano S\u0105d Powiatowy w Mielcu jako s\u0105d I instancji. Posiada\u0142 w\u00f3wczas Wydzia\u0142 I Cywilny i Wydzia\u0142 II Karny. Wprowadzono tak\u017ce \u0142awnik\u00f3w ludowych w post\u0119powaniu cywilnym i karnym. Wydzielono natomiast Prokuratur\u0119 Powiatow\u0105 jako odr\u0119bn\u0105 instytucj\u0119. W kolejnych latach, w zwi\u0105zku z dynamicznym rozwojem Mielca i powiatu, powi\u0119kszano stan osobowy mieleckiego s\u0105du. W 1969 r. w jego sk\u0142ad wchodzili: prezes, wiceprezes, 3 s\u0119dziowie, 3 kierownicy sekretariatu, g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy, starszy sekretarz, 6 sekretarzy, 2 wo\u017anych i komornik. W po\u0142owie 1975 r., w zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w, przemianowano w Mielcu S\u0105d Powiatowy na S\u0105d Rejonowy, pozostawiaj\u0105c go nadal s\u0105dem I instancji. W 1980 r. utworzono Wydzia\u0142 III Rodzinny i Nieletnich, a w 1985 r. Wydzia\u0142 IV Pracy. Po likwidacji Pa\u0144stwowych Biur Notarialnych w 1992 r., m.in. w Mielcu, dla prowadzenia ksi\u0105g wieczystych powo\u0142ano Wydzia\u0142 V Ksi\u0105g Wieczystych. 3 VII 1990 r. przeniesiono do s\u0105d\u00f3w kolegia do spraw wykrocze\u0144. Od stycznia 2000 r. rozpocz\u0105\u0142 funkcjonowanie Wydzia\u0142 VI Grodzki (od 2004 r. Wydzia\u0142 VII Grodzki) dla spraw cywilnych uproszczonych i karnych, a od stycznia 2004 r. Wydzia\u0142 VI Grodzki dla spraw wykroczeniowych. W 2005 r. rozpocz\u0119to remont i modernizacj\u0119 dw\u00f3ch budynk\u00f3w s\u0105dowych. Pod koniec 2006 r. sk\u0142ad osobowy mieleckiego s\u0105du stanowili: prezes, wiceprezes, 11 s\u0119dzi\u00f3w, 2 asesor\u00f3w, 3 referendarzy, 2 asystent\u00f3w s\u0119dzi\u00f3w, 14 kurator\u00f3w zawodowych, 37 urz\u0119dnik\u00f3w i 7 pracownik\u00f3w obs\u0142ugi. W 2011 r. zako\u0144czono remont kapitalny i modernizacj\u0119 dw\u00f3ch budynk\u00f3w s\u0105du. W grudniu 2022 r. przy SR utworzono o\u015brodek kuratorski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Naczelnik:<\/strong>\u00a0J\u00f3zef Figwer (lata 40.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong> Micha\u0142 Burczycki (lata 50.), Marian Berezowski (lata 50.), Stefan Podraza (1955-1960), Marian Nowak (1960-1970), Kazimierz Pi\u0119tal (1970-1990), Ryszard Rybak (1990-1998), Marian R\u017cany (1998-2002), W\u0142adys\u0142aw Stala (2002\u20142010), Grzegorz Kr\u00f3l (2010-2018), Ewa Kr\u00f3l (2019-2022), Grzegorz Kr\u00f3l (2023-)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0119dziowie:<\/strong>\u00a0Krystyna Aszklar, Stanis\u0142aw Bajak, Jerzy Ba\u0144do, Bronis\u0142aw Bar\u0142owski, Marian Berezowski, Zbigniew Bochenek, Micha\u0142 Burczycki, Lucyna Ciurkot, Lucyna Fio\u0142ek, Teresa Harmata, Franciszek Janas, J\u00f3zef Jakubowski, Anna Kilia\u0144ska, Mariusz Kobylarz, Edward Kosowski, Ewa Kr\u00f3l, Ryszard Krzaczkowski, Ewa Kupczy\u0144ska-Kania, Teresa Lachcik, Ma\u0142gorzata Marzec, Krzysztof Mazur, Bogumi\u0142a Michalska, Jan Nijander, Marian Nowak, Kazimierz Pi\u0119tal, Stefan Podraza, Jolanta Polak, Ryszard Rybak, Marian R\u017cany, Wies\u0142awa Sech, Czes\u0142aw Ska\u0142ecki, W\u0142adys\u0142aw Stala, Alicja Szkotnicka, Marian Wilk, Maria Wo\u017aniacka, Edward Zagraba, Lidia Ziarko, Henryka Zi\u0119ba i Jan Zi\u0119ba.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Asesorzy w 2006 r.:<\/strong>\u00a0Magdalena Klimek, Tomasz Turbak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0104DOWICZ JAK\u00d3B<\/strong>, w\u00f3jt mielecki, wzmiankowany w dokumencie z 28 IX 1785 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHAB ADAM MARCIN,<\/strong> urodzony 2 II 1922 r. w Podborzu, pow. mielecki, syn Marcina i El\u017cbiety. W rodzinnej miejscowo\u015bci uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. Po wyzwoleniu wi\u0119kszej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego spod okupacji hitlerowskiej, 29 XI 1944 r. zosta\u0142 zmobilizowany do tworz\u0105cego si\u0119 w Rzeszowie 2 pu\u0142ku zapasowego Wojska Polskiego. Pocz\u0105tkowo przydzielono go do s\u0142u\u017cb administracyjno-gospodarczych, a nast\u0119pnie do baterii artyleryjskiej (jako jezdny) w 29 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w walkach nad Nys\u0105 i Sprew\u0105, a p\u00f3\u017aniej w Sudetach do 11 V 1945 r. 21 I 1947 r. zosta\u0142 zdemobilizowany, a 29 III 1949 r. przeniesiony do rezerwy. W 1960 r. zosta\u0142 zatrudniony w Rejonowym Kierownictwie\u00a0 Rob\u00f3t Wodno-Melioracyjnym w Mielcu. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y m.in. Cegielnia w Podborzu i Igloopol D\u0119bica. W styczniu 1982 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. By\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Rolnych i Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 \u2013 Ko\u0142a Miejsko-Gminnego w Radomy\u015blu Wielkim, w ramach organizacji powiatowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.:\u00a0 Pami\u0105tkow\u0105 Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105 II Armii, radzieckim medalem \u201eZa zwyci\u0119stwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczy\u017anianej 1941-1945), \u201eMedalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony na Polu Chwa\u0142y\u201d, Orderem \u201eZa Nys\u0119, Odr\u0119, Ba\u0142tyk\u201d i Krzy\u017cem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmar\u0142 23 X 1992 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zg\u00f3rsku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SCHAB J\u00d3ZEF W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 2 XI 1951 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z domu Niedba\u0142a. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 przy WSK Mielec. Od 1969 r. do 1999 r. pracowa\u0142 w WSK (W-03) i OBR SK Mielec jako modelarz na plac\u00f3wce uniwersalnych przyrz\u0105d\u00f3w sk\u0142adanych. Od dzieci\u0144stwa jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 by\u0142o modelarstwo lotnicze, kt\u00f3rym zajmowa\u0142 si\u0119 jako cz\u0142onek sekcji Aeroklubu Mieleckiego. Startowa\u0142 w wielu zawodach modelarskich i osi\u0105gn\u0105\u0142 szereg licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w, co nagrodzono powo\u0142aniem do kadry narodowej. Zdoby\u0142 m.in.: I miejsce w klasie otwartej F3B\/M w Og\u00f3lnopolskich Zawodach Modeli Motoszybowc\u00f3w Zdalnie Sterowanych (16 VI 1974 r., Warszawa), wicemistrzostwo Polski w klasie otwartej na Mistrzostwach Polski Modeli Motoszybowc\u00f3w Zdalnie Sterowanych (20-22 VII 1974 r., Mielec), VI m. w klasie otwartej na Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Modeli Szybowc\u00f3w Zdalnie Kierowanych (18-22 VIII 1976 r., Stralsund \u2013 NRD) i III m. w klasie F3B na Mistrzostwach Polski Modeli Motoszybowc\u00f3w Zdalnie Kierowanych (26-27 VIII 1978 r., Krak\u00f3w). W latach 1978-1983 by\u0142 instruktorem modelarstwa lotniczego w AM. Od 1979 r. posiada licencj\u0119 s\u0119dziego sportowego modelarstwa lotniczego klasy III. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Modelarza Lotniczego z Wie\u0144cem Z\u0142otym i Srebrnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SCHAB KAZIMIERZ STEFAN<\/strong>, urodzony 1 I 1909 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Karoliny z Wertz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1929 r. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uko\u0144czy\u0142 w 1936 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra praw. W czasie studi\u00f3w uko\u0144czy\u0142 kurs podchor\u0105\u017cych i otrzyma\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta podchor\u0105\u017cego. Nieco p\u00f3\u017aniej uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach poligonowych i awansowano go do stopnia podporucznika rezerwy. W 1936 r. zosta\u0142 zatrudniony w Banku Polska Kasa Opieki S.A. w Warszawie. Wiosn\u0105 1939 r. przeniesiono go do banku w Lidzbarku Warmi\u0144skim, a w sierpniu tego roku do banku w M\u0142awie. Pod koniec sierpnia zosta\u0142 zmobilizowany i uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. Po agresji wojsk radzieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX) w niewiadomych okoliczno\u015bciach zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez \u017co\u0142nierzy Armii Czerwonej w okolicach \u0141ucka. Wraz z wieloma polskimi oficerami, m.in. kilkoma mielczanami, zosta\u0142 przekazany NKWD i uwi\u0119ziony w obozie w Kozielsku. W listopadzie i grudniu 1939 r. wys\u0142a\u0142 dwa listy do \u017cony (Zofii z Hammer\u00f3w) mieszkaj\u0105cej w\u00f3wczas w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej korespondencja zosta\u0142a przerwana. Prawdopodobnie 21 IV 1940 r. zosta\u0142 przewieziony do Katynia i tam zamordowany. Potwierdzeniem tego by\u0142a ekshumacja, przeprowadzona przez hitlerowc\u00f3w wiosn\u0105 1943 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SCHAB LUDWIK<\/strong>, urodzony 28 V 1905 r. w Cyrance, pow. mielecki, syn Marcina i Antoniny z domu Rusek. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. By\u0142 rolnikiem. W latach 30. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 so\u0142tysa wsi Cyranka. W czasie okupacji hitlerowskiej, ze wzgl\u0119du na brak znajomo\u015bci j\u0119zyka niemieckiego, przekaza\u0142 funkcj\u0119 Piotrowi Marcinowi Nowakowi. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej ponownie zosta\u0142 so\u0142tysem. W latach 50. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Gromadzkiej Rady Narodowej w Cyrance. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Rady Parafialnej Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Zmar\u0142 25 II 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SCHAB RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 19 I 1987 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marty z domu Kusak. Absolwent III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2006 r. Jego pasjami \u017cyciowymi s\u0105 od dzieci\u0144stwa pi\u0142ka no\u017cna i modelarstwo samochodowe. By\u0142 bramkarzem \u201eGryfa\u201d Mielec. Sukcesy na skal\u0119 krajow\u0105 osi\u0105gn\u0105\u0142 w modelarstwie pod opiek\u0105 ojca \u2013 J\u00f3zefa Schaba. Pierwszym wi\u0119kszym osi\u0105gni\u0119ciem by\u0142o zdobycie I miejsca w klasie Le Mans w finale Pucharu Polski Tamiya Cup w Murowanej Go\u015blinie (29 VI 2001 r.) oraz I miejsce w klasie Formu\u0142a m\u0142. w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Modeli Samochod\u00f3w Grand Prix \u2013 Nowy S\u0105cz\u20192001 (7 X 2001 r.). Kolejnymi sukcesami by\u0142y: II miejsce w klasie Le Manse w Halowych M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Polski Modeli Samochod\u00f3w R\/C w Tarnowie (12-14 IV 2002 r.), I miejsce w klasie Formu\u0142a w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Modeli Samochod\u00f3w Grand Prix \u2013 Nowy S\u0105cz\u20192002 (6 X 2002 r.), III miejsce w klasie Le Manse w HMP Junior\u00f3w Modeli Samochod\u00f3w w Radzyminie (29-30 III 2003 r., III miejsce w klasie Formu\u0142a junior\u00f3w w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Modeli Samochod\u00f3w Grand Prix\u20192003 (5 X 2003 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SCHAB STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 XI 1940 r. w Mielcu, syn Ludwika i Heleny z domu Niedba\u0142a. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na Wydziale 56. W latach 1960-1962 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, m.in. w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu, jako mechanik lotniczy samolot\u00f3w odrzutowych. W 1963 r. powr\u00f3ci\u0142 na Wydzia\u0142 56 WSK Mielec i pracowa\u0142 jako mechanik-monter wi\u0105zek elektrycznych do samolot\u00f3w MiG i \u201eIskra\u201d. W zwi\u0105zku z utworzeniem O\u015brodka Badawczo-Rozwojowego w 1971 r. zosta\u0142 przeniesiony na Wydzia\u0142 Przyrz\u0105dowo-Szablonowy (W-15), gdzie wykonywa\u0142 prace modelarskie do prowadzenia pr\u00f3b w tunelach aerodynamicznych. Od szkolnych lat interesowa\u0142 si\u0119 modelarstwem lotniczym. Pocz\u0105tkowo budowa\u0142 modele pod okiem instruktor\u00f3w Aeroklubu Mieleckiego, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 samodzielnie, specjalizuj\u0105c si\u0119 w modelarstwie zdalnie sterowanym. By\u0142 jednym z pierwszych mieleckich modelarzy, kt\u00f3rzy odnosili sukcesy na skal\u0119 krajow\u0105, m.in. uplasowa\u0142 si\u0119 na V miejscu w klasie modeli redukcyjno-lataj\u0105cych jednosilnikowych na Mistrzostwach Polski Modeli na Uwi\u0119zi (22-25 IX 1960 r., Gda\u0144sk) oraz zwyci\u0119\u017cy\u0142 w klasie modeli jednosilnikowych na Og\u00f3lnopolskich Zawodach Modeli Makiet Lataj\u0105cych na Uwi\u0119zi (1963, Stalowa Wola). W 1968 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika O\u015brodka Modelarstwa przy Aeroklubie Mieleckim w Cyrance i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1986 r., wychowuj\u0105c wielu wysokiej klasy modelarzy. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 z dniem 31 XII 1997 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Lotnictwa Sportowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHABBUS <\/strong>EMANUEL STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 III 1848 r. w Czerniowcach, syn Jakuba i Rozalii z domu Zuckerman. Po przej\u015bciu na \u00a0katolicyzm i przyj\u0119ciu chrztu przybra\u0142 drugie imi\u0119 – Stanis\u0142aw. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 chirurga miejskiego i lekarza s\u0105dowego w Mielcu od 1878 r. By\u0142 radnym Rady Gminnej w Mielcu. Zmar\u0142 18 X 1917 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHILLER\u00d3WNA DE SCHILDENFELD IWONA WANDA (po m\u0119\u017cu KOSSAKIEWICZ)<\/strong>, urodzona 14 XII 1892 r. w Kulowcach na Bukowinie, c\u00f3rka Alfreda i Eufrozyny z Sobol\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum Strza\u0142kowskiej we Lwowie. Po dwuletniej prywatnej nauce zda\u0142a matur\u0119 w IV Gimnazjum w Krakowie w 1916 r. Studiowa\u0142a na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (6 semestr\u00f3w medycyny i 8 semestr\u00f3w nauk przyrodniczych na Wydziale Filozoficznym). W latach 1922-1923 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Gimnazjum im. G\u0142owackiego w Opatowie. Od roku szkolnego 1923\/1924 podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w Mielcu jako nauczycielka przyrody i fizyki. By\u0142a te\u017c zawiadowczyni\u0105 (opiekunk\u0105) gabinetu przyrodniczego. Nale\u017ca\u0142a do cz\u0142onk\u00f3w za\u0142o\u017cycieli Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego w 1924 r. W 1931 r. zda\u0142a nauczycielski egzamin praktyczny. By\u0142a cz\u0142onkiem PZN. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142a w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu Mielca powr\u00f3ci\u0142a do pracy w Gimnazjum jako nauczycielka biologii. W 1949 r. wyjecha\u0142a z Mielca. Zmar\u0142a 15 XI 1951 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHLICHTING ZYGFRYD,<\/b> urodzony 22 IV 1896 r. w Krakowie, syn Adeli z Zalasiewicz\u00f3w. Absolwent Gimnazjum \u015bw. Jacka w Krakowie z matur\u0105 w 1914 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W 1916 r. zosta\u0142 powo\u0142any do armii austriackiej i walczy\u0142 m.in. na froncie w\u0142oskim. W pa\u017adzierniku 1918 r. powr\u00f3ci\u0142 do odradzaj\u0105cej si\u0119 Polski i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworz\u0105cego si\u0119 Wojska Polskiego i s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 Pu\u0142ku Artylerii Ci\u0119\u017ckiej, a nast\u0119pnie w 3 Pu\u0142ku Artylerii Ci\u0119\u017ckiej i III Brygadzie Artylerii. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o Przemy\u015bl, wojnie polsko-ukrai\u0144skiej i polsko-bolszewickiej. W grudniu 1920 r. zosta\u0142 bezterminowo urlopowany i wr\u00f3ci\u0142 do Krakowa. Pracowa\u0142 w biurze statystycznym Magistratu m. Krakowa, Wydziale Zdrowia Publicznego Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Krakowie, Starostwie Powiatowym w Bia\u0142ej (od VI 1923 r.) i Starostwie Powiatowym w Wadowicach (referendarz, 1930-1933). Z dniem 12 VI 1933 r. obj\u0105\u0142 kierownictwo Starostwa Powiatowego w Mielcu, a 29 IV 1934 r. zosta\u0142 mianowany starost\u0105 powiatowym w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do najazdu Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.). Poza prac\u0105 biurow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. szefowa\u0142 mieleckiemu Zwi\u0105zkowi Strzeleckiemu. Jego liczne zas\u0142ugi, a od 1937 r. korzystne dla Mielca decyzje zwi\u0105zane z budow\u0105 fabryki samolot\u00f3w, sk\u0142oni\u0142y samorz\u0105d miejski do przyznania mu w 1938 r. godno\u015bci Honorowego Obywatela Mielca. Przez w\u0142adze pa\u0144stwowe zosta\u0142 odznaczony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Walecznych. W pierwszych dniach wojny obronnej (IX 1939 r.) wyjecha\u0142 do Przemy\u015bla, a p\u00f3\u017aniej przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lwowa. Tam aresztowali go funkcjonariusze NKWD, ale zosta\u0142 wypuszczony po o\u015bwiadczeniu, \u017ce pracowa\u0142 jako wo\u017any w krakowskim magistracie. Po naje\u017adzie Niemiec na ZSRR (VII 1941 r.) zosta\u0142 zatrudniony w lwowskiej Radzie G\u0142\u00f3wnej Opieku\u0144czej, a w 1944 r. powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w miejscowej\u00a0 Radzie G\u0142\u00f3wnej Opieku\u0144czej. Po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji niemieckiej zosta\u0142 naczelnikiem w Tymczasowym Zarz\u0105dzie Pa\u0144stwowym (na wojew\u00f3dztwo krakowskie), a nast\u0119pnie powierzono mu stanowisko dyrektora Okr\u0119gowego Urz\u0119du Likwidacyjnego w Krakowie. Zg\u0142osi\u0142 akces do PPS i z ni\u0105 do PZPR, ale po informacji, \u017ce by\u0142 przedwojennym starost\u0105 zosta\u0142 usuni\u0119ty z PZPR. Usuni\u0119to go te\u017c z kierowniczego stanowiska. Odt\u0105d pracowa\u0142 w Miejskim Handlu Detalicznym w Krakowie jako kontroler sklepowy, a po przej\u015bciu na emerytur\u0119 \u2013 by\u0142 sprzedawc\u0105 w sklepie perfumeryjnym w Krakowie. Zmar\u0142 17 V 1967 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHRONISKO DLA BEZDOMNYCH (SCHRONISKO \u015aW. BRATA ALBERTA)<\/strong>, plac\u00f3wka opieku\u0144czo-wychowawcza dla bezdomnych m\u0119\u017cczyzn utworzona w 21 V 1992 r. z inicjatywy mieleckiego Ko\u0142a Towarzystwa Pomocy im. \u015bw. Brata Alberta, powsta\u0142ego w grudniu 1991 r. Jego siedzib\u0105 jest budynek przy ul. Sandomierskiej 19, stanowi\u0105cy w\u0142asno\u015b\u0107 miejsk\u0105 i przekazany przez Zarz\u0105d Miasta Mielca Towarzystwu w nieodp\u0142atne u\u017cytkowanie. Po przeprowadzeniu najpilniejszych prac remontowo-budowlanych (I-V 1992 r.) plac\u00f3wka zosta\u0142a przygotowana do u\u017cytku 21 V 1992 r. i w\u00f3wczas przyj\u0119to pierwszego podopiecznego. Przygotowano 22 sta\u0142e miejsca noclegowe, a ponadto stworzono mo\u017cliwo\u015b\u0107 zorganizowania dalszych miejsc noclegowych w okresie zimowym. Po\u015bwi\u0119cenia schroniska dokona\u0142 ks. biskup pomocniczy J\u00f3zef Gucwa 22 VI 1993 r. Do schroniska przyjmowani s\u0105 m\u0119\u017cczy\u017ani, kt\u00f3rzy z r\u00f3\u017cnych przyczyn (skrajna bieda, na\u0142ogi, u\u0142omno\u015b\u0107 psychofizyczna, niezaradno\u015b\u0107 \u017cyciowa, rozbicie rodziny, przesz\u0142o\u015b\u0107 wi\u0119zienna) nie maj\u0105 gdzie mieszka\u0107. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 schroniska jest ukierunkowana na udzielanie wszechstronnej pomocy tym osobom poprzez nocleg, wy\u017cywienie (trzy skromne posi\u0142ki dziennie), odzie\u017c, opiek\u0119 medyczn\u0105 i inne formy wsparcia niezb\u0119dne dla danej osoby. Mieszka\u0144cy plac\u00f3wki maj\u0105 okre\u015blone prawa i obowi\u0105zki wynikaj\u0105ce z regulaminu, poprzez kt\u00f3ry kszta\u0142towane s\u0105 podstawowe zasady porz\u0105dku, \u0142adu i dyscypliny dla utrzymania w\u0142a\u015bciwej atmosfery pracy i stosunk\u00f3w mi\u0119dzyludzkich. Musz\u0105 te\u017c przestrzega\u0107 pewnych zakaz\u00f3w, a w szczeg\u00f3lno\u015bci abstynencji alkoholowej. Wielokrotnie rezultatem tego oddzia\u0142ywania jest powr\u00f3t do normalnego \u017cycia i pojednanie z rodzin\u0105. Schronisko jest wspierane finansowo poprzez coroczne dotacje z bud\u017cetu Gminy Miejskiej Mielec oraz \u015brodk\u00f3w wojewody podkarpackiego, a ponadto organizowana jest co roku zbi\u00f3rka publiczna (kwesta cmentarna 1 XI) oraz przyjmowane s\u0105 wp\u0142aty podmiot\u00f3w gospodarczych i os\u00f3b fizycznych w ramach dorocznych akcji \u201eKwesta ja\u0142mu\u017cna\u201d i \u201ePomoc zimowa dla bezdomnych\u201d. Wa\u017cna jest te\u017c pomoc w postaci \u017cywno\u015bci otrzymywanej bezpo\u015brednio od producent\u00f3w. W 2018 r. przeprowadzono adaptacj\u0119 budynku gospodarczego na cele noclegowni i schroniska dla bezdomnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy:<\/strong>\u00a0J\u00f3zef Loc (1992-1997), Maria Kamuda-Piwnica (1997-2006), Alicja Krogulec (2006-nadal).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opiekunowie w latach 1992-2006:<\/strong>\u00a0Robert Adamski, Wac\u0142aw B\u0105k, Maciej Cirbus, Krzysztof K\u0119pka, Antoni Kozio\u0142, Andrzej Kr\u0119\u017cel, Marek Krok, W\u0142odzimierz Myller, Bogus\u0142aw Wery\u0144ski, Arkadiusz Winton\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHRONISKO DLA BEZDOMNYCH ZWIERZ\u0104T IM. \u015aW. FRANCISZKA Z ASY\u017bU<\/strong>, powsta\u0142o 1 VII 1991 r. z inicjatywy Mieleckiego Towarzystwa Ochrony Zwierz\u0105t. Wydatnej pomocy udzieli\u0142a PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu, przeznaczaj\u0105c na ten cel barak przy ul. Targowej 6a na dzia\u0142ce o powierzchni 44 ar\u00f3w. Na wniosek zast\u0119pcy prezydenta miasta Mariana Strycharza Zarz\u0105d Miasta Mielca wspar\u0142 inicjatyw\u0119 poprzez udzielenie dotacji. Spo\u0142ecznymi si\u0142ami, pod kierunkiem Marii Sobuckiej (prezes Towarzystwa), doprowadzono obiekt schroniska do specyficznych potrzeb jego u\u017cytkownik\u00f3w. W momencie powstania by\u0142o jedyn\u0105 tego typu plac\u00f3wk\u0105 w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej. Pocz\u0105tkowo planowano przyj\u0119cie 40-60 zwierz\u0105t, ale ju\u017c po roku dzia\u0142alno\u015bci w schronisku by\u0142o oko\u0142o 100 ps\u00f3w i 40 kot\u00f3w. W kolejnych latach zwierz\u0105t nadal przybywa\u0142o i tylko dzi\u0119ki determinacji dzia\u0142aczy Towarzystwa, pracownik\u00f3w schroniska i wolontariuszy (g\u0142\u00f3wnie m\u0142odzie\u017cowych) udawa\u0142o si\u0119 zapewni\u0107 jego funkcjonowanie. Ze szczeg\u00f3lnie cenn\u0105 pomoc\u0105 pospieszy\u0142 w\u00f3wczas lekarz weterynarii Jerzy Kozio\u0142, bezinteresownie lecz\u0105c zwierz\u0119ta w\u0142asnymi lekami. Pod koniec lat 90. mielecka plac\u00f3wka by\u0142a ju\u017c jednym z najwi\u0119kszych schronisk w Polsce. Aktualnie, mimo unormowania wielu spraw oraz zapewnienia niezb\u0119dnych warunk\u00f3w do pracy i minimum finansowania, sytuacja schroniska jest bardzo trudna i daleka do spe\u0142nienia norm unijnych. Liczba zwierz\u0105t oddawanych i podrzucanych do schroniska nadal ro\u015bnie. W 2006 r. opiekowano si\u0119 ca\u0142odobowo ponad 500 psami i ponad 180 kotami. W zwi\u0105zku z rosn\u0105cymi k\u0142opotami organizacyjnymi, wynikaj\u0105cymi z nadmiernej ilo\u015bci przyjmowanych zwierz\u0105t (g\u0142\u00f3wnie ps\u00f3w), decyzj\u0105 powiatowego lekarza weterynarii w Mielcu od 1 V 2012 r. Mieleckie Towarzystwo Opieki nad Zwierz\u0119tami przesta\u0142o zarz\u0105dza\u0107 schroniskiem, a nowym zarz\u0105dzaj\u0105cym zosta\u0142 Zak\u0142ad Utylizacji Odpad\u00f3w Komunalnych w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy w latach 1991-2006: Bo\u017cena My\u015bliwiec (1992-1993), Pawe\u0142 W\u0105si\u0144ski (1993-1996), Aldona Dziedzic (1996-1997), Janusz \u015apiewak (1997-2000), Andrzej Skowron (2000-)\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHUFFNER<\/strong>, pierwszy landrat Landkreiss Mielec-Ropczyce w Mielcu w czasie okupacji hitlerowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SCHWAMMBERGER JOSEF FRANZ LEO<\/strong>, urodzony 14 II 1912 r. w Brixen, Insbruck (Austria), syn Floriana i Helene z domu Schuler. By\u0142 oberscharfuehrerem SS. W czasie okupacji hitlerowskiej pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta oboz\u00f3w w Rozwadowie, Przemy\u015blu i Mielcu. S\u0142yn\u0105\u0142 z nieprawdopodobnego okrucie\u0144stwa. Jego \u015bmiertelnymi ofiarami by\u0142o kilka tysi\u0119cy os\u00f3b, najcz\u0119\u015bciej \u017bydzi. Komendantur\u0119 obozu pracy dla \u017byd\u00f3w w Mielcu obj\u0105\u0142 wiosn\u0105 1944 r. i wprowadzi\u0142 zaostrzenie dotychczasowych bestialskich metod post\u0119powania z wi\u0119\u017aniami. W czasie likwidacji obozu (lipiec 1944 r.) osobi\u015bcie zastrzeli\u0142 wszystkich \u017byd\u00f3w umieszczonych w izbie chorych. Po II wojnie \u015bwiatowej wyjecha\u0142 do Argentyny i pracowa\u0142 w La Plata. W listopadzie 1987 r. zosta\u0142 rozpoznany, aresztowany i przekazany w\u0142adzom niemieckim. S\u0105dzono go w Stuttgarcie. Udowodniono mu zamordowanie 34 os\u00f3b i wydanie rozkazu zamordowania 275 os\u00f3b. 18 V 1992 r. zosta\u0142 skazany na do\u017cywotnie wi\u0119zienie. Zmar\u0142 3 XII 2004 r. , JVA Hehenasperg, Baden-Wurttemberg (Niemcy).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SEBASTIAN Z MIELCA<\/strong>, ksi\u0105dz, proboszcz parafii w Przec\u0142awiu w 2. po\u0142. XVI w. Wzmiankowany w 1588 r., kiedy zakupi\u0142 od Marcina Lepny folwark i piekarni\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SEHN JAN<\/strong>, urodzony 22 IV 1909 r. w Tuszowie Kolonii, powiat mielecki, syn Jahanna i Karoliny z domu Drozd.\u00a0 Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1929 r. Studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1933 r. i rozpocz\u0105\u0142 aplikacj\u0119 s\u0119dziowsk\u0105 w S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Krakowie. Egzamin s\u0119dziowski z\u0142o\u017cy\u0142 w 1937 r. i zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku asesora, a nast\u0119pnie s\u0119dziego w oddziale \u015bledczym. W czasie okupacji hitlerowskiej, aby nie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z niemieckimi organami wymiaru sprawiedliwo\u015bci, przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do biura Zrzeszenia Prywatnych Restaurator\u00f3w w Krakowie. Po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 do zawodu i powierzono mu stanowisko s\u0119dziego okr\u0119gowego \u015bledczego. 29 III 1945 r. zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 z wnioskiem do ministra sprawiedliwo\u015bci o konieczne i pilne podj\u0119cie prac dokumentuj\u0105cych hitlerowskie ludob\u00f3jstwo na terenie by\u0142ego obozu zag\u0142ady w O\u015bwi\u0119cimiu. 6 IV 1945 r. zosta\u0142 powo\u0142any do podkomisji prawniczej Komisji dla Badania Zbrodni Niemiecko-Hitlerowskich w O\u015bwi\u0119cimiu. Zg\u0142osi\u0142 szereg istotnych wniosk\u00f3w do metodologii bada\u0144 zbrodni ludob\u00f3jstwa. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Instytutem Ekspertyz S\u0105dowych i w 1949 r. zosta\u0142 jego kierownikiem. Powo\u0142any zosta\u0142 do sk\u0142adu G\u0142\u00f3wnej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich oraz powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Okr\u0119gowej w Krakowie. Prowadzi\u0142 \u015bledztwa w sprawach udzia\u0142u w zbrodniach szeregu funkcjonariuszy hitlerowskich. Od 1949 r. by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, a p\u00f3\u017aniej tw\u00f3rc\u0105 Katedry Kryminalistyki na tym Wydziale i jej pierwszym kierownikiem. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 Pa\u0144stwowego Muzeum O\u015bwi\u0119cim \u2013 Brzezinka, kierownikiem dzia\u0142u dokumentacji i dzia\u0142aczem Towarzystwa Opieki nad O\u015bwi\u0119cimiem oraz autorem pierwszych prac naukowych o obozie o\u015bwi\u0119cimskim. Zmar\u0142 12 XII 1965 r. we Frankfurcie nad Menem, przed kolejnym procesem kat\u00f3w o\u015bwi\u0119cimskich, na kt\u00f3ry przygotowywa\u0142 materia\u0142y. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony licznymi odznaczeniami pa\u0144stwowymi. Jego imieniem nazwano Instytut Ekspertyz S\u0105dowych w Krakowie (1966).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SEILER JAN EDWARD,<\/strong>\u00a0urodzony 19 VIII 1892 r. w Woli P\u0142awskiej, powiat mielecki, syna Jana i Doroty z domu Hammer. W latach 1905-1909 ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. W 1909 r. wyjecha\u0142 do USA i tam m.in. uko\u0144czy\u0142 zawodow\u0105 szko\u0142\u0119 mechaniczn\u0105. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 patriotyczn\u0105 \u015brodowiska polonijnego. By\u0142 instruktorem Zwi\u0105zku Soko\u0142\u00f3w Polskich i Sokolej Dru\u017cyny Polowej. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Okr\u0119gu Sokolego nr 9. W pierwszej po\u0142owie roku 1917 uko\u0144czy\u0142 kanadyjsk\u0105 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 przy Uniwersytecie w Toronto, a nast\u0119pnie kurs obs\u0142ugi karabin\u00f3w maszynowych i zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika. Powr\u00f3ci\u0142 do USA i kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Zwi\u0105zku Sokolim, a ponadto zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w organizacj\u0119 Armii Polskiej we Francji, prowadzonej tak\u017ce na terenie USA. M.in. by\u0142 szefem biura werbunkowego w Detroit, a p\u00f3\u017aniej szefem Stacji Rekrutacyjnej nr 11 w Schenecktady N.Y. W lutym 1918 r. znalaz\u0142 si\u0119 w pierwszym rzucie ochotnik\u00f3w do formuj\u0105cej si\u0119 Armii Polskiej we Francji i w drugiej po\u0142owie roku walczy\u0142 na froncie w Wogezach. Ju\u017c po wojnie zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 porucznika (1 I 1919 r.) W kwietniu 1919 r. w sk\u0142adzie 44 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Kresowych \u201eB\u0142\u0119kitnej Armii\u201d powr\u00f3ci\u0142 do odrodzonej ju\u017c Polski. Po uko\u0144czeniu Wielkopolskiej Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych w Bydgoszczy bra\u0142 udzia\u0142 w wojnach polsko-ukrai\u0144skiej i polsko-bolszewickiej (m.in. w bitwach pod Iwaniczami, M\u0142ynowem i R\u00f3wnem). Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 dow\u00f3dcy 4 kompanii karabin\u00f3w. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych pozosta\u0142 w wojsku, ale w czerwcu 1922 r. zosta\u0142 zdemobilizowany. Wyjecha\u0142 do USA, aby uregulowa\u0107 sprawy maj\u0105tkowe. Po powrocie do Polski zakupi\u0142 gospodarstwo na Kresach i prowadzi\u0142 hodowl\u0119 koni. W 1928 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 kapitana piechoty rezerwy, a w latach 30. zosta\u0142 przeniesiony w stan spoczynku. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 191-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Legi\u0105 Honorowa Sokolstwa i francuskim Krzy\u017cem Wojennym (Croix de Guerre). Nie wiadomo, czy bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po wej\u015bciu na Kresy wojsk sowieckich (17 IX 1939 r.) zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Starobielsku, a w kwietniu 1940 r. zamordowany w wi\u0119zieniu charkowskim. Potwierdza to wykaz je\u0144c\u00f3w obozu w Starobielsku, gdzie nazwisko Seiler umieszczone jest pod pozycj\u0105 2955. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Charkowie-Piatichatkach. Po\u015bmiertnie zosta\u0142 awansowany do stopnia majora. Upami\u0119tnieniem jego ofiary s\u0105 tabliczki memoratywne w Katedrze Polowej Wojska Polskiego i w Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SEKRECKA MIECZYS\u0141AWA<\/strong>, urodzona 30 XI 1918 r. w miejscowo\u015bci P\u0142oskie w pobli\u017cu Zamo\u015bcia, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Anny z Adamczuk\u00f3w. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Zamo\u015bciu z matur\u0105 w 1938 r.(?) Rozpocz\u0119te w tym roku studia z filologii roma\u0144skiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim \u00a0przerwa\u0142a wojna i okupacja hitlerowska. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w i uzyskaniu tytu\u0142u magistra filologii roma\u0144skiej w 1946 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielki j\u0119zyka francuskiego w Liceum Biskupim w Lublinie. Od I 1948 r. zosta\u0142a zatrudniona w Zak\u0142adzie Filologii Roma\u0144skiej KUL na stanowisku asystentki. W 1951 r. uzyska\u0142a doktorat na podstawie rozprawy Chateaubriand jako teoretyk i krytyk literacki<\/em> i od X 1952 r. zosta\u0142a awansowana na stanowisko adiunkta w Katedrze Filologii Roma\u0144skiej KUL. G\u0142\u00f3wnym przedmiotem jej bada\u0144 naukowych i pracy dydaktycznej sta\u0142a si\u0119 historia literatury francuskiej z czas\u00f3w XVIII i XIX w. oraz historia my\u015bli epoki francuskiego O\u015bwiecenia i Romantyzmu. W latach 1958-1962 przebywa\u0142a na stypendium Centre National de la Recherche Scientifique i pracowa\u0142a jako attach\u00e9 de recherches. Po powrocie do Polski zosta\u0142a zatrudniona w Katedrze Filologii Roma\u0144skiej Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego. (Jej macierzysta Sekcja Filologii Roma\u0144skiej KUL zosta\u0142a zamkni\u0119ta przez \u00f3wczesne w\u0142adze pa\u0144stwowe.) W 1966 r. uzyska\u0142a habilitacj\u0119 na Uniwersytecie A. Mickiewicza w Poznaniu na podstawie rozprawy Louis-Claude de Saint-Martin \u00a0– le Philosphe Incounu. L\u2019homme et l\u2019oeuvre.<\/em> Po reaktywowaniu romanistyki na KUL powr\u00f3ci\u0142a do Lublina i w latach 1978-1985 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Katedry Filologii Roma\u0144skiej KUL. W 1969 r. zosta\u0142a mianowana docentem, a w 1985 r. \u2013 profesorem nadzwyczajnym nauk humanistycznych. W 1989 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wychowa\u0142a wielu romanist\u00f3w, w tym dr. hab. prof. KUL Paw\u0142a Matyaszewskiego. By\u0142a autorem wielu publikacji naukowych oraz redaktorem zeszyt\u00f3w naukowych: Romanica Wratislaviensis (Uniwersytet Wroc\u0142awski, 1969-1975) i Roczniki Humanistyczne (Katolicki Uniwersytet Lubelski). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z redakcj\u0105 Encyklopedii katolickiej i Instytutem Bada\u0144 Literackich PAN we Wroc\u0142awiu. Przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju biblioteki romanistycznej KUL. Doprowadzi\u0142a do nawi\u0105zania wsp\u00f3\u0142pracy z Katolickim Uniwersytetem w Louvain-la-Neuve (Belgia). By\u0142a cz\u0142onkiem: Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Wroc\u0142awskiego Towarzystwa Naukowego, Komitetu Neofilologicznego przy PAN, Centre National de la Recherche Scientifique (Francja) i Soci\u00e9t\u00e9 Fran\u00e7aise d\u2019Etude du XVIIIe si\u00e8cle (Francja). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Utrzymywa\u0142a systematyczne kontakty z rodzin\u0105 mieszkaj\u0105c\u0105 w Mielcu. W latach 2000-2001 mieszka\u0142a w Mielcu, a nast\u0119pnie przenios\u0142a si\u0119 do Wroc\u0142awia. Zmar\u0142a 20 VII 2007 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\"\"SEKULSKA IZABELA JOANNA,<\/b> urodzona 24 V 1972 r. w Mielcu, c\u00f3rka Ryszarda i Teresy z domu Wa\u0142ecka. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1991 r. W latach szkolnych by\u0142a zawodniczk\u0105 juniorskiej dru\u017cyny Stali Mielec w pi\u0142ce siatkowej. Od 1 X 1999 1 r. studiowa\u0142a na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek \u2013 Politologia i nauki spo\u0142eczne) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1996 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Tarnowie jako inspektor (1996-1998). Od 1 I 1991 r. pracuje w Starostwie Powiatowym w Tarnowie. Pocz\u0105tkowo zosta\u0142a zatrudniona na stanowisku inspektora, a od 5 I 2003 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Oddzia\u0142u Wydawania Uprawnie\u0144 do Kierowania Pojazdami. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105 na Wydziale Zarz\u0105dzania i Komunikacji Spo\u0142ecznej Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 zajmuje si\u0119 spo\u0142ecznie ochron\u0105 dziedzictwa \u017cydowskiego w Polsce. W 2019 r. za\u0142o\u017cy\u0142a na Facebooku grup\u0119 pod nazw\u0105 Mayn Shtetele Mielec<\/i> z za\u0142o\u017ceniem, \u017ce b\u0119dzie ona przestrzeni\u0105 dla os\u00f3b zainteresowanych ochron\u0105 dziedzictwa \u017cydowskiego. W 2021 r. za\u0142o\u017cy\u0142a blog o nazwie Mayn Shtetele Mielec <\/i>i do ko\u0144ca 2022 r. ukaza\u0142o si\u0119 na nim ponad 40 tekst\u00f3w w g\u0142\u00f3wnej mierze dotycz\u0105cych mieleckich \u017byd\u00f3w. Od 2022 r. jest cz\u0142onkiem Komitetu Opieki nad Zabytkami Kultury \u017bydowskiej w Tarnowie i liderk\u0105 og\u00f3lnopolskiej sieci Lider\u00f3w i Liderek Forum Dialogu. Amatorsko uprawia sport, m.in. przez 8 sezon\u00f3w startowa\u0142a w amatorskich zawodach kolarstwa g\u00f3rskiego. W 2025 r. wyda\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0119 Opowie\u015b\u0107 o miejscu i ludziach. Cmentarz \u017cydowski przy ulicy Traugutta w Mielcu<\/i>. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Nagrod\u0105 za najlepsz\u0105 recenzj\u0119 przy Nagrodzie Literackiej NIKE 2002 r., Nominacj\u0105 do Nagrody POLIN 2022 i II Nagrod\u0105 w Konkursie \u201e(nie)Odkryta ziemia mielecka. Nagroda Artystyczna im. Marii B\u0142a\u017ck\u00f3w \u2013 2022 r.\u201d w kategorii: proza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SEKULSKI RYSZARD<\/strong>, urodzony 17 XII 1947 r. w Rudniku nad Sanem, syn Leopolda i Heleny z domu Ko\u0144. By\u0142 wychowankiem sekcji pi\u0142ki no\u017cnej \u201eUnii\u201d Nowa Sarzyna. Przed sezonem 1967\/1968 zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i zasili\u0142 dru\u017cyn\u0119 FKS \u201eStal\u201d Mielec. Przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu \u201eStali\u201d do II ligi, a nast\u0119pnie do I ligi i osi\u0105gni\u0119cia najwi\u0119kszych sukces\u00f3w: mistrzostwa Polski w 1973 i 1976 oraz wicemistrzostwa w 1975 i 3. miejsca w 1974 r. W jej barwach (jako napastnik) rozegra\u0142 m.in. 128 meczy w I lidze i strzeli\u0142 21 bramek. Od wiosny 1977 r. wyst\u0119powa\u0142 w \u201eSiarce\u201d Tarnobrzeg, a w 1979 r. wyjecha\u0142 do Australii, gdzie gra\u0142 m.in. w polonijnym klubie Western Eagles Polonia Soccer Club Melbourne. Mieszka\u0142 w Australii i pracowa\u0142 w fabryce. Zmar\u0142 7 VII 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SELWA BOGDAN ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 30 VIII 1970 r. w Kolbuszowej, syn Paw\u0142a i Katarzyny z domu Gut. Absolwent Liceum Administracji Pa\u0144stwowej przy ZSE w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. W latach 1989-1990 pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miasta i Gminy w Kolbuszowej jako referent. W 1992 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Skarbowym w Kolbuszowej i pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, ostatnio jako oskar\u017cyciel skarbowy, do 2000 r. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji UMCS Filia w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c w 1999 r. tytu\u0142 magistra prawa. W latach 2000-2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego komisarza skarbowego w UKS Rzesz\u00f3w, a w 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu finans\u00f3w i rachunkowo\u015bci na Uniwersytecie Rzeszowskim. W 2002 r. zosta\u0142 mianowany naczelnikiem Urz\u0119du Skarbowego w Ropczycach. Od 2003 r. do 2007 r. by\u0142 naczelnikiem Urz\u0119du Skarbowego w Mielcu. a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Kontroli Skarbowej w Urz\u0119dzie Skarbowym w Kolbuszowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SEMENOW OR\u0141OWSKI TYTUS EUGENIUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony w 1901 r. w Brze\u017canach ko\u0142o Tarnopola, syn Szymona i Eugenii z domu Sakaluk. Do Mielca przyby\u0142 z rodzin\u0105 prawdopodobnie po wojnie polsko-bolszewickiej. Pracowa\u0142 w jednym z mieleckich urz\u0119d\u00f3w. W 1929 r. otrzyma\u0142 Medal 10-lecia Polski Niepodleg\u0142ej. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej w Europie w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w konspiracyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 antykomunistyczn\u0105 w zrzeszeniu \u201eWolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107\u201d (WiN). Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eGordon\u201d i \u201eJurek\u201d. 4 XII 1945 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem kontrwywiadu Okr\u0119gu Krakowskiego WiN, a od stycznia 1946 r. \u2013 kierownikiem Inspektoratu Brygad Wywiadowczych WiN Mielec (kryptonim \u201eLas\u201d). Z powodu narastaj\u0105cego zagro\u017cenia aresztowaniem, we wrze\u015bniu 1946 r. wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie i tam ukrywa\u0142 si\u0119 pod nazwiskiem Tytus Or\u0142owski. Po odwil\u017cy pa\u017adziernikowej w 1956 r. ujawni\u0142 si\u0119 i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Zmar\u0142 13 IX 1963 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SEMINARIUM NAUCZYCIELSKIE \u017bE\u0143SKIE (PRYWATNE SEMINARIUM NAUCZYCIELSKIE \u017bE\u0143SKIE IM. EMILII PLATER)<\/strong>, prywatny zak\u0142ad kszta\u0142cenia nauczycieli szkolnictwa ni\u017cszego. Pocz\u0105tek jego dzia\u0142alno\u015bci mo\u017cna wi\u0105za\u0107 z rozpocz\u0119ciem 12 XI 1913 r. prywatnych kurs\u00f3w seminaryjnych dla nauczycieli, prowadzonych przez nauczycieli c.k. Gimnazjum w Mielcu. Kierownikiem kurs\u00f3w by\u0142 Antoni Kukli\u0144ski, nauczyciel gimnazjalny. Udzia\u0142 w kursach by\u0142 op\u0142acany przez uczni\u00f3w. Nauk\u0119 prowadzono w kamienicy Horowitz\u00f3w przy ul. Sandomierskiej. Powstanie nowej formy kszta\u0142cenia wspar\u0142a Rada Gminna w Mielcu, udzielaj\u0105c pomocy organizacyjnej poprzez specjalny komitet (wybrany spo\u015br\u00f3d radnych) w sk\u0142adzie: A. Ascheim, J. Ha\u0142adej i J. Kosi\u0144ski. Jego starania o przyznanie mieleckiemu seminarium statusu plac\u00f3wki publicznej zosta\u0142y jednak za\u0142atwione odmownie przez w\u0142adze we Lwowie. W roku szkolnym 1914\/1915 nie organizowano kurs\u00f3w ze wzgl\u0119du na dzia\u0142ania wojenne, ale po odej\u015bciu frontu na wsch\u00f3d od 13 IX 1915 r. rozpocz\u0119\u0142o funkcjonowanie Prywatne Miejskie Seminarium \u017be\u0144skie. Nie zosta\u0142o ono w pe\u0142ni zaakceptowane przez Rad\u0119 Szkoln\u0105 Krajow\u0105, ale mimo to funkcjonowa\u0142o przez kolejne lata. Uczono w\u00f3wczas m.in. w kamienicach Gardulskich przy rynku i Terleckich przy ul. M. Reja oraz w Szkole M\u0119skiej i Szkole \u017be\u0144skiej przy ul. T. Ko\u015bciuszki. W 1921 r. utworzono w Mielcu Ko\u0142o Towarzystwa Nauczycielskiego Szk\u00f3\u0142 Wy\u017cszych i jemu to przekazano Seminarium do prowadzenia. Dzi\u0119ki staraniom Towarzystwa przydzielono Seminarium pi\u0119\u0107 klas w gmachu Pa\u0144stwowego Gimnazjum przy ul. J. Kili\u0144skiego na zaj\u0119cia w godzinach popo\u0142udniowych. Mimo pod\u0142\u0105czenia \u015bwiat\u0142a elektrycznego do budynku w 1924 r. warunki nauki nie by\u0142y najlepsze, tote\u017c podj\u0119to energiczne starania o budow\u0119 w\u0142asnego budynku szkolnego. W tym celu w 1924 r. powsta\u0142o Towarzystwo Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego, kt\u00f3re otrzyma\u0142o od Gminy parcel\u0119 przy ul. J. Kili\u0144skiego i subwencj\u0119, a ponadto wystara\u0142o si\u0119 o dotacj\u0119 powiatow\u0105 i pomoc finansow\u0105 okolicznych gmin. W latach 1926 \u2013 1927 wybudowano jednopi\u0119trowy budynek, a w lutym 1928 r. rozpocz\u0119to w nim nauk\u0119. Ten wielki wysi\u0142ek nie mia\u0142 jednak wp\u0142ywu na negatywny stosunek Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego w Krakowie do przyznania mieleckiej szkole statusu seminarium pa\u0144stwowego. Nadal wi\u0119c nauka by\u0142a p\u0142atna przez uczennice. Na pocz\u0105tku lat 30. wyra\u017anie zmala\u0142a ilo\u015b\u0107 ch\u0119tnych do nauki w Seminarium, poniewa\u017c nie by\u0142o zapotrzebowania na m\u0142ode kadry nauczycielskie. Pr\u00f3bowano ratowa\u0107 sytuacj\u0119 poprzez utworzenie Koncesjonowanego Gimnazjum Prywatnego \u017be\u0144skiego im. E. Plater, ale i ta szko\u0142a nie rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015bci. W tej sytuacji w latach 1933-1935 przeprowadzono likwidacj\u0119 Seminarium.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy i dyrektorzy:<\/strong>\u00a0Antoni Jan Kukli\u0144ski (1913-1917), J\u00f3zef Niemiec (1917-1921), Wincenty Tyran (1921-1924), Franciszek Siorek (1924-1926), ks. Adolf Lachman (1926-1933), Henryka Lenartowicz\u00f3wna (1933-1934), Maria Drabczy\u0144ska (1934-1935).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nauczyciele:<\/strong>\u00a0Adolf Brenner, Stefan Chciuk, ks. Walenty Chrobak, Antonina Cis\u0142\u00f3wna, Joel Czortkower, ks. Jan Dec, Maria Drabczy\u0144ska, Antoni Drwi\u0119ga, ks. Wawrzyniec Dudziak, Antoni Dudziak, J\u00f3zefa Dziadyk\u00f3wna, Franciszek Filipowski, Zofia Fiutowska, Apolinary Frank, Piotr Galas, Zofia Gardulska, Irena G\u0142owacka, J\u00f3zef Gorczy\u0144ski, Wojciech G\u00f3rkiewicz, Karol Grande, Aniela Hajduk\u00f3wna, August Jaderny, Maria Jasi\u0144ska, Piotr Jasi\u0144ski, Maria Jaworowa, J\u00f3zef Kassian, W\u0142adys\u0142aw Kawa, Franciszek K\u0119dzierzawski, Zygmunt Kozak, Stanis\u0142aw Kramarski, Antoni J. Kukli\u0144ski, Stanis\u0142aw Lach, ks. Adolf Lachman, Tadeusz Lesiak, Henryka Lenartowicz\u00f3wna, Franciszek L\u0119cznar, Jan Lubowiecki, Zofia Machalska, Karol Majewski, Joachim Metallmann, Zygmunt Myszal, Nelly Niemcowa, J\u00f3zef Niemiec, Micha\u0142 Nowakowski, Ferdynand Ocho\u0144ski, Franciszek Siorek, Tadeusz Soko\u0142owski, J\u00f3zef Smolicz, ks. J\u00f3zef Sm\u00f3\u0142ka, Aleksander Stes\u0142owicz, W\u0142adys\u0142aw Szczygie\u0142, Anna \u015al\u00f3sark\u00f3wna, Jan \u015al\u00f3sarek, Irena Tr\u0105mpczy\u0144ska, Wincenty Tyran, Zdzis\u0142aw Wagner, ks. Pawe\u0142 Wieczorek, Franciszek Wilin, W\u0142adys\u0142aw W\u00f3jtowicz, W\u0142adys\u0142aw Wolny, Antonina Wo\u017aniak\u00f3wna, Stanis\u0142aw Zaranek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SENATOROWIE ZWI\u0104ZANI Z MIELCEM I ZIEMI\u0104 MIELECK\u0104<\/strong>: Jan Mielecki (XVI w.), Sebastian Mielecki (XVI w.), Miko\u0142aj Mielecki (XVI w.), Jan Feliks Tarnowski \u201eSzrom\u201d (XVI w.), Stanis\u0142aw Tarnowski (XVI w.), Stanis\u0142aw Lubomirski (XVII w.), Aleksander Micha\u0142 Lubomirski (XVII w.), J\u00f3zef Karol Lubomirski (XVII-XVIII), Krzysztof Ossoli\u0144ski (XVII w.), Maksymilian Ossoli\u0144ski (XVII w.), Andrzej K\u0119dzior (1922-1927), Grzegorz Lato (2001-2005), W\u0142adys\u0142aw Ortyl (2005-2007, 2007-2011, 2011-2013).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SENIOR SHOW,<\/strong> grupa teatralno-kabaretowa dzia\u0142aj\u0105ca od 2008 r. w ramach Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu. W jej sk\u0142ad weszli w wi\u0119kszo\u015bci byli cz\u0142onkowie zespo\u0142\u00f3w artystycznych Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK i p\u00f3\u017aniej Robotniczego Centrum Kultury (ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, teatr dramatyczny, ch\u00f3r \u201eMelodia\u201d). Liderem zespo\u0142u od powstania jest Maria Sowi\u0144ska. Zadebiutowano na spotkaniu op\u0142atkowym MUTW w 2009 r. W tym\u017ce roku wyst\u0105piono pierwszy raz poza Mielcem – w \u0141a\u0144cucie przed gronem s\u0142uchaczy tamtejszego UTW.\u00a0 P\u00f3\u017aniej grupa wyst\u0119powa\u0142a g\u0142\u00f3wnie na uroczysto\u015bciach i imprezach dla senior\u00f3w, ale by\u0142y te\u017c wyst\u0119py w czasie \u201eDni Mielca\u201d (kilkakrotnie), z okazji \u015awi\u0119ta Konstytucji 3 maja, w widowisku Jeden dzie\u0144 z \u017cycia Mielca<\/em> i w \u015apiewankach patriotycznych<\/em>. Podczas presti\u017cowych VII Juwenali\u00f3w III Wieku w Warszawie (2014 r.) mielecki zesp\u00f3\u0142 zdoby\u0142 III miejsce.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Spektakle teatralne: Moralno\u015b\u0107 pan Dulskiej <\/em>Gabrieli Zapolskiej, Rezerwat Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Agencja Dwa Serduszka, Zar\u0119czyny.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Programy:\u00a0 W czasie deszczu dzieci si\u0119 nudz\u0105,\u00a0 W\u0142a\u015bnie leci kabarecik, Do graj\u0105cej szafy,\u00a0 By\u0107 kobiet\u0105, Gdzie ci m\u0119\u017cczy\u017ani, J\u00f3zek wszystko wie, Powr\u00f3\u0107my jak za dawnych lat.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lider zespo\u0142u: Maria Sowi\u0144ska. Re\u017cyser: Magdalena Betleja (z domu Kriger).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Cz\u0142onkowie zespo\u0142u w latach 2008-2019 (uk\u0142ad alfabetyczny): Czes\u0142aw Bury, Edward Chmiel, Jadwiga Klaus, Edward Kocia\u0144ski, Cecylia Lipa, Danuta Myszka, Janusz Pacholec, Anna Paprocka, Henryk Piechocki, El\u017cbieta Plata, Maria Sowi\u0144ska, Natalia Tabor, Barbara Wi\u0105cek.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SERAFIN JAN,<\/strong> urodzony 25 VI 1918 r. w Bziance, syn Franciszka i Apolonii. W latach 30. rodzina Serafin\u00f3w przenios\u0142a si\u0119 do Rz\u0119dzianowic ko\u0142o Mielca, a Jan zacz\u0105\u0142 ucz\u0119szcza\u0107 do mieleckiego gimnazjum. Od 1935 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u201eWici\u201d i nale\u017ca\u0142 do grupy najaktywniejszych dzia\u0142aczy. Wst\u0105pi\u0142 te\u017c do Stronnictwa Ludowego. W 1937 r. bra\u0142\u00a0 udzia\u0142 w strajku ch\u0142opskim i zosta\u0142 na kr\u00f3tko aresztowany. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 przesiedlony w okolice Jas\u0142a. Tam w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 Armii Krajowej i prowadzi\u0142 magazyn broni. W nieznanych okoliczno\u015bciach zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w i skierowany do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Dachau. Uda\u0142o mu si\u0119 prze\u017cy\u0107 i po wyzwoleniu obozu przez \u017co\u0142nierzy ameryka\u0144skich (29 IV 1945 r.), z przygodami powr\u00f3ci\u0142 do Rz\u0119dzianowic. Poza prac\u0105 na gospodarstwie nada\u0142 udziela\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. Nale\u017ca\u0142 do PSL \u201eMiko\u0142ajczykowskiego\u201d, a nast\u0119pnie do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem zarz\u0105du gminnego i zarz\u0105du powiatowego w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej Rz\u0119dzianowice II i w latach 1977-1981 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du. W 1980 r. by\u0142 jednym z organizator\u00f3w uroczysto\u015bci z okazji 50-lecia jednostki. W latach 90. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych Oddzia\u0142 w Mielcu i by\u0142 prezesem Ko\u0142a w Gminie Mielec. Zmar\u0142 16 III 1998 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Rz\u0119dzianowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SERAFIN J\u00d3ZEF EDWARD,<\/strong>\u00a0urodzony 3 VII 1952 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Jana i Ireny z domu Mi\u0142o\u015b. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu z matur\u0105 w 1972 r. Studia na Wydziale In\u017cynierii L\u0105dowej i Geodezji Wojskowej Akademii Technicznej im. Jaros\u0142awa D\u0105browskiego w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1976 r. ze stopniem podporucznika i tytu\u0142em in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego. Otrzyma\u0142 skierowanie do 36 Pu\u0142ku In\u017cynieryjno-Budowlanego w Szczecinie, a w 1981 r. zosta\u0142 przeniesiony do Wojskowego Rejonowego Zarz\u0105du Kwaterunkowo-Budowlanego w \u0141odzi, gdzie obj\u0105\u0142 kierownicze stanowisko w Oddziale Inwestycji i Remont\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142 studia w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie ochrony \u015brodowiska. Uzyska\u0142 te\u017c uprawnienia budowlane wykonawcze i projektowe oraz zosta\u0142 cz\u0142onkiem \u0141\u00f3dzkiej Okr\u0119gowej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa. W 1995 r. obj\u0105\u0142 stanowisko s\u0142u\u017cbowe w 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej w pionie logistyki. W trakcie pe\u0142nienia zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej by\u0142 awansowany na kolejne stopnie wojskowe do stopnia podpu\u0142kownika. 31 I 1997 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 wojskow\u0105 i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w \u0141\u00f3dzkim Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w \u0141odzi \u2013 Wydziale Zarz\u0105dzania Kryzysowego i Spraw Obronnych na stanowisku inspektora wojew\u00f3dzkiego. P\u00f3\u017aniej awansowa\u0142 kolejno na starszego inspektora, zast\u0119pc\u0119 kierownika Oddzia\u0142u i kierownika Oddzia\u0142u. W latach 2009-2014 pracowa\u0142 na stanowisku kierownika technicznego utrzymania nieruchomo\u015bci Zespo\u0142u Zarz\u0105dc\u00f3w Nieruchomo\u015bci WAM \u2013 Oddzia\u0142 w \u0141odzi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju i Honorow\u0105 Odznak\u0105\u00a0 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SERAFIN RYSZARD W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 6 V 1967 r. w Mielcu, syn Mariana i Kazimiery z domu Rze\u017anik, zamieszka\u0142ych w M\u0142odochowie. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1986 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra w 1992 r. i nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: \u0141\u0105kta (1992-1993), Kamienica (1993-1997), Zbylitowska G\u00f3ra (1997-1999), Gnojnik (1999-002), U\u015bcie Gorlickie (2002-2006, pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 dekanalnego duszpasterza Liturgicznej S\u0142u\u017cby O\u0142tarza), D\u0142ugo\u0142\u0119ka \u2013 \u015awierkla (2006-2008), Zdziarzec (2008-2014) i Brze\u017anicy ko\u0142o D\u0119bicy (2014-2016, w tym od 6 V 2015 r. do 12 VIII 2016 r. jako administrator parafii). W tym czasie m.in. doprowadzi\u0142 do zako\u0144czenia renowacji zabytkowego bocznego o\u0142tarza Jezusa Ukrzy\u017cowanego w ko\u015bciele parafialnym w Brze\u017anicy oraz podj\u0105\u0142 starania o kontynuowanie prac konserwatorskich g\u0142\u00f3wnego o\u0142tarza i prezbiterium. W 2016 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w parafii pw. Chrystusa Kr\u00f3la Wszech\u015bwiata\u00a0 Woli Przemykowskiej. Pe\u0142ni te\u017c funkcj\u0119 dekanalnego referenta misyjnego.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SERWAN IZABELA EWA (z domu DOMAGA\u0141A)<\/strong>, urodzona 16 VI 1977 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Marii z domu Zygmunt. Od dzieci\u0144stwa interesowa\u0142a si\u0119 ta\u0144cem. Pocz\u0105tkowo ucz\u0119szcza\u0142a na zaj\u0119cia taneczne do Robotniczego Centrum Kultury, a nast\u0119pnie by\u0142a liderk\u0105 w Zespole Piosenki i Ruchu \u201eSmerfy\u201d w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowe Pomaturalne Studium Kszta\u0142cenia Animator\u00f3w Kultury i Bibliotekarzy (kierunek \u2013 taniec) w Kro\u015bnie. Studiowa\u0142a pedagogik\u0119 (kierunek \u2013 animacja kultury) na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 2004 r. pracuje w Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu na stanowisku instruktora ta\u0144ca i choreografa. Za\u0142o\u017cy\u0142a i prowadzi dwie grupy Teatru Ta\u0144ca \u201eAleToNic\u201d (dzieci\u0119c\u0105 i m\u0142odzie\u017cow\u0105) oraz tworzy dla zespo\u0142u repertuar. Ponadto w latach 2006-2010 pracowa\u0142a w Lukas Banku w Mielcu na stanowiskach: doradcy klienta, lidera plac\u00f3wki bankowej i pe\u0142ni\u0105cej obowi\u0105zki dyrektora plac\u00f3wki. Wa\u017cniejsze sukcesy Dzieci\u0119cego Teatru Ta\u0144ca \u201eAleToNic\u201d: *2015 r. \u2013 1. miejsce za choreografi\u0119 \u201ePoszukiwacze przyg\u00f3d\u201d w XIV Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201ePasikonik\u201d w Mielcu, 1. miejsce za choreografi\u0119 \u201ePoszukiwacze przyg\u00f3d\u201d w XV Andrzejkowych Spotkaniach Tanecznych w Ja\u015ble; *2016 r. – 2. miejsce za choreografi\u0119 \u201ePoszukiwacze przyg\u00f3d\u201d w Og\u00f3lnopolski Przegl\u0105dzie Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych w Jedliczu; 1. miejsce i \u201eZ\u0142oty Kaczy Pl\u0105s\u201d w XXVIII Przegl\u0105dzie Dzieci\u0119cych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201eKaczucha 2016\u201d w Kro\u015bnie. Wa\u017cniejsze sukcesy Teatru Ta\u0144ca \u201eAleToNic\u201d (grupa m\u0142odzie\u017cowa): *2015 \u2013 2. miejsce za choreografi\u0119 w XIV Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201ePasikonik\u201d w Mielcu; *2016 r. \u2013 1. miejsce za choreografi\u0119 \u201eNie do wiary\u201d w IV Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Ta\u0144ca VIVERSO w Rybniku (w kat. 12-15 lat) i trzy nagrody indywidualne; 1. miejsce za choreografi\u0119 \u201eKadry przesz\u0142o\u015bci\u201d w 39. Konfrontacjach Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201eTa\u0144cowa\u0142y dwa Micha\u0142y\u201d w Przemy\u015blu; 1. miejsce za choreografi\u0119 \u201eKadry przesz\u0142o\u015bci\u201d w VI Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Ta\u0144ca INTERMEDIUM w Kro\u015bnie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SETLAK RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 30 VII 1975 r. w Mielcu, syn Leonarda i Heleny z domu Piekarz. Absolwent Technikum Elektrycznego w ramach Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu (matura w 1995 r.). Studia na Wydziale Elektrycznym (kierunek: elektronika, specjalno\u015b\u0107: in\u017cynieria elektryczna w transporcie) Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142 w 2000 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. R\u00f3wnie\u017c na Wydziale Elektrycznym uzyska\u0142 w 2005 r. doktorat na podstawie rozprawy Synchronizacja pracy czterosilnikowego nap\u0119du elektrycznego pojazdu o przeznaczeniu specjalnym, kt\u00f3ra ponadto zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona i nagrodzona. W 2005 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako asystent na macierzystym wydziale w Instytucie Elektroniki Teoretycznej i Przemys\u0142owej w Zak\u0142adzie In\u017cynierii Elektrycznej w Transporcie, a od 2006 r. jest adiunktem w Instytucie Elektroniki i Informatyki w Zak\u0142adzie Maszyn Elektrycznych i In\u017cynierii Elektrycznej w Transporcie. Odby\u0142 sta\u017ce naukowe w VSB-TU Ostrawa (2001, 2002) i na Uniwersytecie w Budapeszcie (2004). Jest autorem ponad 80 publikacji w fachowych czasopismach krajowych i zagranicznych oraz wsp\u00f3\u0142autorem skryptu Laboratorium elektrotechniki i elektroniki samochodowej (Gliwice, 2004). Przygotowa\u0142 i nadzorowa\u0142 wiele projekt\u00f3w badawczych i badawczo-rozwojowych zwi\u0105zanych z transportem. Od 2008 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 eksperta w Komisji Oceny Projekt\u00f3w w ramach RPO Wojew\u00f3dztwa \u015al\u0105skiego w dziedzinie transportu publicznego. Jest tak\u017ce ekspertem w Narodowym Centrum Bada\u0144 i Rozwoju w Warszawie oraz cz\u0142onkiem komisji eksperckiej dla potrzeb Lokalnego Planu Dzia\u0142ania dla Katowic w ramach realizacji projektu EVUE (Elektryczne Pojazdy w Miejskiej Europie). W 2011 r. zosta\u0142 doradc\u0105 tematycznym w zakresie wykonalno\u015bci technicznej projekt\u00f3w innowacyjnych realizowanych przez Wroc\u0142awskie Centrum Transferu Technologii Politechniki Wroc\u0142awskiej. W 2006 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 koncernu FIAT za najlepsz\u0105 prac\u0119 doktorsk\u0105 z zakresu tematyki samochodowej oraz III nagrod\u0119 w Konkursie im. prof. M. Po\u017carskiego za najlepszy artyku\u0142 opublikowany w czasopismach SEP w 2006 r. (Hybrydowy nap\u0119d autobusu miejskiego z bateri\u0105 akumulator\u00f3w i bateri\u0105 superkondensator\u00f3w). Otrzyma\u0142 nagrody Rektora Politechniki \u015al\u0105skiej: II stopnia (zespo\u0142owa, 2005 r.), III stopnia (indywidualna za dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105) i III stopnia (indywidualna za dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczn\u0105, 2009 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SEWERYN MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 X 1910 r. w Zab\u0142ociu, syn Wojciecha i Antoniny z domu Kwiecie\u0144. Uko\u0144czy\u0142 Seminarium Nauczycielskie w Tarnowie. Pracowa\u0142 w szkole powszechnej w \u017babnie jako nauczyciel przedmiot\u00f3w artystycznych i technicznych. W 1932 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podoficer\u00f3w Rezerwy Piechoty w Jarocinie, a w 1935 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika. W 1938 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z mielczank\u0105 Janin\u0105 z Kielaw\u00f3w, a \u015blubu udzieli\u0142 im ksi\u0105dz proboszcz Micha\u0142 Nawalny w ko\u015bciele parafialnym \u015bw. Mateusza w Mielcu. W zwi\u0105zku z mo\u017cliwo\u015bci\u0105 wybuchu wojny 30 VIII 1939 r. otrzyma\u0142 kart\u0119 mobilizacyjn\u0105 i przydzia\u0142 do 6 Dywizji Piechoty gen. Bernarda Monda, kt\u00f3rej zadaniem by\u0142a obrona granicy w rejonie Pszczyny. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Niemcami w dniach 1-18 IX, m.in. przy przeprawie przez Dunajec w rejonie Biskupic Rad\u0142owskich, przeprawie przez San, pod Tomaszowem Lubelskim, J\u00f3zefowem, Nowinami, Narolem i Raw\u0105 Rusk\u0105. 20 IX otoczona pod Raw\u0105 Rusk\u0105 dywizja podda\u0142a si\u0119. Podporucznik M. Seweryn wraz z wieloma oficerami zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli radzieckiej (18 IX Rosjanie weszli na polskie tereny wschodnie) i umieszczony w obozie NKWD w Kozielsku. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 przewieziony XII? transportem do Katynia (lista wywozowa 35\/3) i tam zamordowany przez NKWD. Pochowany w katy\u0144skim lesie. Po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 porucznika przez prezydenta RP Lecha Kaczy\u0144skiego. Tabliczka z nazwiskiem porucznika Mieczys\u0142awa Seweryna zosta\u0142a umieszczona na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu i uroczy\u015bcie ods\u0142oni\u0119ta 15 IV 2010 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eS\u0118K\u201d (KLUB TW\u00d3RC\u00d3W I SYMPATYK\u00d3W KULTURY \u201eS\u0118K\u201d, M\u0141ODZIE\u017bOWE STOWARZYSZENIE TW\u00d3RC\u00d3W KULTURY \u201eS\u0118K\u201d)<\/strong>, m\u0142odzie\u017cowe stowarzyszenie kulturalne utworzone na wiosn\u0119 1982 r. z inspiracji przyby\u0142ego z Krakowa m\u0142odego tw\u00f3rcy Janusza Czajowskiego, przy wsparciu Zarz\u0105du Fabrycznego ZSMP WSK PZL-Mielec. Grup\u0119 inicjatywn\u0105 stanowili: Janusz Czajowski, Janusz Siero\u0144, Ryszard Sk\u00f3ra i Grzegorz Stocerz. \u00a0 Inicjatorom przedsi\u0119wzi\u0119cia uda\u0142o si\u0119 skupi\u0107 kilkunastoosobow\u0105 grup\u0119 m\u0142odych muzyk\u00f3w, poet\u00f3w, plastyk\u00f3w i fotografik\u00f3w. Autorem nazwy by\u0142 prawdopodobnie Zbigniew Soja. Pierwsz\u0105 wi\u0119ksz\u0105 imprez\u0105 \u201eS\u0119ka\u201d by\u0142 Przegl\u0105d Zespo\u0142\u00f3w Muzycznych i Solist\u00f3w \u201eZ\u0142oty S\u0119k-82\u201d, zorganizowany w grudniu 1982 r. na scenie Robotniczego Centrum Kultury. Ujawni\u0142 on spor\u0105 grup\u0119 utalentowanej m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3ra w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci do\u0142\u0105czy\u0142a do grona cz\u0142onk\u00f3w \u201eS\u0119ka\u201d. Powsta\u0142y i rozwin\u0119\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 zespo\u0142y muzyczne: \u201eGrupa pod Globusem\u201d, \u201eParadox\u201d i \u201eTakt\u201d oraz kabaret KAPUA \u2013 zdobywca Grand Prix \u201eZ\u0142otego S\u0119ka\u201d. W dalszych latach organizowano kolejne edycje tego przegl\u0105du oraz inne imprezy artystyczne i koncerty. Spo\u015br\u00f3d imprez poetyckich wymieni\u0107 nale\u017cy: \u201eBiesiady poetyckie\u201d, \u201eZaduszki poetyckie\u201d, \u201eWiecz\u00f3r przed Wigili\u0105\u201d i \u201eBajania satyryczne\u201d. W ramach Biblioteczki Mieleckiego Klubu M\u0142odych Pisarzy wydawano tomiki poezji i almanachy poetyckie. Szczeg\u00f3lnie warto\u015bciow\u0105 form\u0105 sta\u0142 si\u0119 organizowany od 1983 r. Og\u00f3lnopolski Konkurs Literacki \u201eO Laur S\u0119ka\u201d, kt\u00f3rego laureatami byli m.in. m\u0142odzi, ale uznani ju\u017c poeci z r\u00f3\u017cnych stron kraju. Po konkursie organizowano zwykle \u201eMieleck\u0105 Noc Poet\u00f3w\u201d, za ka\u017cdym razem w innym miejscu i scenerii. Uczestniczono w akcjach i \u00a0imprezach organizowanych przez ZG ZSMP, m.in. w \u201eKRAM-83\u201d. Dynamiczna i niekonwencjonalna dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u201eS\u0119ka\u201d przyci\u0105ga\u0142a nowych cz\u0142onk\u00f3w i sympatyk\u00f3w. Z drugiej za\u015b strony tre\u015bci prezentowanych utwor\u00f3w nie zawsze podoba\u0142y si\u0119 Urz\u0119dowi Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Rzeszowie i zdarza\u0142y si\u0119 ostre sprzeciwy cenzor\u00f3w w sprawach utwor\u00f3w prezentowanych przez \u201eS\u0119k\u201d bez odpowiednich zezwole\u0144. To zapewne powodowa\u0142o, \u017ce mimo sk\u0142adanych wniosk\u00f3w o rejestracj\u0119 i pozytywnych opinii w\u0142adz politycznych i administracyjnych Mielca, Urz\u0105d Wojew\u00f3dzki w Rzeszowie odmawia\u0142 zarejestrowania KTiSK \u201eS\u0119k\u201d. Dopiero na fali przemian w 1989 r. zarejestrowano M\u0142odzie\u017cowe Stowarzyszenie Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d, a I Walne Zgromadzenie odby\u0142o si\u0119 28 IV 1989 r. w Klubie \u201ePiekie\u0142ko\u201d Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d w gmachu \u201eKazan\u00f3wki\u201d. Lata 90. nie przynios\u0142y spodziewanego rozwoju \u201eS\u0119ka\u201d, cho\u0107 nadal organizowano ciekawe i warto\u015bciowe imprezy. Uczestniczono w kilku edycjach Spotka\u0144 M\u0142odych Artyst\u00f3w i Kompozytor\u00f3w \u201eSMAK\u201d w My\u015bliborzu, ka\u017cdorazowo osi\u0105gaj\u0105c sukcesy indywidualne i zespo\u0142owe. Pod koniec lat 90. dzia\u0142alno\u015b\u0107 stowarzyszenia niemal ca\u0142kowicie zanik\u0142a, ale do dzi\u015b formalnie nie og\u0142oszono jego likwidacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi w latach 1982-2006:<\/strong>\u00a0Janusz Czajowski, Pawe\u0142 Ciejka, Andrzej Ciach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Tw\u00f3rcy, wykonawcy i dzia\u0142acze \u201eS\u0119ka\u201d oraz wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy z nim:<\/strong>\u00a0Ryszard Badura, Ma\u0142gorzata Bia\u0142o\u0144, Ma\u0142gorzata Borowa, Andrzej Ciach, Janusz Czajowski, Barbara \u0106wi\u0119ka, Andrzej Drews, Bo\u017cena Durak, Zbigniew Dyl, Jaros\u0142aw Dzie\u0144, Wac\u0142aw Firlit, Urszula Gruszecka, Piotr Gruz, Wies\u0142aw Jarosz, Marcin Kania, Mieczys\u0142aw Kapelewski, Ma\u0142gorzata Kara\u015b, Marek Kie\u0142basa, Danuta Ko\u015bla, Justyna Kotulska, Adam Kru\u017cel, Krzysztof Krzak, \u201eKrzyk Diab\u0142a\u201d \u2013 zesp\u00f3\u0142 muzyczny, \u00a0Beata Kurmaniak, Grzegorz Lasek, Piotr Le\u015bniak, Zbigniew Maniak, Grzegorz Narowski, \u201eNiestrawno\u015b\u0107\u201d \u2013 zesp\u00f3\u0142 muzyczny, Anna Paku\u0142a, Wies\u0142aw Och\u0119duszko, Marzanna Olter, Danuta Pazdyk, Karol P\u0142odzie\u0144, S\u0142awomir Pogoda, Grzegorz Polak, Jan Robak, Renata Sendra, Janusz Siero\u0144, Ryszard Sk\u00f3ra, Renata Skrzypek, Piotr Sobczak, Zbigniew Sojka, Jan St\u0119pie\u0144, Grzegorz Stocerz, Robert Strusi\u0144ski, Andrzej Sz\u0119szo\u0142, Ryszard \u015awiatowiec, Robert \u015awiatek, Tomasz Tabor, \u201eTaurus\u201d \u2013 zesp\u00f3\u0142 muzyczny, Kazimierz Trela, Krzysztof Tylutki, Alicja Ungeheuer, Jan Ungehauer, Zbigniew Wi\u0105cek, W\u0142adys\u0142aw Witek, Pawe\u0142 Wro\u0144ski, Wojciech Wr\u00f3bel, Waldemar \u017belazo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118K STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 XII 1911 r. w Chorz\u0119cinie, pow. Brzeziny, syn Franciszka i Marianny z domu S\u0119k. W 1933 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Seminarium Nauczycielskie w Tomaszowie Mazowieckim. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w 80 pu\u0142ku strzelc\u00f3w poleskich w Pi\u0144sku. W latach 1935-1939 by\u0142 nauczycielem w Szkole Powszechnej w Szeleszczycach ko\u0142o Pi\u0144ska (Bia\u0142oru\u015b). W kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. uczestniczy\u0142 (w stopniu porucznika) w walkach na trasie: Gr\u00f3dek Jagiello\u0144ski-Lw\u00f3w-Pi\u0144sk. W czasie okupacji hitlerowskiej zamieszka\u0142 w Przec\u0142awiu. Uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu w zakresie szko\u0142y podstawowej i gimnazjum. Wst\u0105pi\u0142 do BCh i zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 komendanta Obwodu BCh Mielec. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eD\u0105bek\u201d. \u00a0Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 inspektora WSOP Obwodu AK Mielec. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej, 2 XII 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez UB i uwi\u0119ziony w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej w Rzeszowie. Wywieziono go do \u0142agru w Stalinogorsku, sk\u0105d wr\u00f3ci\u0142 15 IV 1948 r. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela matematyki w Gimnazjum w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki. W latach 1950-1954 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Przec\u0142awiu. Od 1954 r. do 1966 r. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym ksi\u0119gowym, a nast\u0119pnie zast\u0119pc\u0105 dyrektora Zak\u0142ad\u00f3w Jajczarsko-Drobiarskich w Mielcu i D\u0119bicy. W 1969 r. powr\u00f3ci\u0142 na stanowisko prezesa GS Przec\u0142aw. W 1975 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do prac spo\u0142ecznych, znacz\u0105co przyczyniaj\u0105c si\u0119 do rozwoju Przec\u0142awia i jego okolic. W 1951 r. uczestniczy\u0142 w elektryfikacji gminy Przec\u0142aw. W latach 70. jako prezes OSP w Przec\u0142awiu m.in. doprowadzi\u0142 do wybudowania Domu Stra\u017caka, a w latach 80. przewodniczy\u0142 spo\u0142ecznemu Komitetowi Budowy Wodoci\u0105gu, Kanalizacji i Gazoci\u0105gu w Przec\u0142awiu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Po\u017carnictwa\u201d. Zmar\u0142 9 VII 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Przec\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSCY<\/strong>, ziemianie, w\u0142a\u015bciciele wielkiego maj\u0105tku pod Zbara\u017cem. W 1855 r.(?) Aleksander S\u0119kowski naby\u0142 maj\u0105tek wojs\u0142awski i przez pewien czas by\u0142 jego w\u0142a\u015bcicielem, a nast\u0119pnie przekaza\u0142 go synowi \u2013 Stefanowi. Stefan S\u0119kowski nie tylko m\u0105drze zarz\u0105dza\u0142 maj\u0105tkiem, ale tak\u017ce by\u0142 jednym z kolator\u00f3w ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Rzochowie, funduj\u0105c m.in. dzwon, \u0142awki i inne przedmioty wyposa\u017cenia wewn\u0119trznego. Jego \u017cona Karolina z Szlachtowskich (1866-1926) za ka\u017cde urodzone dziecko (mia\u0142a ich sze\u015bcioro) haftowa\u0142a ornat do ko\u015bcio\u0142a. Regularnie przekazywano rzochowskiemu proboszczowi z wojs\u0142awskich las\u00f3w opa\u0142 na zim\u0119. W urz\u0105dzonej w dworze kaplicy odprawiano Msze \u015bw. i inne nabo\u017ce\u0144stwa, a niekiedy tak\u017ce rekolekcje dla domownik\u00f3w i mieszka\u0144c\u00f3w Wojs\u0142awia. W 1909 r. na zlecenie S. S\u0119kowskiego wybudowano kaplic\u0119 grobow\u0105 oraz ogrodzono cmentarz w Rzochowie. Szanowano wielce S\u0119kowskich za pobo\u017cno\u015b\u0107 i wspieranie parafii, tote\u017c 30 VI 1909 r. \u015blubu c\u00f3rce Stefana \u2013 Stefanii S\u0119kowskiej udzieli\u0142 w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza w Mielcu ks. biskup ordynariusz Leon Wa\u0142\u0119ga. Stefan S\u0119kowski zmar\u0142 15 VIII 1910 r. i spocz\u0105\u0142 w podziemiach tej kaplicy. W 1917 r. spadkobiercy Stefana i Karoliny \u2013 Stefania (po m\u0119\u017cu Mili\u0144ska, 1887-1962) i Stanis\u0142aw Stefan (1893-1977) sprzedali maj\u0105tek baronowi G\u00f6tzowi z O\u015bwi\u0119cimia. Trwa\u0142\u0105 pozosta\u0142o\u015bci\u0105 po S\u0119kowskich jest wspomniana kaplica grobowa, w kt\u00f3rej podziemiach spoczywaj\u0105 (wed\u0142ug tablic grobowych): Helena z S\u0119kowskich \u017burowska (1846 -13 VII 1892), W\u0142adys\u0142aw Leliwa \u017burowski (1833-1891), Stanis\u0142aw Prawdzic S\u0119kowski, uczestnik powstania 1863, 1847-1867), Aleksander Prawdzic S\u0119kowski (1811 \u2013 21 V 1888), Adela z Rydl\u00f3w S\u0119kowska (1827 \u2013 3 IV 1895), Stefan Prawdzic S\u0119kowski (1859 \u2013 15 VIII 1910), Karolina z Szlachtowskich S\u0119kowska (24 ? 1866 \u2013 17 XII 1926), Stefania z S\u0119kowskich Mili\u0144ska (28 XI 1887 \u2013 14 IV 1962), Stanis\u0142aw Stefan S\u0119kowski (23 V 1893 \u2013 7 VIII 1977). Wdzi\u0119czni mielczanie nadali patronat Stefana S\u0119kowskiego jednej z wi\u0119kszych ulic na terenie tzw. Starego Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSKI ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 27 II 1811 r. w Nik\u0142owicach, powiat mo\u015bcicki, syn Jana i Heleny Anny z K\u0142odzi\u0144skich. Studiowa\u0142 w Wiedniu i w 1838 r. zosta\u0142 doktorem praw. W latach 1845-1856 prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 kancelari\u0119 adwokack\u0105 we Lwowie. Prowadzi\u0142 m.in. sprawy zwi\u0105zane z testamentem ksi\u0119cia Henryka Lubomirskiego, a nast\u0119pnie zajmowa\u0142 si\u0119 innymi sprawami jego rodziny oraz administracj\u0105 jej d\u00f3br. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie, zw\u0142aszcza w czasie Wiosny Lud\u00f3w (1848-1849). By\u0142 jednym z organizator\u00f3w spotka\u0144 w sprawie uzbrojenia Legii Akademickiej i powo\u0142ania komitetu do spraw organizacji Gwardii Narodowej (20-21 III 1848 r.). Wszed\u0142 w sk\u0142ad deputacji, kt\u00f3ra 31 III (lub 1 IV) 1848 r. zawioz\u0142a do Wiednia \u017c\u0105dania Galicji i jako cz\u0142onek kierownictwa deputacji \u00a0przemawia\u0142 w imieniu Polak\u00f3w do mieszka\u0144c\u00f3w Wiednia. W kwietniu tego roku by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Centralnej Rady Narodowej (CRN) we Lwowie i zosta\u0142 cz\u0142onkiem jej Wydzia\u0142u Finansowego, a nast\u0119pnie Wydzia\u0142u Kieruj\u0105cego. Skutecznie przeciwstawia\u0142 si\u0119 gubernatorowi Galicji Franciszkowi Stadionowi, kt\u00f3ry chcia\u0142 zlikwidowa\u0107 CRN. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Komisji, kt\u00f3ra zajmowa\u0142a si\u0119 reform\u0105 adwokatury oraz uczestniczy\u0142 w organizacji Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Prawa w po\u0142owie 1848 r. W zwi\u0105zku z og\u0142oszeniem konstytucji w kwietniu 1848 r., w imieniu CRN (wsp\u00f3lnie z Kasprem Boczkowskim) domaga\u0142 si\u0119 od Wydzia\u0142u Miejskiego we Lwowie samorozwi\u0105zania i nowych wybor\u00f3w. We wrze\u015bniu zosta\u0142 wybrany do Wydzia\u0142u Miejskiego, kt\u00f3ry w listopadzie zosta\u0142 rozwi\u0105zany. W kolejnych wyborach (III 1849 r.) ponownie wszed\u0142 w sk\u0142ad Wydzia\u0142u Miejskiego, a w wyborach w 1861 r. uzyska\u0142 mandat radnego miasta Lwowa i sprawowa\u0142 go do 1866 r. W zwi\u0105zku z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 polityczn\u0105 do 1861 r. znajdowa\u0142 si\u0119 pod nadzorem policyjnym. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego (1849-1867), Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego (od 1862 r.) i Galicyjskiej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci we Lwowie (1850-1868, z przerwami) oraz by\u0142 cz\u0142onkiem redakcji pisma lwowskich demokrat\u00f3w \u201eDziennik Polski\u201d. Na pocz\u0105tku lat 60. zakupi\u0142 maj\u0105tek z dworem w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielcu i cz\u0119sto w nim przebywa\u0142. W 1871 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Powiatowej Komisji Szacunkowej w Mielcu. \u00a0Z biegiem lat zrezygnowa\u0142 z dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. Zamieszka\u0142 w Krakowie i tam zmar\u0142 21 V 1888 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu parafialnym w Rzochowie ko\u0142o Mielca, a p\u00f3\u017aniej przeniesiony do kaplicy grobowej rodziny S\u0119kowskich na tym cmentarzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSKI ALEKSANDER STEFAN,<\/strong>\u00a0herbu Prawdzic, urodzony 27 XII 1888 r. w R\u017cyskach ko\u0142o Mielca, syn Stefana i Karoliny ze Szlachtowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum im. Franciszka J\u00f3zefa we Lwowie, a p\u00f3\u017aniej do II Realnej Szko\u0142y w Krakowie. Tam w 1909 r. zda\u0142 matur\u0119 i ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do jednorocznej s\u0142u\u017cby wojskowej w 1 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w austriackich. Po \u015bmierci ojca (15 VIII 2010 r.) zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku R\u017cyska-Wojs\u0142aw i przej\u0105\u0142 jego prowadzenie. (Dzi\u015b osiedle w Mielcu.) Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 G\u00f3rnicz\u0105 w Borys\u0142awiu i uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera naftowego, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Galicyjskim Akcyjnym Towarzystwie Naftowym w Borys\u0142awiu. Ponadto bra\u0142 udzia\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych. Uzyska\u0142 te\u017c samochodowe prawo jazdy, co by\u0142o w\u00f3wczas du\u017cym osi\u0105gni\u0119ciem. W czasie I wojny \u015bwiatowej (1914-1918) s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w austriackich, od 1916 r. w stopniu porucznika. W listopadzie 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonego Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany do 8 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie powierzano mu zadania w dziedzinie przemys\u0142u naftowego. W latach 1920-1921 bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu rotmistrza. W okresie mi\u0119dzywojennym pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora i cz\u0142onka Rady Dyrektor\u00f3w Kopalni \u201eSieghart\u201d, a tym samym mniej zajmowa\u0142 si\u0119 wojs\u0142awskim maj\u0105tkiem. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) zosta\u0142 przydzielony do Komendy Miasta Stanis\u0142awowa, a nied\u0142ugo potem ewakuowany na W\u0119gry i internowany w obozie Jolsva. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec i przedosta\u0107 na Zach\u00f3d, gdzie zosta\u0142 skierowany do Brygady Strzelc\u00f3w Karpackich. Przez pewien czas s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostce liniowej, a p\u00f3\u017aniej, z powodu wieku, w Legii Oficerskiej i rezerwie oficerskiej. Po wojnie pozosta\u0142 w Londynie. Zmar\u0142 12 VII 1955 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSKI JANUSZ JAN,<\/strong>\u00a0herbu Prawdzic, urodzony w R\u017cyskach ko\u0142o Mielca, syn Stefana i Karoliny ze Szlachtowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie oraz III Gimnazjum we Lwowie i tam w 1912 r. zda\u0142 matur\u0119. Podj\u0105\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim i gospodarowa\u0142 w maj\u0105tku rodzinnym R\u017cyska-Wojs\u0142aw. (Po \u015bmierci ojca w 1910 r. zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem tego\u017c maj\u0105tku.) W 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legionu Wschodniego, ale ze wzgl\u0119du na nag\u0142\u0105 chorob\u0119 musia\u0142 zrezygnowa\u0107. W czerwcu tego roku zosta\u0142 powo\u0142any do 1 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w austriackich i z nim bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych w latach 1914-1918. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Po og\u0142oszeniu niepodleg\u0142o\u015bci Polski w listopadzie 1918 r., dzia\u0142aj\u0105c w porozumieniu z Polsk\u0105 Organizacj\u0105 Wojskow\u0105, dowodzi\u0142 szwadronem kawalerii, kt\u00f3ry przeby\u0142 drog\u0119 z Jekaterynos\u0142awia do Krakowa, aby zg\u0142osi\u0107 akces do Wojska Polskiego. W\u0142\u0105czono go do 8 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w i wys\u0142ano na wojn\u0119 polsko-ukrai\u0144sk\u0105, a nast\u0119pnie wojn\u0119 polsko-bolszewick\u0105. J. J. S. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu, a nast\u0119pnie szwadronu karabin\u00f3w maszynowych i bra\u0142 udzia\u0142 m.in. w bitwie pod Komarowem. Za bohatersk\u0105 postaw\u0119 zosta\u0142 odznaczony m.in. Krzy\u017cem Virtuti Militari V klasy i czterokrotnie Krzy\u017cem Walecznych. R\u00f3wnocze\u015bnie w czasie urlop\u00f3w kontynuowa\u0142 i uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora prawa. Po przej\u015bciu do rezerwy (1922 r.) i sprzeda\u017cy maj\u0105tku R\u017cyska-Wojs\u0142aw, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w bankowo\u015bci i by\u0142. m.in. wicedyrektorem Banku Dyskontowego Warszawskiego. Powo\u0142ywano go te\u017c na \u0107wiczenia wojskowe macierzystego 8 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w i awansowano do stopnia majora. W sierpniu 1939 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kolejnych \u0107wiczeniach i 3 IX zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do misji gen. Stanis\u0142awa Burhardt-Bukackiego, kt\u00f3rej zadaniem by\u0142o dotarcie do Pary\u017ca i przekazanie pro\u015bby Naczelnego Wodza Edwarda \u015amig\u0142ego-Rydza o militarn\u0105 pomoc Francji po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119, a nast\u0119pnie odtwarzanie Wojska Polskiego we Francji. Po przybyciu do Francji majorowi S\u0119kowskiemu powierzono funkcj\u0119 szefa Wydzia\u0142u Szyfr\u00f3w w II Oddziale Sztabu G\u0142\u00f3wnego WP. Po ewakuacji do Anglii pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1941 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 attach\u00e9 wojskowego w Ambasadzie RP przy rz\u0105dzie brytyjskim. W 1946 r. zosta\u0142 przeniesiony do Polskiego Korpusu Demobilizacyjnego i s\u0142u\u017cy\u0142 w nim do 1948 r. Pozosta\u0142 w Anglii i zosta\u0142 zatrudniony w Waelfare Officer and Social Worker w National Heath Service. M.in. za\u0142atwia\u0142 sprawy zwi\u0105zane z nadawaniem praw emerytalnych polskim kombatantom. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem i d\u0142ugoletnim prezesem Ko\u0142a 8 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w im. Ksi\u0119cia J\u00f3zefa Poniatowskiego w Londynie. Za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 odznaczony m.in.\u00a0 polskim Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami (za dzia\u0142alno\u015b\u0107 we Francji) i Orderem Officer of the British Empire (Order Imperium Brytyjskiego, za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Anglii) oraz awansowany do stopnia podpu\u0142kownika. Zmar\u0142 2 XII 1982 r. w Londynie. Tablic\u0119 pami\u0105tkow\u0105 umieszczono w kaplicy rodzinnej S\u0119kowskich w Rzochowie (od 1985 r. osiedle w Mielcu).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSKI JERZY FELIKS<\/strong>, herbu Prawdzic, urodzony 18 X 1896 r. w R\u017cyskach ko\u0142o Mielca, syn Stefana S\u0119kowskiego i Karoliny ze Szlachtowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Gimnazjum we Lwowie i tam w 1914 r. zda\u0142 matur\u0119. Po \u015bmierci ojca (1910 r.) zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku R\u017cyska-Wojs\u0142aw i uczestniczy\u0142 w jego prowadzeniu. W czerwcu 1915 r. zosta\u0142 powo\u0142any do 1 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w austriackich i bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych do pa\u017adziernika 1918 r. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Oficerskiej otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika. W czasie narastaj\u0105cego konfliktu polsko-ukrai\u0144skiego zosta\u0142 uwi\u0119ziony przez Ukrai\u0144c\u00f3w w Brze\u017canach, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec. Przedosta\u0142 si\u0119 przez W\u0119gry i Karpaty do Krakowa i tam zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do 8 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w Wojska Polskiego. Z t\u0105 jednostk\u0105 wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. W Wojsku Polskim pozosta\u0142 jako zawodowy oficer do 1924 r. W czasie zamieszek na tle ekonomicznym w Krakowie w listopadzie 1923 r. zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Po przej\u015bciu do rezerwy zarz\u0105dza\u0142 maj\u0105tkiem Parkosz i Medowa (1924-1930), a w latach 1930-1939 pracowa\u0142 na stanowiskach dyrektora Ordynacji Dawidgr\u00f3deckiej Radziwi\u0142\u0142\u00f3w z siedzib\u0105 w Mankiewiczach oraz plenipotenta Karola Radziwi\u0142\u0142a w sprawach rolnych. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje:\u00a0 \u0142owczego Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego w powiecie stoli\u0144skim, wiceprezesa Rady Nadzorczej Poleskiej Sp\u00f3\u0142dzielni Rybackiej w Pi\u0144sku i radcy w Izbie Rolniczej Poleskiej w Brze\u015bciu nad Bugiem. Wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., a nast\u0119pnie ukrywa\u0142 si\u0119 kolejno: w Warszawie, maj\u0105tku Parkosz i Krakowie. Powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy i by\u0142 \u015bwiadkiem powstania warszawskiego. Po II wojnie \u015bwiatowej prowadzi\u0142 przedsi\u0119biorstwo w Warszawie, kt\u00f3re wkr\u00f3tce zosta\u0142o upa\u0144stwowione. Przez pewien czas by\u0142 wi\u0119ziony w Miel\u0119cinie. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Walecznych (za 1920 r.), Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Orderem Gwiazdy Rumunii. Zmar\u0142 17 I 1962 r. Upami\u0119tniony zosta\u0142 tablic\u0105 w kaplicy rodzinnej S\u0119kowskich na cmentarzu w Rzochowie ko\u0142o Mielca (od 1985 r. osiedle w Mielcu).\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSKI STANIS\u0141AW STEFAN,<\/strong> herbu Prawdzic, urodzony 23 V 1893 r. w R\u017cyskach ko\u0142o Mielca, syn Stefana i Karoliny ze Szlachtowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazj\u00f3w w Krakowie, m.in. do Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego. Studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego zako\u0144czy\u0142 zdaniem pierwszego egzaminu pa\u0144stwowego w 1913 r. W czasie I wojny \u015bwiatowej (1914-1918) s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w austriackich. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Oficerskiej otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika. W listopadzie 1918 r., wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z POW, pom\u00f3g\u0142 w zorganizowaniu przej\u015bcia cz\u0119\u015bci u\u0142an\u00f3w z 1 pu\u0142ku austriackiego do 8 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w Wojska Polskiego. Z pu\u0142kiem tym uczestniczy\u0142 w wojnach polsko-ukrai\u0144skiej i polsko-bolszewickiej 1919-1921. Po \u015bmierci ojca (1910 r.) by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku R\u017cyska-Wojs\u0142aw, a po \u015blubie z Wand\u0105 Mari\u0105 z Wyd\u017cg\u00f3w, herbu Jastrz\u0119biec, w 1920 r. \u2013 w\u0142a\u015bcicielem cz\u0119\u015bci okaza\u0142ego maj\u0105tku Podhorce ko\u0142o Hrubieszowa, wniesionej w posagu przez \u017con\u0119. Wkr\u00f3tce zakupi\u0142 drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 z cegielni\u0105, a ponadto zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem gorzelni w Podhorcach. W latach 30. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicestarosty w Kartuzach, a w 1939 r. powierzono mu funkcj\u0119 wicestarosty we W\u0142oc\u0142awku. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Warszawie. Nale\u017ca\u0142 do ZWZ-AK, ale po zadenuncjowaniu musia\u0142 ucieka\u0107 i schroni\u0142 si\u0119 w Mikulicach u Tarnau\u00f3w. (Dw\u00f3r w Podhorcach, by\u0142 mocno zniszczony przez wojsko sowieckie po napa\u015bci na Polsk\u0119 17 IX 1939 r. Podczas okupacji hitlerowskiej stanowi\u0142 konspiracyjn\u0105 siedzib\u0119 Komendy Obwodu AK 67 Hrubiesz\u00f3w i jej ochrony, w sk\u0142ad kt\u00f3rej chodzi\u0142 syn Stanis\u0142awa S\u0119kowskiego \u2013 Stefan. Prowadzono tajne nauczanie i podchor\u0105\u017c\u00f3wk\u0119. W zabudowaniach dworskich znajdowa\u0142 si\u0119 magazyn broni Okr\u0119gu AK. Prowadzono nas\u0142uch radiowy i wydawano konspiracyjny tygodnik \u201eBiuletyn Informacyjny\u201d. Dw\u00f3r by\u0142 te\u017c miejscem zbi\u00f3rek przed akcjami zbrojnymi. Po zdekonspirowaniu Obwodu AK mieszka\u0144cy dworu musieli ucieka\u0107.) Po wojnie i nacjonalizacji maj\u0105tk\u00f3w Stanis\u0142aw S\u0119kowski nie m\u00f3g\u0142 ju\u017c wr\u00f3ci\u0107 do Podhorc\u00f3w. Mieszka\u0142 i pracowa\u0142 w Jeleniej G\u00f3rze, a nast\u0119pnie we Wroc\u0142awiu. Zmar\u0142 7 VIII 1977 r. Pochowany w kaplicy rodzinnej S\u0119kowskich na cmentarzu parafialnym w Rzochowie ko\u0142o Mielca (dzi\u015b osiedle w Mielcu).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0118KOWSKI STEFAN PRAWDZIC<\/strong>, urodzony 11 III 1859 r. we Lwowie, syn Aleksandra i Adeli z Rydl\u00f3w. Wed\u0142ug niekt\u00f3rych \u00a0\u017ar\u00f3de\u0142 urodzi\u0142 si\u0119 22 III 1859 r. Studiowa\u0142 na politechnice wiede\u0144skiej. Na ziemi\u0119 mieleck\u0105 przyby\u0142 z rodzicami w latach 60., po urz\u0105dzeniu dworu wojs\u0142awskiego, zakupionego przez ojca \u2013 Aleksandra S\u0119kowskiego. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika d\u00f3br w R\u017cyskach, a nast\u0119pnie zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem d\u00f3br wojs\u0142awskich. Od m\u0142odo\u015bci w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczno-polityczne \u015brodowiska. W 1882 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Ochrony Mniejszej W\u0142asno\u015bci Ziemskiej w Mielcu, a w 1884 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Sp\u00f3\u0142ki Przemys\u0142owo-Handlowej w Mielcu. Tak\u017ce w 1884 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Powiatowej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Wydzia\u0142u Powiatowego. W 1888 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 prezesa Wydzia\u0142u, a w 1892 r. wybrano go prezesem Wydzia\u0142u (marsza\u0142kiem powiatu) i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do \u015bmierci w 1910 r. Nale\u017ca\u0142 do partii konserwatywnej \u201eSta\u0144czyk\u00f3w\u201d. Z jej ramienia i okr\u0119gu wyborczego tarnowskiego od 1893 r. do 1910 r. pos\u0142owa\u0142 na sejm krajowy we Lwowie, a ponadto przez kilka lat by\u0142 zast\u0119pc\u0105 cz\u0142onka Wydzia\u0142u Krajowego we Lwowie. Wybierano go te\u017c do w\u0142adz r\u00f3\u017cnych krajowych stowarzysze\u0144. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Komisji Krajowej dla spraw rolniczych, cz\u0142onkiem Wydzia\u0142u Zwi\u0105zku Stowarzysze\u0144 Zarobkowych i Gospodarczych we Lwowie i cz\u0142onkiem prezydium c.k. Towarzystwa Rolniczego w Krakowie. Przez wiele lat by\u0142 cz\u0142onkiem Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i od 1907 r. prezesowa\u0142 Wydzia\u0142owi Okr\u0119gowemu w Mielcu. \u00a0Inspirowa\u0142 i wspiera\u0142 wiele inwestycji w Mielcu, m.in. gimnazjum i budynku Rady Powiatowej z unikatow\u0105 Sal\u0105 Kr\u00f3lewsk\u0105 przy ul. T. Ko\u015bciuszki oraz na terenie powiatu mieleckiego, m.in. doprowadzi\u0142 do utworzenia w \u00a0Krajowej Szko\u0142y Koszykarskiej we Wojs\u0142awiu i by\u0142 jej kuratorem. Zainicjowa\u0142 rozpocz\u0119cie prac nad monografi\u0105 Mielca i okolic. W 1909 r. wybudowa\u0142 kaplic\u0119 cmentarn\u0105 i ogrodzi\u0142 cmentarz w Rzochowie. Z jego inicjatywy w latach 1900-1907 funkcjonowa\u0142a w Wojs\u0142awiu Krajowa Szko\u0142a Koszykarska. Wyr\u00f3\u017cniono go szeregiem odznacze\u0144, m.in. zosta\u0142 Kawalerem Orderu \u017belaznej Korony III klasy i Orderu \u015bw. Grzegorza oraz Komandorem Orderu Franciszka J\u00f3zefa. By\u0142 tak\u017ce Honorowym Obywatelem miast Zbara\u017ca i Mielca. Zmar\u0142 15 VIII 1910 r. Spoczywa w podziemiach kaplicy grobowej S\u0119kowskich na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie, przy ul. Rzochowskiej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0118KOWSKIEGO STEFANA (ULICA)<\/strong>, jedna z wa\u017cniejszych ulic na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Ma 684 m d\u0142ugo\u015bci, asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Biegnie od ul. J. Kili\u0144skiego do ul. H. Sienkiewicza, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami: F. \u017bwirki i S. Wigury, Z. Rymanowskiego i M. Reja. W aktualnym kszta\u0142cie powsta\u0142a w okresie mi\u0119dzywojennym, kiedy to cz\u0119\u015b\u0107 prastarej ul. Sandomierskiej po\u0142\u0105czono z ul. J. Kili\u0144skiego, aby zapewni\u0107 lepszy dojazd do budynku \u201eSoko\u0142a\u201d i gmachu gimnazjalnego. Wtedy te\u017c nadano jej patrona STEFANA S\u0118KOWSKIEGO. W czasie okupacji hitlerowskiej nosi\u0142a nazw\u0119 MARKTSTRASSE, a w latach 1948-1990 \u2013 F. Dzier\u017cy\u0144skiego. Do pierwszego patrona powr\u00f3cono 28 II 1990 r. W 2012 r. wykonano jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 oraz zbudowano miejsca parkingowe i chodniki z kostki betonowej. Id\u0105c od ul. J. Kili\u0144skiego \u2013 po lewej stronie znajduj\u0105 si\u0119 tereny i obiekty Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego (dawniej gimnazjum) oraz budynek PTG Sok\u00f3\u0142 1893, a po prawej park i budynek Starostwa Powiatowego. Dalej po obu stronach znajduj\u0105 si\u0119 wielorodzinne bloki mieszkaniowe, a po skrzy\u017cowaniu z ul. M. Reja ju\u017c tylko domy jednorodzinne.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SHALOM MIELEC (MIELECKIE DNI KULTURY \u017bYDOWSKIEJ)<\/strong>, trzyletni projekt edukacyjny maj\u0105cy na celu zaprezentowanie wsp\u00f3\u0142czesnej kultury \u017cydowskiej w nawi\u0105zaniu do wieloletniej historii spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej w Mielcu (od ko\u0144ca XVI w. do 9 III 1942 r.) Organizatorami tego przedsi\u0119wzi\u0119cia byli: Stowarzyszenie Kulturalne JARTE i Samorz\u0105dowe Centrum Kultury, a inicjatorem i koordynatorem projektu Szymon Burek. Patronat sprawowa\u0142 Prezydent Miasta Mielca, a honorowy patronat – Marsza\u0142ek Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. G\u0142\u00f3wne imprezy: *I Salom Mielec (21-23 IX 2017 r.): koncert zespo\u0142u Rzesz\u00f3w Klezmer Band; Oblicza oporu. Wojenne fotografie Faye Schulman \u2013 \u017cydowskiej partyzantki; spacer \u015bladami kultury \u017cydowskiej w Mielcu. *II Shalom Mielec (7 \u2013 28 IX 2018 r.): koncert zespo\u0142u Neoklez; spacery \u015bladami kultury \u017cydowskiej w Mielcu; rekonstrukcja kolacji szabatowej. *III Shalom (IX-XI 2019 r.): przegl\u0105d wybranych film\u00f3w z festiwalu \u201e\u017bydowskie motywy\u201d; spacer po zabytkach kultury \u017cydowskiej; koncert Ola Bili\u0144ska Libelid \u201ePie\u015bni mi\u0142osne\u201d; wystawa \u201eSztetl Mielec\u201d, wydanie ksi\u0105\u017cki o mieleckich cmentarzach \u017cydowskich, warsztaty ta\u0144ca \u017cydowskiego, spektakl Zespo\u0142u Ta\u0144ca \u017bydowskiego \u201eKlezmer\u201d z Cieszyna.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIDOR MIECZYS\u0141AW HENRYK<\/strong>, urodzony 14 I 1905 r., syn Piotra. Studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie uko\u0144czy\u0142 w 1935 r. z tytu\u0142em doktora medycyny. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w dziedzinie chirurgii. Uczestniczy\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej, posiada\u0142 stopie\u0144 majora. Pod koniec lat 40. pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora mieleckiego szpitala i ordynatora oddzia\u0142u chirurgicznego. W latach 50. pracowa\u0142 na takich samych stanowiskach w szpitalach w Tarnowie, Miechowie i Wroc\u0142awiu. Zmar\u0142 we Wroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIDOR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 VII 1947 r. w D\u0119bicy, syn Piotra i Marii Mordel. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy (specjalno\u015b\u0107: budowa maszyn). Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y In\u017cynierskiej w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c w 1970 r. tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1970-1984 pracowa\u0142 w WSK Mielec kolejno na stanowiskach: starszego konstruktora, specjalisty konstruktora, kierownika Sekcji Silnika Wysokopr\u0119\u017cnego, kierownika Dzia\u0142u Technologicznego W\u00f3zka Golfowego \u201eMelex\u201d, g\u0142\u00f3wnego technologa oraz g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. technicznych w Zak\u0142adzie Lotniczym. W 1984 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera WSK \u201ePZL-Krosno\u201d, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 1985-1990 by\u0142 kierownikiem Stacji Obs\u0142ugi Samochod\u00f3w Osobowych \u201ePolmozbyt\u201d przy ul. Przemys\u0142owej. W 1990 r. pracowa\u0142 za granic\u0105, a od 1991 r. do 2001 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od 2002 r. jest kierownikiem sklepu \u201eMultifarb\u201d przy ul. Wolno\u015bci. W okresie pracy w WSK by\u0142 cz\u0142onkiem SIMP, KTiR, PTTK i DKF \u201eDonald\u201d oraz cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Klubu Sta\u017cysty. Opracowa\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych zastosowanie m.in. obni\u017cy\u0142o pracoch\u0142onno\u015b\u0107 produkcji niekt\u00f3rych cz\u0119\u015bci. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do LOK i w latach 70. pracowa\u0142 dodatkowo jako nauczyciel nauki jazdy w O\u015brodku Szkolenia Kierowc\u00f3w. Jako cz\u0142onek mieleckiego Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d uczestniczy\u0142 w rejsie po Morzu P\u00f3\u0142nocnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIDUR S\u0141AWOMIR STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 11 VI 1977 r. w Mielcu, syn Leopolda i W\u0142adys\u0142awy z domu Bigda. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. i tytu\u0142em technik ekonomista. 1 VII 1996 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Gminy w Czerminie. Pracowa\u0142 na stanowiskach: referenta (do 14 VIII 1997 r.), aspiranta pracy socjalnej w Gminnym O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej w Czerminie (14 VIII 1997 r. \u2013 30 VI 1999 r.) i m\u0142odszego referenta ds. geodezji, nieruchomo\u015bci i ochrony przeciwpo\u017carowej w Urz\u0119dzie Gminy (1 VII 1999 r. \u2013 18 V 2004 r.). W tym okresie uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu, Wydzia\u0142 Ekonomii i Zarz\u0105dzania, kierunek: gospodarka regionalna i turystyka, z tytu\u0142em licencjata w 2002 r. oraz studia w zakresie zarz\u0105dzania regionem i us\u0142ugami publicznymi na Wydziale Ekonomicznym\u00a0 Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomii i Administracji im. prof. Edwarda Lipi\u0144skiego w Kielcach z tytu\u0142em magistra w 2004 r. Kolejnymi stanowiskami, na kt\u00f3rych pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Gminy w Czerminie, by\u0142y: referent ds. geodezji, nieruchomo\u015bci i ochrony przeciwpo\u017carowej (19 V 2004 r. \u2013 30 IX 2006 r.), inspektor ds. geodezji, nieruchomo\u015bci i ochrony przeciwpo\u017carowej (1 X 2006 r. \u2013 30 X 2015 r.). R\u00f3wnocze\u015bnie odby\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Administracji i Nauk Spo\u0142ecznych (zakres: stanowienie i stosowanie prawa przez jednostki samorz\u0105du terytorialnego) Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania z siedzib\u0105 w Rzeszowie (2010 r.), studia na Wydziale Ekonomii i Zarz\u0105dzania Wy\u017cszej Szko\u0142y Handlowej im. Boles\u0142awa Markowskiego w Kielcach, nadaj\u0105ce uprawnienia pedagogiczne (2013 r.) i studia podyplomowe w zakresie mechanizm\u00f3w funkcjonowania strefy euro na Wydziale Ekonomii Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych im. prof. Edwarda Lipi\u0144skiego w Kielcach w 2014 r. Od 1 XI 2015 r. do 18 XI 2018 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Referatu Inwestycji, Budownictwa i Zarz\u0105dzania Mieniem Komunalnym w Urz\u0119dzie Gminy w Czerminie. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Czermin w kadencji 2018 \u2013 2023 i rozpocz\u0105\u0142 pe\u0142nienie tej funkcji 19 XI 2018 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie na rzecz \u015brodowiska jako cz\u0142onek OSP Bre\u0144 Osuchowski i OSP Czermin, sekretarz Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Gminnego ZOSP w Czerminie i cz\u0142onek Rady Parafialnej Parafii pw. \u015aw. Klemensa P.M. w Czerminie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa zas\u0142ugi w zwalczaniu powodzi\u201d, Medalami (Z\u0142otym, Srebrnym i Br\u0105zowym) \u201eZa zas\u0142ugi dla po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 Wzorowy Stra\u017cak i Odznak\u0105 za wys\u0142ug\u0119 20 lat w OSP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIE\u0106 CIEP\u0141OWNICZA<\/strong>, jej pocz\u0105tki wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z rozbudow\u0105 Osiedla WSK Mielec w latach 50. i 60. Wtedy to zbudowano oko\u0142o 10 osiedlowych kot\u0142owni w\u0119glowych i sie\u0107 o \u0142\u0105cznej d\u0142ugo\u015bci oko\u0142o 6 km. W 1967 r. powsta\u0142a magistrala ciep\u0142ownicza o d\u0142ugo\u015bci 3,9 km, \u0142\u0105cz\u0105ca Elektrociep\u0142owni\u0119 przy WSK Mielec z osiedlem. Odt\u0105d stopniowo likwidowano kot\u0142ownie w\u0119glowe i rozbudowywano sie\u0107, powi\u0119kszaj\u0105c j\u0105 do oko\u0142o 16 km. Powstanie nowego osiedla J. Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w) spowodowa\u0142o w latach 1977-1979 budow\u0119 sieci magistralnej o d\u0142ugo\u015bci 2,9 km i dalszych 8,6 km sieci na tym terenie. Po zako\u0144czeniu budowy d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci wzros\u0142a do 27,5 km. W latach 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 nowych osiedli budynk\u00f3w wielorodzinnych: Dziubk\u00f3w (i p\u00f3\u017aniej wydzielonego osiedla W. Szafera) oraz Smoczki. Tu doprowadzono sie\u0107 magistraln\u0105 o d\u0142ugo\u015bci 1,6 km i zbudowano kolejne 20 km sieci do poszczeg\u00f3lnych budynk\u00f3w. W ostatnich latach, z powodu niewielkiego budownictwa wielorodzinnego, powsta\u0142o tylko oko\u0142o 8 km sieci, z czego znaczna cz\u0119\u015b\u0107 to wymiana starych wyeksploatowanych cz\u0119\u015bci. Pod koniec 2006 r. \u0142\u0105czna d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci ciep\u0142owniczych wynosi\u0142a oko\u0142o 52 km, z czego oko\u0142o 7,5 km stanowi\u0142y sieci wykonane w nowoczesnej technologii rur preizolowanych. Systematyczne unowocze\u015bnianie sieci spowodowa\u0142o, \u017ce w 2014 r. \u0142\u0105czna d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci wynosi\u0142a 47,2 km, z czego 22 km stanowi\u0142y sieci wykonane w technologii rur preizolowanych. W latach 2015-2022 r. sie\u0107 powi\u0119kszono do 48,4 km, z czego w technologii rur preizolowanych 36,8%.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIE\u0106 ENERGETYCZNA<\/strong>, jej pocz\u0105tki si\u0119gaj\u0105 lat 1936-1938, kiedy to powstawa\u0142 Centralny Okr\u0119g Przemys\u0142owy (COP) i podj\u0119to decyzj\u0119 o lokalizacji fabryki samolot\u00f3w w Mielcu. Dotychczas istniej\u0105ca w Mielcu niewielka sie\u0107 prywatnej elektrowni Rymanowskich nie odpowiada\u0142a ju\u017c rosn\u0105cemu zapotrzebowaniu na energi\u0119 elektryczn\u0105 w Mielcu i w \u017cadnym wypadku nie mog\u0142a by\u0107 brana pod uwag\u0119 dla cel\u00f3w przemys\u0142owych. Zbudowano w\u00f3wczas lini\u0119 wysokiego napi\u0119cia D\u0105browa \u2013 Mielec i rozdzielni\u0119 pr\u0105du OZET przy ul. H. Sienkiewicza 69. Rozbudowywana odt\u0105d sie\u0107 obejmowa\u0142a zar\u00f3wno teren Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL i jej buduj\u0105ce si\u0119 osiedle mieszkaniowe jak i miasto. Zarz\u0105dzaj\u0105cym sieci\u0105 i dystrybutorem energii elektrycznej by\u0142 Okr\u0119gowy Zak\u0142ad Energetyczny w Tarnowie (OZET), funkcjonuj\u0105cy w XI Okr\u0119gu Elektryfikacyjnym. Jego plac\u00f3wk\u0105 w Mielcu by\u0142a wspomniana ju\u017c rozdzielnia przy ul. H. Sienkiewicza 69. Po II wojnie \u015bwiatowej, wraz z dynamicznie rozwijaj\u0105cym si\u0119 Mielcem powi\u0119kszano sie\u0107 i pod\u0142\u0105czano kolejnych odbiorc\u00f3w. W 1945 r. d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci na terenie miasta wynosi\u0142a oko\u0142o 20 km, a w 1964 r. \u2013 oko\u0142o 75 km. W latach 50. 60. sieci\u0105 zarz\u0105dza\u0142 Posterunek Energetyczny w Mielcu, podlegaj\u0105cy Rejonowi Energetycznemu w Tarnobrzegu, wchodz\u0105cemu w struktur\u0119 Zak\u0142adu Energetycznego w Tarnowie. Na pocz\u0105tku lat 70. powsta\u0142 Rejon Energetyczny w Mielcu (podleg\u0142y Zak\u0142adowi Energetycznemu w Rzeszowie), a jego siedzib\u0105 by\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 budynku przy ul. B. G\u0142owackiego. (Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zajmowa\u0142 Oddzia\u0142 PKS.) Po po\u017carze tego budynku (1987) tymczasow\u0105 siedzib\u0105 Rejonu by\u0142 budynek w pobli\u017cu rozdzielni, a na prze\u0142omie 1991 i 1992 r. przeprowadzono si\u0119 do nowego w\u0142asnego obiektu przy ul. J. Gagarina (p\u00f3\u017aniej al. Ducha \u015awi\u0119tego 6A). W tym okresie znacznie wzros\u0142a ilo\u015b\u0107 odbiorc\u00f3w elektrycznej w Mielcu (1986 \u2013 14457, 1992 \u2013 17218). W 1993 r. przekszta\u0142cono Zak\u0142ad Energetyczny w Rzeszowie na Rzeszowski Zak\u0142ad Energetyczny SA. W pierwszych latach XXI w. wzrost ilo\u015bci odbiorc\u00f3w energii w Mielcu by\u0142 stosunkowo niewielki (2000 \u2013 19057, 2003 \u2013 19126, 2005 \u2013 19367, 2008 – 19823). W lipcu 2007 r. z Rzeszowskiego Zak\u0142adu Energetycznego S.A. wydzielono cz\u0119\u015b\u0107 dystrybucyjn\u0105 i utworzono firm\u0119 RZE Dystrybucja Rzesz\u00f3w Sp. z o.o., powierzaj\u0105c jej ca\u0142o\u015b\u0107 spraw technicznych w zarz\u0105dzaniu sieci\u0105. Mielec pozosta\u0142 siedzib\u0105 jednej z plac\u00f3wek terenowych. W 2008 r. obs\u0142ugiwa\u0142a ona teren 1634,2 km2 -16 gmin, w tym miasta: Mielec, Kolbuszowa, Ropczyce i S\u0119dzisz\u00f3w – \u0142\u0105cznie 74,5 tys. odbiorc\u00f3w energii elektrycznej. Podstawowe dane (stan na 31 XII 2008 r.): d\u0142ugo\u015b\u0107 linii energetycznych napowietrznych \u2013 3642,72 km, d\u0142ugo\u015b\u0107 linii energetycznych kablowych \u2013 554,90 km, 5 stacji energetycznych o \u0142\u0105cznej mocy 188 MVA. W zwi\u0105zku z utworzeniem Polskiej Grupy Energetycznej w 2008 r., przyj\u0119to nowe nazwy: 27 V – PGE Dystrybucja Rzesz\u00f3w Sp. z o.o. (dystrybucja i eksploatacja sieci) i 28 V – PGE Rzeszowski Zak\u0142ad Energetyczny S.A. (sprzeda\u017c energii elektrycznej). W rezultacie tych przekszta\u0142ce\u0144 w Mielcu dzia\u0142a\u0142y plac\u00f3wki tych dw\u00f3ch firm: Rejon Sprzeda\u017cy Energii Mielec oraz Rejon Dystrybucji Energii Mielec. *Stan na 31 XII 2022 r. dystrybutorem energii elektrycznej i operatorem sieci elektroenergetycznych na terenie Mielca jest PGE Dystrybucja SA. Oddzia\u0142 w Rzeszowie. D\u0142ugo\u015b\u0107 sieci w\u0142asno\u015bci PGE: linie wysokiego napi\u0119cia napowietrzne – 26,7 km, linie \u015bredniego napi\u0119cia – 222,9 km (napowietrzne – 72,7 km, kablowe – 150,2 km), linie niskiego napi\u0119cia – 548,8 km (napowietrzne – 87,9 km, kablowe – 265,5 km, przy\u0142\u0105cza kablowe – 96,9 km, przy\u0142\u0105cza napowietrzne – 98,5 km). Liczba odbiorc\u00f3w energii – 27 728. O\u015bwietlenie uliczne – 6 725 opraw. \u0141\u0105czne roczne zuzycie energii elektrycznej w Gminie Miejskiej Mielec\u00a0 – ok. 405 315 MWh. Ponadto na obszarze SSE EURO-PARK MIELEC rol\u0119 operatora systemu dystrybucyjnego pe\u0142ni Energia Euro Park Sp. z o.o. (oddzielne has\u0142o).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIEDLESZY\u0143SKI JAN<\/strong>, faktor na dworze Hieronima Mieleckiego w latach 70. i \u00a080. XVI w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEDL\u0118CZKA WIES\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 14 XI 1942 r. w Pil\u017anie, syn Antoniego i Bronis\u0142awy z domu Gawlik. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Pil\u017anie, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Od najm\u0142odszych lat interesowa\u0142 si\u0119 lotnictwem. Po uko\u0144czeniu kursu w Jasionce w 1961 r. uzyska\u0142 kwalifikacje pilota szybowcowego. W latach 1962-1965 ucz\u0119szcza\u0142 do Technicznej Oficerskiej Szko\u0142y Wojsk Lotniczych w Ole\u015bnicy. Od 1965 r. do 1970 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 40. Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego w \u015awidwinie w obs\u0142udze naziemnej, m.in. jako technik i dow\u00f3dca klucza. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W tym samym roku zosta\u0142 skierowany do pracy w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje pomocnika, a nast\u0119pnie starszego pomocnika starszego przedstawiciela PW. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na WAT w Warszawie. (Prac\u0119 magistersk\u0105 napisa\u0142 na temat: Niezawodno\u015b\u0107 i podatno\u015b\u0107 samolot\u00f3w na etapie projektowania, wdra\u017cania i produkcji seryjnej.) Po przej\u015bciu szkolenia od 1990 r. uczestniczy\u0142 jako obserwator w oblotach samolot\u00f3w produkowanych w Mielcu. W 1996 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ko\u0142a nr 1 Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy WP w Mielcu. Sprawowa\u0142 w nim funkcje m.in. przewodnicz\u0105cego komisji socjalno-zdrowotnej i cz\u0142onka komisji rewizyjnej, a aktualnie jest wiceprezesem Ko\u0142a. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojnie w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 17 V 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIEK JAN STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 7 XI 1921 r. w P\u0142awie, pow. mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Balon. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w Mielcu ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w D\u0119bicy, ale nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 na rodzinnym gospodarstwie rolnym. Po wojnie kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum i Liceum w Mielcu i w 1946 r. zda\u0142 matur\u0119. Studia teologiczne odby\u0142 w Seminarium Duchownym w P\u0142ocku i w 1951 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1951-1958 pracowa\u0142 jako wikariusz w Sierpcu. 24 VI 1958 r. mianowano go proboszczem parafii w Smogorzewie (diecezja p\u0142ocka). Ofiarn\u0105 prac\u0105 duszpastersk\u0105 o\u017cywi\u0142 jej \u017cycie religijne. Na pocz\u0105tku lat 60. doprowadzi\u0142 do wykonania remontu ko\u015bcio\u0142a i odnowienia jego wn\u0119trza, a w latach 70. przeprowadzi\u0142 remont zabudowa\u0144 parafialnych i adaptacj\u0119 jednego z budynk\u00f3w na plebani\u0119. W 1979 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej Pu\u0142tuskiej. W czasie stanu wojennego (1982-1983) zorganizowa\u0142 duszpasterstwo rolnik\u00f3w indywidualnych w dekanacie nasielskim i zosta\u0142 powo\u0142any do Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Rolnik\u00f3w. By\u0142 te\u017c d\u0142ugoletnim wicedziekanem dekanatu nasielskiego i wizytatorem nauki religii. Zmar\u0142 31 I 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Smogorzewie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEMBAB RENATA ALEKSANDRA (z domu WIECH)<\/strong>, urodzona 26 II 1968 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i El\u017cbiety z domu Mroczek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1987 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a 16 IX 1987 r. w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Z dniem 1 III 1990 r. przesz\u0142a do Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie – Rejonowego Biura Pracy w Mielcu na stanowisko starszego inspektora. Od 27 VIII 1990 r. do 31 XII 1992 r. pozosta\u0142a w tym\u017ce RBP, ale ju\u017c w ramach Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu, na stanowisku inspektora. Po usamodzielnieniu Rejonowego Biura Pracy (od 1993 r.) i przekszta\u0142ceniu go w Powiatowy Urz\u0105d Pracy (1999 r.) pracowa\u0142a na stanowiskach: inspektora, inspektora powiatowego, starszego inspektora powiatowego i kierownika referatu. R\u00f3wnocze\u015bnie w 2002 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie (kierunek: administracja) i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra, a nast\u0119pnie odby\u0142a studia podyplomowe w zakresie doradztwa zawodowego w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Od 1 II 2017 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki dyrektora Powiatowego Urz\u0119du Pracy w Mielcu, a nast\u0119pnie w wyniku konkursu zosta\u0142a mianowana dyrektorem tego urz\u0119du. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142a si\u0119 m.in. jako przewodnicz\u0105ca Ko\u0142a Gospody\u0144 Wiejskich \u201eBabski Kram\u201d w Kie\u0142kowie oraz by\u0142a radn\u0105 miejsk\u0105 w Gminie Przec\u0142aw w kadencji 2010-2014 i radn\u0105 Rady Powiatu Mieleckiego od 2014 r. do powierzenia funkcji p.o. dyrektora PUP w Mielcu w styczniu 2017 r., a nast\u0119pnie dyrektora PUP w Mielcu. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zosta\u0142a wybrana w I turze na burmistrza miasta Przec\u0142awia w kadencji 2018-2023.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEMEK BARBARA (z domu TRELA)<\/strong>, urodzona 15 II 1949 r. w Glinach Wielkich, powiat mielecki, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Weroniki z domu Le\u015bniak. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1968 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra fizyki, a nast\u0119pnie stopie\u0144 doktora nauk przyrodniczych. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w magisterskich zosta\u0142a zatrudniona na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim (1973), a nast\u0119pnie przenios\u0142a si\u0119 do Akademii Rolniczej im. Hugona Ko\u0142\u0142\u0105taja w Krakowie (p\u00f3\u017aniej Uniwersytet Rolniczy), gdzie pracowa\u0142a na stanowiskach asystenta, adiunkta i starszego wyk\u0142adowcy na Wydziale In\u017cynierii \u015arodowiska i Geodezji. Przedmiotami jej zainteresowa\u0144 naukowych s\u0105: badania struktury krystalicznej i magnetycznej ferryt\u00f3w aluminat\u00f3w litowych oraz badania w\u0142asno\u015bci reologicznych r\u00f3\u017cnych substancji, w tym w\u0142asno\u015bci wiskozymetrycznych cz\u0105steczek kwasu dezoksyrybonukleinowego w obecno\u015bci jon\u00f3w wapnia i magnezu, a tak\u017ce w obecno\u015bci i nieobecno\u015bci r\u00f3\u017cnych bia\u0142ek, w tym enzymatycznych. W ramach dzia\u0142alno\u015bci pedagogicznej, m.in. przez wiele lat by\u0142a opiekunem grup studenckich i promotorem wielu prac magisterskich. Jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Fizycznego i Biofizycznego oraz cz\u0142onkiem Wydzia\u0142owej i Uczelnianej Komisji NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d (1981-2011). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEMEK TADEUSZ LEON<\/strong>, urodzony 11 IV 1962 r. w Mielcu, syn Sylwestra i Zuzanny z domu Cis\u0142o. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Studia na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego Politechniki Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1986 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa. Od 1 XII 1986 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w s\u0142u\u017cbach inwestycyjnych, m.in. jako starszy referent techniczny, mistrz, technolog i kierownik wydzia\u0142u. Uczestniczy\u0142 w budowie osiedli budynk\u00f3w wielorodzinnych MSM Dziubk\u00f3w (p\u00f3\u017aniej W. Szafera) i Smoczka. W 1990 r. uko\u0144czy\u0142 na Politechnice Krakowskiej studia podyplomowe z zakresu in\u017cynieryjnych problem\u00f3w odnowy i utrzymania obiekt\u00f3w budowlanych. W marcu 1993 r. zwolni\u0142 si\u0119 z pracy w WSK, za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 projektowo-budowlan\u0105 i prowadzi\u0142 j\u0105 do 1996 r. Wtedy to zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku naczelnika Wydzia\u0142u In\u017cynierii Miejskiej. Od m\u0142odo\u015bci trenowa\u0142 p\u0142ywanie. W czasie studi\u00f3w, startuj\u0105c w ekipie Politechniki Krakowskiej, przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia dru\u017cynowego mistrzostwa i dwukrotnie wicemistrzostwa Polski politechnik. Od 1982 r. posiada patent \u017ceglarza i sternika jachtowego. Jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Mi\u0119dzyszkolnego Klubu Sportowego \u201eIkar\u201d specjalizuj\u0105cego si\u0119 w p\u0142ywaniu. Na pocz\u0105tku roku 2015 r. prezydent miasta Mielca Daniel Kozd\u0119ba powierzy\u0142 mu funkcj\u0119 wiceprezydenta miasta. Z dniem 2 III 2018 r., po stwierdzeniu przez Komisarza Wyborczego w Tarnobrzegu wyga\u015bni\u0119cia mandatu prezydenta miasta Mielca Daniela Witolda Kozd\u0119by, z mocy prawa Tadeusz Leon Siemek zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji zast\u0119pcy prezydenta miasta Mielca. W tym samym miesi\u0105cu (III 2018 r.), po zmianach organizacyjnych Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu, zosta\u0142 dyrektorem Departamentu Gospodarki Komunalnej w tym\u017ce Urz\u0119dzie.\u00a0W listopadzie 2019 r. przeszed\u0142 na stanowisko konsultanta Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego RARR SA. w Rzeszowie, a w listopadzie 2020 r. zosta\u0142 dyrektorem Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego \u201eAeropolis\u201d w Jasionce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEMEK TADEUSZ STEFAN<\/strong>, urodzony 14 VI 1916 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy z domu Korpanty. W latach 1928-1935 ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu \u2013 Wydzia\u0142 Humanistyczny. Od 1 VII 1937 r. pracowa\u0142 w ekspedycji Obwodowego Urz\u0119du Pocztowego w Mielcu, a w maju 1938 r. zosta\u0142 przeniesiony do Urz\u0119du Pocztowo-Komunikacyjnego w Zakliczynie nad Dunajcem. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) eskortowa\u0142 dokumentacj\u0119 zakliczy\u0144skiej poczty na wsch\u00f3d, ale wkroczenie wojsk sowieckich na polskie ziemie wschodnie spowodowa\u0142o, \u017ce postanowi\u0142 powr\u00f3ci\u0107 w rodzinne strony. W cz\u0119\u015bci Przemy\u015bla zaj\u0119tej przez Armi\u0119 Czerwon\u0105 zosta\u0142 aresztowany i przekazany NKWD. W przerwie pomi\u0119dzy przes\u0142uchaniami uda\u0142o mu si\u0119 uciec i przep\u0142yn\u0105\u0107 San, a nast\u0119pnie po pokonaniu wielu trudno\u015bci powr\u00f3ci\u0107 do Mielca. W maju 1940 r. zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony w ZWZ. Otrzyma\u0142 pseudonim \u201eLiszt\u201d i przydzia\u0142 do kontrwywiadu. Wkr\u00f3tce potem zatrudniono go w sortowni mieleckiego urz\u0119du pocztowego, gdzie mia\u0142 bezpo\u015bredni kontakt z przesy\u0142kami listowymi, tak\u017ce niemieckimi. Na podstawie adres\u00f3w rozpracowywa\u0142 jednostki niemieckie, a ponadto przechwytywa\u0142 wiele z anonim\u00f3w do niemieckich urz\u0119d\u00f3w okupacyjnych i materia\u0142y te przekazywa\u0142 oficerowi kontrwywiadu o ps. \u201eDrwal\u201d. Ponadto z inicjatywy W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d zosta\u0142 kolporterem konspiracyjnej gazetki \u201eOdwet\u201d. Po pewnym czasie zacz\u0105\u0142 pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 pseudonimem \u201eBystry Stefan\u201d. Ze wzgl\u0119du na narastaj\u0105ce niebezpiecze\u0144stwo dekonspiracji i aresztowania w 1943 r., korzystaj\u0105c ze zwolnienia lekarskiego, wyjecha\u0142 z Mielca i ukrywa\u0142 si\u0119 w Filipowicach ko\u0142o Zakliczyna. W sierpniu (?) 1944 r. uczestniczy\u0142 w uruchomieniu Urz\u0119du Pocztowego w Mielcu i pracowa\u0142 w ekspedycji na stanowisku asystenta. W okresie jesiennym tego roku wszed\u0142 w sk\u0142ad odtwarzanej (po aresztowaniach) sieci wywiadowczej AK, a nast\u0119pnie dzia\u0142a\u0142 w strukturach NSZ w Mielcu jako kierownik kom\u00f3rki kontrwywiadu w obwodzie. 7 I 1947 r. zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy PUBP w Mielcu i torturowany w \u015bledztwie. Zarzucano mu przynale\u017cno\u015b\u0107 do NSZ i oddzia\u0142u Wojciecha Lisa, ale S\u0105d Wojskowy w Rzeszowie wyda\u0142 wyrok uniewinniaj\u0105cy i zwolni\u0142 go z wi\u0119zienia 25 IV 1947 r. Ponowne aresztowanie, tym razem pod zarzutem szpiegostwa, nast\u0105pi\u0142o 4 X 1948 r. i zn\u00f3w w \u015bledztwie stosowano tortury. Ostatecznie 7 I 1949 r. Wojskowa Prokuratura w Rzeszowie umorzy\u0142a \u015bledztwo z powodu braku konkretnych dowod\u00f3w. W 1955 r. mianowano go naczelnikiem Urz\u0119du Pocztowego nr 3 w Mielcu-Osiedlu, ale po roku odwo\u0142ano bez uzasadnienia. Przez kilka lat obs\u0142ugiwa\u0142 plac\u00f3wki pocztowe, kt\u00f3rych naczelnicy przebywali na urlopach. W 1959 r. zda\u0142 egzamin kierowniczo-kontrolerski w Warszawie i na stanowisku starszego rewidenta Wojew\u00f3dzkiego Urz\u0119du Pocztowego w Rzeszowie pracowa\u0142 do emerytury w 1982 r. By\u0142 te\u017c przewodnicz\u0105cym mieleckiego oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w \u0141\u0105czno\u015bci (3 kadencje) oraz \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego w Mielcu w latach 1959-1960.Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik \u0141\u0105czno\u015bci\u201d, Odznak\u0105 \u201e400 Lat Poczty Polskiej\u201d, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 \u201eAkcja Burza\u201d, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Ojczyzny\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz mianowaniem do stopnia porucznika. Zmar\u0142 14 V 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIENICKI STANIS\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 16 III 1948 r. w Ko\u0142aczycach, syn J\u00f3zefa i J\u00f3zefy. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Curie-Sk\u0142odowskiej w Ko\u0142aczycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynierii Sanitarnej i Wodnej (specjalno\u015b\u0107: budownictwo wodne \u015br\u00f3dl\u0105dowe) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa wodnego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 15 I 1972 r. w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych w Rzeszowie Kierownictwo Budowy w Mielcu, pe\u0142ni\u0105c funkcje in\u017cyniera budowy, kierownika obiektu (budowa w Ja\u015ble) i zast\u0119pcy kierownika budowy. 1 II 1976 r. przeszed\u0142 do Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego w Mielcu i pracowa\u0142 na stanowiskach: kierownika budowy osiedla mieszkaniowego w Zag\u00f3rzu ko\u0142o Sosnowca dla potrzeb Huty \u201eKatowice\u201d, dyrektora Zak\u0142adu Budowlanego MPB w Katowicach, zast\u0119pcy kierownika do spraw technicznych budowy Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Tarnowie, kierownika budowy Kierownictwa Rob\u00f3t Uzbrojeniowych MPB i zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Wykonawstwa MPB w Mielcu. Od 25 I 1984 r. do 25 VII 1985 r., jako pracownik Centrali Handlu Zagranicznego \u201eBudimex\u201d w Rzeszowie, by\u0142 starszym majstrem budowy na kontrakcie K-600 w Bengazi (Libia). Po powrocie z kontraktu Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane powierzy\u0142o mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika szkolenia praktycznego w Zasadniczej Szkole Budowlanej Przyzak\u0142adowej MPB, a w marcu 1986 r. \u2013 funkcj\u0119 kierownika tego\u017c szkolenia i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 2007 r. (W latach 90. ZSB zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w sie\u0107 szk\u00f3\u0142 kuratoryjnych, a w 1995 r. powo\u0142ano Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Budowlanych.) Ponadto uczy\u0142 przedmiot\u00f3w zawodowych w ZSB i Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Mi\u0119dzywydzia\u0142owe Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza w Rzeszowie (1987 r.) i studia podyplomowe w zakresie kierowania i zarz\u0105dzania szko\u0142\u0105 na Wydziale Pedagogicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. KEN w Krakowie (1994 r.). Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pracowa\u0142 nadal jako nauczyciel ZSB w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Autor 2 projekt\u00f3w racjonalizatorskich i usprawnie\u0144 na terenach bud\u00f3w. Od wielu lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie i politycznie. Nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u2019 i w latach 1986-2000 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Towarzystwa. W latach 1988-1989 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Pracowniczej MPB w Mielcu. Od 2008 r. do 2013 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Egzaminacyjnej Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 w zakresie organizacji egzamin\u00f3w czeladniczych i mistrzowskich z Cechem Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu i Izb\u0105 Rzemie\u015blnicz\u0105 w Rzeszowie, m.in. w latach 2008-2013 wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Komisji Egzaminacyjnej tej\u017ce Izby. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ruchu Odbudowy Polski w Mielcu i przewodnicz\u0105cym pierwszego Ogniska ROP (1996-2006) oraz cz\u0142onkiem Rady Naczelnej ROP w Warszawie. Od 2008 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Rodzinnego Ogrodu Dzia\u0142kowego w Woli Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Budowniczy Huty \u201eKatowice\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr w Rzeszowie, Dyplomem CHZB \u201eBudimex\u201d za prac\u0119 w Libii oraz nagrodami lokalnymi. Zmar\u0142 7 IV 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIENIUTYCZ GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 12 XI 1915 r. w Nieczatowie, pow. stoli\u0144ski, syn Izydora i Antoniny z Kurgan\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Seminarium Nauczycielskiego M\u0119skiego im. Marsza\u0142ka J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego w \u0141om\u017cy, matur\u0119 zda\u0142 w 1936 r. W latach 1936-1939 uczy\u0142 w szko\u0142ach powszechnych w Stolinie, Troszynie i Ksebce (pow. Ostro\u0142\u0119ka), a w czasie okupacji hitlerowskiej w szkolnictwie jawnym w szko\u0142ach powszechnych w Troszynie, Szumowie (1940-1941, p.o. kierownika) i Fiedorach (pow. stoli\u0144ski). Od 1 IX 1944 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w powiecie mieleckim, najpierw w Szkole Powszechnej w Krzemienicy, a nast\u0119pnie w Ostr\u00f3wku, gdzie pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki kierownika szko\u0142y. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowy Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski w \u0141odzi w zakresie matematyki i geografii. Na rok szkolny 1948\/1949 powr\u00f3ci\u0142 do Ostr\u00f3wka. W 1949 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie przez rok uczy\u0142 w szkole podstawowej na osiedlu fabrycznym, a w marcu 1950 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego (p\u00f3\u017aniej I LO). 1 XI 1952 r. powo\u0142ano go na stanowisko dyrektora tej szko\u0142y i zajmowa\u0142 je do 30 XI 1975 r. W tym okresie doprowadzi\u0142 do wszechstronnego rozwoju plac\u00f3wki. Na emeryturze nie zerwa\u0142 kontaktu ze szko\u0142\u0105 i uczy\u0142 astronomii, cho\u0107 tylko w symbolicznym wymiarze godzin. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem ZNP. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wysokimi odznaczeniami pa\u0144stwowymi i zwi\u0105zkowymi. Zmar\u0142 29 VIII 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach, powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIENIUTYCZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 X 1940 r. w \u0141om\u017cy, syn Grzegorza i Julii z domu Gaj. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1957 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej (specjalno\u015b\u0107: in\u017cynieria chemiczna) i w 1962 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Dalsz\u0105 swoj\u0105 karier\u0119 naukow\u0105 i zawodow\u0105 zwi\u0105za\u0142 z Politechnik\u0105 Warszawsk\u0105. W 1968 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora w zakresie in\u017cynierii chemicznej, a w 1973 r. habilitowa\u0142 si\u0119. Na Wydziale In\u017cynierii Chemicznej PW otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora (1983) i stanowisko profesora zwyczajnego (1992). Od 2000 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu Proces\u00f3w Rozdzielania na Wydziale In\u017cynierii Chemicznej PW. Odby\u0142 sta\u017c naukowy na uczelniach zagranicznych, m.in. w USA na Uniwersytetach w Rochester (1984, Visiting Professor), Chicago (1985, 1986, 1989, 1991, 1993, 1997-1998, 2001, Research Associate), Colorado i Boulder (1985, Visiting Professor), San Diego (1989-1990, Adjunct Professor), Delaware (1997, Visiting Professor), w Szwajcarii na Uniwersytecie w Bernie (1991, 1992, 1995, Guest Professor), we W\u0142oszech na Uniwersytecie Camerino (1991, Visiting Professor), w Norwegii na Uniwersytecie w Trondheim (1992-1993, Visiting Professor) i na W\u0119grzech na Uniwersytecie w Budapeszcie (1996, Visiting Professor). Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem szeregu ksi\u0105\u017cek i monografii naukowych, m.in.: Optymalizacja w In\u017cynierii Procesowej, Warszawa 1978 i 1991, Conservation Laws in Variational Thermo-Hydrodynamics, Kluwer, Dordrecht, 1994, Praktyka Oblicze\u0144 Optymalizacyjnych (wsp\u00f3\u0142autor: Z. Szwast), Warszawa 1982, Thermodynamic Optimization of Finite Time Processes (wsp\u00f3\u0142autorzy: R. S. Berry, V. A. Kazakov, Z. Szwast, A. M. Tsirlin), Wiley 2000, Thermodynamics of Energy Conversion and Transport (wsp\u00f3\u0142autor: A. de Vos), Springer N.Y. 2000, Wsp\u00f3\u0142czesne Kierunki w Termodynamice (wsp\u00f3\u0142autorzy: Z. Bilicki, J. Mikielewicz), Gda\u0144sk 2001, Variational and Extremum in Macroscopicc Systems (wsp\u00f3\u0142autor: H. Farkas), Oxford 2005. Przygotowuje: Energy Systems Optimization, Rate Penalty and Value Approach. Ponadto napisa\u0142 oko\u0142o 200 artyku\u0142\u00f3w z prac badawczych, opublikowanych w czasopismach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Tytu\u0142y tych publikacji to m.in.:\u00a0Zdefiniowanie struktur i w\u0142asno\u015bci nier\u00f3wnowagowych uk\u0142ad\u00f3w termodynamicznych produkuj\u0105cych energi\u0119<\/em>,\u00a0Opracowanie Hamiltonowskiej teorii optymalizacji uk\u0142ad\u00f3w wielostopniowych z produkcj\u0105 i transportem energii, Okre\u015blenie maksymalnej energii mechanicznej lub elektrycznej mo\u017cliwej do wytworzenia w uk\u0142adach cieplnych lub chemicznych w sko\u0144czonym czasie dla zadanej zmiany stan\u00f3w uk\u0142adu<\/em>\u00a0oraz\u00a0Sformu\u0142owanie zasad (wariacyjnych) opisuj\u0105cych nieliniowy ruch ciep\u0142a i masy w procesach ustalonych w czasie i niestacjonarnych.<\/em>\u00a0Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Nagrod\u0105 Polskiej Akademii Nauk za prace nad wysoko intensywnymi procesami transportu energii i materii oraz kilkakrotnie Nagrodami Ministra Szkolnictwa Wy\u017cszego za wydane ksi\u0105\u017cki i monografie. W roku akademickim 2012\/2013 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z przedmiotu: Niekonwencjonalne \u017ar\u00f3d\u0142a energii i jej magazynowanie. Cz\u0142onek m.in. Sekcji Termodynamiki KTiS PAN, Komitetu In\u017cynierii Chemicznej i Procesowej PAN, Podsekcji Przep\u0142yw\u00f3w Wielofazowych SMP KM PAN i Rady Naukowej WIChiP PW, wsp\u00f3\u0142pracuje z licznymi krajowymi i zagranicznymi periodykami naukowymi. W 2010 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Zespo\u0142ow\u0105 Ministra Nauki (wsp\u00f3lnie z prof. Jackiem Je\u017cowskim z Politechniki Rzeszowskiej) za ksi\u0105\u017ck\u0119 Energy Optimization in Process Systems.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIENKIEWICZA HENRYKA (ULICA)<\/strong>, jedna z najstarszych, najd\u0142u\u017cszych (3 100 m) i najwa\u017cniejszych ulic w Mielcu. Biegnie od ul. A. Mickiewicza w kierunku Tarnobrzega i jest cz\u0119\u015bci\u0105 drogi wojew\u00f3dzkiej 985 Nagnaj\u00f3w-Mielec-D\u0119bica. W przesz\u0142o\u015bci mia\u0142a r\u00f3\u017cne nazwy: TRAKT SANDOMIERSKI, TARNOBRZESKA, od 18 XI 1924 r. ul. H. SIENKIEWICZA (uchwa\u0142a Rady Gminnej Przybocznej), TARNOBRZEGERSTRASSE (w czasie okupacji hitlerowskiej) i po 6 VIII 1944 r. ponownie H. SIENKIEWICZA. Do po\u0142owy XIX w. mia\u0142a ledwie utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119 i dopiero w 2. po\u0142owie XIX w. wykonano nawierzchni\u0119 z kamienia. Do lat 70. XX w. mia\u0142a na ca\u0142ej d\u0142ugo\u015bci tylko dwa pasy ruchu i na d\u0142ugo\u015bci oko\u0142o 300 m nawierzchni\u0119 z kostki granitowej (od ul. A. Mickiewicza do 50 m po skrzy\u017cowaniu z ul. S. S\u0119kowskiego) oraz chodnik od strony zachodniej (do skrzy\u017cowania z ul. Dekerta, dzi\u015b okolice ul. M. Pisarka). Nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 (od cz\u0119\u015bci z kostki w kierunku Chorzelowa) po\u0142o\u017cono na pocz\u0105tku lat 50. W latach 80. odcinek od skrzy\u017cowania z ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju i ul. W\u0105sk\u0105 do skrzy\u017cowania z al. Ducha \u015aw. i Drzewieckiego rozszerzono do 4 pas\u00f3w ruchu, ca\u0142o\u015b\u0107 (tak\u017ce dawn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 z kostki) pokryto asfaltem i wybudowano chodnik od strony wschodniej. W 2005 r. na skrzy\u017cowaniu z ulicami R. Traugutta i S. Padyku\u0142y zbudowano rondo. Do lat 70. s\u0105siadami ulicy by\u0142y w wi\u0119kszo\u015bci posesje prywatne z niezbyt okaza\u0142ymi domami i sadami. Wspomnie\u0107 nale\u017cy tak\u017ce o okaza\u0142ym klasztorze trynitarzy zbudowanym w XVIII w., ale zlikwidowanym i zamienionym przez zaborc\u0119 austriackiego na obiekty gospodarcze, a nast\u0119pnie zburzonym w 2. po\u0142. XIX w., cmentarzu parafialnym czynnym od po\u0142owy XIX w., m\u0142ynie \u201eZiarno\u201d funkcjonuj\u0105cym jeszcze w latach 60. XX w., kiosku spo\u017cywczym przy cmentarzu, domu dla ubogich, stacji benzynowej (lata 60. i 70.) oraz dw\u00f3ch pawilonach z sadem, b\u0119d\u0105cych kolejno siedzib\u0105 policji, o\u015brodka zdrowia i dziewcz\u0119cego internatu Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26. Widocznymi i powszechnie szanowanymi miejscami by\u0142y przydro\u017cne obiekty kultu religijnego: krzy\u017c, kapliczki i figury. W latach 70. i 80., w zwi\u0105zku z rozbudow\u0105 ulicy, rozebrano wi\u0119kszo\u015b\u0107 budynk\u00f3w i wymienionych obiekt\u00f3w, w tym kiosk, stacj\u0119 benzynow\u0105, dom dla ubogich i internat. Z biegiem lat powstawa\u0142a nowa zabudowa: zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w Komendy Powiatowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej (1972), 2 stacje paliw, 3 supersamy, o\u015brodek zdrowia, salon samochodowy oraz budynki mieszkaniowe wielorodzinne. W latach 2009-2010 przeprowadzono jej generalny remont i modernizacj\u0119. M.in. przebudowano pobocza i chodniki, wzmocniono pod\u0142o\u017ce, po\u0142o\u017cono nowe warstwy asfaltu, zbudowano wysepki i zatoki dla autobus\u00f3w. W 2015 r. wykonano ulic\u0119 \u2013 \u0142\u0105cznik ul. H. Sienkiewicza z ul. J. Lelewela. W 2020 r., w zwi\u0105zku z budow\u0105 gniazda dom\u00f3w mieszkalnych (szereg\u00f3wek) na borkowskich polach, od ul. H. Sienkiewicza w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim wytyczono ul. Skrzydlat\u0105. W 2022 r. prowadzona jest budowa wiaduktu nad lini\u0105 kolejowa PKP i ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0HENRYK SIENKIEWICZ (1846-1916) to wybitny i bodaj najbardziej znany pisarz w historii polskiej literatury, znany i ceniony tak\u017ce w \u015bwiecie. Podejmowa\u0142 r\u00f3\u017cne, ale zawsze wa\u017cne problemy spo\u0142eczne, m.in. wolno\u015b\u0107 narod\u00f3w i jednostki, niesprawiedliwo\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i ob\u0142ud\u0119 obyczajow\u0105. Po wielu znakomitych nowelach pozytywistycznych od 1883 r. rozpocz\u0105\u0142 pisanie trylogii: Ogniem i mieczem, Potop i Pan Wo\u0142odyjowski. Intencj\u0105 pisarza by\u0142o \u201epokrzepienie serc\u201d Polak\u00f3w zniewolonych przez trzech zaborc\u00f3w i zamys\u0142 ten zrealizowa\u0142 tak doskonale, \u017ce nawet dzi\u015b dzie\u0142a te i ich ekranizacje, mimo zastrze\u017ce\u0144 historyk\u00f3w co do przeinacze\u0144 fakt\u00f3w historycznych, nie trac\u0105 wielkiej popularno\u015bci. Okaza\u0107 si\u0119 mia\u0142o, \u017ce to nie koniec sukces\u00f3w, bowiem w 1896 r. i 1900 r. powsta\u0142y kolejne superszlagiery literackie: Quo vadis i Krzy\u017cacy, kt\u00f3re rych\u0142o zdoby\u0142y sobie mi\u0119dzynarodow\u0105 popularno\u015b\u0107. Wdzi\u0119czni rodacy w 1900 r. ufundowali mu dworek w Obl\u0119gorku, a uznanie mi\u0119dzynarodowe znalaz\u0142o sw\u00f3j wyraz w 1905 r., kiedy to otrzyma\u0142 jako pierwszy Polak literack\u0105 nagrod\u0119 Nobla. Wspiera\u0142 wiele inicjatyw spo\u0142ecznych, protestowa\u0142 przeciwko zniemczaniu narodu polskiego, postulowa\u0142 autonomi\u0119 dla Kr\u00f3lestwa Polskiego. Spo\u015br\u00f3d ostatnich powie\u015bci nale\u017cy wspomnie\u0107 o\u00a0W pustyni i puszczy,<\/em>\u00a0kt\u00f3ra doczeka\u0142a si\u0119 ju\u017c dw\u00f3ch wsp\u00f3\u0142czesnych ekranizacji. Mia\u0142 te\u017c kontakt z ziemi\u0105 mieleck\u0105, kiedy w 1903 r. uczestniczy\u0142 w polowaniu w przec\u0142awskich dobrach Rey\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIE\u0143KO DANUTA (z domu KIE\u0141B)<\/strong>, urodzona 29 III 1955 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii Bednarczyk. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 X 1975 r. w Szpitalu Rejonowym w Mielcu jako piel\u0119gniarka na Oddziale Noworodkowym. Z dniem 1 I 1978 r. przenios\u0142a si\u0119 do O\u015brodka Zdrowia w Chorzelowie. Od 1 VIII 1984 r. pracuje w \u017b\u0142obku nr 5 w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako piel\u0119gniarka w gabinecie lekarskim, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prze\u0142o\u017conej piel\u0119gniarek (1985-1988). 1 I 1989 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem \u017b\u0142obka nr 5 przy ul. M. Konopnickiej w Mielcu i nadal pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEPRAWSKA HELENA (z domu PALETTA)<\/strong>, urodzona 4 IX 1912 r. w Mikulczycach, c\u00f3rka Nikodema i Marty z domu Ligus. W 1943 r. uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Po\u0142o\u017cnych w L\u00fcneburgu. Pracowa\u0142a jako po\u0142o\u017cna w Krajowej Klinice Po\u0142o\u017cniczej w Celle (1943-1944), Miejskiej Klinice Po\u0142o\u017cniczej w Hanowerze (1945-1947) i Oddziale Po\u0142o\u017cniczym Szpitala w Benefeld ko\u0142o Walsrode (1947-1948). W 1948 r. powr\u00f3ci\u0142a do Polski i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Mielcu jako po\u0142o\u017cna. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1981 r. Zmar\u0142a 13 VIII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEPRAWSKI JAN<\/strong>, urodzony 28 VIII 1903 r. we Lwowie, syn Krzysztofa i Domiceli z domu Puffi. W 1948 r. przyby\u0142 z \u017con\u0105 do Mielca. W 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Zdrowia. W 1957 r. powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i sprawowa\u0142 j\u0105 do 1960 r. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozpocz\u0119cia i zaawansowania prac Szpitala Powiatowego w Mielcu. Zmar\u0142 18 I 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SIERADZKA DOROTA MAGDALENA (po m\u0119\u017cu MAKUCH)<\/strong>, urodzona 18 VII 1961 r. w Kowarach, c\u00f3rka Antoniego i Kazimiery z domu Ch\u0142\u00f3d. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1980 r. W 1971 r. rozpocz\u0119\u0142a treningi p\u0142ywackie w FKS \u201eStal\u201d Mielec pod kierunkiem Kurta Zombka. W 1975 r. awansowa\u0142a do czo\u0142\u00f3wki krajowej junior\u00f3w i zosta\u0142a powo\u0142ana do kadry narodowej. W 1976 r. na Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w Lublinie wywalczy\u0142a br\u0105zowe medale na dystansach 400 m i 800 m stylem dowolnym, a nast\u0119pnie na Letnich MPJ w Mielcu zdoby\u0142a tytu\u0142 mistrzyni Polski na 100 m st. dow., dwa srebrne medale (200 i 400 m st. dow.) i medal br\u0105zowy na 800 m st. dow. W 1977 r. na Zimowych MP Senior\u00f3w by\u0142a dwukrotnie na 6. miejscu, a na Letnich MPS by\u0142a czwarta na dystansach 200, 400 i 800 m. W 1978 r. na MP w Olsztynie zdoby\u0142a jako pierwsza mielczanka srebrny medal w kategorii seniorek i tytu\u0142 wicemistrzyni Polski na 100 m st. dow. Jako reprezentantka Polski startowa\u0142a m.in. w Mistrzostwach Europy Junior\u00f3w (Genewa, 1977), Mi\u0119dzynarodowych Zawodach w Leningradzie (1977), Mi\u0119dzynarodowych Mistrzostwach W\u0119gier (Budapeszt, 1978) i Mi\u0119dzynarodowych Zawodach P\u0142ywackich (Mediolan, 1979), gdzie zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona pucharem dla najlepszej zawodniczki. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek trenersko-nauczycielski) uko\u0144czy\u0142a w 1984 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra sportu i trenera p\u0142ywania II klasy. Studiowa\u0142a te\u017c histori\u0119 na UMCS w Lublinie i w 1989 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra historii. W latach 80. pracowa\u0142a w Technikum Elektrycznym Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz w FKS \u201eStal\u201d Mielec jako trener p\u0142ywania. Na pocz\u0105tku lat 90. wyjecha\u0142a do Kanady i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Toronto jako nauczyciel wychowania fizycznego i historii. Pozostaje tak\u017ce trenerem p\u0142ywania i prowadzi szk\u00f3\u0142k\u0119 p\u0142ywack\u0105. Od 2002 r. startuje w zawodach p\u0142ywackich \u201eMaster (s)\u201d w Kanadzie i zajmuje czo\u0142owe lokaty w swojej kategorii wiekowej w zawodach og\u00f3lnokrajowych i prowincji Ontario. Wzi\u0119\u0142a tak\u017ce udzia\u0142 w Igrzyskach Polonijnych w Poznaniu (2003), zdobywaj\u0105c 7 z\u0142otych medali oraz w Warszawie (2005), gdzie wywalczy\u0142a 8 z\u0142otych medali. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. specjalnym dyplomem Prezydenta Miasta Toronto za prac\u0119 z m\u0142odzie\u017c\u0105 i osi\u0105gni\u0119cia sportowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIERO\u0143 MANFRED<\/strong>, urodzony 22 I 1941 r. w Auermathen (Niemcy), syn Franciszka i Anny z domu J\u0119draszek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1958 r. Od 1958 r. do 1990 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d na stanowiskach: \u015blusarza, trasera, ekonomisty, kierownika dzia\u0142u, g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. osobowych i rzecznika prasowego. Ponadto w latach 1971\u20131974 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza KZ PZPR. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu ekonomiki przemys\u0142u na UMCS w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem scenariusza filmu o WSK \u201ePZL\u2013Mielec\u201d z okazji 40\u2013lecia WSK i specjalnego wydania Polskiej Kroniki Filmowej na 50\u2013lecie WSK. Z\u0142o\u017cy\u0142 196 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. By\u0142 jednym z wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u00f3w Muzeum Zak\u0142adowego WSK. W latach 1990\u20131993 pracowa\u0142 w firmie prywatnej. W 1993 r. zosta\u0142 zatrudniony w FKS PZL\u2013 Stal Mielec na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Gospodarczego, a od 1996 r. do likwidacji klubu w 1997 r. by\u0142 jego prezesem i dyrektorem. Od m\u0142odo\u015bci wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in.: wiceprzewodnicz\u0105cym ZZ ZMS WSK Mielec (1962\u20131971), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS Stal Mielec (1971\u20131981) i wiceprezesem urz\u0119duj\u0105cym Klubu (1979\u20131981), radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (1984\u20131988), prezesem I\u2013ligowej sekcji lekkoatletycznej Stali (1985\u20131996) i ostatnim prezesem wielosekcyjnego FKS Stal Mielec (1996-1997), \u0142awnikiem S\u0105du Rejonowego w Mielcu (1998\u20132002) i wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Osiedla J. Kusoci\u0144skiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Z\u0142ot\u0105 Jubileuszow\u0105 Odznak\u0105 \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Zmar\u0142 30 V 2009 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIERO\u0143 RYSZARD<\/strong>, urodzony 5 IX 1946 r. w Niecieczy, woj. krakowskie, syn Franciszka i Anny z domu J\u0119draszek. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Mechanizacji Rolnictwa w Tuchowie i Technikum Mechaniczne w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. oraz studia z zakresu ekonomiki i organizacji przemys\u0142u na Wydziale Ekonomii UMCS w Lublinie w 1982 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1968 r. w Zak\u0142adach Mechanicznych w Tarnowie i m.in. pracowa\u0142 w ramach kontraktu na budowie cukrowni w Czechos\u0142owacji. Od 1971 r. do 1978 r. by\u0142 \u015blusarzem w WSK Mielec. W latach 1978-1982 pracowa\u0142 w WSS \u201eSpo\u0142em\u201d Oddzia\u0142 Mielec na stanowisku g\u0142\u00f3wnego specjalisty, a od 1982 r. do 1987 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Rejonowej Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo\u2013Pszczelarskiej w Mielcu. W 1987 r. wyjecha\u0142 na kontrakt do ZSRR i powr\u00f3ci\u0142 w 1992 r.. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. W m\u0142odo\u015bci dzia\u0142a\u0142 w ZHP, ZMW i ZMS, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Mi\u0119dzywydzia\u0142owego ZMS i cz\u0142onka prezydium Zarz\u0105du Zak\u0142adowego ZMS w WSK Mielec. Od 1967 r. nale\u017ca\u0142 do PZPR i by\u0142 m.in. sekretarzem Komitetu Zak\u0142adowego w WSS \u201eSpo\u0142em\u201d O\/Mielec. Od wielu lat by\u0142 zaanga\u017cowanym dzia\u0142aczem samorz\u0105dowym, m.in. jako cz\u0142onek, a nast\u0119pnie d\u0142ugoletni przewodnicz\u0105cy Rady Osiedla M. Kopernika w Mielcu, a tak\u017ce jako radny Rady Miejskiej. W kadencji 1998\u20132002 jako przewodnicz\u0105cy Komisji Kultury i Sportu Rady Miejskiej wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy udzia\u0142 w zako\u0144czenie remontu i oddanie do u\u017cytku Pa\u0142acyku Oborskich \u2013 siedziby Muzeum Regionalnego w Mielcu. Po likwidacji FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec w 1997 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i pierwszym prezesem Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej \u201eStal\u201d. Wspiera\u0142 tak\u017ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 innych mieleckich klub\u00f3w sportowych. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany radnym i przewodnicz\u0105cym Komisji Sportu i Rekreacji Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2006-2010. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych, Odznak\u0105 Przemys\u0142u Cukrowniczego (czechos\u0142owacka), Z\u0142otym Odznaczeniem im. J. Krasickiego, Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Sportu\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142kowiec\u201d. Zmar\u0142 6 X 2011 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIERPOWSKI ANTONI<\/strong>, urodzony 3 V 1897 r. w Balinie ko\u0142o Trzebini. Absolwent Szko\u0142y Wydzia\u0142owej w Krakowie. W czasie I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 wcielony do armii austriackiej. Walczy\u0142 m.in. na froncie w\u0142oskim. Po powrocie do niepodleg\u0142ej Polski, w 1919 r. uczestniczy\u0142 jako \u017co\u0142nierz Wojska Polskiego w konflikcie polsko-czeskim. Uko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 w Seminarium Nauczycielskim w Krakowie i w 1919 r. zosta\u0142 zatrudniony jako nauczyciel w szkole powszechnej w Bia\u0142obrzegach nad Pilic\u0105. W 1921 r. zosta\u0142 kierownikiem tej szko\u0142y. P\u00f3\u017aniej by\u0142 kierownikiem szk\u00f3\u0142 powszechnych w Rudce (1922-1926), Milejczycach (1926-1929) i Mielniku (1929-1937). R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, m.in. w 1926 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski (kierunek humanistyczny) w Warszawie. W 1937 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca, gdzie skierowano go do Borowej na stanowisko kierownika szko\u0142y. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej oficjalnie kierowa\u0142 szko\u0142\u0105 powszechn\u0105 w Borowej, a od 1941 r. prowadzi\u0142 tajne nauczanie w zakresie gimnazjum. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej zamieszka\u0142 w Mielcu i by\u0142 kierownikiem Sp\u00f3\u0142dzielczej Sk\u0142adnicy Materia\u0142\u00f3w Pi\u015bmiennych i Ksi\u0105\u017cek \u201eOgniwo\u201d. Jeszcze w 1945 r. wyjecha\u0142 do Krakowa i tam uczy\u0142 w zawodowych szko\u0142ach \u015brednich: Liceum Sp\u00f3\u0142dzielczo-Handlowym i Liceum Administracyjno-Handlowym. W 1953 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Sopotu, gdzie do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1960 r. uczy\u0142 w Technikum Handlowym, a p\u00f3\u017aniej \u2013 w niepe\u0142nym wymiarze godzin \u2013 w Zaocznym Technikum Ekonomicznym. W latach 70. powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa. Zmar\u0142 9 XI 1981 r. Spoczywa na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIER\u017b\u0118GA JAN MARIA<\/strong>, urodzony 8 II 1933 r. w Nancy (Francja), syn Ludwika i Anny z domu J\u0119czalik. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Rzeszowie. Po maturze w 1952 r. z nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu i z przedsi\u0119biorstwem tym zwi\u0105za\u0142 ca\u0142\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako technolog w s\u0142u\u017cbach przygotowania produkcji, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji na wydziale monta\u017cu ostatecznego. W 1963 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice \u015al\u0105skiej w Gliwicach i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. 1 II 1965 r. zosta\u0142 asystentem dyrektora technicznego, a kolejnymi funkcjami, kt\u00f3re pe\u0142ni\u0142, by\u0142y: zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego energetyka (1965-1974), g\u0142\u00f3wny energetyk (1974-1975), zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera ds. technicznego przygotowania produkcji (1975-1977), zast\u0119pca dyrektora ds. koordynacji produkcji (1977-1979) i zast\u0119pca dyrektora ds. handlowych (1979-1985). W latach 1986\u20131990 pracowa\u0142 jako starszy przedstawiciel handlowy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na plac\u00f3wce we Lwowie. W ramach dodatkowych prac pe\u0142ni\u0142 nadz\u00f3r nad modernizacj\u0105 Elektrociep\u0142owni w Mielcu oraz nad wykonaniem sieci i instalacji elektrycznych na terenie nowych obiekt\u00f3w Zak\u0142adu Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu. Pracuj\u0105c zawodowo, dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i uzyska\u0142 uprawnienia m.in.: budowlane w zakresie instalacji i urz\u0105dze\u0144 elektrycznych (1970), w zakresie dozoru nad eksploatacj\u0105 urz\u0105dze\u0144 energetycznych (1973) i rzeczoznawcy SIMP w zakresie gospodarki energetycznej w przemy\u015ble (1976). Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako dzia\u0142acz Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich, SIMP i Automobilklubu Rzeszowskiego. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a od 1994 r. prowadzi\u0142 w\u0142asne Biuro Us\u0142ug Technicznych i Handlowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu Zagranicznego\u201d. Zmar\u0142 22 II 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIER\u017bO\u0143 JAN<\/strong>, dow\u00f3dca policji (stra\u017cy) miejskiej w Mielcu na prze\u0142omie XIX i XX w., plutonowy od 1901 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIEWIERSKI FRANCISZEK<\/strong>, burmistrz rzochowski w latach 80. XVIII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIEWIERSKI JAN<\/strong>, w\u00f3jt rzochowski w latach 80. XVIII w., wymieniany w dokumentach w 1780 i 1787 r., burmistrz rzochowski wzmiankowany w 1788 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIEWIERSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 10 III 1926 r. w Rzochowie, syn Micha\u0142a i Rozalii z domu Siewierska. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Rzochowie. W czasie okupacji pracowa\u0142 w niemieckiej firmie \u201eNOL\u201d do lipca 1943 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 wywieziony na przymusowe roboty do Linz w p\u00f3\u0142nocno-wschodniej Austrii. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0107 do Rzochowa. Pomaga\u0142 rodzicom w pracach na gospodarstwie. Musia\u0142 jednak ukrywa\u0107 si\u0119, poniewa\u017c Niemcy poszukiwali go jako uciekiniera. Od 1945 r. do wiosny 1947 r. \u00a0pracowa\u0142 w Tarnowie w firmie \u201eChromometal\u201d, a nast\u0119pnie zosta\u0142 powo\u0142any do odbycia zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej w Szczecinie. W 1949 r., po przeniesieniu do rezerwy, powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. W 1951 r. zosta\u0142 skierowany do Szko\u0142y Oficerskiej nr 1 we Wroc\u0142awiu, kt\u00f3r\u0105 uko\u0144czy\u0142 3 VIII 1954 r. w stopniu podporucznika. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 pe\u0142ni\u0142 w 18. pu\u0142ku piechoty w Wadowicach, a nast\u0119pnie w 14. pu\u0142ku piechoty w Tarnowie. W 1955 r. zosta\u0142 zdemobilizowany i powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK Mielec. P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 w Elektrociep\u0142owni w Mielcu, a przed emerytur\u0105 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Miasteczka M\u0142odego Robotnika w Mielcu. \u00a0Kilkakrotnie wybierano go do Gromadzkiej Rady Narodowej w Rzemieniu. By\u0142 tak\u017ce prezesem K\u00f3\u0142ka Rolniczego w Rzochowie. Od 1983 r. nale\u017ca\u0142 do \u00a0mieleckiego Ko\u0142a ZB\u017bZ i udziela\u0142 si\u0119 w komisjach do spraw spotka\u0144 z m\u0142odzie\u017c\u0105, historycznej i kronikarskiej. Za t\u0119 aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 wpisany do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla ZW Z\u017bWP\u201d w Rzeszowie. Dzia\u0142a r\u00f3wnie\u017c \u00a0w mieleckiej LOK. Odznaczony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz medalami i odznakami resortowymi.<\/p>\r\n

SIEWIERSKI MICHA\u0141 BRONIS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 7 III 1915 r. w Rzochowie, pow. mielecki, syn Piotra i Marianny z domu \u017bak. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1933 r. Studia teologiczne odby\u0142 w Tarnowie i 31 III 1940 r. w kaplicy w B\u0142oniu przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Lisiej G\u00f3rze (1940-1943), a nast\u0119pnie jako wikary i katecheta w Ropczycach. Zas\u0142yn\u0105\u0142 jako gorliwy katecheta gimnazjalny i propagator kultu Matki Bo\u017cej Ropczyckiej. Od 25 VIII 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza parafii w Str\u00f3\u017cach. Zmar\u0142 29 IV 1977 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Str\u00f3\u017cach.<\/p>\r\n

SIEWIERSKI WIES\u0141AW<\/b>, urodzony 16 IV 1949 r. w Radomiu. Od m\u0142odych lat trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 i gra\u0142 na pozycji bramkarza. Do Stali Mielec przyby\u0142 przed sezonem 1973\/1974, a odszed\u0142 po sezonie 1974\/1975. Rozegra\u0142 w ekstraklasie 10 mecz\u00f3w, a ponadto wyst\u0119powa\u0142 w bramce w meczach o Puchar Polski i towarzyskich. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Stal III miejsca w ekstraklasie w sezonie 1973\/74 i wicemistrzostwa Polski w sezonie 1974\/1975. Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c w G\u00f3rniku Zabrze i\u00a0 Polonii Bydgoszcz. W 1981 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105 i zosta\u0142 zatrudniony w Przedsi\u0119biorstwie Energetyki Cieplnej w Bydgoszczy. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 do pracy zwi\u0105zkowej i w 1983 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Federacji Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych Pracownik\u00f3w Energetyki Cieplnej (p\u00f3\u017aniej Krajowy Zwi\u0105zek Zawodowy Ciep\u0142ownik\u00f3w). Jako przedstawiciel tego zwi\u0105zku uczestniczy\u0142 w 1984 r. w tworzeniu Og\u00f3lnopolskiego Porozumienia Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych (OPZZ) i by\u0142 jednym z jego sygnatariuszy. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem PZPR. W 2002 r., nadal jako przewodnicz\u0105cy Krajowego Zwi\u0105zku Zawodowego Ciep\u0142ownik\u00f3w, wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w tworzeniu Forum Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych (FZZ) i zosta\u0142 wybrany na jego przewodnicz\u0105cego. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 2010 r. Jako reprezentant FZZ zosta\u0142 wybrany do Komisji Tr\u00f3jstronnej ds. Spo\u0142eczno-Gospodarczych i nast\u0119pnie na jej wiceprzewodnicz\u0105cego oraz do Europejskiej Unii Niezale\u017cnych Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej wiceprezydenta. W czasie dzia\u0142a\u0144 zwi\u0105zkowych m.in. wspiera\u0142 \u201eBia\u0142e miasteczko\u201d (protest piel\u0119gniarek przed gmachem Kancelarii Prezesa Rady Ministr\u00f3w w okresie VI-VII 2007 r.), a nawet by\u0142 podejrzewany o jego wsp\u00f3\u0142organizacj\u0119. W 2010 r. prezydent RP Lech Kaczy\u0144ski powo\u0142a\u0142 go na cz\u0142onka Narodowej Rady Rozwoju. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Honorowym Kordzikiem G\u00f3rniczym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEWKOWSKA DANUTA MARIA (z domu SZUBERTOWSKA)<\/strong>, urodzona 15 V 1939 r. w Szubinie, c\u00f3rka Jakuba i Stefanii z domu Ba\u0142ka. Lata przedszkolne sp\u0119dzi\u0142a w Mielcu, bowiem w grudniu 1939 r. okupanci niemieccy przymusowo wysiedlili rodzin\u0119 Szubertowskich z Szubina. Szubertowscy przybyli do Mielca, gdzie ojciec (Jakub) uruchomi\u0142 zak\u0142ad fotograficzny i prowadzi\u0142 go do ko\u0144ca wojny. (Szerzej w niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d w ha\u015ble: Szubertowski Jakub.) W 1945 r. nast\u0105pi\u0142 powr\u00f3t do Szubina. Danuta uko\u0144czy\u0142a Liceum Pedagogiczne w Bydgoszczy z matur\u0105 w 1958 r. oraz klas\u0119 fortepianu w Ognisku Muzycznym, a w p\u00f3\u017aniejszych latach 3-letnie Studium Nauczycielskie w Toruniu (\u015bpiew z muzyk\u0105) i 2-letnie studia uzupe\u0142niaj\u0105ce z filologii polskiej (kierunek \u2013 bibliotekoznawstwo) na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jako nauczycielka pracowa\u0142a w szko\u0142ach podstawowych w Kr\u00f3likowie, Godzimierzu (by\u0142a kierownikiem), \u0141abiszynie, Szubinie (by\u0142a te\u017c przewodnicz\u0105c\u0105 szkolnej \u201eSolidarno\u015bci\u201d)\u00a0 i Kowalewie, gdzie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora w latach 1986-1991. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 przez kilka lat pracowa\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Szkole Podstawowej w Szubinie. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, g\u0142\u00f3wnie w Szubinie. Od 1956 r. nale\u017ca\u0142a do ZHP i dos\u0142u\u017cy\u0142a si\u0119 stopnia harcmistrza. Pe\u0142nione funkcje: radna Gminnej Rady Senior\u00f3w, cz\u0142onek Zespo\u0142u Caritas przy parafii \u015bw. Andrzeja Boboli, prezes parafialnego Oddzia\u0142u Akcji Katolickiej, p.o. prezesa Akcji Katolickiej w Diecezji Bydgoskiej. Zorganizowa\u0142a sto\u0142\u00f3wk\u0119 \u015bw. s. Faustyny dla os\u00f3b bezdomnych i potrzebuj\u0105cych wsparcia. Wsp\u00f3\u0142organizatorka pomocy dla Ko\u015bcio\u0142a Rzymskokatolickiego na Ukrainie i innych akcji pomocowych, m.in. dla powodzian. Organizatorka 23 edycji Szubi\u0144skich Dni Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej. Inspiratorka Szubi\u0144skiej Karty Seniora i szubi\u0144skiego \u201eOgrodu dla motyli i owad\u00f3w zapylaj\u0105cych\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Benemerenti (nadanym przez papie\u017ca Benedykta XVI), Medalem 100-lecia Niepodleg\u0142o\u015bci oraz lokalnymi medalami miasta i gminy Szubin. W 2021 r. odwiedzi\u0142a Mielec i rozpozna\u0142a miejsca zwi\u0105zane z dzieci\u0144stwem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIEWIERSKI MICHA\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 7 III 1915 r. w Rzochowie, syn Piotra i Marianny z domu \u017bak. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1935 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1940 r. w kaplicy w B\u0142oniu przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1940-1943 by\u0142 wikariuszem w Lisiej G\u00f3rze, a w latach 1943-1973 pracowa\u0142 jako katecheta w Ropczycach. W 1973 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Str\u00f3\u017cach. Zmar\u0142 29 IV 1977 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Str\u00f3\u017cach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIEWIERSKI WOJCIECH<\/strong>, burmistrz rzochowski, wzmiankowany w dokumencie w 1833 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SIKORA RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 17 II 1987 r. w Mielcu, syn Edwarda i Renaty z domu Polak. Absolwent V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 im. st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2006 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 pocz\u0105tkowo pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Stali Mielec, a od 2001 r. do 2006 r. ch\u00f3d sportowy w TG Sok\u00f3\u0142 Mielec pod kierunkiem trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza. W tym czasie wielokrotnie zdobywa\u0142 medale mistrzostw Polski w kategorii m\u0142odzik\u00f3w i junior\u00f3w. W zwi\u0105zku z rozpocz\u0119ciem studi\u00f3w w Krakowie w 2007 r. przeszed\u0142 do AZS AWF Krak\u00f3w. Pod opiek\u0105 trenera klubowego i kadry narodowej, Krzysztofa Kisiela, wyra\u017anie poprawi\u0142 rekordy \u017cyciowe i awansowa\u0142 do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki krajowej senior\u00f3w oraz reprezentacji Polski. Wa\u017cniejsze sukcesy: *2003 \u2013 Mistrzostwa \u015awiata Junior\u00f3w M\u0142odszych (Sherbrooke, Kanada) \u2013 7 miejsce w chodzie na 10 km; *2009 \u2013 Mistrzostwa Polski (Hollenburg) \u2013 z\u0142oty medal w chodzie na 50 km (3:52.33, najlepszy wynik w Europie do 23 lat), Dru\u017cynowy Puchar Europy (Metz, Francja) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie na 20 km; *2011 \u2013 Halowe Mistrzostwa Polski (Spa\u0142a) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie na 5 km (19:53.22), Mistrzostwa Polski (Dudince, S\u0142owacja) \u2013 srebrny medal w chodzie na 50 km (3:46.16), Mistrzostwa \u015awiata (Daeg, Korea P\u0142d.) \u2013 13. miejsce w chodzie na 50 km (3:50.24); *2012 \u2013 Halowe Mistrzostwa Polski (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal w chodzie na 5 km (19:22.15), Mistrzostwa Polski (Dudince, S\u0142owacja) \u2013 srebrny medal w chodzie na 50 km (3:46.52), Igrzyska Olimpijskie w Londynie \u2013 18. miejsce w chodzie na 50 km (3:47.47); *2013 r.: Puchar Europy (Dudince, S\u0142owacja) \u2013 8. miejsce indywidualnie i br\u0105zowy medal dru\u017cynowo (reprezentacja Polski). Do 2017 r. by\u0142 zawodnikiem AZS AWF Krak\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej AZS AWF Katowice (2018-2021) i ponownie AZS AWF Krak\u00f3w (od 2022 r.).\u00a0 Jest zawodowym \u017co\u0142nierzem w Batalionie Dowodzenia Wojsk L\u0105dowych w Bia\u0142obrzegach oraz reprezentantem Polski w chodach sportowych.\u00a0 Najwa\u017cniejsze sukcesy: *2014 r. \u2013 Halowe Mistrzostwa Polski (Sopot) \u2013 srebrny medal w chodzie na 5 km (19.13,77), Mistrzostwa Polski (Dudince, S\u0142owacja) \u2013 br\u0105zowy medal w chodzie na 50 km (3:55.11); *2016 r. \u2013 HMP (Toru\u0144) \u2013 br\u0105zowy medal na 5 km; *2018 r. – Mistrzostwa \u015awiata Dru\u017cynowe (Taicang, Chiny) – br\u0105zowy medal na 50 km (3:49.54, 11. miejsce indywidualnie), Mistrzostwa Europy (Berlin) – 7. miejsce w na 50 km (3:52.56); MP (Warszawa) \u2013 br\u0105zowy medal na 20 km; MP (Lublin) \u2013 br\u0105zowy medal na 10 km; *2019 r. -MP (Radom) – srebrny medal na 10 km; *2021 r. – MP (Dudince) \u2013 srebrny medal na 50 km; *2022 r. \u2013 HMP (Toru\u0144) \u2013 br\u0105zowy medal na 5 km.<\/p>\r\n

\u00a0 Jest zawodowym \u017co\u0142nierzem w Batalionie Dowodzenia Wojsk L\u0105dowych w Bia\u0142obrzegach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIKORA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 XI 1911 r. w M\u0142odochowie, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Katarzyny. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1933 r. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w Szkole Podchor\u0105\u017cych w Zambrowie i 43 Pu\u0142ku Piechoty w D\u0119bnie. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. w Armii \u0141\u00f3d\u017a jako podporucznik piechoty \u2013 dow\u00f3dca samodzielnej kompanii karabin\u00f3w maszynowych w 2 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach bojowych na szlaku: Be\u0142chat\u00f3w \u2013 Brzeziny \u2013 \u0141\u00f3d\u017a \u2013 Nowy Dw\u00f3r \u2013 O\u0142tarzew \u2013 Modlin. Bral udzia\u0142 w obronie twierdzy Modlin w dniach 17 \u2013 29 IX 1939 r. Po kapitulacji zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej i umieszczony w niemieckim obozie jenieckim w Dzia\u0142dowie. Zwolniono go z obozu pod rygorem meldowania si\u0119 w\u0142adzom okupacyjnym w Mielcu. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, ale po wst\u0105pieniu do ZWZ musia\u0142 ukrywa\u0107 si\u0119. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eKrzemie\u0144\u201d. Zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 plac\u00f3wki ZWZ-AK Mielec-P\u00f3\u0142noc. W czasie akcji \u201eBurza\u201d wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 w wojskami radzieckimi. Jesieni\u0105 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany do 5 Pu\u0142ku Zapasowego w Lublinie, a p\u00f3\u017aniej przeniesiony do 10 Pu\u0142ku Piechoty w Konkolewnicy. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach w okolicach Warszawy, a p\u00f3\u017aniej G\u0142ogowa i Budziszyna, gdzie dowodzi\u0142 kompani\u0105. Po kapitulacji Niemiec uczestniczy\u0142 w walkach z oddzia\u0142ami niemieckimi nie uznaj\u0105cymi rozkazu o poddaniu si\u0119, a po zako\u0144czeniu akcji powr\u00f3ci\u0142 z pu\u0142kiem do Ostrowa Wielkopolskiego. Ze wzgl\u0119du na chorob\u0119 zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 z pro\u015bb\u0105 o zdemobilizowanie i po jej pozytywnym za\u0142atwieniu powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Od 1946 r. do 1975 r. pracowa\u0142 w Wydziale Rolnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i przez dwa lata w Powiatowym Sztabie Wojskowym w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Po likwidacji powiatu mieleckiego i PPRN przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako prezes Ko\u0142a nr 2 ZBoWiD w Mielcu oraz cz\u0142onek zarz\u0105du Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu. Posiada\u0142 stopie\u0144 majora rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Walecznych, Medalem Za Warszaw\u0119 i Berlin, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem \u201eZa Wojn\u0119 Obronn\u0105 1939 r. i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 27 II 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIKORA-LICHY AGNIESZKA<\/strong>, urodzona 10 V 1955 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Barbary z domu Magdeczka. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142a do Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Treningi lekkoatletyczne rozpocz\u0119\u0142a w 1969 r. w LKS T\u0119cza Mielec pod kierunkiem Zbigniewa Rad\u0142owskiego. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w biegu na 800 m, a ponadto biega\u0142a na dystansach: 400 m pp\u0142, 1500 m i 3000 m.\u00a0W latach 1974-1993 pracowa\u0142a w sekretariacie LKS T\u0119cza Mielec. Po uzyskaniu uprawnie\u0144 instruktora lekkoatletyki (1976) trenowa\u0142a grupy m\u0142odzie\u017cowe T\u0119czy. Od 1980 r. do 1993 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 sekretarza Zarz\u0105du LKS T\u0119cza Mielec i LKS T\u0119cza-Sok\u00f3\u0142 Mielec. W 1987 r. tak\u017ce MKS Gryf Mielec powierzy\u0142 jej prowadzenie sekretariatu i na tym stanowisku pracuje nadal. W latach 90. powierzono jej funkcj\u0119 sekretarza w Zarz\u0105dzie MKS Gryf. Bra\u0142a udzia\u0142 w organizacji Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 Mielec (1991 r.) i przez wiele lat prowadzi\u0142a jego sekretariat. D\u0142ugoletni\u0105 kompetentn\u0105 i sumienn\u0105 prac\u0105 wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w funkcjonowanie wszystkich mieleckich klub\u00f3w sportowych maj\u0105cych siedzib\u0119 na stadionie przy ul. Warszawskiej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych, Br\u0105zow\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Lekkiej Atletyki oraz Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIKORSKA-ST\u0104POR BO\u017bENA WIES\u0141AWA (z domu SIKORSKA)<\/strong>, urodzona 22 I 1945 r. w \u0141ukowie, c\u00f3rka Franciszka i Wiktorii z domu Cabaj. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Komar\u00f3wce Podlaskiej, matur\u0119 zda\u0142a w 1962 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1968 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 1968\u20131970 odby\u0142a sta\u017c podyplomowy w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. Od 1970 r. do 2004 r. pracowa\u0142a w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu jako asystent i p\u00f3\u017aniej kierownik Poradni Zdrowia Psychicznego, a nast\u0119pnie kierownik Poradni Specjalistycznych. Uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z psychiatrii. Od 1 I 2005 r. pracuje w Poradni Zdrowia Psychicznego NZOZ w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami resortowymi za wzorow\u0105 prac\u0119 w s\u0142u\u017cbie zdrowia. Prowadzi prywatny gabinet psychiatryczny w Mielcu przy ul. B. G\u0142owackiego 10.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIKORSKY AIRCRAFT CORPORATION<\/strong>, zak\u0142ady lotnicze w Stratford (stan Connecticut, USA). Za\u0142o\u017cy\u0142 je w 1923 r. ameryka\u0144ski konstruktor pochodzenia rosyjskiego Igor Sikorsky. Pocz\u0105tkowo nazywa\u0142y si\u0119: Westland-Sikorsky. W ostatnich kilkudziesi\u0119ciu latach specjalizuje si\u0119 w produkcji \u015bmig\u0142owc\u00f3w bojowych Black Hawk (Czarny Jastrz\u0105b). W 2006 r. zakupi\u0142 Polskie Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu w celu utworzenia centrum produkcyjnego \u015bmig\u0142owc\u00f3w na Europ\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIKORSKIEGO W\u0141ADYS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (172 m) ulica miejska na osiedlu J. Kusoci\u0144skiego. Biegnie od al. Niepodleg\u0142o\u015bci do ul. L. Staffa, omijaj\u0105c \u0142ukiem budynek z siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 administracji Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Powsta\u0142a w ramach budowy osiedla fabrycznego WSK Mielec w latach 50., a patrona otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. Od pocz\u0105tku lat 70. do niedawna dominant\u0105 w\u015br\u00f3d jej s\u0105siad\u00f3w pozostawa\u0142 okaza\u0142y lokal gastronomiczny PSS \u201eSpo\u0142em\u201d \u2013 kawiarnia \u201eVioletta\u201d, p\u00f3\u017aniej kilkakrotnie modernizowany. Aktualnie w tym lokalu funkcjonuje pizzeria. Przy tej ulicy znajduje si\u0119 tak\u017ce mielecki Oddzia\u0142 ZUS (w budynku po hotelu \u201eGoplana\u201d) oraz PSS \u201eSpo\u0142em\u201d i inne instytucje w zmodernizowanym budynku dawnej kot\u0142owni osiedlowej. Now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 oraz chodniki i parkingi z kostki otrzyma\u0142a w 2002 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"Patron ulicy:<\/strong>\u00a0W\u0141ADYS\u0141AW EUGENIUSZ SIKORSKI to polityk, genera\u0142, in\u017cynier budownictwa wodnego. Urodzi\u0142 si\u0119 20 V 1881 r. w Tuszowie Narodowym ko\u0142o Mielca jako syn kierownika tamtejszej szko\u0142y ludowej. Uko\u0144czy\u0142 studia z dziedziny budownictwa wodnego. Uczestniczy\u0142 w tajnych dzia\u0142aniach niepodleg\u0142o\u015bciowych. Od 1914 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Naczelnego Komitetu Narodowego, od 1916 r. szefem Departamentu Wojskowego tego Komitetu, a od 1917 dow\u00f3dc\u0105 Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego. Od 1918 r. s\u0142u\u017cy\u0142 zawodowo w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Grupy Poleskiej, a p\u00f3\u017aniej dow\u00f3dc\u0105 5. armii i 3. armii. W latach 20. pe\u0142ni\u0142 szereg wa\u017cnych funkcji pa\u0144stwowych. By\u0142 kolejno: szefem Sztabu Generalnego WP, premierem i ministrem spraw wewn\u0119trznych (1922-1923) oraz generalnym inspektorem piechoty i ministrem spraw wojskowych (1924-1925). W dalszych latach zosta\u0142 odsuni\u0119ty od funkcji centralnych i do 1939 r. pozostawa\u0142 w dyspozycji ministra spraw wojskowych. Wolny czas po\u015bwi\u0119ci\u0142 na studiowanie spraw wojskowych i prac\u0119 pisarsk\u0105. W 1936 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w Frontu Morges i utworzenia Stronnictwa Pracy. We wrze\u015bniu 1939 r. przedosta\u0142 si\u0119 do Francji. 30 IX 1939 r. zosta\u0142 premierem i ministrem spraw wojskowych rz\u0105du Rzeczypospolitej Polskiej na uchod\u017astwie, a 7 XI powierzono mu tak\u017ce funkcj\u0119 naczelnego wodza i generalnego inspektora si\u0142 zbrojnych. By\u0142 organizatorem Polskich Si\u0142 Zbrojnych na Zachodzie. Od czerwca 1940 r. przebywa\u0142 w Wielkiej Brytanii. D\u0105\u017cy\u0142 do zwyci\u0119stwa nad Niemcami w sojuszu z pa\u0144stwami zachodnimi i do odbudowy niepodleg\u0142ego pa\u0144stwa polskiego w granicach sprzed wojny. Podj\u0105\u0142 te\u017c pr\u00f3by u\u0142o\u017cenia stosunk\u00f3w z ZSRR. Zgin\u0105\u0142 w katastrofie lotniczej w Gibraltarze 4 VII 1943 r. Tajemnicze okoliczno\u015bci katastrofy nie zosta\u0142y do dzi\u015b wyja\u015bnione. Jego pierwszym miejscem spoczynku by\u0142 polski cmentarz wojskowy w angielskim mie\u015bcie Newark. W 1993 r. sprowadzono zw\u0142oki gen. W. Sikorskiego do Polski i umieszczono w Grobach Kr\u00f3lewskich w katedrze na Wawelu. W tych dzia\u0142aniach uczestniczy\u0142 tak\u017ce Mielec, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy z Newarkiem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SILNICKI WOJCIECH<\/strong>, ksi\u0105dz, proboszcz parafii w Rzochowie od 1594 r. W czasie jego pracy duszpasterskiej powsta\u0142o Bractwo R\u00f3\u017ca\u0144cowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIMI\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 18 III 1949 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Apolonii z domu Buka\u0142a. Absolwent \u015aredniego Studium Zawodowego (kierunek spo\u0142eczno-prawny) w Mielcu. W latach 1969-1984 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako formier tworzyw sztucznych. W 1984 r. przeszed\u0142 do Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego i m.in. pracowa\u0142 na budowach w ZSRR (1985-1986) oraz jako specjalista w dziale socjalnym i kierownik hotelu MPB (1986-1991). Pracuje w firmie ochroniarskiej \u201eARGUS\u201d. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1979 r. i do dzi\u015b jest czynnym krwiodawc\u0105. Odda\u0142 \u0142\u0105cznie 51 700 ml krwi (2014). W latach 80. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Klubu HDK przy MPB w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej by\u0142 prezesem Rejonowego Klubu HDK w Mielcu i przewodnicz\u0105cym Rady Klub\u00f3w HDK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem XXX-lecia HDK i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla PCK III stopnia oraz Odznak\u0105 \u201eHonorowy Dawca Krwi – Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SIOREK FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 1 IV 1883 r. w Niechobrzu woj. lwowskie, syn J\u00f3zefa i Zofii z Rusin\u00f3w. Absolwent Gimnazjum w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1902 r. Studiowa\u0142 histori\u0119 i geografi\u0119 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Egzamin nauczycielski zda\u0142 18 II 1907 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 podj\u0105\u0142 4 IV 1907 r. w Gimnazjum w Brze\u017canach, ale jeszcze tego roku rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (jako jednoroczny ochotnik) w 13 pu\u0142ku piechoty w Krakowie i w trakcie s\u0142u\u017cby otrzyma\u0142 stopie\u0144 podchor\u0105\u017cego. Do pracy w Brze\u017canach powr\u00f3ci\u0142 1 IX 1908 r. W 1911 r. zda\u0142 egzamin ze stenografii polskiej w systemie Gabelsbergera-Foli\u0144skiego (Lw\u00f3w, 3 VII), a 1 IX tego roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w c.k. Gimnazjum w Mielcu jako nauczyciel historii i geografii. W pa\u017adzierniku 1911 r. za\u0142o\u017cy\u0142 pierwsz\u0105 w Mielcu dru\u017cyn\u0119 skautow\u0105 m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej, nazwan\u0105 nieco p\u00f3\u017aniej I Mieleck\u0105 Dru\u017cyn\u0105 Skautow\u0105 im. T. Ko\u015bciuszki. W 1914 r. zosta\u0142 powo\u0142any do armii austriackiej i w randze podporucznika bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. W czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej, z kt\u00f3rej zosta\u0142 wypuszczony 1 XI 1918 r. Powr\u00f3ci\u0142 do mieleckiego gimnazjum i pracowa\u0142 w nim jako profesor do najazdu Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 w 1939 r. Od IX 1927 r. do III 1928 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne przedsi\u0119wzi\u0119cia spo\u0142eczne na terenie miasta. By\u0142 jednym z cz\u0142onk\u00f3w za\u0142o\u017cycieli Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego i kierownikiem Prywatnego Nauczycielskiego Seminarium \u017be\u0144skiego w latach 1924-1926 r. Przez pewien czas kierowa\u0142 tak\u017ce Stowarzyszeniem Popierania Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu. Prezesowa\u0142 Zwi\u0105zkowi Oficer\u00f3w Rezerwy, by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105d\u00f3w: Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej, Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i Ko\u0142a Przyjaci\u00f3\u0142 Akademika. W uznaniu zas\u0142ug przyznano mu w 1929 r. prawa do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci. W 1940 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo. Zmar\u0142 (zosta\u0142 zamordowany ?) 15 XI 1940 r. w obozie koncentracyjnym w Oranienburgu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SIORKA FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska (ok. 196 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. S\u0105siaduje z ul. Tadeusza Bigo i ul. Franciszka Kazany. Poczatkowo mia\u0142a nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Jej rejon zosta\u0142 przeznaczony pod zabudow\u0119 jednorodzinn\u0105. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r. W 2015 r. zosta\u0142a przebudowana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0FRANCISZEK SIOREK (1883-1942), by\u0142 nauczycielem szk\u00f3\u0142 mieleckich, za\u0142o\u017cycielem mieleckiego skautingu i harcerstwa, uczestnikiem I wojny \u015bwiatowej, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i dyrektorem \u017be\u0144skiego Seminarium Nauczycielskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego. Tam zmar\u0142 lub zosta\u0142 zamordowany w 1942 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SITKI ROMANA B\u0141OGOS\u0141AWIONEGO KSI\u0118DZA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska (184 m) na osiedlu T. Ko\u015bciuszki. Powsta\u0142a w ramach pierwszej zabudowy miasta Mielca w XV w. jako jedna z dr\u00f3g prowadz\u0105cych do ko\u015bcio\u0142a parafialnego. W latach 40. XX w. otrzyma\u0142a nazw\u0119 Szkolna ze wzgl\u0119du na s\u0105siedztwo budynku szkolnego. Dla uczczenia wyniesienia na o\u0142tarze B\u0142. Ks. Romana Sitki (wielce zas\u0142u\u017conego dla Mielca) \u2013 25 V 2000 r. Rada Miejska uczyni\u0142a go patronem ulicy z\u0142o\u017conej z ul. Szkolnej i cz\u0119\u015bci ul. Hetma\u0144skiej. Aktualnie ulica ma nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. Jej adres maj\u0105 obiekty parafii \u015bw. Mateusza i posesja prywatna.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"Patron ulicy:<\/strong> SITKO ROMAN (b\u0142ogos\u0142awiony ksi\u0105dz), urodzony 30 III 1880 r. w Czarnej S\u0119dziszowskiej, syn Wawrzy\u0144ca i Marii z domu Borys. Absolwent Gimnazjum w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1900 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w tarnowskim seminarium i w 1904 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Zosta\u0142 kapelanem biskupa Leona Wa\u0142\u0119gi i prefektem Ma\u0142ego Seminarium. W 1907 r. przyby\u0142 do Mielca, gdzie jako katecheta pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum do 1921 r. Zainicjowa\u0142 budow\u0119 bursy gimnazjalnej w Mielcu i doprowadzi\u0142 do jej wybudowania, przeznaczaj\u0105c na\u0144 tak\u017ce w\u0142asne \u015brodki finansowe. Od IX 1912 r. do X 1913 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora gimnazjum. Rozwin\u0105\u0142 r\u00f3\u017cne formy wychowania religijnego i patriotycznego m\u0142odzie\u017cy. W 1921 r. powr\u00f3ci\u0142 do Tarnowa, gdzie pracowa\u0142 jako katecheta II Gimnazjum i dyrektor Bursy \u015bw. Kazimierza, a 3 XI 1922 r. zosta\u0142 mianowany kanclerzem Kurii Diecezjalnej oraz kanonikiem gremialnym kapitu\u0142y katedry tarnowskiej. Poza obowi\u0105zkami administracyjnymi interesowa\u0142 si\u0119 \u017cyciem religijnym Tarnowa i zainicjowa\u0142 budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusowego w biednej cz\u0119\u015bci miasta \u2013 Grab\u00f3wce oraz przewodniczy\u0142 komitetowi tej budowy. Dostrzegano te nieprzeci\u0119tne dokonania. W 1928 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 szambelana papieskiego, w 1934 r. \u2013 pra\u0142ata domowego, a w 1938 r. \u2013 protonotariusza apostolskiego, za\u015b 11 XI 1934 r. prezydent RP prof. Ignacy Mo\u015bcicki wyr\u00f3\u017cni\u0142 go odznaczeniem \u201ePolonia Restituta\u201d. W 1937 r. powierzono mu funkcj\u0119 rektora Seminarium Duchownego w Tarnowie. W czasie okupacji hitlerowskiej, wbrew zakazowi w\u0142adz niemieckich zorganizowa\u0142 tajne nauczanie kleryk\u00f3w. Na wiosn\u0119 1941 r. uda\u0142o si\u0119 uzyska\u0107 zezwolenie na kontynuowanie nauki, ale tylko rocznik\u00f3w rozpocz\u0119tych przed wojn\u0105, bez prawa tworzenia nowych. Uruchomi\u0142 wi\u0119c dzia\u0142alno\u015b\u0107 seminarium w willi w B\u0142oniu, b\u0119d\u0105cej w\u0142asno\u015bci\u0105 seminarium. Zaanga\u017cowana i ofiarna dzia\u0142alno\u015b\u0107 ks. Sitki dra\u017cni\u0142a jednak Niemc\u00f3w. 22 V 1941 r. zosta\u0142 aresztowany i umieszczony w tarnowskim wi\u0119zieniu. Wype\u0142nia\u0142 w nim pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skie (dostarczano do celi sakramenty \u015bwi\u0119te) i podtrzymywa\u0142 na duchu wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017ani\u00f3w. Po procesie w Krakowie (14 III 1942 r.) przebywa\u0142 w wi\u0119zieniu na Montelupich, a nast\u0119pnie w Tarnowie. Po odbyciu zas\u0105dzonej kary nie zosta\u0142 wypuszczony, bowiem 1 VIII 1942 r. uznano go za wi\u0119\u017ania politycznego i 20 VIII przewieziono do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu i przydzielono numer 61908. Zosta\u0142 zamordowany prawdopodobnie 12 X 1942 r. W czasie wizyty w Polsce w 1999 r., na uroczysto\u015bciach w Warszawie (14 VI) Papie\u017c Jan Pawe\u0142 II og\u0142osi\u0142 b\u0142ogos\u0142awionymi 108 m\u0119czennik\u00f3w z okresu II wojny \u015bwiatowej, a w\u015br\u00f3d nich ks. Romana Sitk\u0119. Jego epitafia znajduj\u0105 si\u0119 m.in. w kaplicy gimnazjalnej \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w Mielcu, ko\u015bciele parafialnym w rodzinnej Czarnej S\u0119dziszowskiej i Seminarium Duchownym w Tarnowie. Jest tak\u017ce m.in. patronem mieleckiej ulicy przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SITKO ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 22 IX 1955 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Emilii z domu Majka. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu i w 1979 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera oraz zosta\u0142 mianowany na stopie\u0144 podporucznika Wojska Polskiego. Od X 1979 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu czo\u0142g\u00f3w kompanii szkolnej w 11 pu\u0142ku czo\u0142g\u00f3w \u015brednich w Gi\u017cycku. Uko\u0144czy\u0142 kursy przeszkolenia oficer\u00f3w pionu kadrowego szczebla oddzia\u0142u w \u0141odzi (1981) oraz oficer\u00f3w WSzW i WKU (1985). W styczniu 1986 r. zosta\u0142 przeniesiony do Wojskowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu na stanowisko oficera sekcji poboru i uzupe\u0142nie\u0144, a nast\u0119pnie by\u0142 kolejno: kierownikiem sekcji administrowania oficerami i chor\u0105\u017cymi rezerwy, kierownikiem sekcji mobilizacji i administracji rezerwami osobowymi oraz zast\u0119pc\u0105 komendanta. Awansowa\u0142 kolejno na stopnie: porucznika (1982), kapitana (1985), majora (1990) i podpu\u0142kownika (1996). 20 I 2003 r. zosta\u0142 wyznaczony na stanowisko komendanta Wojskowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 studia nauczycielskie w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra (1995), studia podyplomowe w zakresie rachunkowo\u015bci i zarz\u0105dzania finansami w Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie (1998) i studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (2002). Od 2001 r. pracowa\u0142 dodatkowo jako nauczyciel w Mieleckiej Szkole Biznesu Policealnym Studium Zawodowym dla Doros\u0142ych w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako przewodnicz\u0105cy Rady ds. Kombatant\u00f3w i Os\u00f3b Represjonowanych w Mielcu, dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju i cz\u0142onek Klubu Strzeleckiego \u201eOgniomistrz\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz medalami resortowymi, ochrony po\u017carowej i LOK. Funkcj\u0119 komendanta Wojskowej Komendy Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu pe\u0142ni\u0142 do 2007 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SITKOWSKI IGNACY (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1784 r. Po studiach teologicznych w 1807 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Pil\u017anie i Tarnowie. W latach 1823-1824 administrowa\u0142 parafi\u0105 w Rzochowie. Od 1824 r. by\u0142 proboszczem w \u0141\u0119kawicy. Zmar\u0142 6 I 1830 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SITO STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 27 XII 1965 r. w Mielcu, syn Bronis\u0142awa i Anny z domu Le\u015bniak. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 w rodzinnych Wadowicach G\u00f3rnych. Nauk\u0119 kontynuowa\u0142 w Zasadniczej Szkole Przyzak\u0142adowej WSK \u201e PZL\u201d Mielec w zawodzie monter mechanik silnik\u00f3w spalinowych. Po jej uko\u0144czeniu w 1983 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w warsztatach samochodowych HTS. Jednocze\u015bnie podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w trzyletnim wieczorowym Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. Stanis\u0142awa Konarskiego dla Pracuj\u0105cych w Mielcu i w 1986 r. zdoby\u0142 \u015bwiadectwo dojrza\u0142o\u015bci. Od 11 wrze\u015bnia tego\u017c roku rozpocz\u0105\u0142 studia oraz formacj\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym \u201eHosianum\u201d w Olsztynie i 13 czerwca 1992 r., w konkatedrze \u015bw. Jakuba w Olsztynie, przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Studia seminaryjne zasta\u0142y uwie\u0144czone obron\u0105 pracy magisterskiej Rodzina \u017ar\u00f3d\u0142em mi\u0142o\u015bci Ojczyzny w \u015bwietle nauczania Stefana Kardyna\u0142a Wyszy\u0144skiego na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Na stanowisku wikariusza-katechety pracowa\u0142 w parafiach: Niepokalanego Pocz\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Ostr\u00f3dzie (1992-1994), \u015bw. Brunona w Bartoszycach (1994-2000) i \u015bw. J\u00f3zefa w Olsztynie (2000-2003). W 2003 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii p.w. Podwy\u017cszenia Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego w Kanigowie i \u015aw. Krzysztofa w Zagrzewie. W latach 2003-2005 studiowa\u0142 na Wydziale Teologii Uniwersytetu\u00a0Warmi\u0144sko-Mazurskiego w Olsztynie i uzyska\u0142 tytu\u0142 licencjata \u015awi\u0119tej Teologii. W 2008 r. zosta\u0142 mianowany kanonikiem honorowym Kapitu\u0142y Kolegiackiej przy ko\u015bciele \u015bw. Aposto\u0142\u00f3w Piotra i Paw\u0142a w Lidzbarku Warmi\u0144skim. Od 2011 r. jest proboszczem parafii \u015bw. Jana Nepomucena w Wielbarku i parafii \u015bw. J\u00f3zefa w Opale\u0144cu. Utrzymuje sta\u0142y kontakt z rodzinnymi Wadowicami G\u00f3rnymi i Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKAGGS MICHAEL R.,<\/strong> pilot, uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Wojskow\u0105 Stan\u00f3w Zjednoczonych w West Point \u00a0w 1978 r. z tytu\u0142em licencjata (Bachelor of Science), Podyplomow\u0105 Szko\u0142\u0119 Marynarki Wojennej Stan\u00f3w Zjednoczonych (US Navel Postgraduate School) z tytu\u0142em magistra in\u017cynierii lotniczej oraz Szko\u0142\u0119 Pilot\u00f3w Do\u015bwiadczalnych Marynarki Wojennej Stan\u00f3w Zjednoczonych (US Naval Test Pilot School) w 1992 r. S\u0142u\u017cy\u0142 w armii ameryka\u0144skiej: 25 Dywizji Piechoty i 82 Dywizji Powietrznodesantowej. Uczestniczy\u0142 w badaniach w Centrum Do\u015bwiadczalnym Techniki Lotniczej Armii Stan\u00f3w Zjednoczonych (US Army Aviation Technical Test Center). Od 1998 r. jest pilotem testowym i pilotem instruktorem w firmie Sikorsky Aircreaft. Odegra\u0142 kluczow\u0105 rol\u0119 w projektowaniu kokpitu i przy testowaniu w locie kokpit\u00f3w szklanych do \u015bmig\u0142owc\u00f3w Sikorsky S-70 i UH-60 Black Hawk. Od wrze\u015bnia 2010 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 szefa pilot\u00f3w w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych a Sikorsky Company w Mielcu, produkuj\u0105cych \u015bmig\u0142owiec S-70i. M.in. szkoli pilot\u00f3w \u015bmig\u0142owc\u00f3w S-70i oraz nadzoruje operacje lotnicze na tych \u015bmig\u0142owcach. Ponadto pomaga w marketingu i sprzeda\u017cy S-70i na ca\u0142ym \u015bwiecie. Dotychczasowy bilans lotniczy: loty na 61 r\u00f3\u017cnych typach samolot\u00f3w w \u0142\u0105cznym czasie 4 600 godzin, w tym 1 400 godzin jako pilot do\u015bwiadczalny. W lutym 2013 r. obchodzi\u0142 30. rocznic\u0119 pierwszego lotu \u015bmig\u0142owcem Black Hawk.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKALSKI MAREK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 III 1944 r. w Rykach, syn Romana i Janiny z Janickich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rykach, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Po rocznej pracy w GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Rykach (1961-1962) studiowa\u0142 na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie i w 1967 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filologii polskiej. W latach 1968-1969 pracowa\u0142 w \u201eFilmie Polskim\u201d jako statysta konny i dubler, m.in. w filmach: Hrabina Cosel, Boles\u0142aw \u015amia\u0142y, Przygody pana Micha\u0142a (TVP), Pan Wo\u0142odyjowski, Czarne chmury, Czterej pancerni, Hubal i Potop. W roku szkolnym 1969\/1970 uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych w Sobieszynie ko\u0142o Kocka i Szkole Podstawowej w Baranowie, a w nast\u0119pnym roku szkolnym by\u0142 wychowawc\u0105 w Domu Dziecka w Lublinie. Od 1971 r. pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkiej Poradni Rehabilitacji Zawodowej przy WZS Inwalid\u00f3w w Lublinie jako asystent socjalny. W 1975 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do tworzonego w WSK Mielec O\u015brodka Rehabilitacji Zawodowej na stanowisko pracownika socjalnego. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu pedagogiki specjalnej (specjalno\u015b\u0107: pedagogika rewalidacyjna) oraz uczestniczy\u0142 w Mi\u0119dzynarodowym Sympozjum \u015awiatowej Organizacji Pracy przy ONZ w Sztokholmie i wyg\u0142osi\u0142 tam referat. W 1981 r. uczestniczy\u0142 w tworzeniu struktur NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekcyjnego. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu i jako jego cz\u0142onek wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w prote\u015bcie przeciwko likwidacji znak\u00f3w religijnych na terenie WSK. Zosta\u0142 zwolniony dyscyplinarnie z WSK, a po przywr\u00f3ceniu przez s\u0105d do pracy zosta\u0142 skierowany do Robotniczego Centrum Kultury na stanowisko instruktora. Przerwa\u0142 studia doktoranckie z zakresie rehabilitacji zawodowej i w 1985 r. uko\u0144czy\u0142 kurs kulturalno-o\u015bwiatowy COMUK w \u0141ucznicy k\/Garwolina. W 1990 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Miejskiego O\u015brodka Kultury w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do ko\u0144ca 1997 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 do w\u0142\u0105czenia RCK w struktury MOK i utrzymania wszystkich zespo\u0142\u00f3w artystycznych mimo kryzysu gospodarczo-spo\u0142ecznego Mielca po transformacji ustrojowej. Po restrukturyzacji mieleckich plac\u00f3wek kultury i utworzeniu Samorz\u0105dowego Centrum Kultury od 1 I 1998 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora SCK ds. Domu Kultury. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w sprawy spo\u0142eczne \u015brodowiska. Dwukrotnie wybierano go radnym Rady Miejskiej w Mielcu (kadencje 1990-1994 i 1994-1998) i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty, Kultury, Sportu i Turystyki. Ponadto od 1974 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a My\u015bliwskiego \u201eDzik\u201d w Falenicy, a od 1985 r. \u2013 Ko\u0142a \u201eKnieja\u201d w Mielcu. Posiada tytu\u0142 selekcjonera zwierzyny \u0142ownej. W latach 1998-2010 pracowa\u0142 na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora SCK ds. Domu Kultury w Mielcu, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 2007 r. do 2011 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kanclerza Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Mielcu. W 2011 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Albertus.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKARBEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 13 VII 1938 r. w Wiewi\u00f3rce, powiat d\u0119bicki, syn Jana i Stefanii z domu Pierolas. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1963 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1956 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL Mielec, na stanowiskach: konstruktora, starszego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika pracowni, kierownika dzia\u0142u i g\u0142\u00f3wnego konstruktora aparatury wtryskowej. Nadzorowa\u0142 m.in. pr\u00f3by, prace badawcze i usprawnienia konstrukcyjne. Nale\u017ca\u0142 do grupy najaktywniejszych wynalazc\u00f3w. Zg\u0142osi\u0142 oko\u0142o 50 rozwi\u0105za\u0144, nosz\u0105cych cechy wynalazk\u00f3w i wzor\u00f3w u\u017cytkowych. Uzyska\u0142 8 patent\u00f3w na wynalazek i 3 \u015bwiadectwa ochronne na wz\u00f3r u\u017cytkowy. Dzi\u0119ki zastosowaniu jego 25 projekt\u00f3w racjonalizatorskich zaoszcz\u0119dzono ponad 20 milion\u00f3w z\u0142otych. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Klubie Techniki i Racjonalizacji przy WSK Mielec, a tak\u017ce pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego przy wojew\u00f3dzkim KTiR w Rzeszowie. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie na terenie osiedla Smoczka, w kt\u00f3rym mieszka\u0142. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wynalazczo\u015bci i Racjonalizacji\u201d oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1987 r. Zmar\u0142 9 II 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

SKARBEK ZDZIS\u0141AW<\/b>, urodzony 8 VI 1930 r. w Wolicy Piaskowej, powiat ropczycko-s\u0119dziszowski, syn Franciszka i Stefanii z domu Filipek. Absolwent Publicznej \u015aredniej Szko\u0142y Zawodowej w Rzeszowie z matur\u0105 w 1947 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Pomocniczego w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, ale ju\u017c w 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK). Pracowa\u0142 jako tokarz, wytaczarz i mistrz przy produkcji samolot\u00f3w, m.in. \u201eBies\u00f3w\u201d. W 1957 r. otrzyma\u0142 dyplom mistrzowski z Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 zaoczne technikum mechaniczne. W 1966 r. przeszed\u0142 jako starszy mistrz na Wydzia\u0142 36, produkuj\u0105cy aparatur\u0119 wtryskow\u0105. Kolejnym miejscem pracy by\u0142 Wydzia\u0142 AW-34, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika zmianowego, zast\u0119pcy kierownika wydzia\u0142u i od 1973 r. \u2013 kierownika wydzia\u0142u licz\u0105cego oko\u0142o 600 os\u00f3b. By\u0142 bardzo cenionym pracownikiem i szefem. Zosta\u0142 uhonorowany m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK Mielec\u201d oraz odznakami resortowymi. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1984 r. Zmar\u0142\u00a0 26 IV 2004 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKARBI\u0143SKI MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 10 IV 1903 r. w Grod\u017acu (Zag\u0142\u0119bie D\u0105browskie), syn Jakuba i Marii z Krajewskich. Absolwent Gimnazjum im. Stanis\u0142awa Staszica w Warszawie, matur\u0119 zda\u0142 w 1921 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1926 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika ze specjalno\u015bci\u0105 lotnicz\u0105. W latach 1926-1929 pracowa\u0142 w kilku francuskich zak\u0142adach lotniczych i motoryzacyjnych. Do Polski wr\u00f3ci\u0142 w 1929 r. i zosta\u0142 zatrudniony w Podlaskiej Wytw\u00f3rni Samolot\u00f3w jako kierownik studi\u00f3w nad nowymi samolotami. W 1931 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do firmy \u201eLilpop, Rau i Loewenstein\u201d w Warszawie, gdzie zosta\u0142 asystentem dyrekcji ds. organizacji i uczestniczy\u0142 w unowocze\u015bnianiu organizacji pracy prowadzonym przez ameryka\u0144skiego specjalist\u0119 Wallaca Clarka, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 odlewni\u0105 w tej firmie. Prowadzi\u0142 tak\u017ce badania w dziedzinie odlewnictwa. Po utworzeniu Centralnego Okr\u0119gu Przemys\u0142owego przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Warszawie, gdzie obj\u0105\u0142 kierownictwo zak\u0142adu budowy nowych samolot\u00f3w bombowych: PZL-37 \u0141o\u015b, PZL-43 Kara\u015b II i Sum oraz my\u015bliwc\u00f3w Jastrz\u0105b i PZL P24, a tak\u017ce samolotu pasa\u017cerskiego Wicher. W 1936 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem technicznym zak\u0142ad\u00f3w lotniczych budowanych w Cyrance obok Mielca i wdra\u017ca\u0142 ich organizacj\u0119 wed\u0142ug systemu Clarka. Pod jego kierunkiem wyprodukowano w 1939 r. 7 sztuk samolot\u00f3w \u0141o\u015b, a dalsz\u0105 produkcj\u0119 przerwa\u0142 najazd Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119. M. Skarbi\u0144ski wraz z cz\u0119\u015bci\u0105 za\u0142ogi oraz niekt\u00f3rymi zdemontowanymi urz\u0105dzeniami i maszynami ewakuowa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d. Najazd wojsk radzieckich na \u00f3wczesne polskie ziemie wschodnie (17 IX) zako\u0144czy\u0142 ewakuacj\u0119, a M. Skarbi\u0144skiemu uda\u0142o si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do Warszawy. Tam do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej uczy\u0142 w Pa\u0144stwowej Szkole Metaloznawczo-Odlewniczej II st. i Pa\u0144stwowej Szkole Budowy Maszyn II st. By\u0142 cz\u0142onkiem AK, pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eMarian\u201d. Po wojnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Politechnice \u0141\u00f3dzkiej i jako profesor nadzwyczajny kierowa\u0142 Katedr\u0105 Obr\u00f3bki Metali II (p\u00f3\u017aniej Katedra Technologii Metali), a w latach 1955-1956 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Mechanicznego. Jego staraniem powsta\u0142y m.in. laboratoria odlewnictwa, kt\u00f3re wykonywa\u0142y ekspertyzy dla licznych fabryk z ca\u0142ego kraju. Jako ekspert z dziedziny organizacji pomaga\u0142 przy organizacji i uruchomieniu produkcji w wielu polskich zak\u0142adach przemys\u0142owych, m.in. zak\u0142adach lotniczych w Mielcu i na Ziemiach Zachodnich. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1948 r. wyk\u0142ada\u0142 na Politechnice Warszawskiej i w 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do tej uczelni. Tam zorganizowa\u0142 Katedr\u0119 Odlewnictwa i jako kierownik doprowadzi\u0142 j\u0105 do znacz\u0105cej pozycji w polskim odlewnictwie. W latach 1965-1969 by\u0142 prorektorem Politechniki Warszawskiej. Jego dorobek naukowy stanowi ponad 80 opublikowanych prac na tematy zwi\u0105zane z odlewnictwem, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych kilka zosta\u0142o uznanych za wyj\u0105tkowe i fundamentalne w tej dziedzinie. Ponad 30 prac wydano w j\u0119zykach obcych.) Najwa\u017cniejsze prace: Projektowanie proces\u00f3w technologicznych w odlewni (1954), Konstrukcja odlew\u00f3w (1957), Uruchomienie produkcji w odlewni (1974), Oprzyrz\u0105dowanie odlewnicze dla produkcji seryjnej, Dok\u0142adno\u015b\u0107 wymiarowa odlew\u00f3w (1966) i Technologiczno\u015b\u0107 konstrukcji maszyn (1982). Pod jego kierunkiem doktoryzowa\u0142o si\u0119 z zakresu odlewnictwa i organizacji pracy 11 naukowc\u00f3w, a ponadto napisano ponad 120 prac magisterskich i in\u017cynierskich. Zapraszano go na wyk\u0142ady na uczelniach zagranicznych. By\u0142 cz\u0142onkiem wielu towarzystw i organizacji naukowych, m.in.: Komitetu Budowy Maszyn PAN i Komitetu Hutnictwa PAN. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje, m.in. by\u0142 wiceprezesem Rady Normalizacji przy PAN i przewodnicz\u0105cym Oddzia\u0142u Warszawskiego STOP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017conego Nauczyciela PRL\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 STOP, Z\u0142ot\u0105 Odznaka NOT i godno\u015bci\u0105 doktora honoris causa Politechniki \u0141\u00f3dzkiej. Zmar\u0142 5 II 1997 r. Spoczywa na cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKARGI PIOTRA KSI\u0118DZA (ULICA)<\/strong>, jedna z wi\u0119kszych (588 m) i wa\u017cniejszych ulic miejskich osiedla M. Kopernika. Powsta\u0142a w latach 50. XX w. jako jedna z ulic bocznych ul. 22 Lipca, w ramach budowy osiedla fabrycznego WSK Mielec. Patrona otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. Pocz\u0105tkowo mia\u0142a ledwie kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w d\u0142ugo\u015bci, ale w miar\u0119 powstawania osiedla M. Kopernika powi\u0119ksza\u0142a si\u0119 jej d\u0142ugo\u015b\u0107 i znaczenie. Aktualnie biegnie przez \u015brodek tego osiedla, od al. Niepodleg\u0142o\u015bci, w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim, do ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 kolejno z ulicami: Dworcow\u0105, L. Staffa, W. Kossaka, Grunwaldzk\u0105 i M. Kopernika. Od pocz\u0105tku mia\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. W latach 2007-2009 przebudowano chodniki i wymieniono p\u0142yty na kostk\u0119 betonow\u0105. Istotn\u0105 zmian\u0105 w otoczeniu ulicy by\u0142o wyburzenie budynku dawnej przychodni lekarskiej, wykupionego przez inwestora prywatnego. Jej s\u0105siadami s\u0105 g\u0142\u00f3wnie bloki mieszkalne, w tym nr 5 z szeregiem plac\u00f3wek handlowych i us\u0142ugowych. Innymi wa\u017cniejszymi obiektami s\u0105: pawilon handlowo-us\u0142ugowy, Przedszkole Miejskie nr 6 i Zak\u0142ad Piel\u0119gnacyjno-Opieku\u0144czy \u201ePrzysta\u0144\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0ks. PIOTR SKARGA (1536-1612), jeden z najwybitniejszych polskich kaznodziei, \u017carliwy duszpasterz i patriota, hagiograf, pierwszy rektor Akademii Wile\u0144skiej, czo\u0142owy przedstawiciel kontrreformacji w Polsce.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKAR\u017bY\u0143SKIEGO STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska (148 m) na osiedlu Cyranka. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70. XX w., w czasie budowy miniosiedla za hotelem \u201eJubilat\u201d jako ostatnia ulica od strony p\u00f3\u0142nocnej, \u0142\u0105cz\u0105ca ul. G. Piramowicza z ul. H. Boguszewskiej. Patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Mia\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i po obu stronach chodniki. W 2011 r. wykonano remont, po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki betonowej. Jej s\u0105siadami s\u0105 wy\u0142\u0105cznie posesje prywatne z domami jednorodzinnymi i bogat\u0105 zieleni\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0STANIS\u0141AW SKAR\u017bY\u0143SKI (1899-1942), podpu\u0142kownik, pilot wojskowy, kt\u00f3ry specjalizowa\u0142 si\u0119 w samolotowych lotach d\u0142ugodystansowych, m.in. w 1933 r. samotnie przelecia\u0142 przez Ocean Atlantycki polskim samolotem RWD-5 bis. W czasie II wojny \u015bwiatowej uczestniczy\u0142 w bitwie o Wielk\u0105 Brytani\u0119. Zgin\u0105\u0142 w czasie lotu bojowego w 1942 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKATEPARK I PARKOUR<\/strong>, nowo wybudowane obiekty na terenach Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji od strony ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka, s\u0142u\u017c\u0105ce do aktywnego sp\u0119dzania wolnego czasu. Pozwolenie na u\u017cytkowanie wydano 31 X 2017 r. Uroczyste otwarcie odby\u0142o si\u0119 4 XI 2017 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Skatepark<\/strong> zosta\u0142 zbudowany dla amator\u00f3w jazdy na rolkach, deskorolkach i rowerach typu BMX. Jego powierzchnia wynosi 1 567 m2. Jest wykonany w ca\u0142o\u015bci z konstrukcji \u017celbetowej. Sk\u0142ada si\u0119 z 17 element\u00f3w: Bowl, Piramida 1, Piramida 2, Funbox 1, Curb 30\/70, Platforma, Zjazd 1, Curb 50, Quarterpipe + wave, Box 1, Box 2, Radius Curb 50, Zjazd 2, Wave, Spine + wave, Double hip, Quarterpipe + bank.\u00a0 Jest jednym z najwi\u0119kszych na terenie Polski po\u0142udniowo-wschodniej i drugim co do wielko\u015bci (po Rzeszowie) na terenie wojew\u00f3dztwa podkarpackiego.\u00a0 4 XI 2017 r. przeprowadzono I Otwarte Zawody BMX o Puchar Prezydenta Miasta Mielca, w kt\u00f3rych rywalizowano w dw\u00f3ch kategoriach \u2013 \u201epro\u201d i \u201eamator\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKIBA BOGUS\u0141AW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 XI 1960 r. w Rzeszowie, syn Boles\u0142awa i Magdaleny z domu Barnu\u015b. Karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Stali Rzesz\u00f3w i w jej dru\u017cynach wyst\u0119powa\u0142 jako obro\u0144ca do 1978 r. Od sezonu 1978\/1979 gra\u0142 (z przerwami z powodu kontuzji) w Stali Mielec do ko\u0144ca 1987 r. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do dwukrotnego zdobycia 3. miejsca w ekstraklasie (1979, 1982). W latach 1977\u20131979 wyst\u0119powa\u0142 w m\u0142odzie\u017cowych reprezentacjach Polski 36 razy. W 1977 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w Miestrzostwach Europy U-17. W 1978 r. w Mistrzostwach Europy U-18 gra\u0142 w zespole, kt\u00f3ry zdoby\u0142 3. miejsce. W 1979 r. na Mistrzostwach \u015awiata U-20 w Japonii by\u0142 zawodnikiem zespo\u0142u, kt\u00f3ry zaj\u0105\u0142 4. miejsce.W okresie od wiosny 1988 r. do jesieni 1989 r. gra\u0142 w niemieckim zespole Victoria Aschaffenburg i wni\u00f3s\u0142 spory wk\u0142ad do jego awansu do II ligi. Rund\u0119 wiosenn\u0105 sezonu 1989\/1990 rozegra\u0142 w Stali Mielec, po raz ostatni w I lidze. W ekstraklasie zagra\u0142 og\u00f3\u0142em 105 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 2 bramki. W latach 1992\u20131994 wyst\u0119powa\u0142 w amatorskich dru\u017cynach niemieckich: SV Germania 1912 Dettingen i Grozostheim. Od 1995 r. nie gra\u0142, jednak w zwi\u0105zku z trudn\u0105 sytuacj\u0105 Stali Mielec w sezonie 1996\/1997 wznowi\u0142 treningi, ale wyst\u0105pi\u0142 tylko w 1 meczu w rundzie wiosennej. Rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 us\u0142ugow\u0105 (taxi) oraz podj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzenia lokalnych dru\u017cyn pi\u0142karskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKIBA LEON<\/strong>, urodzony 22 IV 1943 r. w Pobiednie ko\u0142o Sanoka, syn Jana i Anny z Wojciechowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Sanoku, matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. Do 1964 r. pomaga\u0142 w rodzinnym gospodarstwie rolnym. 16 IX 1964 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Sanockiej Fabryce Autobus\u00f3w w Sanoku na stanowisku dyspozytora, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako technolog w Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSp\u00f3jnia\u201d w Sanoku (1968-1970) i ponownie w Sanockiej Fabryce Autobus\u00f3w na stanowisku technologa (1970-1972). Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej w Krakowie (specjalno\u015b\u0107: samochody i ci\u0105gniki) i w 1970 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. 2 IX 1972 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako konstruktor. W 1977 r. uzyska\u0142 uprawnienia rzecznika patentowego wpisanego na list\u0119 Urz\u0119du Patentowego PRL. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe Wynalazczo\u015bci i Ochrony W\u0142asno\u015bci Przemys\u0142owej na Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie. Poza etatow\u0105 prac\u0105 w WSK Mielec (konstruktor, rzecznik patentowy) pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin jako rzecznik patentowy WSK \u201ePZL-Krosno\u201d i ZZD Chorzel\u00f3w. Sam r\u00f3wnie\u017c by\u0142 autorem m.in. wynalazku pn. \u201eNadwozie do transportu towar\u00f3w w pozycji wisz\u0105cej\u201d (\u015awiadectwo Autorskie nr 177180 z 16 XI 1983 r.) i trzech wzor\u00f3w u\u017cytkowych. W latach 80. mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Klubu Inteligencji Katolickiej i przez wiele lat by\u0142 jego wiceprezesem. W 1989 r. zosta\u0142 wybrany pierwszym (po ponownej rejestracji \u201eSolidarno\u015bci\u201d \u2013 17 IV 1989 r.) przewodnicz\u0105cym Komisji Zak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK Mielec. Z dniem 1 VIII 1990 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem nowo utworzonego Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 30 IV 1997 r. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem urz\u0119du i przyczyni\u0142 si\u0119 do jego sprawnego funkcjonowania. Mia\u0142 tak\u017ce m.in. znacz\u0105cy udzia\u0142 w zwr\u00f3ceniu parafiom zabranych maj\u0105tk\u00f3w, pozyskaniu dla miasta Mielca grunt\u00f3w budowlanych ze skarbu pa\u0144stwa oraz zawarciu ugody bankowej ratuj\u0105cej WSK Mielec w 1996 r. By\u0142 tak\u017ce przewodnicz\u0105cym Komisji Poborowej w Mielcu. W 1997 r., po zmianie ekipy rz\u0105dz\u0105cej w pa\u0144stwie, zosta\u0142 zwolniony z funkcji kierownika UR. Po \u00a0niespe\u0142na miesi\u0119cznym okresie bezrobocia 27 V 1997 r. zosta\u0142 zatrudniony w Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d S.A. w Mielcu i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 1999 \u2013 2002. Od 8 IX do 28 X 1999 r. ponownie pozostawa\u0142 na bezrobociu. \u00a0Z dniem 1 XI 1999 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Ruchu Drogowego w Tarnobrzegu na stanowisku specjalisty. 6 XII 1999 r. uzyska\u0142 uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomo\u015bci i tytu\u0142 rzeczoznawcy maj\u0105tkowego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 nadal dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w mieleckim KIK i by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Parafialnej w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, a ponadto nale\u017ca\u0142 do Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego i Towarzystwa im. gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Zmar\u0142 25 III 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKIBA MARIA (z domu CZY\u017b)<\/strong>, urodzona 7 VIII 1947 r. w Tu\u0142kowicach ko\u0142o Strzy\u017cowa, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy Witanek. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. A. Mickiewicza w Strzy\u017cowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1965 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1971 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. Sta\u017c odby\u0142a w Szpitalu Powiatowym w Gorlicach (1971-1972). 1 IX 1972 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na Oddziale Dzieci\u0119cym. Od 1 I do 30 VI 1973 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki ordynatora Oddzia\u0142u Noworodk\u00f3w. Po urlopie macierzy\u0144skim pracowa\u0142a nadal na Oddziale Dzieci\u0119cym do 1995 r. Po odbyciu wymaganego okresu kszta\u0142cenia i zdaniu egzaminu uzyska\u0142a tytu\u0142 lekarza pediatry. Od 1997 r. do 2000 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Poradni Dzieci\u0119cej w Przychodni Rejonowej nr 3 przy ul. ks. P. Skargi. Od 2001 r. by\u0142a\u00a0 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem NZOZ \u201eZdrowie\u201d przy ul. S. \u017beromskiego 17 i lekarzem pediatr\u0105. Od lat 80. wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej w ramach parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, najpierw w Chrze\u015bcija\u0144skiej Poradni Rodzinnej, a od 1988 r. w Katolickiej Poradni Rodzinnej jako doradca ds. rodziny. Od wielu lat pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce dy\u017cury w Poradni Specjalistycznej \u201eArka\u201d jako lekarz i doradca ds. rodziny. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Rodziny w Tarnowie, uzyskuj\u0105c misj\u0119 kanoniczn\u0105 upowa\u017cniaj\u0105c\u0105 do pracy w Duszpasterstwie Rodzin. W latach 90. wyk\u0142ada\u0142a w Studium Rodziny i PAT w Tarnowie oraz w Liceum Medycznym w Mielcu. By\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 na kursach przedma\u0142\u017ce\u0144skich dla m\u0142odzie\u017cy. Nale\u017ca\u0142a do Klubu Inteligencji Katolickiej i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Zmar\u0142a 31 VIII 2023 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKIBA RADOS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 VII 1977 r. w Kolbuszowej, syn Jerzego i Bronis\u0142awy z domu Mytych. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Administracyjno-Prawnym Wy\u017cszej Szko\u0142y Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu (specjalizacja: administracja celna) z tytu\u0142em licencjata w 1999 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego (specjalizacja: finanse publiczne) i w 2002 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. (Temat pracy: Transformacja systemu ochrony zdrowia w Polsce na podstawie procesu prywatyzacji i restrukturyzacji w s\u0142u\u017cbie zdrowia.) Od X 1999 r. do XI 2004 r. pracowa\u0142 w Ministerstwie Zdrowia jako starszy specjalista w Departamencie Organizacji Ochrony Zdrowia Wydzia\u0142 Realizacji Systemu Ochrony Zdrowia. W tym czasie uczestniczy\u0142 w procesie wdro\u017cenia, realizacji i monitorowania restrukturyzacji w zak\u0142adach opieki zdrowotnej w ramach \u201eRz\u0105dowego programu dzia\u0142a\u0144 os\u0142onowych i restrukturyzacji w Ochronie Zdrowia\u201d, organizacji i podsumowaniu \u201eZintegrowanego programu ratownictwa medycznego\u201d i pracach przy organizacji \u201eZintegrowanego Program u Operacyjnego Rozwoju Regionalnego\u201d w zakresie ochrony zdrowia. W listopadzie 2004 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. ekonomiczno-finansowych Podkarpackiego Oddzia\u0142u Narodowego Funduszu Zdrowia i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do ko\u0144ca 2006 r. Od 1 I 2007 r. do 2015 r. pracowa\u0142 na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora ds. ekonomiczno-finansowych Szpitala Powiatowego im. E. Biernackiego w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie w 2007 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe \u201eControlling\u201d w Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie oraz w 2008 r. \u2013 studia podyplomowe w zakresie rachunkowo\u015bci i zarz\u0105dzania finansami dla zaawansowanych na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Bra\u0142 udzia\u0142 w szkoleniach organizowanych przez Instytut Europejski w \u0141odzi we wsp\u00f3\u0142pracy z Europejskim Instytut Administracji Publicznej w Maastricht oraz UKIE, a tak\u017ce uczestniczy\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu konferencjach i seminariach organizowanych przez Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia. By\u0142 ekspertem Ministra Zdrowia wpisanym na list\u0119 ekspert\u00f3w na lata 2007-2013 oraz cz\u0142onkiem Korpusu S\u0142u\u017cby Cywilnej \u2013 obecnie Pa\u0144stwowego Zasobu Kadrowego. W 2012 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora szpitala specjalistycznego \u201ePro Familia\u201d w Rzeszowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez kulturalnych i rozrywkowych w mieleckim I LO im. S. Konarskiego, I Przemyskich Juwenali\u00f3w i I Mi\u0119dzynarodowego Maratonu Rzeszowskiego. W zwi\u0105zku z trudno\u015bciami w pogodzeniu dw\u00f3ch odpowiedzialnych funkcji \u2013 w 2015 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji zast\u0119pcy dyrektora Szpitala w Mielcu. Od 2021 r. jest tak\u017ce wiceprezesem Stowarzyszenia Klub Bokserski Stal Rzesz\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKIRECKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 V 1916 r. w Kotowie, woj. pozna\u0144skie. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Rzemie\u015blniczo-Przemys\u0142owej w Poznaniu, w 1935 r. uzyska\u0142 dyplom \u015blusarza artystycznego. Pracowa\u0142 w Fabryce Wyrob\u00f3w Metalowych w Poznaniu jako \u015blusarz narz\u0119dziowy. Odby\u0142 te\u017c s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w I Batalionie Pancernym w Poznaniu i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 ze stopniem kaprala. W 2. po\u0142owie lutego 1939 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PZL Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu na Wydziale Obr\u00f3bki Mechanicznej. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) pocz\u0105tkowo pozosta\u0142 na swoim stanowisku, ale p\u00f3\u017aniej przenoszono go na inne miejsca, m.in. by\u0142 planist\u0105 i rozdzielaj\u0105cym prace w wydziale. Zna\u0142 te\u017c bardzo dobrze j\u0119zyk niemiecki, tote\u017c m\u00f3g\u0142 w miar\u0119 swobodnie porusza\u0107 si\u0119 po fabryce (\u201eFlugzeugwerk\u201d Mielec). Wykorzystywa\u0142 te mo\u017cliwo\u015bci do przenoszenia wiadomo\u015bci cz\u0142onkom organizacji konspiracyjnych. Zaprojektowa\u0142 i wykona\u0142 konspiracyjny krzy\u017c harcerski (1943). Po zako\u0144czeniu wojny powr\u00f3ci\u0142 do Poznania, gdzie w 1946 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Hipolita Cegielskiego. W Wydziale G\u0142\u00f3wnego Technologa pracowa\u0142 na stanowiskach: konstruktora, technologa specjalisty i zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego technologa. Uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Wroc\u0142awskiej i w 1957 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera w zakresie technologii budowy maszyn. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmar\u0142 2 X 1986 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu G\u00f3rczy\u0144skim w Poznaniu.<\/p>\r\n

SKIRECKI TOMASZ,<\/b> urodzony 22 V 1987 r. w Tarnowie, syn Leszka Tadeusza i Anny Bogumi\u0142y z domu So\u0142kiewicz. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2006 r. W czasie nauki licealnej otrzymywa\u0142 stypendium z Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci. Studiowa\u0142 na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym i w 2012 r. uzyska\u0142 dyplom lekarza medycyny. Stopie\u0144 doktora nauk medycznych otrzyma\u0142 w 2015 r. w Centrum Medycznego Kszta\u0142cenia Podyplomowego (CMKP) w Warszawie na podstawie rozprawy pt. Ludzkie hematopoetyczne kom\u00f3rki macierzyste w sepsie.<\/i> Od 2015 r. pracowa\u0142 w CMKP na r\u00f3\u017cnych\u00a0 stanowiskach, ostatnio jako profesor CMPK. Przedmiotem jego bada\u0144 by\u0142o badanie przyczyn sepsy i procesy towarzysz\u0105ce ci\u0119\u017ckim zaka\u017ceniom. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w anestezjologii. Pracowa\u0142 te\u017c w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym CMKP. W 2017 r. zosta\u0142 kierownikiem Pracowni Cytometrii Przep\u0142ywowej oraz Zak\u0142adu Immunologii Translacyjnej i Eksperymentalnej Intensywnej Terapii.\u00a0 W 2021 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy pt. Narz\u0105dowa, a systemowa odpowied\u017a uk\u0142adu odporno\u015bciowego w sepsie<\/i>. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Zak\u0142adem Cytologii Wydzia\u0142u Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. By\u0142 cz\u0142onkiem European Shock Society. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 Prezesa Rady Ministr\u00f3w za prac\u0119 doktorsk\u0105 (2016 r.) i tytu\u0142em laureata konkursu Naukowej Fundacji Polpharmy w 2022 r. Zmar\u0142 21 I 2025 r. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

SABAJ HELENA (po m\u0119\u017cu G\u00d3RSKA), urodzona 4 VIII 1960 r. w Radomy\u015blu Wielkim, pow. mielecki, c\u00f3rka Tadeusza i Stanis\u0142awy z domu Buka\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a Technikum Mechaniczne w Mielcu. Uprawianie lekkoatletyki rozpocz\u0119\u0142a w \u201eStali\u201d Mielec pod kierunkiem Piotra Surowca, specjalizuj\u0105c si\u0119 w biegach \u015brednich i d\u0142ugich. W mieleckich barwach zdoby\u0142a 4 br\u0105zowe medale na lekkoatletycznych MP senior\u00f3w: […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4093","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4093","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4093"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4093\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4093"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4093"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4093"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}